ข่าว

วิดีโอ



รักต้องอุ้ม

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: เบญจธารา

กำกับการแสดงโดย: แมน เมธี

ผลิตโดย: บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: วรินทร ปัญหกาญจน์,ภีรนีย์ คงไทย

อัลบั้ม: นิยายเรื่อง "รักต้องอุ้ม"

สิปาดันเดินออกมาหน้าห้อง เจอพอลกลับมาพอดี พอลถามว่าห้องนี้หรือที่ให้มะนาวอยู่ สิปาดันพยักหน้าเครียดๆ พอลทักว่าดูหน้าเขาแย่ๆนะ

“ผมสงสารลันน่ะ ตอนที่เขาป่วย ผมตั้งใจว่าจะเลิกติดต่อกับมะนาวเด็ดขาด แต่ตอนนี้กลายเป็นทั้งผมกับลันต้องดูแลมะนาวใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม สีหน้าลันไม่มีความสุขเลย”

พอลได้แต่ตบไหล่เขาเบาๆอย่างเข้าใจ และเห็นใจ

มะนาวทำสงครามประสาทกับลันตาขณะช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตามเคย คุยอย่างมีความสุขให้ลันตาฟังว่า ถ้าเธอไม่อยู่สิปาดันจะเป็นคนทำให้ตน ทำเป็นเขินเล่าว่า

“ถึงเราจะคุ้นเคยกัน แต่ถ้าต้องเช็ดตัว ใส่เสื้อผ้าให้ ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับความรู้สึกของเธอ”

ลันตาชะงักเครียด บอกมะนาวว่าเสร็จแล้วจะดื่มน้ำไหมเดี๋ยวจะเทให้ แล้วเดินออกไป มะนาวจิกตามองอย่างสะใจที่ทำร้ายจิตใจลันตาได้

แม้ลันตาจะพยายามสลัดความระแวงไปจากใจ แต่เมื่อเข้านอนก็อดคิดถึงคำพูดของมะนาวไม่ได้ เธอพลิกตัวนอนหันหลังให้สิปาดันด้วยความรู้สึกอึดอัด แต่สิปาดันกลับกอดเธอจากข้างหลัง เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า

“ขอบคุณนะลัน...ขอบคุณที่เข้าใจฉัน”

หารู้ไม่! ลันตานอนน้ำตาไหล พยายามกลั้นสะอื้นไม่ให้เขารู้...

ooooooo

ลันตามาพบแพทที่ร้านกาแฟก่อนเข้าออฟฟิศ แพทเห็นหน้าตาอิดโรยแววตาเศร้าของลันตาก็เดาออก ทักว่า

“ไหนแกว่าไหวไง”

“ได้ อีกนิด...อีกนิดเดียวจริงๆ ถึงจะอยู่คนละห้อง แต่ทุกครั้งที่สิปาอยู่กับฉัน จะต้องมีเรื่องให้เรียกร้องความสนใจจากสิปาตลอดเวลา”

“ก็แกไม่น่ายอม”

“แพท...ถ้าฉันไม่ยอม สิปาจะต้องรู้สึกติดค้างกับมะนาวไปชั่วชีวิต สิปาก็เหมือนฉันทนอยู่กับความรู้สึกผิดได้ไม่นานเขาจะต้องวิ่งไปหามะนาว ทำทุกอย่างเพื่อชดเชยความผิด ฉันจะกลายเป็นคนที่ผลักสิปาไปให้มะนาว แกเข้าใจไหม”

แพทติงว่าเอามาอยู่ใกล้ตัวแบบนี้? ลันตากลับเห็นว่าดี อย่างน้อยก็อยู่ในสายตา สิปาดันจะได้เกรงใจตนมากกว่ามะนาว เมื่อเหตุการณ์ยังต้องเป็นเช่นนี้ ทั้งสองจึงได้แต่ให้กำลังใจกันให้สู้ๆ

พอดีย่ามาลัยโทร.เข้ามือถือลันตาบอกว่าเอาน้ำพริกกับขนมมาฝากเธอกับไอ้หลานเขยให้รีบมาเปิดประตู

“ลันอยู่ข้างนอกน่ะค่ะ คุณย่ารอแป๊บเดียวนะคะ ลันจะรีบกลับไป”

ทั้งลันตาและแพทกังวลใจเพราะยังไม่ได้เล่าเรื่องมะนาวให้คุณย่าฟังเลย

แต่แล้วคุณย่ากับป้าอังก็รู้ก่อน เพราะมาเจอสิปาดันกับย่านวลเดินออกจากห้องมะนาวพอดี!

