ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

รักออกฤทธิ์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เพราะมีเวลาเพียงสามวันในการทำงานใหญ่ที่ซับซ้อนโจจึงขอให้วนิษาขับรถกลับไปเองเพราะตนมีเวลาน้อยวนิษาทำหน้างอนๆบ่นว่าใจร้าย

วินาทีเดียวที่เสียไปตอนนี้อาจจะหมายถึงความสุขทั้งหมดในชีวิตของผม

เข้าใจแล้วคุณไปเถอะวนิษาบอกแต่พอเขา

จะไปก็เรียกไว้โจ...โชคดีนะหาความจริงมาพิสูจน์กับฉันให้ได้

โจพยักหน้ายิ้มให้อย่างมั่นใจแล้วต่างแยกกันไปคนละทาง

กลับถึงบ้านโจรื้อแฟ้มและทุกข่าวที่ตัดไว้เกี่ยวกับกรณีนี้ปริ๊นต์ข้อมูลจากคอมพิวเตอร์เอาเอกสารทั้งหมดมาลำดับและติดไว้ที่ฝาผนังเต็มไปหมดทั้งห้อง

วนิษากลับถึงคอนโดก็ภาวนาโจ...ขอให้คุณทำให้สำเร็จนะ...เพื่อเราสองคน...”

ooooooo

ปลายฝนชวนป๋องไปช่วยหาซื้อข้าวของที่เตรียมจะไปเที่ยวเสม็ดกับเอ็มป๋องพยายามที่จะพูดให้เธอเปลี่ยนใจ

แต่เมื่อเปลี่ยนใจปลายฝนไม่ได้ป๋องไปหาวนิษาที่บ่อนหมายให้เธอช่วยยับยั้งแต่เพราะความไม่กล้าและประหม่าป๋องพูดวกวนจนสุดท้ายถามตรงๆว่าวนิษาไม่ว่าอะไรหรือปลายฝนจะไปเสม็ดกับผู้ชายสองต่อสองไม่กลัวมีเรื่องไม่ดีหรือ

ไม่หรอกฉันรู้จักเอ็มท่าทางเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนี่ป๋องพยายามจะสื่อความหมายว่ากลัวเอ็มล่วงเกินปลายฝนแต่ไม่กล้าพูดตรงๆเลียบเคียงก็พูดไม่รู้เรื่องวนิษาตัดบทว่าเอ็มรู้จักฉันเขารู้ดีว่าถ้าทำอะไรไม่ดีกับปลายฝนล่ะก็เขาจะเจออะไรจากฉันแต่ที่สำคัญที่สุดฉันรู้จักปลายฝนฉันรู้ว่าฉันไว้ใจเขาได้

สุดท้ายป๋องก็พูดอะไรไม่ออกตัดสินใจกลับไปขอความช่วยเหลือจากโจตีโพยตีพายว่า

แม่เลี้ยงยังไงก็เป็นแค่แม่เลี้ยงไม่มีวันรักปลายฝนเหมือนลูกสาวตัวเองหรอกพี่โจ...พี่ช่วยผมหน่อยเถอะไปจัดการไอ้พี่เอ็มทีเถอะครับโจบอกว่าเอ็มไม่ได้ทำอะไรผิดป๋องถามอย่างผิดหวังว้าวุ่นมากว่าแล้วพี่โจจะปล่อยให้ปลายฝนเสียคนอย่างนั้นเหรอเกิดเขาท้องขึ้นมาจะทำยังไง

เขาท้องแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน

พี่ก็รู้ว่าผมชอบเขา...ใจคอจะไม่ช่วยกันเลยเหรอ

โจที่กำลังเครียดกับการหาหลักฐานการตายของสามีทั้งสามของวนิษาหมดความอดทนหันตวาด

จะกวนใจอะไรนักหนาวะแหกตาดูกำลังยุ่งอยู่โว้ยถ้าแกชอบเขาแกก็บอกเขาสิถ้าแกไม่อยากให้เขาไปเสม็ดแกก็บอกเขาสิจะไปบอกวนิษาทำไมมาบอกฉันทำไมหา!”

