เพลงรักผาปืนแตก
ตอนที่ 11
อัลบั้ม: ละครเรื่อง "เพลงรักผาปืนแตก"
ผู้กองสมานรักษาตัวอยู่ในค่ายทหารไทยแถบชายแดน ร่างกายของเขาแข็งแรงแต่ใบหน้ายังคงมีผ้าปิดตาไว้ข้างหนึ่งซึ่งเป็นผลพวงจากการถูกเล่นงานโดยพวกลายเสือ
สายวันนี้สมานพยายามทดสอบตัวเองด้วยการยิงปืน ปรากฏว่ามือเขาสั่น พยายามจะควบคุมกล้ามเนื้อมือให้มั่นคงแต่ทำไม่ได้อย่างใจ กระสุนทุกนัดไม่โดนเป้าเลยแม้แต่นิดเดียว ทำให้เขาหัวเสียกระหน่ำยิงไปอีกหลายนัดจ่าเฝ้าดูการกระทำของผู้กองสมานมาตลอด อดใจไม่ได้เดินเข้ามาเตือนอย่างปรารถนาดี
“พอเถอะครับผู้กอง สภาพตอนนี้ถึงหมอจะบอกว่าผู้กองฟื้นตัวเร็วมาก แต่ผลจากการที่โดนพวกมันเล่นงานไป ยังไงผู้กองก็คงไม่เหมือนเดิม”
“แต่ผมต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้ ยังมีพวกชั่วๆเลวๆอีกเยอะที่ผมต้องตามไปลากคอมันอีก”
สมานหัวเสียบอกจ่าแล้วเหน็บปืนที่เอวก่อนจะเดินออกไป จ่าเดินตามมาเห็นเขาหยิบดาบและพยายามจะควงแต่ก็ทำไม่ได้เหมือนเดิม
“ผมว่าผู้กองอย่าพยายามฝืนเลยครับ ปล่อยให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป ผู้กองเป็นคนหัวใจสู้ ยังไงก็ต้องกลับมาลุยได้อีกเหมือนเดิมแน่”
“ผมไม่ได้ต้องการแค่สู้เพื่อตัวผมเองเท่านั้นนะจ่า แต่ผมไม่อยากกลับไปในสภาพนี้ให้น้องสาวผมเวทนาสงสาร เพราะหน้าที่ของผมคือดูแลเดือนไม่ใช่ให้เดือนมาดูแลผม”
“ครับผมเข้าใจ ผู้กองรักและหวงน้องสาวมาตลอด เออ ผมส่งโทรเลขด่วนไปให้คุณหมอที่ผาปืนแตกแล้วนะครับ คิดว่าน่าจะถึงที่นั่นแล้ว”
“ขอบใจนะจ่า”
“อย่าขอบใจผมเลยครับ ผมต่างหากที่ผิด ที่รีบส่งโทรเลขไปบอกคุณหมอว่าผู้กองเสียชีวิตแล้วตอนที่ผู้กองหายไป”
“ผมไม่โทษจ่าหรอก จ่าทำดีที่สุดแล้ว สงสารก็แต่เดือน ตอนที่รู้ว่าผมตาย เดือนคงไม่มีใครปลอบใจ ไหนจะต้องไปอยู่คนเดียวที่หมู่บ้านไกลปืนเที่ยงอย่างผาปืนแตกอีก”
“งั้นถ้าคุณหมอรู้ว่าผู้กองยังไม่มีชีวิตอยู่ผมว่าคุณหมอต้องรีบทิ้งงานที่ผาปืนแตกแล้วกลับไปรอพบกับผู้กองที่กรุงเทพฯแน่นอนเลยครับ”
“ฉันก็อยากเจอน้องสาวฉันใจจะขาด ถ้าเธอจะทิ้งงานที่นั่นแล้วกลับมาอยู่กรุงเทพฯกับฉัน เจ็บตัวครั้งนี้ก็ถือว่าคุ้ม” พูดถึงน้องสาวแล้วผู้กองสมานค่อยแช่มชื่นมีความหวัง
ในวันเดียวกันนั้น หมอเดือนเกือบได้รับโทรเลขที่จ่าส่งมาแล้วถ้ายอดไม่เป็นคนรับไว้เสียก่อน เพราะเธอกำลังติดธุระกับคนไข้
ยอดตกใจมากเมื่อเห็นโทรเลขนั้นแจ้งชื่อผู้ส่งคือผู้กองสมาน แสงธรรม นั่นแสดงว่าเขายังไม่ตาย!
