เพลงรักผาปืนแตก
ตอนที่ 1
อัลบั้ม: ละครเรื่อง "เพลงรักผาปืนแตก"
เสียงปืนเอ็ม 16 กราดยิงขึ้นฟ้าหลายนัดดังสะเทือนเลื่อนลั่น กองกำลังติดอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่งฉุด กระชากลากตัวชาวบ้านออกมาจากบ้านทุกหลัง ทุกคน ต่างส่งเสียงกรีดร้องอย่างตื่นกลัวที่ลานกลางหมู่บ้าน
รถจี๊ปสีดำทะมึนคันหนึ่งเข้ามาจอด ชายหนุ่มสวมแว่นตาเรย์แบนในชุดทะมัดทะแมงสีดำก้าวลงจากรถ ถอดแว่นออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมคายแต่แฝงความร้ายกาจ
เขาคือ...ฟ้าลั่น คำรามศึก ลูกชายคนเดียวของราชาค้ายาเสพติด นิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น มีความรู้รอบตัว เชี่ยวชาญอาวุธหลายรูปแบบ ชั้นเชิงการต่อสู้รอบด้าน
ฟ้าลั่นกวาดตามองกลุ่มชาวบ้านที่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย มีผู้หญิงกับเด็กรวมอยู่ด้วยไม่กี่คน แล้วหันไปถามลูกน้องเสียงเข้มว่า มันอยู่ไหน?
ลูกน้องส่ายหน้าว่ายังไม่ได้ตัว ฟ้าลั่นขบกรามอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินฝ่าเข้าไปในกลุ่มชาวบ้านที่ถูกสั่งให้ยกมือประสานท้ายทอยเอาไว้ เพ่งไปที่ชาวบ้านชายคนหนึ่งแล้วกระชากคอขึ้นมาตะคอกถาม
“มันอยู่ไหน!!”
ชายคนนั้นเงยหน้ามองฟ้าลั่นแล้วยิ้มกวนก่อนจะถุยน้ำลายใส่หน้ามันอย่างไม่กลัวเกรง ฟ้าลั่นชะงักยกมือปาดคราบน้ำลายแล้วผลักอีกฝ่ายลงพื้นเหมือนไม่สนใจ หันไปประกาศกับทุกคน
“ถ้าพวกมึงไม่ส่งตัวไอ้สายสืบมาให้กู หมู่บ้านของพวกมึงจะถูกลบออกจากแผนที่”
เปรี้ยง!! ฟ้าลั่นชักปืนกระหน่ำยิงชาวบ้านที่ถุยน้ำลายใส่หน้าตนตายคาที่ต่อหน้าทุกคนอย่างโหดเหี้ยม!
ooooooo
บริเวณลำน้ำข้ามพรมแดน กลุ่มชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง มีทั้งคนแก่และเด็กพากันทยอยลุยน้ำเพื่อขึ้นไปยังตลิ่งอีกฝั่ง...เชน พนัญเชิง ตชด.หนุ่มหน้าเข้มช่วยอุ้มเด็กพามาส่งถึงมือแม่ที่รออยู่ พอได้ยินว่ายังมีเด็กติดอยู่ที่หมู่บ้าน เชนจึงลุยน้ำย้อนกลับไปทันที
ทองสุก...เพื่อนร่วมอาชีพของเชนทราบจากชาวบ้านว่าเชนกลับไปที่หมู่บ้านก็หน้าเสียตกใจ เกรงเพื่อนรักจะได้รับอันตราย
เชนวิ่งย้อนมาที่หมู่บ้าน แอบซุ่มหลังต้นไม้มองกลุ่มชาวบ้านที่กำลังถูกฟ้าลั่นควบคุมตัว ฟ้าลั่นยกปืนเล็งชาวบ้านผู้ชายอีกคนที่ยังไม่ยอมพูดอะไร แล้วแสดงศักดาสาดกระสุนเจาะร่างเขาเป็นศพที่สอง ชาวบ้านที่เหลือตกใจและหวาดกลัว
“ถ้าคิดว่าการปกป้องไอ้สายสืบคนนั้นจะช่วยทำให้ข้า...ฟ้าลั่น คำรามศึก ถูกกวาดล้างล่ะก็ ไอ้พวกโง่เอ๊ย...ทำงานปลูกฝิ่นมีกินไปวันๆดีๆไม่ชอบ ชอบตายฟรีซะงั้น”
ขาดคำ ฟ้าลั่นพยักหน้าให้ลูกน้องเข้าไปกระชากผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมา
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้าพวกเอ็งยังไม่เปิดปากพูด ศพต่อไปคือนังนี่ และถ้ายังไม่พูดอีก ศพต่อไปก็คือไอ้เด็กนั่น”
เชนแอบซุ่มดูอยู่ขบกรามเจ็บใจ ชักปืนพกขึ้นมาเล็งไปที่ฟ้าลั่น แต่ไม่กล้ายิงเพราะกลัวโดนผู้หญิงที่มันกระชากตัวมาข่มขู่
ในที่สุดเชนก็ตัดสินใจเผยตัวเพื่อรักษาชีวิตของผู้หญิงคนนั้นไว้ “หยุด!! คนที่แกต้องการตัวอยู่นี่แล้วเว้ย”
เชนเดินชูมือเข้ามา ฟ้าลั่นหันมอง ลดปืนจากหญิงสาวจ้องเขม็งไปที่เชน พวกลูกน้องกรูกันเข้าไปเอาปืนจ่อเชนและจัดการปลดอาวุธก่อนผลักไปหาฟ้าลั่น
“โผล่หัวมาจนได้ จะให้ข้าเรียกเอ็งว่าอะไรดีวะไอ้สายสืบ ชื่อเอ็งจะได้ปักไว้บนหลุมศพเตือนพวกของเอ็งว่าทีหลังอย่าสะเออะคิดมากวาดล้างข้า”
“ข้า...เชน พนัญเชิง ชื่อนี้จะถูกจารึกไว้ว่ามันคือคนเด็ดหัวไอ้ฟ้าลั่น”
“เชน พนัญเชิง” ฟ้าลั่นทวนชื่อศัตรูตัวฉกาจแล้วกำหมัดซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้าทีเดียว เชนทรุดฮวบหมดสติ...