ป๋องกลัวว่าถ้าบอกปลายฝนแล้วถูกย้อนว่ามันเรื่องของตัวเองตนก็เสียหมาซิโจไล่ตะเพิดว่าถ้ากลัวเสียหมาก็ตัดใจเสียอย่ามาทำพิรี้พิไรเห็นแล้วอยากเตะถามว่าจะเอายังไงตัดใจได้ไหมป๋องตอบเสียงอ่อยว่าไม่ได้เพราะตนชอบเขามาก

โจหงุดหงิดจับป๋องลากไปที่ประตูป๋องมือคว้าป่ายปะทำให้กระดาษที่โจปิดไว้ข้างฝาหลุดมาแผ่นหนึ่งโจถีบป๋องออกนอกบ้านไปตะโกนรำคาญโว้ยแล้วปิดประตูเลยพอหันกลับมาเห็นกระดาษแผ่นนั้นร่วงที่พื้นหยิบขึ้นดูแล้วฉุกคิด

เสี่ยเพ้ง...”

ooooooo

โจนัดปฐมขึ้นไปพบกันที่ดาดฟ้าบ่อนในคืนนี้เลยปฐมถามว่ามีเรื่องสำคัญอะไรหรือถึงนัดเจอกันกลางดึกอย่างนี้

โจยื่นรูปเสี่ยป๊อกในชุดเจ้าบ่าวกำลังรับกล่องอะไรสักอย่างดูดีมีราคาจากเสี่ยเพ้งดวงตาปฐมมีแววเจ็บปวดวูบหนึ่งแล้วรีบปรับความรู้สึกบอกว่าเป็นของขวัญวันแต่งงานที่เสี่ยเพ้งเอามาให้ตั่วเฮียโจบอกว่าดูเหมือนยาจีนถามว่าก่อนตายตั่วเฮียกินยานี้หรือเปล่า

ปฐมบอกว่าตนไม่รู้ของขวัญแต่งงานได้มาเป็นโกดังทำไมเขาจึงมาสนใจแต่กล่องนี้โจจึงเอารูปถ่ายอีกใบให้ดูเป็นรูปถ่ายในห้องนอนที่มุมหนึ่งในรูปมีของขวัญกล่องนั้นและเปิดฝาแล้วด้วยโจถามว่าเห็นไหมว่ากล่องถูกเปิดปฐมไม่ตอบโจดึงรูปกลับเดินออกไปบอกปฐมว่าจะไปถามคนที่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่พอปฐมรู้ว่าโจจะไปหาเสี่ยเพ้งก็ท้วงติงว่ามันอันตราย

ผมไม่สนหรอกครับเรื่องนั้นผมต้องรีบเคลียร์คดีนี้ให้ได้ภายในสามวันโจเดินไปไม่สนใจคำทักท้วงของปฐม

เมื่อโจไปแล้วปฐมเข้าไปในห้องทำงานจุดธูปหนึ่งดอกปักที่กระถางหน้ารูปของเสี่ยป๊อกรินน้ำชาสองจอกวางไว้หน้ารูปจอกหนึ่งและดื่มเองจอกหนึ่งบอกกล่าวแก่รูปของเสี่ยป๊อกว่า

ตั่วเฮียในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้ตั่วเฮียไม่ต้องห่วงผมจะรักษาเกียรติยศของตั่วเฮียไว้ด้วยชีวิตของผม...

แล้วเราอาจจะได้เจอกันเร็วขึ้นพูดจบปฐมคว่ำจอกไว้ตรงหน้ารูปเสี่ยป๊อก

ooooooo

โจกลับบ้านจัดกระเป๋าเตรียมลุยเห็นป๋องกำลังจัดกระเป๋าเหมือนกันแต่จัดแล้วนั่งเหม่อโจถามว่าปลายฝนจะไปเสม็ดเมื่อไรป๋องบอกว่าตีสี่

โอกาสสุดท้ายแล้วนะแกไม่ต้องไปกับฉันก็ได้ป๋องได้สติขอโทษโจยืนยันว่าตนจะไม่ฟุ้งซ่านอีกแล้วตนจะไปกับเขาโจสั่งเสียงหนักว่าแกไม่ต้องไป

ป๋องบอกว่าตนไม่อาจทิ้งให้โจไปคนเดียวได้ตนจะไปด้วยโจย้ำเตือนว่า

เชื่อฉันเถอะถ้าแกไปกับฉันแกอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิต

แต่ถ้าผมไม่ไปกับพี่ผมอาจจะเสียพี่ไปตลอดชีวิตเหมือนกัน

ฉันไม่เป็นไรหรอกน่าไปทำสิ่งที่แกควรจะทำเถอะถ้าแกยังเห็นฉันเป็นพี่...เชื่อฉันป๋องชะงักไม่อาจขัดขืนได้โจย้ำคราวนี้อย่าพลาดอีกล่ะ

ป๋องขี่มอเตอร์ไซค์ไปซุ่มดูที่หน้าคอนโดวนิษาเห็นปลายฝนนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ป๋องลังเลไม่รู้จะทำอย่างไรดีซุ่มดูอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเอ็มขับรถหรูมาจอดหน้าคอนโดลงไปหาปลายฝนเห็นท่าทีปลายฝนรีๆรอๆเอ็มถามว่านัดใครไว้หรือเปล่าปลายฝนบอกว่าเปล่าแต่ก็ยังรีรอจนเอ็มช่วยถือกระเป๋าพาไปขึ้นรถป๋องได้แต่มองเศร้าพึมพำ...