“แย่แล้วไอ้เพลิง...ผู้กองยังไม่ตาย นี่ถ้าคุณหมอรู้เข้าเขาได้ทิ้งเอ็งกลับไปหาพี่ชายแน่ แล้วถ้าไอ้ผู้กองรู้ว่าเอ็งได้เสียกับคุณหมอแล้วล่ะก็...ตาย...ตายๆแน่ไอ้เพลิง”
ยอดหน้าเครียดมองซองโทรเลขในมือแล้วตัดสินใจฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วยัดใส่ปากทันทีที่ได้ยินเสียงเพลิงร้องเรียก...ตัดปัญหาไม่ให้เพื่อนรักทราบเรื่อง รวมทั้งหมอเดือนด้วย
“ขอโทษด้วยนะครับคุณหมอ ผมไม่อยากเห็นอนาคตของเพื่อนผมต้องกลับไปโดนผู้กองไล่ล่าอย่างไม่เป็นธรรมอีก” ยอดพึมพำแล้วพูดคุยกับเพลิงอย่างไม่มีพิรุธ...
ด้านลายเสือที่โกรธแค้นพวกทหารไทยเป็นอย่างยิ่ง หลังโดนทลายค่ายราบเป็นหน้ากลอง แถมลูกชายคนเดียวก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสรักษาตัวหลายวันแล้ว
ลายเสือต้องการแนวร่วมเพื่อแก้แค้นกองกำลังทหารไทยแต่ยามนี้ไม่มีใครให้ความร่วมมือ แม้เงินมากมายก่ายกองก็ช่วยอะไรไม่ได้ ลายเสือจึงตัดสินใจจะไปผาปืนแตกเพราะตนยังมีสหายอยู่ที่นั่น
ทางฝ่ายวัลภากับเชนที่ปลอมตัวเป็นจอมโจรไอ้เสือกับนางสิงห์แล้วเปิดฉากห้ำหั่นกับชาติโดยมีเนื้อทองอยู่ในเหตุการณ์ด้วย วัลภาเผชิญหน้ากับเนื้อทองด้วยความหวาดกลัว ส่วนเชนกับชาติต่อสู้กันอยู่อีกด้านเนื้อทองกลัวสุดชีวิต ถอดแหวนที่นิ้วมือส่งให้นางสิงห์
“อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันไม่มีของมีค่าอะไรหรอกนะ มีแค่แหวนทองวงเล็กๆวงเดียวเท่านั้น อยากได้ก็เอาไป ของมีค่าของฉันมีแค่นั้นเอง...เอาไปเถอะจ้ะ”
เชนหรือไอ้เสือจัดการกับชาติแล้วหลบหนีเข้ามาเห็นเนื้อทองกลัวตัวเนื้อสั่น แหวนในมือหล่นลงพื้น เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างจำได้
“แต่ถ้าเห็นว่ามันยังไม่พอ วันหลังฉันจะเอามาให้อีก แต่ขออย่างเดียวอย่าฆ่าฉันเลยนะ ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ ฉันยังตายตอนนี้ไม่ได้ ฉันขอร้องล่ะ” เนื้อทองน้ำตาไหลคุกเข่าพนมมือขอร้องไอ้เสือกับนางสิงห์
“เรื่องสำคัญที่เธอต้องทำคืออะไรเหรอ”
“บอกไม่ได้ แต่มันคือสิ่งเดียวในชีวิตที่ฉันต้องทำให้ได้ มันจะเป็นการปลดปล่อยให้ฉันพ้นจากความรู้สึกผิด ฉันขอร้องนะ ไอ้เสือ นางสิงห์ ไว้ชีวิตฉันเถอะ”
“พวกเราไม่ฆ่าเธอหรอกเนื้อทอง เราแค่มีเรื่องอยากให้เธอช่วย” นางสิงห์พูดพร้อมกับดึงผ้าคาดหน้าออกเผยใบหน้าที่แท้จริง
“วัลภา!!! นี่เธอคือนางสิงห์เหรอ”
“ใช่ ฉันคือจอมโจรนางสิงห์ ส่วนจอมโจรไอ้เสือก็คือเชน”
เนื้อทองตกใจคาดไม่ถึง ตะลึงมองเชนที่เผยหน้าตาอีกคน
“ฉันต้องขอโทษด้วยนะเนื้อทอง ฉันไม่อยากทำให้เธอต้องตกใจ แต่ที่ต้องทำแบบนี้เพราะไม่ต้องการให้ชาติรู้ว่าฉันกับเชนได้คุยเรื่องสำคัญกับเธอ...แหวนทองของเธอวงนี้ฉันจำได้ว่าเธอต้องทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะหาเงินมาซื้อของมีค่าให้รางวัลตัวเองได้”
