ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พรายพยากรณ์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ภูมินทร์สรุปเอาเองว่าโซฟาตัวนั้นไม่ใช่คำตอบแต่เป็นเพราะห้องพักของพิณชนิดาต่างหากที่ทำให้ตัวเองหลับสบาย จึงส่งก้องภพไปที่นั่นแต่เช้าเพื่อขอเช่าห้องต่อ หญิงสาวโกรธจัด โวยวายลั่น หากเจ้านายของเขาทำอย่างนั้น แล้วพวกตนจะไปอยู่ที่ไหน

“ใจเย็นๆนะครับ คุณภูจะให้ค่าขนย้าย ค่าเช่าและค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่คุณพิณต้องการ ขอเพียงแค่ให้คุณภูเช่าห้องนี้ต่อ” ก้องภพบอกด้วยท่าทางเกรงใจสุดๆ พิณชนิดาสวนขึ้นทันควัน

“ไม่มีทาง จะจ่ายเท่าไหร่ฉันก็ไม่ยอม กลับไปบอกเจ้านายคุณด้วยว่าให้เลิกเอาเงินฟาดหัวคนอื่นได้แล้ว”

ครู่ต่อมา ก้องภพกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ภูมินทร์ทราบ เขาแค้นใจมาก ในเมื่อลูกน้องคนสนิททำงานไม่สำเร็จ เห็นทีเขาจะต้องลงมือจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง...

ในขณะที่ภูมินทร์มุ่งมั่นจะเอาชนะอาการนอนไม่หลับของตัวเองให้ได้ เกิดมีคดีประหลาดขึ้นใกล้จุดที่ ภิชาสินีตกน้ำเมื่อวานตอนใกล้ค่ำ มีคนพบศพหญิงสาวคนหนึ่งในมือกำมือถือจมน้ำตาย อรรถพรซึ่งเป็นร้อยเวรเจ้าของคดีซักถามจ่าที่กำลังตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น

“จากการสันนิษฐานเบื้องต้น คาดว่าผู้ตายน่าจะเล่นมือถือเพลินจนตกน้ำลงไปเองครับ”

อรรถพรพยักหน้ารับรู้ พลันเหตุการณ์ตอนที่ตัวเองโดดลงไปช่วยภิชาสินีขึ้นจากน้ำใกล้จุดเกิดเหตุผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของเขาก็อดเคลือบแคลงสงสัยไม่ได้ เมื่อเคลียร์สถานที่เกิดเหตุเสร็จ ผู้หมวดหนุ่มขับรถไปหาภิชาสินีที่มหาวิทยาลัยเพื่อปรึกษาถึงเหตุการณ์ประหลาดนี้

“ผมสอบถามจากคนแถวนั้น เขาบอกว่าประมาณสองปีที่ผ่านมา ตรงนี้จะมีคนจมน้ำตายประจำ”

ภิชาสินีหวนคิดถึงเหตุการณ์ตอนที่ถูกมือขาวซีดเอื้อมมาฉุดข้อเท้าลงไปใต้น้ำ อรรถพรเห็นเธอหน้าไม่มีสีเลือด ถามว่าเป็นอะไรไป

“ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจว่าที่ฉันเห็นคือตาฝาดหรือเห็นจริงๆ แต่พอฟังที่คุณเล่า ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเองแล้วล่ะ” ภิชาสินีมองหน้าอรรถพรอึดใจ ก่อนจะตั้งข้อสังเกตว่าอาจมีผีอยู่ในน้ำตรงจุดนั้น ฉุดเหยื่อลงไปจมน้ำตาย เขาบ่นเสียงเครียด ตกลงว่าคดีนี้ผีเป็นคนร้าย แล้วเขาจะจับผีได้อย่างไร หรือต้องหาหมอผีมาปราบ เธอหาว่าเขาใจร้าย ผู้หมวดหนุ่มไม่เห็นว่าจะใจร้ายตรงไหนในเมื่อผีตนนี้ฆ่าคนตาย

“วิญญาณทุกดวงไม่ได้อยากฆ่าใครตายหรอกนะ เพราะถ้าทำแบบนั้นมันจะทำให้เขาเป็นบาป แล้วก็จะทำให้เขาไม่ได้ไปผุดไปเกิด ฉันว่าวิญญาณที่อยู่ใต้น้ำคงมีเหตุผลบางอย่าง ถ้าเขาได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาก็คงจะไม่ฆ่าใครอีก”

“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาต้องการอะไร”อรรถพรถอนหายใจ กลุ้มใจ

ooooooo

พิณชนิดาเอาตุ้มหูเพชรที่ภูมินทร์ยกให้ไปขายแล้วเอาเงินมาซื้อโซฟาตัวใหม่ที่ทั้งดีและสวยกว่าตัวเก่า แถมยังซื้อกระพรวนฝังเพชรมาฝากปิ่นเพชรด้วย ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังชื่นชมโซฟาตัวใหม่อยู่นั้น มีเสียงออดหน้าห้อง ดังขึ้น พิณชนิดาคิดว่าน้องสาวลืมเอากุญแจห้องไป จึงตะโกนบอก

“เข้ามาได้เลย ประตูไม่ได้ล็อก”

คนที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่ภิชาสินี แต่เป็นเอกที่มาพร้อมกับถุงใส่ขนมเจ้าโปรดของพิณชนิดา เธอไม่พอใจมาก ผลักเขาออกจากห้อง ไล่ตะเพิดให้กลับไป เขาขอร้องให้เราสองคนมาเริ่มต้นกันใหม่ และจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก พิณชนิดาสวนทันทีว่าเลิกกับยัยฟ้าร่วงแล้วหรือ ถึงได้มาขอคืนดีกับตน ปรากฏว่าเขายังไม่ได้เลิก

“เราก็คบกันแบบเงียบๆ ไม่ต้องบอกใคร เอกรับรองว่าครั้งนี้เอกจะรักพิณให้มากกว่าเดิม ดูแลพิณให้มากกว่าเก่า โอเคหรือเปล่า” เอกหน้าด้านได้ใจ พิณชนิดาด่าว่าเลวมาก ทำแบบนี้ก็เท่ากับจะให้เธอเป็นเมียน้อยของเขา เธอไม่มีวันโง่ซ้ำสองเด็ดขาด เขาขอร้องเธออย่าคิดมาก เมียน้อยที่ไหน เขารักเท่าๆกันทั้งสองคน เธอยังไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้ก็ได้ อีกสองวันเขาถึงจะมาเอาคำตอบ แล้วหยิบมือถือขึ้นมา

“เอกเปลี่ยนเบอร์มือถือแล้วนะ เอกยิงเบอร์เอกไปที่เครื่องพิณแล้ว เมมไว้ด้วยล่ะ” เอกยิงเบอร์เสร็จเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง โดยไม่รู้ว่ามันไม่ลงกระเป๋าแต่หล่นพื้น แล้วยัดถุงขนมใส่มือพิณชนิดาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งยกขึ้นมาจุมพิตฟอดใหญ่ ก่อนจะขอตัวกลับก่อน

พิณชนิดารีบปิดประตูล็อกกลอน กลัวเขาจะกลับมาอีก ปิ่นเพชรเหลือบเห็นมือถือที่พื้น ชี้ชวนให้เธอดูว่านั่นของใคร เธอหยิบมันขึ้นมากดเปิดเห็นหน้าจอเป็นรูปเอกกับฟ้ารุ่งกำลังแอ๊บแบ๊วใส่กันก็ยิ้มร้ายทันที...

