ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    รักต้องอุ้ม

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: นิยายเรื่อง "รักต้องอุ้ม"

    รุ่งขึ้น รัชนีเรียกตำรวจมาตรวจสถานที่ ลันตาถามว่าความผิดยังไม่ได้พิสูจน์ก็แจ้งตำรวจจับกันเลยหรือ ไม่รุนแรงไปหรือ เราไม่ควรจะประนีประนอมแล้วใช่ไหม

    “จัดการตามที่เห็นว่าเหมาะสมเถอะ” รัชนียืนยันอย่างเห็นได้ชัดว่าต้องการปกป้องลูกน้องสุดชีวิต

    เช้าวันเดียวกัน ที่โต๊ะอาหารคอนโดสิปาดัน เขาแต่งตัวจะออกไปแต่แปลกใจสงสัยเมื่อเห็นอินทนนท์ยืนรออยู่ ส่วนย่านวลก็ทำไม่รู้ไม่ชี้กล่อมตาหนูอยู่ที่เตียง

    จริงอย่างที่สิปาดันสงสัย เขาถูกอินทนนท์ซักถามจะไปไหน เขาบอกว่าจะไปหาเมมเบอร์สาวๆ อินทนนท์ถามว่าทะเลาะกับหนูลันขนาดนี้ยังมีอารมณ์ไปเจ๊าะแจ๊ะคนอื่นอีกหรือ ย่านวลก็ถามว่าไม่กลัวหนูลันรู้หรือ

    “ทำไมผมต้องกลัวด้วย พ่อกับย่าถามแปลก” สิปาดันทำหน้าตาใสซื่อ พออินทนนท์บอกว่าเพราะเขาชอบหนูลันไง สิปาดันก็อึ้ง แต่ยังดันทุรัง “ผู้หญิงอย่างไอ้ลัน ถ้าผมชอบก็บ้า...”

    พลันสิปาดันก็ชะงัก เมื่อเห็นในมืออินทนนท์ถือหนังสือป๊อบอัพของตัวเองที่ย่านวลค้นเจอที่ใต้ที่นอนเขาเมื่อวันก่อน สิปาดันมองอึ้ง อินทนนท์ถามว่า

    “ของแกใช่ไหม”

    สิปาดันอึกอัก ย่านวลเลยแกล้งบอกอินทนนท์ว่า อึกอักแบบนี้คงไม่ใช่แล้วล่ะสงสัยจะเป็นของหนูลัน เดี๋ยวตนจะเอาไปคืนให้หนูลันเอง เจอไม้นี้ของย่านวล สิปาดันก็รีบห้าม ยิ้มแหยๆ เมื่อรู้ว่าปิดไม่มิดปดไม่รอดแล้ว

    เมื่อสิปาดันยอมรับที่โต๊ะอาหารว่าตนชอบลันตา แต่ที่ไม่บอกพ่อกับย่าเพราะกลัวพ่อกับย่าเชียร์จนลันตารู้ตัวแล้วจะไม่เหมือนเดิม ตนกลัวจะไม่มีเธออยู่ในสายตาตนอีก

    อินทนนท์บอกว่าลันตาอาจชอบเขาก็ได้ ไม่ลองก็ไม่รู้ สิปาดันชี้แจงว่าถึงลันตาจะชอบตนแต่พ่อกับย่าก็รู้ว่าย่ามาลัยเกลียดบ้านเรา อินทนนท์ถามว่า

    “แล้วแกจะยอมแพ้ง่ายๆหรือ”

    “ผมไม่มีทางชนะเลย”

    “ถ้ายืนยันว่าอยู่แบบนี้ได้ พ่อจะเชื่อ แต่ถ้าวันหนึ่งมีผู้ชายมาคว้าหนูลันไปแกจะทำยังไง”

    สิปาดันฟังแล้วได้แต่อึ้ง พูดไม่ออกบอกไม่ได้...

    ooooooo

    ที่หน้าห้องทำงานของลันตา แม่บ้านกำลังเล่าให้ตำรวจฟังว่าตนมาถึงตอนเช้าก็เจอสภาพแบบนี้แล้ว

    อธิปมาถึงเขาปรารภว่าไม่นึกว่าเพิ่งย้ายมาก็ได้เรื่องเสียแล้ว รัชนีถามลันตาว่ามีอะไรหายบ้างไหม ลันตาพยายามจะบอกอะไรกับรัชนี แต่ถูกอนุชิตเข้ามาถามแทรกอย่างร้อนใจว่า

    “ลัน...เรื่องคุณกับพิธานมันไม่จริงใช่ไหม คุณกับมันไม่ได้มีอะไรกัน” ลันตาขัดขึ้นว่านี่คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ อนุชิตก็ยังตะบี้ตะบันจะเอาคำตอบให้ได้ว่า “ตอบผมมาสิว่าคุณไม่ได้มีอะไรกับมัน” เลยถูกรัชนีที่เป็นน้าดุว่าพูดอะไรของแก

    “มีเรื่องอะไรกัน ทำไมตำรวจถึงมาที่นี่” สุวิภาถามพลางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจมาก รัชนีบอกว่าห้องลันตาถูกงัด สุวิภาถามว่า “แล้วมีอะไรหายไปบ้าง”

    “ไม่มีอะไรหายหรอกค่ะคุณสุ พี่นีคิดว่าเป็นฝีมือโจรน่ะค่ะ ทั้งที่ความจริงมันเป็นฝีมือของคนในออฟฟิศ” ธัญญาเรศพูดเป็นนัยยิ้มเยาะๆ รัชนีมองขวับถามว่าเธอหมายถึงใคร “พี่นีถามแบบนี้คงยังไม่เห็นคลิป”

    ติ๊ดตี่ที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เอาแท็บเล็ตมาเปิดให้รัชนีดูเป็นภาพลันตาเดินเข้าไปในห้องแล้วพิธานตามเข้าไป

    “คลิปนี้มันถูกส่งเข้าเมลออฟฟิศทุกฝ่ายทุกแผนก แต่ไม่รู้เหตุการณ์ต่อจากนั้นจะรุนแรงแซ่บซี้ดขนาดไหน สภาพห้องถึงได้...” ติ๊ดตี่ลอยหน้าลอยตา ถูกลันตาตวาดให้หุบปาก! สุวิภาหันบอกอธิปว่า

    “คุณอธิป ช่วยดูแลให้คุณตำรวจกลับไปก่อน” แล้วสั่งลันตา “ส่วนเธอเตรียมคำอธิบายสำหรับทุกเรื่องให้ฉันด้วย”

    ooooooo

    ที่ร้านของพอล พิธานบอกน้าวันที่เป็นพี่สาวว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับลันตา แต่ก็อยากรู้ว่าเมื่อลันตาไม่ได้เป็นแฟนกับสิปาดันแล้วทำไมถึงย้ายมาอยู่ด้วยกัน
    น้าวันเตือนน้องชายว่าถ้าคิดแค่จะเอาชนะลบปมด้อยของตัวเองก็อย่าทำเลย พิธานตัดพ้อว่าเคยคิดจะช่วยตนบ้างไหม น้าวันพูดอย่างเหนื่อยใจว่าถ้าลันตากับเขารักกันตนจะเชียร์ แต่นี่มันไม่ใช่

    “พี่พูดแบบนี้ พี่รู้ใช่ไหมว่าลันตากับสิปาดันตอนนี้...”

