ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    รักต้องอุ้ม

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: นิยายเรื่อง "รักต้องอุ้ม"

    เช้าวันนี้ ที่บ้านย่ามาลัย มีพิธีมงคลสมรส ระหว่างสิปาดันลันตาขึ้น เพื่อนๆมาร่วมงานกันคับคั่ง รวมทั้งญาติมิตรของผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย

    ในงาน มิ้งค์ถ่ายรูปอัพไอจีตลอดเวลา พิธานอยู่ในห้องทำงานเห็นภาพสิปาดันกับลันตาจดทะเบียนสมรสกันต่างยิ้มแย้มมีความสุขก็ยิ่งแค้น

    วันนี้ สิปาดันเห็นลันตาสวยจนอดใจไม่ได้จะเข้าหอม ถูกย่ามาลัยอุ้มตาหนูมาขัดจังหวะ บอกให้ใจเย็นๆ เดี๋ยวคืนนี้ก็ได้เข้าหอแล้ว แล้วฝากตาหนูไว้ ตัวคุณย่าจะลงไปดูแลแขกในงานสักครู่

    แม้จะมางานแต่งงานของลันตาแต่อนุชิตก็ร้อนใจโทร.เช็กข่าวการตามหาเทรย์ลูกชายที่หายไป เขาหัวเสียมากเมื่อรู้ว่ายังไม่ได้เบาะแสอะไรเลย สั่งนักสืบต้องตามหาลูกตนให้เจอ บอกให้ไปสืบกับครอบครัวของอรขจี พรุ่งนี้ตนจะบินไปภูเก็ต บางทีเทรย์อาจจะอยู่กับพ่อของอรขจีที่นั่นก็ได้

    ป้าอังไปรับตาหนูจากลันตาบอกให้เธอลงไปรับแขก ลันตาถามว่าอนุชิตมาหรือเปล่า พอรู้ว่ามาก็กำชับป้าอังห้ามพาตาหนูลงไปข้างล่าง อ้างว่าตาหนูไม่ค่อยสบายให้มินดูแลอยู่แต่ในห้อง อย่าพาตาหนูออกไปเด็ดขาด

    ooooooo

    มะนาวมางานด้วย เธอพูดยั่วอารมณ์ลันตาว่าลงทุนเอาตัวไปล่อสิปาดันถึงคอนโด เป็นแผนจับผู้ชายที่แนบเนียนมาก เยาะเย้ยว่า ถึงเธอจะได้จดทะเบียนสมรส ก็คงได้นอนกอดแต่ทะเบียนสมรส ส่วนตัวสิปาดันตนจะเอาไปกอดเอง

    แม้จะถูกยั่วยุเป่าหูให้อดกังวลไม่ได้ แต่ลันตาก็สลัดความกังวลทิ้ง บอกแพทขณะเดินออกไปในห้องจัดงานว่า

    “ฉันควรจะเชื่อการกระทำในปัจจุบันของคนที่รักฉันมากกว่าคำพูดลอยๆ ของคนที่ไม่หวังดีกับเราจริงไหม”

    “มันต้องอย่างนี้สิเพื่อนรัก” แพทยิ้มปลื้มเพื่อนรัก จับมือกันเดินออกไปในห้องจัดงาน

    ขณะที่กีรติกับแพทกำลังทำหน้าพี่พิธีกรอยู่บนเวทีอย่างสนุกสนานท่ามกลางเสียงฮิ้ว...ปรบมือกันอย่างมีความสุขนั้น จู่ๆก็มีเสียงโวยวายแว่วเข้ามาอย่างตึงเครียด...

    “อย่ามาขวางฉัน...ไอ้พวกบ้า! ถอยไป! ลูกฉันอยู่ไหน...เอาลูกฉันคืนมา!!”

    อรขจีทะลวงแนวกีดขวางบุกเข้าไปในห้องจัดงาน อนุชิตตกใจคิดไม่ถึง ลันตาและทุกคนตกใจมองกันอึ้ง

    พออรขจีเห็นอนุชิตก็ปราดเข้าไปโวยวายให้เอาลูกคืนมา อนุชิตบอกว่าลูกอยู่กับเธอ ทั้งสองจึงเพิ่งรู้ว่าลูกหาย ทั้งอนุชิตและอรขจีต่างเครียด จนมิ้งค์บอกรัชนีว่า แบบนี้งานแต่งอาจจะล่มได้ รัชนีจึงไปบอกอนุชิตให้พาอรขจีออกไปคุยข้างนอก งานจึงดำเนินต่อไปได้