ฟังเรื่องราวที่เป็นเหตุให้สิปาดันต้องดูแลมะนาวแล้ว ย่ามาลัยกับป้าอังเข้าไปในห้องของมะนาว ย่ามาลัยบ่นว่า

“น่าสงสารนะ มีป้าเห็นแก่ตัวแบบนั้น พวกเธอสงเคราะห์เขาก็ดีแล้วล่ะ มองไม่เห็นแบบนี้จะทิ้งขว้างกันก็คงไร้น้ำใจเกินไป จริงไหม”
ระหว่างนั้นมะนาวแอบมองย่ามาลัย เป็นจังหวะที่คุณย่ามองไปพอดีเลยประสานตากัน คุณย่ารู้สึก

สะดุดกับสายตาของมะนาวแต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มะนาวแอบโล่งใจ ย่ามใจ คิดว่าย่ามาลัยเชื่อว่าตนตามองไม่เห็นจริงๆ เอ่ยขอบคุณย่ามาลัย สิปาดันก็ขอบคุณคุณย่าที่เข้าใจตน

สิปาดันเอาน้ำมารินใส่แก้วให้มะนาวแล้ววางน้ำที่เหลือในขวดไว้บนโต๊ะ ย่ามาลัยแกล้งปัดขวดน้ำหกเพื่อจับพิรุธมะนาว ทีแรกมะนาวตกใจจะคว้าขวดพอนึกได้ก็ทำเป็นคว้าลมๆแล้งๆ ปล่อยให้ขวดน้ำหล่น

ย่ามาลัยหยิบขวดน้ำขึ้นวางบอกสิปาดันว่าจะออกไปรอข้างนอกเพราะลันตาน่าจะใกล้ถึงแล้ว สิปาดันจะพาไป คุณย่าบอกไม่ต้องอยู่ดูแลมะนาวเถอะ

ooooooo

ลันตากับแพทมาถึง คุณย่าถามว่านานแค่ไหนแล้วที่ต้องดูแลมะนาว ลันตาบอกว่าเป็นอาทิตย์แล้ว ป้าอังถามว่ายอมให้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง

แพทได้ทีเล่าฉอดๆว่ามะนาวเรียกร้องความสนใจจากสิปาดันขัดขวางความสุขในชีวิตคู่ของลันตามากมาย ด่าว่าโรคจิตชัดๆ ย่ามาลัยถามลันตาว่าทำไมถึงยอม?!

“เขาต้องเป็นแบบนี้เพราะช่วยสิปา ลันเห็นสภาพเขาก็สงสารน่ะค่ะคุณย่า จะให้ลันเห็นแก่ตัวไล่เขาไป ลันก็ทำไม่ลง ย่าสอนลันเสมอว่าให้เมตตา”

“กับคนที่ควรเมตตา ยัยลัน...ถ้าสิ่งที่เราเห็นไม่ใช่เรื่องจริงล่ะแกจะทำยังไง” คุณย่าถาม

ลันตาเชื่อว่าถ้ามะนาวแกล้งตาบอดก็ต้องมีโอกาสหลุดให้จับได้ คุณย่าบอกให้ใจเย็นๆ ดูให้แน่ใจแล้วค่อยแฉชุดใหญ่เลย

ย่านวลช่วยดูแลป้อนน้ำป้อนข้าวให้มะนาว ถามหยั่งๆว่า อีกไม่นานจะพาไปอยู่เชียงใหม่ที่นั่นอากาศดี มะนาวบอกว่าสิปาดันคงไม่ยอม

“ยอมสิจ๊ะ ถ้าหนูเอ่ยปาก ลองคิดดูดีๆนะ”

พอย่านวลเดินออกไป มะนาวยิ้มร้ายอย่างไม่ยอมแน่

ความมารยาสาไถยของมะนาว นับวันทำให้ลันตากับสิปาดันหมองใจกัน จนลันตาบอกสิปาดันอย่างสุดทนว่า

“ฉันเบื่อ ฉันไม่อยากให้มะนาวมาอยู่ในชีวิตของเราอีกแม้แต่นาทีเดียว” สิปาดันบอกว่าเธอก็รู้ว่าตนทิ้งมะนาวไม่ได้ ถูกลันตาดักคอว่า “แกทิ้งไม่ได้เพราะรู้สึกผิดหรือเพราะว่าเป็นแฟนเก่า!”

สิปาดันตำหนิลันตาว่าเธอเปลี่ยนแปลงไปมาก เมื่อก่อนเป็นคนมีน้ำใจกับทุกคน เป็นคนพูดเข้าใจง่ายกว่านี้ทำให้ลันตายิ่งไม่พอใจ โต้เถียงกระทั่งทะเลาะกัน เธอคว้ากระเป๋าจะออกจากห้อง สิปาดันคว้าแขนไว้

“ลัน...ฉันไม่อยากให้เราทะเลาะกันแบบนี้ ฉันรักแกนะ”

“ถ้าแกรักฉัน เราต้องไม่ตกอยู่ในสภาพนี้!” พูดแล้วลันตาออกไปเลย สิปาดันยืนเครียด

พอลออกจากห้องกำลังจะไปที่ร้าน เจอสิปาดันเขาทักพอลอย่างยินดีด้วยว่าเคลียร์กับพิธานได้คงสบายใจขึ้นเยอะ

พอลบอกว่าพิธานเลิกป่วนชีวิตพวกตนก็เดินตามสเต็ปปกติ ถามสิปาดันว่าจะไปไหน เขาโบ้ยไปทางห้องมะนาว พอลจึงขอตัว แต่ไม่ทันแยกกันก็ได้ยินเสียงเพล้ง! จากห้องมะนาว