“ขอบใจมากนะเชน เธอกับวัลภาทำให้ฉันตกใจมากเลยนะ คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าพวกเธอจะเป็นไอ้เสือกับนางสิงห์ศัตรูตัวฉกาจของชาติ”
“ที่ฉันต้องมาเป็นแบบนี้เพราะมันคือทางเดียวที่ฉันจะใช้ตอบโต้เล่นงานสั่งสอนให้พวกมันรู้ว่าทุกชีวิตในผาปืนแตกไม่ได้อยู่ใต้ฝ่าเท้าพวกมันไปซะหมด มันควรถึงเวลาที่จะต้องมีใครสักคนลุกขึ้นมาเป็นคู่ปรับและพร้อมสู้จนกว่าจะทำให้ผาปืนแตกกลายเป็นสวรรค์มากกว่านรกบนดิน”
“เชน...เธอพูดแบบนี้มาตลอดเวลาที่อยู่กับฉัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าวันนี้เธอจะดึงให้วัลภามาร่วมมือกับเธอ”
“ที่ฉันเห็นด้วยกับเชนเพราะฉันอยากปลดปล่อยแม่ของฉันจากกำนันปราบ เธออยู่ในบ้านนั้นเธอก็คงรู้ดีว่าพวกมันเลวขนาดไหน”
“ฉันนับถือหัวใจกล้าต่อสู้ไม่ยอมแพ้ของเธอจริงๆเลยวัลภา แบบนี้สิเธอถึงเหมาะกับเชนที่สุด”
เชนกับวัลภาชะงักมองหน้ากัน เนื้อทองเห็นท่าทางแววตาก็รู้สึกได้ว่าทั้งคู่มีบางอย่างในใจแต่ไม่แสดงออก
“เนื้อทองจ๊ะ ฉันว่าเรามาคุยกันเรื่องธุระสำคัญที่ฉันกับเชนอยากขอร้องให้เธอช่วยเหลือดีกว่า ก่อนที่ชาติจะเริ่มสงสัยว่าเธอหายไปไหน”
หลังจากพูดคุยเรื่องสำคัญกันแล้ว เนื้อทองสีหน้าค่อนข้างตกใจ ทวนคำพูดของทั้งคู่ว่า “เธออยากให้ฉัน สืบเรื่องโรงงานบรรจุเฮโรอีนของพวกนั้น?”
“ใช่แล้วเนื้อทอง ฉันได้ข้อมูลมาเกี่ยวกับโรงงานลับที่พวกนั้นใช้เป็นที่บรรจุเฮโรอีนเพื่อส่งขาย แต่ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน”
“วิธีการต่อสู้ของพวกเราคือการตัดแขนตัดขาธุรกิจของพวกมัน ทำให้มันรู้ว่ามันจะต้องอยู่อย่างลำบาก และเป็นการช่วยเหลือคนที่ต้องกลายเป็นทาสของพวกมันด้วย”
“แต่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน ไม่เคยเห็นชาติหรือว่าพ่อเขาพูดถึงเรื่องนี้เลย”
“ที่มันไม่พูดเพราะมันระวังเรื่องนี้มาก ฉันคิดว่าถ้าจัดการทำลายโรงงานนี้ได้ก็เท่ากับตัดเส้นเลือดใหญ่ของ พวกมันได้เลยเนื้อทอง...เธอเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดพวกนั้นมากที่สุด ฉันกับเชนถึงตัดสินใจมาขอความช่วยเหลือจากเธอ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าถ้าบอกความจริงเรื่องนี้ให้เธอรู้แล้วเธอจะเลือกอยู่ฝั่งไหน”
“วัลภาจ๊ะ ที่ฉันขอร้องไม่ให้ไอ้เสือกับนางสิงห์ฆ่าฉัน เพราะว่าฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำให้ได้ก่อนตายน่ะ เธออยากรู้ไหมว่าอะไร”
“อะไรเหรอ”
“ฉันสาบานกับตัวเองไว้ว่าฉันจะพยายามอดทนยอมให้ชาติข่มเหงทำร้ายฉันให้ได้ เพราะเมื่อถึงวันหนึ่งวันที่โอกาสของฉันมาถึง ฉันจะเป็นคนลงมือฆ่าเขาด้วยตัวฉันเอง”
“เนื้อทอง! ฉันไม่ให้เธอทำแบบนั้นเด็ดขาด ผู้หญิงดีๆอย่างเธอมือจะต้องไม่เปื้อนเลือด”
“เธอห้ามฉันไม่ได้หรอกเชน มันคือความตั้งใจที่ฉันสาบานกับตัวเองไว้”
“แต่ฉันจะเป็นคนลงมือเอง มันจะต้องได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่มันทำไว้กับเธอ”