    “เรื่องของเขาสองคนพี่ไม่รู้ แต่พี่รู้นิสัยแก แกไม่ใช่คนหมุนโลก แกสั่งทุกคนบนโลกนี้ไม่ได้ ยอมรับความจริง”

    “ผมจะทำให้พี่ดูว่า ที่พี่พูดมันผิด”พิธานโพล่งขัดขึ้นอย่างแข็งกร้าว แล้วหุนหันออกไป น้าวันได้แต่มองหนักใจ

    ooooooo

    สิปาดันยังไม่ทันออกจากบ้านก็ได้รับไลน์จากกีรติว่าลันตามีเรื่องที่ออฟฟิศ เขาบอกพ่อกับย่าว่าต้องรีบไปดูเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่พอจะก้าวไปก็ชะงัก เมื่ออินทนนท์พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า

    “เดินด้วยความหวังบนทางที่ไม่มีหวัง แล้วจะได้อะไรล่ะสิปา”

    “ก็...ได้รักไงครับพ่อ” พูดแล้วเดินออกไป ย่านวลถามอินทนนท์ว่า

    “เพราะแม่ใช่ไหม ทำให้สิปาได้แค่รัก” แล้วสองแม่ลูกก็มองหน้ากันเครียด

    ย่านวลตัดสินใจจะไปคุยกับเอื้องคำเพื่อเอาที่ดินมรดกที่ย่ามาลัยเสียไปคืนให้และขอโทษย่ามาลัย ทำอย่างไรก็ได้ให้ย่ามาลัยอภัยให้ตนเพื่อสิปาดันกับลันตาจะได้รักกัน อินทนนท์บอกว่าถ้าแม่ไป เอื้องคำรีดแม่หมดตัวแน่แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปเป็นสินสอดสู่ขอลันตา ไม่มีเงินก็ไม่มีหลาน แม่อยากแก่ตายโดยไม่เห็นหลานหรือ? ย่านวลจึงให้สิปาดันช่วยคิด

    “แม่ฟังนะ หนูแค่จะบอกว่าเรื่องที่ดิน หนูกำลังหาทางติดต่อกับผู้ใหญ่ที่ถือครองโฉนดอยู่ แต่ถ้าแม่ไปทำให้ไก่แก่อย่างป้าเอื้องคำตื่น เดี๋ยวทุกอย่างมันจะยาก” เห็นย่านวลมองอย่างใคร่ครวญ อินทนนท์รับปากกับแม่ว่า“หนูพูดเลยว่า สะใภ้ของเราต้องเป็นหนูลันตาคนเดียวเท่านั้น”

    “จัดการให้เร็วที่สุดนะ”

    “จ้ะแม่ ไปดูตาหนูเถอะแม่ เชื่อหนูว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้แม่เอง” ย่ามาลัยจึงยอมกลับเข้าห้อง อินทนนท์ถอนใจอย่างโล่งอกที่กล่อมแม่ได้สำเร็จ

    ooooooo

    ที่ห้องประชุมออฟฟิศรวม บรรยากาศตึงเครียด ธัญญาเรศมองมิ้งค์เขม็งพูดอย่างหมายมาดว่า

    “ค่าเสียหายของบริษัท ค่าถ่ายแฟชั่นที่ต้องถ่ายใหม่ อย่างต่ำๆก็ห้าแสนบาท ที่มืออัพไอจีต้องชดใช้”

    ลันตาขัดขึ้นว่ามิ้งค์ไม่จำเป็นต้องชดใช้อะไรทั้งนั้น ธัญญาเรศประณามว่าถ้าบริษัทมีคนเห็นแก่พวกพ้อง

    ไม่เห็นแก่ส่วนรวมอย่างเธอ บริษัทคงเจริญลงทุกวันลันตาย้อนถามว่าถ้าเป็นเธอ เธอจะทำอย่างไร ธัญญาเรศบอกว่าลาออกเพื่อรับผิดชอบ

    “นี่สินะเป้าหมายของเธอ แต่ก็จริงนะคะ เป็นถึงระดับหัวหน้าก็ควรจะมีความรับผิดชอบในการกระทำของลูกน้อง ถ้ามิ้งค์ผิดจริง ฉันก็ควรจะลาออก”

    พวกแพทตกใจร้องเฮ้ย!

    รัชนีติงว่าหนังสือกำลังจะออก ลันตาจะทิ้งงานไปครึ่งๆกลางๆไม่ได้ ธัญญาเรศอาสาทันทีว่าตนจะช่วยดูแลให้เอง ลันตาบอกให้ใจเย็นๆเพราะตนยังไม่ได้ลาออก ตนลาออกแน่แต่หลักฐานต้องแน่น

    ลันตาเรียกพอลมา บอกว่าเขาจะช่วยเคลียร์ได้ทุกเรื่อง รัชนีก็ให้แพทตามพิธานมา ลันตายังบอกมิ้งค์ให้ตามติ๊ดตี่มาด้วย ธัญญาเรศมองพอลกับลันตาอย่างระแวงว่าจะทำอะไร

    พิธานมาได้ยินแพทคุยกับกีรติเรื่องสิปาดันกำลังเดินทางมา เขาเรียกแพทไปบอกว่าอยากรู้เรื่องสิปากับลันตาว่า ทำไมลันตาถึงมาอยู่คอนโดสิปาทั้งที่ไม่ได้เป็นแฟนกัน แพทตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่า

    “เป็นเรื่องส่วนตัวของลันค่ะ แพทคงตอบแทนไม่ได้ ตอนนี้ลันกำลังเดือดร้อน คุณก็เป็นหนึ่งในต้นเหตุความเดือดร้อนของลันเหมือนกัน คิดจะแก้ไขบ้างไหมคะ”

