เพลงรักผาปืนแตก

เชนเปลี่ยนวิธีสารภาพรักวัลภาจากคำพูดเป็นเสียงเพลงที่มีความหมายดีๆแสนไพเราะ วัลภามีใจให้เชนอยู่เหมือนกันเลยยอมคุยกับเขาอย่างเปิดอก ความรักของทั้งคู่จึงลงเอยด้วยดี แต่ทั้งนี้ฝ่ายหญิงยังขอเวลาให้ตนพร้อมถึงจะอยู่กินกันฉันผัวเมียจริงๆ

ขณะที่เชนกับวัลภาเข้าใจกันได้ เพลิงกับเดือนก็ทำท่าจะลงเอย ทั้งคู่วางแผนแต่งงานและตั้งใจอยู่กินกัน ที่ผาปืนแตก แต่คืนนี้เพลิงกลับฝันถึงฟ้างามแฟนคนแรกที่ถูกฆ่าตาย...เหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่างไม่ดีจะเกิดขึ้น

ด้านผู้กองสมานพี่ชายของเดือน เวลานี้เขากลับบ้านที่กรุงเทพฯแล้วพร้อมจ่า แต่กลับมาได้วันเดียวก็เจอคำสั่งพักราชการ เพียงเพราะเขาไปกวาดล้างและทลายรังของลายเสือราชายาเสพติดสามแผ่นดิน ซึ่งสมานและจ่าเชื่อว่ามีคนในเป็นหนอนบ่อนไส้ เพราะอำนาจเงินของลายเสือนั่นเอง

สมานฉุนเฉียวไม่พอใจ บ่นกับจ่าว่าถ้าไม่ให้ตนเป็นตำรวจแล้วตนจะไปทำมาหากินอะไร จ่าได้แต่ปลอบใจและเตือนเท่าที่ทำได้ แต่สมานก็ยังหุนหันไม่ชอบใจการกระทำของเพื่อนร่วมอาชีพที่ฝักใฝ่กับพวกลายเสือ เหตุนี้เองทำให้วันเดียวกันนี้สมานถูกลอบทำร้ายเกือบเอาชีวิตไม่รอด แถมยังมีคำสั่งปลดฟ้าผ่าจากผู้บังคับบัญชาและกลายเป็นภาพข่าวในหนังสือพิมพ์เพราะสมานไปจับตายคนร้ายที่ไม่มีอาวุธต่อสู้

เดือนเห็นข่าวนี้โดยบังเอิญ จึงรู้ว่าแท้จริงพี่ชายยังมีชีวิตอยู่ เธอกลับเข้ามาในอนามัยแล้วรื้อค้นกล่องจดหมายเพราะแน่ใจว่าก่อนหน้านี้พี่ชายต้องส่งโทรเลขหรือจดหมายมาหา พอดีบุรุษไปรษณีย์คนเดิมผ่านมา เดือนจึงรู้ความจริงว่ายอดเป็นคนรับโทรเลขนั้นไว้

เมื่อเผชิญหน้ากัน ยอดผิดเต็มประตูแต่ยังทำไก๋ถามเธอว่าโทรเลขอะไร

“นายไม่ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทำไมนายต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย หรือว่าเพลิงเป็นคนสั่งให้ทำ ถ้าเพลิงสั่งให้นายทำแบบนี้ ฉันก็ต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง” เดือนหุนหันออกไป ยอดหน้าเสียรีบเดินตามไปห้าม

“ไม่ได้นะครับ คุณหมอจะให้ไอ้เพลิงรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

“อย่ามาขวางฉันนะนายยอด เพลิงทำกับฉันแบบนี้ ไม่ได้ ถึงเขากับพี่ชายฉันจะไม่ถูกกัน แต่พี่ฉันรอดตายมาได้เขาก็ควรต้องบอกความจริง ไม่ใช่ปิดบังไม่ให้ ฉันรู้แบบนี้”

“ไม่ใช่ครับ ไอ้เพลิงไม่ได้เป็นคนสั่งผม มันไม่ได้รู้เรื่องนี้เลย แต่ผมต่างหากที่ทำเอง”

“ว่าไงนะ”

“ผมขอโทษครับคุณหมอ แต่เพราะผมรู้จักนิสัยของไอ้เพลิงดี ถ้ามันรู้ว่าพี่ชายคุณหมอยังมีชีวิตอยู่มันจะต้องตัดใจล้มเลิกการแต่งงานแล้วกลับไปมีชีวิตเป็นไอ้เพลิงคนเดิมที่จมอยู่แต่กับอดีตและความแค้น”

เหตุผลของยอดทำให้หมอเดือนชะงักงันไปในที่สุด...ในเวลาเดียวกันนั้น เพลิงกำลังซ้อมร้องเพลงอย่างมีความสุข เชนแวะมาหาท่าทางเขาอารมณ์ดีไม่แพ้กัน เลยโดนเพลิงจับไต๋ได้ว่ากำลังอินเลิฟกับวัลภา