ทางด้านฟ้ารุ่ง มองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาสองทุ่มแล้วหงุดหงิดมาก อุตส่าห์เตรียมอาหารรอเอกไว้เต็มโต๊ะป่านนี้ทำไมยังไม่กลับ คว้ามือถือจะโทร.จิก แต่ยังไม่ทันกดเบอร์ มีสายเรียกเข้าจากมือถือของเขาเสียก่อน คนโทร.กลับไม่ใช่เอก แต่เป็นพิณชนิดาโทร.มาเล่าว่าเอกมาหาที่ห้อง ซื้อขนมเจ้าโปรดมาฝากเธอด้วย ฟ้ารุ่งปรี๊ดแตก โวยวายว่าเธอโกหก

“ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ถ้าไงฝากบอกเอกด้วยก็แล้วกันว่า เขาลืมมือถือไว้ที่ห้องฉัน ให้กลับมาเอาคืนไปด้วย แค่นี้นะ บ๊ายบาย” พิณชนิดาวางสายแล้วหันไปตีมือกับปิ่นเพชรอย่างสะใจ

ฟ้ารุ่งปามือถือในมือทิ้งด้วยความแค้น เป็นจังหวะเดียวกับเอกเปิดประตูห้องเข้ามาพอดีคว้าไว้ได้ทัน เห็นเธอหน้าบอกบุญไม่รับ รีบเข้าไปงอนง้อขอโทษที่กลับมาช้า พอดีติดคุยธุระกับลูกค้า หิวไส้จะขาดอยู่แล้ว แล้วหยิบอาหารใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พอเธอพูดเรื่องที่พิณชนิดาโทร.มาบอกว่าเขาเพิ่งออกจากห้องของตน เขาถึงกับสำลัก ฟ้ารุ่งคว้าเหยือกใส่น้ำเย็นเฉียบบนโต๊ะอาหารมาราดหัวเขา

“นี่แค่เบาะๆ ถ้าฟ้ารู้ว่าเอกยังกลับไปกินของเน่าอย่างนังพิณอีกล่ะก็ จะไม่ใช่แค่น้ำที่ราดหัว แต่จะเป็นกระสุนที่เจาะหัวเอกแทน” ฟ้ารุ่งกระแทกเหยือกน้ำโครม แล้วผละจากไป เอกทั้งหนาวทั้งกลัวตัวสั่นไปหมด...

ooooooo

ภิชาสินีต้องการจะรู้ให้ได้ว่าผีที่อยู่ใต้น้ำทำแบบนี้เพื่ออะไร รอจนค่ำจึงชวนอรรถพรไปยังจุดที่ตัวเองถูกฉุดลงน้ำ เขาไม่ค่อยเห็นด้วยนักเนื่องจากเสี่ยงอันตรายเกินไป แต่เธอยืนกราน นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด

“ระวังตัวให้ดี”

ทั้งน้ำเสียงและแววตาที่เป็นไปด้วยความห่วงใยของอรรถพร ทำให้ภิชาสินีอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาเดินตรงไปยังริมน้ำ โดยมีอรรถพรซุ่มดูอยู่ไม่ห่าง เธอเดินเตร่แถวนั้นอยู่สองรอบ ไม่เห็นมีผีที่ไหนโผล่ ตัดสินใจเดินไปชะโงกหน้าดูในน้ำ ด้วยความที่ยืนหมิ่นมาก เท้าไถลจะตกแม่น้ำ โชคดีที่อรรถพรมาคว้าเอวไว้ทัน เธอหันขวับไปมองจมูกชนกับจมูกของเขาพอดี ต่างฝ่ายต่างชะงัก เขาได้สติรีบปล่อยมือจากเอวเธอ

“ยกเลิกปฏิบัติการ ผมไม่ให้คุณทำแล้ว”

“ทำไม อดทนหน่อยสิ ฉันมั่นใจว่าอีกไม่นานผีตนนั้นต้องโผล่ออกมา”

เขาไม่ได้หมดความอดทน แต่เป็นห่วงเธอมากกว่า หากช่วยไม่ทัน แล้วเธอตายขึ้นมาเขาจะทำอย่างไร ภิชาสินีขอแค่ให้เขาทำบุญไปให้ก็พอ อรรถพรตำหนิว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรจะพูดเล่น

“ไม่ได้พูดเล่น ฉันพูดจริง เกิดแก่เจ็บตายเป็นของธรรมดา”

“แต่มันไม่ธรรมดาสำหรับผม ผมเสียคนที่ผมรักไปหมดแล้ว ผมไม่อยากสูญเสียอีก” อรรถพรชะงักไป เล็กน้อยก่อนจะกลบเกลื่อน “เอ่อ...ผมหมายถึงคุณเป็นเพื่อนของผม และผมคงจะเสียใจถ้าเกิดอะไรกับคุณ กลับบ้านเถอะ” ทันทีที่ทั้งคู่คล้อยหลัง ผีพรายโผล่ขึ้นมาแต่ลูกตา มองตามภิชาสินีด้วยแววตาน่ากลัว...

ดึกคืนเดียวกัน พิณชนิดาฝันว่าอยู่ในโบสถ์กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับภูมินทร์ โดยมีพ่อ แม่ ป้าและน้องสาวร่วมเป็นสักขีพยาน ภูมินทร์เชยคางเธอขึ้นโน้มตัวเข้าหาทำท่าจะจูบ พิณชนิดาเขินหน้าแดง

“อย่าเพิ่งสิคะคุณภู ทำพิธีก่อน”

ภูมินทร์ไม่สนใจยื่นหน้าเข้าไป แยกเขี้ยวยาวหมายจะกัดคอ พิณชนิดาตกใจสุดขีดร้องลั่น สะดุ้งตื่นเหงื่อท่วมตัว ฝันร้ายทำให้เธอข่มตาหลับไม่ลง ออกไปนั่งที่โซฟาตัวใหม่จนสว่างคาตา ภิชาสินีออกมาเห็นพี่สาวในสภาพขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าถามว่าไม่สบายหรือเปล่า ผีพ่อ แม่และป้าก็พลอยเป็นห่วงไปด้วย

“เปล่า พี่ฝันร้าย”

พลันมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ภิชาสินีเดินมาเปิดประตูรับ เห็นอรรถพรกับหนึ่งยืนหน้าเครียดอยู่

ooooooo

เมื่อลงมาที่ห้องโถงอพาร์ตเมนต์ขวัญทิพย์ ทั้งพิณชนิดา ภิชาสินีและผีพ่อแม่กับป้าถึงได้รู้ว่าขวัญทิพย์และแพนเค้กติดประกาศไว้ที่ห้องโถงให้ผู้เช่าทุกคนย้ายของออกไปภายในสามวัน เนื่องจากที่นี่จะปิดตัวลง

“บ้า...บ้าแล้ว ทำแบบนี้ได้อย่างไร ให้เวลาสามวัน หาที่อยู่ใหม่เนี่ยนะ” พิณชนิดาโวยลั่น

หนึ่งหันไปปลุกระดมผู้เช่าคนอื่นๆที่ออกันเต็มหน้าห้องโถงว่าอย่ายอมย้ายออกเด็ดขาด ทุกคนเห็นด้วยตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “ไม่ย้ายๆๆ”

ภิชาสินีเห็นไม่เข้าที หันมาปรึกษาพี่สาวจะทำอย่างไรดี พิณชนิดาต้องขอคุยกับสองผัวเมียนั่นก่อนแล้วถามหาทั้งคู่อยู่ไหน ได้ความว่าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว...

