รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน

ริวมานั่งหงุดหงิดระบายอารมณ์ไม่พอใจที่โดนจับคู่กับเด็กมัธยมปลาย ทาเคชิเยาะ นึกว่าเป็นหลานแล้วจะรอดหรือ ทาเคชิหยิบดอกซากุระมาดมแล้วสอดไว้ในตำราเล่มโตก่อนจะเปรย

“เราทำตามใจตัวเองได้แค่ในฝัน” เห็นริวทิ้งตัวนอนบนสนาม จึงลงนอนข้างๆปลอบ “ไอโกะไม่ใกล้เคียงผู้หญิงในฝันของฉันเลย แกยังโชคดีที่เด็กคนนั้นไม่เหมือนไอโกะ”

“ยังไงก็ไม่ดี ของแกยังรู้ตัวตั้งแต่เด็ก แต่ของฉันบอกปีนี้ ปีหน้าจะให้หมั้น หน้าก็ไม่เคยเห็น ฉันยังไม่ทันได้ทำใจเลย”

“งั้นคงต้องเริ่มทำใจตั้งแต่ตอนนี้ เราเกิดในตระกูลสูงส่ง และนี่คือสิ่งที่มาพร้อมกับเกียรติยศของตระกูลโอะนิซึกะ” ทาเคชิเตือนด้วยความรู้สึกอึดอัดใจไม่แพ้กัน แต่ต้องยอมรับ

วันต่อมา ทาเคชิแอบมารอแพรวดาวที่สถานี รถไฟ บังเอิญยูมิโกะมาเจอ บอกเขาว่า ไอโกะตามหาอยู่ ทาเคชิเสียงห้วนว่าตนจะกลับรถไฟวันนี้ ยูมิโกะรีบถามทำไมต้องกลับเอง กลับกับไอโกะก็ได้ เธอให้เขารอตรงนี้ จะไปตามไอโกะมารับ ทันใด ทาเคชิเห็นแพรวดาวเดินมากับกลุ่มนักศึกษา จึงรีบตามเข้าไปเนียนๆ ยูมิโกะหันมาจะย้ำให้ทาเคชิรอ แต่เขาได้หายไปแล้ว

ในรถไฟ ทาเคชิรวบรวมความกล้าเข้าทักทายแพรวดาว เธอย้อนถามเพื่อนยังไม่หายป่วยหรือ เขาอ้อมแอ้มตอบว่าป่วยหนักกว่าเดิมจึงไปเยี่ยมอีก แพรวดาวหลบตาหวานที่เขาส่งมา ทาเคชิเอ่ยชวน “วันก่อนผมเห็นร้านราเมงเจ้าอร่อยแถวบ้านเพื่อน ไปทานด้วยกันไหมครับ”

หญิงสาวอึกอักใจเต้นโครมครามหาวิธีปฏิเสธ แต่ทาเคชิดักคอไว้ก่อน เว้าวอนอยากมีเพื่อนทานด้วยเท่านั้น เธอจึงไม่กล้าปฏิเสธ

ในร้านราเมง ทาเคชิเกรงบรรยากาศอึดอัดจึงชวนคุยถามถึงครอบครัวแพรวดาว เธอบอกว่ามีน้องชายอีกหนึ่งคน ทาเคชิเล่าเรื่องตัวเองว่าเป็นลูกชายคนเล็กตระกูลของตนช่วยดูแลบ้านเมืองไม่ใช่อันธพาล แพรวดาวจึงถามว่าทำอะไรบ้าง

“บริษัทของพ่อผมดูแลกิจการอสังหาริมทรัพย์ ที่ดินในเมืองนี้มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นของโอะนิซึกะ นอกจากนี้เรายังทำกิจการขนส่งทางรถไฟคลังสินค้าใหญ่ๆเป็นของพวกเรา”

“รวยขนาดนั้นแล้วทำไมต้องไปเก็บค่าคุ้มครองที่ตลาดอีกคะ”

ทาเคชิตกใจเมื่อได้ฟัง แพรวดาวรีบขอโทษที่ทำให้โกรธ เขาบอกว่าไม่ได้โกรธเธอ แต่ขอยืนยันว่าโอะนิซึกะไม่เคยทำอย่างนั้น ไม่เคยเอาเปรียบชาวบ้าน ตนจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพ่อ แพรวดาวหวั่นใจเกรงตัวเอง เดือดร้อนที่เป็นคนบอกเขา ทาเคชิรับรองจะคุ้มครองเธอ

แพรวดาวรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ทาเคชิช่วยถือหนังสือแล้วเดินไปส่ง ทั้งสองชำเลืองมองกันอย่างเขินๆ มาถึงหน้าบ้าน เขายื่นหนังสือให้เธอแล้วส่งยิ้มจนใจเธอแทบละลาย...หลังจากแพรวดาวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จะเริ่มอ่านตำราก็เห็นกระดาษสีชมพูสอดอยู่ แปลกใจดึงมาอ่าน

“คืนเดือนแรมแซมดาวเพียงพราวพร่าง หนึ่งกระจ่างกลางใจให้ใฝ่ฝัน

บนทางรักนักรบแห่งตะวัน สว่างจันทร์ส่องใจในคืนเพ็ญ...” แพรวดาวอ่านซ้ำไปซ้ำมาด้วยหัวใจพองโต พลันมาซาโกะเข้ามาขัดจังหวะถาม คุ้นๆว่าคนของโอะนิซึกะมาส่งหรือ แพรวดาวรีบบอกว่าเป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัย

“นั่นสิ...ป้ายังคิดอยู่ว่าหนูเซโกะจะไปรู้จักกับคนบ้านนั้นได้ยังไง ถ้าไม่ใช่ป้าก็สบายใจ”

