ข่าว

วิดีโอ



รอยฝันตะวันเดือด

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า - โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: คฑาหัสต์ บุษปะเกศ, จีรนุช ณ น่าน

กำกับการแสดงโดย: กฤษณ์ ศุกระมงคล

ผลิตโดย: บริษัท เมคเกอร์ กรุ๊ป จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ณเดชน์ คูกิมิยะ,อุรัสยา เสปอร์บันด์

อัลบั้ม: แนะนำละครเรื่อง "รอยฝันตะวันเดือด"

บนระเบียงจากชั้นสองของโรงพยาบาล อาคิโกะยืนมองด้วยคิดว่าความสูงแค่นี้จะทำให้เธอแท้งได้ เธอสบถอย่าอาฆาตกันเลย ถ้าจะผิดก็ไปเอาผิดที่คนเลวอย่างยูจิ...อาคิโกะปีนขึ้นระเบียง พลันสายตามองลงไปเห็นบางอย่าง เธอชะงักเปลี่ยนใจ มีความหวังขึ้นมาทันที

ในห้องทำงาน นานะพยายามกล่อมมายูมิให้เข้าใจการกระทำของริว ว่ามันไม่ต่างกับที่เขาหายไป เจ็ดปีก่อนเลย เพราะเขาเป็นห่วงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับเธอ มายูมิแย้งว่าตนเป็นห่วงเขามาก เจ็บปวดที่เห็นเขาพยายามจะเดินแต่ช่วยเขาไม่ได้ทั้งที่ตัวเองเป็นหมอ นานะปลอบ ริวก็เจ็บปวดทรมานมากกว่าหลายเท่า ที่เห็นเธอทรมานเพราะเขา มายูมิงอนที่เพื่อนพูดแทนคนอื่น

“ฉันพูดแทนใจเธอต่างหากมายูมิ เธอไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีเหตุผล เธอรู้เหตุผลที่ริวปิดบังเธอดี เลิกน้อยใจแล้วกลับบ้านไปซะ โอะนิซึกะโซเรียวมีศัตรูจ้องทำร้ายรอบตัว เธอคงไม่อยากเป็นอีกคนที่ทำร้ายเขาใช่ไหม” คำพูดนานะทำให้มายูมิได้คิด

นานะเดินออกไป ริวถือช่อดอกไม้จะเข้าไปหามายูมิ แต่ชะงักเปลี่ยนใจ เกรงเธอยังไม่หายโกรธ จึงจะเอาช่อดอกไม้ไปฝากนานะให้มายูมิ...ระหว่างนั้นอาคิโกะมาหามายูมิ ร้องห่มร้องไห้จะทำร้ายตัวเอง ถ้ามายูมิไม่พูดกับริวให้เรื่องตนท้องกับเขา มายูมิตกตะลึง

ไทชิกำลังถามพยาบาลว่าอาคิโกะหายไปไหน อาคิโกะเดินยิ้มกริ่มเข้ามา เขาแปลกใจถามไปไหนมา เธอตอบว่า ไปหาเหตุผลว่าทำไมต้องเก็บเด็กในท้องไว้ ว่าแล้วก็ให้เขาช่วยเก็บของ เธอจะกลับบ้าน...ในขณะที่ ริวเอาดอกไม้มาฝากนานะให้มายูมิ แต่นานะตอบยิ้มๆว่า ให้เอากลับไปให้กันที่บ้าน ป่านนี้มายูมิคงไปรอเขาที่บ้านแล้ว ริวดีใจมาก

ไทชิพามายูมิกลับ เห็นเธอซึมๆยืนเหม่อลอยก็สงสัย...กลับมาถึงบ้าน มายูมิเข้ามานั่งข้างเตียงโคจิ พอโคจิลืมตามาเจอก็เรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เท่านั้นมายูมิก็ร่ำไห้ออกมา โคจิพอจะเข้าใจเพราะเมื่อคืน ริวก็มานั่งร้องไห้แบบนี้ บอกว่ามายูมิโกรธเรื่องที่เดินได้แล้วไม่บอก...โคจิอธิบายให้มายูมิเข้าใจว่าตนเป็นคนห้ามริวไม่ให้บอกเองเพราะมันเป็นอันตรายต่อเธอ

“เรื่องนั้นฉันเข้าใจค่ะ และไม่ได้โกรธเขา” มายูมิสะอื้น

โคจิแปลกใจงั้นเรื่องอะไร ไม่ทันจะพูด ไทชิเคาะประตูเปิดเข้ามา ขออนุญาตบอกบางอย่างแก่มายูมิ...

มายูมิฟังเรื่องราวจากไทชิ แทบช็อกเมื่อรู้ว่าอาคิโกะท้องกับยูจิ ไทชิบอกว่าอาคิโกะต้องการครอบครองโซเรียว ถึงบอกแบบนั้น ตนรู้จักเธอมาตั้งแต่เด็ก

“อาคิโกะไม่ใช่คนจิตใจไม่ดีแต่ที่เขาทำอะไรผิดๆ เพราะโดนสถานการณ์บังคับ คุณมายูมิยกโทษให้อาคิโกะเถอะนะครับ ผมขอร้อง”

หลังจากรู้ความจริง มายูมิก็นัดพบยูจิที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง ยูจิดีใจมากคิดว่าเธอคงยังไม่รู้อะไรจากริว...มายูมิพยายามกล่อมให้เขามองเด็กกำพร้าเหล่านี้ ว่าต้องการอะไร

“ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาดี เพราะผมเองก็กำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก”

เข้าทาง มายูมิพยายามชี้ให้เขาเข้าใจถึงการขาดพ่อแม่ของเด็ก ยูจิเผลอบอกกับเธอว่า ถ้าเขามีลูกจะทำเหมือนที่แม่ทำกับเขา ตื่นเช้าลูกจะเห็นเขาเป็นคนแรก จะดูแลให้ความรักเขา

มายูมิยิ้ม “งั้นคุณก็รีบไปทำสิคะ...ขอบคุณที่ครั้งก่อนคุณพาฉันกลับไปบ้านโอะนิซึกะอย่างปลอดภัย ทำให้ฉันเชื่อว่าคุณยังหลงเหลือความเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะทำในสิ่งที่คุณพูด” ยูจิยังงงไม่เข้าใจ มายูมิมองหน้าเขาเน้น “คุณอาคิโกะท้องกับคุณ คุณมีโอกาสสร้างฝันที่เป็นจริงให้ลูกคุณแล้วค่ะ”...ยูจิแทบช็อกที่มายูมิรู้เรื่องของตนกับอาคิโกะ...

หน้าบ้านโอะนิซึกะ ริวถือช่อดอกเดซี่ลงจากรถ ร้องเรียกมายูมิด้วยความดีใจ ทันใดจุนโกะเดินโซซัดโซเซเข้ามาล้มตรงหน้า ริวตกใจเข้าประคอง เซกิพาไปนอนแล้วกลับมาบอกริวว่าท่าทางเธอจะสลบไปเพราะอาการอยากยา...มายูมิเดินเข้ามาพร้อมไทชิ ริวเห็นดีใจมาก

“คุณหายไปไหนมา เมื่อเช้าผมไปหาคุณที่โรงพยาบาล หมอนานะบอกว่าคุณกลับบ้าน”

มายูมิสบตาไทชิก่อนจะบอกริวว่ามีเรื่องมากมายแต่ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ริวยื่นช่อดอกเดซี่ที่มีความหมายลึกซึ้งสำหรับเขากับเธอให้ มายูมิกล่าวยกโทษให้และเข้าไปจับมือริว

“สิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีขนาดไหน ที่มีผู้ชายที่รักฉัน ห่วงฉัน ปกป้องฉันด้วยหัวใจอย่างคุณ” ริวอึ้งงงๆ “ฉันขอโทษที่เมื่อคืนฉันงี่เง่า โกรธคุณ ไม่พอใจคุณ น้อยใจคุณ ฉันก็แค่ผู้หญิงคนนึงที่อยากดูแลปกป้องคนที่รัก เหมือนที่คุณทำให้ฉัน แต่ต่อไปนี้...ฉันสัญญาว่าจะเข้มแข็ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะเป็นคนแรกที่เข้าใจคุณโดยไม่ขอคำอธิบาย”

ริวโผกอดอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณมากมายูมิ ขอบคุณสำหรับความรักและความเข้าใจที่คุณมีให้กับผม” ริวตัดสินใจบางอย่าง “ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ”

มายูมิตั้งใจฟัง ริวพาเธอมาที่ห้องที่จุนโกะนอนสลบไสล บอกว่าจุนโกะคือผู้หญิงไนต์คลับมิซาว่าเป็นคนส่งข่าวว่ายามาโมโต้จะขนยาลอตใหญ่ มายูมินึกออกว่าคือคนที่นานะโทร.มาบอกเขา ริวมองจุนโกะอย่างสงสารบอกมายูมิว่าเธอหนีมาขอความช่วยเหลือ...ไม่ทันไรจุนโกะเพ้อกระสับกระส่ายเพราะเสี้ยนยา เรียกหาริวให้ช่วยด้วย ริวเข้าไปประคอง พอจุนโกะปรือตาขึ้นเห็นริวก็สวมกอดเขาไว้แน่น ริวปลอบไม่ต้องกลัวตนอยู่นี่ จุนโกะจับมือ
ริวมาแนบแก้มเพื่อยึดเป็นหลัก

“อย่าทิ้งฉันไปนะคะ ฉันไม่มีใครแล้ว ชีวิตนี้...ฉันมีแต่ท่านริว”

มายูมิมองด้วยความรู้สึกสับสน คำพูดอาคิโกะแทรกเข้ามาในหู “ฉันขอร้องให้คุณช่วยบอกริว รับลูกในท้องได้อย่างไม่อาย ถึงฉันจะมาก่อนแต่ฉันก็พร้อมจะเป็นรองคุณ...เพราะฉันรู้ว่าผู้ชายอย่างริวไม่มีทางมีผู้หญิงเพียงคนเดียว ความยิ่งใหญ่ต้องมาพร้อมกับบริวารมากมายไว้ประดับบารมี มีผู้หญิงมากมายที่อยากเป็นผู้หญิงของริว”...

จนเช้าวันใหม่ จุนโกะเพ้อหาริวก่อนจะลืมตาขึ้นมา เห็นมายูมิกำลังตรวจอาการตนอยู่ก็ชะงัก “คุณคือนายหญิงแห่งโอะนิซึกะ...เมื่อกี้ฉัน...”

มายูมิตัดบทยิ้มให้บอกว่าตอนนี้ริวประชุมงานอยู่ สักครู่เดี๋ยวเขาก็มา จุนโกะรู้สึกผิดลุกขึ้นโค้งคำนับ มายูมิจับให้ลงนอน จุนโกะอธิบายว่าริวเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวในชีวิต เป็นผู้มีพระคุณที่ตนไม่อาจเอื้อมคิดเกินเลย มายูมิเข้าใจบอกเธออย่าคิดมาก คิดว่าตนเป็นเพื่อนคนหนึ่ง

สักพักมายูมิเดินออกจากห้องจุนโกะ เห็นริวและลูกน้องเดินมา จึงบอกว่าจุนโกะหลับไปแล้ว ริวบอกว่าจะย้ายเธอไปอยู่ที่อื่น เพราะเกรงมายูมิไม่สบายใจ มายูมิถอนใจ

“ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะเข้มแข็ง จะเข้าใจและไว้ใจคุณเป็นคนแรกโดยไม่ต้องการคำอธิบาย...ให้จุนโกะอยู่ที่นี่ต่อไป อย่างน้อยเธอก็เสี่ยงชีวิตเพื่อโอะนิซึกะ เพราะฉะนั้นเราต้องดูแลเธอด้วยชีวิตเหมือนกัน”...ริวมองคนรักอย่างซาบซึ้งใจ

ooooooo

หลังจากที่ยูจิฟังคำขอร้องของมายูมิให้กลับมาดูแลลูกในท้องอาคิโกะ เขาก็มาหาเธอที่อพาร์ตเมนต์กลางดึก ด้วยดวงตาแข็งกร้าวคลุ้มคลั่งเพราะอยากยา เข้ามาปลุกปล้ำทำร้ายเธอให้สมกับที่เธอทำให้มายูมิสลัดรักเขา

รุ่งเช้ามายูมิช่วยอายะโกะและฟุมิโกะจัดน้ำชาและของว่าง เพราะริวเรียกสมาชิกโอะนิซึกะประชุมด่วน มายูมิบอกว่าอะไรที่ช่วยแบ่งเบาภาระริวได้ตนก็อยากทำ จุนโกะได้ยินรู้สึกเจียมตัวเจียมใจ อาสายกของเข้าไปให้เอง...โคจิกำลังบอกสมาชิกว่า ยามาโมโต้กับมิซาว่ากำลังจะขนยาและอาวุธสงครามเข้ามาทางคลังสินค้าด้านใต้อาทิตย์หน้า เพื่อชดเชยของที่เสียไปคราวก่อน ริวเข่นเขี้ยวจะไม่ปล่อยให้คนชั่วเหิมเกริม โคจิว่าเราไม่มีหลักฐานมัดตัวพวกมันก็รอดไปได้อยู่ดี

“ทาคาโอะออกหน้าทำเรื่องผิดกฎหมายแทนยามาโมโต้ทุกอย่าง มันต้องมีเอกสารรับส่งสินค้าหรือการโอนเงินเก็บไว้ เพื่อป้องกันตัวเองไม่ให้โดนหักหลัง” ริวครุ่นคิด

“ถ้าเราได้หลักฐานสำคัญพวกนั้น ก็จัดการยามาโมโต้ได้ไม่ยาก” โคจิบ่น

จุนโกะซึ่งฟังอยู่นานเสนอขึ้นว่า ตนทำงานกับมิซาว่ามานาน ตนรู้ว่าทาคาโอะเก็บเอกสารสำคัญที่ไหน แต่ริวไม่เห็นด้วยที่จะให้เธอไปเสี่ยงชีวิต จุนโกะขอร้องเพราะเป็นทางเดียวที่จะได้หลักฐานมาและตนอยากตอบแทนบุญคุณโซเรียว ริวบอกว่าถ้าอยากตอบแทนตนก็รักษาชีวิตตัวเองให้ดี จุนโกะดึงมือริวมากุม ขอร้องอย่าห้ามตน ตนอยู่ใกล้ความตายจนไม่รู้สึกน่ากลัว ขอชีวิตที่เหลือของตนทำประโยชน์เพื่อเขาบ้าง...มายูมิยืนมองห่างๆ อึ้ง

ระหว่างวันมายูมินั่งจัดดอกไม้เพื่อให้ตัวเองมีสมาธิไม่คิดฟุ้งซ่าน จุนโกะเข้ามาชมอย่างจริงใจ มายูมิจึงให้เธอลองทำบ้างเป็นการเข้าใจธรรมชาติ ฝึกสมาธิไปในตัว ใจก็จะสงบ

“คนโง่อย่างฉันคงทำไม่ได้หรอกค่ะ”

“อย่าดูถูกตัวเอง...ถึงจะเติบโตจากสิ่งแวดล้อมต่างกัน ถ้าเธอมุ่งมั่นเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดี ชีวิตเธอก็ต้องดีขึ้น”

“ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กกำพร้าที่ถูกหลอกมาขายตัวอย่างฉัน จะได้รับความเมตตาจากคุณริวกับคุณมายูมิขนาดนี้...ขอบคุณมากนะคะ” จุนโกะก้มหัวด้วยความซาบซึ้งเอ่ยยินดีมอบชีวิตให้มายูมิครุ่นคิด ตัดสินใจมาบอกริวว่าตนอยากให้เขารับจุนโกะเป็นภรรยาอีกคน ริวตกใจ มายูมิให้เหตุผลว่า มิซาว่าจะได้ไม่กล้าแตะต้องเพราะเธอเป็นผู้หญิงของโอะนิซึกะ และจุนโกะก็รักเขา ริวน้อยใจจะเดินหนี มายูมิสวมกอดด้านหลัง ริวกล่าวว่า

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากให้คนรักของตัวเองมีผู้หญิงอื่นหรอก คุณทำเหมือนไม่เห็นค่าความรักของผมเลย...เราจะไม่คุยเรื่องนี้อีก การเสียสละบ้าๆจะทำให้เราสองคนเจ็บปวด คุณต้องการแบบนั้นจริงเหรอ” มายูมิอึ้ง ริวดึงมือเธอออกหันมาเผชิญหน้า “ผมจะปกป้องจุนโกะในฐานะน้องสาวเท่านั้น เพราะผู้หญิงข้างกายโอะนิซึกะโซเรียวมีได้เพียงคนเดียว คือคุณ”

มายูมิน้ำตาคลอโผกอดอย่างรู้สึกผิด และซาบซึ้งในความรักที่มั่นคงของเขา...จนมืดค่ำจุนโกะยังบรรจงจัดดอกไม้ ในสมองนึกถึงแต่คำพูดของมายูมิ แล้วยิ้มให้กำลังใจตัวเอง

เช้าวันใหม่มายูมิลงมาเห็นดอกไม้ที่จัดวางอย่างสวยงามก็ชมสวยมาก อายะโกะบอกว่าเป็นฝีมือจุนโกะ มายูมิทึ่งถามแล้วเธอไปไหน อายะโกะกับฟุมิโกะสบตากันอึ้งๆ

ooooooo

จุนโกะมาที่บ่อนมิซาว่า บอกลูกน้องที่เฝ้าข้างหน้าว่าเงินหมดจึงกลับมาทำงาน แต่เธอต้องคอยหลบนาบุกับทาคาโอะ...ด้านหน้าบ่อน ริว ไทชิ คัตสึ เซกิและลูกน้องตามมาหลบอยู่ ริวไม่สบายใจที่จุนโกะเข้าไปแบบนั้น ไทชิบอกว่าเธอรู้ทางหนีทีไล่ดี ต้องเอาตัวรอดได้

พอมายูมิรู้จากโคจิว่าจุนโกะแอบไปสืบข่าวมิซาว่า ริวรู้จึงตามไปก็ตกใจเป็นห่วงทุกคน...จุนโกะแอบเข้ามาในห้องทำงานทาคาโอะเพื่อค้นเอกสารที่ริวอยากได้ ทันใดได้ยินเสียงทาคาโอะเดินคุยกับมาซารุจึงรีบซ่อนตัว ทาคาโอะเข้ามาไขกุญแจลิ้นชักโต๊ะทำงานหยิบแฟ้มเอกสาร

“จะให้ทำลายเอกสารพวกนี้เมื่อไหร่” ทาคาโอะถามมาซารุ

“รอยาเสพติดและอาวุธสงครามมาถึงอาทิตย์หน้า ค่อยเผาทำลายหลักฐานทั้งหมด”

“ท่านมาซารุบอกว่ามีแผนเล่นงานโอะนิซึกะ” ทาคาโอะถาม...จุนโกะนิ่งฟังใจจดใจจ่อ...

ริวรออยู่ด้านนอก กระวนกระวายใจเป็นห่วงจุนโกะ ไทชิ คัตสึและเซกิคอยท้วงอย่าเพิ่งบุกเข้าไป อาจทำให้จุนโกะพลาด ริวเกรงเธอถูกจับตัว จึงคิดช่วยด้วยการเบี่ยงเบนความสนใจ...มาซารุกับทาคาโอะเดินออกจากห้องทำงาน มาซารุย้ำยามาโมโต้จะประกาศความยิ่งใหญ่อาทิตย์หน้า โอะนิซึกะจะสิ้นชื่อ ทาคาโอะเสริม มิซาว่ารอหายนะของโอะนิซึกะแทบไม่ไหว มาซารุปรายตามองเยาะในใจใกล้เวลาที่ทาคาโอะจะหมดประโยชน์เช่นกัน

จุนโกะโผล่ออกจากที่ซ่อนรีบเปิดลิ้นชักเอาเอกสารที่ทาคาโอะเก็บเข้าไปออกมา เผอิญทาคาโอะนึกได้ว่าลืมล็อกกุญแจลิ้นชักจึงกลับเข้ามา เห็นจุนโกะเข้าพอดี แย่งเอกสารคืนมา จุนโกะผวาหวาดกลัว พลัน นาบุกับสมุนวิ่งหน้าตื่นมารายงานว่าไฟไหม้ห้องเก็บของด้านหลัง จุนโกะฉวยโอกาสหนี นาบุวิ่งไล่ตามมาทันหลังบ่อนจะเข้ารวบตัว ริวกับพวกพุ่งเข้าปะทะ ริวดึงจุนโกะมาหลบข้างหลัง เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างมาก ริวฟาดฟันกับพวกมิซาว่าอย่างปราดเปรียว

ทาคาโอะเข้ามาเห็นเหตุการณ์ จึงดึงดาบออกมาพุ่งเข้าหาริว จุนโกะเห็นเอาตัวขวางรับคมดาบแทนเลือดสาด ริวตกใจหันมาสู้กับทาคาโอะ ไทชิเป่าปากส่งสัญญาณลูกน้องเข้ามาช่วยรายล้อมปกป้องริว สาดกระสุนใส่พวกมิซาว่า ริวให้พาจุนโกะออกไปก่อน แล้วช่วยลูกน้องฟาดฟันมิซาว่าก่อนจะพากันหนีออกไป ทาคาโอะเจ็บใจมาก แค้นมาก

ระหว่างทางจุนโกะเสียเลือดมาก เธอรู้ตัวดีว่าไม่รอด จึงขอให้เขาฟังสิ่งที่เธอจะบอก เมื่อจุนโกะบอกทุกอย่างก็สิ้นใจ ริวรู้สึกเสียใจมากที่ช่วยเธอไว้ไม่ได้

ด้านทาคาโอะ นาบุรายงานว่าดับไฟได้หมดเสียหายเล็กน้อย ทาคาโอะเจ็บใจที่จับตัวจุนโกะไว้ไม่ได้ แต่นาบุว่าบาดแผลขนาดนั้นคงไม่มีทางรอด โชคดีที่ไม่เสียเอกสารไป ทาคาโอะเข่นเขี้ยว ถึงเอาไปก็ไม่มีวันทำอะไรตนได้ ว่าแล้วก็ปักมีดลงบนแฟ้มเอกสารนั่น

มายูมิเฝ้ารอการกลับมาของริว พอได้ยินเสียงรถก็ลุกพรวดไม่ทันระวัง ชนแจกันดอกไม้ที่จุนโกะจัดตกแตก ก้มลงเก็บ ริวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง มายูมิโผกอดดีใจที่เขาปลอดภัย แล้วถามหาจุนโกะ ริวตอบเศร้าๆว่าเธอตายแล้ว มายูมิตกใจสงสารและเห็นใจอยากปลอบริว

ริวโทษตัวเองที่เป็นโซเรียวแต่ปกป้องผู้หญิงคนเดียวไม่ได้แล้วจะดูแลสมาชิกโอะนิซึกะได้อย่างไร

