ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พรายพยากรณ์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ขณะที่พิณชนิดาเข้าไปซื้อน้ำดื่มให้ภูมินทร์ในร้านสะดวกซื้อ สัณชัยโทร.มาขอร้องให้เธอยอมความ

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่แสงโชติทำมันเกินไป ฉันสัญญาจะลงโทษลูกชายให้รู้สำนึก ถ้าแสงโชติหายเจ็บเมื่อไหร่ ฉันจะพาเขาไปกราบขอโทษหนู” คำอ้อนวอนของเขาทำให้พิณชนิดาคิดหนัก

ครู่ต่อมา พิณชนิดากลับมาที่รถของภูมินทร์ พร้อมด้วยน้ำดื่มและอุปกรณ์สำหรับทำแผล หลังจากทำแผลที่มือให้เขาเรียบร้อย เธออาสาจะขับรถให้ แต่ออกรถแรงไปหน่อย ภูมินทร์ยังไม่ทันคาดเข็มขัดนิรภัย หัวกระแทกคอนโซลหน้ารถเต็มๆถึงกับร้องโอ๊ยลั่น พิณชนิดายื่นหน้าไปเป่าหัวเขาตรงที่โดนกระแทกอย่างเอาใจ เขาถึงหยุดโวยวาย นั่งยิ้มมีความสุข...

ในเวลาต่อมาที่บ้านอัครมโหฬาร ปูเปรี้ยวเห็นรอยนิ้วบนใบหน้าของพิณชนิดา กอปรกับมือที่มีผ้าพันแผลของภูมินทร์ สรุปแบบคนปากเสียว่าเขาต้องตบพิณชนิดาแน่ๆ มือถึงได้เป็นแบบนั้น นวลจันทร์สวนทันที

“พูดอะไรไร้สาระ ป่านแก้ว ไปเอาเจลเย็นให้คุณพิณประคบหน้าที พรุ่งนี้จะได้ไม่บวม”

ป่านแก้วรีบไปทำตามสั่ง ปูเปรี้ยวพึมพำกับตัวเอง ข่าวเด็ดแบบนี้ต้องรีบรายงานเปรมสุดา นวลจันทร์ได้ยินก็เสียงเขียวใส่ เรื่องในบ้านนี้ต้องอยู่แค่คนในบ้าน ถ้ามีคนบ้านอื่นรู้ ตนจะหาคนงานใหม่ทำงานแทน ปูเปรี้ยวถึงกับหน้าเจื่อน...

หลังจากได้ประกันตัว สองพ่อลูกพากันกลับบ้าน แสงโชติขอโทษพ่อด้วยที่ทำให้เดือดร้อน สัณชัยสั่งสอนว่าเจ็บแล้วต้องจำ พลาดแล้วอย่าให้พลาดซ้ำอีก อาการดีขึ้นเมื่อไหร่ เขาต้องไปขอโทษพิณชนิดาเผื่อเธอใจอ่อนยอมความ ตนลองคุยแล้วแต่ไม่สำเร็จ แสงโชติไม่คิดว่าเธอจะยอมความเพราะโดนไปขนาดนั้น

“เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้ ใครจะสนับสนุนพ่อที่มีลูกทำอนาจารผู้หญิงขึ้นเป็นประธานบริษัท” สัณชัยพูดจบเดินเข้าบ้าน แสงโชติคิดหนัก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ทางฝ่ายปิ่นเพชรคุยอวดว่าวันนี้จัดการไล่ตะเพิดเอกให้แล้ว พิณชนิดาชมเปาะว่าเก่งมาก ทำดีแบบนี้ต้องมีรางวัลให้ แล้วเดินไปค้นกระเป๋าถือหาหมากฝรั่ง แต่ไม่เจอก็เลยเทของออกจากกระเป๋าซองเอกสารที่ใส่รูปยอดกับฉัตรหล่นออกมาด้วย ภิชาสินีช่วยพี่สาวเก็บข้าวของ เห็นรูปโผล่ออกมาจากซองก็ชะงัก