“เธอไม่ใช่ฉันนะเชน เธอไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเจ็บมากแค่ไหน แล้วอีกอย่างเธอมีวัลภาเป็นคู่ชีวิตอยู่แล้ว อนาคตของเธอสำคัญกว่าฉัน”
“แต่ว่า...” เชนพยายามจะท้วงแต่เนื้อทองไม่สนใจ เดินเข้าไปจับมือวัลภาบีบแน่นให้สัญญา
“ฉันตกลงจ้ะวัลภา ฉันจะพยายามสืบเรื่องที่เธอต้องการรู้ให้ได้ รวมทั้งต่อๆไปด้วย ถ้าไอ้เสือกับนางสิงห์อยากให้ฉันช่วยอะไรฉันจะช่วยอย่างเต็มที่”
วัลภายิ้มพอใจ แต่แล้วตกใจเมื่อได้ยินเนื้อทองยื่นหน้ามากระซิบบางอย่างโดยไม่ให้เชนได้ยิน...จังหวะนั้นเสียงชาติกับสมุนเรียกหาเนื้อทอง เธอจึงเร่งเชนกับวัลภาให้รีบหลบไปทันเวลาก่อนที่พวกชาติจะมาถึง
ooooooo
เดือนอยากตอบแทนน้ำใจของเพลิงที่เมื่อวานเขาสร้างรอยยิ้มและความสุขให้กับชาวบ้านที่มารับการรักษาจากเธอ...เช้าวันนี้เธอนำของขวัญที่ได้รับการแนะนำจากยอดมาให้เขาถึงกระท่อมหลังวัด
เพลิงถูกใจของขวัญชิ้นนี้มาก ถึงแม้จะเป็นแค่สร้อยคอธรรมดาแต่ข้างในล็อกเกตมีรูปเดือนผู้หญิงที่เขารัก ส่วนยอดก็ดีใจที่เห็นเพื่อนมีความสุข และไม่ต้องการเห็นเพื่อนกลับไปเป็นทุกข์เหมือนที่ผ่านมา
สายวันนี้มีบุรุษไปรษณีย์นำโทรเลขมาส่งที่อนามัย ยอดตาไวเห็นก่อนคนอื่นจึงปรี่มาเลียบเคียงถามว่ามีจดหมายของหมอหรือเปล่า พอได้คำตอบว่าไม่มี ยอดพ่นลมหายใจบอกว่าค่อยยังชั่วหน่อย ทำให้บุรุษไปรษณีย์ถามกลับอย่างสงสัย
“ทำไมต้องค่อยยังชั่วด้วยล่ะ”
“อ๋อ...คืออย่างนี้ครับพี่ชาย ผมกับแฟนคุณหมอเป็นเพื่อนสนิทกัน ตอนนี้เรากำลังเป็นห่วงเรื่องที่มีทั้งโทรเลข ทั้งจดหมายที่มาถึงคุณหมอ เพราะว่ามันเป็นจดหมายขู่รังควานของแฟนเก่าคุณหมอ”
“จริงเหรอ”
“จริงสิครับ ยิ่งโทรเลขฉบับเมื่อวานนี้ยิ่งตัวดีเลย เล่นเอาคุณหมอร้องห่มร้องไห้ทั้งคืน มันเขียนมาข่มขู่สารพัด เพราะมันรู้ว่าคุณหมอกับเพื่อนผมจะแต่งงานกัน ผมกับเพื่อนแทบอยากจะจับรถไปกระทืบมันให้เละคาที่ถึงกรุงเทพฯเลย”
“ไอ้คนแบบนี้มันไม่เป็นลูกผู้ชาย”
“ใช่ครับพี่ชาย น่าสงสารคุณหมอมาก เพราะฉะนั้นถ้าเกิดมีจดหมายหรือโทรเลขมาถึงคุณหมออีก ผมจะขอรบกวนพี่ชายช่วยเก็บเอามาให้ผมได้ไหมครับ”
บุรุษไปรษณีย์พยักหน้า เชื่อสนิทกับเรื่องราวที่ยอดแต่งขึ้นมาเป็นตุเป็นตะเพราะความรักเพื่อน ไม่อยากให้ความรักระหว่างเดือนกับเพลิงมีอุปสรรคขวากหนาม
แน่นอนว่ายอดคิดถูกต้อง หากผู้กองสมานพี่ชายของเดือนล่วงรู้รับรองเป็นเรื่อง เพราะในสายตาสมานเพลิงคือฆาตกรที่เขาไม่มีวันญาติดีด้วย
ooooooo
หลังจากพักฟื้นจนร่างกายแข็งแรงดีแล้ว ผู้กองสมานและจ่ากลับเข้ากรุงเทพฯพร้อมกัน จ่าแปลกใจที่ไม่มีโทรเลขหรือจดหมายของเดือนตอบกลับมาทั้งที่ตนโทรเลขบอกเธอเรื่องพี่ชายยังมีชีวิตอยู่ หรือว่างานเธอจะยุ่งจนไม่มีเวลา
สมานน้อยใจหากน้องเห็นงานสำคัญกว่าพี่ชายคนเดียว และถ้าเดือนกลับมาคราวนี้เขาจะไม่ยอมให้เธอกลับไปที่ผาปืนแตกอีกเป็นอันขาด...