ผ่านไปครู่หนึ่ง เชนถูกน้ำสาดใส่จนฟื้นขึ้นมาและพบว่าตัวเองถูกจับมัดคุมตัวเอาไว้ในค่ายของฟ้าลั่น
“อย่าเพิ่งหลับฝันหวานสิวะไอ้เชน ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์ แต่เป็นนรกบนดินของเอ็ง”
ฟ้าลั่นซัดหมัดเข้าหน้าเชนอีกทีจนเลือดกบปาก แต่เชนหันมาจ้องหน้ามันเขม็งอย่างไม่มีทีท่าหวั่นเกรง
“นี่น่ะเหรอวะฝีมือของลูกชายราชาค้ายาเสพติดสามแผ่นดิน เด็กในหมู่บ้านที่แกบังคับขู่เข็ญให้พวกเขาปลูกฝิ่นให้ มันยังต่อยหนักกว่าเลยเว้ย”
“ปากเก่งนักนะมึง อยากเจอหนักๆใช่ไหม...ได้...ฟ้าลั่น ชื่อกูได้มาเพราะอะไร เดี๋ยวมึงจะรู้”
ฟ้าลั่นหักนิ้วดังกร๊อบแล้วระดมหมัดหนักๆซัดใส่เชนไม่ยั้ง ทั้งหน้าและลำตัว
ooooooo
บริเวณนอกค่าย...ทองสุกพร้อมกำลังตำรวจตระเวน ชายแดน 6–7 นาย มีอาวุธครบมือค่อยๆคืบคลานเข้ามา แม้เห็นว่ากองกำลังของฟ้าลั่นมีจำนวนมาก แต่เพื่อเพื่อนและเพื่อมาตุภูมิ ทุกคนพร้อมลุยไม่หวั่นเกรง
เชนโดนฟ้าลั่นอัดไม่ยั้งแทบหมดแรง แต่ยังปากดีสร้างความแค้นเคืองใจให้มันได้
“ถ้าชื่อฟ้าลั่นของแกได้มาเพราะฝีมือแค่นี้ ไว้ลากคอไอ้ลายเสือพ่อแกเข้าคุกได้เมื่อไหร่ฉันจะบอกมันให้ว่ามันคงโดนเมียสวมเขา เอาลูกชู้มาให้มันเลี้ยง”
“ไอ้เชน!!” ฟ้าลั่นคำรามอย่างโกรธจัด ชักปืนออกมาจ่อเตรียมลั่นไก แต่เชนจ้องปากกระบอกปืนเขม็งไม่สะทกสะท้าน “ให้มึงตายง่ายๆ ไม่สะใจกูหรอก”
ฟ้าลั่นเก็บปืนในมือแล้วหันไปคว้าปืนลูกโม่ออกมาเทกระสุนในรังเพลิงออกจนเหลือแค่นัดเดียว ก่อนยกขึ้นเล็งศัตรู “มาวัดดวงกันว่ามึงจะหายใจได้อีกกี่เฮือก”
ปรากฏว่ากระสุนปืนนัดนั้นทำอะไรเชนไม่ได้ ฟ้าลั่นยิงใส่แต่มันด้านไม่เกิดผล ใส่กระสุนยิงอีกนัดก็ยังปลิดชีพเชนไม่ได้
“ยอมรับเลยว่ะ ดวงเอ็งมันแข็งจริงๆ แต่ไม่ตลอดหรอกไอ้เชน นัดนี้เอ็งโดนแน่”
ฟ้าลั่นกำลังจะลั่นไกซ้ำอีก แต่ระหว่างนั้นเสียงปืนดังระรัวจากนอกเต็นท์ ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งมาบอกว่าพวกมันบุกมาแล้ว
“กล้ามาเหยียบถึงค่ายกูแบบนี้ อย่าให้มันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว”
ลูกน้องรีบออกไปลุย ฟ้าลั่นวางปืนลูกโม่ลงบนโต๊ะแล้วหันไปสั่งลูกน้องที่เหลือคนหนึ่งให้เฝ้าเชนเอาไว้
เสียงปืนของสองฝ่ายปะทะกันสนั่นลั่นป่า ฟ้าลั่นรัวเอ็ม 16 ใส่กลุ่มของทองสุกจนต้องหาที่กำบังตั้งหลักรับมือด้วยไหวพริบ ไม่นานลูกน้องฟ้าลั่นล้มตายหลายคน ลูกพี่เห็นท่าไม่ดีหนีขึ้นรถจี๊ปออกไปนอกค่าย แต่เชนที่หนีรอดมาได้รีบคว้ามอเตอร์ไซค์ในค่ายไล่ล่าไปติดๆ