“สองคนนี้ฆ่าพ่อสรพงษ์...พี่พิณเอารูปนี้มาจากไหน แล้วทำไมพวกนั้นถึงได้อยู่กับแสงโชติ”

พิณชนิดาเล่าเรื่องที่สิรวิทย์สงสัยว่าแสงโชติอาจจะอยู่เบื้องหลังการลอบฆ่าภูมินทร์ให้ฟัง รวมทั้งเรื่องที่ยอดกับฉัตรน่าจะเป็นคนของเขา ปิ่นเพชรอดสงสัยไม่ได้ ถ้าเป็นอย่างที่พิณชนิดาเล่า ทำไมถึงไม่แจ้งตำรวจจับแสงโชติจะได้หมดเรื่อง เธออธิบายว่าแค่
รูปถ่ายเอาผิดเขาไม่ได้ เราต้องหาหลักฐานที่แน่นหนาให้ได้ก่อน

ภิชาสินีเพิ่งสังเกตเห็นรอยแดงที่ใบหน้าพี่สาว ซักว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าถึงเหตุการณ์ที่โดนแสงโชติวางยาและพยายามจะข่มขืนให้ฟัง โชคดีที่ภูมินทร์มาช่วยไว้ได้ ปิ่นเพชรโกรธมากจะไปเอาเรื่องไอ้คนชั่ว

พิณชนิดาคว้าแขนไว้ ขอให้ปล่อยให้เป็นหน้าที่เธอเอง

“พี่จะเข้าหาไอ้แสงโชติ แล้วล้วงหลักฐานลากไส้มันออกมามัดตัวเอง ให้ดิ้นไม่หลุด”

“มันอันตรายเกินไป ภิไม่ยอมให้พี่พิณเข้าใกล้ไอ้สารเลวนั่นอีกเด็ดขาด”

พิณชนิดาตัดสินใจแล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่ภูมินทร์เข้าไปช่วยให้พ้นเงื้อมมือแสงโชติ เขากอดเธอไว้ พร้อมกับบอกว่าจะอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีเธอ ตอนนั้นเธอรู้ทันที ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอจะทำทุกอย่างให้เขาปลอดภัย ทั้งปิ่นเพชรและภิชาสินีตระหนักในทันทีว่าเธอรักภูมินทร์

“ภิ ปิ่นเพชร เชื่อพี่สักครั้ง พี่จะไม่ยอมให้นายแสงโชติทำอะไรพี่ได้อีกเด็ดขาด พี่จะรักษาตัวให้ดีที่สุดเพื่อภิ ปิ่นเพชรและนายไข่เจียวของพี่”

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่สวนสวยข้างบ้านอัครมโหฬาร ขณะแสงโชติที่ยืนครุ่นคิดหนัก จะทำอย่างไรเรื่องที่ถูกดำเนินคดี อยู่ๆพิณชนิดาเข้ามาบอกว่าจะยอมความไม่เอาผิด พร้อมทั้งให้เหตุผลว่าเป็นเพราะชอบเขามาก

“ยิ่งเจอเหตุการณ์เมื่อวานยิ่งทำให้พิณมั่นใจ”

ภูมินทร์เข้ามาได้ยินพอดีถึงกับอึ้ง พุ่งไปดึงแขนพิณชนิดาไว้ เธอแทบช็อก ไม่คิดว่าเขาจะมาได้ยิน ภูมินทร์ต่อว่าเธอว่าบ้าไปแล้วหรือ รู้ตัวไหมพูดอะไรออกมา เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเขาแล้วถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ในเมื่อเดินหน้าแล้วจะถอยอีกไม่ได้

“นายได้ยินไม่ผิด ฉันชอบคุณแสงโชติ”

ภูมินทร์เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางหัวใจ มองเธอด้วยสายตาผิดหวังอย่างแรง หากเธอชอบไอ้ชั่วนี่จริง เมื่อวานนี้ทำไมไม่สมยอมให้รู้แล้วรู้รอด เธออ้างว่าชอบไม่ได้

แปลว่าจะยอมเสียตัวง่ายๆจนดูไร้ค่า ภูมินทร์ปล่อยแขนเธออย่างหมดเรี่ยวแรง แสงโชติสะใจมาก เข้าไปกอดเอวพิณชนิดาเย้ย