    “ได้สิ พี่จะช่วยลันเอง” พิธานตอบแล้วเดินออกไป ติ๊ดตี่แอบมองอย่างสนใจ

    เมื่อทุกคนมากันพร้อมแล้ว สุวิภาบอกพอลว่ามีอะไรก็ว่ามา

    “ผมเลือกใช้เครื่องมือแฉด้วยเทรนด์สุดฮิตของทศวรรษนี้” พอลเอ่ยแล้วเปิดคลิปเข้ากับจอโปรเจกเตอร์ ทุกคนมองที่ภาพบนจอเป็นภาพกิ๊กกำลังขโมยมือถือ
    ของมิ้งค์เอาไปกดๆๆ แต่อีกมุมหนึ่งพอลกำลังใช้มือถือถ่ายตอนกิ๊กกำลังกดอัพรูปเป็นเวลาบ่ายสอง แล้วหันไปถ่ายภาพมิ้งค์ที่กำลังแจกข้าวอยู่เป็นการยืนยัน ให้ดูภาพกันหมดแล้ว พอลเอ่ยกับทุกคนว่า “ชัดเจนนะครับ ว่าคนอัพไอจีน่ะใคร”

    “กิ๊ก...” ลันตาเรียก กิ๊กสะดุ้งหันมองไปทางธัญญาเรศ ลันตามองตามพูดกับธัญญาเรศว่า “วางแผนซับซ้อนจริงๆ ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจยัดเยียดกิ๊กมาทำงาน
    ที่ทีมฉัน และฉันก็ตั้งใจเล่นตามเกมเธอ”

    “จัดฉาก คิดจะใส่ร้ายฉันใช่ไหม” ธัญญาเรศโวยวาย

    “ก่อนถ่ายแบบสองอาทิตย์ ผมสังเกตว่ามีคนมาฟอลโล่มิ้งค์สามสี่คนที่ไม่อัพรูปโปรไฟล์ แล้วก็มีหนึ่งคนในนั้นที่ฟอลโล่มิ้งค์คนเดียว แต่ด้วยความเคยชินก็เลยลิ้งค์ไอจีกับเฟซบุ๊กของตัวเอง ไม่น่าเลยนะคุณติ๊ดตี่” พอลบรรยายอย่างละเอียด

    “ตายแล้วพี่ญ่า น้องพลาด” ติ๊ดตี่ตกใจอุทาน พอนึกได้ก็รีบหุบปาก

    ทุกคนอึ้งกับความจริงที่ถูกแฉอย่างมีหลักฐานผูกมัดดิ้นไม่หลุด

    ลันตาแฉว่ากิ๊กพยายามตีซี้กับมิ้งค์ แล้วขอช่วยฝ่ายคอสตูม พอลบอกว่าตนเห็นกิ๊กวนเวียนอยู่แถวกระเป๋าของมิ้งค์จึงอำนวยความสะดวก บอกให้มิ้งค์เอามือถือไปใส่กระเป๋า

    ธัญญาเรศยังคงโวยวายแก้ต่างให้ลูกน้องและตัวเอง ลันตาชี้ให้เธอคายเป้าหมายออกมาดีกว่า แพทจึงสรุปว่า

    “งั้นก็ชัดว่าถ้าลันตาลาออก เธอก็จะเสียบควบทำสองเล่ม ออกตัวแรงตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วนี่”

    เมื่อถูกหลักฐานมัดตัว ธัญญาเรศเอาตัวรอดหันไปเล่นงานกิ๊กถามว่าร่วมมือกับลันตาใส่ร้ายตนทำไม กิ๊กไม่ตอบแต่กดโทรศัพท์เปิดเสียงที่อัดไว้ให้ทุกคนฟัง...

    “พวกมันเชื่อเธอไหม” เสียงธัญญาเรศถามกิ๊ก

    “เชื่อค่ะ ยิ่งมิ้งค์น่ะเชื่อสนิท”

    “ดี นังมิ้งค์มันจะต้องหมดอนาคต โทษฐานที่มาลามปามฉัน” เสียงธัญญาเรศชัดเจน ทุกคนฟังแล้วฮือฮา

    “ขนาดเพื่อนสนิท พี่ยังหักหลังได้ แล้วลูกน้องอย่างกิ๊กก็คงไม่ต่างกัน” กิ๊กแฉ

    “เรื่องไอจีของมิ้งค์ ลันมีบทสรุปทั้งหมดอย่างที่ทุกคนได้เห็นค่ะ ที่เหลือลันคงต้องขอให้ทางผู้ใหญ่ทุกท่านตัดสินเรื่องนี้ตามความเหมาะสม”

    ooooooo

    รัชนีสรุปผลการสอบสวนเรื่องนี้ว่า ธัญญาเรศก็เป็นหัวหน้ามีวัยวุฒิคุณวุฒิถามว่าจะรับผิดชอบกับความเสียหายครั้งนี้อย่างไร

    ธัญญาเรศอึกอัก แพทเสนอให้ทำแบบที่เธอเสนอลันตาเมื่อกี๊ดีไหม ติ๊ดตี่ตกใจถามว่าลาออกหรือ?!

    ลันตาถามว่าแล้วมิ้งค์ล่ะ สุวิภาบอกว่าในเมื่อไม่ผิดก็ทำงานได้เหมือนเดิม รัชนีจึงประกาศปิดประชุม

    “ยังจบไม่ได้ เรื่องคลิปเธอกับคุณพิธานเธอจะว่ายังไง” สุวิภาถามลันตา พอดีมือถือลันตาดังขึ้น แพทหยิบดู ตกใจมากเมื่อเห็นเป็นย่ามาลัยโทร.มา ลันตาถามว่าเอาไงดี?

    “เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง แกตั้งสติดีๆ” แพทบอกแล้วขออนุญาตออกจากที่ประชุม แต่พอออกไปแล้วไม่กล้ารับสายย่ามาลัย กลัวย่าจะรู้ว่าตนอยู่กับลันตา เป็นปัญหาแน่ๆ

    โชคดีของลันตา เมื่อป้าอังที่ถือผลไม้มาหกล้มผลไม้หกกระจาย ตัวป้าอังเองก็ครวญครางอย่างเจ็บปวด ย่ามาลัยที่กำลังโมโหที่โทร.หาลันตาแล้วไม่รับสาย เลยต้องหันมาดูแลป้าอังอย่างกังวล

    สิปาดันมาถึงพอดี แพทบอกว่าข้างในกำลังเริ่มสอบสวนเรื่องเมื่อคืนอยู่ เขาพรวดจะเข้าไป แพทถามว่าจะเข้าไปทำไม กีรติชี้แจงว่า

    “ให้สิปามันเข้าไปจะได้ช่วยเบี่ยงความสนใจจากคุณพิธานไง” แพทถามว่ามันจะเวิร์กหรือ? แล้วทั้งสามก็ชะงักเมื่อเสียงสุวิภาแว่วออกมาว่า

    “ต้องรบกวนขอคำอธิบายจากคุณพิธานด้วยนะคะ คลิปมันแพร่ไปทั้งออฟฟิศแล้ว ฉันไม่อยากให้คนทำงานมีเรื่องเม้าท์ไปเรื่อยจนทำให้งานเสีย ว่ายังไงล่ะลันตา เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”