แพรวดาวย้อนถามคนของโอะนิซึกะน่ากลัวมากหรือ มาซาโกะตอบว่าถึงไม่ใช่อันธพาลแต่ก็มีศัตรูมากมายที่ต้องการจะโค่นล้มใครอยู่ใกล้ก็มีแต่อันตราย โดยเฉพาะทาเคชิเพราะคุณหนูไอโกะขี้หึงมาก แค่มีผู้หญิงมองคู่หมั้นยังเล่นงานถึงตาย อยู่ให้ห่างเขาไว้จะดีกว่า

ooooooo

เมื่อทาเคชิเอาเรื่องมารายงานอิจิโร่ เขาเรียกประชุมด่วน สั่งโคจิ มาซาโตะและคาซูมะไปสืบหาให้ได้ว่าใครใช้ชื่อโอะนิซึกะไปรีดไถชาวบ้าน โดยให้เวลาเพียง 3 วัน

ในมหาวิทยาลัย ทาเคชิแปลกใจที่แพรวดาวพยายามหลบหน้า แม้แยกกับมิโยโกะแล้ว พอเห็นเขาก็วิ่งกลับไปชวนมิโยโกะไปห้องสมุดหน้าตาเฉย

ทาเคชิเดินตาม ยูมิโกะแอบเห็นข้องใจ...มิโยโกะถามแพรวดาวอยากยืมหนังสืออะไรถึงรีบร้อนขนาดนี้ ทาเคชิตามมา บรรณารักษ์เห็นเขาก็ขอปรึกษาเรื่องหนังสือที่อยากได้เข้ามาเพิ่ม ทาเคชิอึดอัดใจไม่อาจปฏิเสธได้

แพรวดาวเห็นเช่นนั้นก็รีบชวนเพื่อนกลับ มิโย– โกะแปลกใจทำเหมือนหนีใคร แพรวดาวบอกว่าเปล่าแล้วแยกไปอีกทาง โดยไม่รู้ว่าทาเคชิแอบตามเธอมา...

แพรวดาวหยอดเหรียญตู้น้ำแต่มันไม่ออกมา จึงทุบเบาๆ ทาเคชิเข้ามาลูบตู้บอกเธอว่า

“ตู้นี้มีอาถรรพณ์ ถ้าคุณผู้หญิงอยากได้เครื่องดื่มต้องทำตัวสุภาพ” เห็นสีหน้าหญิงสาวงง “ตู้นี้มีเจ้าที่แรงครับ เวลากินเหรียญแสดงว่ามันกำลังต้องการบอกเจ้าของเหรียญว่า...ทุบแรงกว่านี้” ว่าแล้วก็ทุบเปรี้ยงอย่างแรง จนเธอสะดุ้ง เครื่องดื่มไหลออกมา เขาหยิบส่งให้

แพรวดาวหัวเราะแต่ไม่กล้ารับ ทาเคชิถามทำไมต้องหลบหน้า เธอจึงบอกว่าเราไม่ควรเจอกัน เขาถามทำไม ไม่ทันที่เธอจะตอบ เสียงไอโกะบ่นกับยูมิโกะดังมาว่าถ้าไม่เจอทาเคชิจะเอาเรื่อง ทาเคชิตกใจหันมอง

แพรวดาวฉวยโอกาสวิ่งหนี เขาเผลอตะโกนเรียก ไอโกะจึงได้ยิน หันมาจ้ำเข้าหา ทาเคชิไม่สนใจเดินหนีลิ่วๆ ไอโกะวิ่งตามมาดักหน้า ถามทำไมต้องกลับรถไฟ เขาทำท่าหงุดหงิดไม่จำเป็นต้องรายงาน เธอโวยวายอ้างสิทธิ์การเป็นคู่หมั้นหาว่าเขาต้องแอบซ่อนผู้หญิงไว้ ตนจะแหกอกให้ดู ทาเคชิรำคาญบอกไอโกะเลิกบ้าเสียที อย่าคิดว่าจะบังคับตนได้ ว่าแล้วก็เดินหนี พอดีริวขับรถมารับพาออกไปต่อหน้าต่อตา ไอโกะได้แต่ร้องกรี๊ดๆ...ลั่นบนรถ ทาเคชิหน้าละห้อยบอกริวว่าแพรวดาวไม่อยากเจอตนอีก ริวไม่อยากเชื่อ ทาเคชิเข้าใจว่าเป็นเพราะจดหมายรักที่เขาให้ ริวเห็นญาติเศร้าจึงเลี้ยวรถไปทางบ้านแพรวดาวทันที

“แกต้องถามให้รู้ชัดๆ จะได้ไม่ต้องเดา” ริวบอกแก่ทาเคชิ

แพรวดาวตกใจเมื่อเห็นทาเคชิลงจากรถ เขาขอคุยด้วย เธออึกอักไม่ควรคุยกัน เขาถามทำไม เธอไม่รู้จะอ้างอะไรจึงโพล่งไปว่า “ฉันมีแฟนอยู่เมืองไทยส่วนคุณก็มีคู่หมั้นแล้ว...ขอบคุณสำหรับไมตรีของคุณ แต่ฉันคงรับไว้ไม่ได้” พูดจบแพรวดาวเดินหนีเข้าบ้าน

ทาเคชิแทบเข่าอ่อน ถอยพิงรถเสียใจ ริวลงมาบอกว่า จะลากเธอมาเป็นผู้หญิงเขาให้ได้ ทาเคชิ ส่ายหน้า ไม่จำเป็นเพราะเธอมีเจ้าของหัวใจแล้ว ตนคงต้องอยู่ในโลกความจริงเสียที...แพรวดาวเองก็พยายามตัดใจจากทาเคชิ จะทิ้งจดหมายรักของเขาก็ลังเลจึงซ่อนไว้ในหนังสือ

อิจิโร่ถามความคืบหน้าจากโคจิเรื่องคนอ้างชื่อตนไปรีดไถชาวบ้าน โคจิตอบว่าให้ทาโร่ไปสืบอยู่ อิจิโร่บ่น ถ้าทาเคชิเชื่อฟังตนเหมือนทาโร่บ้างก็คงจะดี

