ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    รักต้องอุ้ม

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: นิยายเรื่อง "รักต้องอุ้ม"

    พิธานเรียกธัญญาเรศไปพบสั่งว่าเซอร์ไพรส์ที่ให้เธอช่วยอยากให้มากกว่าแค่สร้างความประทับใจให้ลันตา ธัญญาเรศถามว่ามากกว่ามอบของหรือ? ถามด้วยสายตาว่าต้องการแบบไหน?

    งานดำเนินไปอย่างหรู แขกที่มาในงานต่างพอใจ โดยเฉพาะคุณวาณีบอกว่า

    “โปรเจกต์ครั้งนี้พิเศษมาก ก็กำลังเลือกอยู่ว่าจะเป็นเล่มไหน”

    “ทางลาเบลหวังเป็นอย่างยิ่งครับว่าจะได้รับความไว้วางใจ” อนุชิตรีบทำคะแนน แต่กาญจนาแค่ยิ้มๆ

    รัชนีเชิญแขกเข้าไปในงาน สุวิภากำชับลันตาต้องตามประกบคุณกาญจนาไว้เพราะยังมีอีกหลายงานที่รอเราอยู่ ลันตารับคำแล้วเดินตามสุวิภาเข้าไป

    ขณะลันตากำลังจะตรงไปที่มุมนั่ง ก็ถูกติ๊ดตี่ที่ถือเครื่องดื่มมาชนจนเครื่องดื่มหกรดเสื้อเธอ ลันตาเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ด สุวิภาถามอย่างสมเพชว่าจะเข้าไปดูแลลูกค้าสภาพแบบนี้หรือ ลันตาบอกว่าตนไม่มีชุดเปลี่ยน สุวิภาสั่งติ๊ดตี่ให้พาลันตาไปหาเพชร แล้วมองตามลันตาไปอย่างพอใจ

    ติ๊ดตี่พาลันตาไปหาเพชรบอกว่าสุวิภาให้หาเสื้อเปลี่ยนให้ลันตาหน่อยเพราะต้องรีบไปต้อนรับลูกค้า

    “เมื่อกี๊มีคนเอาชุดมาให้พี่บอกว่าเป็นชุดของลัน” เพชรเล่าซื่อๆ ลันตาแปลกใจ เพชรบอกว่าตนก็งงๆเหมือนกัน แต่คนนั้นบอกว่าเดี๋ยวลันต้องใช้ชุดนี้ ขณะนั้นเองติ๊ดตี่ก็มาบอกแพทว่าสุวิภาให้ช่วยออกไปดูที่หน้าเวที แพทจึงออกไป ติ๊ดตี่แอบยิ้มพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

    ooooooo

    ธัญญาเรศขึ้นเวทีเป็นพิธีกร ประกาศว่า หลังจากคัดได้คู่รักสองคู่จากกว่าหนึ่งพันคู่แล้ว เชิญคู่รักทั้งสองคู่ขึ้นรับรางวัล “Remember of Love” มูลค่าหนึ่งแสนบาท

    ระหว่างนั้นสิปาดันบอกกีรติให้ช่วยตามหาลันตาหน่อย พิธานที่เปลี่ยนชุดหล่อ เท่ ยืนมองอย่างพอใจที่สิปาดันมาตามเกมที่วางไว้

    เพชรเอาชุดที่มีคนเอามาให้ลันตาใส่ เธอมองตัวเองเขินๆ เพราะรู้สึกหรูเกินไป ก็พอดีติ๊ดตี่มาบอกว่าสุวิภาเร่งให้ไปนั่ง แล้วจัดแจงพาไปเอง

    หลังจากคู่รักสองคู่รับรางวัลเดินลงจากเวทีไปแล้ว ธัญญาเรศเดินไปมุมที่จัดวางแหวนวงพิเศษไว้ ประกาศว่า

    “ไม่ใช่เพียงผู้โชคดีทั้งสองคู่ที่ความรักได้ชักนำให้คนรักหวนกลับมาอีกครั้ง มีชายหนุ่มอีกหนึ่งท่านที่เฝ้ารอคอยหญิงสาวอันเป็นที่รัก และในวันนี้เราจะขอให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านในที่นี้ ได้เป็นสักขีพยานในความรักมั่นคงของเขา ขอเชิญคุณพิธาน Ceo คนสำคัญของลาเบล และหญิงสาวผู้กุมหัวใจของคุณพิธานก็ได้อยู่ที่นี่แล้ว...ขอเชิญคุณลันตาบนเวทีค่ะ”

    ลันตาตะลึง เธออายจนไม่รู้จะทำอย่างไร ส่วนคุณวาณีหันไปถามสุวิภาว่า

    “ในสคริปต์ที่ส่งให้ ไม่มีซีเควนต์นี้นี่คะ”

    “เป็นเซอร์ไพรส์ค่ะ”

    รัชนีได้ยินก็มองสุวิภาอึ้งที่เธอรู้เรื่องนี้ดี อนุชิตขยับจะลุกถูกรัชนีตะปบไว้ เขาจึงได้แต่มองอย่างแค้นใจ

    มิ้งค์ถามแพทว่าจะเอาอย่างไรดี แพทถามลันตาว่าตามน้ำไปก่อนไหม ไม่อย่างนั้นงานพังแน่ ลันตามองทุกคนแล้วตัดสินใจเดินขึ้นไปบนเวที ธัญญาเรศส่งกล่องแหวนให้ พิธานคุกเข่าตรงหน้าลันตาเอ่ย

    “เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งนะครับลัน” ลันตาจิกตามอง เขาเตือนว่า “คุณกาญจนาให้กำลังใจเราอยู่นะครับ”

    ลันตามองไปเห็นสุวิภามองมาอย่างกดดัน พิธานพูดเสียงดังว่า

    “ให้โอกาสผมนะครับ...ลัน”