    ได้ยินเช่นนั้น สิปาดันพุ่งเข้าไปในห้องประชุมทันที สุวิภาหันมองลันตาถามว่าเธอเชิญมาใช่ไหม ลันตาบอกเปล่า มองสิปาดันงงๆว่ามาทำไม ทันใดนั้น พิธานพูดขึ้นว่า

    “ทุกคนคงรู้แล้วว่าผมเป็นแฟนเก่าของลันตา และภาพนี้เกิดขึ้นเพราะตอนนี้ผมกับลันตากำลังจะเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง” แล้วหันพูดเบาๆกับลันตาว่า

    “พี่กำลังช่วยกู้ชื่อเสียงให้กับลัน ไม่ต้องกังวล พี่จะรับผิดชอบลันเอง”

    “ที่คุณพิธานพูดเป็นความจริงหรือเปล่า” สุวิภาถาม ทุกคนมองลันตาเป็นตาเดียว ลันตานึกถึงที่ตนโต้เถียงกับสิปาดันเรื่องพิธาน เธอโมโหบอกว่าตนจะเริ่มต้นกับพิธานใหม่ก็ไม่เลว คิดแล้วพูดในที่ประชุมว่า

    “เป็นความจริงค่ะ เรื่องแฟนเก่า ขอบคุณนะคะที่คิดจะช่วยกู้ชื่อเสียงให้ลัน แต่ลันเกลียดการถูกมัดมือชกและไม่ชอบเลยตามเลยในสิ่งที่ไม่เป็นความจริง ลันเคลียร์ความเข้าใจกับทุกคนตรงนี้เลยว่า ลันไม่มีอภิสิทธิ์หรือความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครทั้งนั้น ไม่ว่าคุณพิธานหรือคุณอนุชิต ส่วนเรื่องห้องที่โดนงัด...” มิ้งค์พูดต่ออย่างคนอยู่ในเหตุการณ์ว่า

    “พี่ลันโดนกลั่นแกล้งค่ะ มีคนจงใจขังพี่ลันกับคุณพิธานไว้ในห้อง” พูดแล้วมองไปทางธัญญาเรศ ติ๊ดตี่ร้อนตัวบอกว่าตนไม่ได้ทำ ส่วนธัญญาเรศขู่ว่าจะแจ้งความว่ามิ้งค์หมิ่นประมาทตน กีรติเลยพูดแทรกขึ้นว่า

    “ถ้างั้น ผมจะให้เพื่อนช่วยค้นหาต้นทางที่ปล่อยรูปมาดีไหมครับว่ามันมาจากที่ไหน จะได้จับแบบคาหนังคาเขา เพื่อนผมเก่ง พอๆกับ ICT นะครับ”

    “ก็ดีค่ะ ลันจะได้แจ้งจับแบบดิ้นไม่หลุด”

    “พี่ญ่า...” ติ๊ดตี่หน้าซีดหันไปมองธัญญาเรศทำท่าจะร้องไห้ ถูกธัญญาเรศขึงตาใส่จนต้องเงียบไป

    ทุกคนในที่ประชุม มองธัญญาเรศอย่างเข้าใจได้เลยว่าเป็นฝีมือใคร

    ooooooo

    พอลกับมิ้งค์ออกจากห้องประชุม พิธานตามออกมาพูดประชดว่าทำตัวเป็นฮีโร่ พอลสวนไปว่าตนแค่ยกระดับจิตใจด้วยการทำความดีที่พิธานเองไม่ค่อยเข้าใจเพราะไม่เคยทำ

    ลันตากับมิ้งค์เห็นพิธานกับพอลหน้าตึงใส่กัน ลันตาเข้าไปขอบคุณพอลที่มาช่วยตนวันนี้ มิ้งค์ก็ถามนำว่าพอลจะกลับไปดูร้านใช่ไหมเดี๋ยวจะไปส่งแล้วดึงพอลออกไปเลย

    “ลัน...” พิธานเรียก

    “ขอบคุณนะคะที่พยายามช่วยลัน แต่ลันรับได้แค่น้ำใจ”

    แพทเห็นท่าทางพิธานจะไม่หยุดง่ายๆจึงแทรกเข้าไปบอกลันตาว่าตนกับกีรติโหลดรูปเมื่อวานลงคอมฯหมดแล้วให้เธอลองไปเช็กดูใหม่ แล้วดึงลันตาไปเลย ลันตาหันบอกสิปาดันให้ไปรอที่บ้านก่อน เสร็จงานแล้วจะรีบตามไป

    “เหนื่อยหน่อยนะที่ผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วย” สิปาดันเย้ยพิธานแล้วเดินไป พิธานจ้องตามแค้นใจและไม่ยอมแพ้!

    ที่ทางเดินหน้าห้องประชุม อนุชิตยืนรอจนธัญญาเรศเดินมา เขาพูดใส่หน้าอย่างเย้ยหยันว่า

    “นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะโง่ขนาดนี้ ขุดหลุมฝังตัวเอง ครั้งนี้อย่าหวังว่าฉันจะช่วยเธอได้ ทำความผิดซึ่งหน้าขนาดนั้น ผู้จัดการกระจอกงอกง่อยอย่างฉันทำได้แค่สมเพชเท่านั้น”

    พออนุชิตเดินผละไปอย่างสะใจ ติ๊ดตี่ก็ถลาไปถามว่าเราจะถูกไล่ออกยกทีมเลยหรือ ถามว่างานนี้สุวิภายังจะช่วยหรือเปล่า เห็นในห้องประชุมเมื่อกี๊ยังสะบัดบ๊อบใส่พี่อยู่ เหลือแต่พิธานแต่ก็เลิฟลันตาเสียขนาดนั้นก่อนเข้าห้องประชุมยังเห็นพยายามไปล้วงเรื่องลันตาจากแพทอยู่เลย

    ธัญญาเรศคิดเครียดว่ามีอะไรและใครจะช่วยตนได้บ้าง

    ooooooo

    อินทนนท์พยายามติดต่อคุณหญิงเพื่อเจรจาเรื่องที่ดิน แต่ท่านอยู่อเมริกา บอกย่านวลว่าคุณหญิงมีแผนจะกลับเมืองไทยภายในปีนี้ บ่นว่าไปอยู่นานมากตนตามอยู่ตั้งหลายปี ทางโทรศัพท์ก็ไม่ยอมคุย ถือตัวเหลือเกิน

    พอดีสิปาดันกลับมาพร้อมถุงอาหารเต็มสองมือ ทักพ่อและย่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสมาก จนอินทนนท์ทักว่าเบิกบานเกินเหตุมีเรื่องอะไรดีๆหรือ ย่านวลเดาว่าคงเรื่องลันตา อินทนนท์บอกให้รีบเล่ามาเลย