คนที่พิณชนิดาถามถึงกำลังนอนให้พนักงานนวดหน้าอย่างมีความสุขอยู่ในสปาแห่งหนึ่ง คุยกันถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนนั้นขวัญทิพย์ยังเป็นแค่พนักงานนวดมือใหม่ที่ถูกส่งไปนวดตัวให้แพนเค้กที่บ้านของเขาซึ่งหลังใหญ่ราวกับวัง เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น

แต่ความรักของทั้งคู่มีอุปสรรคเนื่องจากพ่อกับแม่ของแพนเค้กไม่อยากได้ผู้หญิงต่ำต้อยอย่างขวัญทิพย์มาเป็นลูกสะใภ้ ยื่นคำขาดหากลูกชายเลือกเธอ พวกท่านจะตัดหางปล่อยวัด ด้วยความรักล้นใจที่มีต่อหญิงสาว แพนเค้กทิ้งชีวิตคุณหนูมหาเศรษฐี หอบเสื้อผ้าออกจากบ้านไปอยู่กับเธอ

ทั้งคู่กัดก้อนเกลือกินอยู่หลายปี จนกระทั่งวันนี้ วันที่พวกเขาสองคนจะขายอพาร์ตเมนต์ได้เงินหลายล้านและได้กลับมาเป็นเศรษฐีอีกครั้งอย่างที่แพนเค้กเคยเป็น ทั้งสองคนมีความสุขมาก เอาจมูกขยี้ๆกันด้วยความรัก พนักงานที่กำลังนวดมองแล้วขนลุก เอียนแทบอาเจียน...

ขณะที่สองผัวเมียเจ้าของอพาร์ตเมนต์กำลังฝันหวานถึงเงินก้อนโต พิณชนิดายังคงจ้องประกาศที่ติดอยู่หน้าห้องโถงจนหนึ่งอดถามไม่ได้ว่าจ้องขนาดนั้นจะทำให้พวกเราไม่ต้องย้ายออกจากที่นี่ได้หรือเปล่า เธอไม่ตอบ กลับเดินเข้าไปใกล้ใบประกาศ พยายามอ่านข้อความตัวเล็กจิ๋วที่ตรงท้ายกระดาษ

“นับตั้งแต่วันที่ 8 นี้เป็นต้นไป เจ้าของขวัญทิพย์อพาร์ตเมนต์ถูกเปลี่ยนเป็นของบริษัท อัครมโหฬาร คอนสตัคชั่น จำกัด...อัครมโหฬาร นายภูมินทร์ บริษัทนายภูมินทร์มาเทกโอเว่อร์ที่นี่ไปแล้ว”

ทุกคนพากันแปลกใจ หนึ่งถึงกับออกปากไหนข่าวบอกว่าภูมินทร์เป็นแฟนพิณชนิดา แล้วทำไมทำกับแฟนตัวเองแบบนี้ เธอปฏิเสธทันทีว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเขา หนึ่งร้องเฮลั่นด้วยความดีใจ อรรถพรต้องเอ็ดว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาดีใจ แล้วถามพิณชนิดาว่าภูมินทร์จะซื้อที่นี่ไปทำไม ภิชาสินีตั้งข้อสังเกตว่าอาจเกี่ยวกับการที่พวกตนไม่ยอมให้เขาเช่าห้องพัก พิณชนิดากำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ ต้องรู้ให้ได้ว่ามันอย่างไรกันแน่ แล้วจ้ำพรวดๆไปขึ้นรถเต่าคู่ใจ โดยมีภิชาสินี อรรถพรและหนึ่งขอตามไปด้วย

ไม่นานนัก ทั้งสี่คนมาถึงหน้าออฟฟิศของภูมินทร์เพื่อจะสอบถามความจริง แต่ รปภ.ไม่ยอมให้เข้า หนึ่งกับอรรถพรพยักพเยิดให้กัน ก่อนจะช่วยกันล็อกตัว รปภ. ไว้ ปล่อยให้พิณชนิดาและภิชาสินีเข้าไปข้างใน สองสาวยืนงงไม่รู้จะไปตามหาภูมินทร์ที่ไหนดีเพราะตึกหลังนี้มีหลายชั้น ระหว่างนั้นแสงโชติเดินผ่านมากับสัณชัย พอดี จำพิณชนิดาได้ว่าเป็นผู้หญิงที่ตกเป็นข่าวกับภูมินทร์ รีบชวนกันเข้าไปทักทาย

“สวัสดีครับ ผมชื่อแสงโชติ ส่วนนี่คุณพ่อของผม เป็นอาของพี่ภูมินทร์ครับ”

สองสาวมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มด้วยความดีใจ

ooooooo

ที่ห้องทำงานของภูมินทร์ สิรวิทย์สีหน้าไม่สบายใจนักเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักขอซื้ออพาร์ตเมนต์ขวัญทิพย์ แค่เพราะต้องการห้องที่พิณชนิดาอยู่ ถามย้ำ แน่ใจได้อย่างไรว่าถ้าได้อยู่ห้องนั้นแล้วจะทำให้เขานอนหลับ

“เพราะตอนที่ฉันอยู่ที่นั่น ฉันนอนหลับน่ะสิ ไม่เห็นจะคิดยากตรงไหน ใช่ไหมก้อง”

ก้องภพยังไม่ทันจะตอบ พิณชนิดาและภิชาสินีเปิดประตูผลัวะเข้ามา โดยมีสัณชัยกับแสงโชติตามติด พิณชนิดาไม่พูดพล่ามตรงเข้าไปตบหน้าภูมินทร์ฉาดใหญ่ คนถูกตบยังไม่ทันจะอ้าปากด่า เธอชี้หน้า

“หยุด...ฟังฉัน ฉันไปทำอะไรให้ นายถึงคอยตามรังควานชีวิตฉัน นายจะเอาอะไรกับฉันนักหนา จะแกล้งกันไปถึงไหน กะจะให้ฉันไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยใช่ไหม”

