เพลงรักผาปืนแตก

ภายในค่ายลายเสือ...ฟ้าลั่นไม่เชื่อว่าสมุนของตนกำจัดเพลิงกับยอดได้แล้วทั้งที่มันมีหลักฐานสร้อยคอ ของเพลิงมายืนยันก็ตาม แต่สำหรับลายเสือนั้นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรนัก เพราะเวลานี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องรีบจัดการ

ฟ้าลั่นไม่เข้าใจยังมีเรื่องอะไรอีก พอเห็นพ่อสั่งไอ้คมสมุนมือขวาพาลูกน้องกลุ่มหนึ่งขึ้นรถออกไป ก็ถามพ่อว่าให้มันไปทำอะไรถึงต้องพาลูกน้องมือดีๆไปด้วยหลายคน

“ก็ไปเก็บกวาดเรื่องที่แกทำเอาไว้ไง อย่าคิดว่าปิดปากไอ้เพลิงได้ ส่วนแกก็รอดคุกมาแล้วมันจะจบ”

“มันจะมีเรื่องอะไรอีกล่ะพ่อ”

“ยังมาถามอีก...แกทำให้ฉันต้องเผยตัว ทำให้ไอ้พวกที่มันอยากกวาดล้างฉันใช้เป็นข้ออ้างเปิดปฏิบัติการไล่ล่าหาที่กบดานของเรา ถ้ามัวแต่มานั่งเฉยๆ ชื่อเสียงราชาค้ายาเสพติดสามแผ่นดินของฉันคงต้องป่นปี้เพราะแก”

“พ่ออย่ามาโทษแต่ฉันสิ ที่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะฉันพยายามขยายอิทธิพลให้พ่อ”

“แล้วแกทำได้มั้ย”

“ก็ถ้าไอ้เชนมันไม่...”

“ไม่ต้องมาเถียง!! ต่อไปนี้แกอยู่เฉยๆ แล้วใช้เวลาว่างพัฒนาฝีมือให้มันสมกับเป็นว่าที่ผู้นำคนใหม่ เข้าใจไหม” ลายเสือชี้หน้าสั่ง ฟ้าลั่นพยักหน้ารับอย่างขอไปที พอพ่อผละไป ไอ้หนุ่มเลือดร้อนก็ทำหน้าดื้อดึงไม่เชื่อฟัง

ooooooo

ด้านเพลิงกับยอดที่มีชีวิตรอดปลอดภัยและยังอาศัยอยู่ที่วัดผาปืนแตก แต่เพราะเพลิงทำจิตใจให้สงบไม่ได้หลวงพ่อจึงไม่ยอมบวชให้ และให้ทั้งคู่ไปอยู่กระท่อมหลังวัดแทนกุฏิ

“ที่ข้าให้เอ็งอาศัยอยู่ที่นี่เพราะเอ็งตัดสินใจแล้วว่าจะดับเพลิงที่มันเผาไหม้เอ็งอยู่ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เอ็งปล่อยให้เพลิงนั่นลุกไหม้ขึ้นมาอีก...เอ็งคงรู้นะ”

“ครับหลวงพ่อ ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นชีวิตผมก็ถูกพิพากษาให้เป็นอย่างที่คนอื่นอยากให้เป็นมาตลอด จนในวันนี้มีคนที่พร้อมจะให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเองโดยไม่เอาอดีตมาตัดสิน ผมไม่อยากทำให้เขาต้องผิดหวังครับ”

“คนที่ให้โอกาสเอ็งน่ะหมายถึงคุณหมอเอื้อมเดือนคนสวยนั่นใช่ไหมไอ้เพลิง” ยอดกระเซ้ายิ้มๆ เพลิงเขินกระทุ้งศอกใส่เพื่อนไม่ให้พูดมาก

“ดีแล้วล่ะ ชีวิตมันต้องเดินไปข้างหน้า อย่ามาเสียเวลาย่ำอยู่กับอดีต แล้วเอ็งล่ะไอ้ยอด”

“ผมคงขออาศัยอยู่ที่วัดดีกว่าครับ ที่รอดตายมาได้ก็เพราะหลวงพ่อช่วยเอาไว้ ให้ผมอยู่ทำงานเป็นเด็กวัดตอบแทนบุญคุณหลวงพ่อนะครับ”

“ตามใจเอ็งแล้วกัน แต่ถ้าตัดสินใจจะอยู่ที่ผาปืนแตกนี่แล้วล่ะก็ ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น อย่าเดินเข้าไปหาเรื่องและอย่าให้เรื่องมาถึงตัว” หลวงพ่อจงใจเตือนเพลิงแล้วเดินออกไป ยอดมองตามก่อนหันมาเอ่ยกับเพื่อนรักว่า

“ที่หลวงพ่อเตือนเมื่อกี้ เพราะหลวงพ่อรู้เรื่องที่เอ็งไปยุ่งเรื่องวุ่นๆของพวกกำนันปราบแหงๆเลยว่ะ”

“ข้าก็ไม่ได้อยากยุ่งเท่าไหร่หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะ...”