“ในเมื่อหัวใจคุณพิณตรงกัน เราคงจะมีงานมงคลในไม่ช้า ผมขอเรียนเชิญพี่ภูมาเป็นประธานในงานด้วยนะครับ” แสงโชติไม่พูดเปล่ากระชับอ้อมกอดพิณชนิดาแน่นขึ้นอีก ภูมินทร์ทนไม่ไหว หันหลังเดินจากไปอย่างเจ็บช้ำใจ พิณชนิดามองตาม รู้สึกเสียใจไม่ต่างกัน แต่ไม่สามารถบอกความจริงกับเขาได้...

ปิ่นเพชรไม่เห็นด้วยกับแผนการของพิณชนิดา อ้อนวอนขอร้องให้ภิชาสินีช่วยไปห้าม เธอทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่ถ้าอยากให้พี่พิณปลอดภัย เราสองคนต้องช่วยกัน เธอจะสืบเรื่องยอดกับฉัตร ส่วนเขาต้องคอยอยู่ใกล้ๆ

พิณชนิดาเอาไว้ อย่าให้แสงโชติทำอะไรเธอได้ ปิ่นเพชรถึงได้ยอมตกลง...

ระหว่างที่จ่าเหยินกำลังรายงานความคืบหน้าคดีการตายของพ่อสรพงษ์ให้อรรถพรทราบว่าเขาเป็นมือปืนจากเพชรบุรีชื่อเด็ด ดอกจิก ภิชาสินีมาขอพบอรรถพร แทนที่จ่าเหยินจะปล่อยให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง กลับยืนเป็นก้างขวางคอ จนอรรถพรต้องไล่ตะเพิด เขาถึงออกจากห้องไปได้ ผู้หมวดหนุ่มเข้าไปกระแซะจะสวีตหวานภิชาสินี แต่เธอไม่สนใจ หยิบรูปถ่ายของฉัตรและยอดที่ถ่ายร่วมกับแสงโชติยื่นให้เขา

“สองคนนี้คือคนที่ฆ่าพ่อสรพงษ์ แล้วก็เกือบจะฆ่าฉันปิดปาก สองคนนี้ยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตามล่านายภูมินทร์ด้วย”

อรรถพรอธิบายว่าถึงแม้ฉัตรกับยอดจะตามล่าภูมินทร์จริงก็ยังสรุปไม่ได้ว่าแสงโชติเกี่ยวข้องด้วย ถึงในรูปจะเห็นว่าเขาให้เงินคนคู่นี้ก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นเงินค่าจ้างวานฆ่าอยู่ดี

“ทางเดียวที่เราจะรู้ความจริงคือต้องตามจับสองคนนี้ให้ได้”

จังหวะนั้น จ่าเหยินเข้ามารายงานว่าได้เบาะแสที่อยู่ของฉัตรกับยอดจากสายตำรวจแล้ว อรรถพรจัดแจงจะไปตามจับตัว ภิชาสินีขอไปด้วย แต่เขาไม่อนุญาต แล้วรีบออกไปกับจ่าเหยินทันที...

ทางด้านภูมินทร์ไม่เป็นอันทำงานทำการเอาแต่นั่งใจลอยคิดถึงเรื่องที่พิณชนิดาสารภาพรักแสงโชติต่อหน้าตัวเอง จนก้องภพทักว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ดูเหม่อๆ ชอบกล เขาปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไร แล้วเสก้มหน้าอ่านเอกสารเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่ได้มีแต่ภูมินทร์เท่านั้นที่นั่งใจลอย พิณชนิดาก็เช่นกัน ก้องภพเห็นแล้วอดถามไม่ได้ว่ามีปัญหาอะไรกับภูมินทร์หรือเปล่า เขาถึงได้หน้าเศร้าๆเหม่อๆเหมือนกันกับเธอ พิณชนิดาตัดสินใจเล่าแผนการทั้งหมดให้ฟัง ก้องภพแนะให้เธอบอกเรื่องนี้ที่เธอแกล้งชอบแสงโชติเพื่อจะสืบหาหลักฐานเล่นงานให้ภูมินทร์รู้

“ขืนบอก เจ้านายคุณก็โวยวายจนแผนแตก”

ก้องภพไม่เข้าใจทำไมเธอถึงต้องลงทุนเอาตัวเข้าเสี่ยงขนาดนั้น เธอทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ภูมินทร์ปลอดภัย เขาถึงบางอ้อทันที ที่แท้พิณชนิดารักเจ้านายของเขานั่นเอง...