“ใช่...” ภูมินทร์ตวาด พอเห็นพิณชนิดาอ้าปากจะด่า ชิงชี้หน้าสั่งให้หยุด เธอหมั่นไส้กัดนิ้วที่ชี้หน้าจมเขี้ยว เขาร้องโวยวายให้สิรวิทย์เรียก รปภ.มาจับตัวสองพี่น้องออกไป พิณชนิดาขู่ ขืนแตะต้องตัวพวกตนจะแจ้งตำรวจข้อหาลวนลามกระทำชำเรา แล้วบอกให้ภูมินทร์ยกเลิกสัญญาซื้อขายอพาร์ตเมนต์ขวัญทิพย์เดี๋ยวนี้

“ไม่...ในเมื่อเธอไม่ให้ฉันเช่าห้องของเธอ ฉันก็จะซื้อทั้งตึก ที่เธอไม่มีที่ซุกหัวนอน มันเป็นเพราะเธอไม่ใช่เพราะฉัน และถ้าเธอไม่ออกไปจากที่นี่ ฉันก็จะแจ้งความจับเธอข้อหาบุกรุก ฉันมีพยานใครกันแน่ที่เสียเปรียบ”

สัณชัยเห็นเถียงกันหน้าดำหน้าแดง เข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยกลับถูกภูมินทร์เล่นงานอย่างไม่ไว้หน้า แสงโชติต่อว่าที่เขาไม่รู้จักให้เกียรติพ่อของตนซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของเขา ก็เลยโดนภูมินทร์ด่าไปด้วย สัณชัยไม่อยากมีปัญหา ขอโทษหลานชายที่ก้าวก่าย แล้วหันไปเชิญ

พิณชนิดาและภิชาสินีกลับไปก่อน พิณชนิดายอมกลับ แต่ไม่ใช่เพราะกลัว และอยากให้ภูมินทร์จำใส่หัวไว้ เงินของเขาซื้อไม่ได้ทุกอย่าง แล้วชวนน้องสาวกลับ

จากนั้น สัณชัยชวนลูกชายออกมาส่งพี่น้องสองสาว และขอโทษพวกเธอแทนหลานชายตนเองด้วย แสงโชติยังมอบนามบัตรไว้ให้เผื่อมีอะไรเดือดเนื้อร้อนใจ ตนกับพ่อยินดีช่วยเพื่อชดเชยในสิ่งที่ภูมินทร์ทำ

“ขอบคุณนะคะ ไม่นึกเลยว่าคุณสองคนจะเป็นญาติกับคุณภูมินทร์ นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว”

สองพ่อลูกตีสีหน้ายิ้มแย้มเพื่อให้ทั้งคู่ตายใจว่าเป็นคนดี พลันมีเสียงเอะอะดังขึ้น ทั้งสี่คนหันมองตามเสียง เห็นพวก รปภ.กำลังล้อมกรอบอรรถพรและหนึ่งอยู่ พิณชนิดากับภิชาสินีตกใจมากรีบวิ่งไปช่วย

ก่อนที่สองหนุ่มจะโดนพวก รปภ.เล่นงาน สัณชัยกับแสงโชติเข้ามาห้ามไว้ ออกหน้ารับว่าสองคนนี่เป็นเพื่อนของพวกตน สั่งให้ รปภ.ปล่อยตัวไป แสงโชติเห็นหน้าหนึ่งชัดๆ จำได้ว่าเป็นคนคนเดียวกับที่ยอดเคย

เอารูปให้ดู และบอกว่ามาเอารถเต่าปริศนาจากอู่ซ่อมรถ ยิ่งเห็นพิณชนิดาเดินไปขึ้นรถเต่าคันนั้นก็ยิ่งมั่นใจว่าเธอคือคนที่ช่วยเหลือภูมินทร์เอาไว้ มองตามแววตาเหี้ยม โดยไม่รู้ว่าสัณชัยก็แอบดูอยู่เช่นกัน

ooooooo

ในที่สุดพิณชนิดาก็คิดแผนแยบยลออกว่าจะทำอย่างไรให้ขวัญทิพย์และแพนเค้กยกเลิกสัญญาซื้อขายอพาร์ตเมนต์ แต่ขั้นแรกต้องหาตัวสองผัวเมียนั่นให้เจอเสียก่อน งานนี้เธอคงต้องให้ปิ่นเพชรจัดการ หนึ่งขำก๊ากที่เธอคิดจะขอความช่วยเหลือจากตุ๊กแก

ปิ่นเพชรเจ็บใจที่ถูกหัวเราะเยาะ จึงปรากฏตัวในคราบเด็กน้อยให้เห็น และแสดงอิทธิฤทธิ์กลายร่างเป็นตุ๊กแกสลับกับเป็นเด็กน้อย หนึ่งกลัวสุดขีด โดดผลุนเดียวกอดแขนพิณชนิดาไว้แน่น เขาเห็นอรรถพรนั่งเฉย ถามว่าไม่กลัวบ้างหรือ ผู้หมวดหนุ่มเคยเจอมาก่อนแล้วก็เลยชิลด์ๆ

“ปิ่นเพชร ช่วยเจ๊ทีนะ” พิณชนิดาขอร้อง เด็กน้อยรับคำกลายร่างเป็นตุ๊กแก คลานไปที่ระเบียงห้องพักส่งเสียงร้อง “ตุ๊กแก” ดังลั่น บรรดาจิ้งจก ตุ๊กแก หนูและกบได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขา พากันขานรับเป็นทอดๆจนไปถึงจิ้งจกตัวหนึ่งซึ่งเกาะอยู่ในห้องอบตัวที่ขวัญทิพย์กับแพนเค้กกำลังอบสมุนไพรอยู่

สักพัก เสียงร้องตอบของพวกนั้นดังกลับมาเป็นทอดๆทำให้ปิ่นเพชรซึ่งอยู่ในอพาร์ตเมนต์ขวัญทิพย์รู้ว่า สองผัวเมียอยู่ที่ไหน บอกให้พิณชนิดาลงไปรอข้างล่างได้เลย ไม่เกินครึ่งหนึ่งชั่วโมง ทั้งคู่จะกลับมาที่นี่แน่นอน

ด้วยความช่วยเหลือจากจิ้งจกนับร้อยในสปา ทำให้ขวัญทิพย์และแพนเค้กถูกหลอกถูกหลอนจนวิ่งหัวฟูกลับมายังอพาร์ตเมนต์แทบไม่ทัน เจอพิณชนิดา ภิชาสินี อรรถพรและหนึ่งรอท่าอยู่ ทั้งสี่คนช่วยกันแต่งเรื่องว่าปิ่นเพชรโกรธสองผัวเมียมากที่จะขายอพาร์ตเมนต์ซึ่งถือว่าเป็นบ้านของตน จึงแสดงอิทธิฤทธิ์ส่งจิ้งจกไปจัดการ ทั้งคู่กลัวลนลาน ขอร้องให้พิณชนิดาและภิชาสินีช่วยพูดกับปิ่นเพชรให้

“คราวนี้พิณช่วยพี่ไม่ได้แล้วล่ะค่ะ เพราะปิ่นเพชรกะจะเอาพวกพี่ให้ถึงตาย” คำขู่ของพิณชนิดาได้ผล ขวัญทิพย์และแพนเค้กละล่ำละลักบอกว่าจะไม่ขายที่นี่แล้ว ให้เธอช่วยบอกปิ่นเพชรให้ด้วย อย่าฆ่าอย่าแกงพวกตนเลย จะให้ทำอะไรพวกตนยอมทุกอย่าง

“ภิจะลองบอกปิ่นเพชรดูนะคะ แต่ภิไม่รู้ว่าปิ่นเพชรจะยอมอภัยให้พวกพี่หรือเปล่า”...