ปลายฝน...เธอจะไปกับไอ้พี่เอ็มจริงๆเหรอเนี่ย

ooooooo

ปฐมไปหาโจในคืนนี้เลยเขาออกไปปรากฏตัวขณะโจกำลังจะขึ้นรถออกไปปฐมถามว่าลูกน้องเขาล่ะโจบอกว่าไม่ว่างตนจะไปคนเดียวปฐมจึงขอไปด้วยชี้แจงว่า

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการตายของตั่วเฮียเกี่ยวข้องกับตั่วเจ๊ผมจะไปช่วยคุณเอง

ยินดีครับโจยิ้มแย้มแล้วพากันขึ้นรถออกไปปฐมนั่งข้างโจเขาแอบมองกรรไกรขาเดียวที่ซ่อนอยู่ในมือ

เมื่อไปถึงบ้านเสี่ยเพ้งทั้งสองปีนเข้าไปในบ้านอย่างคล่องแคล่วว่องไวทันใดนั้นมีลูกน้องเสี่ยเพ้งเดินยามผ่านมาถูกปฐมย่องไปด้านหลังยื่นมือกดเส้นตรงบ่าจึ๊กลูกน้องเสี่ยเพ้งชะงักอ่อนระทวยลงไปกองกับพื้นโจตามออกมาเห็นเอ่ยทึ่ง

ว่างๆสอนผมบ้างนะครับปฐมแค่ยิ้มๆแต่พอไปถึงประตูโจใช้กุญแจผีเขี่ยๆไม่กี่ทีประตูก็เปิดออกปฐมมองอึ้งยกแม่โป้งให้โจอย่างยอมรับ

เมื่อไปถึงห้องที่คาดว่าเป็นห้องนอนของเสี่ยเพ้งโจใช้กุญแจผีไขอยู่นานก็ไม่ออกบอกปฐมว่าท่าทางอันนี้จะยากระหว่างนั้นปฐมเอากรรไกรขาเดียวออกมาจะจ้วงแทงโจพอดีโจชะงักเพราะเห็นเงาบางอย่างสะท้อนจากแป้นลูกปิดโจหันไปฉายไฟดูที่ตู้โชว์เห็นกล่องแบบเดียวกับที่เสี่ยเพ้งให้เสี่ยป๊อกโจบอกปฐมว่า

กล่องแบบเดียวกันเลยเราเอากล่องนั้นกลับไปก็ได้จะได้ไม่ต้องเสี่ยงดีไหมปฐมเห็นด้วยเมื่อโจไปหยิบกล่องใบนั้นใส่กระเป๋าปฐมก็เก็บกรรไกรขาเดียวอย่างโล่งอก

แต่ขณะทั้งสองกำลังจะหลบออกไปนั่นเองก็เห็นตี๋อ้วนเดินออกจากห้องท่าทางลับๆล่อๆในมือตี๋อ้วนถือกล่องซีดีแอบย่องไปที่คอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่กลางบ้านโจกับปฐมย่องผ่านข้างหลังตี๋อ้วนไปพลันเสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังลั่นบ้านตี๋อ้วนตกใจโจกับปฐมตกใจยิ่งกว่ารีบคลานหาที่หลบปฐมหยิบกรรไกรขาเดียวออกมาเตรียมพร้อมทันที

ครู่เดียวเสี่ยเพ้งก็ออกจากห้องโวยวายว่านี่กล้าลองดีกับอั๊วเหรอโจกับปฐมมองหน้ากันแบบสู้ตายแต่พอได้ยินเสี่ยเพ้งพูดประโยคต่อไปจึงรู้ว่าที่แท้เสี่ยเพ้ง

เอาทีวีมาตั้งกลางห้องเพื่อไม่ให้ตี๋อ้วนเล่นเกมไม่เป็น

เวลาและติดตั้งสัญญาณกันขโมยไว้ดักจับตี๋อ้วนที่แอบมาเล่นเกมกลางดึก!