    “ก็แค่ลันประกาศว่าไม่ได้คบกับพิธานอย่างที่ผมกลัว” สิปาดันบอกยิ้มเต็มหน้า อินทนนท์ดักคอว่าเขาเลยโล่งใจใช่ไหม สิปาดันยิ้มเขินๆ แล้วขอตัว

    “เดี๋ยวผมขึ้นไปเตรียมอาหารก่อนนะครับ พ่อกับย่ารีบตามขึ้นไปนะครับ”

    พอสิปาดันขึ้นไป ย่านวลบอกอินทนนท์ว่าเห็นรอยยิ้มสิปา ยิ้มมีความสุขแบบนี้ ไม่ว่าจะยากแค่ไหนแม่ก็จะสู้ อินทนนท์ก็บอกว่าใครมาขวางตนจะตีให้มันหลังหักทุกตัวเลย แล้วสองแม่ลูกก็พากันขึ้นไปด้วยหัวใจเบิกบานมุ่งมั่น

    คืนนี้ย่านวลกับอินทนนท์เข้านอนเร็วกว่าปกติเพราะตั้งใจให้เวลากับสิปาดันและลันตาได้อยู่กันตามลำพัง

    พอลันตากลับมา สิปาดันก็กุลีกุจอจัดอาหารที่อุ่นแล้วมาตั้งโต๊ะ ลันตานั่งลงบิดตัวแก้เมื่อยขบ พลางขอบใจที่เขาอุตส่าห์ไปช่วยตนวันนี้ สิปาดันก็ขอโทษที่เมื่อคืนพูดไม่ดีกับเธอเรื่องพิธาน ลันตาบอกว่าตนไม่ดีกับเขาก่อน ถือว่าเจ๊ากันไป

    “แล้วแกไม่คิดจะคบกับพี่พิธานเหรอ” สิปาดันจับมือมองหน้าถาม

    “เปล่า...ฉันไม่ได้รักมั่นเหมือนแกนี่ เจอกี่ครั้งก็สปาร์ก”

    สิปาดันบอกว่าตนไม่คิดจะกลับไปหามะนาว ลันตาบอกว่าตนเห็น...เขาขัดขึ้นว่า

    “ขอให้แกเชื่อว่า สำหรับฉันกับมะนาว เป็นแค่เพื่อน แกจะเชื่อฉันได้ไหม”

    “ถ้าแกอยากให้เชื่อแบบนั้น ฉันจะเชื่อ” ลันตาตอบหลังจากมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ

    “ต้องแบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นลันตาของฉัน”

    ทั้งสองต่างชะงักมองหน้ากันนิ่ง สิปาดันได้สติกลบเกลื่อนด้วยการรินน้ำส้มให้ดื่มลูบหัวเนียนๆถามว่า

    “เหนื่อยไหม”

    “เมื่อกี๊เหนื่อย แต่...ตอนนี้ไม่แล้ว...”

    ประตูห้องนอนย่านวลกับอินทนนท์แง้มๆอยู่ ทั้งสองแอบดูแล้วยิ้มให้กัน อินทนนท์ดูเพลินจนย่านวลต้องบอกว่า

    “ปล่อยให้เด็กๆเขาอยู่กัน พอได้แล้ว” พออินทนนท์ถอยออกมาย่านวลก็ปิดประตูสนิท

    ที่โต๊ะอาหาร สิปาดันดูแลลันตาทานข้าวและคุยกันด้วยบรรยากาศอบอุ่น...

    ooooooo

    ขณะพิธานนั่งแค้นที่ถูกสิปาดันเย้ยเรื่องลันตาอยู่ในห้องทำงานนั้น ธัญญาเรศก็มาหาเขา พิธานดักคอว่าคงไม่ได้มีธุระกับตนเรื่องขาเก้าอี้หักๆของเธอใช่ไหม

    “ก็คงมีแค่คุณคนเดียวที่จะดามเก้าอี้ให้ฉันได้” ธัญญาเรศพูดไม่อ้อมค้อม พิธานรู้ความประพฤติเธอดีบอกว่าตนไม่นิยมเรื่องชู้สาวในออฟฟิศ ยกเว้นลันตา “แล้วถ้าฉันสามารถตอบคุณได้ทุกเรื่องที่คุณอยากรู้ระหว่างสิปาดันกับลันตาล่ะ”

    “การดามเก้าอี้สักตัว มันก็คงไม่ยาก” พิธานเปลี่ยนทันที ธัญญาเรศยิ้มให้เขาอย่างเป็นต่อในทันทีเช่นกัน

    ที่บ้านย่ามาลัย ป้าอังกำลังถูกย่าบ่นที่หกล้มแล้วไม่ไปหาหมอจนวันนี้ปวดมากว่า เสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย ขืนทิ้งไว้ไม่ใส่ใจอาจกลายเป็นภาระของลูกหลานต่อไปก็ได้ ป้าอังบอกว่าเป็นห่วงงานบ้าน

    “ก็จ้างเด็กมาทำงานชั่วคราวจนกว่าหล่อนจะหาย” ย่ามาลัยพูดไม่ให้ป้าอังกังวล

    พอดีกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ป้าอังขยับจะลุก ย่ามาลัยบอกว่าไม่ต้องเดี๋ยวตนจัดการเอง

    พิธานนั่นเอง! เขาแนะนำตัวเองแก่ย่ามาลัยว่าเป็นรุ่นพี่ของลันตาสองปี ป้าอังจำได้บอกว่า “พิธานที่เคยเป็นแฟนยัยพิมตอนอยู่มัธยมไงคะคุณพี่ ที่ยัยลันมากรี๊ดกร๊าดอยู่พักนึง” พอย่ามาลัยร้องอ๋อ ป้าอังทักพิธานว่า “หายไปนานเลยนะ จำแทบไม่ได้” เขาบอกว่าไปเรียนต่อเลยทำงานอยู่ที่โน่น เพิ่งกลับมาทำธุรกิจที่นี่

    ย่ามาลัยถามว่าจะมาหาลันตาใช่ไหม เขาบอกว่าเจอกันแล้ว บริษัทลันตากับตนร่วมหุ้นกัน ตอนนี้ตนเป็นหัวหน้าของลันตา ป้าอังถามว่า ไปเจอกันที่เชียงใหม่หรือ

    “ที่กรุงเทพฯนี่ล่ะครับ เมื่อเช้าก็ยังเจอกันที่ออฟฟิศเลยครับ”

    ย่ามาลัยกับป้าอังสบตากันอึ้ง ย่ามาลัยถามว่าเจอกันแล้วมาที่นี่ทำไม พิธานบอกว่าตนมาแนะนำตัว เจอกันคราวนี้...เขาพูดทิ้งไว้ ป้าอังดักคอว่าชอบหลานตนเลยจะมาขออนุญาตใช่ไหม