“เพราะคุณหมอคนสวยเป็นคนเริ่มหาเรื่องก่อน เอ็งก็เลยต้องทำหน้าที่สุภาพบุรุษคอยปกป้องคุณหมอ”

ยอดสาระแนไม่เลิก เพลิงเลยกระแทกศอกเข้าลิ้นปี่ไปทีก่อนจะเดินหนีไป

ooooooo

ที่อนามัย น้อยเฝ้าดูอาการของจิกกับแสนตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า ทั้งคู่บอบช้ำจากการถูกลูกน้องชาติซ้อมแต่เดือนก็ช่วยเยียวยารักษาอย่างเต็มที่ แต่เธอไม่พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือเรื่องเชนเมื่อทั้งสามคนขอร้อง

แสน จิก และน้อยไม่ละความพยายาม ยืนยันว่าเชนเป็นคนดี พวกตนเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก กล้าเอาหัวเป็นประกัน แต่เดือนท้วงว่าถ้าเชนดีจริงทำไมต้องทำสิ่งที่ไม่ควรให้อภัย เขาดูถูกเกียรติของผู้หญิงอย่างวัลภา

“ผมไม่เชื่อหรอกครับว่ามันจะทำอย่างนั้นกับวัลภา มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิด”

“แต่ฉันเป็นคนไปเจอพวกเขา และช่วยวัลภาออกมาจากนายเชนนะ”

“แต่พวกมันก็ไม่ควรจะตัดสินไอ้เชนด้วยวิธีการไร้ขื่อไร้แปแบบนั้น ถ้าปล่อยให้มันทำกับไอ้เชนได้ ต่อไปทุกคนในผาปืนแตกคงต้องอยู่ใต้อิทธิพลของมันไปจนชั่วลูกชั่วหลาน”

เดือนนิ่งคิดใจคอไม่ดีและเป็นห่วงความปลอดภัยของทุกคนที่นี่ ทันใดนั้นเพลิงเดินเข้ามาให้กำลังใจหมอคนสวยจากใจจริงว่า...ไม่ว่าหมอคิดจะทำอะไร ตนอยู่ข้างหมอเสมอ

ในที่สุดเดือนตัดสินใจไปโรงพักพร้อมกับเพลิงที่อยากมาเป็นเพื่อน เธอมาเจรจากับตำรวจนายหนึ่งให้ทบทวนเรื่องเชนที่กำลังจะถูกกำนันตั้งศาลเตี้ยแขวนคอในเที่ยงนี้ แต่ตำรวจนายนี้อ้างว่าตัวเองยศน้อยต้องรอปรึกษาหัวหน้าก่อน

“แล้วเขาอยู่ไหน อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะมีคนตายเพราะกฎหมู่แล้ว” เพลิงตั้งคำถามเสียงเครียด ตำรวจมองเขาหัวจดเท้าสงสัยว่าเป็นใคร ถามว่าเป็นหมอด้วยหรือไง เดือนรีบบอกว่าเขาเป็นผู้ช่วยของตน แล้วย้ำคำถามของเพลิงอีกครั้งว่า “ตกลงยังไงคะ หัวหน้าของคุณอยู่ไหน”

“หัวหน้าลาออกไปตั้งแต่วานซืนแล้วครับ ตอนนี้กำลังรอทางส่วนกลางส่งคนใหม่มาแทน”

“แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่คะ”

ขาดคำ ชาติโผล่เข้ามาด้วยรอยยิ้มยียวน ตำรวจลุกขึ้นทำความเคารพโดยเร็ว เดือนกับเพลิงเลยถึงบางอ้อ

“นี่หมายความว่า...”

“ใช่ครับ อย่างที่คุณหมอคิดไว้นั่นแหละ ทีนี้คุณหมอกับเพื่อนมีเรื่องเดือดร้อนอะไรจะให้เจ้าหน้าที่อย่างผมดูแลรับใช้ครับ”

เดือนทำท่าจะพูดแต่เพลิงบีบแขนเธอเบาๆพร้อมส่ายหน้าห้าม ก่อนดึงเธอออกมาหน้าโรงพักทั้งที่เธออยากเจรจากับชาติ

“เสียเวลาเปล่าครับคุณหมอ เชื่อผมเถอะครับ ถึงขนาดผลักดันให้ลูกชายตัวเองเข้ามารับราชการหน้าที่สำคัญขนาดนี้ได้ อิทธิพลของกำนันคงครอบคลุมทุกอย่างของผาปืนแตกไปหมดแล้ว”

“แต่ถ้าปล่อยให้เขาใช้อำนาจตามอำเภอใจแบบนี้ก็เท่ากับเราเห็นด้วยกับเขานะ”

“คุณหมอ...ไม่มีใครเห็นด้วยหรอกครับ แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นที่นี่มันก็ไม่ต่างจากสิ่งที่ผมเจอในคุกมาตลอด”

“มันจะเหมือนได้ยังไง ในคุกนายไม่มีอิสรภาพ แต่ที่นี่เรายังมี”