มายูมิปลอบการตายของจุนโกะไม่ใช่ความผิดเขา คนที่ฆ่าเธอคือทาคาโอะ เลิกโทษตัวเองแล้วลุกขึ้นมาแก้แค้นให้จุนโกะ ริวยังเสียใจขอตัวอยู่คนเดียว...มายูมิมาเก็บเศษแจกันที่แตก น้ำตาไหลซาบซึ้งพึมพำขอบคุณจุนโกะที่สละชีวิตเพื่อริว

ตกดึกมายูมิเข้านอน ริวเดินเข้ามานั่งมองหน้าเธอ ลูบไล้ใบหน้าด้วยความรัก หญิงสาวรู้สึกตัวลุกขึ้นกุมมือริวอย่างห่วงใย ริวกล่าวว่าตนเข้าใจแล้ว ว่า การเสียสละของจุนโกะจะไม่เสียเปล่า โอะนิซึกะจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อความถูกต้อง คนเลวจะต้องหมดไปจากเมืองนี้

“ฉันจะเป็นกำลังใจให้คุณค่ะ”

“ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมตลอดมา”

มายูมิจุมพิตที่แก้มริวแผ่วเบาแทนคำพูด ริวชุ่มชื่นใจโอบกอดเธอแนบแน่น

ooooooo

เช้าวันใหม่ มายูมิออกมาที่ระเบียงทางเดินริมสวน ถามอายะโกะว่าริวไปจัดงานศพจุนโกะแล้วหรือทำไมไม่รอตน อายะโกะบอกว่าริวเห็นเธอเหนื่อยมากอยากให้พักผ่อน คุยกันได้สักพักมายูมิเกิดอาการหน้ามืด อายะโกะประคองร้องเรียกไทชิมาพาเธอเข้าไปพัก

ฟุมิโกะตื่นเต้นบอกอายะโกะว่าอาการหน้ามืดแบบนี้มายูมิคงท้อง อายะโกะตื่นเต้นจะได้เลี้ยงทายาทโอะนิซึกะ เผอิญอาคิโกะมาที่บ้านโอะนิซึกะได้ยิน
รู้สึกร้อนรนอิจฉาทำไมไม่เป็นตนที่ท้องกับริว นึกถึงคำพูดของยูจิแล้วยิ่งแค้นเจ็บปวด

“ผู้หญิงสวยแต่เปลือกอย่างเธอไม่มีอะไรเทียบกับมายูมิได้ มายูมิมีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า”...อาคิโกะรู้สึกเกลียดชังมายูมิมากขึ้น เมื่อตนเจ็บเธอจะต้องเจ็บมากกว่า

มายูมินั่งดมยาดม ไทชิอึกอักๆกว่าจะเอ่ยถามว่า อายะโกะกับฟุมิโกะบอกว่าเธอท้อง...มายูมิสวน ตนไม่ได้ท้อง แค่เครียดและนอนน้อยเท่านั้นเลยหน้ามืด ไทชิบ่นเสียดายนึกว่ามีข่าวดี...ไทชิจะมาบอกอายะโกะกับฟุมิโกะในครัว เห็นทั้งสองกำลังหาของกันง่วน

มายูมินั่งกุมขมับอยู่ อาคิโกะถือมีดเดินเข้ามาเงียบๆ สีหน้าหมายมาดจะจัดการมายูมิให้พ้นทางแต่มายูมิรู้สึกมีคนเดินมาคิดว่าเป็นไทชิเอาชามาให้ พอหันไปก็เห็นอาคิโกะเงื้อมีดจะแทง จึงหมุนตัวหลบอย่างหวุดหวิด มีดปักที่โต๊ะ อาคิโกะเข่นเขี้ยว “หนีฉันไม่รอดหรอก”

มายูมิวิ่งหนี...อาคิโกะตามอย่างกระชั้นชิด มายูมิสะดุดล้มหันมาจับมืออาคิโกะที่ปักมีดลงมาไว้ อาคิโกะคำราม “แกจะต้องไม่มีความสุข”

“ทำแบบนี้ เธอก็ไม่มีความสุขเหมือนกัน”

“ฉันสะใจที่ได้แก้แค้น ลูกของแก ควรจะเป็นลูกฉันกับริว”

มายูมิรีบบอกว่าเข้าใจผิดตนไม่ได้ท้อง อาคิโกะชะงัก มายูมิฉวยโอกาสผลักออก อาคิโกะหันมาจะแทง ไทชิโผล่มาปัดมีดกระเด็นจับตัวอาคิโกะไว้ เธอดิ้นร้องให้ปล่อยจะฆ่ามายูมิ ไทชิไม่ยอมให้เธอทำ อาคิโกะตวาดลั่น “ไทชิเข้าข้างมัน ริวก็รักมัน...ทำไมทุกคนต้องเอาใจมัน”

ไทชิเอ็ดให้มีสติ มายูมิถามอย่างสุดทน คิดว่าตนตายแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้ เรื่องของหัวใจไม่มีใครแทนใครได้ ตนจะอยู่หรือตายในหัวใจริวก็มีตนคนเดียว...

อาคิโกะกรีดร้องร่ำไห้ว่าไม่จริง ถ้าไม่มีมายูมิริวต้องรักตน มายูมิปลอบ

“เธอมีสิทธิ์รักริว ทุกคนบนโลกนี้มีสิทธิ์รักใครก็ได้ ความรักไม่เคยทำร้ายใคร แต่อย่าใช้ความรักเป็นข้ออ้างทำร้ายคนอื่น...ฉันเข้าใจเธอนะอาคิโกะ ฉันไม่เคยคิดโกรธเธอเลย ชีวิตเธอต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้าย

ที่คาดไม่ถึงมากมาย อย่าทำลายตัวเองด้วยความคิดที่ไม่ดีอยู่เลย เราสามารถมีความสุขกับชีวิตได้นะ ถ้าเราเปลี่ยนทัศนคติการมองโลกให้ชีวิตมีค่าต่อคนอื่น”

อาคิโกะเห็นสายตามายูมิเป็นมิตรและจริงใจ ทำให้ซาบซึ้งแพ้ความดีของเธอ เริ่มอ่อนลง ไทชิยิ้มโล่งใจ...ในขณะที่ริวจัดการเผาศพจุนโกะและสั่งเอาอัฐิไปฝังในสุสานตระกูล ถือว่าเธอเป็นคนของโอะนิซึกะด้วย ฮิโระก้าวเข้ามาแสดงความเสียใจ ริวก้มหัวรับแล้ว

ถามกลับว่าเขาคงไม่ได้มาเรื่องแค่นี้ ฮิโระบอกเรื่องมิซาว่าจะขนของลอตใหญ่แต่ตนยังไม่มีแผนรับมือ ริวจึงบอกว่าโอะนิซึกะเตรียมพร้อมตั้งรับไว้แล้ว สงครามครั้งนี้จะกำหนดชะตาบ้านเมือง ความดีต้องชนะ

ด้านมาซารุกำชับยูจิ งานนี้จะพลาดไม่ได้และเมื่อกำจัดริวได้ก็ส่งทาคาโอะไปลงขุมนรกไหนก็ได้

เคนถามถึงฮิโระ มาซารุเข่นเขี้ยวสายตาอำมหิต “ฉันไม่ปล่อยให้ตำรวจตงฉินอย่างไอ้ฮิโระมาเป็นหนามยอกอกอีกต่อไป ฮิโระกับไอ้ริวต้องตายพร้อมกัน”

ooooooo

หลายวันผ่านไป ริวประชุมเครียดโดยไม่บอกโคจิว่ามิซาว่าเลื่อนเวลาส่งของ เพราะเป็นห่วงว่าโคจิยังไม่หายดี เขาวางแผนอย่างรัดกุม สั่งปิดเป็นความลับห้ามให้โคจิกับมายูมิรู้

ตกดึกริวเข้ามาในห้องเห็นมายูมิปูที่นอนอยู่ก็เข้ามาสวมกอดถามคิดอะไรอยู่ เธอจึงตอบว่าคิดถึงเขา เห็นเครียดๆมาหลายวัน ริวเปลี่ยนเรื่อง “ได้กอดคุณแล้วหายเหนื่อย ถ้ามีลูกผมจะกอดทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้” มายูมิตีแขนเขาเขินๆ ริวบอกว่า “ลูกคนแรกผมอยากให้เป็นผู้ชาย ส่วนคนที่สอง สาม สี่ ห้า หก...”