    ป้าอังมองตะลึง ลันตาอัดอั้นที่ถูกมัดมือชก ส่วนพิธานเหลือบมองสิปาดันอย่างจงใจหยาม สิปาดันทนไม่ได้จะขึ้นไป กีรติรั้งไว้เตือนสติว่า “งานนี้จะพังไม่ได้ งานพัง คุณลันพังด้วย” สิปาดันจึงยั้งคิดแต่ก็ยังฮึดฮัด ในขณะที่ธัญญาเรศก็ยังคงดำเนินรายการต่อไปอย่างพอใจมาก ประกาศว่า

    “การตัดสินใจของคุณลัน จะสร้างปรากฎการณ์ความรักที่งดงามในค่ำคืนนี้” แล้วพิธานก็บรรจงสวมแหวนให้ลันตา ท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่โปรยปราย จากนั้นเขาจูงมือเธอเดินลงจากเวที นักข่าวกรูกันมาถ่ายภาพ ลันตาฉวยโอกาสชุลมุนนั้นเลี่ยงออกไปคว้ามือสิปาดันวิ่งไปนอกงานด้วยกัน ป้าอังเห็นรีบตามไปทั้งที่เดินไม่ถนัดนัก

    ooooooo

    สิปาดันกับลันตาวิ่งมาจนไกลพอสมควรแล้วจึงหยุด สิปาดันบอกลันตาให้ถอดแหวน!

    ลันตาถามว่าถอดทำไมสวยดี เลยถูกเสียงดังใส่ว่าถ้าไม่ถอดจะถอดให้เอง ลันตาเลยถอดชูแหวนให้ดูบอกว่าจบนะ

    ป้าอังตามมาถามว่าสิปามาได้ยังไง นัดกันใช่ไหม ลันตาขอร้องป้าอังอย่าฟ้องคุณย่าบอกป้าอังว่าตนขอคุยกับสิปา สิปาดันก็ขอร้องป้าอังให้เห็นใจเราสองคนด้วย ช่วยกันอ้อนวอนจนป้าอังเสียงอ่อนลงว่า “อย่านานนะ”

    สิปาดันจูงลันตาห่างออกไป แล้วต่างก็ถามกันด้วยความเป็นห่วง ลันตาถามว่าแผลเขาเป็นอย่างไรบ้าง สิปาดันก็ถามว่าย่าลงโทษเธอหรือเปล่า ไม่ทันไร พิธานก็ตามมาต่อว่าป้าอังที่ปล่อยสองคนคุยกัน

    “ยังไงเขาก็สามีภรรยากัน คุณก็ควรจะตัดใจเถอะนะ” พิธานแย้งว่าเขาสองคนทำผิด “ถ้าคุณเข้าไปแทรกเรื่องผัวเมียคุณก็ผิดเหมือนกัน ไม่กลัวบาปกรรมรึไง”

    พิธานใช้ไม้ตายบอกว่าตนจะลองถามคุณย่าดูว่าท่านจะคิดเหมือนป้าอังไหม ป้าอังตกใจรีบห้าม พิธานพูดอย่างเป็นต่อว่า “ถ้าคุณป้าจัดการให้ผม” ทำให้ป้าอังต้องไปบอกลันตาให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ลันตาขอเวลาอีกนิดเดียว ป้าอังพูดอย่างน่าเห็นใจว่าอย่าทำให้ป้าลำบากใจได้ไหม ทั้งสองจึงต้องแยกกัน สิปาดันบอกลันตาก่อนแยกไปว่า

    “พรุ่งนี้เช้าแกรอที่บ้านอย่าไปไหนนะ” ลันตาถามว่าจะทำอะไร ป้าอังที่ถูกพิธานมองอย่างกดดัน

    ก็เดินมาเร่งลันตาให้รีบกลับ พิธานพูดใส่สิปาดันที่เดินผ่านไปอย่างสะใจมากว่า

    “หน้าของไอ้ขี้แพ้มันเป็นแบบนี้เอง”

    “คนจริงมันไม่ใช้วิธีขี้ขลาดแบบนี้หรอก หน้าตาไอ้ขี้ขลาดมันเป็นแบบนี้นี่เอง” สิปาดันยิ้มเยาะแล้วเดินไป

    พิธานมองตามอย่างแค้นใจ ยิ่งมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้ ดังนั้นเมื่อมาเจอลันตาที่กำลังจะไปลานจอดรถ พิธานเข้าไปขออนุญาตป้าอังคุยกับเธอ เพื่อนๆทำท่าจะขวาง แต่ลันตาตัดสินใจไปคุยด้วย เธอต่อว่าเขาอย่างรุนแรงที่ใช้วิธีการแบบนั้นกับตน ขณะโต้เถียงกันนั้น วาณีและกาญจนา ต่างพากันมาแสดงความชื่นชมยินดีกับทั้งคู่

    ooooooo

    ป้าอังกลับถึงบ้านก็บ่นปวดสะโพก แพทพูดขำๆ ว่าก็ป้าเล่นแสดงพลังเสียขนาดนั้นไม่ช็อกก็เก่งแล้ว

    “เพราะไอ้สิปาแท้ๆ” ป้าอังพลั้งปาก ย่ามาลัยเดินออกมาถามว่าสิปามันทำไม ทำเอาทั้งสองหน้าเจื่อน ย่ามาลัยคาดคั้นว่าสองคนแอบไปหากันใช่ไหม แม้จะปฏิเสธแต่พอถูกย่ามาลัยขู่ว่าถ้าโกหกจะตัดพี่ตัดน้อง ป้าอังก็จ๋อย