“อิสรภาพที่คุณหมอเห็นอยู่มันคือภาพลวงตา ถ้าอำนาจชี้เป็นชี้ตายอยู่ในมือของคนพวกนั้นได้ขนาดนี้ แสดงว่าทุกคนที่นี่แม้แต่จะหายใจก็ยังถูกบังคับเลย ทางที่ดีผมว่าคุณหมอควรกลับไปเก็บข้าวของแล้วรีบไปจากผาปืนแตกดีกว่า”

“ฉันไม่ไปไหนหรอก ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด”

“ใช่แล้วครับ” ชาติส่งเสียงแทรกเข้ามา “คุณหมอคนสวยไม่ใช่คนขี้ขลาด และผาปืนแตกก็อยากให้มีคุณหมอเก่งๆแบบนี้ประจำอยู่ที่นี่ไปนานๆ ส่วนไอ้พวกขี้ขลาดตาขาวมันไม่เหมาะที่จะยืนอยู่บนแผ่นดินผาปืนแตกหรอก”

ชาติพยักหน้าให้ลูกน้องล็อกตัวเพลิงไว้ เดือนตกใจถามเสียงหลงว่าจะทำอะไรเขา

“ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับคุณหมอ นี่เป็นงานแรกที่ผมต้องเริ่มหลังจากเข้ามารับหน้าที่ดูแลทุกข์สุขของชาวบ้านผาปืนแตก คนแปลกหน้าที่ไม่น่าไว้ใจแบบนี้ต้องถูกสอบสวน” จบคำชาติพยักหน้าอีกครั้งให้ลูกน้อง เพลิงเลยโดนมันตุ๊ยท้องก่อนเอาถุงดำมาคลุมหัวลากตัวออกไป เดือนขยับจะตามแต่ชาติกางกั้นพร้อมพ่นถ้อยคำข่มขู่จนเธอยืนอึ้ง

“ผมขอเตือนด้วยความหวังดีนะครับคุณหมอคนสวย ต่างคนต่างทำหน้าที่ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบไป อย่าก้าวก่ายกัน ไม่อย่างนั้นคุณหมอคงอยู่ที่นี่อย่างไม่สงบสุขแน่”

ooooooo

ประสิทธิ์อดรนทนไม่ไหวหากลูกชายต้องถูกแขวนคอตายในเที่ยงวันนี้ เขาตัดสินใจมาเจรจากับกำนันปราบถึงบ้านพร้อมด้วยโฉนดที่ดินแปลงงามที่ตั้งใจเก็บเอาไว้ให้ลูกชายคนเดียว

วัลภาแอบดูอยู่ห่างๆ ขณะประสิทธิ์เผชิญหน้ากับกำนันและลำดวนที่ชานเรือน

“ถ้ากำนันจะมาอ้อนวอนขอร้องชีวิตไอ้สารเลวนั่นล่ะก็...มาเสียเที่ยวแล้วล่ะ”

“ไม่เอาน่าลำดวน ครูเขาเป็นผู้ใหญ่ของที่นี่ ถ้ากล้ามาถึงที่แบบนี้ก็แสดงว่าต้องมีดีอะไรจะมาคุยกับฉันใช่ไหมครู”

“เราต่างก็เป็นพ่อคนเหมือนกันนะกำนัน ลูกที่เราเฝ้าเลี้ยงดูมันมา สันดานมันจะดีหรือไม่ดียังไง สุดท้ายมันก็เป็นลูกของเรา”

“มันก็ใช่...แต่ถ้าครูมาพูดแค่นี้แล้วคิดว่าฉันจะยอมปล่อยไอ้เชนไปล่ะก็...เปลืองน้ำลาย”

“แต่ฉันไม่ได้เลี้ยงลูกชายมาเพื่อนั่งดูมันตายต่อหน้าต่อตา” ประสิทธิ์ขึ้นเสียงแล้วหยิบโฉนดที่ดินออกมา “ฉันมาเพื่อต่อรองชีวิตลูกชายฉันเท่านั้น และนี่คือสิ่งที่ฉันเอามาเพื่อต่อรอง”

“นี่มันโฉนดที่ในไร่ของครูนี่”

“ใช่...ไร่ที่ฉันใช้หยาดเหงื่อทั้งชีวิตหาเงินซื้อมาเพื่อให้เป็นสมบัติของลูกของหลาน”

“แต่วันนี้มันกำลังจะไม่มีทายาทเอาไว้ให้เป็นมรดก” ลำดวนยิ้มเยาะ

“งั้นฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมครูถึงมาพบฉัน ไอ้ที่ดินที่เป็นไร่ของครูเนี่ยมันก็เป็นที่ที่สวยและดีที่สุดในผาปืนแตก แต่ที่ดินแค่นี้ครูคิดเหรอว่ามันจะมีค่าพอสำหรับชีวิตไอ้เชน”

“แค่นี้เหรอกำนัน ที่ตั้งหลายสิบไร่ผืนนี้ถ้าตีเป็นเงินขึ้นมาฉันจะกลายเป็นคนที่รวยที่สุดในผาปืนแตก แล้วฉันก็จะเอาเงินนี่แหละไปยัดใต้โต๊ะหาพรรคหาพวกสนับสนุนให้ฉันมีอิทธิพลมากกว่ากำนันได้ในเวลาแค่ไม่ถึงปี”