แม้แผนยกเลิกสัญญาซื้อขายอพาร์ตเมนต์ขวัญทิพย์จะสำเร็จด้วยดี แต่ปิ่นเพชรมีแผนจะเล่นงานคนขี้งกอย่างสองผัวเมียให้หลาบจำ บอกให้พิณชนิดาไปแจ้งพวกนั้นว่าตนต้องการให้ทั้งคู่เต้นแก้บนให้ดู

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น แพนเค้กกับขวัญทิพย์ออกมาที่ห้องโถงของอพาร์ตเมนต์ในชุดจัดเต็ม แล้วดิ้นแก้บนตามเสียงเพลงในจังหวะสนุกสนานแบบลืมตาย ผู้เช่ารายอื่นๆรวมทั้งพิณชนิดา ภิชาสินี อรรถพรและหนึ่งซึ่งยืนดูอยู่ฮากันกระจาย แม้จะอายผู้คน แต่สองผัวเมียจำต้องเต้นๆๆๆต่อไป

นอกจากรำแก้บนแล้ว ทั้งคู่ยังมีขนมนมเนยและของเล่นฝากพิณชนิดาไปให้ปิ่นเพชร และหวังว่าเขาคงจะให้อภัยพวกตน พิณชนิดาเชื่อมั่นว่าปิ่นเพชรได้ของเพียบแบบนี้ คงหายโกรธแน่นอน...

ถึงแผนเทกโอเว่อร์ของภูมินทร์จะล้มพับไปแล้ว แต่ผีพ่อแม่และป้า อดหวั่นใจไม่ได้ว่าเขาต้องหาทางเอาคืน เรื่องคงไม่จบง่ายๆแค่นี้ พลันมีเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น ผีทั้งสามตนหันมองอย่างสงสัย ก่อนจะหายตัวออกไปดู เห็นเอกยืนอยู่ก็ชะงัก ปราชญ์ไม่ไว้ใจเขา ไม่อยากให้อยู่ลำพังกับพิณชนิดาในห้องพัก

“เราต้องไปตามปิ่นเพชร” พัณทิพาแนะเสร็จ หายตัวไปพร้อมกับน้องชายและน้องสะใภ้

ด้านพิณชนิดากำลังจะเดินมาเปิดประตูรับ ได้ยินเสียงเอกร้องเรียกก็ชะงัก ก่อนจะตะโกนไล่ให้ไปไกลๆ เขาแค่จะขอมือถือคืนเท่านั้น เธอจำต้องเปิดประตูเอามือถือคืนให้ เอกกลับจับมือเอาไว้ เธอสะบัดหนี พร้อมกับสั่งให้ปล่อย เขายิ่งจับไว้แน่น หาว่าเธอปากกับใจไม่ตรงกัน ปากไล่แต่ใจอยากให้อยู่เพราะยังตัดใจจากเขาไม่ขาด ถึงได้แกล้งโทร.ไปหาโวยวายเพื่อให้เขากับฟ้ารุ่งทะเลาะกัน เขาจะได้กลับมาหาเธออีกครั้ง

“บ้ากันไปใหญ่แล้ว ปล่อย” พิณชนิดาพยายามผลักเขาออกห่าง แต่ต้านแรงไม่ไหวถูกดึงไปกอดจูบ

ภูมินทร์เข้ามาเห็นพอดี ด่าว่าทั้งคู่ว่าทำอะไรไม่รู้จักอายผู้คนบ้าง เอกชะงัก พิณชนิดาสบช่อง ดิ้นหลุดจนได้ เอกยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งบอกภูมินทร์ว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน เขาแค่แวะมาเอามือถือที่ลืมไว้คืน ส่วนภาพที่เห็นเมื่อครู่ก็เป็นแค่การทักทายแบบฝรั่ง ที่เราสองคนทำกันเป็นประจำ ภูมินทร์ไม่สนจะทักทายกันแบบไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขา พิณชนิดากลัวเอกจะรู้ว่าเธอกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกัน รีบเข้าไปเกาะแขนภูมินทร์ออดอ้อน

“โถๆๆ ดูสิโกรธจนตัดเยื่อใยกันเลย ขอโทษนะคะดาร์ลิ่ง เมื่อครู่นี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด” พิณชนิดา

เห็นภูมินทร์อ้าปากจะด่า รีบหยิกเอวหยิกหลัง จนเจ็บพูดไม่ออก แล้วรีบไล่ตะเพิดเอกไปให้พ้นๆ เขาเสียหน้าที่ถูกเธอไล่ต่อหน้าแฟนใหม่ จำใจจากไป ภูมินทร์พยายามจะอธิบายไล่หลังว่าตนไม่ใช่แฟนของพิณชนิดา แต่ถูกเธอหยิกเป็นชุด ถึงกับร้องลั่น แล้วเล่นงานเธอกลับว่าหน้าไม่มียาง เล่นหนังสดกับผู้ชายหน้าห้องพัก

“ไหนว่าเลิกกับมันแล้วหรือว่ายังตัดใจไม่ได้ ลืมไปแล้วหรือไง ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนเพื่อนเธอ แย่งแฟนคนอื่นมันบาป ระวังจะตกนรก” ภูมินทร์เห็นเธออ้าปากจะเถียง ชิงดักคอว่าอย่าปฏิเสธให้ยาก เห็นอยู่กับตา แล้วด่าเธอเป็นชุดว่าทั้งโกหก ปลิ้นปล้อน เจ้าเล่ห์ และเป็นเพราะเธอใช่ไหม ที่ทำให้เจ้าของอพาร์ตเมนต์นี้เปลี่ยนใจ

“ใช่...จะทำไม” พิณชนิดาเชิดหน้าท้าทาย

“ชาตินี้ เธอไม่มีวันได้มีชีวิตสงบสุขแน่” ภูมินทร์ขู่เสร็จ เดินกระแทกเท้าจากไป พิณชนิดาแลบลิ้นใส่ไม่สนใจคำขู่ ปิ่นเพชรเตือนไม่ให้ประมาทคนอย่างนายไข่เจียวเด็ดขาด พวกคนรวยเสียอะไรก็เสียได้ ยกเว้นเสียหน้า เขามีเงินขนาดซื้อตึกหลังนี้ได้ ทำไมจะซื้อมือปืนไม่ได้ แล้วถามเธอว่าพอมีใครให้พึ่งพาบ้างไหม พิณชนิดานึกถึงญาติผู้น้องของภูมินทร์ขึ้นมาได้ รีบหยิบนามบัตรของเขาขึ้นมาดู