    ในที่สุด ทุกคนถูกย่ามาลัยตำหนิอบรมกันถ้วนหน้า ลันตาขอรับผิดคนเดียว แต่ย่าก็ปรามว่าถ้าใครทำอีกจับได้จะไม่ให้เข้าบ้าน หันไปตำหนิป้าอังว่าตามใจจนเสียนิสัย ทุกคนก้มหน้าเจื่อนจ๋อยเงียบกริบกันหมด

    คืนเดียวกัน พิธานบอกน้าวันว่าตนกับลันตาจะเริ่มกันใหม่ขอให้น้าวันช่วยตนด้วย

    แพทกับมิ้งค์กลับไปแล้ว ย่ามาลัยได้รับโทรศัพท์คุยกันหน้าเครียด ครู่หนึ่งคุณย่าขอบคุณปลายสายที่โทร.มาบอก

    หลังจากนั้น ย่ามาลัยเรียกลันตาไปนั่ง พูดถึงความรักความห่วงใยที่มีต่อเธอ บอกว่าความผิดพลาดที่ผ่านมาจะไม่รื้อฟื้น แต่ขอให้รักย่าบ้าง ลันตาขอโทษคุณย่า สัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณย่าต้องเสียใจอีก คุณย่าให้ทำอะไรก็จะทำจะเชื่อฟังทุกอย่าง ย่ามาลัยขอบใจและ ยิ้มอย่างพอใจ

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น สิปาดันลองสูทเกือบสิบชุดก็ยังไม่มั่นใจในความหล่อ จนอินทนนท์บอกว่าคนมันหล่อใส่อะไรก็หล่อ แล้วเร่งให้รีบไปกัน ไปสายเดี๋ยวย่ามาลัยออกจากบ้านก่อนจะวืดทั้งคณะ

    ลันตาอยู่ไม่เป็นสุข ชะเง้อมองไปหน้าบ้านจนคุณย่าถามว่าเป็นอะไร พอเสียงกริ่งหน้าบ้านดังเธอรีบไปเปิดประตู พลันก็มองอึ้งเมื่อเห็นสิปาดันแต่งมาเต็มยศ ข้างหลังเขามีอินทนนท์ ย่านวล กัปตันวีระ แพท กีรติ ทุกคนอยู่ในชุดอย่างเป็นทางการ ลันตามองทุกคนงงๆ

    “แขกมาถึงบ้านก็เชิญเข้ามาสิ” เสียงย่ามาลัยบอก ทำเอาทุกคนทึ่งที่ได้รับการต้อนรับ

    เมื่อพากันเข้าไปในบ้านแล้ว ย่ามาลัยถามเป็นการเป็นงานอย่างเย็นชาว่า “พวกคุณมีธุระอะไร”

    กัปตันวีระบอกว่าตนเป็นเถ้าแก่มาสู่ขอลันตาให้สิปาดัน บรรยายถึงความรักของทั้งสองแล้วให้สิปาดันแสดงความจริงใจ สิปาดันประคองธูปเทียนแพไปคุกเข่าตรงหน้าย่ามาลัย กราบขออภัย และตนพร้อมที่จะรับผิดชอบ

    ย่ามาลัยตำหนิติเตียนที่ไม่ให้เกียรติกัน จนเรื่องแดงขึ้นมาก็ยังเพิ่งมาพูดกันตอนนี้ สิปาดันยอมรับผิดทุกอย่าง และขอรับผิดชอบทั้งหมด ประคองธูปเทียนแพเข้าไปขอขมา ย่ามาลัยรับไปวางไว้ ทำให้ทุกคนโล่งใจ

    สิปาดันดีใจมากให้สัญญาว่าจะดูแลลันตากับลูกให้ดีที่สุด ย่ามาลัยยิ้มนิดๆ บอกว่ายังดีที่รู้จักผิดชอบชั่วดี แต่คำตอบคือไม่ยกลันตาให้ เพราะลันตามีคนที่เหมาะสมอยู่แล้ว ทุกคนงงว่าเป็นใคร

    “ขอโทษครับที่มาช้า” เสียงพิธานเอ่ยขึ้น ทุกคนหันมองเห็นพิธาน สุวิภา และน้าวันในชุดเป็นทางการเดินเข้ามา ทุกคนตะลึงงัน พิธานเข้ามาหาคุณย่า “สวัสดีครับ ขอโทษนะครับที่มาช้า”

    “ได้เวลาพอดี เชิญนั่งสิคะ” ย่ามาลัยเอ่ยยิ้มแย้มยินดี พวกสิปาดันพากันมองอึ้งพูดไม่ออก น้าวันเป็นคนเจรจาสู่ขอลันตา อินทนนท์ติงว่าพวกตนก็มาสู่ขอลันตาเหมือนกัน คุณย่าไม่สนใจพูดกับน้าวันว่า พิธานกับลันตายังรู้จักกันน้อยเกินไปให้หมั้นกันไว้ก่อนก็ไม่ขัดข้อง

    “ไม่ได้นะครับ ลันเป็นภรรยาผม” สิปาดันโพล่งขึ้นอย่างทนไม่ได้ พิธานท้าให้เอาหลักฐานมาแสดง สิปาดันพูดไม่ออก พิธานเยาะเย้ยว่าแค่คำพูดลอยๆ ใช้เป็นข้อผูกมัดไม่ได้ ย่านวลขอให้ลันตาเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ดีไหม ย่ามาลัยหันไปถามลันตา เธอนึกถึงคำสัญญาที่ให้คุณย่าเมื่อคืนนี้ ตัดสินใจบอกคุณย่าว่า

    “ลันมีวันนี้ได้เพราะคุณย่าเมตตา ลันขอให้คุณย่าเป็นคนตัดสินใจค่ะ”