เวลานั้น เดือนกับเพลิงมีความสุขมาก เพลิงมีกำลังใจในการกลับมาเป็นนักร้อง ยิ่งวันนี้มีชาวบ้านเรียกร้องหลังจากได้ฟังเขาโชว์เพลงเมื่อวันก่อน ทำให้เพลิงสุขใจและอารมณ์ดีทั้งวัน เที่ยวกอดคนโน้นคนนี้แทนคำขอบคุณ โดยเฉพาะน้อยกับวัลภาที่เปิดโอกาสและผลักดันให้เขาได้เป็นนักร้อง
ด้านเนื้อทองที่รับปากเชนกับวัลภาว่าจะช่วยสืบความลับของชาติ เธอจึงทำดีกับเขาทุกอย่าง แม้ไม่ชอบใจที่เขาคอยบังคับเธอให้ทำตามคำสั่ง โดยเฉพาะเรื่องการสร้างภาพให้ชาวบ้านรู้สึกนิยมชมชอบในสิ่งที่เขาทำ
กำนันปราบและสมุนพาลำดวนกลับบ้านหลังผิดหวังจากการค้นหาถ้ำที่มีทองคำไม่พบ แถมยังจะเอาชีวิตไม่รอดเกือบโดนระเบิดที่ฝังไว้ใต้ดินตั้งแต่สมัยสงครามโลก
ลำดวนพลัดหลงเข้าไปในถ้ำแล้วหมดสติ แต่พอเธอวิ่งหนีกลับออกมาก็จำเส้นทางไม่ได้ กำนันหงุดหงิดหัวเสียบ่นเธอไปหลายคำก่อนจะมาเล่าเรื่องราวให้ลูกชายฟัง
“น่าเสียดายนะพ่อ เหมือนอยู่แค่เอื้อมแต่กลับคว้าไปไม่ถึง”
“ใช่...น่าเสียดาย แต่ก็ยังดีที่พอจะรู้ว่ามันมีขุมทรัพย์มหาศาลรอให้ฉันไปเอา โดยที่ไม่มีใครรู้ นอกจากลำดวนคนเดียว”
“พ่อจะแน่ใจได้ยังไงว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก”
“แถวนั้นมันอันตราย ใครไม่รู้จักเส้นทางก็มีแต่ตายกับตายนอกจากดวงแข็งจริงๆ”
“แต่เราก็ควรส่งคนเข้าไปเฝ้าแถวนั้นเอาไว้ป้องกันไม่ให้มีใครบังเอิญเข้าไปเจอที่นั่นอีก”
“เอ็งคิดถูกแล้วไอ้ชาติ พ่อจะส่งลูกน้องเข้าไปเฝ้าแถวนั้นเอาไว้ ถ้ามีใครสงสัยเอ็งก็บอกพวกชาวบ้านว่ามีพวกโจรมากบดานอยู่ในป่า เอ็งต้องส่งคนไปดูแลความปลอดภัยให้ชาวบ้าน”
“ครับพ่อ”
สองพ่อลูกยิ้มให้กันอย่างเข้าขา เนื้อทองเมียงมองก่อนยกน้ำเข้ามาให้พ่อกำนัน
“ขอบใจนะเนื้อทอง...เออ...ได้ยินพวกลูกน้องมันมาบอกว่าสะใภ้ของฉันโดนไอ้เสือกับนางสิงห์เล่นงาน”
“พวกมันมาหมาลอบกัดฉันกับเนื้อทอง แต่ฉันไล่ตะเพิดมันหนีไปแล้ว เจออีกเมื่อไหร่จะเล่นงานมันให้หนัก”
“อย่าปล่อยให้มันเป็นแมลงหวี่แมลงวันตอมรำคาญนานนักนะไอ้ชาติ งานใหญ่ๆยังมีให้แกต้องไปดูแลอีกเยอะ”
พูดไม่ทันขาดคำ เชิดเข้ามารายงานกำนันว่ามีปัญหาเรื่อง “ของ” ที่จะส่งเข้ามา ชาติถามทันทีว่าที่โรงงานใช่ไหม เชิดอ้าปากจะตอบแต่กำนันชิงตัดบทให้เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า...เนื้อทองเลยได้แต่มองตามด้วยความสงสัย