โจกับปฐมโล่งใจหาทางหลบออกไปกำลังจะถึงห้องน้ำประตูห้องก็เปิดผลัวะลูกน้องสองคนถือปืนเข้ามาเสี่ยเพ้งบอกว่าไม่มีอะไรลูกตนแอบเล่นคอมเท่านั้นลูกน้องถามว่าแล้วสองคนนั้นล่ะเสี่ยเพ้งจะเดินมาดูโจกับปฐมก็พุ่งเข้าเล่นงานลูกน้องเสี่ยทั้งสองล้มคว่ำ

ไอ้ปฐม...” เสี่ยเพ้งเห็นปฐมก็รีบกลับมาอุ้มตี๋อ้วนเข้าห้องพลางตะโกนโวยวายลั่นมีคนร้ายโว้ย...มีคนร้าย!” ลูกน้องเสี่ยเพ้งวิ่งกรูกันเข้ามาโจจึงพาปฐมวิ่งขึ้นไปที่ห้องเสี่ยเพ้งเสี่ยเห็นก็โวยวายเฮ้ย! ห้ามเข้าไปนะโว้ย!!”

ทั้งสองวิ่งเข้าไปในห้องนอนเสี่ยเพ้งกระโดดขึ้นเตียงจะพุ่งไปทางหน้าต่างรู้สึกเหมือนเหยียบอะไรหยุ่นๆนุ่มๆพลันเสียงเมียเสี่ยเพ้งก็โวยวายขึ้นว่าไอ้เพ้งระวังหน่อยสิโว้ยอั๊วนอนอยู่นะโจดัดเสียงขอโทษ  เมียเสี่ยไม่ยอมต้องให้หอมแก้มโจกลั้นหายใจเข้าไปหอม  โดนเมียเสี่ยกอดไว้พร่ำพรรณนาความคิดถึงเสี่ยและกอดจูบอย่างโหยหา

ทันใดนั้นเสี่ยเพ้งวิ่งเข้ามาเห็นตวาดถามแม่ไอ้ตี๋ลื้อจูบมันทำไมวะเมียเสี่ยจึงลืมตาดูพอรู้ว่าไม่ใช่ผัวก็โวยวายโจผละออกแต่ยังอุตส่าห์ถามเสี่ยว่าทำไมเมียคุณอ้วนฉุอย่างนี้เลยถูกเมียเสี่ยด่าปากเก๋าเจ้ง

ปฐมอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นเปิดหน้าต่างสำเร็จเร่งโจให้หนีแล้วทั้งสองก็กระโดดหน้าต่างหนีไปเสี่ยวิ่งมาโผล่ดูตะโกนสั่งลูกน้องรีบตามมันไป!”

ooooooo

ลูกน้องเสี่ยเพ้งสองคนวิ่งตามไปคนหนึ่งตัวเล็กผอมกะหร่องอีกคนอ้วนเตี้ยโจกับปฐมวิ่งขึ้นไปบนกองวัสดุที่ไม่ใช้ปีนขึ้นกำแพง

โจถูกคนผอมกะหร่องคว้าขาไว้โจถีบทีเดียวมันก็ร่วงปฐมถูกคนอ้วนคว้าขาเขาถีบอย่างไรมันก็ไม่ร่วงสุดท้ายปฐมร่วงลงมาตามแรงกระชากของมันโจกระโดดข้ามกำแพงไปแล้วจึงรู้ว่าปฐมหนีไม่รอด!

ปฐมถูกลูกน้องเสี่ยเพ้งลากไปเค้นถามว่าเข้ามา

ในบ้านตนทำไมต้องการอะไรปฐมถูกทำร้ายจนฟุบไปก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเสี่ยเพ้งใช้วิธีเก่ากับคนเก่าๆอย่างปฐมคือตัดอวัยวะทีละส่วนจนกว่าจะยอมสารภาพนับแต่จมูกหูนิ้วจนสุดท้ายจะตอนให้ตายไปทีละนิด... ทีละนิด...