มายูมิตีเพียะตนไม่ใช่โรงงานผลิตลูก เขาอ้อนว่าอยากมีลูกเต็มบ้าน สองคนหยอกล้อกันอย่างรักใคร่ ริวขอบรรพบุรุษให้ตนมีลูกชายไว้สืบสกุลตั้งแต่คืนนี้ “ก่อนบรรพบุรุษจะเมตตา เราก็ต้องจุดๆๆๆ” ริวไล้แขนมายูมิ เธอปัดอายๆ ริวสวมกอด หญิงสาวโอนอ่อน ริวกอดกระชับประทับริมฝีปากที่แก้มเนียนนุ่มของเธอ

มายูมิหลับตาพริ้มเปิดใจรับสัมผัสรักจากริว...

เช้าวันใหม่ มายูมิตื่นมาพบที่นอนข้างๆว่างเปล่า ก็แปลกใจคิดว่าริวไปทำงานแล้ว จึงมาหาโคจิเห็นกำลังซ้อมเคนโด้ดูคล่องแคล่วขึ้น เธอเอ่ยถามว่าที่บริษัทมีปัญหาหรือ ริวถึงออกไปแต่เช้ามืด โคจิแปลกใจรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง

ในที่สุดก็เป็นแผนล่อให้ริวกับพวกออกมา ลูกน้องมิซาว่ากรูเข้าล้อมรถริวกับลูกน้อง ยิงยางล้อรถทุกคัน จับตัวริวไป อ้างว่าทาคาโอะให้มาเชิญไปพบ ริวสบตาไทชิราวกับจะบอกให้ทำตามแผน แล้วยอมไปขึ้นรถตู้ของมิซาว่าโดยดี

มายูมิรู้สึกไม่สบายใจ จึงเอาหีบไม้โบราณออกมา คิดถึงที่ริวเคยบอกว่าเก็บเอกสารสำคัญไว้ในนี้ อยากให้เธอรู้เผื่อวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้นกับเขา มายูมิพูดสวนความคิดตัวเองออกมาว่าจะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ชีวิตตนเป็นของเขา ตนไม่มีวันปล่อยให้เขาเป็นอะไรไป...

มายูมิไขกุญแจหีบเปิดออก เห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนสุด ก็รีบเปิดอ่านเป็นจดหมายจากริว

“คิมิที่รัก...พรหมลิขิตทำให้เราเจอกัน ฝ่าฟันเรื่องร้ายด้วยกันและรักกัน ผมมีความสุข รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นชีวิตและหัวใจของคุณ ถึงเวลาที่โอะนิซึกะ

โซเรียวจะทำหน้าที่สายเลือดนักรบซามูไรปกป้องบ้านเมืองทวงความยุติธรรมให้แผ่นดิน ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ ขอให้คุณรู้ไว้เสมอ สัมผัสจากมือคุณ กลิ่นหอมจากตัวคุณและความรักของคุณจะอยู่ในหัวใจผมตลอดไป”

มายูมิใจหายวาบ รู้ว่าริวต้องไปเสี่ยงอันตราย จึงเอาเรื่องมาปรึกษาโคจิ...โคจิเช็กจนรู้ว่ามิซาว่าเลื่อนกำหนดขนยาเข้ามา ไม่ทันไรฟุมิโกะถือจดหมายมาให้ บอกว่ามีคนของมิซาว่าเอามาส่ง โคจิเปิดอ่านจึงรู้ว่าริวถูกมิซาว่าจับตัวไป มายูมิตกใจมาก ต้องรู้ให้ได้ว่าริวถูกจับไปที่ไหน

ส่วนริวถูกเอาตัวมาที่คลังสินค้าร้างที่เคยเกิดเหตุระเบิดในสงครามระหว่างตระกูลคราวก่อน ทาคาโอะเข้ามาเยาะเย้ยริว แล้วถามจำที่แห่งนี้ได้ไหม ตนต้องการให้เขาตายตามพ่อของตนไปที่นี่...ด้านมายูมิคิดหาทางช่วยริว ไม่สนใจคำห้ามปรามของโคจิ ทั้งที่รู้ว่าทาคาโอะใช้ริวเป็นเหยื่อล่อให้ทุกคนไปที่นั่น โคจิตัดสินใจเด็ดขาดทุกอย่างต้องสิ้นสุดลงในวันนี้

มายูมิเข้ามาในห้องป้ายบรรพบุรุษ มองดาบที่วางอยู่บนแท่น ริวเคยบอกว่าเขาทำขึ้นมาใหม่แทนเล่มที่ถูกเผาไหม้ไปเมื่อเจ็ดปีก่อน มายูมิคิดว่าทาเคชิคงเต็มใจให้นายหญิงแห่งโอะนิซึกะเอาไปใช้ เธอยกดาบขึ้นเหนือหัว “ขอให้ดวงวิญญาณบรรพบุรุษโอะนิซึกะคุ้มครองโซเรียวและสมาชิกทุกคนให้ปลอดภัย ขอให้ความชั่วพ่ายแพ้ความดี ความสงบสุขกลับคืนสู่บ้านเมือง”

จากนั้นมายูมิก็มาที่โรงพยาบาล ให้นานะช่วยล่อตำรวจออกไปจากหน้าห้องฮารุ แล้วเธอก็ก้าวเข้าไปอย่างมุ่งมั่น ชุนปราดเข้าขวาง มายูมิบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฮารุ เสียงฮารุสั่งให้ปล่อยมายูมิเข้ามา ฮารุยังคงนอนพักรักษาตัว เขาถามว่าเธอมีธุระอะไร

“โอะนิซึกะกำลังเดือดร้อนและต้องการความช่วยเหลือ ฉันมาขอร้องคุณให้ช่วยเรา”

ฮารุนิ่งคิดก่อนจะกุมมือมายูมิขึ้นมา เธอไม่สบายใจแต่ไม่กล้าขัดขืน ฮารุกล่าว “มิตรภาพระหว่างมิอุระกับโอะนิซึกะยังเหมือนเดิม ครั้งนี้ผมไม่ได้ช่วยโอะนิซึกะแต่ช่วยคุณ ในความเป็นจริง คุณคือโอะคะมิซังแห่งโอะนิซึกะ แต่ในความรู้สึกของผม คุณคือมายูมิ มิอุระ ผู้หญิงของผม” ฮารุล้วงใต้หมอนหยิบตราสัญลักษณ์มิอุระออกมาใส่มือมายูมิ “ตรานี้เหมือนเป็นตัวแทนของผม สมาชิกมิอุระทุกคนจะเคารพคุณเหมือนที่เคารพผม” ฮารุสั่งชุนให้พาคนของมิอุระไปช่วยโอะนิซึกะถล่มมิซาว่ากับมาซารุเพื่อความถูกต้องของบ้านเมือง