    สิปาดันเห็นลันตาเครียดๆ แกมกังวล ถามเธอว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอฝืนยิ้มบอกว่าไม่มี แล้วหันถามมิ้งค์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง สองสาวคุยกันอย่างเป็นเรื่องส่วนตัว สิปาดันมองสงสัยว่าสองคนคุยอะไรกัน? ไปขอบคุณพอลที่เอาขนมกับเค้กมาร่วมงาน อดถามไม่ได้ว่า

    “คุณพอลรู้ไหมครับว่าสองคนนั้น เขามีเรื่องอะไรกัน”

    “ช่วงนี้ นอกจากเรื่องที่เตี่ยของมิ้งค์ป่วยก็ไม่มีเรื่องอื่นนี่ครับ” แต่สิปาดันก็ยังมองสองสาวอย่างสงสัย

    ส่วนอนุชิตที่พาอรขจีออกไปคุยกัน อรขจีถามเขาว่า “คุณไม่เกลียด ไม่โทษฉันเหรอ?”

    “ผมเห็นแล้วว่าคุณรักลูกแค่ไหน ผมเห็นแล้วอร...”

    รัชนีตามออกมา เมื่อรู้ปัญหาของทั้งสอง เธอบอกว่า “เราจะช่วยกันตามหาเทรย์ให้เจอนะ”

    มิ้งค์ตามมาเก็บข้อมูลเรื่องราวทั้งหมดอย่างสนใจ

    ooooooo

    ย่ามาลัยอวยพรคู่บ่าวสาวขณะส่งตัวเข้าห้องหอที่คอนโดของสิปาดันว่า

    “ย่าขอให้เราทั้งสองวางตัวต่อกันเหมือนเดิม ก่อนแต่งเป็นอย่างไร หลังแต่งให้เป็นอย่างนั้น อย่าไกลจนห่างเหิน อย่าใกล้จนไม่เห็นหัวกัน” แล้วคุณย่าก็หันไปทางลันตา “การให้เกียรติกันเป็นเรื่องสำคัญ เกรงใจคนในบ้านให้มากกว่าคนนอกบ้าน เข้าใจไหมลัน”

    “รับหลานป้าไปแล้วต้องดูแลให้ดีนะ” ป้าอังเอ่ยกับสิปาดัน เขารับปากว่าจะดูแลเท่าชีวิตตัวเองเลยทีเดียว

    ย่ามาลัยกับป้าอังถอยออกไป ย่านวลกับอินทนนท์ก็เข้ามา ย่านวลเอ่ยอย่างซึ้งในหนทางที่ผ่านมาว่า

    “กว่าจะมีวันนี้ต้องเหนื่อยยากแค่ไหนจำเอาไว้นะ ทุกครั้งที่มีปากเสียง มีใครมาทำให้ขุ่นข้องหมองใจ จงจำวันนี้ไว้เตือนสติตัวเอง และช่วยกันประคับประคองครอบครัว”

    “เป็นสามีต้องดูแลครอบครัวด้วยความซื่อสัตย์ เป็นภรรยาก็ดูแลสามีด้วยความเชื่อใจ ใครก็ทำลายครอบครัวเราไม่ได้” อินทนนท์เตือนใจ

    ให้พรกันแล้ว ย่านวลขอให้เป็นเวลาของเจ้าบ่าวเจ้าสาว ชวนกันกลับ ป้าอังให้ตาหนูบ๋ายบายสิปาดันกับลันตา

    ลันตาขอให้ตาหนูอยู่กับตนและพรุ่งนี้ก็จะพาไปฮันนีมูนด้วย ลันตากอดตาหนูไว้แน่นเหมือนกลัวจะถูกใครมาพรากไป จนสุดท้ายคุณย่ากับป้าอังก็ต้องตามใจ

    เวลาเดียวกัน อนุชิตกับอรขจีไปหาแม่นมที่เลี้ยงน้องเทรย์ แม่นมเล่าอย่างรู้สึกผิดว่า

    “ป้าไม่รู้จริงๆว่าใครเอาตัวน้องเทรย์ไป ป้ากล่อมน้องเทรย์ให้หลับ แล้วป้าก็งีบไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ไม่เจอน้องเทรย์แล้ว”

    อนุชิตถามรายละเอียด แล้วโทร.หาธัญญาเรศทันที ฝ่ายนั้นตอบอย่างเลือดเย็นว่า ลูกตัวเองหายจะมาตามอะไรกับตน

    “มีแต่คุณที่จะคิดทำเรื่องร้ายๆได้ขนาดนี้ ลูกผมไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย คืนลูกผมมา!” อนุชิตเครียด

    เมื่อธัญญาเรศไม่ยอมรับ อรขจีเสนอให้แจ้งความ อนุชิตบอกว่าเราไม่มีหลักฐาน

    “เราแจ้งความตรงๆไม่ได้ ก็ต้องบีบทางอ้อม” รัชนีแนะ อนุชิตกับอรขจีมองหน้าอาสาวว่าจะทำอย่างไร?