    “ได้ยินกันชัดแล้วนะ” คุณย่ามองไปทางพวกสิปาดัน แล้วบอกพิธาน “ถ้าหาฤกษ์ยามที่เหมาะสมได้เมื่อไหร่ทางฉันก็ไม่ขัดข้อง ขอให้จัดการบอกกล่าวเป็นที่รับรู้ ให้เกียรติทางเราเท่านั้นก็พอ”

    พิธานขอบคุณและพากันลากลับ คุณย่าสั่งลันตาให้ไปส่ง เธอจำต้องไป ในห้องจึงเหลือแต่พวกสิปาดัน ย่ามาลัยยิ้มเชือดเฉือนกับกลุ่มของสิปาดัน พูดโดยไม่มองหน้าใครว่า

    “เข้าใจตรงกันแล้วนะ” ชี้ไปที่ธูปเทียนแพร “แล้วของพวกนี้ก็เอากลับไปด้วยนะ มันรก!!”

    ooooooo

    ระหว่างเดินออกจากบ้านน้าวันขอโทษสุวิภาที่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ สุวิภาบอกว่ายินดีที่ช่วยพิธานได้สำเร็จ

    พิธานแกล้งทิ้งระยะห่างจากน้าวันและสุวิภาเพื่อจะได้พูดกับลันตา ทันทีที่ผู้ใหญ่ทั้งสองหลุดไป ลันตาปราดไปถามทันทีว่า

    “คุณสินะที่เป็นคนพาคุณย่าไปที่คอนโดสิปา ทำให้เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวาย”

    “พี่กำลังช่วยให้ลันทำสิ่งที่ถูกต้อง”

    “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณทำ คุณก้าวก่ายเรื่องงานฉัน ฉันยังพอทน แต่ลามมาถึงชีวิตฉัน ฉันไม่ยอม!” พิธานขู่อย่างรู้จุดอ่อนเธอว่าคิดจะขัดใจคุณย่าทำตัวเป็นหลานอกตัญญูงั้นหรือ พอเห็นลันตาอึ้ง เขาตอกย้ำอย่างเป็นต่อว่า

    “คุณย่าเสียใจกับการที่ลันโกหก ไปวุ่นวายกับบ้านสิปามากแค่ไหน ลันก็เห็น”

    “คุณพิธาน! ฉันจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ฉันรังเกียจ จำไว้!”

    “ลันก็จำไว้ว่า พี่จะทำให้ลันแต่งงานกับพี่ให้ได้!”

    ลันตามองพิธานอึ้งกับการประกาศกร้าวของเขา

    ooooooo

    เวลาเดียวกัน ภายในบ้านอินทนนท์ต่อว่าย่ามาลัยว่าทำเกินไปแล้ว ย่ามาลัยถามอย่างท้าทายว่าแล้วจะทำไม จะทำอะไรตนได้ อินทนนท์บอกว่าเด็กสองคนเป็นสามีภรรยาและมีลูกด้วยกันแล้ว

    “ตาหนูไม่ใช่ลูกยัยลัน” ย่ามาลัยสวนทันควันอย่างเป็นต่อเด็ดขาด “แกคิดว่าฉันโง่รึไง ยัยลันไม่เคยไปอยู่นอกบ้าน คำนวณยังไงหลานฉันก็ไม่มีทางจะตั้งท้องได้แน่”

    “อ้าว! ถ้าคุณป้ารู้อยู่แล้ว แล้วจะมาโวยวายด่าลูกผมซะเสียหมาทำไม” อินทนนท์ฉุน

    ย่ามาลัยอ้างว่าคำโกหกของสิปาดันทำให้ตนเสียหาย ที่ด่ามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

    “มาลัย...ฉันต้องขอโทษแทนเจ้านนท์ด้วย แต่เรื่องหนูลันกับสิปา...” ย่านวลเอ่ยขึ้น แต่ไม่ทำให้ย่ามาลัยลดราวาศอกยังคงด่าต่ออย่างไม่ยอมญาติดีด้วยว่า

    “ถ้าฉันไม่ยกให้ ลันตาก็ไม่มีวันขัดคำสั่งฉัน! ผู้ชายห่วยๆอย่างหลานแก ไม่มีวันได้แตะหลานฉันแน่ พวกแกต้องเจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเคยเจ็บ!”

    กระนั้นสิปาดันก็ยังขอโอกาสพิสูจน์ตัวเอง ถูกย่ามาลัยประกาศว่าจะไม่มีวันดองกับพวกขี้โกงแล้วไล่ให้ออกจากบ้านตนไป อินทนนท์ทำท่าจะโต้เถียง แต่ย่านวลสั่งให้พอและบอกทุกคนด้วยเสียงดังได้ยินกันทั่วว่า

    “พอได้แล้ว สิปา ตานนท์ กลับบ้านเถอะลูก” สิปาดันทำท่าจะไม่ยอม ย่านวลเข้าประคอง “กลับบ้านเถอะนะ” สิปาดันจึงลุกขึ้นไหว้ลาย่ามาลัยกับป้าอัง ยอมกลับไปอย่างผู้แพ้...

    ย่านวลยังคงมองย่ามาลัยนิ่ง แต่น้ำตาไหลพราก เอ่ยอย่างสะเทือนใจว่า

    “เรื่องวันนี้คงไม่ใช่ความบังเอิญ เป็นแผนของเธอสินะมาลัย” ถูกย่ามาลัยถามท้าทายว่าถ้าใช่แล้วจะทำไม ย่านวลเอ่ยเรียบๆแต่เจ็บปวดว่า “เธอแก้แค้นสำเร็จแล้วมาลัย เธอทำหลานฉันเจ็บ ฉันเจ็บยิ่งกว่าเป็นร้อยเป็นพันเท่า เพราะฉันทำให้สิปาต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเอง แล้วเธอล่ะมาลัย ใช้ลูกหลานเป็นเครื่องมือแก้แค้น เธอมีความสุขจริงๆไหม”