แสงโชติเพิ่งแต่งตัวเสร็จหลังจากเสร็จกิจกับเปรมสุดา ตอนที่พิณชนิดาโทร.ไปขอนัด เขาวางสายแล้วรีบออกไปทันที เปรมสุดามองตามอารมณ์เสียที่เห็นเขารีบร้อนออกไป แต่แล้วนึกขึ้นได้

“เราจะมัวเสียเวลากับแสงโชติไม่ได้ เป้าหมายของเราคือภูเท่านั้น เอาชนะใจภูยังไงดี” เปรมสุดาครุ่นคิดหนักใจ แล้วภาพของสิรวิทย์ก็ผุดขึ้นมาในสมอง รีบโทร.นัดให้เขาออกมาพบ

ไม่นานนัก เปรมสุดามาถึงร้านกาแฟตามนัด สิรวิทย์มองชุดเซ็กซี่ของเธอแล้ว อดมองอย่างหลงใหลไม่ได้ พอตั้งสติได้ ถามว่ามีเรื่องอะไรถึงโทร.นัดตนมาพบ เธออยากรู้ว่าภูมินทร์ชอบผู้หญิงแบบไหน เขาเองก็ไม่แน่ใจ เพราะไม่เคยเห็นเพื่อนรักจีบใคร แต่ถ้าให้บอกว่าเพื่อนไม่ชอบผู้หญิงแบบไหน คงพอจะให้ข้อมูลได้

“ภูไม่ชอบผู้หญิงแต่งหน้าจัด ทาปากแดง ติดขนตาปลอมยาวเว่อร์ๆ ใส่น้ำหอมฉุน แต่งตัววับๆแวมๆ ที่ไม่ชอบมากกว่านั้นคือผู้หญิงพูดมาก ตามจิก ขี้โวยวาย”

เปรมสุดาถอนใจเซ็ง เพราะที่สิรวิทย์ว่ามาทั้งหมดคือเธอชัดๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมภูมินทร์ถึงไม่ชอบเธอ แล้วตั้งใจจะเปลี่ยนตัวเองใหม่เพื่อเอาใจเขา ขอร้องให้สิรวิทย์ช่วยทำให้เขาหันมาชอบเธอ แม้จะเศร้าใจที่ผู้หญิงที่ตัวเองหลงรักไปชอบคนอื่น แต่สิรวิทย์ก็เต็มใจจะช่วยให้เธอสมหวัง...

ฝ่ายพิณชนิดามาพบแสงโชติตามนัด เล่าให้เขาฟังถึงเรื่องที่ภูมินทร์ตามไปขู่ถึงห้องพัก แสงโชติรับปากจะช่วยพูดกับญาติผู้พี่ให้ โกหกว่าภูมินทร์ฟังทุกอย่างที่เขาพูด พิณชนิดาโล่งใจที่เขาจะช่วยเหลือ

ooooooo

เกิดเหตุร้ายขึ้นที่ริมแม่น้ำตรงจุดเดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้เหยื่อรอดจากการจมน้ำมาได้ และให้ปากคำกับอรรถพรว่า ขณะกำลังเดินอยู่แถวริมน้ำ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งโดดน้ำ ก็เลยวิ่งไปดู กลับถูกใครไม่รู้ลากลงไปใต้น้ำ โชคดีที่เธอเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ ก็เลยกลั้นหายใจได้นาน และว่ายหนีขึ้นฝั่งได้สำเร็จ

“แน่ใจนะครับว่ามีคนดึงขาจริงๆ”

เหยื่อไม่ตอบ แต่ยื่นขาตัวเองให้ดู มีรอยนิ้วแดงที่ข้อเท้าชัดเจน อรรถพรได้แต่ตะลึง เมื่อภิชาสินีเห็นภาพรอยนิ้วมือที่ข้อเท้าเหยื่อจากมือถือของอรรถพร ตัดสินใจจะสืบให้ได้ว่าผีตนนี้ต้องการอะไรกันแน่...

ค่ำวันเดียวกัน ภิชาสินีกำลังจะเข้านอน แต่นึกขึ้นได้ ว่าต้องหาอะไรไว้ป้องกันผีเล่นงาน ตอนที่จะไปสืบความจริง จึงลุกไปค้นหาสร้อยห้อยพระเครื่องของพ่อ พิณชนิดาเห็นเข้า ก็ร้องถามจะเอาสร้อยเส้นนั้นไปทำไม

“เอ่อ ไม่มีอะไร ภิแค่คิดถึงพ่อ เลยอยากเอาสร้อยของพ่อมาห้อยคอ”

พิณชนิดาพยักหน้ารับรู้ไม่ซักถามอะไรอีก ภิชาสินีถอนใจโล่งอก ล้มตัวลงนอน พิณชนิดาขยับเข้าไปใกล้น้อง บอกว่าคิดถึงพ่อ แม่และป้าเช่นกัน ถ้าทุกคนยังอยู่ก็คงดี ป่านนี้พวกท่านคงขึ้นสวรรค์กันหมดแล้ว ภิชาสินีไม่พูดอะไร เพราะเห็นผีพ่อ แม่และป้าปรากฏตัวขึ้น พิณชนิดาห่มผ้าให้น้อง แล้วเสนอตัวจะร้องเพลงกล่อม

“เอาเพลงที่แม่ชอบร้องกล่อมเราตอนเด็กๆนะพี่พิณ”

เสียงเพลงที่พิณชนิดาร้องกล่อมน้อง ทำให้กานต์กมล ปราชญ์และพัณทิพาถึงกับน้ำตาซึม ก่อนจะร้องเพลงคลอไปกับสองพี่น้อง จนกระทั่งทั้งคู่หลับไป

ooooooo

พิณชนิดากรี๊ดสนั่นเมื่อชุดชั้นในที่ตากไว้บนระเบียงห้องหายเกลี้ยง มั่นใจว่าเป็นภูมินทร์แน่ๆที่จะโรคจิตขนาดขโมยชุดชั้นใน เพราะตั้งแต่อยู่ที่นี่มาไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้ ภิชาสินีกับปิ่นเพชรไม่เชื่อว่าจะเป็นฝีมือเขา

“ใช่แน่นอน เมื่อวานนายนั่นอาฆาตแค้นพี่มาก ชุดชั้นในตัวโปรดของพี่ก็หายไป ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร นายภูมินทร์ ไอ้วิปริต อย่าให้เจออีกนะ นายตายแน่” พิณชนิดาขบกรามด้วยความแค้น...