สิปาดันรีบเปิดเข้าไปดู พอลมองตามเข้าไป เห็นตัวมะนาวเปื้อนน้ำผลไม้และที่พื้นมีแก้วตกแตก ซ้ำที่มือมะนาวยังถูกกระจกบาดเล็กน้อยด้วย

พอสิปาดันเข้าไป มะนาวก็มารยาบอกว่าตนพยายามจะฝึกช่วยตัวเองเลยเป็นแบบนี้ อ้อนสิปาดันอย่าทิ้งตนไปไหน ตนกลัวแล้วโผเข้ากอดร้องไห้สะอึกสะอื้น จนสิปาดันต้องโอ๋ว่า ไม่ต้องกลัว ตนจะไม่ทิ้งเธอไปไหน

ooooooo

พอลโทร.บอกลันตาที่กำลังอยู่กับแพทและกีรติ ทั้งหมดจึงพากันขึ้นรถกลับไปที่คอนโด

สิปาดันพามะนาวเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ เธอโผกอดบอกรักเขา ยั่วยวนจนสิปาดันรู้สึกไม่ดี บอกเธอว่า

“ผมแต่งงานแล้วนะนาว แล้วผมก็ไม่คิดจะนอกใจลัน” แต่มะนาวก็ยังยั่วยวนไม่เลิก เขาจึงจับมือเธอไปจับผ้าขนหนูบอกว่าผ้าอยู่ตรงนี้ ให้เธอล้างตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวตนมา แล้วรีบออกไป เจอพอลยังยืนอยู่แถวนั้น บอกว่าเผื่อเขามีอะไรจะให้ช่วย สิปาดันบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว ตนจะไปหยิบกล่องยาก่อน

ลันตา แพท และกีรติมาถึงพอดี พอลเล่าว่าสิปาดันออกมาในสภาพตัวเปียกและกำลังไปเอากล่องยา ส่วนมะนาวอยู่ในห้อง ลันตาเดินเข้าไป แพทและกีรติจะตาม พอลบอกให้รอตรงนี้ดีแล้ว

พอลันตาเปิดประตูห้องเข้าไป มะนาวที่ยืนหันหลังอยู่ก็ปลดเสื้อคลุมหันมายิ้มหวาน พลันก็อุทาน

“ลัน!!” แล้วคว้าเสื้อคลุมมาปิดตัว ทำให้ลันตาจับได้ว่ามะนาวไม่ได้ตาบอด แต่มะนาวตะแบงว่าที่รู้ว่าเป็นลันตาเพราะได้ยินเสียง พอถูกลันตาจับได้เถียงไม่ขึ้นก็ไล่ลันตาออกไปบอกว่าไม่สะดวกจะคุยตอนนี้

“ไม่สะดวกคุยกับฉันแต่สะดวกคุยกับสิปาใช่ไหม แก้ผ้ารอหน้าระรื่นขนาดนี้”

“ไม่แปลก” มะนาวลอยหน้าลอยตายั่ว “ฉันกับสิปาเคยๆกันอยู่แล้ว เราเข้าขากันมาก”

ลันตาโกรธตบหน้ามะนาว มะนาวแค้นวาดมือจะตบคืนถูกลันตายื้อไว้ แพทเข้ามาดึงมะนาวออก เหวี่ยงไปตรงจุดที่ข้าวของหล่นกระจัดกระจาย มะนาวหันมาด่าลันตาว่าเลิกหลอกตัวเองได้แล้ว รักแท้ไม่มีจริงมีแต่ผู้หญิงปัญญาอ่อนอย่างเธอเท่านั้นที่เชื่อ ลันตาตอบโต้และไล่มะนาวออกไปจากที่นี่เสีย มะนาวยังทำเป็นมองไม่เห็นด่าลันตาต่อ

“เลิกโง่โลกสวยเสียทีลันตา ถ้าไม่รัก สิปาเขาไม่กระตือรือร้นที่จะดูแลฉัน ยอมทะเลาะกับเธอแต่

ไม่ยอมทิ้งฉันยังไม่เข้าใจอีกหรือ หน้าโง่!” แล้วมะนาวก็ร้องวี้ด ตะโกน “สิปา...ช่วยนาวด้วยค่ะ สิปา...”

พอลกับกีรติพุ่งมาที่ประตู แพทชี้หน้าทั้งคู่ “ไม่ต้องเข้ามา นังนี่มันสะตอ”

พอดีสิปาดันถือกล่องยากลับมา มะนาวร้องขอความช่วยเหลือทันที แล้วทำท่าจะเดินไปหาเขา

ที่พื้นมีเศษแก้วแหลมคมตกอยู่ ลันตาจะบอกมะนาวไม่ให้เดินมา แต่แพทดึงแขนไว้บอกว่าถ้ามะนาวตาไม่บอดจะต้องเดินหลบ ทั้งสองจ้องเขม็ง สิปาดันจะเข้าไป ถูกแพทดึงไว้เรียกกีรติให้ช่วยด้วย ถูกสิปาดันถามว่าทำอะไรกัน?