    ย่ามาลัยนิ่ง ย่านวลทิ้งคำถามไว้แล้วหันหลังเดินออกไป

    ooooooo

    ลันตายังไม่กลับเข้าบ้าน เมื่อสิปาดันเดินออกมา ทั้งสองต่างมองหน้ากันนิ่งพูดอะไรไม่ออก

    เมื่ออินทนนท์กับวีระเดินออกมา ลันตาเข้าไปขอโทษที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น วีระบอกว่าไม่เป็นไรตนเข้าใจ ส่วนอินทนนท์บอกว่าตนต่างหากที่ต้องขอโทษเธอ ตนทำให้เธอต้องลำบาก

    “ถ้าจะมีคนผิด คนคนนั้นคือลันค่ะ ลันเลือกจะโกหกตั้งแต่แรก ทำให้ทุกคนต้องมาวุ่นวายกับลันด้วย”

    “ไม่ต้องคิดมากนะ ลุงเชื่อว่าทุกอย่างจะมีทางออก เราจะหาทางแก้ไขเรื่องนี้ให้ได้”

    ลันตาไหว้ขอบคุณ เมื่อผู้ใหญ่เดินผ่านไปแล้ว ลันตาถามสิปาดันว่าเขาตั้งใจมาขอตนจริงๆหรือ สิปาดันทำเสียงรับในลำคอ แต่พอเธอถามว่าทำไม? เขากลับพูดไม่ออก แพทกับกีรติลุ้นให้เขาพูดความในใจกับเธอ เขาก็ยังอึกอัก จนย่ามาลัยเรียกลันตา ทุกคนได้แต่เสียดาย

    เมื่อลันตาเข้าไปพบย่ามาลัยกับป้าอัง เธอบอกคุณย่าอย่างเปิดเผย เผชิญปัญหาอย่างกล้าหาญว่า

    “ย่าคะ...ลันไม่เคยคิดจะกลับไปคบกับพี่พิธาน เรื่องระหว่างลันกับเขามันจบไปตั้งนานแล้ว”

    ป้าอังบอกว่าพิธานรักเธอ ลันตาบอกว่าแต่ตนไม่ได้รักเขา ย่ามาลัยถามเสียงขุ่นว่า แล้วรักไอ้สิปาหรือ!

    “ย่าสอนลันเสมอว่า สามสิ่งในชีวิตที่เราต้องเป็นคนเลือก การเรียน งาน และความรัก ชีวิตเราจะดีขึ้นหรือเลวลงขึ้นอยู่กับเส้นทางที่เราเลือกเอง”

    ลันตาพูดเรียบๆอย่างยึดถือคำสอนของคุณย่าเป็นสรณะ

    “แกจะบอกย่าว่า แกจะเลือกเจ้าสิปา ผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติแก ทำให้แกโกหกย่าครั้งแล้วครั้งเล่า แบบนี้น่ะเหรอ คนที่แกคิดจะฝากชีวิตไว้ด้วย”

    “แล้วทำไมคุณย่าถึงคิดว่าพี่พิธานเขาดี ยอมให้ลันหมั้นกับเขา”

    “ย่าตัดสินใจแล้ว ตอนนี้มันก็อยู่ที่แกว่าระหว่างย่ากับไอ้พวกขี้โกง แกจะเลือกใคร”

    ลันตามองย่ามาลัยด้วยสีหน้าเครียด...

    ooooooo

    มิ้งค์อยู่กับพอลในครัวที่ร้าน แพทโทร.มาเล่าเหตุการณ์ที่บ้านย่ามาลัยให้ฟัง พอวางสายมิ้งค์มองพอลขวับ เขารีบบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง น้าวันไม่ได้บอกตน

    พอดีน้าวันเดินเข้ามา พอลถามว่าน้าวันก็รู้ว่าลันตากับสิปาดันชอบกันแล้วทำไม?? พิธานที่เดินตามน้าวันเข้ามาพูดแทรกขึ้นว่า “ พี่สาวเขาจะช่วยน้องชายมันแปลกตรงไหน”

    พิธานที่รังเกียจ ชิงชังพอลอยู่เต็มอก พูดให้พอลสำเหนียกว่ามันเป็นเรื่องในครอบครัว ส่วนเกินอย่างเขาคงจะไม่เข้าใจ

    แม้พอลจะเจียมตัวแต่ก็ไม่กลัวไม่ยอมให้พิธานสับโขกเหยียดหยามเอาตามใจชอบ เขาโต้ความคิดของพิธานที่แก้ปัญหาความรักของตัวเองด้วยการแย่งชิงอย่างไม่ยอมแพ้ พิธานแค้นใจที่ถูกตอบโต้ ยิ้มหยันพูดเยาะว่า

    “แกคงคิดว่าตัวเองฉลาดมาก เก่งมาก เรื่องโกหกของพี่วันคงทำให้แกไม่มีปมด้อยเลยสินะ”

    “หยุดนะพีท!” น้าวันเสียงดัง แต่หยุดพิธานไม่ได้ เขาพูดต่ออย่างสะใจว่า

    “มันควรจะได้รับรู้ความจริงว่า ไอ้เรื่องที่พี่แต่งขึ้นว่าพ่อแม่มันตายเพราะรถคว่ำ มันไม่เป็นความจริง ไอ้เด็กที่มันถูกทิ้งอยู่ข้างถนนอย่างแก มันคือก้อนเลือดที่แม่มันยังไม่เอาด้วยซ้ำ!”