พูดไม่ทันขาดคำ วัลภาโผล่มาตามเชน เธอต้องการให้เขาไปพบแม่ของเธอที่บ้านกำนันปราบตามแผนการที่เนื้อทองส่งข่าวมาว่าต้องการพบทั้งคู่

เมื่อไปถึงบ้านกำนัน วัลภาเกาะติดอยู่กับลำดวนที่ป่วยไข้เพื่อไม่ให้เป็นพิรุธ ส่วนเชนหลบไปคุยกับเนื้อทองแอบบอกข่าวเรื่องโรงงานบรรจุเฮโรอีนที่ได้ยินสองพ่อลูกคุยกัน แต่ไม่ทันจะรู้เรื่องชาติก็โผล่มาเล่นงานเชนอย่างหึงหวงจนเกิดความโกลาหล วัลภาเลยต้องไล่เชนกลับไปก่อน แล้วกลับมาเช็ดตัวให้แม่ที่มีไข้ จึงได้เห็นรอยสักรูปผีเสื้อที่หลังของแม่ซึ่งเหมือนกับที่เธอมี

“แม่ไปได้รอยสักนั่นมาได้ยังไง เล่าให้หนูฟังหน่อยสิแม่”

“ฉันไม่มีอะไรจะเล่าหรอก มันก็แค่รอยสักสมัยที่ฉันสาวๆแล้วบ้าจี้สักตามเพื่อนก็แค่นั้น”

“แต่รอยสักลายนี้มัน...”

“ทำไม...แกเคยเห็นมาก่อนเหรอ”

“เอ่อ...คือ...คือว่าฉัน”

วัลภาอึกอักไม่กล้าเล่าให้แม่ฟังเรื่องที่เคยถูกพวกแก๊งผีเสื้อราตรีจับตัวไป พอดีกำนันปราบเข้ามาขัดจังหวะ สองแม่ลูกเลยต้องยุติเรื่องนี้ไปโดยปริยาย

ooooooo

เย็นวันนั้นกำนันปราบนำสมุนไปประชิดพวกไอ้คมสมุนมือขวาของลายเสือตามนัด ในฐานะคนคุ้นเคยที่ร่วมธุรกิจผิดกฎหมายกันมานาน

“เฮ้ย...พวกเอ็งวางปืน เขาเป็นแขกบ้านแขกเมือง เอ็งจะต้อนรับเขาแบบนี้ไม่ได้”

กำนันสั่งเฉียบขาด เชิดเลยยอมวางปืนลงพร้อมกับพรรคพวก คมเห็นดังนั้นจึงลดปืนในมือลงด้วย

“ทีนี้เราก็มาคุยกันดีๆได้แล้วใช่ไหม แล้วไหนล่ะเจ้านายของเอ็ง”

“นายส่งข้ามาเจรจาคนเดียว ถ้าได้ตามข้อตกลงนายถึงจะออกมาพบ”

“ดูมันทำเข้าสิครับนาย ตัวเองกำลังเป็นเสือลำบากอยู่แท้ๆยังกล้ามาต่อรองอีก”

“ไอ้เชิด เอ็งถอยไป แล้วทำตามที่เขาขอมา”

เชิดทำตามคำสั่งทั้งที่ขัดใจ หยิบกระเป๋าใบใหญ่ท้ายรถมายื่นให้ คมรับกระเป๋าแล้วเช็กของข้างในคือยารักษาอาการบาดเจ็บของฟ้าลั่น

“สิ่งที่พวกแกขอมาข้าจัดให้ไว้ครบแล้ว แต่ดูจากของที่ขอมาเดาว่าผลจากการปะทะกับพวกทหารไทยคงทำให้คนของพวกแกบาดเจ็บหนักเอาเรื่อง”

“กำนันอยากรู้อะไร คนที่จะตอบคำถามของแกคือนายของฉันเท่านั้น”

“งั้นทำไมถึงส่งแกมาคนเดียว ไม่ไว้ใจอะไรฉัน ที่นี่ผาปืนแตก ยินดีต้อนรับเสมอ”

“สาเหตุที่นายไม่มาด้วยตัวเองก็เพราะว่า...” คมยกปืนจ่อกำนันปราบแล้วล็อกตัวไว้รวดเร็ว

“นาย...ผมบอกแล้วว่าไว้ใจพวกมันไม่ได้”เชิดคำราม

“นายของฉันแค่อยากจะคุยกันตามลำพัง บอกพวกแกหลบไป แล้วทุกอย่างจะยุติด้วยดี”

“ไอ้เชิด...ทำตามที่มันสั่ง”

เชิดยอมลดปืนลงอีกครั้งแล้วปล่อยให้คมพาตัวกำนันปราบออกไปพบลายเสือใกล้ลำธารภายในป่า

“เก็บปืนแกไปได้แล้วไอ้คม ถึงเวลาต้องคุยธุรกิจกันดีๆโดยไม่ต้องมีปืนผาหน้าไม้มาข่มขู่กันอีกแล้ว” ลายเสือเปิดฉาก...คมเก็บปืนตามคำสั่งแล้วถอยเปิดทางให้เจ้านายเข้าไปคุยกับกำนัน