“มะนาวไม่ได้ตาบอด แกรอดู” แพทบอก

ทุกคนจ้องมะนาวลุ้นพิสูจน์ความจริง ปรากฏว่า มะนาวตัดสินใจเหยียบกระจกจนบาดเท้าเลือดออก

สิปาดันถามว่าใครคิดวิธีทดสอบบ้าๆแบบนี้ ลันตาบอกว่าตนเป็นคนคิดเอง มะนาวได้ยินใส่ไฟลันตาทันทีว่า

“สิปาคะ...ลันเขาหึงนาว เขาด่า แล้วก็ตบตีนาว นาวกลัวค่ะ” พูดแล้วกอดสิปาดันแน่น เขาอุ้มเธอจะพาออกไป

“เดี๋ยว! นี่แกคิดว่าฉันทำเรื่องเลวๆแบบที่ผู้หญิงคนนี้พูดเหรอ” ลันตาขวางไว้

สิปาดันอุ้มมะนาวจะออกไปบอกว่าเรื่องอื่นเอาไว้ก่อนตอนนี้ต้องพามะนาวไปหาหมอ ลันตาของขึ้นไม่ยอมให้ไป พอสิปาดันลังเล มะนาวก็อ้อนโหยหวนว่าตนเจ็บ...เจ็บ สิปาดันตัดสินใจอุ้มมะนาวออกไป บอกลันตาว่าไว้ค่อยคุยกัน

“สิปา” ลันตาดึงเขาไว้ ถูกสิปาดันหันตวาด

“อย่าเพิ่งงี่เง่าตอนนี้ได้ไหมลัน!!”

ลันตาตะลึง ทุกคนอึ้ง ลันตาฟิวส์ขาดเดินออกไปทันที แพทกับกีรติจะตามไป พอลบอกสิปาดันว่า เขาควรจะไปปรับความเข้าใจกับลันตาก่อน ในขณะที่มะนาวก็โอดครวญโหยหวนตลอดเวลาว่า “สิปา...นาวเจ็บ...เจ็บ...”

ooooooo

ชัยภูมิไปดักเอื้องคำที่หน้าธนาคารเพื่อขอแบ่งเงินที่ได้มา เอื้องคำบอกว่าเอาไปใช้หนี้ให้เขาหมดแล้ว ชัยภูมิไม่เชื่อว่าพี่สาวจะโง่จ่ายหนี้ให้ทั้งหมด แต่เชื่อว่าเอื้องคำต้องได้มากกว่าห้าล้าน

เป็นตายอย่างไรเอื้องคำก็ไม่ยอมให้ เมื่อถูกชัยภูมิตื๊อหนักก็เอาไม้เท้าชี้หน้าด่า

“แกจะไม่มีวันได้เงินจากฉันแม้แต่บาทเดียวจะไปตายที่ไหนก็ไป ไสหัวไปให้พ้น!”

ชัยภูมิหัวเสีย เมื่อขอไม่ได้จึงคิดวิธีที่จะหาเงินเอง

ส่วนสิปาดันหลังจากพามะนาวไปทำแผลกลับมา เขาใจหายเมื่อเข้าไปในห้องเห็นเสื้อผ้าลันตาหายไปหมดแล้ว เขาโทร.ถามแพท ถูกแพทด่าว่าใครจะทนอยู่กับผู้ชายที่เชื่อคนอื่นมากกว่าเมียตัวเองได้ เป็นตนตนก็ไม่อยู่

“ไอ้แพท ฉันไม่ได้เชื่อว่าลันทำแบบนั้น แต่เรื่องระหว่างฉันกับลัน ฉันไม่อยากคุยต่อหน้าคนอื่น มันเป็นเรื่องในครอบครัว แกเข้าใจไหม”

“ปัญหาคือแกมีมะนาวอยู่” สิปาดันบอกว่าตอนนี้ตนทิ้งมะนาวไม่ได้ “งั้นความรักของแกพังแน่...สิปา!”

ระหว่างนั้น มะนาวเรียกสิปาดันถามว่าทำไมเงียบไป เรื่องลันตาใช่ไหม แล้วทำเป็นขอโทษที่ตนเป็นต้นเหตุ

“ไม่เป็นไร ผมกับลันเราเคลียร์กันได้ไม่ต้องห่วง”

เมื่อพามะนาวเข้านอน ขณะห่มผ้าให้ เธอประคองหน้าเขามาแนบหน้าตัวเอง จนสิปาดันต้องดันตัวเธอออก

“ผมขอโทษนะนาว แต่ผมอยากให้ลันเท่านั้นที่อยู่ข้างผม ไม่มีใครสามารถแทนลันได้ คืนนี้ผมคงไม่กลับเข้ามาอีก นาวนอนเถอะนะ” จัดทุกอย่างเรียบร้อยแล้วสิปาดันเดินออกไป มะนาวมองตามมือจิกผ้าห่มแน่นด้วยความแค้น

ooooooo

ลันตาหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าไปบ้านย่ามาลัย เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณย่ากับป้าอังฟังน้ำตาร่วง พอฟังจบคุณย่าติติงว่า

“เท่าที่ย่าฟังแก สิปามันไม่ได้ว่าลันสักคำ เป็นลันที่อาละวาดใช้อารมณ์ แล้วแกก็เก็บเสื้อผ้าเปิดทางให้แม่มะนาวนั่นเกาะติดสิปาอย่างสบายใจ ผลักผัวให้เขาเองแล้วก็มานั่งร้องไห้ ทำตัวเป็นเมียเจ้าอารมณ์ รอวันหย่าอย่างนั้นสิ”

“แต่สิปาเชื่อคนอื่นมากกว่าลัน...ลันมืดทุกด้าน มองไม่เห็นทางออกเลยค่ะคุณย่า...”