    “พีท!...กลับไป!! ไปเดี๋ยวนี้!!!” น้าวันโมโหมาก พิธานยังไม่วายมองพอลอย่างสะใจก่อนออกไป

    น้าวันกับมิ้งค์หันมองพอลที่ยืนตะลึงกับความจริงที่ได้รู้ในวันนี้ น้าวันขอโทษพอล เขาบอกว่าน้าวัน ไม่ต้องห่วง ตนเข้าใจ น้าวันจึงค่อยๆเดินออกไป มิ้งค์มองพอลอย่างเห็นใจ เธอโผเข้ากอดบอกเขาว่า

    “คุณเป็นคนมีค่านะพอล อย่างน้อยก็สำหรับฉัน”

    พอลอึ้ง แล้วค่อยกอดตอบเอ่ยอย่างซึ้งใจ “ขอบคุณนะ...”

    ooooooo

    พิธานโทร.บอกมะนาวว่า อีกไม่นานตนจะหมั้นกับลันตา มะนาวเตือนว่าให้รีบจัดเสียตนไม่อยากเจอเรื่องพลิกล็อกอีก ย้ำเตือนว่าเขาเคยพลาดมาแล้วหนหนึ่ง

    พอดีมีเสียงเคาะประตู พิธานจึงวางสายจากมะนาว ธัญญาเรศนั่นเอง เธอเข้ามาถามว่าเขาพอใจกับผลงานของตนเมื่อวานไหม พิธานบอกว่าก็ดี พูดอย่างรู้ทันว่าเธอควรจะมีผลตอบแทนสินะ

    ธัญญาเรศไม่พอใจรัชนีที่สั่งทุกส่วนงานว่าต่อไปก่อนลงมือทำงานต้องส่งคอนเซปต์ทั้งหมดให้ตนตรวจก่อน ยิ่งเมื่อติ๊ดตี่มายุว่าทำแบบนี้มันบีบกันชัดๆ ธัญญาเรศจิกตาร้ายบอกว่า “ถ้ามันอยู่ร่วมกันไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่” ดังนั้นเธอจึงมาบอกพิธาน เมื่อเขาถามเธอเรื่องค่าตอบแทนว่า

    “ให้ลาเบลเป็นอิสระจากการบริหารของพี่นี”

    พิธานบอกว่าตนใช้คนตามความสามารถไม่ใช้ตามคำโอ้อวด ถ้างานเธอดีพอเมื่อไรจะพิจารณาเรื่องนี้อีกที แล้วเชิญเธอออกไป

    ธัญญาเรศออกไปเจออนุชิตรออยู่ เขาตบหน้าเธอที่คิดจะเขี่ยรัชนีที่เป็นอาของเขาออก ธัญญาเรศพูดใส่หน้าว่า

    “หัวหน้าที่ไม่มีความยุติธรรม ก็ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องเกรงใจ”

    “ก็ดี” รัชนีแทรกขึ้น “ต่างคนต่างไม่ต้องเกรงใจกัน พี่จะได้ทำสิ่งที่มันสมควรสักที”

    ธัญญาเรศท้าทายว่า จะทำอะไรตนคงห้ามอคติของเธอไม่ได้ เลยถูกอนุชิตไล่ให้ไปได้แล้ว พอธัญญาเรศไป อนุชิตบอกรัชนีว่า “คุณอาจะทำยังไงก็แล้วแต่เลยนะครับ เรื่องของผมกับญ่ามันจบไปแล้ว”

    ooooooo

    มินมาทำงานที่บ้านย่ามาลัย วันนี้มาเจอลันตา

    มินตกใจวิ่งหนีเตลิดไป ลันตาตามไปทันบอกว่าเด็กไม่ตายไม่ต้องกลัว ปลอบและหว่านล้อมว่าถ้ามินบอกว่าใครเป็นพ่อแม่ตาหนู ตนจะปกป้องเธอ
    หว่านล้อมจนมินเริ่มเชื่อ ลันตาเอารูปธัญญาเรศให้ดูถามว่าคนนี้ใช่ไหมที่ให้เอาเด็กไปวาง มินบอกว่าใช่แต่ใครเป็นพ่อแม่เด็กตนไม่รู้ พอมินรับสารภาพ ลันตาคิดถึงสิปาดันทันที รำพึงกับตัวเองว่า

    “สิปาต้องดีใจแน่”

    รุ่งขึ้น ลันตานัดธัญญาเรศไปพบที่ร้านของพอล พอเจอหน้ากันลันตาถามไม่อ้อมค้อมว่า

    “เธอไปขโมยตาหนูมาจากไหน ตาหนูเป็นลูกใคร”

    ธัญญาเรศทำหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่อง กระทั่งลันตาพูดถึงเรื่องที่เธอส่งคนไปหวังทำร้านตนถึงเชียงใหม่ ธัญญาเรศก็ปฏิเสธ ครั้นลันตาขู่จะแจ้งตำรวจ เธอขู่กลับว่าถ้าแจ้งตำรวจตาหนูก็ต้องไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เป็นเด็กกำพร้าก็จะทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต

    ธัญญาเรศกลับไปแล้ว ลันตาบอกแพทกับพอลว่าถ้าส่งตาหนูคืนให้พ่อแม่ไม่ได้จริงๆ ตนก็จะรับเลี้ยงเอง พอลติงว่าก่อนจะไปเรื่องเด็ก เอาเรื่องพิธานก่อนดีไหมเพราะเขาจะไม่ยอมหยุดแน่ แพทถามว่าถ้าคุณย่าบังคับเธอจะทำอย่างไร?