“ครู!! นี่ครูกำลังดูหมิ่นข้าราชการตัวอย่างอย่างฉันนะ”

“กำนัน...เรามันก็ลูกผู้ชาย โตมาในผาปืนแตกด้วยกันรู้ไส้รู้พุงกันดี อย่าให้พูดเลยดีกว่า” คำพูดของประสิทธิ์ทำให้กำนันปราบนิ่งไป ลำดวนกระซิบถามสามีว่าจะเอายังไง ใกล้เที่ยงแล้วนะ กำนันจึงรีบตัดสินใจ

“เอาล่ะ เห็นแก่ความกล้าหาญและรักลูกของครู โฉนดที่ดินพวกนี้ฉันจะรับเอาไว้ ส่วนชีวิตของไอ้เชนมันจะต้องโดนแขวนคอตอนเที่ยงตรง พวกเอ็งลากครูออกไปจากบ้านข้า”

ประสิทธิ์หน้าเสีย ถูกลูกน้องกำนันเข้ามาล็อกแขนลากออกไป วัลภาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ยิ่งเครียด ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างนอกจากชีวิตเธอแล้วชีวิตเชนก็คงเจอทางตันแน่!

ooooooo

ชาติจับเพลิงไปข่มขู่คาดคั้นว่าเป็นใครมาจากไหน แต่ไม่ทันได้คำตอบสมุนที่เฝ้าเชนไว้กลางหมู่บ้านก็วิ่งมาบอกว่าเชนหนีไปแล้ว พวกตนประมาทมันไปหน่อย

ชาติโมโหมากใช้ด้ามปืนกระแทกหน้าสมุนคนนั้นแล้วคิดแผนเจ้าเล่ห์ให้เพลิงเป็นคนตามล่าเชนมาให้ได้ ถ้าไม่สำเร็จตนก็ไม่รับรองความปลอดภัยของ

หมอเดือนคนสวย พอยอดทราบเรื่องจากเพลิงก็ตำหนิเป็นการใหญ่ เพราะหลวงพ่อเพิ่งอบรมสั่งสอนอยู่เมื่อเช้าไม่ให้หาเรื่องใส่ตัว

ผ่านไปไม่นาน เพลิงกับเชนเผชิญหน้ากันจนได้ สองหนุ่มเคยต่อสู้กันด้วยเชิงมวยมาแล้ว และเพลิงก็คิดว่าตนเองล้มเชนได้แน่ แต่เพราะไม่อยากเห็นเชนต้องกลับไปโดนแขวนคอจึงลงทุนให้ตัวเองถูกเชนซ้อมแล้วให้เขาหนีไปจากผาปืนแตก แต่เชนกลับยืนหยัดที่จะอยู่ที่นี่ งานนี้เพลิงเลยเจ็บตัวฟรีด้วยน้ำมือของเชน โชคดีที่เดือนกับยอดตามมาเจอจึงพาเขากลับไปรักษาที่อนามัย ส่วนเชนหนีไปตั้งหลักและแสดงเจตนาท้าทายกำนันกับลูกชายอย่างไม่เกรงกลัว

ด้านประสิทธิ์ที่ถูกกำนันยึดโฉนดที่ดินไปแล้วโดนไล่ส่งอย่างไม่ปรานี วัลภาตามมาช่วยเหลือและพาเขาไปส่งที่บ้านก่อนจะเล่าเรื่องถูกเชนทำร้ายในป่าให้ทุกคนที่บ้านนี้ฟัง ประสิทธิ์โกรธลูกชายแต่แสนกับจิกออกรับแทนว่าเชนทำไปคงเพราะแค้นที่ต้องเสียเนื้อทองให้ไอ้ชาติ มันเลยหน้ามืด ผู้ชายก็แบบนี้หน้ามืดขึ้นมาลืมตัวทุกที

“หน้ามืดลืมตัวยังแก้ตัวให้มันอีก ผู้ชายแบบที่เอ็งพูดถึงน่ะเขาเรียกไอ้สันดานหมา ไอ้ใจระยำ ไม่สมควรเรียกว่าเป็นลูกผู้ชายด้วยซ้ำ...ครูไม่น่าเลย ถ้ารู้ว่ามันระยำแบบนี้ปล่อยให้มันถูกฆ่าตายไปแบบนั้นแหละสมควรกับมันแล้ว...ครูขอโทษแม่หนูด้วยนะ”

“ช่างเถอะจ้ะครู ปัญหาของฉันตอนนี้มันไม่ได้อยู่แค่เรื่องเชนอย่างเดียว พี่น้อยบอกว่าเชนหนีไปได้ใช่ไหมจ๊ะ”

“เห็นพวกชาวบ้านเล่าให้ฟังนะ แต่ไม่รู้จะหนีไปได้ไกลแค่ไหน เพราะพวกมันคงไล่ล่าไม่หยุดแน่”

“งั้นฉันกับเชนก็คงเหมือนกัน...ทางรอดจากเรื่องนี้ไม่มีให้เลือกอีกแล้ว นอกซะจากว่า...” วัลภาเว้นวรรคไปเพราะนึกกระดากปาก ทำให้ทุกคนจ้องเธอตาเป๋งอยากรู้ว่าคืออะไร?