    อาการห่วงและหวงตาหนูของลันตา ทำให้สิปาดันอดคิดไม่ได้ว่าเธอต้องรู้อะไรมาแต่ไม่ยอมบอกกัน

    ooooooo

    ความเข้าใจและเห็นใจช่วยเหลือกันระหว่างพอลกับมิ้งค์นับวันมากขึ้น คืนนี้หลังปิดร้านแล้ว พอลไปส่งมิ้งค์ที่บ้าน พอใกล้ถึงบ้าน มิ้งค์บอกให้ส่งแค่นี้พอแล้ว

    พอลจะเข้าไปส่งให้ถึงบ้านเลย มิ้งค์กลัวเตี่ยเห็นจะเป็นเรื่องอีก

    “ผมอยากแสดงความบริสุทธิ์ใจ ว่าเราคบกันไม่ปิดบัง เป็นการให้เกียรติคุณด้วย”

    เมื่อพอลยืนยันเช่นนั้น มิ้งค์พูดทีเล่นทีจริงว่า “เจอปังตอบินอย่าหนีก็แล้วกัน” แล้วพากันเดินไปที่บ้าน

    ที่บ้านมิ้งค์ เตี่ยกับม้ากำลังช่วยกันปั้นกุยช่ายกันอย่างแข่งกับเวลา ม้าบอกให้โมที่นอนเล่นเกมอยู่ให้มาช่วย โมอ้างว่าตนเหนื่อยเพราะเรียนมาทั้งวัน แล้วนอนเล่นเกมไม่สนใจ ครู่เดียว ม่อเก๊าพี่ชายคนโตเดินออกมา เตี่ยถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่านัดเพื่อนไว้

    “คืนนี้ไม่ไปได้ไหม มาช่วยเตี่ยทำของหน่อย พรุ่งนี้ต้องส่งลูกค้าแต่เช้า” เตี่ยขอ ม่อเก๊าบอกว่านัดเพื่อนไว้แล้ว ไม่ไปมีหวังโดนด่า ให้เตี่ยกับม้าช่วยกันทำก็แล้วกัน ก่อนไปยังขอเงินจากม้าหนึ่งพัน ม้าบ่นว่างานไม่ช่วยขอแต่เงิน ถูกม่อเก๊าถามเสียงแข็งว่า จะให้หรือไม่ให้!

    “พูดกับม้าลื้อให้มันดีๆนะ” เตี่ยปรามม่อเก๊าพลางลุกขึ้น พลันก็หน้ามืดเซไป ดีที่มิ้งค์เข้ามาพอดีประคองไว้ทัน ม้าตัดรำคาญเอาเงินให้ม่อเก๊า เขารับเงินแล้วออกไปทันที

    มิ้งค์ถามว่าเตี่ยกินยาบ้างหรือเปล่า ม้าบ่นว่า

    ยอมกินที่ไหน ให้นอนก็ไม่นอนเอาแต่นั่งปั้นกุยช่าย เตี่ยกับม้าเถียงกัน เตี่ยเอ็ดว่าไม่ช่วยปั้นแล้วจะทันหรือ ลูกค้าสั่งเป็นพัน ม้าบ่นว่าก็บอกแล้วว่าอย่ารับเยอะ

    “พูดมาก ลื้อไม่อยากทำอั๊วทำเองก็ได้”

    “ผมช่วยครับ” พอลเอ่ยขึ้น เตี่ยกับม้าหันมอง เตี่ยถามเสียงขุ่นว่ามาทำไม “มาส่งลูกสาวเตี่ยครับ แล้วก็มาแนะนำตัวด้วย ผมชื่อพอลครับ เป็นเจ้าของร้านขนม ผมจะมาขออนุญาตคบกับลูกสาวเตี่ยครับ”