    ความจริงพิธานกำลังเร่งวันหมั้นให้เร็วขึ้นอย่างเงียบๆ โดยมีสุวิภาที่รับใช้เขาแล้วได้หุ้นบริษัทเพิ่มขึ้นทุกครั้งและหลังวันงานครั้งนี้ก็จะโอนให้ รวมแล้วเพิ่มขึ้นถึง 35เปอร์เซ็นต์ สุวิภาจึงทำงานอย่างถวายชีวิต

    ทางย่านวลกับอินทนนท์รู้ข่าวการเตรียมงานหมั้นของลันตาก็ร้อนใจ รอวันที่สิปาดันจะบินกลับมาก็เกรงจะสายเกินไป อินทนนท์เสนอทีเล่นทีจริงว่าฉุดเลย ถูกย่านวลดุว่าทำอะไรต้องให้เกียรติฝ่ายโน้นด้วย อินทนนท์บอกว่าพูดเล่น

    ลันตายังหนักใจเรื่องหาพ่อแม่ที่แท้จริงให้ตาหนูไม่ได้ ปรึกษาคุณย่าว่าจะเลี้ยงตาหนูเอง คุณย่าแนะว่าถ้าจะทำอย่างนั้นก็ไปแจ้งความให้เป็นเรื่องเป็นราวให้ตำรวจตามหาพ่อแม่ตาหนู พอข่าวแพร่ออกไปยังไงก็ต้องตามเจอ แต่ถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไร เมื่อเรื่องเข้ากระบวน การแล้ว เราก็สามารถขอตาหนูมาเลี้ยงดูได้ตามกฎหมาย

    “รักคุณย่าที่สุดเลยค่ะ” ลันตาดีใจมากที่คุณย่ายอมรับและชี้ทางออกให้

    “ย่าก็รักลันนะลูก ย่าจะทำทุกอย่างให้หลานย่ามีความสุข ขอแค่ให้ลันเชื่อย่าได้ไหม”

    แม้จะรู้สึกลำบากใจแต่ลันตาก็รับคำ

    ooooooo

    สุวิภาบอกลันตาว่าหลานสาวตนจะหมั้นอยากให้เธอช่วยจัดงาน แม้จะรู้กะทันหัน แต่ลันตา แพทและมิ้งค์ก็ทำเต็มที่

    ดีใจที่เรื่องตาหนูคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ลันตาโทร.ไปคุยกับสิปาดันที่อยู่อังกฤษ คุยกันครู่หนึ่งเธอถามเขาว่าจะกลับเมื่อไร ปรากฏว่าสิปาดันหลับไปแล้ว เธอฟังเสียงกรนของเขายิ้มอย่างมีความสุข พูดทั้งที่รู้ว่าเขาหลับ...ฉันคิดถึงแก

    ย่ามาลัยยืนฟังอยู่ข้างหลัง จับตาท่าทีของลันตาขณะคุยกับสิปาดันอย่างประเมิน...

    ป้าอังเอาชุดของย่ามาลัยที่ส่งซักเอาไปเก็บ ถามย่ามาลัยว่าใกล้วันงานแล้วจะบอกหลานเมื่อไร

    “เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” ย่ามาลัยตอบอย่างไม่สนใจ แล้วอุ้มตาหนูเดินยิ้มออกไป

    สุวิภาเตรียมงานหมั้นอย่างเอาการเอางาน วันนี้เพชรก็เอาชุดสวยมาให้ แพทถามว่าเซ็ทแฟชั่นของ

    ลาเบลหรือ เพชรอึกอัก สุวิภาชิงตอบว่า “ของหลานสาวฉันเอง” จากนั้นเช็กกับลันตาว่างานเรียบร้อยไหม เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็พอใจ

    มะนาวเช็กการเคลื่อนไหวของสิปาดันให้พิธาน บอกว่าตอนนี้สิปาดันบินไปยุโรปกำหนดจะกลับอีกสามวัน

    พิธานคิดๆแล้วบอกว่า สามวันเฉียดฉิวแต่ก็ยังโอเค

    “ก็ตามกำหนด วันที่คุณหมั้น สิปาจะแลนดิ้งตอนเที่ยงคืน คุณเร่งให้มันเร็วขึ้นได้ไหม ถ้าสิปามา ทุกอย่างจะพัง”

    “ถึงมันจะกลับมาก็ไม่มีปัญญาขวางผมได้”

    “ฉันเตือนเลยนะ ถ้าสิปารู้เรื่อง คนที่ต้องแพ้เกมนี้คือคุณ” มะนาวเตือนอย่างไม่พอใจ

    ย่านวลร้อนใจเมื่อย่ามาลัยโทร.มาบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันสำคัญอยากให้เธอกับหลานมาเพื่อยอมรับความจริง เสียที ่ยานวลถามว่าจะทำอะไร

    “ทำให้หลานฉันได้อยู่กับผู้ชายที่คู่ควรน่ะสิ”

    ย่านวลรู้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น บอกอินทนนท์

    ว่า “แม่ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” แล้วย่านวลก็เข้าไปในห้องออกมาพร้อมสมุดป๊อปอัพ อินทนนท์ถามว่า

    แม่จะไปไหน เมื่อย่านวลไม่ตอบ ก็วิ่งตามออกไป

    พิธานไปหาน้าวันที่ร้านของพอล บอกน้าวันว่าพรุ่งนี้ตนจะหมั้น น้าวันบ่นว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้เพิ่งจะมาบอก เตือนสติว่า เขาเป็นผู้ชายที่พร้อมทุกอย่าง เป็นเจ้าของบริษัท หน้าตาก็ไม่ได้เป็นรองใคร มีโอกาสเจอผู้หญิงดีๆอีกเป็นร้อย มีโอกาสเลือกอีกเยอะ พิธานยืนกระต่ายขาเดียวว่าตนต้องการลันตาเท่านั้น มั่นใจว่าของที่เป็นของตนมันก็ต้องเป็นของตน

    “ก็มั่นใจเกินไป ของของคนอื่น เจ้าของต้องมาทวงคืน”