เชนบ้าระห่ำแต่ก็ทำให้ฟ้าลั่นจนมุมในที่สุด“แกไม่มีทางหนีแล้วไอ้ฟ้าลั่น ถึงเวลาที่ต้องไปชดใช้กรรมในคุกแล้ว”
แต่ทันใดเหตุการณ์พลิกผัน ฟ้าลั่นใช้ระเบิดลูกไฟกำราบเชนแล้วพาตัวเองหนีรอดไปได้อย่างฉิวเฉียด ส่วนเชนได้รับบาดเจ็บ พวกทองสุกต้องมาหิ้วปีกพากลับไปที่ค่ายของพวกตน ให้หมอประจำค่ายรักษาเป็นการเร่งด่วน
แม้ตัวเองบาดเจ็บแต่เชนก็ยังกำชับทองสุกให้ตามล่าฟ้าลั่น อย่าให้มันหนีไปได้
“ตอนนี้เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนเถอะวะเพื่อน อย่าเพิ่งใจเสาะตายง่ายๆ เอ็งต้องเขียนจดหมายไปเล่าวีรกรรมวันนี้ให้เนื้อทองฟัง ไม่ใช่ข้าที่ต้องเขียนจดหมายไปบอกเขาว่าไอ้เชนตายในหน้าที่”
เชนพยักหน้า...นึกถึงเนื้อทองหญิงคนรักและวาดฝันจะได้แต่งงานกันหลังจากเรือนหอก่อสร้างเสร็จ
ooooooo
ริมถนนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ กลุ่มนักโทษชั้นดีที่ใกล้จะได้รับอิสรภาพในไม่กี่เดือนกำลังช่วยกันลอกท่อระบายน้ำโดยมีคณะผู้คุมจากเรือนจำดูแลความเรียบร้อย
แต่แล้วเกิดเหตุการณ์คาดไม่ถึง มีนักโทษสองคนแทงผู้คุมแล้วจับหญิงสาวแถวนั้นเป็นตัวประกันหนีไปทางตึกร้าง นักโทษอีกคนจับสังเกตแล้วติดตามอย่างกระชั้นชิด
ลักกับยม...สองนักโทษตัวร้ายที่กำลังจะปลุกปล้ำหญิงสาวถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น
“เดี๋ยว!!”
“เอ็งเป็นใครวะ ตามพวกข้ามาทำไม”
“ข้า...เพลิง พญาไฟ ข้าวางแผนหนีไว้เหมือนกัน แต่พวกเอ็งชิงลงมือซะก่อน ถ้าพวกเอ็งอยากรอดข้าช่วยให้พวกเอ็งหนีตำรวจได้”
สองนักโทษนิ่งมองหน้ากันแล้วมองไปที่เพลิงอย่างสนใจ...
ขณะเดียวกันนั้นในบริเวณที่เกิดเหตุ ผู้คุมที่ได้รับบาดเจ็บถูกพาตัวขึ้นรถพยาบาล ส่วนนักโทษที่เหลือถูกคุมตัวพาขึ้นรถคุมขังกลับเรือนจำ ระหว่างนั้นผู้กองสมานเดินเข้ามาหาผู้คุมอีกคน
“ผมผู้กองสมาน แสนธรรม ได้รับแจ้งว่าเกิดเหตุนักโทษทำร้ายผู้คุมและจับตัวประกันหนีไป”
“ครับผู้กอง มันฆ่าผู้คุมตายไปสองคน ได้ตัวประกันเป็นหญิงสาวคนหนึ่งไปด้วย”
“นักโทษที่หนีไปชื่ออะไรบ้าง”
“ไอ้ลักกับไอ้ยม สองคนนี่มันเป็นพี่น้องกัน ติดคุกคดีปล้น ข่มขืน ส่วนอีกคนที่หายตัวไปด้วยมันชื่อเพลิง พญาไฟ”
“ว่าไงนะ!! ไอ้เพลิง พญาไฟเหรอ”
“ครับผู้กอง มันติดคุกคดี...”