เสี่ยเพ้งหยิบกรรไกรขาเดียวขึ้นมาจะลงมือเองพลันก็ชะงักเมื่อโจตะโกนขึ้น

เดี๋ยว!” แล้วโจก็เดินแหวกลูกน้องเสี่ยเพ้งเข้าไปปฐมถามว่ากลับมาทำไมผมขอโทษผมหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวไม่ได้ถูกปฐมด่าไอ้โง่กลับมาแบบนี้ก็เท่ากับตายทั้งสองคนก็อาจจะเป็นไปได้แต่เราก็อาจจะรอดทั้งคู่ก็ได้

ตกลงถ้าลื้อบอกว่าลื้อเข้ามาทำไมอั๊วจะปล่อยให้รอดทั้งสองคนเสี่ยเพ้งอ่อยล่อปฐมตะโกนไม่ให้โจพูดแต่โจก็พูดแทรกขึ้นว่าตนเข้ามาขโมยของเป็นของแบบเดียวกับที่เสี่ยเพ้งให้เสี่ยป๊อกตอนแต่งงานตนไม่อยากได้ของแต่อยากรู้ว่ามันคืออะไรเท่านั้นลื้อไม่ต้องรู้เอาเป็นว่าอั๊วได้คำตอบแล้วว่าพวกลื้อมาทำอะไรอั๊วสบายใจแล้วทีนี้พวกลื้อก็ตายได้แล้ว

เสี่ยเพ้งสับปลับพอถูกโจทวงสัญญาว่าจะปล่อยเสี่ยพูดหน้าตาเฉยว่าปล่อยศัตรูไปก็โง่สิแล้วสั่งฆ่ามัน!

โจต่อรองว่าเสี่ยอยากรู้เรื่องของตั่วเจ๊ไหมเสี่ยเพ้งหูผึ่งถามว่าลื้อชื่ออะไรพอโจบอกว่าชื่อโจเสี่ยถามว่าจะทรยศตั่วเจ๊หรือโจบอกว่าถ้าตนไม่ทำแบบนั้นก็ต้องตายเสี่ยเพ้งหัวเราะชอบใจ...

ถูกต้องอั๊วชอบคนแบบลื้อว่ะไอ้คนซื่อสัตย์

แบบปฐมน่ะอั๊วเหม็นเบื่อแล้วก็ขยะแขยงมากลื้อนี่ถูกใจอั๊วจริงๆมาเป็นลูกน้องอั๊วไหมโจรีบคุกเข่าคำนับเรียกเสี่ยเพ้งว่าเจ้านายทันทีเสี่ยระเบิดหัวเราะสะใจหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาหยิบเงินปึกหนึ่งโยนให้โจเอ้า...เงินรับขวัญโว้ย

ขอบคุณครับโจรับเงินคารวะเสี่ยอีกครั้งพลันก็เกิดปรากฏการณ์ประหลาดจู่ๆท้องฟ้าก็มีเมฆฝนดำมืดลมพัดกระโชกแสงแดดส่องลงจากเมฆที่เปิดเป็นช่อง

เล็กๆเข้าตาเสี่ยเพ้งพอดีเสี่ยยกมือที่ถือกรรไกรขาเดียวขึ้นบังแสง

พริบตานั้นฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาที่กรรไกรในมือเสี่ยเสี่ยตัวดำเกรียมควันขึ้นเสี่ยเพ้งถลึงตามองโจ

อั๊วนึกออกแล้วลื้อ...โจ...โจตัวซวย!” สิ้นเสียงเสี่ยก็ล้มตึงโจลุกโผเผไปหาปฐมส่วนลูกน้องเสี่ยยังช็อกอยู่โจประคองปฐมออกไปลูกน้องเสี่ยได้สติจะตามโจตะโกนบอก

รีบปั๊มหัวใจนายแกสิวะเผื่อจะช่วยเขาทันพวกนั้นพากันหันกลับไปรุมปั๊มหัวใจเสี่ยปล่อยโจประคองปฐมหนีไปสบายๆ

ooooooo

เมื่อพากันกลับมาถึงบ่อนโจพาปฐมขึ้นไปทำแผลที่ดาดฟ้าปฐมถามทึ่งว่าโจรู้ได้ยังไงว่าจะมีฟ้าผ่าลงมา

โจบอกว่าตนไม่รู้ปฐมดักคอว่าถ้าไม่มีฟ้าผ่าลงมาหมายความว่าโจก็จะยอมเป็นลูกน้องเสี่ยเพ้งจริงๆหรือ

ไม่มีทางแต่ผมไม่มีอาวุธอะไรอีกนอกจากลองวัดดวงตัวเองดูอยากรู้ว่าไอ้ฉายาห่วยๆแบบโจตัวซวยเนี่ยถึงเวลามันจะศักดิ์สิทธิ์จริงรึเปล่าโจพูดเรื่อยๆ

อย่างไม่ถือเป็นเรื่องจริงจังแต่ปฐมพูดอย่างทึ่งว่ามันเฮี้ยนจนตนขนลุกเพราะทันทีที่เขารับเป็นลูกน้องเสี่ยเพ้ง  ฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงลงมาเลยโจบอกว่าผมพยายามปฏิเสธเรื่องนี้มาตลอดชีวิตแต่ยิ่งนานวันก็ยิ่งเป็นเรื่องจริงมากขึ้นเรื่อยๆ