ชุนก้มหัวรับคำสั่ง มายูมิก้มหัวขอบคุณฮารุอย่างซาบซึ้งใจ ฮารุยิ้มให้แทนคำอวยพร...ในขณะที่ริวถูกมัดติดกับเสา มองลูกน้องมิซาว่าขนของเข้ามาวางอย่างรีบเร่ง มาซารุ ยูจิและเคนเดินเข้ามา ทุกคนทำความเคารพ มาซารุกล่าวเยาะเย้ยริว ไม่คิดว่าจะสิ้นฤทธิ์ง่ายๆขนาดนี้

“ฉันไม่เก่งใช้วิธีสุนัขลอบกัด” ริวโต้

ยูจิปราดเข้าชกหน้าริว ตวาดถามว่าใครเป็นหมา... มาซารุปรามให้หยุด มีงานอีกมากต้องรีบทำ ริวโวย “พวกแกไม่มีสิทธิ์ขนยาเสพติดและอาวุธเถื่อนเข้ามาในเมืองนี้”

ยูจิเยาะ “ของทั้งหมดเป็นของริว โอะนิซึกะต่างหาก”

“ทันทีที่รองฮิโระพาตำรวจมาตรวจค้นของผิดกฎหมาย ก็จะเกิดการปะทะกันระหว่างโอะนิซึกะกับตำรวจ รองฮิโระตายในหน้าที่ โอะนิซึกะโซเรียวถูกวิสามัญฆาตกรรม ตำรวจยึดของกลางทั้งหมด...ปิดคดี” ทาคาโอะเสริม ทุกคนหัวเราะร่า

ริวโกรธด่าไอ้ชาติชั่ว ทาคาโอะกระแทกหมัดเข้าที่ท้องริวจนจุกตัวงอ...สบถว่าเจ็ดปีก่อนเขาฆ่าพ่อตน ทำลายตระกูลมิซาว่า วันนี้ตนจะฆ่าและทำลายโอะนิซึกะจนไม่เหลือซากบ้าง

ooooooo

กลางดึก ไทชิ คัตสึและเซกินำลูกน้องมาซุ่มด้านหลังคลังสินค้า พวกเขาทำตามคำสั่งริวที่คาดการณ์ไว้แล้วว่า สินค้าทั้งหมดจะถูกนำมาเก็บที่นี่ ตำรวจกำลังจะตามมา ไทชิย้ำ เตรียมตัวให้พร้อม เดิมพันนี้เพื่อบ้านเมืองและศักดิ์ศรีของโอะนิซึกะ

รถตำรวจแล่นมาจอดเงียบเชียบ ยูจิมาพร้อมฮิโระและตำรวจอีกหลายนาย ยูจิทำทีเป็นตำรวจดี บอกฮิโระว่าสายของเรารายงาน มีการลักลอบขนยาเสพติดและอาวุธสงครามเข้ามาไว้ที่นี่ ฮิโระย้อนถาม ทำไมตนต้องมาด้วยทั้งที่ตนไม่ได้อยู่ฝ่ายสืบสวนแล้ว เคนถามอยากขัดคำสั่งท่านมาซารุหรือ ฮิโระพอจะเดาออกหันไปเตือนลูกน้องให้ระวังตัว

ตำรวจเข้าตรวจเช็กพบมียาเสพติดและอาวุธสงครามอยู่ในลังไม้มากมาย ฮิโระหน้าเสีย ริวถูกมัดมือและปากซ่อนอยู่มุมหนึ่ง เครียดที่ไม่อาจเตือนฮิโระได้ ...ไม่ทันไร เสียงทาคาโอะสั่งจัดการได้ ลูกน้องมิซาว่าออกจากที่ซ่อนเข้าโจมตีฮิโระและตำรวจ ยูจิกับเคนทำทียิงต่อสู้ แต่แท้จริงหาโอกาสยิงฮิโระ...ริวเห็นมีดพกเหน็บที่ข้างเอวทาคาโอะ จึงฉวยโอกาสกระโจนเข้าดึงมีดพกมาตัดเชือกที่รัดข้อมืออย่างรวดเร็ว เมื่อเป็นอิสระ ริวก็วาดลวดลายจัดการสมุนมิซาว่า หาทางเข้าไปช่วยฮิโระ...ตำรวจถูกยิงไปหลายนาย ฮิโระหันไปเห็นริวพุ่งเข้ามาหันหลังชนกัน บอกว่าคนของมิซาว่าล้อมโกดังไว้หมดแล้ว ยูจิกับเคนจึงเผยตัว หันปืนมาจ่อ

“หนีไปคุยกันต่อในนรกเถอะ”

ฮิโระตกใจไม่คาดคิด ทาคาโอะหัวเราะลั่นเข้ามาเสริม “วันตายของริว โอะนิซึกะจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุด”

“ฉันยินดีที่ทำให้คนอาภัพ พ่อไม่รักอย่างแกมีความสุขบ้าง” ริวเยาะกลับ

ทาคาโอะโกรธ พลันมีเสียงการต่อสู้ดังเข้ามา ทุกคนหันมองเห็น ไทชิ คัตสึและเซกินำกำลังบุกเข้ามาพร้อมโคจิที่นำลูกน้องมาสมทบ ริวขอบคุณโคจิที่มาช่วย สองฝ่ายประจันหน้ากัน ริวบอกยูจิกับทาคาโอะ อย่าคิดว่าตนไม่รู้แผนชั่วของพวกเขา เพราะจุนโกะได้บอกรายละเอียดทั้งหมดก่อนตาย ว่ามาซารุกับมิซาว่าจะฆ่าตนและฮิโระแล้วโยนความผิดให้โอะนิซึกะ ตนยอมให้มิซาว่าจับตัวมา ฮิโระก็แกล้งทำตามคำสั่ง เพราะต้องการจับคนชั่วคาหนังคาเขา

มาซารุปรากฏตัวเสียงกร้าว “ฉันไม่เคยคิดอะไรชั้นเดียว”

“พวกแมลงเม่าชอบบินเข้ากองไฟมาตายเอง” ยูจิเสริม

ทาคาโอะเยาะว่าตนไม่เคยไว้ใจจุนโกะเลย จึงวางแผนตลบหลัง ยามาโมโต้ก็ส่งกำลังมาช่วยมิซาว่าโค่นโอะนิซึกะ...ฮิโระตกใจไม่คิดว่านักการเมืองอย่างยามาโมโต้จะเป็นหัวหน้าใหญ่ โอะซะมุต้องตายเพราะคนในเครื่องแบบสีเดียวกัน...มาซารุประกาศตัวว่าใครบ้างไม่อยากได้อำนาจและความยิ่งใหญ่ ยามาโมโต้และตนจะครอบครองเมืองนี้

“อำนาจที่แลกมาด้วยเลือดและวิธีสกปรก ไม่มีทางยั่งยืน กรรมชั่วที่ทำจะคืนกลับมาสนองพวกแกหลายเท่า” ริวเสียงกร้าว

ทั้งสองฝ่ายยกดาบขึ้น ฟาดฟันกันดุเดือด ผลัดกันรุกผลัดกันรับ จังหวะที่ริวพลาดท่า มายูมิในชุดสีดำทะมัดทะแมงกระโดดตีลังกาลงมาจากหลังโบกี้ เข้าช่วยริว เธอนำกำลังมิอุระมาช่วย มาซารุแค้นใจบอกยูจิ ตนน่าจะฆ่านังหมอนี่นานแล้ว ยูจิอึ้งพูดไม่ออก...ทาคาโอะเยาะ

“ผู้หญิงของโอะนิซึกะควบตำแหน่งผู้หญิงของมิอุระด้วยเหรอ”

“จิตใจต่ำช้า การกระทำสกปรก ไม่สมควรครอบครองเมืองนี้” มายูมิสวน

“ไม่มีใครขัดขวางความยิ่งใหญ่ของมิซาว่าได้” ทาคาโอะประกาศกร้าว

“ในฐานะนายหญิงแห่งโอะนิซึกะ ฉันจะไม่ยอมให้อิทธิพลชั่วอยู่เหนือความถูกต้อง” มายูมิโบกมือให้สัญญาณชุนกับพวกมิอุระบุก

มาซารุสั่งยูจิฆ่ามายูมิ ยูจิจำต้องสู้กับมายูมิ แต่เขาไม่ตอบโต้ เอาแต่หลบหลีก...มายูมิพยายามเข้าใกล้ริว เขาต่อว่ามาทำไม มันอันตราย เธอโต้ ตนมีสิทธิ์มารับตัวสามีกลับบ้าน ทาคาโอะหัวเราะเยาะ “ไม่นึกว่าโอะนิซึกะโซเรียวจะกลัวภรรยา”

ทั้งสองหันมาตวาดใส่ทาคาโอะพร้อมกัน “อย่ายุ่ง!”