“ไม่ต้อง ผมรู้ว่ามันทำเรื่องระยำอะไรไว้ ผมนี่แหละที่เป็นคนลากคอมันเข้าคุกเอง ไอ้เพลิง สันดานโจรมันก็คือโจร ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้หรอก” พูดแล้วผู้กองสมานขบกรามแน่นอย่างเจ็บแค้น
ooooooo
เพลิงมีแผนบางอย่างในใจ เขาเดินนำลักกับยมที่คุมตัวหญิงสาวมาด้วยออกจากตึกร้าง
“เฮ้ย...เอ็งจะพาพวกข้าไปไหนวะไอ้เพลิง”
“วิธีการหนีของพวกเอ็งมันโฉ่งฉ่างเกินไป ฆ่าผู้คุมตายไปสองคนแบบนั้น ตำรวจต้องพลิกแผ่นดินตามล่าพวกเอ็งแน่”
“ก็ให้พวกมันมาสิวะ ข้าจะยิงให้เหมือนยิงหมาเลย...ใช่ไหมจ๊ะคนสวย” ลักดึงหญิงสาวตัวประกันมาก้อร่อก้อติก
“บอกน้องชายเอ็งด้วยไอ้ยม ถ้าอยากหนีรอดแบบสบายๆ ให้มันทิ้งตัวประกันไว้ที่นี่ ไม่ต้องเอาไปให้เกะกะ”
“ปล่อยตัวประกันไปแล้วจะหนียังไง”
“ข้ามีพรรคพวกรออยู่นอกคุก มันเตรียมรถกับเงินเอาไว้ให้แล้ว ถ้าเอาตัวประกันไปด้วยจะถ่วงเวลาพวกเราเปล่าๆ”
“แต่สวยๆอย่างนี้ ข้าไม่ปล่อยไปหรอกเว้ย จนกว่าข้าจะได้สมใจอยากซะก่อน”
เพลิงมองไอ้ลักเขม็งก่อนตัดสินใจหลอกล่อว่าตำรวจมา แล้วตลบหลังสองพี่น้องจนช่วยตัวประกันได้สำเร็จ แต่ตัวเองกลับถูกผู้กองสมานควบคุมตัวเอาไว้
ย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน...เพลิงกับผู้กองสมานมีความหลังที่ไม่ค่อยดีต่อกัน
เพลิงเป็นแค่นักร้องในไนต์คลับแต่ไปรักกับฟ้างามลูกสาวของสมคิดซึ่งเป็นนักการเมือง ส่วนสมานเป็นตำรวจคนสนิทคอยติดตามสมคิด และมีใจรักชอบฟ้างามด้วยเหมือนกัน แต่ฟ้างามเลือกใช้ชีวิตอยู่กับเพลิง ทำให้สมคิดโกรธถึงขั้นตัดพ่อตัดลูกกับเธอ
เพลิงรักและทะนุถนอมดูแลฟ้างามอย่างดี แต่วันหนึ่งขณะที่เพลิงออกไปร้องเพลงแล้วกลับเข้าบ้านมาด้วยความตื่นเต้นดีใจเพราะตนจะได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องมีสังกัด แต่กลับต้องมาพบว่าฟ้างามถูกทำร้ายนอนหายใจรวยริน โดยที่เพลิงไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นฝีมือของใคร
ฟ้างามสิ้นใจจากเพลิงไปอย่างไม่มีวันกลับ แถมเพลิงยังโดนยัดข้อหาฆ่าคนตายจนต้องติดคุกถึงปัจจุบัน
แต่วันนี้เพลิงกำลังทำความดีช่วยเหลือตัวประกัน ผู้กองสมานกลับเอาปืนจ่อควบคุมตัวเขาไว้พร้อมกล่าวหาว่าเขาวางแผนหลบหนี
“คุณเข้าใจผมผิดแล้วผู้กองสมาน ผมไม่ได้คิดจะหลบหนี”
“ไม่คิดจะหนีแล้วแกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ผมมาช่วยตัวประกัน”
“ช่วยตัวประกัน...หึๆๆๆ ไอ้เพลิง...ไอ้ฆาตกรที่ฆ่าได้แม้แต่ผู้หญิงที่นอนกับแกทุกวันเนี่ยนะ ไอ้สารเลวเอ๊ย”
สมานปรี่เข้าไปถีบแล้วตามอัดใส่เพลิงไม่ยั้ง เพลิงได้แต่ยกการ์ดขึ้นมาปัดป้องจนเซล้มลงไปกับพื้น
“ผมไม่ได้ฆ่าฟ้างาม”
“ถ้าแกไม่ได้ฆ่า...แล้วใครเป็นคนฆ่า”