ooooooo

เชนท้าทายกำนันปราบกับชาติให้ไปเจอกันที่ทุ่งหินตอนเที่ยงตรง สองพ่อลูกขับรถมาพร้อมสมุนจำนวนหนึ่งอย่างระมัดระวัง ถึงกระนั้นสมุนก็โดนกับระเบิดของเชนเข้าจนได้ โชคดีไม่ตายแค่บาดเจ็บกันเล็กน้อย แต่แค่นั้นก็ทำเอาสองพ่อลูกอึ้งกิมกี่กับความร้ายกาจของเชน

“ถึงกับอึ้งพูดไม่ออกเลยเหรอไอ้ชาติ ระเบิดจากโรงงานระเบิดหินของพวกเอ็งนั่นแหละ มาสิ อยากเข้ามายิงกบาลข้าไม่ใช่เหรอ...มาเลย”

“ไอ้เชน...ไอ้เจ้าเล่ห์” ด่าเสร็จชาติหันไปตวาดลูกน้อง “เฮ้ย! ยืนเฉยทำไม เข้าไปฆ่ามันสิวะ”

ปรากฏว่าลูกน้องส่ายหน้าไม่กล้าเพราะเห็นกับระเบิดตามทางตรงหน้าอีกหลายจุด

“เอ็งมันฉลาดมากนะไอ้เชน แต่ยังไงวันนี้เอ็งก็ไม่มีทางรอดออกจากผาปืนแตกแน่”

“ฉันก็ไม่คิดจะหนีไปจากผาปืนแตกอีกแล้วกำนัน ที่นี่เป็นบ้านเกิดฉัน ฉันก็พร้อมจะให้มันเป็นที่ตายของฉันเหมือนกัน”

“เอาไงดีพ่อ” ชาติหารือด้วยท่าทีร้อนรน กำนันนิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนจะซุบซิบบางอย่างกับลูกแล้วร้องบอกเชนว่า

“วันนี้พ่อเอ็งเอาโฉนดที่ในไร่ทั้งหมดที่ตั้งใจให้เป็นมรดกของเอ็งมาให้ข้าเพราะต้องการแลกกับชีวิตเอ็ง ถ้าเอ็งไม่อยากให้สมบัติที่พ่อเอ็งตรากตรำทำงานแลกมาต้องตกไปอยู่ในมือข้า เราคงต้องมาเปิดอกคุยกัน”

เชนชะงักลังเล ส่วนกำนันปราบยิ้มร้าย อ่านเกมไปไกล...ในเวลาเดียวกันนั้น วัลภากลับมาที่บ้านกำนัน พอโดนลำดวนดุด่าและกดดันว่าจะให้กำนันหาสามีให้หลังเสร็จเรื่องเชน เธอเลยตัดสินใจได้เด็ดขาดกับสิ่งที่คิดไว้

“ถ้าแม่จะจับฉันไปแต่งงานกับคนอื่นล่ะก็...งั้นฉันคงต้องบอกความจริงให้แม่รู้แล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้นกันฉันระหว่างที่ฉันถูกไอ้เชนลักพาตัวไป”

ลำดวนสงสัยรุกเร่งคาดคั้นลูกสาวเป็นการใหญ่ แต่พอได้ยินเรื่องราวก็ตกใจสุดขีด ลากวัลภาตามไปหากำนันปราบที่กำลังเผชิญหน้ากับเชนอย่างเหนือกว่าเพราะความเจ้าเล่ห์

เชนคิดว่าตัวเองตายแน่ แต่การปรากฏตัวของลำดวนกับวัลภาทำให้เขารอดอย่างไม่น่าเชื่อ!

วัลภาวิ่งเข้าขวางทางปืนไม่ยอมให้สองพ่อลูกฆ่าเชนเพราะเขาเป็นผัวของเธอ ทุกคนได้ฟังถึงกับอึ้งงัน รวมทั้งเชนด้วยเช่นกัน

“แกพูดบ้าอะไรของแก...ลำดวน ไปเอาลูกสาวเธอออกมาเดี๋ยวนี้”

“วัลภา...เรื่องที่มันทำกับแกไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ทำตามที่กำนันบอกก่อน”

“ไม่!! ถ้าฉันยอมก็เท่ากับว่าฉันต้องไปเป็นเมียไอ้พวกเศรษฐีขี้ยาพวกนั้น ไหนๆ ฉันก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ฉันขอเลือกเชนดีกว่า”

“ไม่ได้นะวัลภา” ลำดวนทัดทานแต่ลูกสาวไม่ฟัง หันมาชวนเชนออกไปจากที่นี่ ชาติไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่ เล็งปืนจะยิงแต่ลำดวนวิงวอนขอร้องเพราะกลัวถูกวัลภา กำนันเห็นแก่เมียจึงบอกให้ชาติเก็บปืนก่อน

ชาติลดปืนลงอย่างหัวเสีย วัลภารีบกระชากแขนเชนพาออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของลำดวน ส่วนกำนันกับชาติจ้องตามอย่างเอาเรื่อง