ขณะที่พิณชนิดามุ่งมั่นกับแผนการที่วางไว้ เปรมสุดา ฟ้ารุ่งและปณิตาก็วางแผนจะเล่นงานพิณชนิดาเช่นกัน โดยจะวางยาบ้าเพื่อให้เธอได้อับอายกลางงานฉลองครบรอบ 30 ปีของบริษัท จนยืนอยู่ในสังคมไม่ได้

“ถ้านังพิณยืนอยู่บนสังคมไม่ได้ ก็ยืนข้างตาภูไม่ได้เช่นกัน ลูกแม่ฉลาดมาก” ปณิตาชมไม่หยุดปาก...

ภิชาสินีสะกดรอยตามอรรถพรกับจ่าเหยินมาถึงบ่อนที่สายตำรวจแจ้งว่ายอดกับฉัตรมา อรรถพรจำต้องให้เธออยู่ด้วยเพราะหากเธอโวยวายเดี๋ยวแผนลอบจับสองคนนั่นจะพลอยล้มไปด้วย ซุ่มอยู่ไม่นานก็เห็นฉัตรกับยอดออกมาจากบ่อน บ่นกันระงมว่าเสียพนันจนหมดกระเป๋า ขืนไปข่มขู่เอาเงินจากแสงโชติอีกมีหวังคราวนี้ได้กินลูกปืนแทนข้าวแน่ อรรถพรกับจ่าเหยินค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะจับกุม

แต่พวกนั้นรู้ตัวเสียก่อน แยกย้ายกันวิ่งหนี จ่าเหยินตามฉัตร ขณะที่อรรถพรไล่ตามยอด ภิชาสินีมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะวิ่งตามจ่าเหยินไปอีกทอดหนึ่ง ปรากฏว่าคว้าน้ำเหลว ทั้งยอดและฉัตรหนีเอาตัวรอดไปได้

ooooooo

งานเลิกแล้ว แต่ภูมินทร์ยังไม่ออกจากห้องทำงานสักที พิณชนิดาได้แต่ชะเง้อมองด้วยความเป็นห่วง ระหว่างนั้นแสงโชติเดินเข้ามาหา เธอรีบปั้นหน้ายิ้มดีใจ ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

“ผมไม่สบายใจที่เห็นคุณพิณอยู่บ้านเดียวกับพี่ภู พูดตรงๆว่าผมหึง คุณพิณย้ายออกมาได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ เพื่อคุณแสงโชติ เรื่องแค่นี้พิณทำได้อยู่แล้ว”

แสงโชติเชยคางเธอขึ้นมา ชมว่าน่ารักที่สุด ภูมินทร์ออกมาเห็นพอดี ชะงักไปอึดใจก่อนจะเดินจากไป

พิณชนิดาได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง...

ทันทีที่กลับถึงบ้านอัครมโหฬาร พิณชนิดาสั่งให้ปิ่นเพชรกับภิชาสินีเก็บข้าวของกลับไปอยู่อพาร์ตเมนต์ ขวัญทิพย์ ทั้งสามคนยังไม่ทันจะพ้นประตูบ้าน ภูมินทร์เดินสวนเข้ามาเสียก่อน พิณชนิดาแจ้งว่าจะย้ายกลับไปอยู่ที่เดิม เขาไม่พูดอะไร คว้ากระเป๋าจากมือทุกคนเอากลับไปไว้บนห้องอย่างเก่า ประกาศกร้าวจะไม่มีใครย้ายไปไหนทั้งนั้นถ้าเขาไม่อนุญาต แล้วบอกพิณชนิดาว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน ก่อนจะเดินนำออกไป

ผีพ่อ แม่และป้าปรากฏตัวขึ้น มองตามพิณชนิดาอย่างเป็นห่วง อยู่ๆร่างของสามผีติดๆดับๆ พวกนั้นรู้ทันทีว่าใกล้เวลาที่จะต้องจากภิชาสินีและพิณชนิดาเข้ามาทุกที ต่างมองหน้ากันเศร้าใจ...