“ผมไม่รู้ แต่ผมไม่ได้ฆ่าเธอจริงๆ เธอเหมือนนางฟ้าที่ชุบชีวิตให้คนที่มีค่าเป็นแค่เศษดินได้มีชีวิตอยู่ได้ แล้วผมจะฆ่าเธอไปเพื่ออะไร”
“แกฆ่าเธอเพราะสันดานชั่วๆของแกไงไอ้เพลิง”
“ไม่จริง...ผมรักฟ้างาม ชีวิตผมยอมตายเพื่อเธอได้”
“พอกันที ฉันเคยปล่อยให้กฎหมายพิจารณาโทษแก แต่แกกลับไม่สำนึก สุดท้ายสันดานก็ไม่ต่างไปจากพ่อแก โจรมันก็คือโจร ไม่มีวันกลับใจได้...แกไม่สมควรได้รับอิสรภาพอีก แก่ตายในคุกเหมือนพ่อแกนั่นแหละดีที่สุดแล้ว” พูดขาดคำ สมานใช้ด้ามปืนตบจนเพลิงฟุบแน่นิ่งไปกับพื้น
ooooooo
เพลิงถูกขังเดี่ยวในคุกอีกไม่กี่วันก็ได้รับอิสรภาพเพราะหญิงสาวตัวประกันช่วยยืนยันความจริง และในวันที่เพลิงก้าวออกจากเรือนจำ ผู้กองสมานมาปรากฏตัวเอ่ยปากหยามหยันเขาว่า
“ก็แค่อิสรภาพชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละไอ้เพลิง”
“ผู้กองยังต้องการอะไรจากผมอีก ทุกอย่างมันก็เป็นไปตามกระบวนการยุติธรรมที่ผู้กองยึดมั่นอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“เพราะแค่นี้มันยังไม่พอกับความเลวที่แกทำให้ฟ้างามต้องตาย ทำให้ท่านต้องตรอมใจตายตามลูกสาวไปด้วย”
“ท่าน? พ่อฟ้างามตายแล้ว”
“ใช่...ท่านที่มีพระคุณกับฉัน ท่านต้องเก็บเถ้ากระดูกลูกสาวตัวเอง หัวอกคนเป็นพ่อไม่มีใครทำใจได้หรอกเว้ย” สมานกระชากคอเสื้อเพลิงแล้วผลักเซไป
“แต่ผมไม่ได้ฆ่าฟ้างาม”
“แกอยากจะพูดให้ตัวเองขาวสะอาดยังไงก็พูดไป จะเสแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษให้คนอื่นคิดว่าแกเป็นคนดีเหมือนอย่างที่ตัวประกันคนนั้นช่วยพูดจนทำให้แกได้รับอิสรภาพก็ทำไป แต่ถ้ากฎหมายยังอยู่ในมือฉัน ฉันจะลากคอแกกลับมาที่นี่...จำไว้ไอ้เพลิง”
สมานชี้หน้าอาฆาตก่อนจะขึ้นรถขับออกไป ทิ้งเพลิงให้ยืนนิ่งงัน แม้อิสรภาพจะได้มาแล้ว...แต่ก็ยังมืดมน
ooooooo
ที่ค่ายตำรวจตระเวนชายแดน...หมอกำลังตรวจดูบาดแผลของเชนหลังพักฟื้นมาแล้วหลายวัน
“ผมจะกลับเข้าไปปฏิบัติการได้เมื่อไหร่ครับหมอ”
“น่าจะอีกสัก 2-3 วัน”
“นานไปนะครับหมอ คนอย่างไอ้ฟ้าลั่นมันไม่เงียบนานขนาดนี้หรอก ถ้ามันไม่คิดแผนเลวๆอะไรอยู่”
เชนสีหน้ากังวล ทองสุกเดินเร็วๆเข้ามาหน้าตาแช่มชื่น
“ไอ้เชน...ข่าวดีเว้ย ยุพินตอบรับแต่งงานกับข้าแล้ว ข้าจะได้กลับไปแต่งเมียแล้วเว้ยเพื่อน”
“เออ...ดีใจด้วยว่ะ เป็นไงล่ะ เพราะลีลาเขียนจดหมายของข้า เอ็งถึงจะได้มีเมียกับเขาสักที อย่าลืมเลี้ยงใหญ่นะเว้ย”
“แน่นอนอยู่แล้วไอ้เพื่อนรัก...เออ...เกือบลืมไป มีจดหมายจากบ้านผาปืนแตกของเอ็ง ชื่อคนส่งก็คือเนื้อทอง”
เชนรีบแย่งจดหมายจากมือเพื่อนมาอย่างดีใจ แต่ยังไม่ทันเปิดอ่าน เพื่อนอีกคนก็รีบร้อนเข้ามาบอก ทองสุกว่าผู้การฯเรียกตัวด่วน ได้ข่าวไอ้ฟ้าลั่นแล้ว...