“ถ้าอยากคุยกันดีๆ เอ็งก็ไม่น่าทำแบบนี้กับข้า เราทำธุรกิจด้วยกันมาตั้งนาน ความไว้ใจกันมันไม่มีเลยเหรอไงวะไอ้ลายเสือ”

“ตอนนี้ความไว้ใจเป็นสิ่งที่ข้าต้องระวังมากที่สุด เอ็งก็รู้ดีว่าตั้งแต่ค่ายข้าถูกตีแตก ข้าก็มีค่าหัวไปทั่วประเทศ”

“เอ็งก็เลยกลัวว่าข้าอยากจะหักหลังจับเอ็งแลกค่าหัวน่ะเหรอ ฮ่าๆๆๆ เศษเงินแค่นั้นมันทำลายมิตรภาพข้าไม่ได้หรอกเว้ย”

“ข้าก็ต้องมั่นใจก่อน เพราะตอนนี้ข้าไม่เหมือนเมื่อก่อน”

“ไม่เหมือนได้ยังไง เสือก็ต้องเสือวันยังค่ำ ต่อให้ป่าถูกเผาจนเหี้ยน ถ้ำเสือถูกถล่มจนพัง แต่เสือมันก็ยังมีเขี้ยวเล็บ และข้าก็เชื่อว่าเขี้ยวเล็บของเอ็งยังเอาเรื่องอยู่”

“งั้นข้าก็ต้องขอโทษสหายข้าด้วย และต้องขอบคุณมากที่ช่วยส่งยามารักษาลูกชายข้า”

“คำขอบคุณข้าไม่อยากได้จากราชาค้ายาเสพติด 3 แผ่นดินหรอก”

“งั้นเอ็งอยากได้อะไร...บอกข้ามา...เท่าที่ข้าจะทำให้ได้”

“เรื่องตอบแทนน้ำใจยังไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้ก็ได้”

“ข้าไม่ชอบติดค้างใครนานๆ เพราะหลังจากฟ้าลั่นหายดีแล้วข้ายังมีภารกิจกอบกู้ชื่อเสียงของราชาค้ายาเสพติด 3 แผ่นดินให้กลับมายิ่งใหญ่เหมือนเก่าอีก”

“แต่ข้าอยากเตือนเอ็งนะ อายุก็ไม่ได้น้อยเหมือนเมื่อก่อนจะกลับมายิ่งใหญ่กว่าเดิมมันไม่ง่าย”

“แต่เอ็งเพิ่งจะบอกข้าว่าเสือก็ยังเป็นเสือ...เขี้ยวเล็บข้ายังมี”

“ที่ข้าพูดแบบนั้นไม่ได้หมายถึงเสือเฒ่าที่เดินไปชะโงกดูเงาในน้ำแล้วเห็นเงาตัวเองกำลังคาบเนื้ออยู่ในปากหรอกสหาย”

“เอ็งหมายความว่าไง”

ลายเสือยังไม่ทันจะสงสัยมากไปกว่านี้ กำนันก็ผิวปากเป็นสัญญาณ ลูกน้องโผล่พรวดจากทุกทิศทางพร้อมปืนเอ็ม 16 ลายเสือตกใจ รู้แน่แก่ใจแล้วว่าถูกกำนันปราบลอบกัด

“ข้าไม่ใช่หมาลอบกัด แต่เอ็งต่างหากที่เป็นเสือสิ้นลายที่คิดอยากจะกลับไปยิ่งใหญ่ วันนี้เอ็งมาผาปืนแตกไม่ใช่แค่ใช้เป็นที่หลบภัย แต่เอ็งคิดจะแย่งมันไปจากข้าเมื่อเอ็งพร้อมใช่ไหม...ไอ้ลายเสือ ข้าเป็นเจ้าของบ้านเห็นไฟมันกำลังจะไหม้บ้าน ข้าก็ต้องตัดไฟแต่ต้นลม ยกเว้นเสียแต่ว่าเอ็งจะยอมทำตามคำสั่งข้า ข้าก็อาจจะเปลี่ยนใจไม่ฝังศพพวกเอ็งทิ้ง”

“จะให้ข้าเป็นลูกน้องเอ็งเหรอ ฝันไปเถอะเว้ย”

“ก่อนจะปฏิเสธ คิดให้เยอะๆ แล้วค่อยตอบหลังจากที่ฉันยื่นข้อเสนอให้แก...เอ็งมีทางเลือกอยู่ 2 ทาง แค่ทำงานให้ข้ากับตายกันหมดปิดฉากตำนานราชาค้ายาเสพติด 3 แผ่นดินไว้ที่ผาปืนแตก”

“ถ้าเอ็งเก่งนัก คิดว่าแน่กว่าข้า เอ็งก็คงไม่จำเป็นต้องใช้ข้าเป็นมือเป็นเท้าให้เอ็งหรอก”