ส่วนสิปาดันก็นอนคิดเครียด ครู่หนึ่งย่านวลกับอินทนนท์เปิดประตูเข้ามาถามว่าลันตาเก็บข้าวของหนีไปจริงๆใช่ไหม อินทนนท์ถามอย่างหงุดหงิดว่า

“แกปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง ย่ามาลัยโทร.ไปอาละวาดกับฉันที่เชียงใหม่ เรื่องที่แกทำให้หนูลันร้องไห้ แกกำลังทำบ้าอะไรของแกหา!”

“ผมไม่รู้ว่าลันเป็นอะไร ผมไม่อยากมีมะนาวในชีวิต ผมอยากมีแค่ลัน อยากมีชีวิตครอบครัวที่มันสงบสุข ผมขอแค่นี้ทำไมถึงได้ยากเย็นนัก”

อินทนนท์เห็นสิปาดันเครียดจึงไม่คาดคั้นอะไรอีก ครู่หนึ่งมือถือย่านวลดังขึ้น อินทนนท์หยิบดูเห็นเบอร์แปลกๆจึงกดรับ ปรากฏว่าเป็นสายจากชัยภูมิ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ย่านวลกับอินทนนท์ไปพบชัยภูมิที่ร้านกาแฟตามนัด พอเจอหน้าทักทายกันไม่กี่คำ ชัยภูมิบอกว่าตนเดือดร้อนเรื่องเงินอยากได้เงินสักล้าน
อินทนนท์หงุดหงิดชวนย่านวลกลับ บอกชัยภูมิว่าไม่มีอะไรที่จะได้มาง่ายๆหรอก ชัยภูมิทิ้งไพ่ตายว่า

“ถ้าแลกกับเรื่องที่พวกแกอยากรู้ล่ะ” อินทนนท์ถามว่าเรื่องอะไร “ฉันจะพูดต่อเมื่อได้เช็คเงินสด!”

อินทนนท์มองหน้าย่านวลแล้วหยิบเช็คเขียนตัวเลข แล้วเซ็นเช็คยื่นให้ ชัยภูมิจะคว้า อินทนนท์เลื่อนมือหนีมองหน้าแบบต้องยื่นหมูยื่นแมวกัน ชัยภูมิจึงบอกว่า

“มะนาวไม่ได้ตาบอด!” แล้วคว้าเช็คไปเลย ถามว่าเงินเล็กน้อยกับเรื่องที่อยากรู้มันคุ้มใช่ไหม

เห็นชัยภูมิหิวเงินเช่นนี้ อินทนนท์เอาเงินซื้อความลับต่อ แค่เพิ่มให้อีกหนึ่งล้านชัยภูมิก็รับใช้เปิดโปงเงื่อนงำทั้งหมดของปัญหาที่กลายเป็นความบาดหมางกันของย่านวลกับย่ามาลัยและความพิการของเอื้องคำ ที่เป็นเหตุให้เอื้องคำเรียกร้องเงินจากย่านวลมาตลอด

โดยชัยภูมิไปหามะนาวขอแบ่งเงินที่เอื้องคำได้จากย่านวล พอดีเอื้องคำตะลีตะลานจะมารับมะนาวออกจากโรงพยาบาลเพราะกลัวความลับแตก แต่เจอทั้งย่านวล อินทนนท์และสิปาดันที่ตามชัยภูมิเข้ามาตามแผน

เมื่อรู้ความจริงสิปาดันเดินออกจากห้องทั้งโกรธและรังเกียจพฤติกรรมของมะนาว ชัยภูมิตามไปทวงเงินที่ตกลงกันไว้ เอื้องคำสงสัยตามชัยภูมิไป พอเห็นชัยภูมิได้รับเช็คเงินสองล้านก็ด่าน้องชายว่าเลว ชั่ว เอาเรื่องของลูกสาวไปแลกเงิน

“ถ้าที่ผมทำมันชั่วนัก แล้วที่พี่สั่งผมตัดสายเบรกรถของพี่นวลไม่ชั่วกว่าหรือไง!” ชัยภูมิสาวไส้ ย่านวลถามว่าพูดเรื่องอะไร ชัยภูมิบอกว่า “พี่ไม่ได้ขับรถชนพี่เอื้องคำเพราะเบรกแตกหรอกนะ”

ทุกคนตกใจเมื่อรู้ว่าที่แท้เป็นแผนฆ่าย่านวลของเอื้องคำเพื่อฮุบสมบัติ ชัยภูมิจะแย่งเช็คคืน เอื้องคำไม่ให้ เขาเลยจับเอื้องคำเหวี่ยงไปหัวกระแทกขอบปูนหมดสติ แล้วคว้าเช็ควิ่งหนีไป

อินทนนท์กับสิปาดันจึงพาเอื้องคำไปส่งโรงพยาบาล

ooooooo

คืนนี้เอง สิปาดัน ย่านวล และอินทนนท์ไปที่บ้านย่ามาลัย พอไปถึงย่านวลกับอินทนนท์แยกไปเคลียร์กับย่ามาลัยและป้าอัง ให้สิปาดันได้อยู่เคลียร์กับลันตาตามลำพัง

สิปาดันบอกลันตาว่า มะนาวไม่ได้ตาบอด ตนเพิ่งรู้ความจริง ขอโทษเธอและชวนกลับบ้านเรากันเถอะ

ลันตาหันมองสิปาดันนิ่ง...