ภูมินทร์ทวงสัญญาที่พิณชนิดารับปากจะช่วยตามหาคนที่บงการฆ่าตนให้ หากเธอย้ายออกไปก็เท่ากับผิดคำพูด ตนแมนพอที่จะไม่สนใจเรื่องที่เธอชอบกับแสงโชติผู้ต้องสงสัยคดีนี้ ถ้าเธอยังมั่นใจในตัวเขาก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆ่าตน พิณชนิดาหาคนผิดให้ภูมินทร์ได้โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่

“อยากไปจากฉันขนาดนั้นเลยหรือ” คำพูดตัดพ้อของ ภูมินทร์ทำเอาพิณชนิดาครุ่นคิดหนัก

ครู่ต่อมา พิณชนิดากลับมาที่ห้องพัก ภิชาสินีซึ่งรออย่างใจจดจ่อ ถามว่าภูมินทร์คุยอะไรด้วย ปิ่นเพชรโพล่งขึ้นทันที หรือว่านายนั่นขอเธอแต่งงาน พิณชนิดาปฏิเสธว่าเปล่า เขาแค่ย้ำให้เธอจำหน้าที่ของตัวเองให้ดีว่ามาที่นี่เพราะอะไร เขาไม่ให้เธอไปเพราะเธอยังทำงานให้เขาไม่เสร็จ ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น

“ภิ...ช่วยพี่คิดทีสิว่าพี่จะบอกนายแสงโชติยังไงเรื่องที่พี่ไม่ได้ย้ายออกไป นายแสงโชติจะได้ไม่สงสัย”

“พี่พิณก็โกหกไปสิว่าการที่พี่พิณอยู่ใกล้ๆนายภูมินทร์จะมีประโยชน์กับเขามากกว่า นายนั่นอิจฉานายภูมินทร์ใจแทบขาด ต้องอยากรู้เรื่องนายภูมินทร์อยู่แล้ว”

ooooooo

แสงโชติเสนอหน้ามาร่วมโต๊ะอาหารที่ตึกใหญ่แต่เช้าเพื่อจะมาเอาใจพิณชนิดา ภูมินทร์เห็นสองคนออดอ้อนใส่กันก็ทนไม่ได้ บอกนวลจันทร์ว่าไม่หิวขอตัวไปทำงานก่อน ภิชาสินีอยากจะอยู่เป็นก้างขวางคอแต่ติดเรียน จำใจออกมาก่อน แสงโชติสบช่องจัดแจง จิ้มไส้กรอกป้อนพิณชนิดา เธอขอกินเองเขาก็ไม่ยอม

“ไม่ได้ครับ ผมอยากป้อน อย่าขัดใจผมนะที่รัก”

พิณชนิดาจำเป็นต้องกินอาหารที่แสงโชติป้อน ปูเปรี้ยวแอบดูอยู่ รีบเอามือถือขึ้นมาถ่ายคลิป แล้วส่งไปให้เปรมสุดา พอเห็นคลิปเท่านั้นเธอถึงกับปรี๊ดแตกขว้างมือถือทิ้ง ปณิตารับไว้ได้ทัน รีบเปิดมือถือดูว่าลูกอารมณ์เสียเนื่องจากอะไร ครั้นเห็นคลิปแสงโชติกำลังอี๋อ๋อกับพิณชนิดาก็เอะใจ คาดคั้นลูกที่โมโหเพราะหึงแสงโชติใช่ไหม ทีแรกเธอไม่ยอมรับ แต่สุดท้ายก็สารภาพว่าเป็นเมียของเขา

ปณิตาโกรธมากตบลูกหน้าหัน ด่าซ้ำว่าไม่รักดี แทนที่จะหาทางจับภูมินทร์ให้ได้กลับไปยุ่งกับผู้ชายอื่น วันๆสร้างแต่ปัญหา แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสียสุดๆ เปรมสุดาน้ำตาร่วง ทั้งโกรธทั้งเสียใจ

“เพราะแกคนเดียวนังพิณ ทำให้ชีวิตฉันต้องเป็นแบบนี้”...