    เตี่ยตัดบทว่าอั๊วไม่ว่างอนุญาตใคร พอลบอกว่าตนรอได้

    ม้าเห็นอาการเตี่ยไม่ดีจึงประคองพาไปนอน ส่วนมิ้งค์กับพอลก็ช่วยกันปั้นกุยช่ายเอาจริงเอาจัง ในขณะที่โมเอาแต่นอนเล่นเกมไม่ได้สนใจเรื่องในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย

    ooooooo

    พอลกับมิ้งค์ช่วยม้าปั้นกุยช่ายจนถึงตี 4 พอตี 5 พอลก็ออกไปส่งให้ลูกค้า เตี่ยตื่นขึ้นมาก็ลุกพรวดมาจะปั้นกุยช่าย จึงรู้จากม้าว่าพอลกับมิ้งค์ช่วยกันปั้นและเอาไปส่งแล้ว

    โมไปโรงเรียนแล้ว ครู่หนึ่งม่อเก๊ากลับมาในสภาพเมา เห็นแม่ยื่นเงินค่ากุยช่ายให้เตี่ยก็เข้ามาแย่ง เตี่ยไม่ให้ก็จะเอาให้ได้ พอลกับมิ้งค์ได้ยินเสียงโวยวายออกมาดู มิ้งค์เห็นพี่ชายแย่งเงินเตี่ยก็ตะโกนให้ปล่อย ม่อเก๊าตวาดว่าอย่ายุ่งแล้วผลักมิ้งค์กระเด็นไปกระแทกโต๊ะ

    พอลทนไม่ได้คว้ามือม่อเก๊าที่แย่งเงินจากเตี่ยไปจับบิดข้อมือจนม่อเก๊าร้องลั่น ตวาดว่าอย่ายุ่งไม่ใช่เรื่องของเขา

    “ไม่ใช่เรื่องของผม แต่ผมไม่ชอบเห็นลูกรังแกพ่อแม่น้องสาว ปล่อยมือ!” ม่อเก๊าเห็นพอลเอาจริงก็ยอมปล่อยพูดอย่างยโสว่า ไม่เอาก็ได้วะ แล้วเดินผละไป

    พอลกับม้าและมิ้งค์ไปดูเตี่ย เตี่ยขอบใจแล้วไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว บอกม้าให้ตักข้าวต้มให้ พอม้าตักให้ก็ถาม...

    “ตักถ้วยเดียวแล้วอามิ้งค์กับเพื่อนจะได้กินไหม” ม้ายิ้มดีใจรีบตักข้าวต้มเพิ่มจนครบคน

    พอลพยายามปรับตัวเข้ากับสภาพบ้านของมิ้งค์ จับตะเกียบเลียนแบบเตี่ยจนมิ้งค์แอบยิ้ม

    ooooooo

    เช้านี้ รายการข่าวเช้า มีอรขจีกับอนุชิตไปออกรายการ ผู้ประกาศรายงานว่า

    “วันนี้ ทางคุณพ่อคุณแม่ คุณอนุชิตและคุณอรขจีได้ขอร้องให้ทางรายการช่วยประกาศตามหาลูกชายที่หายไป”

    “ลูกชายผมชื่อน้องเทรย์ครับ เราหวังว่าผู้ชมที่ชมรายการข่าวตอนนี้จะช่วยให้เบาะแสกับเราได้บ้าง” อนุชิตเอ่ย

    “ถ้าใครพบเห็น ช่วยแจ้งเข้ามานะคะ แม่คิดถึงลูกนะน้องเทรย์” อรขจีเสียงเครือ

    ทีวียังแพร่ภาพน้องเทรย์เด็กชายวัยน่ารักด้วย

    ป้าอังกับย่ามาลัยดูทีวีอยู่ ป้าอังบอกย่ามาลัยว่าคนนั้นเป็นพ่อตาหนู จะโทร.บอกลันตา คุณย่าบอกอย่าเพิ่ง เพราะเชื่อว่าลันตารู้แล้วว่าตาหนูเป็นลูกใคร

    ลันตาดูภาพน้องเทรย์ในจอทีวีอึ้งๆ สิปาดันกำลังคุยโทรศัพท์ เหลือบมองลันตาเงียบๆ

    ทั้งลันตาและสิปาดันต่างรู้แล้วว่าที่แท้ตาหนูคือน้องเทรย์ลูกชายของอนุชิตและอรขจี ลันตาปิดเงียบในขณะที่สิปาดันคิดหนัก เดาใจลันตาได้ว่าคิดอย่างไร เขาคุยกับคุณย่าอย่างหนักใจว่า