วัลภาลากแขนเชนเดินมาตามทางอย่างเร่งรีบ เพราะเชื่อว่าพวกกำนันไม่ปล่อยเราออกมาเฉยๆแน่ ขืนชักช้ามันได้ตามมาเล่นงานเขาแน่

“เดี๋ยวก่อน ที่บอกกับพ่อเลี้ยงเธอไปน่ะ พูดจริงเหรอ”

“จะมาเซ้าซี้ถามอะไรตอนนี้อีก”

“จะไม่ให้เซ้าซี้ถามได้ไง ก็เธอกล้าเรียกฉันว่าผัวต่อหน้าทุกคน ทั้งๆที่ฉันเคยบอกให้เธอพูดแล้ว แต่หัวเด็ดตีนขาดเธอก็อยากเห็นฉันตายมากกว่า”

“ถ้ามีทางเลือกมากกว่านี้ฉันก็ยังอยากเห็นนายตายมากกว่ามายืนพ่นน้ำลายเหม็นๆ ต่อหน้าฉันแบบนี้”

“ก็เลยต้องเลือกไอ้เชนเพราะกลัวจะได้ผัวเป็นเศรษฐีขี้ยา ทำไมถึงได้มีสติคิดช้าแบบนี้ ถ้าคิดเร็วกว่านี้ผัวจะได้ไม่ต้องโดนจับไปทรมานซะระบมไปหมดทั้งตัว” เชนยิ้มกรุ้มกริ่มโอบไหล่วัลภา เลยโดนเธอกระทุ้งศอกเข้าที่ท้องแทบจุก

“นี่แน่ะ อย่ามายียวนกวนน้ำโหฉัน เพราะถ้าฉันเหลืออดเปลี่ยนใจขึ้นมา ฉันจะยอมหน้ามืดไปมีผัวขี้ยา”

“เอาสิ...ผัวขี้ยากับไอ้บ้าเชน เลือกเลย...เลือกสิ ...เปลี่ยนใจเลย” เชนลอยหน้าลอยตายียวน วัลภาหมั่นไส้เหลือทนเข้าไปดึงติ่งหูเขาอย่างแรง

“เสร็จเรื่องพิธีการเมื่อไหร่ ฉันจัดชุดใหญ่ให้ผัวกวนประสาทอย่างนายแน่...ไอ้บ้าเชน”

วัลภาดึงหูเชนเดินต่อไป เชนเจ็บจี๊ดแต่ยังร่ำร้องอยากรู้ว่าพิธีการอะไร...สองคนเดินเข้ามาในเขตวัด พลันพวกกำนันกลุ่มใหญ่ก้าวมาดักหน้า ลูกน้องแต่ละคนของกำนันถือปืนเล็งมาที่เชนเป็นจุดเดียว วัลภาเห็นดังนั้นรีบขวางทางปืนปกป้องเชนทันที

“อย่าเข้ามานะ...แม่ ฉันบอกแล้วไง ห้ามทำร้ายผัวฉัน”

“ฉันจะให้กำนันจับแกใส่ตะกร้าล้างน้ำ ดีกว่ายอมรับมันมาเป็นลูกเขย”

“ยังไม่ลองให้ฉันเป็นลูกเขยแล้วจะรู้ได้ไงว่าฉันเป็นลูกเขยดีๆไม่ได้น่ะคุณแม่ยาย”

“หุบปากนายไปซะ” วัลภาตวาดแว้ดใส่เชน

“ไอ้เชน...แกมันวอนหาเรื่องตายได้ทุกเรื่องจริงๆ ทำลายงานแต่งของไอ้ชาติ ลักพาตัวลูกเลี้ยงฉันแล้วยังปู้ยี่ปู้ยำ ทำให้ฉันต้องเสียหน้า”

“เสียหน้าหรือว่าเสียดายที่ขายลูกเลี้ยงให้คนอื่นไม่ได้แล้วกันแน่กำนัน”

“ไอ้เชน...ตายซะเถอะมึง!!” กำนันโมโหเกินจะทน ชักปืนตรียมยิงแต่ลำดวนร้องลั่นห้ามปราม ขอให้ตนเอาวัลภาออกมาก่อน

กำนันปราบไม่สนใจให้ลูกน้องมาดึงลำดวนออกไป ส่วนวัลภากางกั้นป้องกันเชนเต็มที่ แต่ดูเหมือนจะไม่ สามารถต้านทานความโมโหของกำนันได้ เชนโดนยิงตายแน่ก็คราวนี้!