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เมื่อรู้ข้อเท็จจริงที่ถูกเอื้องคำยุแหย่ วางแผนทำร้ายและ “แหกตา” แล้ว ต่างก็เข้าใจและให้อภัยกัน ย่ามาลัยอโหสิเพราะเอื้องคำก็ถูกกรรมตามทันแล้ว

ย่านวลบอกย่ามาลัยว่าจะหาเงินมาซื้อที่ดินมรดกคืนให้ ย่ามาลัยบอกว่าได้ก็ดีแต่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเพราะตนก็ได้สิ่งที่อยากได้คืนมาหมดแล้ว ย่านวลกับอินทนนท์ถามกันด้วยสายตาว่าหมายความว่าอะไร ย่ามาลัยจะตอบแต่ถูกป้าอังชิงพูดเสียก่อนว่า

“ก็เพื่อนรักไงคะพี่นวล เห็นดุๆโหดๆเนี่ยคิดถึงพี่ตลอด อาลัยอาวรณ์แบบเด็กสมัยนี้เขาเรียกกันว่าเวิ่นเว้อน่ะค่ะ”

“ฉันก็คิดถึงเธอ อยากให้เราสองครอบครัวกลับมาดีกันเหมือนเดิม” ย่านวลเอ่ย ยิ้มอย่างมีความสุข

แล้วทุกคนก็ต้องหันมองไปทางประตู เมื่อลันตาเดินปึ่งเข้ามามีสิปาดันเดินตาม ลันตาหันไปพูดอย่างเย็นชาว่า

“เรากลับไปเป็นเพื่อนกันดีกว่า”

“ฉันรักแกนะลัน” สิปาดันเว้าวอน

“ฉันก็รักแกสิปา แกเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันใช้คำว่ารัก ฉันมีความสุขวันที่รู้ว่าเรารักกัน แต่ฉันไม่เคยรู้ว่าการรักใครสักคนมันเหนื่อยขนาดนี้ ถ้ารักแล้วมีความสุขมันต้องไม่เหนื่อย ถ้าเหนื่อยคือความทุกข์ ฉันไม่อยากกลับไปเหนื่อยแบบนั้นอีกขอเวลาฉันสักพัก”

สิปาดันถามว่านานแค่ไหน ลันตาบอกว่าไม่รู้เหมือนกัน

ย่านวลแทรกเข้าไปเอ่ยปากขอร้อง ลันตาบอกย่านวลว่าสิ่งที่ตนเจ็บที่สุดคือสิปาดันไม่เชื่อตนแต่กลับเชื่อมะนาว

“ถ้าคนสองคนมันไม่ศรัทธาในกันและกันแล้ว อยู่กันต่อไปจะมีประโยชน์อะไรคะคุณย่า ลันขอตัวนะคะ”

ooooooo

เอื้องคำรักษาตัวในโรงพยาบาลจนฟื้น อินทนนท์ดูแลเรื่องรักษาพยาบาลทั้งหมด ย่านวลถามย่ามาลัยว่าจะจัดการอย่างไรกับเอื้องคำ ย่ามาลัยปล่อยวาง

ไม่อยากเก็บเรื่องเก่าๆมาคิดให้รกใจ ให้ย่านวลตัดสินใจก็แล้วกัน

แม้เอื้องคำจะฟื้นแล้วแต่ก็เป็นอัมพาตไปครึ่งซีก พอเห็นพวกย่ามาลัยกับย่านวล เอื้องคำก็อาละวาดเหมือนคนเสียสติไล่พวกเขาออกไป พอออกมาสิปาดันแอบมองเข้าไป แล้วบอกพวกผู้ใหญ่ว่า “ไม่น่าเป็นการแสดง”

“แกไปคุยกับหมอนะ ถ้าป้าเอื้องคำกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้จริงๆ เราก็จะคอยช่วยเหลือดูแลเขาเท่าที่ทำได้นะครับแม่” อินทนนท์บอกสิปาดันและย่านวล

ส่วนมะนาวก็ยังพยายามที่จะยื้อสิปาดันไว้ เขาพูดกับเธอนิ่งๆ อย่างห่างเหินว่า

“ขอโทษนะนาว สำหรับผม แค่ได้คุณเป็นคนรู้จัก มันยังมากเกินไปด้วยซ้ำ”

ooooooo

ไม่ว่าสิปาดันจะง้ออย่างไรลันตาก็ไม่ใจอ่อน คืนนี้เขาไปดื่มจนเมาลุกขึ้นเอะอะโวยวายแล้วโทร.ง้อลันตา เธอฟังเสียงเขาถามว่าเมาหรือ สิปาดันบอกว่าไม่เมา แล้วพร่ำบอกกว่า “ฉันรักแก...ฉันรักแก...ลัน”