จากนั้นไม่นาน เปรมสุดาไปพบกับสิรวิทย์เพื่อหาคนปลอบใจ เขากลับแสดงท่าทีหมางเมินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธออดถามไม่ได้ว่าเป็นอะไรไป เขารู้เรื่องของเธอกับแสงโชติหมดแล้ว ภูมินทร์เองก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน และขอร้องเธอไม่ต้องมาเจอเขาอีก เปรมสุดาแทบทรุดลงไปกองตรงนั้น...

ด้านแสงโชติคอยฉวยโอกาสกับพิณชนิดาตลอดเวลา แม้แต่ระหว่างเดินมาตามทางในออฟฟิศด้วยกัน เขาก็ตีก้นเธอเล่น แถมชวนให้มีอะไรด้วย เธออยากจะตบสักฉาดก็ทำไม่ได้กลัวแผนจะแตก ได้แต่ขอร้องให้เขารอเวลาหน่อย อีกไม่นานเธอจะยอมเขาทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะเธอมีงานด่วนต้องทำ

“ก็ได้ ผมจะรอ แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่ชอบรออะไรนานๆนะครับ” แสงโชติไม่วายตีก้นพิณชนิดาอีกครั้งก่อนจะเดินแยกไป เธอขบกรามแน่นด้วยความแค้น หันมาเจอก้องภพยืนจ้องอยู่ถึงกับยิ้มแหยๆ เขาขอร้องเธอให้ล้มเลิกแผนการนี้เพราะมันเสี่ยงเกินไป เธอยืนกรานจะต้องหาหลักฐานมัดตัวแสงโชติให้ได้เสียก่อน แล้วขยับจะไป เขาคว้ามือเธอไว้ ภูมินทร์ผ่านมาเห็นพอดี ต่อมหึงแตกซ่านทนดูไม่ไหวต้องเดินหนี จึงไม่ทันเห็นว่าก้องภพแค่จะเอามือถือของเธอมาโหลดแอพพลิเคชั่นสำหรับติดตามตัวให้ จะได้รู้ว่าเธออยู่ไหน ปลอดภัยดีหรือเปล่า...

ในเวลาต่อมา ขณะประตูลิฟต์ที่ภูมินทร์เข้าไปกำลังจะปิด พิณชนิดายื่นมือมาจับประตูไว้แล้วก้าวตามเข้ามา เขายังงอนเธอไม่หาย ทำเมินไม่มอง ลิฟต์เจ้ากรรมเคลื่อนมาได้ไม่เท่าไหร่ก็เกิดกระตุกก่อนจะหยุดดื้อๆ พิณชนิดากดปุ่มขอความช่วยเหลือแต่เงียบไม่มีใครขานตอบ จึงหยิบมือถือขึ้นมา

“ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ มีแต่สัญญาณไวไฟ ไลน์ให้คุณก้องมาช่วยดีกว่า”

ภูมินทร์เห็นเธอกดข้อความก็หมั่นไส้ แดกดันว่าอีกไม่นานผู้ชายในออฟฟิศของเขาคงเสร็จเธอกันทุกคน พิณชนิดาโกรธก็เลยประชดใส่ว่าผู้ชายที่นี่น่ากินทุกคนก็เลยอดใจไม่ไหว ภูมินทร์หึงขึ้นหน้าดึงเธอมาจูบ เธอจะตบแต่เขาคว้ามือไว้ สั่งห้ามไปยุ่งกับผู้ชายที่ไหนอีกเพราะเธอได้จูบที่มีค่าไปจากเขาแล้ว ถ้าเธอไม่ฟังจะจับล่ามโซ่เอาไปขังกลางป่า พิณชนิดาด่าเขาว่าโรคจิต เขาดึงเธอมาจูบอีกครั้ง ทันใดนั้นประตูลิฟต์เปิดออก