“ในสิ่งที่คุ้นเคย ข้าถึงต้องใช้ให้เอ็งทำงานให้ไง ดูให้ดีว่าข้าต้องการให้เอ็งกับพวกทำงานอะไรให้” ขาดคำของกำนัน ทหารของลายเสือเดินไปเหยียบกับระเบิดดังตูม “นี่แหละคืองานที่ต้องใช้ความถนัดของเอ็งกับลูกน้อง ที่แถวนี้เต็มไปด้วยกับระเบิดของหลงเหลือตั้งแต่สมัยสงครามโลก เอ็งต้องจัดการเคลียร์มันออกไปให้หมดแลกกับชีวิตของไอ้ฟ้าลั่นระหว่างที่ข้าพามันไปรักษา”

“เอ็งสั่งให้ข้าทำแบบนี้ก็เท่ากับสั่งให้ข้าไปตาย”

“อันนั้นข้าไม่รู้...รู้แต่ว่าถ้าเอ็งรอด เอ็งก็ได้ตัวลูกชายกลับไป...ว่าไง ลายเสือ คำลือ อดีตราชาค้ายาเสพติด 3 แผ่นดิน” กำนันปราบหัวเราะร่วนชอบใจ ลายเสือจ้องเขม็งอย่างเจ็บใจ

ooooooo

เดือนดีใจมากหลังทราบแน่ชัดว่าพี่ชายคนเดียวยังมีชีวิตอยู่ แต่ในขณะเดียวกันก็คิดหนักเรื่องความรักระหว่างตนเองกับเพลิง ผู้ชายที่สมานเกลียดชังเป็นที่สุด

แน่นอนว่าถ้าผู้กองสมานทราบเรื่องต้องไม่ยอมแน่...เมื่อยังคิดไม่ตก เดือนพยายามหลบหน้าเพลิงด้วยการเอางานมาอ้าง และได้ติ๋มร่วมมือคอยสกัดขัดขวางทั้งที่ไม่เต็มใจนัก พอรู้ว่าเพลิงกำลังจะให้หลวงพ่อดูฤกษ์แต่งงาน ทั้งเดือนและติ๋มยิ่งสงสารเขาเหลือเกิน

ยอดรู้เรื่องผู้กองสมานยังมีชีวิตอยู่แต่ไม่ยอมเล่าให้เพลิงฟัง ทนเก็บมันเอาไว้ด้วยความอึดอัดเป็นที่สุด แต่แล้ววันหนึ่งเดือนก็ทำตามหัวใจเรียกร้อง เธอเร่งวันแต่งงานให้เร็วขึ้นจนเพลิงและคนอื่นๆแปลกใจระคนตื่นเต้นยินดีไปตามกัน

ด้านเชนกับวัลภา สองสามีภรรยาที่ตั้งตนเป็นโจรต่างถิ่นเพื่อบ่อนทำลายธุรกิจผิดกฎหมายของกำนันปราบ พอได้เบาะแสจากเนื้อทองเกี่ยวโรงงานบรรจุเฮโรอีน คืนนี้ทั้งคู่จึงวางแผนไปทลายโรงงานจนราบเป็นหน้ากลอง โดยมีแสนกับจิกนำอาวุธหนักมาเป็นตัวช่วยชั้นดี

ชาติถูกหยามถึงถิ่นแถมตัวเองและสมุนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เมื่อกลับมาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้กำนันปราบฟัง แน่นอนว่าเขาต้องโมโหหัวเสีย

“เฮโรอีนของฉันฉิบหายวายวอดไม่เหลือเลยงั้นเหรอ”

“นอกจากเฮโรอีนที่เราเก็บเอาไว้จะไม่เหลือแล้วโรงงานของเราก็ไม่เหลือ แถมคนของเรายังโดนมันสอยไปอีกหลายคนด้วยครับพ่อ”

กำนันโกรธมากเข้ากระชากคอเสื้อลูกมาตะคอก “แล้วแกปล่อยให้ไอ้กระจอกอย่างพวกมันลงมือได้ยังไง”

“พี่ชาติพยายามเล่นงานมันแล้วครับนาย แต่พวกเราไม่คิดว่ามันจะงัดอาวุธลับออกมาเล่นงานจนพวกเราต้องหนีเอาตัวรอด”

“ใช่ครับ เกิดมายังไม่เคยพบเคยเห็น ของมันแรงจริงๆ นี่ถ้าไม่หนีเอาตัวรอดก็คงจะพรุนหาชิ้นส่วนดีๆไม่เจอแน่ครับนาย”

“คำก็หนี...สองคำก็หนี...ไอ้ที่ฉันเลี้ยงพวกแกเอาไว้ฉันไม่ได้เลี้ยงไว้เพื่อจะให้พวกแกเก่งแต่หนีนะเว้ย” กำนันผลักไสลูกชายแล้วเตะเชิดกับตุ่นเซถลาล้มไม่เป็นท่า “ไสหัวไปให้หมด...ไป!!!”