รวดเร็วทันใจ เชนกับทองสุกเข้ามารายงานตัวกับผู้การฯภายในเต็นท์
“สายข่าวของเราในพื้นที่เพิ่งส่งข่าวมาว่าไอ้ฟ้าลั่นยังไม่หลบหนีออกนอกพื้นที่ มันยังวนเวียนอยู่แถวนี้คอยดักซุ่มรอเวลา”
“เวลาที่จะแก้แค้นพวกเรา เพราะค่ายของมันโดนตีแตกกระจุย” ทองสุกเสริมขึ้นอย่างมั่นใจ แต่เชนบอกว่าคนที่มันจ้องจะแก้แค้นคือตนมากกว่า...แล้วถามผู้การฯว่า ตอนนี้มันกบดานอยู่ที่ไหน
“ยังระบุพื้นที่แน่นอนไม่ได้ แต่ข่าวที่ได้มามันจะนัดพบกับกองกำลังของลายเสือ คำลือ”
“ราชาค้ายาเสพติดสามแผ่นดิน...พ่อของไอ้ฟ้าลั่น”
ลายเสือคือพ่อของฟ้าลั่น ราชาค้ายาเสพติดที่ ทางการต้องการตัว แต่ภารกิจครั้งนี้ผู้การฯมอบหมายให้ทองสุกตามล่าสองพ่อลูก เพราะเชนยังบาดเจ็บ
“เชน...ฝีมือและผลงานของนายพิสูจน์แล้วว่านายคือยอดนักรบของเรา แต่สภาพร่างกายตอนนี้ ถ้าขืนส่งไปปะทะกับพวกมันก็เท่ากับส่งไปตาย ภารกิจนี้ผมจะให้ทองสุกเป็นคนรับผิดชอบ”
“ครับผู้การฯ” ทองสุกรับคำหนักแน่นแล้วผละไปเตรียมตัว
เชนเดินตามเพื่อนรักมาติดๆ บอกว่าตนไม่ยอมให้เขาไปลุยกับพวกมันคนเดียว มันอันตรายเกินไป
“นี่แกดูถูกเพื่อนรักของแกแบบนี้เหรอวะไอ้เชน”
“ฉันไม่ได้ดูถูก”
“ไม่เรียกว่าดูถูกได้ไง สภาพแกไม่เต็มร้อยแต่อาสาจะไปลุยกับพวกมัน แล้วให้ฉันที่ยังครบ 32 นั่งรออยู่ในค่ายเนี่ยนะ ฉันเข้าถึงตัวไอ้ฟ้าลั่นมาแล้ว ฉันรู้วิธีที่จะจัดการกับมัน”
“แต่ฉันช่วยชีวิตแกให้รอดมาได้ ก็แสดงว่าฉันเก่งกว่า”
“แต่แกเพิ่งได้ข่าวดี กำลังจะได้กลับไปแต่งงานนะเว้ย”
“พอได้แล้วเพื่อน จดหมายที่เนื้อทองส่งถึงแกอาจจะเป็นข่าวดีมากกว่าของฉันก็ได้ บ้านผาปืนแตกตอนนี้ไม่ใช่นรกบนดิน ศัตรูที่ทำให้เอ็งต้องระเห็จทิ้งคนรักมาอยู่แนวหน้าอาจจะถูกกวาดล้างแล้วก็ได้”
เชนรับฟังแต่สีหน้าไม่ค่อยพอใจอยู่ดี ทองสุกเลยตบบ่าเพื่อน
“ไปอ่านจดหมายเถอะเพื่อน แล้วฉันจะกลับมาฟังข่าวดี”
เชนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองตามเพื่อนรักที่พากำลังส่วนหนึ่งขึ้นรถจี๊ปทยอยออกจากค่ายมุ่งหน้าไปเล่นงานฟ้าลั่น
ooooooo
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจเมื่อเชนได้อ่านจดหมายของเนื้อทอง เธอเขียนมาบอกเลิกเขาเพื่อไปแต่งงานกับชาติ ผู้ชายที่เป็นต้นเหตุให้เชนต้องระเห็จไปจากหมู่บ้านผาปืนแตก...เชนเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่สุด ขยำจดหมายฉบับนั้นทิ้งด้วยความแค้นและไม่เข้าใจ
ด้านทองสุกที่พากำลังพลไปบุกฐานที่มั่นของฟ้าลั่น ปรากฏว่าเจอกำลังเสริมของลายเสือที่ส่งสมุนฝีมือดีมาเสริมทำให้เพื่อนร่วมอาชีพของทองสุกล้มตายเป็นใบไม้ร่วง ผู้การฯทราบข่าวว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงยอมให้เชนพาลูกน้องในค่ายอีกกลุ่มมุ่งหน้าไปช่วยเหลือ
ทองสุกบาดเจ็บสาหัส ในขณะที่คนอื่นๆถูกฆ่าตายหมด เชนมาช่วยพาทองสุกหนีไปทางลำธารเพื่อกลับค่าย แต่ระหว่างทางทองสุกเลือดไหลไม่หยุด บอกให้เชนทิ้งตนไว้ที่นี่