ภายในห้องทำงาน เชิดรายงานเรื่องราวของลายเสือให้สองพ่อลูกรับรู้ กำนันเองก็พอจะได้ข่าวมาเหมือนกันว่าค่ายของลายเสือโดนทหารไทยเล่นงานหนัก แต่คิดไม่ถึงว่าระดับเจ้าพ่อค้ายาเสพติดสามแผ่นดินจะต้านไม่อยู่
“ข่าวว่าไร่ฝิ่นของพวกมันถูกเผาทำลายหมดด้วยครับนาย”
“น่าเสียดายนะครับพ่อ เฮโรอีนของพวกนั้นคุณภาพดีที่สุด ดีกว่าของคนอื่นที่เราสั่งมาขายต่ออีก แล้วเราก็เป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของมันด้วย แบบนี้คงกระทบกับรายได้เรา”
“อย่าเพิ่งไปคิดว่ามันจะทำให้รายได้เราเสียหายเลยไอ้ชาติ ในวิกฤติย่อมจะมีโอกาสดีๆเสมอ ขอเพียงแต่แกรู้จักพลิก”
“หมายความยังไงเหรอพ่อ”
“แกพูดถูกว่าเฮโรอีนของไอ้ลายเสือเป็นสินค้าชั้นหนึ่ง ราคาก็เลยแพงเพราะลูกค้าติดใจ และตลอดมาที่เรารับซื้อมาจากมัน เราก็มีของอยู่ในโรงงานเพียบ นั่นหมายความว่า...”
“อ๋อ...พ่อฉลาดจริงๆ ของดีแต่ขาดตลาดแบบนี้ปั่นราคาให้สูงขนาดไหนก็มีแต่คนอยากซื้อ”
“ถูกแล้วไอ้ชาติ นี่แหละคือการพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส เอ็งไปจัดการเรื่องนี้ให้พ่อ ตรวจดูเฮโรอีนที่เหลือในโรงงานของเราว่าเหลือเท่าไหร่แล้วไปคำนวณดูว่าจะปั่นราคาเรียกค่าตัวสูงๆยังไง”
“ได้เลยพ่อ” ชาติรับคำยิ้มย่องลำพองใจ โดยไม่รู้ว่าเนื้อทองแอบได้ยินบทสนทนานั้นทั้งหมดแล้ว
ooooooo
วัลภาโดนงูกัดเพราะเชนเป็นต้นเหตุจับเธอโยนลงคลอง โชคดีที่เขาพาเธอไปหาหมอเดือนทันเวลาแต่วัลภาก็ยังไม่รู้สึกตัว
“อีกนานไหมครับหมอกว่าวัลภาจะรู้สึกตัว”
“ไม่น่าจะนานนะ”
“ผมผิดเองที่ดูแลเธอไม่ดี”
“แต่ที่บ้านเธอกับที่นี่ไม่ใช่ใกล้ๆกันเลยนะเชน ถ้าเป็นคนอื่นฉันว่าคงมาไม่ถึงแน่ แต่นี่เธอกลับอุ้มวัลภามาถึงที่นี่ได้ด้วยตัวคนเดียว ฉันว่าไม่มีใครรักวัลภาได้มากไปกว่าเธอแล้วล่ะ”
เชนขยับเข้ามาใกล้เตียง มองวัลภาที่นอนนิ่งด้วยความรักและสงสาร แสนกับจิกเพิ่งทราบข่าวรีบร้อนเข้ามาถาม
“ไอ้เชน...วัลภาเป็นยังไงบ้าง”
“ปลอดภัย รอฟื้นอยู่จ้ะน้า”
“เออ ค่อยโล่งอกหน่อย เอ็งจะได้แวะไปคุยธุระสำคัญแล้วค่อยกลับมาเฝ้าเมีย”
“ธุระสำคัญ?”