ในขณะที่แพรวดาวกำลังขายผลไม้ให้ลูกค้าอยู่ โกะโร่กับซุจิเดินมา ลูกค้าเห็นรีบเลี่ยงหนี แพรวดาววิ่งตามเอาผลไม้ให้ลูกค้า พลันชนเข้ากับโกะโร่ผลไม้หล่น โกะโร่โวยวายใส่ เธอก้มหัวขอโทษแล้วบอกเขาว่ามาซาโกะไม่อยู่ โกะโร่ไม่เชื่อหาว่าคิดเบี้ยวไม่จ่ายค่าคุ้มครอง จะค้นตัวเธอ หญิงสาวตกใจถอยหนีร้องให้คนช่วย ทันใดทาโร่เข้ามาอย่างมาดเท่ จัดการโกะโร่กับซุจิจนนอนร้องโอดโอยอยู่กับพื้น คัตสึกับเซกิตามมา ทาโร่จึงให้ลากตัวสองคนนั้นกลับไป

ทาโร่เข้ามาถามแพรวดาวบาดเจ็บตรงไหนบ้าง เธอน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว ทาโร่รู้สึกสงสารเธอจับใจ “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมขอรับรองว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับคุณอีก โอะนิซึกะไม่มีวันรีดไถประชาชน ผมขอโทษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย...ถ้าคุณยังไม่มั่นใจ ผมจะให้คนของเรามาดูแลความปลอดภัย ขอตัวก่อนนะครับ”

แพรวดาวเห็นเสื้อทาโร่ขาดจึงเรียกเขาไว้และขอซ่อมเสื้อให้ก่อน ถือเป็นการขอบคุณ ทาโร่ยิ่งซาบซึ้งกับน้ำใจของเธอ เขามองมือที่เย็บเสื้ออย่างประณีตของแพรวดาวอย่างประทับใจ...

คัตสึกับเซกินำโกะโร่กับซุจิมาให้อิจิโร่ชำระความ ทั้งสองตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว แก้ตัวว่าชาวบ้านให้เงินแก่พวกตนเอง ไม่ได้เรียกร้อง อิจิโร่ไม่เชื่อตบโต๊ะเปรี้ยง ทาโร่มาถึงยืนยันว่าเห็นสองคนข่มขู่ชาวบ้านอยู่พอดี โกะโร่กับซุจิแก้ตัวไม่ออก...อิจิโร่โยนมีดปักลงพื้นสองเล่ม

“แกมีสองทางเลือก จะลงมือเองหรือเอาชีวิตทิ้งไว้ที่นี่”

โกะโร่กับซุจิคลานเข่าเข้าหยิบมีดด้วยใบหน้าซีดเผือด ทาเคชิไม่อาจทนเห็นการลงโทษแบบนี้ได้จึงเดินหนีออกไป เสียงร้องของทั้งสองดังลั่น ตามด้วยเสียงอิจิโร่ดังไล่หลังว่า...ผิดครั้งแรกโทษตัดนิ้ว ผิดครั้งที่สองมีโทษเดียวคือ...ตาย ริวตามมาแตะไหล่ทาเคชิที่นั่งนิ่งอยู่ในสวนด้วยความเป็นห่วง ทาเคชิระบายความอัดอั้น

“ฉันไม่ชอบวิธีลงโทษที่โหดร้ายทารุณแบบนี้”

“มันเป็นกฎที่เราต้องยอมรับตลอดชีวิต”

“ถ้าเลือกได้ ฉันไม่อยากยอมรับ ไม่ต้องการสืบทอด ไม่ต้องการแบกรับศักดิ์ศรีป่าเถื่อนพวกนี้”

เสียงอิจิโร่ดังขัดขึ้น “ถ้าอยากพ้นหน้าที่ ก็กรีดเลือดในตัวแกทิ้งให้หมดสิ...ฉันไม่นึกเลยว่าแกจะดูถูกสายเลือดตัวเองแบบนี้”

ทาเคชิสะดุ้งแต่ยังตอบโต้ ถึงตนเลือกเกิดไม่ได้ แต่ตนเลือกเดินทางที่ถูกต้องได้ อิจิโร่หาว่าเส้นทางนั้นเป็นเส้นทางของคนขี้ขลาด ทาเคชิอ้าปากจะเถียง ริวสะกิดปราม เขาจึงหยุดแล้วเดินหนี อิจิโร่ตะโกนไล่หลัง...ไอ้ลูกไม่รักดี...ริวสบตากับไดสุเกะ ทาโร่สบตาโคจิทำนองให้พ่อเปลี่ยนเรื่องทำให้อิจิโร่อารมณ์ดีขึ้น โคจิจึงเปรยขึ้นว่า สายรายงานมาว่าคืนนี้กลุ่มซะโต้จะขนยาลอตใหญ่ผ่านมาทางขบวนรถไฟของเรา ไดสุเกะโกรธแทน

“ไอ้เคนอิจิมันกล้าใช้คนของเราขายยา แล้วยังกล้าขนยาผ่านรถไฟของเราเหมือนไม่เกรงกลัวกันเลย”

อิจิโร่ครุ่นคิดสักพักก่อนจะสั่งด้วยสีหน้าดุกร้าว “ทำให้มันรู้จักความยิ่งใหญ่ของโอะนิซึกะ ให้มันรู้ว่าสายเลือดซามูไรอย่างเรา ต่างจากอันธพาลชั้นต่ำอย่างไร”...