    “ครับ”

    ย่ามาลัยหลอกถามว่าทำงานกับลันตานานแล้วหรือยัง หลานตนเป็นอย่างไร พิธานตั้งใจเล่าอย่างคาดหวังเต็มที่ แต่ย่ามาลัยกับป้าอังยิ่งฟังก็ยิ่งเครียด

    ooooooo

    คืนนี้ขณะสิปาดันกับลันตานั่งดูรูปกันที่โต๊ะอาหารอย่างชื่นชมที่สิปาดันถ่ายแบบออกมาแล้วดูหล่อ เท่ นั้น มือถือลันตาดังขึ้น พอเธอเห็นชื่อย่ามาลัยก็หน้าเสีย

    ย่ามาลัยโทร.มาบอกว่าป้าอังหกล้มเจ็บหนัก ลันตาตกใจบอกว่าจะรีบกลับไป สิปาดันติงว่าอย่าลืมว่าเธอบอกคุณย่าไว้ว่าตัวเองอยู่เชียงใหม่ บอกให้ใจเย็นๆ เราต้องรอเวลา

    ลันตาหยิบกระเป๋าจะออกไปแต่เช้า สิปาดันจะขับรถไปส่ง เธอบอกว่าไม่ต้องเพราะเขามีบินคืนนี้ ส่วนย่านวลกับอินทนนท์ก็บอกว่าพวกตนจะกลับเชียงใหม่ตอนบ่าย ลันตาบอกว่างั้นตนจะกลับก่อนสิบโมงก็แล้วกัน

    ที่แท้ย่ามาลัยหลอกลันตาให้มาเห็นสภาพว่าป้าอังเจ็บหนักและคุณย่าก็ต้องทำงานแทน เธอสัญญาว่าจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จแล้วรีบกลับมาอยู่บ้านให้เร็วที่สุด พอดูนาฬิกาเป็นเวลาเก้าโมงแล้ว เธอบอกคุณย่าว่า

    “วันนี้ลันต้องรีบกลับไปทำงานน่ะค่ะ แล้วลันจะโทร.มาบ่อยๆนะคะ” คุณย่าบอกว่าถ้าเหนื่อยนักก็ไม่ต้องมา ลันตารับคำแล้วกอดคุณย่ากับป้าอังบอกว่ารักที่สุดในโลกแล้วสวัสดีก่อนออกไป

    แต่พอลันตาเรียกแท็กซี่ไปเท่านั้น รถของพิธานก็ขับมาเทียบรับย่ามาลัยกับป้าอังตามรถแท็กซี่ไปทันที!

    ooooooo

    ย่านวลกับอินทนนท์ลงไปเตรียมจะไปสนามบินต่างก็คาดหวังกันว่าสิปาดันกับลันตาจะลงเอยกันด้วยดี ลงมาถึงข้างล่างลันตาก็กลับมาถึงพอดี
    อินทนนท์ตกใจเมื่อเห็นรถของพิธานตามรถแท็กซี่มาติดๆ แล้วก็ตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นย่ามาลัยกับป้าอังลงจากรถพิธานเดินเข้าไปในคอนโดหน้าตาขึงขัง อินทนนท์รีบโทร.หาสิปาดันลุ้นให้รับใจแทบขาด

    สิปาดันชงนมอยู่พอชงเสร็จก็จะไปรับโทรศัพท์ รีบมากเลยทำขวดนมหล่น นมหกต้องเช็ดกันวุ่นวายลืมเรื่องโทรศัพท์ไปเลย อินทนนท์ร้อนใจที่ โทร.แล้วไม่มีใครรับสาย ชวนย่านวลรีบขึ้นไปรับหน้าย่ามาลัยไว้ก่อน

    พอลจะเอาขยะไปทิ้ง ออกมาเห็นย่ามาลัยกับป้าอังก็จะกดกริ่งห้องบอกลันตาแต่ไม่ทันแล้วเลยรีบหลบเข้าห้องไป

    ย่านวลกับอินนนท์ขึ้นมาถึง ย่ามาลัยกับป้าอังก็เข้าห้องไปแล้ว!!

    จับได้คาหนังคาเขาว่าลันตาอยู่กับสิปาดันที่ห้อง ย่ามาลัยแทบลมจับ ลันตาพยายามจะอธิบาย ก็พอดีย่านวลกับอินทนนท์เข้ามา ย่ามาลัยยิ่งเดือดพล่าน

    “ไอ้นนท์ นวล นี่มันหมายความว่ายังไง แกกับไอ้สิปามาทำอะไรที่นี่ แล้วเด็กนั่นมาจากไหน ลูกใคร?”

    “เด็กคนนี้คือตาหนูครับคุณป้า เป็นลูกของลันตากับสิปา” อินทนนท์บอก ทุกคนมองอินทนนท์ตะลึง!

    “ไม่จริงใช่ไหมยัยลัน” ป้าอังเสียงดังด้วยความเสียใจ

    อินทนนท์แทรกขึ้นช่วยแก้สถานการณ์ว่าเด็กสองคนรักกัน คนรักกันก็อยากอยู่ด้วยกัน มีครอบครัว มันเป็นโอกาสดีที่เราสองครอบครัวจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แล้วโยนลูกให้ลันตา ถามว่า “ใช่ไหมหนูลัน”

    ลันตาตกกระไดพลอยโจนตอบว่าใช่ สิปาดันตัดสินใจผสมโรงว่าตนจะรับผิดชอบทุกอย่างที่ทำกับลันตา

    ย่ามาลัยช็อกเป็นลมล้มหัวฟาดกับโต๊ะ ทุกคนตกใจรีบมาดูแลย่ามาลัย ช่วยกันพาลงลิฟต์เพื่อไปโรงพยาบาล ระหว่างนั้นพิธานเดินวนไปวนมารอฟังข่าวอยู่ พอเห็นเหตุการณ์ที่ย่ามาลัยช็อกเป็นลมก็ตกใจว่าเป็นเรื่องแล้ว เลยชิ่งหลบไป

    โชคดีที่หมอบอกว่าย่ามาลัยแค่เป็นลมและศีรษะกระแทกโต๊ะมีแผลแตก พอย่ามาลัยรู้สึกตัวก็ให้ป้าอังพากลับบ้าน

    “มีอะไรคุยกันที่บ้าน แต่ถ้าไม่คิดว่าที่นั่นเป็นบ้านแล้ว ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าย่าอีก” คุณย่าเฉียบขาดกับลันตา

    ทุกคนเงียบกริบกับความแข็งกร้าวของย่ามาลัย

    ลันตากลับมาเก็บของที่คอนโดเพื่อกลับไปอยู่บ้าน ย่านวลเป็นห่วงว่าลันตากลับไปคงโดนหนัก ลันตาเชื่อว่าคุณย่าคงไม่ใจร้ายกับตน ย่านวลอาสาจะเลี้ยงตาหนูให้

    “ไม่ได้หรอกค่ะ” ลันตาบอก แพทช่วยชี้แจงว่า ป้าอังย้ำนักย้ำหนาว่าต้องพาตาหนูกลับไปให้ได้ เพราะ...