ทางด้านเปรมสุดาปรับลุคตัวเองใหม่เพื่อภูมินทร์โดยเฉพาะ มาหาเขาที่บ้านแต่เช้าโดยไม่มีเมกอัพโชว์หน้าสดแถมเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มิดชิดราวกับกำลังจะไปเข้าโบสถ์วันอาทิตย์ ภูมินทร์เห็นแล้วตกใจมาก ยิ่งเธอพยายามเข้ามาออเซาะ ต้องขอร้องให้ถอยไปห่างๆ

“ไม่ได้นอนก็แย่พอแล้ว นี่ยังต้องมาเจออะไรสยองๆ แต่เช้าอีก สงสัยต้องทำบุญสะเดาะเคราะห์” ภูมินทร์บ่นเสร็จ ลุกหนี เปรมสุดาถึงกับปรี๊ดแตก อุตส่าห์เปลี่ยนลุคขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังไม่สนใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ไม่ได้มีแต่ภูมินทร์เท่านั้นที่ทนสภาพเปลี่ยนแปลงของเปรมสุดาไม่ได้ ปณิตาเองก็ทนดูไม่ได้เช่นกัน เตือนลูกว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อยชอบผู้หญิงสวย และที่สำคัญ ปัญหาภูมินทร์ไม่แล ไม่ใช่เพราะการแต่งหน้าหรือการแต่งตัว แต่เป็นเพราะลูกตามง้อเขามากเกินไป จนดูเป็นของตายไม่เร้าใจ

“ผู้ชายมีสัญชาตญาณนักล่า ชอบความท้าทาย ถ้าสุดากลายเป็นของยาก ภูจะต้องสนใจ”

เปรมสุดาคล้อยตามที่แม่แนะนำ โทร.ชวนสิรวิทย์ไปกินข้าวกลางวัน ขอร้องให้เขาชวนภูมินทร์ไปด้วย เธอหวังจะใช้สิรวิทย์เป็นตัวยั่วให้ภูมินทร์หึงหวง แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่เธอคาดคิด นอกจากภูมินทร์จะไม่สนใจกับท่าทางที่เธออี๋อ๋อสิรวิทย์ ยังขอตัวกลับดื้อๆ เพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งคู่สวีตกันได้เต็มที่ เปรมสุดาทั้งเจ็บแค้นทั้งน้อยใจที่เขาไม่หึงหวงตนเองแม้แต่น้อย ปล่อยโฮลั่นร้านอาหารโดยไม่สนใจสายตาใคร...

ภูมินทร์หนีมานั่งในร้านกาแฟคนเดียว ไม่ทันสังเกตเห็นพิณชนิดากำลังนั่งดูไพ่ยิปซีให้ปลาเจ้าของร้านที่โต๊ะด้านในสุด เธอสรุปคำทำนายว่าปลาจะได้เจอเนื้อคู่ภายในเดือนนี้แน่นอน ปลาชอบใจมาก รอมาสี่สิบปีแล้ว ในที่สุดก็จะมีแฟนกับเขาสักที หยิบซองเงินค่าดูหมอให้พิณชนิดาซึ่งอวยพรให้เธอโชคดี แล้วออกจากร้าน

ปลาหันไปเจอภูมินทร์นั่งจิบกาแฟอยู่ จ้องตาเป็นมัน คนนี้อาจใช่เนื้อคู่ของตัวเองก็ได้ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีคนจ้อง หันขวับไปมอง เห็นแววตาหื่นของเธอถึงกับสะดุ้ง หยิบเงินค่ากาแฟวางบนโต๊ะแล้วเผ่นแน่บ...

เหมือนชะตาฟ้าลิขิตให้หนีกันไม่พ้น พิณชนิดาบังเอิญทำของตกไปใต้ท้องรถของภูมินทร์ ขณะก้มเก็บ เจ้าของรถมาพอดี ต่างฝ่ายต่างชะงัก เขาหาว่าเธออยากได้เขาเป็นสามีมาก ถึงขนาดลงทุนสะกดรอยตาม

“แต่จะบอกอะไรให้ ฉันไม่มีทางลดตัวลงไปนอนกับผู้หญิงอย่างเธอแน่ เลิกพยายามได้แล้ว” เย้ยหยันเสร็จ ภูมินทร์ขึ้นรถขับออกไป มือปืนสองคนซุ่มดูอยู่ รีบขี่มอเตอร์ไซค์ตาม พิณชนิดาเจ็บใจที่หาคำด่าไม่ทันขับรถตามไปเอาเรื่อง รถของคนร้ายเร่งเครื่องขึ้นมาตีคู่รถของภูมินทร์ คนซ้อนท้ายจะหยิบปืนออกมายิง แต่รถของพิณชนิดาแล่นมาปาดหน้า จอดขวางรถของภูมินทร์เสียก่อน เขาเบรกหัวทิ่ม ส่วนมือปืนรีบเก็บปืน แล้วเบนมอเตอร์ไซค์ไปจอดรอดูท่าที พิณชนิดายืนหัวออกนอกรถตะโกนด่าภูมินทร์เสียงลั่นถนน

“ไอ้โรคจิต ชอบขโมยชุดชั้นใน ไอ้บ้ากาม ไอ้วิปริตผิดมนุษย์” ด่าเสร็จ เธอแลบลิ้นใส่ แล้วเร่งเครื่องหนี

ภูมินทร์โกรธขับรถไล่ตาม ทั้งคู่ขับรถปาดกันไปมา จนมาถึงทางรถไฟตัดกับถนน ไม้กั้นกำลังยกลง

พิณชนิดาจำต้องเบรก แต่ภูมินทร์ไม่สนใจ ด้วยความอยากจะชนะ เร่งเครื่องฝ่าไม้กั้นไปอย่างเฉียดฉิว

“รถกระป๋องไร้น้ำยาแบบนั้น กล้าเสนอหน้ามาสู้ยานยนต์ล้ำอนาคตแบบนี้ได้อย่างไร” ภูมินทร์ยิ้มสะใจ ขับรถต่อไปอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ล่วงรู้ว่าคนร้ายขี่มอเตอร์ไซค์ไล่ตาม เขาแล่นมาติดไฟแดง มองกระจกส่องหลังไม่เห็นวี่แววรถเต่าของพิณชนิดา แสยะยิ้มพอใจ หันไปเลือกซีดีจะเปิดเพลงฟัง

รถของมือปืนแล่นเข้าไปใกล้จนได้ระยะ คนซ้อนท้ายชักปืนขึ้นมาจะยิง พิณชนิดาขับรถตามมาด้านหลัง เห็นเข้าก็ตกใจ บีบแตรลั่นเพื่อเตือนภูมินทร์ แล้วเร่งเครื่องจะชนมอเตอร์ไซค์ คนร้ายเห็นรถพุ่งเข้าหา รีบขับหนี คนซ้อนท้ายไม่วายลั่นกระสุนใส่รถของภูมินทร์ไม่ยั้ง พิณชนิดารีบลงจากรถไปดู เห็นเขาฟุบกับเบาะ ใจคอไม่ดีคิดว่าโดนยิง จะเข้าไปช่วย เขาลุกพรวดขึ้นมาเสียก่อน เธอตกใจร้องลั่น ภูมินทร์ไม่วายปากเสียด่าว่าเธออีกทั้งๆที่เธอเพิ่งช่วยชีวิตเอาไว้ พิณชนิดาจะด่าคืนแต่เห็นหน้าตาเขาไม่สู้ดี ได้แต่บอกให้รีบไปแจ้งความ

ooooooo

คราวนี้ภูมินทร์ไม่อิดออด ยอมไปแจ้งความแต่โดยดี ก้องภพกับสิรวิทย์รู้ข่าว รีบตามมาที่โรงพักถามเขาว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า พอเห็นเขาส่ายหน้า