บริเวณคลังสินค้ารถไฟ เคนอิจิกับชินอิจิและลูกน้องซุ่มซ่อนรอเวลารถไฟส่งสินค้าเข้ามา...อีกฟากหนึ่ง โคจิกับทาโร่นำลูกน้องมาซุ่มอยู่ คัตสึเข้ามารายงานว่าขบวนสินค้ามาถึงแล้ว โคจิให้สัญญาณทุกคนเตรียมพร้อมกำจัดอันธพาลให้หมดไป ทาโร่รับคำนำกำลังแยกไปอีกทาง

เคนอิจิเข้ามาตรวจเช็กสินค้า ต่อว่ามาสาย ยามะรายงานว่ามีปัญหานิดหน่อยระหว่างทาง ตนได้จ่ายค่าผ่านทางเรียบร้อย เคนอิจิสั่งย้ายของขึ้นรถ...ทันใดโคจิกับทาโร่นำกำลังเข้าล้อม เกิดการต่อสู้ยิงใส่กัน ชินอิจิช่วยให้เคนอิจิลูกพี่หนีไปได้ ทาโร่เห็นตามมายิงใส่ เฉี่ยวขาเคนอิจิร้องลั่น เคนอิจิชักมีดออกมาต่อสู้กับทาโร่อย่างดุเดือด...เสียงไซเรนรถตำรวจดังมา เคนอิจิฉวยโอกาสโดดน้ำหนี ทาโร่จะตาม แต่โคจิมาดึงให้หนีก่อนตำรวจจะเข้าใจผิด

เช้าวันใหม่ หนังสือพิมพ์พาดหัวข่าว...ตำรวจบุกจับรถไฟสินค้าลอบขนยาลอตใหญ่ แต่ไร้เงาผู้บงการ...

เคนอิจิอ่านข่าวโกรธแค้นมาก สั่งลูกน้องที่เหลือ ชินอิจิ ยามะ โคเฮ ตนจะแก้แค้นอิจิโร่ให้สมกับที่ทำให้ตนโดนหักแข้งหักขาแบบนี้

ooooooo

วันต่อมาขณะที่แพรวดาวกำลังเดินขึ้นตึกเรียน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า “ทาเคชิแอบไปเจอแกที่สถานีรถไฟใช่ไหม...ฉันรู้นะว่าแกเรียนคณะเดียวกัน กลับบ้านเวลาเดียวกันกับทาเคชิ”

แพรวดาวชะงัก ชะโงกมองไปทางซอกตึก เห็นไอโกะกับพวกรุมล้อมนักศึกษาสาวคนหนึ่ง ที่พยายามบอกว่าไม่รู้เรื่องแต่ไอโกะไม่เชื่อ แพรวดาวหวาดกลัว รีบเดินหนีไปอย่างเร็วที่สุด ในหัวครุ่นคิดว่าตนทำถูกแล้วที่ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับทาเคชิ

โรงซ้อมเคนโด้บ้านโอะนิซึกะ...อิจิโร่คุยกับริกิเรื่องตำรวจหาหลักฐานจับเคนอิจิไม่ได้ อิจิโร่ยืนยันจะปราบพวกนี้ให้ได้ ริกิมองไปยังทาเคชิกับซาโตชิที่ประลองเคนโด้กันอยู่ ริกิเปรยนานๆจะเห็นลูกๆประลองฝีมือกัน อิจิโร่ชมว่าฝีมือซาโตชิไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว ริกิยิ้มพอใจ
ด้านซาโตชิ วาดไม้ใส่ทาเคชิอย่างเอาจริง เพราะโกรธที่เขาทำให้ไอโกะน้องสาวไม่พอใจ ทาเคชิโต้ว่า ไอโกะไม่เคยพอใจอะไรสักอย่าง ซาโตชิหาว่าเป็นเพราะทาเคชิคิดนอกใจ...ทาเคชิรับไม้ซาโตชิอย่างแคล่วคล่อง แล้วรุกใส่บ้าง ปากก็ว่า

“จะกลัวทำไม อีกไม่นานก็ได้แต่ง”

“แกควรจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น” ซาโตชิเสียงกร้าว

“ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกต้อง”

ซาโตชิวาดลวดลายตีไม้เข้าใส่มือทาเคชิ โคจิร้องว่า...โคเทะ...ทาเคชิหมุนตัวซัดไม้เข้าใส่ท้องซาโตชิอย่างจัง โคจิร้องว่า...โด...ซาโตชิโกรธไม่ยอมแพ้ พุ่งเข้าใส่ ทาเคชิได้จังหวะเงื้อไม้ฟาดหัวเขา โคจิร้อง...ทสึกิ...แล้วยกมือตัดสินให้คะแนนทาเคชิ ริกิแอบกำมือแน่นไม่พอใจ อิจิโร่ชมว่าฝีมือไม่ตกทั้งคู่ ซาโตชิถอดเม็งออกปรี่เข้ากระชากคอเสื้อทาเคชิ เสียงกร้าว

“แกต้องไปขอโทษไอโกะจัง!”

ทาเคชิสะบัดมือซาโตชิออกแทนคำตอบว่าไม่...ริกิเข้ามาถามมีเรื่องอะไรกัน ทาเคชิก้มหัวให้แล้วเดินออกไปอย่างโกรธๆ ทุกคนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น...ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทาเคชิระบายอารมณ์ทุบเสื้อผ้าปึงๆ โคจิปลอบ

“อาเข้าใจ ถ้านายน้อยจะหวั่นไหวไปกับความสวยของผู้หญิงไทยคนนั้น”

ทาเคชิมองตกใจที่เขารู้เรื่องก่อนจะตอบ “เซโกะไม่เกี่ยว อย่าทำให้เธอต้องเดือดร้อน”

“ถ้านายน้อยแสดงท่าทีสนใจเธอ ท่านริกิต้องไม่พอใจและอาจกระทบถึงความสัมพันธ์ของสองตระกูล”

“ถ้าผมไม่ต้องแบกภาระของตระกูลไว้บนบ่า ผมจะไม่เกรงใจใครทั้งนั้น”

“พวกเรารู้นิสัยโมโหร้ายของคุณหนูไอโกะดี แต่ถ้าได้รับการอบรมหลังแต่งงาน คุณหนูก็อาจจะเป็นภรรยาที่ดีได้”

ทาเคชิกระแทกตู้ปังอย่างไม่พอใจ เดินตึงๆจะออกไปไม่ลืมหันมากำชับโคจิ ถ้าใครไปยุ่งกับแพรวดาว ตนไม่ไว้หน้าแน่ โคจิค้อมรับอดหนักใจไม่ได้ ความรักของนายน้อยต้องวุ่นวายแน่

ในคืนนั้น ทาเคชินั่งพับดาวและดูรูปแพรวดาวด้วยความคิดถึง ริวเข้ามาโวยกึ่งประชด

“หน็อย...ปล่อยให้ฉันแก้ตัวเรื่องผู้หญิงที่สถานีรถไฟคนเดียว แต่ตัวต้นเหตุกลับมานั่งพับดาวอย่างมีความสุข”