ทาคาโอะเข้าฟาดฟันริว มายูมิหันมาสู้กับยูจิ เธอบอกให้เขาสู้แต่ยูจิกลับบอกว่าตนไม่มีวันทำร้ายเธอ มาซารุโกรธชักปืนออกมายิงใส่มายูมิ ยูจิเห็นเอาตัวปกป้องรับกระสุนสองนัดที่พ่อยิงมาทรุดฮวบลง มายูมิตกใจไม่คิดว่ายูจิจะสละชีวิตเพื่อตน มาซารุช็อกที่ยิงลูกตัวเอง

ยูจิพยายามบอกว่ามายูมิคือรักแท้ของเขา เป็นเกียรติที่เขาได้ตายในอ้อมกอดเธอ มายูมิน้ำตาไหลรินรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้เขาตาย มาซารุเข้ามากระชากตัวมายูมิปืนจ่อดึงตัวออกไป...ริวกำลังสู้กับทาคาโอะอย่างดุเดือด ทาคาโอะหมายมาดจะเอาชีวิตริวชดใช้ชีวิตพ่อ แต่กลับพลาดท่าถูกริวแทงกลางอกตายจมกองเลือด โคจิตะโกนบอกว่ามาซารุจับมายูมิไป...ริวตามไปขวางหน้า บอกว่าคนของเขาตายหมดแล้วให้ยอมมอบตัว มาซารุเสียงกร้าว ถ้าตนตาย มายูมิก็ต้องตาย มาซารุล้วงระเบิดมาดึงสลักออก หัวเราะอย่างคนบ้าคลั่ง มายูมิตกใจบอกริวให้พาพวกหนีไป

“ผมไม่มีวันทิ้งคุณ ถ้าจะตาย...เราก็ต้องตายด้วยกัน”

“พวกแกได้ตายทั้งหมดแน่ ไม่มีโอะนิซึกะ ท่านยามาโมโต้ก็จะยิ่งใหญ่เหนือทุกคน ฮ่าๆ”

มายูมิสบตาริวทำนองจะทำอะไรสักอย่าง ริวปรามด้วยสายตา แต่เธอก็ตัดสินใจเบี่ยงตัวออก ตวัดขาเตะมาซารุจนเขาเสียหลัก แต่เขายังคว้าผมเธอกระชากตามไปด้วย ริวร้องลั่น

“อย่าแตะต้องผู้หญิงของฉัน!” ว่าแล้วก็ตวัดดาบฟันมาซารุกลางลำตัว ล้มลง

ระเบิดหลุดมือหล่นลงพื้น ไทชิร้องบอกทุกคนให้หลบ ริวโถมเข้ากอดมายูมิหันเอาตัวปกป้องเธอ เสียงระเบิดดังบึ้ม...สนั่นหวั่นไหว ฮิโระ โคจิและทุกคนตกใจ เข้ามาดูเหตุการณ์

ooooooo

ร่างริวอาบไปด้วยเลือดถูกหามส่งโรงพยาบาล มายูมิพยายามห้ามเลือดให้เขา ปากก็พร่ำบอกให้เขาเข้มแข็ง ริวเอ่ยเสียงแหบพร่า สั่งเสียถ้าตนตาย...

มายูมิสวน เขาไม่มีสิทธิ์ตาย เขาต้องอยู่ดูแลตนตลอดไป เราจะมีลูกเต็มบ้าน ตนจะมีลูกชายให้เขาสืบสกุล

มายูมิร่ำไห้อย่าทิ้งตนไป

หนึ่งเดือนผ่านไป ยามาโมโต้นั่งอยู่ในห้องทำงาน ปิดแฟ้มสีดำที่มีตราสัญลักษณ์ของมิซาว่าด้วยความแค้น บอกลูกน้องว่า ทั้งมาซารุ ยูจิและทาคาโอะตายหมด ต่อให้ฮิโระกันเคนไว้เป็นพยานซัดทอดตน พวกมันก็แตะต้องตนไม่ได้

“พระอาทิตย์ตก ก็กลับขึ้นมาใหม่ได้อีก เบี้ยเก่าหมดประโยชน์ ฉันก็ใช้เบี้ยตัวใหม่”

นายตำรวจหนุ่มคนหนึ่ง เดินมาเคาะประตูห้อง ยามาโมโต้บอกลูกน้องว่า ผู้การตำรวจคนใหม่มาแล้ว ลูกน้องรีบไปเปิดประตูแล้วเดินเลี่ยงออกไป นายตำรวจเข้ายืนทำความเคารพ

“ยินดีต้อนรับผู้ร่วมงานคนใหม่ของฉัน” ยามาโมโต้เงยหน้ามองแล้วตกตะลึง “ทาเคชิ!”

“ฉันเป็นตัวแทนความดี...มาปิดบัญชีคนชั่ว”

ทาเคชิตวัดดาบเข้าที่ร่างยามาโมโต้เลือดสาด ไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ทาเคชิเก็บดาบมองอย่างสมใจ...

เวลาผ่านไป มีพิธีแต่งงานของริวกับมายูมิ เธอสวยสง่าในชุดกิโมโนสีขาวทั้งชุด เมกุมิกับนานะอดชมไม่ได้ว่าสวยราวกับนางฟ้า ในที่สุดก็ยอมรับหัวใจตัวเองเสียที มายูมิขอบใจนานะที่เป็นกำลังใจให้มาตลอด...

ริวก้าวเข้ามาในชุดเจ้าบ่าวสุดเท่ ต่างคนต่างอึ้งมองกัน

“วันนี้คุณ...”

“ผมหล่อมากและคู่ควรกับเจ้าสาวที่สวยที่สุด” ริวแทรกไม่สนใจเสียงจิ๊จ๊ะของนานะและเมกุมิ เขายื่นมือไปให้มายูมิ ถาม “พร้อมจะเป็นโอะคะมิซังของผมรึยัง”

“ฉันพร้อมมานานแล้วค่ะ” มายูมิยื่นมือไปจับมือริว ควงแขนเดินออกไปรับแขก

ผู้คนที่มาร่วมงานใบหน้ายิ้มแย้มแสดงความยินดี ฮารุเดินนำชุนเข้ามา ริวกับมายูมิก้มหัวแสดงความขอบคุณ ฮารุยิ้มให้อย่างมิตรแท้ อาคิโกะควงไทชิเข้ามาแสดงความยินดี มายูมิดีใจที่อาคิโกะเลือกคนที่ถูกต้อง จะได้มีชีวิตใหม่ที่สุขสมบูรณ์ ริวเห็นฮิโระจึงจูงมายูมิไปต้อนรับ

“ขอบคุณท่านผู้บัญชาการตำรวจคนใหม่ ที่ให้เกียรติมางานแต่งงานของเรา”