ทันใดนั้น หลวงพ่อก้าวเข้ามาห้ามและอบรมสั่งสอนทั้งสองฝ่ายก่อนจะแนะนำข้อยุติความขัดแย้งด้วยการให้เชนกับวัลภาแต่งงานกัน

“ในเมื่อทั้งสองคนได้เสียกันไปแล้ว ฝ่ายไอ้เชนก็ยอมรับว่ามันทำ ส่วนฝ่ายวัลภาก็พร้อมไม่ติดใจเอาเรื่อง แต่ขอให้ทำตามประเพณี ข้าก็เห็นว่าน่าจะช่วยยุติความขัดแย้ง”

ลำดวนไม่ยอม กำนันเองก็ไม่ได้อยากได้เชนเป็นลูกเขย แต่เมื่อหลวงพ่อกล่อมต่อไปด้วยเหตุและผล รวมทั้งประสิทธิ์ก็จะยกโฉนดที่ดินที่กำนันยึดไว้เป็นสินสอดทองหมั้น กำนันจึงตกลง แต่พอลับหลังคนอื่น เขาไม่วายดุด่าลำดวนด้วยความโมโหว่าอบรมเลี้ยงดูลูกมายังไงถึงสั่งมันไม่ได้

“วัลภามันดื้อกับฉันมาตั้งแต่เด็ก ฉันทั้งเฆี่ยนทั้งตีแต่มันก็ยังหัวดื้อ ในเมื่อมันทำแบบนี้ จากนี้ไปฉันก็จะตัดแม่ตัดลูกกับมัน พี่กำนันอยากทำอะไรไอ้เชน จะให้วัลภามันโดนลูกหลงฉันก็จะไม่ขัดอีก”

“มันสายไปแล้ว ตอนนี้ฉันต้องรักษาหน้าตาของฉันเอาไว้ แล้วเธอก็ไม่ต้องไปตัดแม่ตัดลูกกับวัลภาด้วย”

“ทำไมล่ะจ๊ะ”

“ลูกสาวเธออยู่ใกล้พวกมัน สักวันอาจจะมีประโยชน์กับเราก็ได้”

“ได้จ้ะพี่ ยังไงฉันก็เป็นแม่มัน ฉันจะไม่ปล่อยให้มันทำให้พี่ขายหน้าแน่ ฉันสัญญา”

กำนันนิ่งไปแต่รอยเจ้าเล่ห์ผุดพราย ไม่มีวันยอมพวกมันง่ายๆแน่

ooooooo

ชาตินำข่าววัลภากับเชนแต่งงานกันมาบอกเนื้อทองด้วยความสะใจ ยิ่งเห็นเธอร้องไห้เสียใจก็หัวเราะชอบใจ เพราะจากนี้ไปประตูสำหรับความคิดถึงที่เธอมีต่อเชนจะถูกใส่กุญแจล็อกปิดตายไปตลอดชีวิตของเธอแล้ว

หลังจากทำพิธีผูกข้อมือกันต่อหน้าหลวงพ่อแล้ว ค่ำนั้นเชนพาวัลภามาอยู่เรือนหอที่สร้างไว้สำหรับตนกับเนื้อทอง วัลภาแสลงใจนิดหน่อยแต่ไม่คิดอะไรมาก อยากถามสิ่งที่ค้างคาใจมากกว่าว่าตอนอยู่ในป่า เชนล่วงเกินเธอจริงหรือเปล่า
เชนลีลาอยู่พักหนึ่งก่อนยอมรับความจริงว่าไม่ได้ทำอะไรเธอแม้แต่นิดเดียว วัลภาฟังแล้วสบายใจแต่ไม่วายทุบตีดุด่าเขาที่เจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เชนรับมือเธอไม่ไหวจำต้องหอบผ้าห่มลงไปนอนใต้ถุนเรือนทั้งคืน

ด้านผู้กองสมานกับจ่าที่ปลอมตัวมาตามข่าวลายเสือราชายาเสพติดแถบชายแดน ทั้งคู่เกือบเอาชีวิตไม่รอดขณะปะทะกับลูกน้องลายเสือ แต่พอหนีมาได้ จ่านำสร้อยคอพร้อมล็อกเกตที่ซื้อจากแม่ค้ามาให้ผู้กองดู ปรากฏว่าในล็อกเกตมีรูปฟ้างาม ทำให้ผู้กองนึกรู้ว่าเพลิงต้องหนีมากบดานอยู่แถบนี้ และตนก็จะไม่ปล่อยให้คนชั่วอย่างมันลอยนวลแน่ แต่หารู้ไม่ว่าคนชั่วที่ผู้กองตราหน้ากำลังปกป้องดูแลความปลอดภัยให้กับหมอเดือนน้องสาวของเขาอยู่ต่างหาก

เพราะความดีมีน้ำใจของเพลิงทำให้เดือนอยากตอบแทนเขาบ้าง จะได้ไม่ต้องอยู่แบบหัวเดียวกระเทียมลีบให้คนอื่นรังแก เธอเห็นควรว่าเขาต้องมีพรรคพวกจึงพาเขาไปฝากกับคณะดนตรีพราวฟ้าของครูประสิทธิ์

“หมออยากจะฝากให้นายเพลิงมาทำงานอยู่ที่วงดนตรีของผมเหรอครับ”

“ค่ะครู หมอรู้จักเขาดี นิสัยเขาดีใช้ได้ ถ้าได้เขามาช่วยงานรับรองว่าเขาจะไม่ทำให้ครูต้องหนักใจเลย”

“แต่ผมไม่เห็นด้วยนะครับคุณหมอ ไอ้หมอนี่มันรับคำสั่งจากไอ้ชาติให้ไปไล่ล่าไอ้เชน แบบนี้น่ะเหรอไว้ใจได้” จิกค้านขึ้นมา