แสนพยักหน้าแทนคำตอบเพราะไม่ต้องการให้หมอเดือนรู้เรื่อง เชนเข้าใจทันทีว่าเป็นความลับจึงหันไปบอกหมอเดือนว่าตนฝากวัลภาไว้ก่อนแล้วจะกลับมาอีกครั้ง
เชนตามแสนกับจิกไปพบเนื้อทองที่อู่ร้าง เนื้อทองหลบพวกชาติออกมาส่งข่าวเรื่องที่ได้ยินเขาคุยกับกำนันเมื่อตอนเช้า เชนฟังแล้วบ่นอุบด้วยความเจ็บใจ
“หึ!! ความร่ำรวย อำนาจที่แผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วทั้งผาปืนแตก ที่แท้ก็มาจากการค้าขายยานรกร่วมกับพวกไอ้ลายเสือนี่เอง”
“ฉันเคยอ่านจดหมายที่เธอส่งมาตอนเป็นทหาร พวกลายเสือพวกนี้ใช่ไหมที่เธอพยายามไปกวาดล้าง”
“ใช่ พี่น้องทหารร่วมสาบานของฉันหลายคนต้องจบชีวิตไปเพราะพวกชิงนรกมาเกิดพวกนี้”
“แต่กรรมก็ตามทันพวกนั้นไปแล้วนะเชน ค่ายของพวกมันถูกตีแตก เฮโรอีนของพวกมันถูกกวาดล้าง ตอนนี้ก็เหลือแค่ที่พวกกำนันมีอยู่ในครอบครอง ถ้าเธอกำจัดพวกมันทิ้งหมดได้ เธอก็จะได้ช่วยชาวบ้านที่ต้องตกเป็นทาสยาได้อีกไม่รู้เท่าไหร่”
“ฉันจะจัดการทำลายยานรกพวกนั้นไม่ให้เหลือซากแน่นอน ขอบใจมากนะเนื้อทองที่เอาข่าวนี้มาบอกฉัน”
“ฉันรับปากไอ้เสือกับนางสิงห์แล้วว่าจะช่วยกันจัดการพวกมัน เอาไว้ฉันตามสืบจากชาติจนได้ที่อยู่แน่นอนเมื่อไหร่ฉันจะรีบมาบอก”
“ระวังตัวด้วยนะเนื้อทอง”
เนื้อทองพยักหน้าแล้วจะเดินออกไป แต่เชนนึกอะไรได้เรียกเธอไว้อีก
“เดี๋ยวก่อนเนื้อทอง ฉันขอถามเธออีกเรื่อง”
เชนถามสิ่งที่ตนค้างคาใจมาหลายวัน เคยคาดคั้นวัลภาแต่เธอไม่ยอมปริปาก...วันนี้มีโอกาสเจอเนื้อทองเขาจึงเค้นความจริงมาจนได้
หลังจากนั้นเชนรีบกลับไปที่อนามัย ร้องเรียกหาวัลภาด้วยความดีใจ แต่ไม่พบเธอที่นั่น จึงร้อนรนมาถามหมอเดือนก่อนจะกลับมาบ้านของตน ปรากฏว่าวัลภาเพิ่งกลับเข้ามาไล่เลี่ยกับเชน
“วัลภา...เธอหายไปไหนมา ฉันกลับไปหาเธอที่อนามัย คุณหมอบอกว่าเธอรู้สึกตัวแล้วแต่ไม่ยอมนอนพักอยู่ที่นั่น”
“ก็แค่งูกัด ไม่ได้โดนยิงกระสุนฝังในซะหน่อย นอนอยู่เฉยๆมันน่าเบื่อ”
“ไม่ได้นะวัลภา เธอต้องกลับไปนอนพักผ่อนให้คุณหมอดูแล” เชนจับมือเธอแสดงความห่วงใยอย่างเปิดเผย
“ปล่อยฉันนะเชน ถ้าอยากให้ฉันพักก็ช่วยปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว...แค่นั้นแหละ”
วัลภาเดินหน้าตึงขึ้นเรือน เชนตัดสินใจตะโกนบอกว่าตนไปเจอเนื้อทองมาแล้ว และรู้แล้วด้วยว่าเนื้อทองบอกอะไรกับเธอ
“เนื้อทองบอกเธอด้วยงั้นเหรอ”
“ใช่...บอกเหมือนกับที่เธอบอกทุกคำพูดด้วย”
วัลภาคาดไม่ถึง หนีเข้าห้องปิดประตูทันที โดยมีสายตากรุ้มกริ่มของเชนมองตาม แล้วหวนนึกถึงถ้อยคำที่ฟังมาจากปากเนื้อทอง
“ฉันก็แค่บอกวัลภาในสิ่งที่เธอรู้ตัวดีแต่กลับไม่ยอมพูดออกมา เพราะนิสัยของเธอไง”
“อย่าพูดอะไรที่มันกำกวมแบบนี้สิเนื้อทอง”
“ฉันไม่ได้กำกวม แต่เธอนั่นแหละที่ชอบทำแบบนี้จนติดเป็นนิสัย ถ้าแค่เธอพูดออกมา ไม่มีทิฐิ ไม่ปากแข็ง เธอก็จะทำให้ผู้หญิงคนนึงที่รักเธอมีความสุขมากขึ้นทุกๆวัน เพราะได้อยู่ใกล้คนที่กล้าบอกว่ารักเธอจริงๆ”
“เนื้อทอง นี่เธอ...”