กีรติกับเก่งอยู่ด้วย ช่วยกันห้ามปรามก็ไม่หยุดจึงพาออกไปคุยข้างนอก พอพาออกมาก็ร่ำร้องแต่ว่าจะไปหาลัน...จะไปหาลัน แล้วอาเจียนจนเก่งต้องพาไปที่ริมสวนแล้วเก่งก็วิ่งเข้าไปเอาน้ำในร้าน ระหว่างนั้นลันตาโทร.เข้ามือถือกีรติ เขาบอกลันตาอย่างหนักใจว่า

“พูดจาไม่รู้เรื่องแล้วครับตอนนี้ ผมจะจัดการพามันไปส่งเอง”

“ไอ้กบ! สิปาไปไหนวะ” เก่งถาม มองไปที่รถ เห็นสิปาดันกำลังสตาร์ตขับออกไปอย่างเร็ว จนทั้งเก่งและกีรติตามไม่ทัน กีรติขอวางสายกับลันตาบอกว่าจะไปตามสิปาดันก่อน

พอวางสายจากกีรติ ลันตาก็คว้ากุญแจรถวิ่งออกไป คุณย่าถามว่าจะไปไหน เธอวิ่งไปพูดไปว่า

“ลันจะไปดูสิปาค่ะ”

ลันตาขับรถมาพลางโทร.เข้ามือถือสิปาดัน พอเขาเห็นเป็นสายจากลันตาก็รีบรับ พร่ำถามว่ายกโทษให้ตนได้ไหมกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม ลันตาบอกให้จอดรถก่อนแล้วค่อยคุยกัน

ในภาวะที่ทั้งเมาทั้งเสียใจ สิปาดันรั้นจะต้องได้คำตอบก่อน เกี่ยงงอนกันจนรถสิปาดันขับรถส่ายไปมา เกือบประสานงากับรถที่สวนมา เขาตัดสินใจหักรถพุ่งลงข้างทาง ลันตาตกใจมากรีบจอดรถลงไปช่วย

เก่งกับกีรติตามมาทันทั้งสองช่วยกันเอาตัวสิปาดันออกจากรถ เขาสลบเพราะหัวชนกับกระจกหน้าเลือดออกมาก

ลันตาร้องไห้จนเป็นลมต้องเข้าห้องฉุกเฉินไปอีกคน ทั้งคุณย่าและป้าอังมาเยี่ยม พอรู้สึกตัวลันตาก็จะลุก ย่ามาลัยสั่ง

“ห้ามลุก! นอนอยู่ตรงนี้จนกว่าย่าจะอนุญาต”

พอดีคุณหมอเข้ามา ถามลันตาว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง เธอบอกว่ามึนๆ

“ร่างกายคุณอ่อนเพลียมากนะครับ หมอต้องขอให้คุณดูแลตัวเองมากกว่านี้ พักผ่อนและอย่าทำงานหนัก คุณแม่ที่กำลังท้องอ่อนๆอย่างนี้ต้องระวังมากๆ” ทุกคนอึ้ง อินทนนท์ถามว่าเมื่อกี้คุณหมอบอกว่าลันตาท้องหรือ?

“ครับ คุณผู้หญิงท้องสองเดือนแล้วครับ”

ทุกคนยินดีกับข่าวดีนี้ ลันตาเอามือแตะท้องด้วยความดีใจจนอยากจะไปบอกข่าวดีนี้แก่สิปาดันเดี๋ยวนั้นเลย...

เมื่อไปเยี่ยมสิปาดันในห้องไอซียู ลันตาก้มกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยความดีใจทั้งที่เขายังไม่รู้สึกตัวว่า

“สิปา...เรากำลังจะมีลูก...ลูกของเรา...กลับมานะ สิปา...”

เก่ง กีรติ แพท พอล และมิ้งค์ ต่างพากันมาเยี่ยมสิปาดันด้วยความเป็นห่วงและสงสารลันตาที่เป็นห่วง

สิปาดันจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ลันตาเดินเข้าไปในห้อง เพื่อนๆตามกันเข้ามา ทุกคนมองลันตาอย่างเห็นใจ เธอเข้าไปนั่งข้างเตียงกุมมือสิปาดัน...

“สิปา...รีบฟื้นขึ้นมานะ มารับของขวัญจากฉัน... ของขวัญที่มีค่าที่สุดของเรา...สิปา...ตั้งแต่เกิดมา ฉันเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ ฉันมีคุณย่ากับคุณป้าช่วยโอบอุ้มให้ชีวิตกับฉัน ทำให้ฉันได้เป็นลันตาวันนี้ แต่คนที่อยู่เคียงข้าง เป็นกำลังใจให้กับฉันตลอดมาคือแก แกเป็นความอบอุ่น เป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตที่ฉันตามหา เป็นที่พึ่งพิงของหัวใจฉัน...วันนี้ฉันรู้แล้ว สิปา...ฉันรักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากแก...ฉันอยากได้ของขวัญ แกให้ฉันได้ไหม...สิปา...” ลันตาร้องไห้น้ำตาพรั่งพรูกุมมือสิปาดันบีบเบาๆ