ก้องภพกับช่างซ่อมลิฟต์เห็นเต็มสองตา พิณชนิดาอายมาก วิ่งหนีทันที ภูมินทร์ทำไม่รู้ไม่ชี้เดินไปยังห้องทำงานตัวเอง ก้องภพตามมาต่อว่าว่าทำแบบนั้นกับคุณพิณทำไม ยิ่งมีคนเห็นเธอก็ยิ่งเสียหาย

“ผมรู้ว่าคุณภูไม่ทำอะไรแบบนี้กับใครง่ายๆ ถ้าคุณภูไม่ได้รู้สึกอะไร คุณพิณเป็นคนดี ดีมาก ผมไม่อยากให้คุณภูเสียเธอไป โดยที่คุณภูยังไม่ได้บอกความรู้สึกที่แท้จริง ลองกลับไปคิดดูนะครับ”

ooooooo

ภูมินทร์ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของก้องภพ หลังเลิกงานจึงสั่งให้เธอไปธุระกับเขาก่อนอย่าเพิ่งกลับ แล้วพาไปยังร้านอาหารหรูเพื่อจะสารภาพความในใจ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่กล้าพูด พิณชนิดาคิดว่าเขากลั่นแกล้งก็เลยขอตัวกลับ แล้วลุกออกไปทันที ภูมินทร์รีบตามออกมาเรียกตัวไว้ สองคนมีปากเสียงกันอีก

เขาเถียงสู้ไม่ได้ อุ้มพิณชนิดาขึ้นพาดบ่า เธอร้องลั่นให้ปล่อย ใครต่อใครมองกันใหญ่แล้ว เขารีบหันไปบอกคนแถวนั้นว่าเมียของเขาดื้อก็เลยต้องสั่งสอนแล้วตีก้นหนึ่งทีประกอบคำพูด พิณชนิดาถึงกับปล่อยโฮ เขาตกใจรีบวางเธอลง เธอโวยทั้งน้ำตาจะเอาอย่างไรกับเธอก็ให้บอกมาตรงๆ เธอจะได้รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร

“ฉัน...ฉันจะไม่ขอโทษในสิ่งที่ฉันทำกับเธอเมื่อตอนกลางวัน เพราะฉันทำตามความรู้สึกของตัวเอง ฉันไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสจากเธอ ฉันทำเพราะอยากทำ” ภูมินทร์มองด้วยแววตาลึกซึ้งจนคนถูกมองถึงกับอึ้ง...

ขณะที่ภูมินทร์ไม่กล้าบอกความในใจให้พิณชนิดารู้ เปรมสุดาพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ รีบโทร.หาแสงโชติเพื่อแจ้งข่าวนี้ เขากลับไม่ยอมรับสาย เธอจึงส่งไลน์รูปชุดตรวจการตั้งครรภ์ไปให้เขาดูว่าเธอท้อง เขาจึงนัดให้เธอไปเจอที่คอนโดฯที่พักซึ่งเป็นรังรักของทั้งคู่

เปรมสุดาเจ็บใจมากที่แสงโชติปฏิเสธไม่ยอมรับเป็นพ่อของเด็กในท้อง แถมยังสั่งห้ามเธอโผล่หน้ามาให้เขาเห็นอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าเขาใจร้าย แล้วผละจากไปอย่างไม่ไยดี เปรมสุดาร้องไห้โฮ...

ภิชาสินี ผีพ่อ แม่ ป้าและปิ่นเพชรต่างตะลึงอ้าปากค้างเมื่อได้ฟังพิณชนิดาเล่าว่าภูมินทร์จูบเธอ ภิชาสินีอดซักไม่ได้ หลังจากเขาจูบแล้ว พูดอะไรกับเธอบ้างหรือเปล่า ได้ความว่าเขาไม่ขอโทษ แต่บอกว่าเขาทำเพราะรู้สึกอยากทำ ปิ่นเพชรฟันธงทันที แสดงว่าภูมินทร์รักพิณชนิดา แม่กับป้าส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ

“เขาไม่ได้รักเจ๊ เขาจงใจแกล้งมากกว่า คนอย่างนายภูมินทร์ไม่มีหัวใจ” พิณชนิดาพูดจบลุกหนี ภิชาสินี ปิ่นเพชรและผีพ่อ แม่กับป้ามองตามสีหน้าเป็นกังวล...