    “คุณย่ามาลัยสั่งว่าถึงจะพลาดจนได้เลือดของพวกขี้โกงมา ฉันจะเลี้ยงให้มันเป็นคนดีให้ได้”

    สิปาดันจะไปส่งลันตา เธอกลัวเขาจะถูกคุณย่าเล่นงาน เขาบอกเธออย่างเด็ดเดี่ยวว่า

    “ฉันยอมให้ย่ามาลัยฆ่า แต่จะไม่ยอมทิ้งแกให้รับเรื่องร้ายๆคนเดียวแน่”

    ooooooo

    พอสิปาดันพาลันตากับตาหนูไปถึงบ้าน เจอคุณย่ากับป้าอังมายืนหน้าถมึงทึงรออยู่หน้าบ้าน คุณย่าไล่ตะเพิดสิปาดันไม่ให้เข้าบ้าน สิปาดันพยายามจะชี้แจงเลยถูกคุณย่าคว้าแจกันเขวี้ยงใส่จนหัวแตก

    ลันตาจึงขอให้เขากลับไปก่อน

    ลันตาถูกคุณย่ามึนตึงใส่ เธอกราบตักขอโทษที่ทำให้คุณย่าเสียใจ แล้วเธอก็แทบขาดใจเมื่อน้ำตา

    คุณย่าหยดลงที่มือ เธอกอดคุณย่าพร่ำขอโทษด้วยความเสียใจอย่างที่สุด

    “ถูกคนเลวทำร้ายเป็นร้อยครั้งยังไม่เจ็บเท่าคนที่เรารักหักหลังครั้งเดียว” คุณย่าพูดอย่างเจ็บปวด

    “ลันสัญญานะคะว่าจะไม่ทำให้คุณย่าต้องเสียใจอีก ลันขอโทษนะคะคุณย่า”

    คุณย่าไม่ตอบ ลุกเดินออกไป ทำให้ลันตายิ่งเครียดหนัก

    แม้ลันตาจะอุ้มตาหนูไปให้คุณย่าดูเล่าอย่างร่าเริงว่า ตาหนูเลี้ยงง่ายไม่งอแง แต่คุณย่าก็ไม่แม้แต่จะมอง ลันตาอุ้มตาหนูกลับไป ป้อนนมตาหนูไป ตัวเองก็ร้องไห้ไป...

    ลันตาถูกยึดมือถือไม่ให้ติดต่อกับใคร จนวันนี้ป้าอังเอามือถือมาให้บอกว่ารัชนีโทร.มา ลันตารับไปคุยกับรัชนีแล้วขออนุญาตป้าอังส่งข้อความสั่งงานแพทหน่อย พอป้าอังอนุญาตเธอก็กดไลน์อย่างเร็ว

    “แพท...ฉันอยากคุยกับสิปาพรุ่งนี้ ไม่ต้องตอบกลับมานะ” ส่งข้อความแล้วลันตารีบลบ พิมพ์ข้อความใหม่ว่า “พรุ่งนี้เจอกันที่งาน 08.00 น. อย่าเลตนะ” กดส่งคืนมือถือให้ป้าอัง แล้วขอไปนอน ป้าอังพูดให้กำลังใจว่า

    “ลัน อดทนหน่อยนะลูก เราทำผิดจริงๆ ก็ต้องโดนลงโทษ”

    “ลันรู้ค่ะ ลันจะรอเวลาที่ย่าให้อภัยลันค่ะ” เธอกอดป้าอังอย่างซึ้งใจ ป้าอังกอดปลอบอย่างอบอุ่น

    รุ่งขึ้น ลันตาขออนุญาตคุณย่าไปทำงานเพราะเป็นงานอีเวนต์ของออฟฟิศจัดร่วมกับลูกค้ารายใหญ่ของเรา และรบกวนฝากตาหนูไว้กับป้าอัง คุณย่าบอกไม่ต้องเดี๋ยวจะเลี้ยงเอง แต่พอลันตาขอโทรศัพท์เพราะต้องติดต่องาน คุณย่าไม่ให้บอกว่าฝากไว้ที่ป้าอังดีแล้ว ลันตาสังหรณ์ใจว่าคุณย่าคิดอะไรอยู่

    ooooooo

    สิปาดันเครียดคิดหาทางออก ตัดสินใจขอให้อินทนนท์ช่วยเหลือ

    วันนี้สิปาดันไปเจอกัปตันวีระที่สนามบิน วีระแสดงความยินดีที่อินทนนท์โทร.มาบอกข่าวดีเรื่องจะไปสู่ขอ ลันตาถามว่าเมื่อไรหรือ

    “พรุ่งนี้ครับ ตอนนี้พ่อกับย่ากำลังช่วยกันเตรียมของ”

    “ไม่คิดเลยนะ ว่าสิปาจะลงเอยกับหนูลันได้” วีระยิ้มยินดี

    แต่ไม่ไกลจากตรงนั้นมะนาวแอบได้ยิน เธอจิกตาแค้น!

    ณ สถานที่จัดงาน “ความทรงจำแห่งรัก” แพทกับมิ้งค์เช็กงานกัน มิ้งค์ปลื้มลันตามาก ชมว่าเจ๋งคิดงานด่วนขายลูกค้าจนผ่าน แพทปรารภว่ากลัวย่ามาลัยจะไม่ให้ลันตามา พูดไม่ทันขาดคำลันตาก็มาถึง ทั้งสองดีใจมาก แต่ยิ้มไม่ทันไรก็หน้าเจื่อนเมื่อเห็นป้าอังเดินตามลันตามาแจ

    ลันตาถามว่างานพร้อมแล้วใช่ไหม? แล้วพี่นีล่ะ? แพทบอกว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว ลันตาถามว่า “แล้ว...” แพทรู้ใจบอกว่า “กำลังมา” ลันตาบอกให้ไปเช็กรายละเอียดอีกที ขยิบตาให้มิ้งค์บอกว่าฝากป้าอังไว้ด้วยตนจะไปเปลี่ยนเสื้อสตาฟฟ์ก่อน

    แค่นี้ก็สลัดพ้นจากการควบคุมของป้าอังได้แล้ว

    ooooooo

    มิ้งค์ถามป้าอังว่าแล้วตาหนูอยู่กับใคร ป้าอังบอกว่าอยู่กับมือวางอันดับหนึ่งเรื่องเลี้ยงเด็ก คือ