ปฐมพูดออกตัวว่าตนไม่มีความรู้เรื่องนี้แต่ก็ต้องขอบคุณโจที่ย้อนกลับมาช่วยตนโจบอกว่าเขาตกอยู่ในอันตรายเพราะตนยังไงตนก็ต้องช่วยปฐมจึงบอกความจริงว่าที่ตน  ตามมาไม่ได้ตั้งใจช่วยเขาแต่ตามมาเพื่อปกป้องความลับและตนก็เกือบจะฆ่าเขาที่บ้านเสี่ยเพ้งด้วยซ้ำเพราะไม่ต้องการให้เขารู้ความจริงว่าตั่วเฮียตายเพราะอะไร

ความจริง??” โจมองหน้าปฐมงงๆปฐมถอนใจพูดอย่างไม่สบายใจว่าจริงๆแล้วผมไม่คิดจะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังผมอยากให้มันตายไปพร้อมกับตัวผมโจเห็นเขาลำบากใจจึงบอกว่าถ้าไม่เกี่ยวกับตนไม่ต้องเล่าก็ได้เกี่ยวสิคุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าตั่วเฮียตายยังไง

ครับ

ผมเป็นคนฆ่าตั่วเฮียเองปฐมโพล่งออกไปโจช็อก มองปฐมอึ้ง

ooooooo

ปฐมเล่าเหตุการณ์ในคืนแต่งงานของเสี่ยป๊อกว่าตนเป็นคนรับกล่องของขวัญจากเสี่ยเพ้งเองเสี่ยกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างแล้วหัวเราะชอบใจ

ที่มุมเงียบ...เสี่ยป๊อกบ่นกับปฐมว่าคืนนี้เหนื่อยมากแต่ก็มีความสุขดีไม่เคยคิดเลยว่าอายุปูนนี้แล้วจะมีวาสนาได้แต่งงานกับหว่าหวาที่ทั้งฉลาดเก่งและสวยคนที่อิจฉาตนที่สุดก็คงไม่พ้นเสี่ยเพ้งถามว่าเสี่ยเพ้งเอาของขวัญอะไรมาให้หรือปฐมบอกว่าเอายาโด๊ปจากเมืองจีนมาให้รับรองกินเข้าไปแล้วคึกทั้งคืน

ปฐมงั้นลื้อช่วยเอายาของมันไปไว้ในห้องอั๊วหน่อยอั๊วอยากให้หว่าหวามีความสุขในคืนพิเศษนี้

เมื่อปฐมเอายาไปให้เสี่ยป๊อกถามว่าเขาให้กินกี่เม็ดปฐมบอกว่าสามเม็ดแต่เสี่ยอยากให้หว่าหวาอัศจรรย์ในความสุขบอกว่าตนกินสามสิบสามเม็ดดีกว่าจะได้ปึ๋งปั๋งทั้งคืนปฐมเชียร์ด้วยความปรารถนาดีเพราะเชื่อว่ายาสมุนไพรคงไม่มีอันตรายอะไร

ใช่ๆลื้อพูดถูกถ้าบ่มิไก๊ขึ้นมาอายหว่าหวาตายชัก

คืนนี้เมื่อเข้าหอและเสี่ยป๊อกขอจูบหว่าหวาให้ชื่นใจแต่ไม่ทันจูบเสี่ยป๊อกก็เอามือกุมหน้าอกล้มลงกับพื้นวนิษาตกใจร้องจนปฐมพังประตูเข้าไปเสี่ยป๊อกพูดเสียงแผ่วกับปฐมก่อนหมดลมว่า...

เรื่องนี้ลื้อห้ามบอกใครนะ

เล่าให้โจฟังแล้วปฐมพูดอย่างรู้สึกผิดมากว่า

ถ้าคืนนั้นผมไม่พูดอย่างนั้นถ้าผมบอกให้ ตั่วเฮียกินแค่สามเม็ดตั่วเฮียคงไม่ตายคุณเคยถามผมว่าทำไมผมจงรักภักดีต่อตั่วเจ๊คำตอบคือผมรู้สึกผิดที่ฆ่าตัวเฮียผมต้องชดใช้ความผิดของผมด้วยการจงรักภักดีต่อเมียของตั่วเฮีย