“ยุให้จีบไม่ใช่เหรอ...” ทาเคชิโต้

“เออ...ฉันผิด รู้งี้จีบเองก็ดี” ทาเคชิหันขวับมองตาดุ ริวทำหน้าล้อ “แหะๆ ล้อเล่น ใครจะกล้ายุ่งกับผู้หญิงของแก”

ทาเคชิบอกว่าแพรวดาวมีเจ้าของแล้วไม่ใช่ตน ริวแนะ ผู้ชายเมืองไทยจะสู้คนใกล้ตัวได้อย่างไร แต่ทาเคชิไม่อยากให้แพรวดาวเดือดร้อน ริวถามตัดใจได้จริงหรือ สีหน้าทาเคชิมุ่งมั่น

ด้านซาโตชิหงุดหงิดกลับบ้าน ริกิเตือนอย่าทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ซาโตชิถามไม่รู้หรือว่าริวโกหกแทนทาเคชิ...ริกิย้ำการแต่งงานของไอโกะกับทาเคชิสำคัญมาก ซาโตชิย้อนถามจะยอมให้ทาเคชินอกใจไอโกะหรือ ริกิเสียงกร้าวแววตาเต็มไปด้วยความแค้น

“ใครทำร้ายดวงใจของฉันมันต้องเจ็บเป็นร้อยเท่า เมื่อไหร่ที่ไอโกะแต่งงานเข้าไปอยู่ในบ้านโอะนิซึกะ ฉันจะปิดบัญชีมันทุกคน”...

ห้องป้ายบรรพบุรุษ ทาเคชิกับริวคุกเข่าอยู่หน้าดาบประจำตระกูล ทาเคชิหยิบดาบมาถือ

ริวเอ่ย “ดาบนี้คือสัญลักษณ์ของนักรบซามูไรผู้ยิ่งใหญ่ ตกทอดสู่โซเรียวรุ่นต่อรุ่น เกียรติยศและศักดิ์ศรี ของดาบเล่มนี้ อยู่ที่การอาบเลือดอันธพาลเพื่อคุ้มครองเมืองนี้ ฉันภูมิใจที่ได้เกิดมาร่วมสายเลือดนักรบเหมือนแก ฉันพร้อมมอบชีวิตทั้งหมด ให้กับโอะนิซึกะโซเรียวทุกคน ไม่ว่าจะเป็นแกหรือพี่ไดสุเกะ”

“พี่ไดสุเกะจะได้รับดาบเล่มนี้ เพื่อเป็นโซเรียวต่อจากพ่อ แต่เมื่อฉันแต่งงานกับไอโกะ ดาบประจำตระกูลมิซาว่าต้องตกเป็นของฉัน มิซาว่าไม่มีวันอยู่เหนือโอะนิซึ–กะเป็นอันขาด”

ทาเคชิวางดาบลง ทั้งสองก้มหัวเคารพป้ายบรรพบุรุษด้วยสีหน้าหนักแน่น จริงจังราวกับเป็นการสาบานตน...

อิจิโร่แอบมองอยู่หน้าห้อง รู้สึกภูมิใจในตัวลูกกับหลาน

ด้านโกะโร่กับซุจิ เมื่อโดนโทษตัดนิ้วก้อยก็เจ็บแค้น คิดไปสวามิภักดิ์กับซะโต้ แต่เคนอิจิกลับบอกว่า ถ้าสองคนไม่ได้ทำงานให้โอะนิซึกะแล้วก็ไม่มีประโยชน์กับตน และสำหรับโอะนิซึกะ...การทรยศคือความตาย โกะโร่กับซุจิรีบเสนอแผนเอาตัวรอดว่า พวกเขารู้จักทุกซอกทุกมุม รู้ความเคลื่อนไหวของโอะนิซึกะโซเรียว เคนอิจิเริ่มยิ้มอย่างสะใจ

ooooooo

หลายอาทิตย์ผ่านไป มิโยะโกะสังเกตเห็นแพรวดาวเหม่อๆ เดินไปไหนก็เหลียวมองหาใครบางคน จึงถามเพื่อนคิดถึงใครอยู่ แพรวดาวอึกอักไม่กล้าบอกว่าตนมองหาทาเคชิ

สองสาวเข้ามาในห้องสมุด มิโยะโกะนึกได้ว่าลืมเอาหนังสือมาคืน จึงกลับไปเอา แพรวดาวเดินมาเลือกหนังสือหมวดเศรษฐศาสตร์ เธอเอื้อมหยิบหนังสือเล่มบน ทันใดได้ยินเสียงคุ้นหูถามต้องการเล่มไหน เธอชะงักหันมองแอบดีใจ ทาเคชิยืนประชิดเอื้อมมือไปหยิบหนังสือ ใบหน้าหญิงสาวอยู่ใกล้อกอุ่นๆของเขา ใจเธอเต้นแรงทำอะไรไม่ถูก ชายหนุ่มหลุดปากเหมือนเพ้อออกมาว่า “ผมคิดถึงคุณ...”

“ฉันไม่เห็นคุณหลายอาทิตย์” แพรวดาวอ้อมแอ้มหลบตา

“แต่ผมเห็นคุณในห้องสมุดทุกวัน มันเป็นสถานที่เดียวที่จะได้ใกล้ชิดคุณ โดยไม่มีใครรู้”

“คุณแอบมองฉัน!”