พิณชนิดาเข้าใจผิดถนัด ภูมินทร์รักเธอหมดหัวใจ เพียงแต่ไม่รู้จะบอกเธออย่างไร ตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความว่า “ฉันชอบเธอ” ตั้งใจจะส่งไปให้พิณชนิดา แต่ไม่กล้าพอ จึงวางมือถือทิ้งไว้อย่างนั้น แล้วปิดไฟนอนหันหลังให้ ปิ่นเพชรในคราบตุ๊กแกเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง รอจนกระทั่งเขาหลับ กลายร่างเป็นเด็กน้อยหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความที่ยังค้างอยู่ไปให้พิณชนิดา แล้วกลายร่างกลับเป็นตุ๊กแกคลานออกไป

ooooooo

แสงโชติตามมาแสดงตัวเป็นเจ้าของพิณชนิดาถึงตึกใหญ่เป็นวันที่สองติดต่อกัน แต่คราวนี้มีดอกไม้ช่อสวยมามอบให้เธอด้วย และขโมยหอมแก้มเธอหนึ่งฟอด ทั้งพิณชนิดาและภิชาสินีตกใจที่เขาฉวยโอกาส โดยไม่รู้ว่าภูมินทร์ยืนมองอยู่ ภิชาสินีเอ็ดแสงโชติเสียงเขียว มาหอมแก้มพี่สาวของตนทำไม

“ทำไมจะหอมไม่ได้ ก็เราสองคนเป็นแฟนกันแล้ว” ไม่พูดเปล่าแสงโชติโอบเอวพิณชนิดาไว้ ภูมินทร์ออกมาโวยใส่พิณชนิดา บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามไปยุ่งกับผู้ชายอื่น แสงโชติติงว่าเขาเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ตนกับพิณชนิดารักกัน แล้วทำไมเธอจะยุ่งกับเขาไม่ได้ ภูมินทร์ดึงพิณชนิดามาโอบไว้

“แกต่างหากที่เข้าใจผิด พิณเป็นผู้หญิงของฉัน ไม่ใช่ ของแกหรือของใครทั้งนั้น”

ภิชาสินียิ้มสะใจ แสงโชติไม่พอใจมองหน้าพิณชนิดาซึ่งจำต้องผละจากอ้อมแขนภูมินทร์เนื่องจากกลัวเสียแผน บอกว่าคนที่เข้าใจผิดคือเขา เธอไม่ใช่ผู้หญิงของเขาแต่เป็นผู้หญิงของแสงโชติแล้วพากันควงแขนออกไป ทิ้งให้ภูมินทร์ยืนหน้าชาอยู่ตรงนั้น...

ด้วยความที่ต้องการประชดพิณชนิดาคืนบ้าง พอเปรมสุดาหอบผ้าหอบผ่อนมาหาที่ออฟฟิศในสภาพตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก อ้างว่าถูกแสงโชติเฉดหัวทิ้งเพราะไปหลงหญิงคนใหม่ แถมแม่ก็ยังไล่ออกจากบ้าน เธอไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน เขาก็เลยให้เธอไปอยู่ที่บ้านของเขา พิณชนิดาเดินมากับแสงโชติได้ยินเข้าก็อึ้ง ขณะที่แสงโชติมองอย่างไม่ไว้ใจว่าเปรมสุดาจะมาไม้ไหนกันแน่

ฝ่ายปณิตารู้ข่าวจากลูกสาวว่าภูมินทร์อนุญาตให้พักอยู่ที่บ้านเขาได้ก็ลืมเรื่องบาดหมางกับลูกไปสิ้น

ooooooo



นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 18:07 น.