“นั่นเขาไม่มีทางเลือก เขาถูกนายชาติบังคับ และถ้าเขาคิดจะจับเชนจริงๆ ป่านนี้เชนก็คงไม่รอด”

“คุณหมอพูดมาก็ถูก” พูดแล้วน้อยลุกไปเดินวนรอบตัวเพลิงอย่างวิเคราะห์ “รูปร่างกำยำบึกบึน กล้ามเป็นมัดๆ หุ่นแบบนี้นะ ถ้าครูเปิดค่ายมวยล่ะก็คงรับไปตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว แต่ที่นี่มันคณะดนตรีนะคุณหมอ ถึกควายทุย แบบนี้จะเอามาทำอะไร”

“จะให้เป็นแรงงานแบกหาม เดี๋ยวนี้งานตระเวนออกไปเล่นต่างเมืองก็ไม่ค่อยมี กลัวจะไม่มีอะไรให้ทำน่ะสิครับ” แสนผสมโรง แต่แล้วทั้งสามคนก็ชะงัก เมื่อครูประสิทธิ์ปรามเสียงดัง

“พอเลยพวกเอ็ง ใครเป็นเจ้าของคณะวะ ถึงได้มาพูดเองเออเองแบบนี้...ผมอนุญาตให้อยู่ครับ ได้ยินว่าอาศัยอยู่กับหลวงพ่อด้วย ยิ่งคุณหมอมารับรองด้วยผมก็ยินดีไม่มีปัญหาเลยครับ”

“ว่าไงนายเพลิง”

“ขอบคุณนะครับครู แต่ว่า...ผมขอคุยกับหมอหน่อยได้ไหมครับ”

เดือนทำหน้างงๆ แต่ก็เดินตามเพลิงออกมาคุยกันตามลำพัง

“ผมขอบคุณคุณหมอมากนะครับที่ห่วงความปลอดภัยของผมถึงอยากให้ผมมีพรรคพวกคอยดูแลกัน แต่คนอย่างผมไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่จะทำให้คนรอบตัวเดือดร้อน”

“ถ้าคิดว่าทุกคนที่อยู่ใกล้นายต้องเดือดร้อน งั้นนายมาคอยตามดูแลฉันทำไม”

“สำหรับคุณหมอ นั่นมันไม่เกี่ยว”

“ทำไมจะไม่เกี่ยว วันนี้นายเดือดร้อนก็เพราะฉันใช่ไหม”

“เอ่อ...อย่ามาทำหัวหมอกับผมสิครับ”

“ฉันไม่ได้หัวหมอ ก็ฉันเป็นหมอจริงๆนี่”

“โธ่คุณหมอ ผมมันความรู้น้อย เถียงกับคุณหมอผมก็มีแต่แพ้”

“งั้นก็ไม่ต้องเถียง ทำตามที่ฉันขอได้ไหม”

เพลิงอึกอักแต่แล้วก็เงียบไปเพราะเกรงใจคุณหมอคนสวยแสนดี...ทั้งคู่พากันกลับเข้ามาที่กลุ่มครูประสิทธิ์อีกครั้ง เดือนพูดความจริงว่าเพลิงเคยติดคุกข้อหาฆ่าคนตายแต่เขาไม่ได้เป็นคนทำ เขาถูกใส่ร้าย ทุกวันนี้เขายังตามหาว่าฆาตกรตัวจริงคือใคร

“ดูหน้าเอ็งแล้วข้าก็เชื่อ หน้าอย่างนี้จิตใจมันจะโหดเหี้ยมได้ไง ที่ผ่านมาก็ถือว่าเอ็งต้องชดใช้หนี้กรรม แต่ปัจจุบันเอ็งต้องยึดมั่นคุณธรรมเอาไว้”

“จ้ะครู” เพลิงยิ้มดีใจที่ประสิทธิ์ให้โอกาสตน แต่แสนกับจิกอดกระซิบกันไม่ได้ว่าถ้าเชนรู้ว่าคู่ปรับมาอยู่ถ้ำเดียวกันแบบนี้จะเป็นยังไง

เวลาเดียวกันนั้น เชนกำลังบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบน้ำค้างที่มากระเง้ากระงอดถึงใต้ถุนเรือนเรื่องที่เชนแต่งงานกับวัลภา ทั้งที่เธอหลงรักเขามานาน ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่เดินหนีในสภาพนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวเพราะกำลังจะอาบน้ำ แต่สาวเจ้าก็ยังรังควานไม่เลิก จนเขาต้องหนีขึ้นไปบนเรือนร้องเรียกวัลภาให้ช่วยเหลือ ปรากฏว่าน้ำค้างยังตามมาอีก แล้วพลาดท่าเซถลาเกือบล้ม เชนเลยต้องอุ้มเธอไว้ ทำให้ผ้าขาวม้าหลุดลงมากองแทบเท้า เป็นจังหวะที่วัลภาโผล่มาเห็นพอดี

“กรี๊ดดดดดดดดด!”

ooooooo