วินาทีนั้นสิปาดันพยายามที่จะลืมตา ทุกคนดีใจมาก อินทนนท์กดบอกพยาบาลให้เรียกคุณหมอมาด่วน

“ขอบคุณมากสิปา...ขอบคุณ...” ลันตายิ้มทั้งน้ำตา...ทุกคนมองสิปาดันด้วยความดีใจ

ooooooo

สามเดือนผ่านไป สิปาดันแข็งแรงแล้ว ยิ่งได้รับกำลังใจจากลันตาและลูกในท้อง เขาก็ยิ่งฟื้นเร็วและดูแลลันตาอย่างดีเยี่ยม

บรรดาผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ต่างเฝ้าดูลันตาและรอคอยหลานกันอย่างตื่นเต้น ต่างวางแผนกันราวกับหลานจะมาวันนี้พรุ่งนี้

ย่ามาลัยบอกว่าดูลันตาเพิ้งๆแบบนี้ต้องได้ผู้ชายชัวร์ ย่านวลบอกว่าผู้หญิงก็ดีขี้อ้อนน่ารัก อินทนนท์วางแผนว่าลันตาคลอดแล้วจะพาหลานไปอยู่เชียงใหม่เพราะอากาศดี ย่านวลอาสาขอเลี้ยงสองวันคือวันฝนตกกับวันฝนไม่ตก อินทนนท์จะส่งเรียนโรงเรียนนานาชาติอยากให้หลานได้ภาษา ป้าอังฟังใครต่อใครแล้วเอ่ยขึ้นบ้างว่า

“งั้นถ้าคุณพี่ตาย มรดกที่คุณพี่ให้อัง อังจะยกให้หลานค่ะ” พูดไม่ทันจบก็ถูกย่ามาลัยหยิกหมับเข้าให้

พอลกับมิ้งค์...เมื่อความรักงอกงาม พอลก็จัดปาร์ตี้เล็กๆที่ห้องกับมิ้งค์และขอหมั้น มิ้งค์ปฏิเสธไม่ออกเพราะรักเขาจนหมดหัวใจไปแล้ว

แล้วคืนหนึ่ง ลันตาก็ร้องโวยวายปลุกสิปาดันบอกว่าเจ็บท้องคลอด! สิปาดันเด้งจากเตียงตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกดีแต่ย่านวลกับอินทนนท์อยู่ด้วย บอกให้ตั้งสติดีๆ และพาลันตาไปส่งโรงพยาบาล เข้าห้องคลอดไม่นาน พอเสียงเด็กร้องอินทนนท์ร้องอย่างตื่นเต้น “หลานผม... หลานผม...”

เพราะเคยเลี้ยงน้องเทรย์มา ลันตาเลี้ยงสิมิลันอย่างสบายๆ ย่ามาลัยมาเยี่ยมได้ยินสิปาดันพูดกับเพื่อนๆ ที่มาเยี่ยมว่า “วันที่ลันอุ้มน้องเทรย์มาที่บ้าน ก็อุ้มความรักมาด้วย”

“การได้ความรักมาว่ายากแล้ว จะโอบอุ้มประคับ ประคองให้มันคงอยู่ตลอดไปยิ่งยากกว่า ทำทุกวันให้เป็นวันที่ดีต่อกันและกันที่สุด ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นเราจะไม่เสียดายในวันที่ผ่านมา และไม่มีคำว่าเสียใจที่ไม่ได้ทำ”

“ผมจะเชื่อคุณย่าครับ” กีรติเอ่ยแล้วหันไปถามแพท “เราเป็นแฟนกันไหม ก็คุณย่าเพิ่งสอนแหม็บๆ อย่าคิดนาน”เพราะมีใจให้กันนานแล้วแพททำหน้าตายถามว่า

“ฉันต้องเชื่อผู้ใหญ่ใช่ไหม งั้น...ตกลง!” เพื่อนๆ พากันเฮ

พอลจับมือมิ้งค์บอกกันว่า เราจะเดินไปด้วยกันตลอดไป

ทั้งสิปาดันและลันตามีความสุขมากกับการได้เลี้ยงน้องสิมิลัน ต่างเอาใจใส่กันและกัน สิปาดันกลับมาเห็นลันตาอุ้มลูกอยู่ก็ถามว่าเหนื่อยไหม ลันตายิ้มให้บอกว่า “พอแกถามฉันก็หายเหนื่อยเลย” สิปาดันถามอีกว่าเมื่อยไหม เธอบอกว่า

“ฉันอุ้มได้ แต่ถ้าฉันเมื่อยเมื่อไหร่ ฉันจะบอกแกนะ”

สิปาดันยิ้มสดชื่น เข้าไปโอบกอดลันตาและสิมิลันไว้ในอ้อมแขนอย่างมีความสุข...

– อวสาน –


ละครรักต้องอุ้ม ตอนที่ 15(ตอนจบ) อ่านรักต้องอุ้ม ติดตามรักต้องอุ้ม ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย วรินทร ปัญหกาญจน์,ภีรนีย์ คงไทย 12 ก.ย. 2557 09:18 2014-09-19T02:12:00+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