“มันจริงใช่ไหมเชน ฉันรู้จักเธอมาตลอดชีวิต สายตาเธอ การกระทำของเธอ ฉันดูไม่ผิดแน่นอนว่าเธอกำลังตกหลุมรักวัลภา”
“ไม่ใช่หรอกเนื้อทอง เธอดูฉันผิดไปแล้ว”
“ผิดเหรอ...เธอกล้าพนันกับฉันไหมว่าฉันดูเธอผิด พนันมาเลย” เชนมีอาการอึกอัก เนื้อทองยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ตนคิด เตือนสติอดีตคนรักว่า “หยุดโกหกตัวเอง หยุดหลอกหัวใจตัวเอง และหยุดขังตัวเองไว้ในกรงที่เธอ สร้างขึ้นมาซะทีเถอะ ไม่มีใครกักขังเธอเอาไว้ และฉัน ก็ไม่ได้เป็นคนถือกุญแจที่จะปลดปล่อยเธอ เพราะเธอมีอิสระที่จะรักใครก็ได้ ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจยอมเป็นเมียของชาติ...วัลภาเองก็รักเธอเหมือนกัน แล้วทำไมเธอจะต้องมาทนปกปิดความรู้สึกแบบนี้ด้วย”
“วัลภาน่ะเหรอรักฉัน ฉันว่าเธอดูวัลภาผิดไปแล้วล่ะ”
“งั้นเธอก็ต้องลองไปพิสูจน์เองแล้วล่ะ หมดเวลาของฉันแล้ว ฉันไปล่ะ”
เชนจำบทสนทนานั้นได้ขึ้นใจ ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่... ส่วนวัลภาที่อยู่ในห้องใจเต้นตึกตัก เขินอายที่มีคนจับไต๋ความรู้สึกของตนได้ โดยเฉพาะคำพูดประโยคนี้ของเนื้อทอง
“เพราะรู้จักเชนมาทั้งชีวิตและเฝ้าดูพวกเธอมาตลอด ฉันถึงกล้าเอาชีวิตมาเดิมพัน และมั่นใจว่าเชนรักเธอนะวัลภา รักมากกว่าที่เขารักฉันด้วย เขาถึงอยากเปลี่ยนนรกในผาปืนแตกเพื่อให้เป็นสวรรค์สำหรับเธอ”
เสียงเคาะประตูดังระรัว ตามด้วยเสียงเรียกของเชนที่ต้องการให้วัลภาเปิดรับ แต่เธอเขินเกินกว่าจะคุยกับเขาเวลานี้ ร้องบอกว่าคืนนี้ตนอยากอยู่คนเดียว
“แต่เราต้องคุยกันนะวัลภา”
“ไม่คุย...ไม่มีอะไรจะคุย”
“แต่เนื้อทองบอกว่าเธอรักฉัน”
“ฉันไม่ได้รักนายซะหน่อย อย่ามามั่ว ฉันไม่อยากเจอหน้านาย”
เชนนิ่งคิดอึดใจก่อนยอมถอยออกมาพูดพึมพำกับตัวเองว่า “วันนี้ฉันรู้ใจตัวเองแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสรู้ใจเธอเสียไปแน่ๆ เตรียมตัวให้พร้อมนะวัลภา”
ooooooo