    “เป็นอย่างที่คุณย่าคิดเลยครับ ลันรู้เรื่องทั้งหมด แต่ปิดพวกเราไว้ คุณย่าคิดว่ายังไงครับ...ถ้างั้นผมจะจัดการเรื่องนี้เองครับ”

    เวลาเดียวกัน ธัญญาเรศก็ไปหาแม่นมที่เลี้ยงน้องเทรย์ ข่มขู่ให้บอกมาว่าน้องเทรย์อยู่ไหน จิกตาร้ายแบบเป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมให้อนุชิตได้ลูกคืนเด็ดขาด

    สิปาดันเลียบเคียงคุยเรื่องตาหนูอย่างนุ่มนวลกับลันตา พูดถึงเรื่องที่เคยช่วยกันตามหาพ่อแม่ตาหนูเพื่อจะพาตาหนูไปสู่ครอบครัวที่แท้จริง แต่วันนี้ลันตาไม่ยอมคืนแล้ว พยายามที่จะเลี้ยงตาหนูไว้เป็นลูกตัวเองกับสิปาดัน จนสิปาดันถามตรงๆว่าเธอรู้ใช่ไหมว่าพ่อแม่ของตาหนูเป็นใคร ลันตาปากแข็งว่าตนไม่รู้ แล้วตัดบทอย่างหงุดหงิดว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้

    สิปาดันหยอกเย้าจนลันตาผ่อนคลาย เธอถามว่า “แกมีอะไรจะพูดกับฉันก็พูดมา”

    “ฉันรู้ว่าแกรักตาหนูแต่แกก็ต้องนึกถึงความสุขที่แท้จริงของตาหนูด้วย แค่นี้ที่ฉันอยากพูด” สิปาดันพูดอย่างระมัดระวัง ให้ลันตายอมรับได้

    ooooooo

    ที่บ้านเอื้องคำ วันนี้มีเรื่องแต่เช้า เมื่อชัยภูมิน้องชายเอื้องคำถูกนักเลงทวงหนี้ไล่บี้มาจนถึงหน้าบ้าน เอื้องคำสั่งให้ปล่อยน้องชายตน นักเลงทวงหนี้บอกว่าจะปล่อยก็ต่อเมื่อตนได้เงินแล้ว

    “ฉันไม่จ่าย” เอื้องคำทำเสียงแข็ง พอพวกมันกระทืบเข่าทั้งสองข้างของชัยภูมิ เอื้องคำก็ถามว่า “เท่าไหร่?”

    พวกนั้นบอกว่าห้าล้าน ถ้าภายใน 3 วันไม่ได้ก็จะหักขาชัยภูมิทั้งสองข้าง

    “หนึ่งอาทิตย์ ไม่งั้นก็เอาชีวิตมันไปได้เลย” เอื้องคำพูดอย่างนักเลง พวกมันจึงยอมกลับไป

    มะนาวเข้าไปประคองชัยภูมิอย่างเป็นห่วง เอื้องคำ สั่งให้เรียกรถพยาบาล มะนาวจึงหยิบมือถือขึ้นโทร.

    เอื้องคำคิดถึงขุมทรัพย์ที่จะเอาเงินมาใช้หนี้พนันของชัยภูมิ พอรู้จากมะนาวว่าสิปาดันแต่งงานกับลันตาไปแล้วก็โมโหมาก ตวาดว่าแค่แต่งงานจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้

    “เขาจดทะเบียนสมรสกันแล้วค่ะ” มะนาวเสียงอ่อย

    “นังบ้า! แกยอมให้พวกมันแต่งงานกันได้ยังไง สมบัติของฉันถูกหลานนังมาลัยแย่งไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ สมบัติพวกนั้นมันต้องเป็นของฉัน! นังมาลัย นังนวล มันจะมีความสุขไม่ได้!” เอื้องคำจิกตาอาฆาตจนมะนาวกลัว

    ooooooo

    พูดโน้มน้าวลันตาเรื่องจะคืนตาหนูให้พ่อแม่ เหมือนให้เธอเตรียมใจไว้ก่อน เวลาเดียวกัน สิปาดันก็ติดต่ออนุชิตและอรขจีเพื่อมารับตาหนู โดยติดต่อผ่านภูมิให้พามารับที่ชายทะเล

    ภูมิมาไม่ถูก สิปาดันบอกลันตาว่าจะออกไปซื้อของที่ปากซอย ที่แท้เพื่อไปรับภูมิกับอนุชิตและอรขจีมา