    คุณย่ามาลัยที่เลี้ยงลันตามานั่นเอง

    เพราะป้าอังยังไม่หายดี ย่ามาลัยจึงให้ศรีเจ้าหน้าที่จัดหางานหาคนมาช่วยงานบ้าน ศรีพาคนช่วยงานที่แท้คือมินที่ไม่ได้ใส่ชุดชาวเขาแล้ว มินเข้าไปให้ย่ามาลัยดูตัว หน้าตาซื่อๆ ท่าทางขยัน

    ที่จัดงานมีปัญหาเมื่อนายแบบนางแบบที่ติดต่อไว้ 3 คู่นั้น ติ๊ดตี่แจ้งว่าทีแรกคอนเฟิร์มหมดทั้งสามคู่ แต่พอดีคู่ของคุณฤชวีต้องเดินทางไปต่างประเทศกะทันหันแต่ไม่ต้องกังวล เพราะตนติดต่อคู่เซเลบริตี้อีกท่านไว้แล้วกำลังเดินทางมา

    ทั้งรัชนีและลันตาถามว่าใคร ติ๊ดตี่ไม่ยอมบอกเพราะหัวหน้าสั่งไว้ รัชนีถามว่าในเมื่อลันตาเป็นหัวหน้าที่ตนแต่งตั้งให้ทำงานนี้ ถ้าบอกลันตาไม่ได้แล้วเธอจะบอกใคร?

    “ก็บอกบรรณาธิการบริหารของหนังสือลาเบล สิคะ” เสียงธัญญาเรศตอบแทน

    รัชนีถามว่าเธอยังไม่ได้รับจดหมายแจ้งจากฝ่ายบุคคลหรือว่าตนอนุมัติเรื่องลาออกของเธอแล้ว รัชนีถามว่าจดหมายอะไร ธัญญาเรศยื่นจดหมายให้รัชนีดูพูดอย่างยโสว่า

    “จดหมายจากคุณพิธานเรื่องระงับการปลดญ่าจากตำแหน่ง เห็นลายเซ็นไหมคะ”

    รัชนีโกรธมากเดินออกไปทันที ธัญญาเรศทำเป็นชื่นชมคอนเซปต์ของลันตา ถูกลันตามองอย่างสมเพชถามว่า

    “ฉันสงสัยว่าจะมีวันได้เห็นเธอเป็นตัวจริงในการทำงานบ้างไหม”

    “คนโง่ก็ต้องเป็นบันไดให้คนฉลาดเหยียบแบบนี้เรื่อยไป” ธัญญาเรศเย้ย

    “คนโง่ที่มีฝีมือ จะยืนอยู่ได้ด้วยความเพียร แต่โง่สร้างภาพหมดเล่ห์กลไม่นานก็ตาย เปลี่ยนความคิดตอนนี้ยังทันนะ” ลันตามองธัญญาเรศอย่างสมเพช แล้วตามรัชนีออกไป

    ติ๊ดตี่มาถามธัญญาเรศว่าใครจะมาเป็นคู่ไฮไลต์ เธอบอกว่าเดี๋ยวจะจัดการเอง

    รัชนีเดินไปที่ลานจอดรถ บอกลันตาที่เดินตามมาว่า คนทำผิดต้องได้รับโทษ ตนต้องคุยกับพิธานเรื่องนี้ พอดี พิธานที่กำลังเดินมาทางลานจอดรถได้ยิน ถามว่ามีเรื่องอะไรหรือ ลันตาเห็นว่าไม่เกี่ยวกับตนจึงจะเลี่ยงไป พิธานเรียกไว้ บอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเธอด้วย

    ooooooo

    สิปาดันมาถึงเห็นหลังป้าอังนั่งอยู่เขารีบหลบไป กีรติถามว่าลันตาอยู่ไหน พอแพทบอกว่าคุยกับรัชนีอยู่ทางโน้น แล้วชวนป้าอังไปทานของว่างอีกทางหนึ่ง กีรติกระซิบบอกสิปาดันให้ไปหาลันตา พวกตนจะดึงป้าอังไว้เอง

    รัชนีโต้เถียงกับพิธานอย่างรุนแรงเรื่องธัญญาเรศ รัชนีชี้ให้เห็นความผิดของธัญญาเรศ พิธานโต้ว่าแต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอยังทำงานให้เราได้ เมื่อพิธานเห็นรัชนีจะไม่ยอมง่ายๆ จึงโยนกลองให้ลันตาตัดสินใจเพราะเธอเป็นคนเสียหาย

    หลังจากได้ข้อสรุปแล้ว ลันตาขอโทษรัชนี ถูกรัชนีเตือนว่า

    “จุดอ่อนของลันคือขี้สงสารและใจอ่อนเกินไป ลันต้องรู้จักที่จะเลือกสงสารคนที่ควรจะสงสาร” ลันตาบอกว่าธัญญาเรศเป็นเพื่อนกัน “แล้วเขาเห็นลันเป็นเพื่อนหรือเปล่า ใจดี กับ คนโง่ มันต่างกันแค่นิดเดียวนะ”

    ลันตารับปากจะระวังตัว รัชนีย้ำว่าวันนี้เธอต้องคอยดูแลคุณกาญจนาเพราะจะมีผลกับการซื้อแอด

    ครึ่งปีหลังทั้งลาเบลและดรีม รัชนีเดินเข้าไปในงาน ลันตาบอกว่าเดี๋ยวจะตามเข้าไป พอแยกกันแล้ว ลันตาได้รับโทรศัพท์จากสิปาดัน พอไปเจอกันต่างจะโผเข้ากอดกัน ก็ถูกสุวิภากับพิธานเดินมาถามว่าเอเจนซี่กับคุณ

    กาญจนามาแล้วทำไมถึงยังไม่เข้าไปที่งานอีก แล้วสั่งให้เข้าไปในงานกับตน สิปาดันบอกลันตาว่า “ฉันจะรอ” พิธานเร่งให้สุวิภากับลันตารีบเข้าไป

    “คงสนุกมากสินะ ทำตัวเป็นแมลงวันแมลงหวี่บินสร้างความรำคาญไปวันๆ” สิปาดันพูดประชดพิธาน

    “วันนี้ยังมีอะไรสนุกๆอีกเยอะ ฉันอยากให้แกรอดู” พิธานยิ้มร้าย พอแยกออกไป มือถือพิธานก็ดัง เขากดรับตาเป็นประกาย “สวัสดีครับคุณมะนาว ผมหวังว่าการโทร.มาของคุณจะเป็นข่าวดี” ทักแล้วนิ่งฟัง แต่พอฟังมะนาวเล่าว่าพรุ่งนี้สิปาดันจะไปหมั้นลันตา ที่ตนแอบได้ยินกัปตันวีระแสดงความยินดีกับสิปาดัน พิธานก็หน้าเครียด คำราม “ไอ้สิปา!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 20:19 น.