ต่างถอนใจโล่งอก ก้องภพเห็นพิณชนิดาอยู่ด้วย มองด้วยแววตาเต็มไปด้วยคำถาม เธอบอกอย่างกวนๆว่า

“ไม่ต้องสงสัยค่ะคุณก้อง ฉันช่วยชีวิตเจ้านายคุณไว้อีกแล้ว”

“ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอก” ภูมินทร์ยียวนกลับ พิณชนิดาโกรธ เพราะนอกจากเขาจะไม่ขอบคุณสักคำที่เธอช่วยชีวิตเอาไว้ยังกวนประสาทไม่เลิกไม่แล้ว รู้อย่างนี้น่าจะปล่อยให้มือปืนยิงตายให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไปปากเก่งกับยมบาล

สิรวิทย์จำเธอได้ก็ร้องทัก พิณชนิดาทักทายตอบตามมารยาท กลับถูกภูมินทร์เหน็บแนมว่าเที่ยวยิ้มให้ผู้ชายไปทั่ว เธอชักจะทนไม่ไหวขอตัวกลับก่อน เชิดหน้าใส่ภูมินทร์แล้วลุกออกไป

แม้จะยอมแจ้งความ แต่ภูมินทร์ก็ขอให้ตำรวจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าให้นักข่าวรู้เด็ดขาด อีกทั้งยังกำชับก้องภพกับสิรวิทย์ ห้ามบอกเรื่องนี้กับนวลจันทร์ สิรวิทย์เสนอให้เขามีบอดี้การ์ดประจำตัวได้แล้ว ภูมินทร์ไม่ยอมให้มี รับปากจะระวังตัวให้มากกว่าเดิม แล้วถามเขาว่ารู้จักกับตำรวจชั้นผู้ใหญ่ใช่ไหม สิรวิทย์พยักหน้า

“ฉันอยากให้ตำรวจนายหนึ่งทำคดีนี้ ฉันมั่นใจว่าตำรวจนายนี้ไว้ใจได้”...

ตำรวจที่ภูมินทร์ต้องการให้ทำคดีของตัวเองกำลังช่วยกันกับปิ่นเพชรขอร้องไม่ให้ภิชาสินีเสี่ยงอันตรายลงไปใต้น้ำเพื่อพิสูจน์เรื่องผีพรายที่ทำให้คนตาย โดยเขาอาสาจะลงไปเอง เธอซึ้งใจมากเพราะรู้ดีว่าเขากลัวผีสุดชีวิต รีบถอดสร้อยห้อยพระเครื่องของพ่อคล้องคอให้ ปลอบใจว่าไม่ต้องกลัว พระจะคุ้มครองเขาเอง อรรถพรพยักหน้า รวบรวมความกล้าเดินลงน้ำ แต่แล้วหยุดกึก หันกลับมาถามเธอว่ามีคาถาไล่ผีหรือเปล่า

“ไม่ต้องกลัว นึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เข้าไว้ จิตที่ดีจะมีพลังที่ดีคุ้มครองป้องกัน”

อรรถพรพยักหน้ารับรู้ สวมแว่นสำหรับว่ายน้ำแล้วดำลงไปในแม่น้ำ ค่อยๆสำรวจไปทั่วบริเวณที่ผีขึ้นมาฉุดคน เห็นมีก้อนหินขนาดใหญ่จมอยู่ ทันใดนั้น ผีพรายโผล่พรวดมาตรงหน้า อรรถพรแทบช็อก รีบว่ายน้ำหนี ผีพรายตามมาจับขาไว้ ก่อนจะดึงเขาลงสู่ก้นแม่น้ำ ผู้หมวดหนุ่มพยายามดิ้นหนี จนใกล้จะหมดอากาศหายใจ พลันฉุกคิดถึงคำพูดของภิชาสินีขึ้นมาได้ กำพระเครื่องที่คอไว้พร้อมกับอธิษฐาน

“พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ช่วยลูกด้วย” ขาดคำมีรัศมีสว่างเจิดจ้าเปล่งออกมาจากพระเครื่อง...

อีกมุมหนึ่งบนฝั่งแม่น้ำ ภิชาสินีเห็นอรรถพรหายไปนานเริ่มเป็นห่วง ยังไม่ทันจะลงน้ำไปตาม อรรถพรทะลึ่งพรวดขึ้นมาเสียก่อน ภิชาสินีกับปิ่นเพชรช่วยกันลากเขาซึ่งหอบตัวโยนขึ้นฝั่ง พอเริ่มหายใจได้ทั่วท้อง เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใต้น้ำให้ฟัง

ไม่นานนัก ร่างเน่าเปื่อยของหญิงนิรนามก็ถูก ประดาน้ำนำขึ้นมาบนฝั่ง เจ้าหน้าที่จากนิติเวชสันนิษฐานเบื้องต้นว่าน่าจะตายมาแล้วไม่ต่ำกว่า 1 ปี อรรถพร ภิชาสินีและปิ่นเพชรมองร่างนั้นอย่างสงสาร ปิ่นเพชรตั้งข้อสังเกต ที่ผีตนนี้ฆ่าคน อาจเป็นเพราะก่อนตายมีความแค้นฝังอยู่ในจิตใจ ภิชาสินีเชื่อว่าเมื่อเอาร่างของเธอขึ้นมาแล้ว เธอคงหมดห่วงและไปผุดไปเกิดได้สักที พรุ่งนี้เช้าตนจะทำบุญไปให้ เธอจะได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี

“เฮ้อ...หมดเรื่องเสียที” อรรถพรถอนใจโล่งอก โดยไม่ล่วงรู้เลยว่ามันไม่จบง่ายๆอย่างนั้น...

ทางด้านพิณชนิดาอดเป็นห่วงความปลอดภัยของภูมินทร์ไม่ได้ หยิบไพ่ยิปซีขึ้นมาจะทำนายดวงชะตาให้ เขา ยังไม่ทันเปิดไพ่ ภิชาสินีกลับเข้ามาพร้อมกับปิ่นเพชร เธอหันไปถามน้องสาวทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้ ภิชาสินีไม่อยากให้พี่รู้เรื่องผีพรายจึงโกหกว่าไปติวหนังสือกับเพื่อน ปิ่นเพชรอยากไปเปิดหูเปิดตาก็เลยพาไปด้วย พิณชนิดาพยักหน้ารับรู้ แล้วหันกลับมาเปิดไพ่ที่เลือกไว้ ถึงกับชะงัก

“โอ้โห ดวงนายภูมินทร์ดิ่งลงเหวจริงๆด้วย ไพ่ Devil อยู่ติดกับ Hang man วิญญาณชั่วร้าย”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 16:05 น.