เชิดกับตุ่นรีบออกไปก่อนจะโดนหนักกว่านี้ ชาติมองพ่ออย่างรู้สึกผิด เอ่ยคำขอโทษแล้วเดินคอตกตามสมุนออกไป

กำนันปราบเจ็บแค้นใจเรื่องโจรสองผัวเมีย เข้าไปโวยวายต่อหน้าลำดวนที่ยังนอนป่วยด้วยพิษไข้จนเธอผวาเฮือกตกใจ

“ไอ้เวรเอ๊ย! วอดวายหมด รู้เมื่อไหร่ว่าพวกแกเป็นใครล่ะก็ไม่ได้ตายดีแน่”

“พี่ปราบ...โดนพวกไอ้เสือกับนางสิงห์มันเล่นงานเข้าให้อีกแล้วเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ คราวนี้มันมาเผาโรงงานยาเสพติดของฉันซะไม่เหลือชิ้นดี”

“ใจเย็นๆนะพี่ หมดที่นี่ไปก็ใช่ว่าพี่จะหมดทางทำมาหากิน”

“แต่โรงงานนี้มันเป็นแหล่งทำเงินให้ฉัน ฉันเสียมันไปเท่ากับเงินในกระเป๋าฉันหายไปครึ่งนึงเลย”

“จ้ะ ฉันก็พอจะรู้ แต่พี่กำนันเป็นคนเก่งแถมยังมีอิทธิพลกว้างขวางในผาปืนแตก อีกหน่อยก็คงจะทำโรงงานใหม่ได้”

“ถ้ามันง่ายเหมือนเธอพูดก็ดี แต่นี่มันไม่ใช่ ถ้าเธออยากเห็นฉันกลับมาอู้ฟู่ อยากใช้เงินจากกระเป๋าฉันได้อย่างมือเติบอีกล่ะก็...เธอก็ต้องรีบหายป่วยแล้วรีบลุกขึ้นมานึกให้ออกซะทีว่าไอ้ถ้ำทองคำที่เธอเห็นน่ะมันอยู่ที่ไหน...รับปากสิว่าจะรีบๆหาย เลิกนอนป่วยจะเป็นจะตายให้ฉันทนรำคาญไม่ไหวซะที”

“จ้ะๆ จ้ะพี่”

ลำดวนละล่ำละลักหวาดกลัว โดนกำนันผลักลงไปบนเตียงอย่างแรง...ส่วนที่ห้องของชาติ เนื้อทองกำลังเสียวสันหลังวาบเมื่อได้ยินเขาอาฆาตแค้นคนที่เป็นหนอนบ่อนไส้ ซึ่งมั่นใจว่าต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่อีกไม่นานเขาต้องสืบหาให้เจอ พวกคิดทรยศหักหลังมันต้องไม่ตายดีแน่!

ถ้อยคำของชาติทำให้เนื้อทองใจคอไม่ดี แต่พยายามเก็บพิรุธไว้อย่างมิดชิด...ทางด้านวัลภากับเชนที่ทลายโรงงานยาเสพติดของกำนันปราบสำเร็จลุล่วงตามแผนแล้วกลับเข้าบ้านกันอย่างเบิกบาน เชนเอาใจเธอด้วยการบีบนวดให้อย่างรักใคร่ วัลภาก็เลยให้รางวัลเป็นจู่โจมจูบปากเขาอย่างดูดดื่ม

“วันนี้เอารางวัลไปเท่านี้ก่อน ไว้กวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากไปจากผาปืนแตกได้เมื่อไหร่จะจัดให้อย่างที่ขอ”

วัลภายิ้มให้อย่างน่ารักแล้วกลับเข้าห้องปิดประตู ทิ้งเชนยืนอื้ออึง อึ้งๆเคลิ้มๆ บอกกับตัวเองอย่าง
มุ่งมั่นมากๆ

“ผาปืนแตกจะต้องไม่ใช่นรกบนดิน แต่จะเป็นสวรรค์บนดินด้วยฝีมือไอ้เสือ...สู้เว้ย!!”

ooooooo

หลังจากโดนปลดออกจากอาชีพตำรวจแถมยังมีคนคอยตามล่า สมานจึงตัดสินใจไปจากกรุงเทพฯพร้อมจ่าลูกน้องคู่ใจ ซึ่งจุดหมายปลายทางคือผาปืนแตกที่เดือนเป็นแพทย์อาสาอยู่

ในระหว่างเดินทางด้วยรถคันเก่าของสมาน รถเสียกะทันหัน ทั้งคู่พยายามซ่อมอยู่นานแต่ไม่สำเร็จ เลยต้องเดินเท้ากันท่ามกลางแดดเปรี้ยงอยู่พักหนึ่งก่อนไปเจอรถกระบะเก่าๆของชาวบ้านผ่านมา...