“ผมมีสิทธิ์แค่นั้น แค่เฝ้ามอง...ก่อนที่คุณจะกลับไปหาคนรักที่เมืองไทย”

แพรวดาวหน้าเสียรู้สึกผิดที่หลอกเขาไว้ จึงเปลี่ยนเรื่อง “ฉันได้ยินว่าคุณมีกำหนดหมั้นหลังเรียนจบ...ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยหยิบหนังสือให้ ฉันขอตัวก่อนค่ะ”

ทาเคชิสลดลงเมื่อแพรวดาวพูดถึงหน้าที่ที่ตนต้องทำ จึงได้แต่มองเธอเดินจากไปด้วยสายตาอาวรณ์...พอริวรู้ ก็แซวทาเคชิที่รักแต่ไม่ได้ครอบครอง ขอมองก็สุขใจ ปากบอกไม่อยากให้เธอเดือดร้อนจะไม่พบเธออีก สุดท้ายก็ทนเสียงหัวใจเรียกร้องไม่ได้ ทาเคชิเสียงอ่อย

“แค่มองเฉยๆ...ครั้งแรกที่เซโกะเห็นฉัน แววตาของเธอตื่นเต้นมาก”

“เซโกะชอบแก”

“หัวใจเธอมีเจ้าของแล้ว ฉันขอเก็บรอยยิ้มของเซโกะไว้ในหัวใจก็พอ”

“ความรักนี่มันน่าปวดหัวจริงๆ โชคดีที่คนอย่างริวรักใครไม่เป็น”

“ขอให้แกเจอความรักสักที ฉันจะสมน้ำหน้าให้สะใจ”

ทันใด ทาโร่เข้ามาบอกทั้งสองว่า อิจิโร่เรียกพบ... ทาเคชิกับริวเข้ามาพบอิจิโร่ในห้องป้ายบรรพบุรุษ อิจิโร่บอกทั้งสองว่า

“พรุ่งนี้บริษัทของเราจะเซ็นสัญญารวมบริษัทกับ ฮิโระ ทากาฮาชิ ถือเป็นความสำเร็จที่โอะนิซึกะรอคอยมานานหลายปี” ริวแสดงความยินดี อิจิโร่กล่าวต่อ “หลังจากนั้นจะมีงานเลี้ยงสำหรับครอบครัว เพื่อให้ริวกับหนูมายูมิได้ทำความรู้จักกัน”

ริวชะงักถามไม่เร็วไปหรือ อิจิโร่ว่าช้าไปด้วยซ้ำเพราะไม่นานจะหมั้นกันแล้ว ริวจะแย้ง ทาเคชิรีบตัดบทเพราะไม่อยากให้พ่อโกรธ “ผมจะช่วยริวเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้”

ริวฮึดฮัดกลับห้องปิดประตูโครม ทาเคชิตามมาเตือนสติ ในเมื่อไม่มีทางเลี่ยงจะหงุดหงิดทำไม ลองเปิดใจดูมายูมิก่อนอาจจะรักเธอได้ ริวปฏิเสธหัวชนฝา หาว่าเธอเป็นเพียงเด็กมัธยม

ooooooo

วันต่อมา ไอโกะโวยวายที่พ่อไม่จัดการผู้หญิงของ ทาเคชิให้ ริกิบอกลูกสาวว่า ริวยืนยันเป็นการเข้าใจผิดแต่ไอโกะไม่เชื่อ ซาโตชิเอือมเตือนน้องสาว ไม่มีผู้ชายคนไหนชอบผู้หญิงโวยวายเอาแต่ใจ ไอโกะยิ่งแว้ดจะไปร่วมงานเซ็นสัญญาครั้งนี้ของโอะนิซึกะด้วย ริกิไม่อาจห้ามได้

ในห้องแถลงข่าวสุดหรู เต็มไปด้วยกรรมการจากบริษัทโอะนิซึกะและบริษัททากาฮาชิ รวมทั้งนักข่าวเนืองแน่น...อิจิโร่ลงนามร่วมกับฮิโระ แล้วแลกแฟ้มกันลุกขึ้นจับมือ ทาเคชิ ริวและทาโร่รวมทั้งคณะกรรมการต่างลุกขึ้นปรบมือแสดงความยินดี

ข่าวถึงหูเคนอิจิ...ชินอิจิรายงานว่าทั้งสองจะเริ่มสัมปทานท่าเรือของเมืองนี้ ผลกำไรที่โอะนิซึกะจะได้รับ กินใช้ไปถึงชั่วลูกชั่วหลาน เคนอิจิยิ่งเคียดแค้นเข่นเขี้ยว

“พวกมันมีชีวิตอยู่ไม่ถึงวันใช้เงินหรอก...”

จากนั้นขบวนรถกลุ่มโอะนิซึกะแล่นมาจอดหน้าโรงแรมหรู ทาเคชิกับริวในชุดสูทสุดเท่ สง่างามลงจากรถ ทาเคชิเห็นเนกไทของริวเบี้ยวจึงขยับให้ เขาปัดมืออย่างรำคาญหน้าตาบูดบึ้ง ผู้จัดการโรงแรมมาเชิญทุกคนเข้าไปในห้องวีไอพีที่ฮิโระรออยู่ ทาเคชิดึงริวให้เดิน บรรดาลูกน้องยืนเฝ้ารถ ในกลุ่มนั้นมีโกะโร่และซุจิอยู่ด้วย

ทาเคชิสะกิดริวให้ทำหน้าสดชื่น ริวโต้แค่ดูตัว ตนก็ใกล้ตายทั้งเป็นแล้ว คนคลั่งรักอย่างเขาไม่มีวันเข้าใจ

ทาเคชิแย้งเห็นหน้าว่าที่คู่หมั้นอาจเปลี่ยนใจก็ได้ แต่ริววิ่งหนีไปเสียแล้ว ทาเคชิตกใจจะวิ่งตาม ส่งสัญญาณบอกทาโร่ให้รับหน้าอิจิโร่ไว้ คัตซึกับเซกิรีบตามทาเคชิไป

ริววิ่งหันรีหันขวาง เห็นห้องน้ำหญิงข้างหน้า ตัดสินใจหลบเข้าไปแล้วปิดประตูล็อก เสียงกดชักโครกดังขึ้นในห้องน้ำย่อย ริวตกใจหมุนตัวเข้าไปหลบห้องน้ำย่อยอีกห้อง...มายูมิเดินออกมาล้างมือแล้วเอาลิปสติกสีหวานออกมาทาริมฝีปาก พลันหลุดมือ ลิปสติกกลิ้งเข้าไปในห้องน้ำที่ริวซ่อนอยู่ ริวเผลอหยิบเป็นจังหวะที่มายูมิก้มเก็บจึงจับพร้อมกัน มายูมิกระชากมือที่จับ ริวหน้ากระแทกประตูร้องลั่น มายูมิตกใจที่ได้ยินเสียงผู้ชาย จึงกระชากประตูเปิดออก