“งานสำคัญของคนสำคัญ ที่ช่วยกวาดล้างอิทธิพลเถื่อนในบ้านเมือง ผมต้องมาร่วมยินดีแน่นอน”

“ลุงอิจิโร่เคยสอนผมว่า อยากเห็นคุณธรรมของใคร ให้ดูตอนเขามีอำนาจ วันใดที่ท่านฮิโระหลงลาภยศ จนลืมดูแลความสงบสุขของประชาชน โอะนิซึกะไม่ปล่อยท่านไว้แน่”

ฮิโระยิ้มในหน้าอย่างมีมาด...พิธีแต่งงานแบบชินโตประกอบไปจนจบ บ่าวสาว ริวและมายูมิสบตากันยิ้มให้กัน หัวใจพองโตอย่างมีความสุข

หลังจากนั้น ริวกับมายูมิฮันนีมูนเมืองตากอากาศหลายแห่ง มีองครักษ์ ไทชิ คัตสึและเซกิตามดูแลห่างๆ เพื่อให้ทั้งสองได้โรแมนติกกัน...มายูมิซื้อของฝากมากมายจนบอดี้การ์ดทั้งสามขนแทบไม่ไหว ทั้งสองล่องเรือ

ชมวิว มายูมิซบศีรษะบนไหล่ริว รำพัน...ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนฝัน

“ฝันร้ายที่กลายเป็นดี”

“ความรัก เปลี่ยนฝันร้ายตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาของฉันให้กลายเป็นความจริงที่มีความสุข”

“ผมเคยเป็นรอยฝันที่สร้างความเจ็บปวดให้คุณ แต่นับจากวันนี้ ผมจะทำให้คิมิมีความสุขตลอดไป”

“เวลาเปลี่ยน ใจคุณอาจเปลี่ยน”

ริวขอให้เชื่อมั่นในตัวเขา แต่มายูมิส่ายหน้า เพราะเธอเชื่อหัวใจของอะนะตะ ที่เป็นหัวใจดวงเดียวกับเธอ ริวตื้นตันโอบกอดคนรักท่ามกลางธรรมชาติด้วยหัวใจเต็มปริ่มไปด้วยรัก

ooooooo

กลับจากฮันนีมูน ริวตั้งหน้าทำงานเพราะตั้งใจจะมีลูกกับมายูมิเป็นโขลง หญิงสาวเขินหาว่าตนไม่ใช่ช้าง ริวแหย่ ฟาดงวงฟาดงาแบบนี้ ให้ตำแหน่งราชินีช้างไปเลย เธอหมั่นไส้บิดจมูกเขาจนร้องลั่น พลัน ชนหีบไม้ล้มคว่ำลง ทำให้ทั้งสองเห็นมีช่องลับใต้หีบ

มายูมิสอดมือเข้าไปเจอกระดาษแผ่นหนึ่งเป็นหลักฐานบ่งบอกว่าพ่อของริวเป็นลูกบุญธรรมของปู่ แสดงว่าเขาไม่มีสายเลือดโอะนิซึกะเลย ริวตกตะลึง
ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ริวสับสน

“ตามหลักฐานที่อยู่ในกล่องไม้ใบนั้น ทาเคชิคือสายเลือดโอะนิซึกะคนสุดท้าย แต่ผมเป็นใครก็ไม่รู้...”

มายูมิแตะไหล่ปลอบ “คุณปู่ซ่อนหลักฐานไว้มิดชิด เหมือนตั้งใจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ท่านเลี้ยงดูคุณเหมือนเป็นลูกหลานของตระกูล แสดงว่าปู่ไม่เคยมองคุณเป็นคนนอก”

ดวงตาริวแดงก่ำเสียใจกับความจริงที่ตนไม่มีสิทธิ์ในโอะนิซึกะ มายูมิกอดปลอบ “แต่ไม่มีใครรู้ความจริง ทุกคนยังเคารพคุณในฐานะโซเรียว”

ใบหน้าริวยังเคร่งเครียดทุกข์ใจ มีเงาหนึ่งผ่านไปในสวน ริวเหลือบเห็น ไม่อยากบอกให้มายูมิตกใจจึงบอกเธอว่า ขอตนเดินเล่นคนเดียวสักพัก มายูมิเห็นว่าธรรมชาติจะช่วยให้ริวดีขึ้น...ริวผละเดินตามเงานั้นไป อยากรู้ว่าเป็นใคร จนมาถึงมุมหนึ่งในสวน เงานั้นวิ่งผ่านไปมาให้ริวต้องหันมอง เขาตั้งการ์ดรอรับ พร้อมร้องท้า “ลอบกัดเหรอ...”

ทาเคชิก้าวออกมา “ห้าวหาญมาก...โอะนิซึกะโซเรียว”

ริวดีใจแต่ทาเคชิยังเห็นความหมองหม่นในหน้าเขา จึงถามเป็นอะไร...เมื่อทาเคชิรู้เรื่อง เขาปลอบริวให้มั่นใจในความเป็นโอะนิซึกะ เพราะตนเหมือนคนที่ตายจากไปนานแล้ว มาเพื่อบอกลา ยามาโมโต้ตายแล้ว

ก็หมดภารกิจของตน ต่อไปโซเรียวอย่างริวจะต้องดูแลบ้านเมืองให้สงบสุข ริวทึ่ง “อาโคจิจ้างนักฆ่าไปจัดการยามาโมโต้ ที่แท้คือแกเองเหรอ”

“ฉันทำหน้าที่ของสายเลือดโอะนิซึกะแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะต้องกลับไปทำหน้าที่พ่อและสามี ดูแลเซโกะกับลูกๆของฉัน”

“เห็นแก่ตัว ไม่สนใจความทุกข์ของคนอื่น”

“แกไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นยิ่งกว่าพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตาย โอะนิซึกะไม่ได้สืบทอดแค่ทางสายเลือดแต่เป็นได้ด้วยใจ ตราบใดที่แกคิดปกป้องบ้านเมือง ไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อความอยุติธรรมในสังคม เลือดในตัวแกก็คือโอะนิซึกะที่แท้จริง ดูแลตัวเองให้ดี ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก” ริวถามจะเจอกันอีกไหม “มีคำโบราณกล่าวไว้ว่า ฤดูใบไม้ผลิจะเวียนมาถึงเสมอ เมื่อถึงเวลาเราต้องได้เจอกันแน่...ลาก่อน เพื่อนรัก” ทาเคชิจับมือริวสื่อมิตรภาพที่มีต่อกันยิ่งกว่าญาติพี่น้อง...

มายูมิเห็นริวสีหน้าสดชื่นขึ้น จึงเข้าไปยืนเคียงข้าง ริวโอบกอดเธอมองวิวทิวทัศน์ เขายอมรับว่าสบายใจขึ้นเมื่อเปลี่ยนมุมมองปัญหา มายูมิปลื้มใจสัญญาจะยืนเคียงข้างเขาตลอดไป

“นับวันฉันยิ่งเห็นความดีในตัวคุณมากยิ่งขึ้น คุณมีค่าสำหรับคนทุกคนที่อยู่รอบข้าง”

“นั่นเพราะว่าผมมีคุณอยู่เคียงข้าง เหมือนที่ใครหลายคนเคยบอก คนเราจะรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ก็ต่อเมื่อคนใกล้ตัวเราที่สุดรู้ซึ้งในความรักที่เรามีให้เขา”

...มายูมิสวมกอดริวด้วยความรัก

ooooooo

–อวสาน–


ละครรอยฝันตะวันเดือด ตอนที่ 12(ตอนจบ) อ่านรอยฝันตะวันเดือด ติดตามรอยฝันตะวันเดือด ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ณเดชน์ คูกิมิยะ,อุรัสยา เสปอร์บันด์ 17 ก.ย. 2557 07:41 2014-10-01T03:44:18+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