เวลาเดียวกันที่บ้านของเชน วัลภาเผลอตัวทำให้เชนเห็นรอยสักรูปผีเสื้อที่แผ่นหลังอีกครั้ง เชนไม่ปล่อยผ่านเหมือนคราวก่อน ซักถามเธอเป็นการใหญ่เพื่อคลายความสงสัย

“นายอย่ามาถามฉันเรื่องนี้ ฉันไม่มีอะไรจะตอบ” วัลภาจะเดินหนีแต่เชนคว้าข้อมือรั้งไว้

“ทำไมฉันถึงถามไม่ได้”

“อย่ามาเซ้าซี้ถามเรื่องไม่เป็นเรื่องได้ไหมเชน”

“ยิ่งเธอพูดแบบนี้แสดงว่ามันไม่ใช่เรื่องไม่เป็นเรื่องแล้วล่ะ หรือว่าต้องให้ฉันบอกว่ารอยสักแบบนี้มันหมายถึงอะไร”

“นี่นายรู้เหรอ”

“ตอนเห็นครั้งแรกฉันก็จำไม่ได้หรอก แต่พอได้มาเห็นอีกฉันก็พอจะนึกออกว่ามันหมายถึงอะไร”

วัลภาหน้าเสียไม่อยากพูดถึงอีก พยายามแกะมือเชนออก

“เดี๋ยวสิวัลภา ฉันรู้แล้วว่ารอยสักนี่มันหมายถึงอะไร แต่ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเธอจะเคยเป็น...”

“ฉันไม่อยากฟัง” เธอใช้สองมืออุดหู นัยน์ตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้

“ก็ได้ แต่ฉันอยากจะให้เธอเข้าใจก่อนว่าที่ฉันรู้จักรอยสักแบบนี้ก็เพราะว่าตอนที่ฉันไปเป็นทหารใหม่ๆ ฉันเคยได้ยินพรรคพวกในค่ายพูดถึงการช่วยเหลือ

หญิงสาวจากชายแดนที่ถูกหลอกขายไปให้พวกผีเสื้อราตรี แล้วพวกมันก็จะใช้รอยสักนี้ตีตราผู้หญิงที่...”

“แต่ฉันไม่ใช่...ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้น”

“ฉันเชื่อเธอนะวัลภา เธอไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นแน่นอน เพราะฉะนั้นฉันถึงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมเธอถึงมีรอยสักผีเสื้อราตรีนี่ได้”

วัลภากลั้นน้ำตาไม่อยู่ สะอื้นตัวโยนเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในวันที่เธอโดนพวกแก๊งผีเสือจับสักตีตราสินค้าขายตัว...

เชนรับฟังเรื่องราวจากปากเธอด้วยความรู้สึกสงสารและเข้าใจ กุมมือเธอไว้อย่างให้กำลังใจ

“เธอยังโชคดีนะวัลภาที่ตอนนั้นยังมีคนมาช่วยเธอเอาไว้ได้ทัน”

“ถึงฉันจะโชคดีที่ไม่กลายเป็นสินค้าของพวกสารเลวนั่น แต่ผู้หญิงอีกหลายคนที่อยู่ที่นั่นกับฉัน...ฉันเห็นที่พวกมันทำกับผู้หญิงบริสุทธิ์ด้วยกันแล้วฉัน...” วัลภาสะอื้นฮักๆ สีหน้าเจ็บปวดและโกรธแค้น

“ฉันรู้ว่าเธอโกรธและแค้นพวกมันมาก ยังไงกรรมก็ต้องสนองพวกมันเข้าสักวัน ก็เหมือนกับที่เราเป็นไอ้เสือกับนางสิงห์เพื่อจัดการกับพวกหนักแผ่นดินบนผาปืนแตกไง”

“แต่ถึงพวกมันจะถูกกวาดล้างไปได้ ตราบาปที่พวกมันตีตราไว้กับผู้หญิงที่เป็นเหยื่อก็ไม่มีวันลบไปได้เหมือนกับที่...เชน...ฉันไม่รู้จะเล่าให้เธอฟังยังไงดี”

“ถ้ามันเป็นเรื่องที่เธอไม่พร้อมจะเล่าให้ฉันฟังก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคิดว่าฉันช่วยเธอได้ฉันก็ยินดีรับฟัง”

“ฉัน...ฉันเห็นรอยสักผีเสื้อราตรีมันถูกตีตราอยู่บนตัวแม่ฉัน ฉันไม่รู้ว่าแม่มีรอยสักนั่นได้ยังไง ฉันอยากถามแม่แต่แม่ก็ไม่ยอมบอก หรือว่าแม่ฉันจะเคย...”

“คิดในแง่ดีไว้วัลภา แม่เธออาจจะเคยเจอเหตุการณ์เดียวกับเธอมาก็ได้”

วัลภาพยักหน้า พยายามคิดในแง่ดีอย่างที่เชนว่า ทันใดนั้นได้ยินเสียงเพลิงดังหน้าบ้าน เพลิงมาพร้อมกับเดือนเพื่อบอกข่าวดีวันมงคลของพวกตน

เชนกับวัลภาตื่นเต้นกันใหญ่ รีบร้อนลงจากเรือนมายืนตรงหน้าเพลิงกับเดือน

“คุณหมอคะ นี่คุณหมออย่าบอกนะว่า...”