    ระหว่างนั้นลันตาหยิบมือถือขึ้นมากด ก็พอดีมิ้งค์โทร.เข้าถามว่ารู้เรื่องตาหนูหรือยัง ลันตาบอกว่ารู้แล้ว พอมิ้งค์ถามว่าแล้วจะเอายังไงต่อ โทร.บอกอนุชิตเลยไหม

    “อย่าเพิ่ง! อย่าให้ใครรู้นะว่าตาหนูอยู่กับพี่” ลันตาเครียด มิ้งค์บอกว่าเมื่อวานสิปาดันก็โทร.หาตนถามเบอร์โทร.ของอนุชิต ลันตาตกใจวางสายจากมิ้งค์ทันที หันมองตาหนูอย่างว้าวุ่นใจมาก

    สิปาดันเดินนำอนุชิตกับอรขจีมาถึงหน้าบ้านก็บอกทั้งสองว่า

    “พวกคุณรอตรงนี้ก่อนนะครับ ผมขอเข้าไปคุยกับลันก่อน ให้ลันได้เตรียมใจ ลันรักตาหนู ผมหมายถึงเทรย์ ลูกของพวกคุณมาก แล้วลันก็ยังไม่รู้เรื่องที่...”

    “เรื่องที่แกติดต่อกับคุณนุโดยไม่บอกฉันน่ะเหรอ” เสียงลันตาสั่นสะท้านด้วยอารมณ์ สีหน้าเอาเรื่องมาก จนทุกคนตกใจ “แกจัดการเรื่องของฉันโดยที่ฉันไม่ได้ขอร้อง มันถูกต้องแล้วเหรอสิปา!”

    “ลัน ผมขอบคุณจริงๆนะ ที่คุณช่วยดูแลลูกเทรย์มาตลอด” อนุชิตเอ่ย

    “ลันตา ฉันขอโทษที่เคยทำไม่ดีกับเธอ ฉันขอรับลูกกลับบ้านนะ” อรขจีอ้อนวอน

    “แล้วพวกคุณจะใส่ใจลูกคุณได้สักกี่วัน กว่าคุณจะรู้ว่าลูกของคุณหายไป มันนานแค่ไหนแล้ว ถ้าตาหนูไม่ได้เจอฉัน เขาจะเป็นยังไง ตาหนูต้องการการดูแลเอาใจใส่จากคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ ไม่ใช่ทิ้งเขาเพราะคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง! ตาหนูควรจะอยู่กับคนที่รักและดูแลเขาได้”

    อนุชิตกับอรขจีหน้าเสีย สิปาดันบอกลันตาให้ใจเย็น เลยถูกแว้ดใส่ว่า “แกก็อีกคน!” สิปาดันสะดุ้งนึก...ซวยล่ะ...

    ooooooo

    ธัญญาเรศแอบไปที่บ้านเกลียวคลื่น เห็นสิปาดัน ลันตา กับอนุชิตและอรขจี คุยกันอยู่หน้าบ้าน มองไปที่บ้านเห็นประตูแง้มอยู่ ธัญญาเรศแอบมองเข้าไปเห็นตาหนูนอนหลับอยู่ เธอจิกมองด้วยสายตาร้ายกาจ!

    สิปาดันเห็นลันตาอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาพาเธอออกไปคุยเบาๆสองคนว่า

    “แกจะเห็นแก่ความสุขของตัวเองฝ่ายเดียวไม่ได้ คิดถึงใจคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่เขาคิดถึงลูกสิ”

    “พวกนั้นไม่...”

    “เขามาที่นี่เพราะเขารักลูก ถ้าเขาไม่รัก เขาก็คงปล่อยให้เรื่องของตาหนูเงียบไปแล้ว ลัน...สองคนนั้น อาจจะเคยทำผิด แต่พวกเขาก็อยากแก้ไข”

    “ฉันไม่เชื่อ!!”

    “แกเป็นคนนอกลัน ส่วนตาหนูกับพวกเขาเป็นครอบครัว มันสมควรแล้วหรือที่คนนอกอย่างเราจะพรากลูกจากพ่อแม่เขา”

    สิปาดันหว่านล้อมจนลันตาอึ้ง เดินหนีเข้าบ้านอย่างทำใจไม่ได้ พอเข้าไปไม่เห็นตาหนูแล้ว!