ตั่วเจ๊รู้เรื่องนี้ไหมโจถามปฐมส่ายหน้าโจตำหนิว่าคุณใจดำมากคุณปล่อยให้ตั่วเจ๊เป็นทุกข์รู้สึกผิดมาตลอดเวลาว่าตัวเธอเป็นต้นเหตุการตายของตั่วเฮียจนเกือบจะไปบวชอยู่แล้ว

ปฐมบอกว่าตนพยายามทำลายงานบวชอยู่เหมือนกันแต่ไม่สำเร็จยืนยันกับโจว่า... “ผมรับปากตั่วเฮียแล้วว่าจะไม่บอกใครตั่วเฮียคงละอายใจที่ตายเพราะยาโด๊ปนั่นเขาต้องการปกป้องศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขา

ทำไมคุณเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง

เพราะคุณช่วยชีวิตผมปฐมกับโจต่างยิ้มนิดๆให้กัน

ooooooo

เมื่อวนิษารู้เรื่องโจกับปฐมบุกไปบ้านเสี่ยเพ้งเธอตำหนิทั้งสองอย่างรุนแรงที่ทำอะไรไม่บอกกล่าวกันก่อนเพราะทั้งสองเป็นคนของตนทำอะไรไปตนต้องรับผิดชอบไม่อย่างนั้นสองแก๊งมีหวังต้องตีกันแน่

วนิษาไปเยี่ยมเสี่ยเพ้งที่โรงพยาบาล  เสี่ยนอนมีผ้าพันแผลเต็มตัว  มีแต่นัยน์ตาเท่านั้นที่กลอกไปมาได้วนิษาจึงต้องคุยกับเมียเสี่ยเพ้งแทนวนิษายอมรับว่าคนของตนทำก็ถือว่าตนต้องมีส่วนรับผิดชอบด้วยถามเมียเสี่ยเพ้งว่าต้องการให้ตนรับผิดชอบอะไรบ้างเมียเสี่ยเพ้งบอกว่าไม่จำเป็นเพราะเธอไม่ใช่คนทำให้เกิดฟ้าผ่าบอกวนิษาว่า

เฮียเพ้งบอกฉันกับลูกก่อนจะหมดสติว่าไม่ต้องโทษใครไม่ต้องแก้แค้นนี่เป็นเรื่องธรรมดาของวงการนี้  ทำใจรับให้ได้วนิษาจึงขอให้เสี่ยเพ้งหายเร็วๆ

โจตัดสินใจเล่าสาเหตุการตายของเสี่ยป๊อกให้วนิษาฟังขอร้องเธออย่าโกรธปฐมที่ปิดเรื่องนี้เป็น

ความลับตลอดมา  วนิษาบอกว่าตนต้องขอบใจปฐมด้วยซ้ำที่ปิดเรื่องนี้ไว้เพราะตนก็ไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบถึงคนอื่นซึ่งเธอหมายถึงปลายฝนโจรับปากว่าตนก็จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเช่นกัน

แต่ฉันก็ยังมีเรื่องคาใจอยู่นะโจคุณพิสูจน์ได้แล้วว่าตั่วเฮียตายไม่ใช่เพราะดวงกินผัวของฉันแต่คุณพิสูจน์ได้ด้วยการใช้ดวงตัวซวยของคุณจัดการกับเสี่ยเพ้งมันขัดแย้งกันในตัวเองนะโจตกลงดวงอาถรรพณ์มันมีจริงหรือไม่มี

ผมก็สับสนมากแต่ผมไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้เพราะมันยังไม่จบยังเหลือเรื่องของคุณชายแจ้กับคุณกริชอีกไว้เคลียร์สองคดีนี้ให้เสร็จก่อนผมถึงจะมาคิดเรื่องที่

คุณพูดอย่างจริงจังวนิษาขอบคุณเขามากโจย้ำว่าคุณก็รู้ว่าผมทำเพื่ออะไร

ฉันรู้ฉันถึงขอบคุณขอบคุณจากหัวใจของฉัน

โจจับมือวนิษาบีบเบาๆอย่างมีความรู้สึกเดียวกัน...

ooooooo

ระหว่างนั่งรถไปด้วยกันเอ็มถามดักคอว่าที่ยอมไปกับตนสองคนแบบนี้เพราะคิดว่าจะไม่ได้ไปกันสองคนใช่ไหม? คิดว่าบอกป๋องแล้วป๋องจะไปด้วยใช่ไหม?