“จ้ะวัลภา ฉันอยากให้วัลภากับเชนไปเป็นสักขีพยานในความรักของฉันกับเพลิง วัลภาไปยินดีกับเรานะ”

“จะพลาดได้ยังไงล่ะคะคุณหมอ”

“ไม่เบาเลยนะเนี่ยพี่บึ้ก ได้ข่าวว่าจะแต่งกัน แต่ไม่ยักรู้ว่าจะใจร้อนอยากแต่งเมียขนาดนี้” เชนแซว

“เขาเรียกว่ามันสุกงอมเต็มที่ต่างหากว่ะไอ้น้องชาย” เพลิงตอบกลับอย่างอารมณ์ดีก่อนหันไปสบตาเดือนอย่างหวานซึ้ง

ooooooo

สมานกับจ่าได้ติดรถชาวบ้านสองคนไปผา-ปืนแตก แต่ระหว่างทางชาวบ้านกลับแสดงตัวเป็นโจรจะจี้ชิงทรัพย์ โดยไม่รู้ว่ามันกำลังเล่นอยู่กับผู้กองมือปราบจอมโหด

หลังจัดการกับโจรมือสมัครเล่นเรียบร้อยแล้ว สมานกับจ่าจึงยึดรถพวกเขาใช้เดินทางไปผาปืนแตกอย่างเร่งรีบ...

เชน วัลภา ยอด รวมทั้งครูประสิทธิ์และลูกวงทุกคนต่างให้ความช่วยเหลือในงานมงคลของเดือนกับเพลิงในวันนี้อย่างเต็มที่ ขบวนขันหมากตั้งแถวที่ถนนในหมู่บ้านมุ่งหน้าสู่บ้านครูประสิทธิ์ที่ว่าที่เจ้าสาวรอคอยอยู่

เพลิงในชุดหล่อเท่สไตล์ลูกทุ่งอยู่ในขบวน เฝ้ามองทุกคนวาดลีลากันสนุกสนานครื้นเครงด้วยรอยยิ้ม

“เชน...ขอบใจสำหรับขบวนขันหมากมากนะไอ้น้องชาย”

“ไอ้เรื่องสนับสนุนให้มีเมียขอให้บอกเถอะพี่บึ้ก ฉันสนับสนุนเต็มที่ เพราะมีเมียดีมันเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ชีวิต...ใช่ไหมพวกเรา”

ทุกคนขานรับเป็นเสียงเดียวกัน ตามด้วยเสียงโห่ฮิ้วลั้นลาเฮฮากันสุดเหวี่ยง น้าแสนคึกคักสอนคาถาบูชาเมียให้เพลิงท่องเสียด้วย

ที่บ้านครูประสิทธิ์ เดือนอยู่ในชุดไทยสวยงามโดยมีวัลภากับน้อยช่วยดูแลความเรียบร้อย

“สวยมากๆเลยค่ะคุณหมอ นี่ถ้าได้ขึ้นไปประกวดเวทีนางสาวไทยล่ะก็ คุณหมอต้องได้มงกุฎกับสายสะพายแน่ๆ”

“ฉันไม่อยากเป็นหรอกนางสาวไทย ฉันอยากเป็นภรรยาของเพลิงมากกว่า”

“แหมๆๆๆ คุณหมอเนี่ย ถ้าน้อยเป็นนายเพลิงมาได้ยินแบบนี้ น้อยไม่รอฤกษ์แต่งหรอก จะรีบอุ้มเจ้าสาวเข้าห้องหอเลย”

“พี่น้อยจ๊ะ ฉันขอบคุณพี่น้อยมากเลยนะจ๊ะสำหรับชุดแต่งงานชุดนี้”

“ไม่ต้องขอบคงขอบคุณอะไรน้อยหรอกค่ะคุณหมอ เพลิงก็ถือว่าเป็นครอบครัวของวงพราวฟ้า คุณหมอมาเป็นภรรยามันก็ถือว่ามาเป็นครอบครัวเดียวกันกับเรา มากกว่านี้ก็ยังได้ค่ะ”

“ได้ยินว่าพี่น้อยแต่งกับน้าแสนก็ใส่ชุดนี้ แบบนี้รักกันยืดรักกันทนเหมือนคู่นี้แน่ๆค่ะ”

“แหม...แซวแบบนี้เดี๋ยวคืนนี้ต้องรำลึกความหลังตอนเข้าหอครั้งแรกกับไอ้แสนซะหน่อย เออนี่ เดี๋ยววัลภาช่วยคุณหมอแต่งตัวไปก่อนนะ น้าต้องไปดูงานข้างล่าง”

น้อยออกไปแล้ว วัลภาสังเกตเดือนหน้าเศร้าพิกล ถามดักคอว่าคิดถึงพี่ชายที่เสียไปใช่ไหม...เดือนชะงัก พยักหน้าแทนคำตอบ

“ฉันเข้าใจค่ะ ความรู้สึกของผู้หญิงในวันสำคัญที่สุดในชีวิตก็เป็นแบบนี้ อยากให้คนในครอบครัวได้มาอยู่ร่วมยินดีด้วย แต่คุณหมอไม่ต้องห่วงนะคะ ถือว่าวัลภาเป็นน้องสาว เชนเป็นน้องชาย แล้วพ่อของเชนก็เป็นผู้ใหญ่

ในพิธีให้ ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกับคุณหมอหมดเลย”

เดือนยิ้มรับ บีบมือวัลภาโดยไม่บอกให้รู้ว่าพี่ชายตนยังไม่ตาย

ooooooo

ที่ร้านกาแฟในหมู่บ้าน สำรวยกำลังบ่นน้ำค้างที่ไม่ยอมไปช่วยงานมงคลที่บ้านครูประสิทธิ์ น้ำค้างไม่ชอบหน้าวัลภาจึงไม่อยากไปเจอ เธอพูดโยกโย้ไปมาจนโดนพ่อดุไปหลายคำ

น้ำค้างผละจากพ่อมาอย่างอารมณ์เสีย แล้วต้องหงุดหงิดไปกันใหญ่ เมื่อชาติเข้ามาวางก้ามข่มเธอหลังจากเขาเคยขืนใจเธอไปครั้งหนึ่ง น้ำค้างไม่ชอบใจแต่ไม่แข็งขืนเอาชนะ เพราะทราบดีว่าคนอย่างชาติลูกชายกำนันปราบนั้นอันธพาลแค่ไหน แต่ถึงยังไงคนอย่างเธอก็ไม่ยอมเสียตัวฟรีๆ รอคอยจังหวะเอาคืนให้สาสม!

หลังจากข่มขู่น้ำค้างพอหอมปากหอมคอแล้ว ชาติกับสมุนคู่ใจก็มุ่งหน้าไปยังขบวนขันหมากของเพลิง อ้างตัวเป็นผู้รักษาความสงบเรียบร้อยในผาปืนแตก ขอตรวจค้นสิ่งผิดกฎหมาย

ทุกคนในขบวนขันหมากหมดสนุกในบัดดล เมื่อชาติค้นพบกัญชาในตัวยอด ทั้งที่ยอดไม่เคยเล่นของพวกนี้ น้อยเห็นท่าไม่ดีรีบไปส่งข่าวพวกเดือนที่บ้าน ส่วนเชนนั้นทุ่มเถียงกับชาติอย่างไม่ยอมลงให้ ทำมาทำไปเกือบปะทะกันถึงนองเลือด หากเชนไม่ตระหนักถึงว่าวันนี้เป็นวันมงคลของเพลิงกับเดือน

“พี่เพลิงไม่ต้อง...กับมันต้องฉันเอง พี่ชายรีบไปแต่งเมียเถอะ เดี๋ยวจะเสียฤกษ์ ทางนี้ฉันจัดการเองได้”

พวกแสนสนับสนุนให้เพลิงทำตามที่เชนบอก เพลิงจึงยอมไปกับแสนและจิก ชาติทำท่าจะตามไปขวางแต่เชนกับยอดรีบผลักอกพวกมัน แล้วตั้งหลักเตรียมตะลุมบอนกัน...

ส่วนที่บ้านกำนัน เนื้อทองเริ่มคิดหนักเพราะกำนันพยายามตามหาตัวหนอนบ่อนไส้ที่เอาเรื่องโรงงานยาเสพติดไปบอกสองโจรไอ้เสือกับนางสิงห์ อีกทั้งสมุนคนสนิทของกำนันก็คอยจับตาเธอเป็นพิเศษ เหมือนจะระแคะระคายอะไรสักอย่าง

เนื้อทองทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ไหว ตัดสินใจแอบออกไปพบวัลภาที่บ้านครูประสิทธิ์ แต่ต้องตกใจกับข่าวใหม่ล่าสุดที่วัลภาบอก

“ว่าไงนะ ชาติน่ะเหรอไปหาเรื่องขบวนแห่ขันหมาก”

“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้ที่นี่กำลังวุ่นวายเลย ถ้าเจ้าบ่าวมางานไม่ได้งานแต่งก็ต้องล่ม ฉันน่ะอดสงสารคุณหมอไม่ได้จริงๆ”

“ชาติเขาอิจฉาไม่อยากเห็นใครได้ดีมีความสุข ยิ่งตอนนี้เขาโดนพ่อเล่นงานเรื่องที่ไอ้เสือกับนางสิงห์ไปเผาโรงงานยาเสพติด ชาติก็เลยยิ่งอาละวาดฟาดงวงฟาดงาไปทั่ว”

“แต่ฉันยอมให้เขามาทำลายงานแต่งของคุณหมอไม่ได้ เห็นทีต้องเป็นนางสิงห์ออกไปจัดการสั่งสอนซะแล้ว”

“เดี๋ยววัลภา ปัญหานี้ให้เชนจัดการไปดีกว่า เพราะว่าฉันมีเรื่องสำคัญอยากปรึกษากับเธอ ฉันถึงต้องแอบมาที่นี่ไม่ให้ใครเห็น”

“มีอะไรเหรอเนื้อทอง”

“ความลับของฉันที่ส่งข่าวให้ไอ้เสือกับนางสิงห์อาจจะถูกเปิดเผย ฉันต้องรีบทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นฉันโดนจับได้แน่”

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ยอมให้เธอโดนจับได้หรอก” วัลภาเอ่ยหนักแน่น ทำให้เนื้อทองรู้สึกใจชื้นคลายกังวลลงไปได้บ้าง

ooooooo