    “ตาหนู! ไม่...เป็นไปไม่ได้...ตาหนู!!” ลันตาวิ่งพรวดออกมาหน้าบ้าน เห็นธัญญาเรศอุ้มตาหนูวิ่งไปตามชายหาด เธอแผดเสียง “ไอ้ญ่า!!!” แล้ววิ่งไล่ตามไปตะโกน “เอาตาหนูคืนมา! ไอ้ญ่า!!”

    สิปาดันมองตามธัญญาเรศที่วิ่งไปยังถนนเลียบชายหาดที่มีรถจอดอยู่ เขาวิ่งกลับไปในบ้าน ส่วนอนุชิตกับอรขจีเห็นลันตาวิ่งไล่ตามธัญญาเรศไปก็พากันวิ่งตามไป

    สิปาดันวิ่งไปขึ้นรถขับออกไป ในขณะที่ลันตายังวิ่งไล่ตามธัญญาเรศสุดชีวิต แต่วิ่งไม่ทัน ธัญญาเรศไปถึงรถก็เอาตาหนูวางไว้ในรถปิดประตูล็อกทันที ลันตาทุบประตูรถตะโกนสุดเสียง

    “เปิดประตูนะไอ้ญ่า เอาตาหนูคืนมา ไอ้ญ่า...ไอ้ญ่า!!”

    แต่ธัญญาเรศขับรถออกไปแล้ว ลันตาวิ่งตามจนล้มลุกคลุกคลาน อนุชิตกับอรขจีวิ่งตามมาช่วยกันประคองลันตาขึ้นมา อรขจีถามอนุชิตว่าจะทำอย่างไรดี?!

    “แจ้งความ!!” อนุชิตหยิบมือถือขึ้นโทร.ทันที สิปาดันขับรถเข้ามาจอดร้องบอกให้ขึ้นรถเร็ว

    “ไอ้ญ่าเอาตาหนูไป รีบตามไปเร็วเข้า” ลันตาร้องบอก ทุกคนรีบขึ้นรถ สิปาดันตะบึงรถตามธัญญาเรศไปตามถนนเลียบชายหาด ลันตาพึมพำร้อนใจว่า “ไอ้ญ่ามันจะไปไหน”

    “สุดทางนี้เป็นเขาแก้วขึ้นจุดชมวิว ไม่มีทางแยกไปที่อื่น ยังไงเราก็ต้องไล่ตามญ่าได้ทันแน่” สิปาดันมั่นใจ

    ธัญญาเรศขับรถขึ้นเขาตรงไปเรื่อยๆ สิปาดันไล่ตาม รถสองคันขับไล่ตามกันไปไม่มีใครยอมใคร

    ooooooo

    ธัญญาเรศขับรถไปถึงจุดชมวิวบนเขาก็จอดรถอุ้มตาหนูไปริมหน้าผาที่มีเพียงราวกั้น ขู่ว่าถ้าใครเข้ามา

    จะกระโดดลงไป ลันตาถามว่าทำไมต้องทำอย่างนี้...

    “ถามพ่อมันสิ ถามว่ามันทำอะไรกับฉันบ้าง มันได้ฉันแล้วมันก็ทิ้ง เพื่อไปแต่งงานกับนังอรขจี ทั้งที่ฉันกำลังท้อง”

    ลันตาตกใจถามว่าทำไมไม่บอกตน แล้วเด็กล่ะ??

    “เขาไม่อยู่แล้ว เพราะนุขอให้ฉันเอาออก!! เขาขอให้ฉันเห็นแก่อนาคตของเขา บอกว่าจะแต่งงานเอาเงินมาสร้างครอบครัว จะเลี้ยงฉันให้สุขสบาย ฉันก็โง่ที่เชื่อ เชื่อในคำสัญญาโง่เง่าที่ไม่มีวันเป็นจริง ฉันเฝ้ารอ...รอวันที่เขาจะกลับมา แต่สุดท้ายเมื่อเขาเจอแก เขากลับเลือกที่จะหย่ากับอรขจีเพื่อแต่งงานกับแก แล้วฉันล่ะ? ฉันยอมเสียใจ เสียลูกไปเพื่ออะไร ทำไมลูกของฉันถึงไม่ได้เกิด ทำไมถึงเป็นลูกของนังอร!”