“แก...ไอ้โรคจิต!” มายูมิเห็นริวกุมจมูกป้อยๆ

เสียงทาเคชิบอกคัตซึกับเซกิว่าริวต้องอยู่แถวนี้ ริวได้สติดึงมายูมิมากอดล็อกตัวเอามือปิดปากไว้ เธอดิ้นขลุกขลัก เขาจึงขู่ถ้าไม่นิ่งโดนปล้ำ เธอชะงัก...ทาเคชิ

มองป้ายห้องน้ำหญิงสองจิตสองใจ ก่อนจะวิ่งผ่านไป ริวเงี่ยหูฟังได้ยินเสียงวิ่งผ่านก็ถอนใจ มายูมิกระทุ้งศอกใส่สีข้างเขาให้ปล่อย แล้วตั้งท่าเล่นงาน ริวรีบยกมือห้ามขอให้ฟังก่อน เธอไม่ฟังซัดเขายกใหญ่ ริวได้แต่หลบไม่ตอบโต้ จนมีจังหวะกระชากตัวเธอเข้ามากอดไว้

“ผมไม่ใช่โรคจิต อืม...ตัวคุณหอมจัง” ริวได้กลิ่นหอมจากตัวหญิงสาวจนเคลิ้ม

มายูมิโกรธ ข่วนหน้าเขาบอกให้เอาหน้าออกไปห่างๆ ริวเจ็บจึงล็อกแขนทั้งสองของเธอไว้ มายูมิไม่ยอมแพ้ตวัดขาเตะ ริวจึงกระชากเธอเข้ามากอดจนแก้มชนแก้ม แถมกระเซ้า

“มือนิ่มแต่แรงเยอะจัง...นุ่มไปทั้งตัว”

“ไอ้ลามก!”

“ไม่ได้ลามกครับ มันชิน เอ๊ย! ไม่ได้ชินครับ มันเคยตัวเอ๊ย...ไม่ได้ตั้งใจ” มายูมิโกรธประเคนหมัดใส่ ริวโยกตัวหลบ “โว้วๆ สวยประหารแบบนี้...สเปก” ไม่พูดเปล่า ริวคว้าตัวมายูมิเข้ามาทำท่าจะจูบ เธอตะลึงตัวแข็ง ริวล้อ “อ๊ะ...อยากให้เค้าจุ๊บจริงนะเนี่ย”

“ไอ้กะล่อน! ฉันจะฆ่าแก” มายูมิทั้งโกรธทั้งอาย หันมาคว้าของใกล้มือ ริวฉวยโอกาสเปิดประตูวิ่งหนีออกไป เธอคว้าไม้ถูพื้นได้วิ่งตาม จนออกมาถึงสวนด้านหลังโรงแรม เธอขว้างไม้โดนกลางหลังริวหน้าคะมำแล้วทำท่าสะใจ

“ติดหนึบขนาดนี้ โกรธที่ผมไม่จุ๊บเหรอ” ริวไม่วายปากเสีย

“แกตาย...!” มายูมิยิ่งโกรธ กระโดดขึ้นคร่อมตัวริวอย่างลืมตัว ล็อกคอเขาไว้

“โอว...พระเจ้าช่วยคนสวยทับ จุ๊บๆ” ริวทำหน้าทะเล้นจะจูบ หมุนตัวกลับขึ้นคร่อมเธอ

“อ๊าย...อย่านะ อี๋...ไอ้บ้า”

“จะบนหรือล่างก็วิวดีเมื่อมีเธอ” ริวทำตาหวานใส่

มายูมิทำหน้ารังเกียจออกแรงหมุนตัวกลับเป็นฝ่ายคร่อมเขา สองคนหมุนสลับกันไปมา จนริวได้อยู่บน เขาลอยหน้ายั่ว “น้องจัดเต็มขนาดนี้ พี่จะรักให้เข็ด...น้องอยากได้อะไร พี่จัดให้”

“ไปตายซะ...” มายูมิโมโหต่อยเปรี้ยงสุดแรงเสยคางริวหงายท้องตึง สลบแน่นิ่ง...

ooooooo

ในห้องจัดเลี้ยง อิจิโร่แปลกใจที่ริวกับทาเคชิอยู่ไหน โคจิกระซิบถามทาโร่ เขาตอบว่าทาเคชิพาริวไปแต่งตัว ฮิโระเอ่ยปากอย่างเกรงใจว่า ลูกสาวตนก็ยังไม่มาเช่นกัน อิจิโร่ยิ้มๆ

“ไม่เป็นไร เด็กหนุ่มสาวคงตื่นเต้น เป็นธรรมดา”

ทาโร่รีบออกมารอนายน้อยทั้งสอง เผอิญ มิโยะโกะชวนแพรวดาวช่วยถือกล่องเค้กมาอวยพรวันเกิดเพื่อนพ่อที่โรงแรมแห่งนี้ ทั้งสองรีบเดิน แพรวดาวชนเข้ากับไอโกะ กล่องเค้กหล่น แพรวดาวรีบก้มหัวขอโทษ แต่ไอโกะกลับเหวี่ยงเธอล้มลงกับพื้น โทษฐานที่เดินชน แล้วยังเอากล่องเค้กละเลงใส่ มิโยะโกะเข้าห้ามอย่าทำร้ายเพื่อนตน

ทาเคชิเดินมาบอกทาโร่ยังไม่เจอตัวริว เซกิวิ่งหน้าตื่นมาบอกว่าไอโกะมีเรื่อง ทาเคชิมาถึงเข้าประคองแพรวดาวลุกขึ้น เธอตกใจเกรงไอโกะจะรู้ว่าตนรู้จักกับเขา จึงถอยไปยืนข้างเพื่อน ทาเคชิรีบถามอย่างห่วงใย แพรวดาวทำเหมือนไม่รู้จักเขา ก้มหัวให้

“ฉันผิดเองค่ะ โปรดรับการขอโทษจากฉันด้วยนะคะ...โอ๊ย!”