    “ให้มันมา ฉันจะรอ!” พูดแล้วออกไปอย่างหัวเสีย

    น้าวันมองหน้าพอลถามกันว่าจะทำอย่างไรดี พอลโทร.ไปบอกสิปาดันทันที พอสิปาดันรู้ข่าวก็โทร.ไปอีกสาย บอกปลายสายว่า “คุณลุงครับ ผมมีเรื่องอยากจะขอให้คุณลุงช่วย” วางสายแล้วสิปาดันเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างรีบเร่ง

    ooooooo

    ป้าอังสงสารลันตา ติงย่ามาลัยกลัวๆกล้าๆว่า อยากให้หลานตัดสินใจเรื่องแต่งงานด้วยตัวเอง ถูกย่ามาลัยเสียงเข้มใส่ว่า

    “ฉันเลี้ยงหลานฉันมาอย่างดี คนที่จะมาเป็นหลานเขยฉัน จะต้องรักและคู่ควรกับหลานของฉันจริงๆ”

    “แล้วถ้าเราตัดสินใจผิด คนที่ตกนรกน่ะหลานนะคะคุณพี่”

    “ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ หล่อนอยู่เฉยๆ”

    แค่นั้นป้าอังก็เงียบกริบแล้ว พอดีมีเสียงกริ่งหน้าบ้าน ย่ามาลัยให้ไปดูว่าใครมา

    พอป้าอังออกไปเห็นเป็นย่านวลก็จะปิดประตู ถูกย่านวลดันไว้จนเข้าไปได้ ย่านวลขอเข้าไปคุยกับย่ามาลัยเรื่องหลานของเรา ถูกป้าอังตวาดใส่ว่า “ยังไงคุณพี่ก็ไม่ยอมให้สิปากับยัยลันแต่งงานกันแน่”

    “กลับไปซะ!!” ย่ามาลัยออกมาไล่

    “มาลัย ฉันขอร้องให้โอกาสสิปาได้ไหม สิปารักหนูลันจริงๆนะ สิปาดันลันตา เขาเกิดมาเป็นคู่กันตามความตั้งใจของเราสองคน สองบ้านรวมเป็นทองแผ่นเดียวกัน เธอจำได้ใช่ไหมมาลัย” ย่านวลขอร้องพลางส่งสมุดป๊อปอัพให้ดู

    ย่ามาลัยกระชากสมุดไปเหวี่ยงทิ้งและไล่ย่านวลให้ออกจากบ้านตน เมื่อย่านวลยังพยายามหว่านล้อมอ้อนวอนก็ถูกย่ามาลัยสั่งป้าอังให้ไล่ออกไปเสีย หรือไม่ก็แจ้งความเลย

    กระนั้นย่านวลก็ยังพยายามเอาสมุดป๊อปอัพใส่มือป้าอังช่วยเอาให้ย่ามาลัยดูให้ได้ ขอให้ช่วยหลานๆด้วย ป้าอังโยนสมุดคืนไป ย่านวลเก็บสมุดร้องไห้อย่างเจ็บปวด ป้าอังเองก็ลำบากใจไม่น้อยที่ตัวเองตกอยู่ในสภาพคนกลางที่ถูกกดดัน

    ooooooo

    จัดเตรียมงานหมั้นให้หลานสาวของสุวิภาตามคำขอแล้ว ลันตา แพท และมิ้งค์รีบกลับมาทำงานของตัวเองที่ค้างอยู่ แพทลืมม็อกอัพของดรีมที่จะต้องส่งให้รัชนีดูไว้ที่ห้องประชุม ลันตาจึงเดินไปเอาเอง

    ห้องทำงานของพิธานเป็นทางผ่าน พิธานนั่งคิดถึงคำเตือนของน้าวันที่เขามุ่งมั่นจะแย่งชิงลันตาจากสิปาดันมาให้ได้ ทั้งที่ตัวเองมีทุกอย่างเพียบพร้อมที่จะหาผู้หญิงที่ถูกใจอีกกี่คนก็ได้ โดยเฉพาะที่น้าวันถามว่า...

    “ไม่สมเพชตัวเองบ้างรึไง วิ่งไล่ตามผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก!”

    พิธานรู้สึกอึดอัดและสมเพชตัวเองขึ้นมา เขาบีบแก้วในมือจนแตก เศษแก้วบาดมือเลือดออก ทั้งยังเขวี้ยงขวดใส่กำแพงเสียงดังออกไปข้างนอก

    ลันตาผ่านมาได้ยินเสียง เธอลองผลักประตูปรากฏว่าไม่ได้ล็อกจึงเดินเข้าไป เห็นสภาพพิธานที่นั่งเหมือนคนไม่รู้สึกตัว มือที่ถูกแก้วบาดก็ทิ้งห้อยจนเลือดหยดลงพื้น เธอตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาย้อนถามว่า “ลันสนใจด้วยเหรอ”

    ฟังแล้วลันตาหมั่นไส้เดินออกจากห้องไป พิธานยิ้มเยาะตัวเองที่ถูกลันตาเกลียดชัง

    แต่พอกลับมาถึงห้องทำงาน ลันตาหยิบกล่องพยาบาลไปทำแผลให้เขา พิธานมองเธอที่ตั้งอกตั้งใจทำแผลให้ก็คิดถึงอดีตสมัยเรียนที่ลันตาเคยทำแผลให้ตน ในวัยรุ่นที่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน ทำให้เขาถามเธอว่า

    “ลันเป็นแฟนพี่ได้ไหม”

    วันนี้...เมื่อลันตาทำแผลให้เสร็จ เขาถามเธอว่า “เรากลับมาเหมือนเดิมได้ไหม” ท่าทีที่เว้าวอนของเขาทำให้ลันตาอึกอัก ทันใดเสียงแพทก็มาร้องเรียกอย่างตื่นเต้นบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว ลันตาจึงกลับไปที่ห้องทำงาน ในขณะที่พิธานมองตามอย่างจะไม่ยอมเสียเธอไปอีก...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 07:12 น.