“ไม่...เอ็งต้องไหวสิวะเพื่อน เอ็งต้องรอด ห้ามตาย เข้าใจมั้ย”
“เอ็งต้องทิ้งข้าไว้ให้ตายอยู่ที่นี่ อย่าให้พวกเราโดนพวกมันฆ่าตายอีกเด็ดขาด ไป...กลับไปช่วยพวกเราที่พากันมาเสริมทัพ”
“ข้าทิ้งเอ็งไม่ได้”
“ต้องได้สิวะ รับปากข้า...ไอ้เชน”
“ฉันทิ้งแกไว้ไม่ได้จริงๆว่ะเพื่อน คนที่สมควรจะไปตายในสนามรบมันควรเป็นฉัน ส่วนแกต้องได้กลับไปแต่งงานกับยุพิน”
“แล้ว...แล้วแกล่ะ แกก็ต้องกลับไปหาเนื้อทอง กลับไปทำให้ผาปืนแตกเป็นสวรรค์ ไม่ใช่นรกบนดินไง”
ฟังทองสุกแล้วเชนน้ำตารื้นอย่างสุดจะกลั้น เอ่ยเสียงเครือว่าตนกลับไปผาปืนแตกไม่ได้อีกแล้ว
“ทำไมวะ”
“เนื้อทองจดหมายมาบอกว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับไอ้ชาติ...ไอ้สารเลวที่ทำลายชีวิตฉันจนต้องหนีมาอยู่ที่นี่”
“งั้นแกก็จะมาตายอยู่ที่นี่ไม่ได้ แกไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้ แต่แกคือวีรบุรุษ แกต้องเป็นวีรบุรุษทั้งในสนามรบและที่ผาปืนแตกบ้านของเอ็ง สัญญาสิวะเพื่อน...สัญญา”
ทองสุกกระอักออกมาเป็นเลือด เชนบีบมือเพื่อนแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม
“จำไว้...เอ็งไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้แพ้” ทองสุกเน้นย้ำอีกครั้งก่อนดวงตาจะปิดลงหมดลมหายใจ
เชนเสียใจอย่างสุดซึ้ง...ความเสียใจกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว คว้าปืนย้อนกลับไปบุกตะลุยกับสมุนของฟ้าลั่นที่กำลังย่ามใจถล่มกลุ่มตำรวจตระเวนชายแดน
ความกล้าบ้าบิ่นของเชนสยบสมุนกลุ่มนี้ของ
ฟ้าลั่นราบคาบแล้วบุกเข้าคลุกวงในเกือบถึงตัวฟ้าลั่นกับสมุนอีกกลุ่ม
เสียงปืนกราดยิงราวกับประทัด ฟ้าลั่นฝ่าวงล้อมหนีออกไป แต่สุดท้ายก็จนมุมตรงหน้าเชนจนได้
“เจอกันอีกจนได้นะ ไอ้ฟ้าลั่น”
ฟ้าลั่นชักปืนแต่เชนไวกว่ายิงเปรี้ยงเดียวปืนกระเด็นจากมือมันอย่างง่ายดาย
“ง่ายๆดีกว่าไหม อย่าให้ยุ่งยากเลย...เร็ว!” เชน ยกปืนขู่เอาจริง ฟ้าลั่นเจ็บใจแต่จำยอมปลดอาวุธออกจากตัวจนเหลือแค่มือเปล่า
“ถ้าคิดว่าทำแค่นี้แล้วจะจัดการกับข้าได้ล่ะก็ ฝันกลางวันแล้วไอ้เชน”
“ฉันไม่ได้ฝันกลางวัน แต่แกต่างหากที่กำลังฝันลมๆแล้งๆว่าจะรอดกลับไปให้พ่อโอ๋...ไอ้ลูกแหง่”
“ไอ้เชน มึง...” ฟ้าลั่นกัดฟันคำรามอย่างเจ็บใจ
ฉับพลันทันใด ทั้งคู่โรมรันเข้าใส่กันด้วยเชิงมวย เชนประเคนหมัดเข่าศอกใส่ฟ้าลั่นอย่างหนักหน่วง
“นี่สำหรับทองสุก ที่ต้องสละชีวิตตามล่าไอ้สารเลวอย่างแก”
ฟ้าลั่นสู้ไม่ได้ เจ็บปวดทรมานร้องลั่นโหยหวน ตะเกียกตะกายจะเอาตัวรอดเมื่อเห็นเชนชักมีดพกออกมา
“อย่าเพิ่งคลานหนีเหมือนหมาสิวะ ใหญ่นักไม่ใช่เหรอ ได้ยินว่าแกอยากจะเอามีดปักหัวใจมองดูข้าตายช้าๆไง เอาไปเลย ถ้าทำได้ก็เข้ามา”
เชนโยนมีดลงตรงหน้าฟ้าลั่นอย่างท้าทาย ฟ้าลั่นคาดไม่ถึง มองมีดเขม็งก่อนจะรีบคว้ามันเอาไว้
“ไม่มึงก็กูนี่แหละที่ต้องตายไปข้าง...ไอ้เชน”