ไอโกะปรี่เข้าตบหน้าแพรวดาว ทาเคชิตกใจจะประคองแล้วนึกได้กลัวเป็นเป้าสายตาไอโกะจึงถอยออก ทาโร่จึงเข้าประคองแทน ทาเคชิหันมาต่อว่าไอโกะทำเกินเหตุ ไอโกะหาว่าแพรวดาวทำเค้กเลอะตน มิโยะโกะแย้งว่าไอโกะเอาเค้กมาละเลงใส่แพรวดาวเอง

“อยากโดนเย็บปากใช่ไหม” ไอโกะหันมาโวย

“บ้านเมืองมีกฎหมาย คิดว่าตระกูลใหญ่โตแล้วจะรังแกใครได้เหรอ” มิโยะโกะโต้

ไอโกะถลาเข้าใส่ ทาเคชิขวางให้พอ เขาปรายตามองแพรวดาวอย่างห่วงใย พยักหน้าให้ทาโร่พาเธอกับเพื่อนออกไป ไอโกะโวยวายจะเอาเรื่อง ทาเคชิเอ็ดว่าเธอทำร้ายเขาก่อน ไอโกะยิ่งโมโหหาว่าทาเคชิเข้าข้างคนอื่น ทาเคชิเอือมเดินหนี ไอโกะเข่นเขี้ยว เรื่องไม่จบแค่นี้แน่

มิโยะโกะช่วยเช็ดเนื้อตัวให้แพรวดาว แพรวดาวขอบคุณทาโร่ที่ช่วย เขาบอกเธอว่าไอโกะเป็นคนอารมณ์ร้ายให้อยู่ห่างๆ มิโยะโกะว่าไม่มีใครอยากอยู่ใกล้อยู่แล้ว ทาโร่ยิ้มขำๆ

ด้านมายูมิเห็นริวแน่นิ่งจึงเอามืออังจมูก ไม่แน่ใจเอาหูแนบหน้าอกเขาว่ายังหายใจอยู่หรือเปล่า ริวลืมตาขึ้นยิ้มทะเล้น มายูมิเห็นเงื้อหมัดจะซัด เขายกมือยอมแพ้

“ยอมแล้วครับ อย่าทำร้ายผมเลย ผมไม่ใช่ไอ้โรคจิตจริงๆ”

มายูมิว่าไม่โรคจิตแล้วเข้าห้องน้ำหญิงทำไม เขาจึงบ่นเรื่องโดนคลุมถุงชน หาว่าโดนจับหมั้นกับเด็กกะโปโล อ้วนเตี้ย ตัวดำ หัวฟู หูกาง ฟันห่าง ขี้มูกโป่ง คิ้วโก่งเกิน สิวเขรอะเปรอะกลากเกลื้อน...มายูมิฟังแล้วไม่คิดว่ามีคนแบบนี้ในโลก ริวย้ำให้ตนตายยังดีกว่าหมั้นกับยายเฉิ่ม

มายูมิรู้สึกเรื่องของเขาคล้ายคลึงกับตน ต่างกันตรงที่คู่หมั้นตนหล่อ สาวๆรุมล้อม และไม่สนใจตน ริวไม่อยากเชื่อเพราะเธอสวย หาว่าผู้ชายคนนั้นโง่มาก...ริวเริ่มรู้สึกชอบมายูมิ เขาช่วยปัดเศษหญ้าที่ผมให้เธอ มายูมิขอตัวรีบไปพบพ่อ ริวยืนเคลิ้ม สักพักทาเคชิ
เข้ามาล็อกตัว

ริวดิ้นให้ปล่อย ทาเคชิดุ “แค่เผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ไม่รักยังทำไม่ได้ แกจะภูมิใจในความเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ได้ยังไง...ยอมรับความจริง ยอมรับในโชคชะตาของสายเลือดโอะนิซึกะ”

ริวชะงัก ทาโร่ย้ำให้รีบเข้าไปเพราะอิจิโร่จะโกรธ ริวยืดตัวเดินเข้าไปอย่างสง่า ทาเคชิมองอย่างภูมิใจ...ริวเข้ามาถึง กล่าวขอโทษทุกคนที่ให้รอ ฮิโระรีบบอกว่าอย่าใส่ใจเพราะลูกสาวตนก็ยังไม่มา ไม่ทันไร มายูมิเดินยิ้มเข้ามา เมกุมิ...น้องสาวชี้บอกพ่อว่าพี่สาวมาแล้ว ฮิโระผายมือให้ริวรู้จัก ทั้งสองหันมองกันอย่างตะลึง ในสมองมายูมิมีแต่คำพูดของริวที่เอ่ยถึงว่าที่คู่หมั้น ทุกคนเข้าใจว่าทั้งสองพึงพอใจกันและกัน

ทาโร่มาตรวจดูความเรียบร้อยที่จอดรถ แปลกใจที่ลูกน้องหายไปไหนหมด ไม่มีใครเฝ้า พลันหันมาเจอโกะโร่กับซุจิ ทั้งสองบอกว่า ผลัดให้คนอื่นไปทานข้าว ทาโร่ไม่ค่อยไว้ใจถามออกมาทำไมทั้งที่หน้าที่อยู่ข้างใน โกะโร่อ้างว่าออกมาสูบบุหรี่ พอดีลูกน้องมาบอกว่า โคจิให้กลับเข้าไป โกะโร่กับซุจิสบตากันถอนใจ

อิจิโร่ออกปากชมมายูมิช่างน่ารักสมเป็นกุลสตรี ฮิโระกับทามาโกะขอบคุณที่ชมลูกสาว อิจิโร่จะกำหนดวันหมั้น ฮิเดโกะให้ริวพามายูมิออกไปเดินเล่นเพื่อทำความรู้จักกัน