ปลายฝนยอมรับว่าที่ชวนป๋องไปด้วยเพราะเห็นเขานิสัยดีไปด้วยคงจะสนุกเอ็มเลยเผาป๋องให้ฟังว่า

พี่จะบอกให้ผู้ชายน่ะถ้าชอบผู้หญิงคนไหนจริงๆก็จะปกป้องผู้หญิงคนนั้นถ้าเงียบๆเฉยๆแปลว่าไม่ได้ชอบจริงหรอกหรือไม่อย่างนั้นก็เป็นพวกไอ้แหยขี้ขลาดตาขาวผู้ชายแบบนั้นอย่าไปสนใจน่ะดีแล้ว

เอ็มพูดไม่ทันจบดีป๋องก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาปาดหน้ารถเก๋งบังคับให้หยุดเอ็มลงไปถามว่าทำแบบนี้หมายความว่ายังไงป๋องไม่คุยด้วยแต่เดินไปหาปลายฝนบอกว่าไม่ให้เธอไปปลายฝนถามว่าเขามีสิทธิ์อะไรป๋องพูดซื่อๆจากใจจริงว่า

ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไรรู้แต่ว่าถ้าฉันไม่ห้ามเธอฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิต

เอ็มไล่ป๋องหลีกไปแล้วชวนปลายฝนขึ้นรถป๋องบอกว่าถ้าอยากไปก็ต้องขับชนตนแล้วไปยืนขวางหน้ารถปลายฝนเลยขอขับเองเธอถอยหลังแล้วขับพรืดพุ่งไปข้างหน้าเฉี่ยวป๋องไปป๋องมองตามตะโกนอย่างเจ็บปวดปลายฝน...”

ในที่สุดความจริงใจจริงจังจนยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องปลายฝนของป๋องทำให้ปลายฝนสะเทือนใจจนยกเลิกไปเสม็ดกับเอ็มและซ้อนมอเตอร์ไซค์ของป๋องกลับมาด้วยกันอย่างร่าเริง

ooooooo

โจกลับถึงบ้านเจอป๋องนั่งรออยู่ป๋องมองสำรวจถามว่าเป็นอย่างไรบ้างไม่ฟกช้ำดำเขียวสักเท่าไหร่เลยนี่โจบอกว่ารอดตายอย่างฉิวเฉียด

ป๋องถามว่าได้เรื่องไหมโจตอบอย่างพอใจว่าคุ้มตนรู้แล้วว่าใครฆ่าเสี่ยป๊อกระหว่างนั้นป๋องพยายามจะส่งสัญญาณบอกอะไรสักอย่างแต่โจไม่ทันสังเกตจนกระทั่งเสียงปลายฝนเดินออกจากหลังบ้านถามว่า

ใครฆ่าพ่อหนูคะ

โจตกใจปลายฝนรุกหนักถามว่าใครฆ่าพ่อตนโจพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วบอกให้ป๋องไปส่งปลายฝนที่คอนโดเสียแต่ปลายฝนไม่หลงกลพรวดไปยืนขวางหน้าถามเสียงเข้มใครฆ่าพ่อหนู!”

โจจำต้องเล่าความจริงให้ฟังปลายฝนฟังแล้วหาว่าพ่อตนตายเพราะบ้ากามโด๊ปยาเข้าไปจนหัวใจวายตายโจพยายามบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ้ากามอะไรทั้งนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติของคนปลายฝนไม่ฟังเอาแต่โทษว่าป๊าบ้ากามแล้วยังโทษว่าวนิษาเป็นคนทำให้พ่อตนเป็นแบบนี้

ปลายฝนรับไม่ได้กับการตายของเสี่ยป๊อกแบบนี้เธอใส่รองเท้าแตะออกไปทันทีโจรีบตามแต่เพราะรองเท้าผ้าใบที่มีอยู่ต้องผูกเชือกรองเท้าไม่ทันใจเขาเลยวิ่งเท้าเปล่าตามปลายฝนไปปลายฝนวิ่งไปตามถนนโจก็วิ่งตามจนเมื่อเธอวิ่งเข้าไปในสถานที่ก่อสร้างโจที่วิ่งเท้าเปล่าถูกวัสดุก่อสร้างทิ่มแทงจนเลือดไหลแต่เขาก็กัดฟันทนปลายฝนวิ่งขึ้นชั้นบนหันมาท้าว่าถ้าตามขึ้นมาได้ก็จะคุยด้วยโจกัดฟันเดินย่ำเศษกระจกบนพื้นถูกบาดเจ็บปวดแทบถอดใจแต่ก็กัดฟันขึ้นไปจนได้

ฉันขึ้นมาได้แล้วทำตามสัญญาด้วยนะโจทวงคำสัญญาปลายฝนรักษาคำพูดยอมฟังโจพูด...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.