    อนุชิตขอโทษที่ตนทำให้เธอเสียใจ ขอร้องว่ามีอะไรก็ให้ทำที่ตน อย่าไปลงที่เด็กเลย อรขจีก็บอกว่าตนจะหย่ากับอนุชิต ให้เธอเอาเขาไปเลยตนขอลูกกลับคืนมาเท่านั้น สิปาดันก็ขอร้องให้เธอคืนเด็กเสีย หยุดทุกอย่างตอนนี้ยังไม่สาย

    “ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว งาน เพื่อน ไม่เหลือเลย”

    “แกยังเหลือฉันนะญ่า ฉันยังเป็นเพื่อนของแก” ธัญญาเรศพูดอย่างรู้สึกผิดว่าตนอิจฉาและทำร้ายเธอ ลันตารีบบอกว่า “ฉันเคยโกรธแก แต่นั่นมันก่อนที่ฉันจะ รู้เรื่องทุกอย่าง ฉันไม่รู้เลยญ่า ว่าแกต้องเป็นทุกข์เสียใจเพราะฉันขนาดไหน ถ้ารู้ ฉันจะไม่ยอมให้แกเสียลูกไป จะไม่ยอมให้แกต้องเจ็บเพราะผู้ชายที่เห็นแก่ตัว ฉันขอโทษนะ ญ่า...ขอโทษ...”

    ธัญญาเรศกอดตาหนูร้องไห้ สิปาดันเดินไปแตะไหล่เธอเบาๆ แล้วรับตาหนูจากเธอมา ธัญญาเรศยอมปล่อย ตาหนูให้กับสิปาดัน ลันตาที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งยื่นมือให้ บอกเพื่อนรักว่า...“เราจะเริ่มต้นกันใหม่นะญ่า...เชื่อฉันนะ”

    ธัญญาเรศกำลังจะยื่นมือมา เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้น ตำรวจลงจากรถ ธัญญาเรศตกใจถอยหลังไปชนราวกั้น ทุกคนตกใจ ลันตาพุ่งเข้าไปรวบตัวเธอไว้แล้วหงายหลังกลับมาที่พื้นได้อย่างเฉียดฉิว

    ในที่สุด...ธัญญาเรศก็ถูกตำรวจจับใส่กุญแจมือ เธอมองไปยังกลุ่มอนุชิต เห็นอนุชิตกับอรขจีกอดน้องเทรย์ ไว้แนบอกเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกที่อบอุ่น เมื่อตำรวจพาเธอไปที่รถ ลันตาบอกเพื่อนรักว่า

    “ญ่า...แกไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะช่วยแกให้ได้”

    “แค่แกยังเป็นเพื่อนฉันก็พอ...” ธัญญาเรศพูดแล้วยิ้มเศร้าๆให้ลันตาก่อนก้าวขึ้นรถตำรวจไป

    ลันตามองตามรถตำรวจที่นำเพื่อนไปด้วยความเศร้าเสียใจ จนสิปาดันต้องกอดปลอบ...

    ก่อนแยกจากกันที่บ้านเกลียวคลื่น อนุชิตกับอรขจีขอบใจลันตาที่เลี้ยงดูน้องเทรย์อย่างดี ลันตาบอกทั้งสองว่า...

    “แค่ให้คุณรักและดูแลตาหนูให้ดีก็พอค่ะ ฉันอยากให้เขามีความสุขอยู่กับครอบครัว...”

    ส่งตาหนูคืนสู่อ้อมอกพ่อแม่ที่แท้จริงแล้ว...ทุกเวลานาทีที่ผ่านไป ลันตาก็ยังเฝ้าห่วงหาตาหนู เมื่อถึงเวลากินเวลานอนก็รำพึงกับสิปาดันว่าป่านนี้ตาหนูจะกินหรือยัง นอนหรือยัง สิปาดันปลอบใจว่าถ้าคิดถึงตาหนูก็ไปหาได้

    จากที่ได้เลี้ยงตาหนูในช่วงสั้นๆ ทำให้ลันตาเข้าใจคุณย่าว่า สิ่งที่ตนได้รับจากคุณย่าไม่เพียงแต่เป็นความรักหากยังเป็นความผูกพันด้วย สิปาดันเสนอว่า

    “ถ้าอย่างนั้นเราก็มีตาหนูของเราเองดีไหม?” ลันตามองหน้าเขาเขิน สิปาดันกระซิบข้างหูว่า “ฉันรักแกนะลัน ฉันอยากดูแลแกกับลูกของเรา”
    ลันตาปล่อยใจไปตามปรารถนาของกันและกันในบ้านเกลียวคลื่นที่ต่างก็มีความหวังใหม่ในชีวิต...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 20:21 น.