ฟ้าลั่นถือมีดปรี่เข้ากะซวก แต่เชนหลบทันและใช้ไหวพริบแย่งมีดมากรีดหน้ามันจนเลือดซิบ ฟ้าลั่นถึงกับแหกปากร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด
“แค่นี้มันยังไม่เท่ากับคนบริสุทธิ์ที่ต้องตกเป็นทาสยาเสพติดของพวกแก ไอ้ชาติชั่ว”
เชนจะกรีดซ้ำให้แผลมันลึกลงไปอีก แต่ทันใดเสียงผู้การฯดังขึ้นขัดจังหวะ
“พอได้แล้วเชน” ผู้การฯมาพร้อมกับ ตชด.อีกหลายนาย “มันคือผู้ต้องหา...กฎหมายจะตัดสินให้มันได้รับความผิดตามสิ่งที่มันทำ...ไม่ใช่นาย”
“แต่มันฆ่าพวกเรา มันฆ่าทองสุก มันเอายาเสพติดมาทำลายประเทศเรา”
“แล้วถ้านายฆ่ามัน นายจะเรียกตัวเองว่าอะไร วีรบุรุษหรือมือสังหาร”
เชนนิ่งไป มองหน้าฟ้าลั่นที่ยิ้มเยาะใส่ตน
“จะบอกให้นะไอ้เชน ตราบใดที่พ่อข้ายังอยู่ คุกก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
ฟ้าลั่นปากเก่ง เชนเลยซัดหมัดเข้าหน้ามันหนักๆ จนมันแน่นิ่งหมดสติไปต่อหน้าต่อตาท่านผู้การฯ
ooooooo
สมุนคนหนึ่งรอดตายหนีกลับมาบอกลายเสือว่าฟ้าลั่นถูกตำรวจจับตัวไป ลายเสือแค้นใจเป็นที่สุด ดุด่าสมุนคนนั้นอย่างฉุนเฉียว
“ข้าสั่งให้เอ็งไปดูแลลูกชายข้า แต่เอ็งกลับปล่อยให้ถูกจับ”
“ผมไม่มีข้อแก้ตัวกับนาย แต่ผมรับปากนายได้ว่าผมจะช่วยคุณฟ้าลั่นออกจากคุกให้ได้”
“เอ็งอยู่กับข้ามานาน เอ็งรู้ใช่ไหมว่าข้ารักลูกชายของข้ามากแค่ไหน”
“ทราบครับนาย ถ้าผมพาคุณฟ้าลั่นกลับมาให้นายไม่ได้ นายก็เอาชีวิตผมไปได้เลย”
“ดีมากไอ้คม งั้นข้าก็คงจะได้เห็นหน้าลูกชายข้าอีกในเร็วๆนี้”
ลายเสือแสยะยิ้มพอใจ ตบไหล่ไอ้คมแล้วผละไปอย่างมีความหวัง
ooooooo
ที่ไนต์คลับในกรุงเทพฯ คืนนี้กำนันปราบมาเป็นแขกประจำเพราะกำลังติดพันนักร้องแม่ม่าย
สวยปิ๊งอย่างลำดวน แม้เธอจะมีลูกโตเป็นสาวแล้ว แต่ความสวยของเธอยังคงเตะตาใครต่อใคร
ลำดวนให้ความสนิทสนมรักใคร่กับกำหนันปราบเพียงคนเดียว ถึงกับวาดฝันว่าจะแต่งงานกับเขาในเร็ววันและย้ายไปอยู่ด้วยกัน เลิกอาชีพนักร้องนี่เสียที แต่วัลภาลูกสาวคนสวยของเธอไม่เห็นด้วย แถมยังแสดงท่าทีต่อต้านกำนันปราบอย่างเปิดเผย ทำให้ลำดวนหนักใจเป็นที่สุด
คืนนี้สองแม่ลูกมีปากเสียงกันอีก เพราะวัลภาประกาศว่าตนไม่ยอมรับกำนันปราบเป็นพ่อ ลำดวนโกรธจนฟิวส์ขาดตบหน้าลูกสาวแล้วไล่ตะเพิด
“ไปเลย...นังลูกไม่รักดี อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก”
วัลภาวิ่งน้ำตานองหน้าออกไปหน้าไนต์คลับ ชนเข้ากับเพลิงที่เพิ่งมาถึง
“เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณ”
“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน” วัลภาตวาดแว้ด ปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกไป เพลิงได้แต่มองตามด้วยสีหน้าแปลกใจ คล้อยหลังไม่ทันไรกลุ่มนักเลงสามคนที่สนใจวัลภาตั้งแต่ข้างในไนต์คลับก็พากันก้าวตาม เพลิงจับตามองรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ระหว่างนี้เองลำดวนเดินตามกำนันปราบออกมา
“เดี๋ยวสิจ๊ะพี่กำนัน จะรีบกลับไปไหนล่ะ” ลำดวนเว้าวอนโดยไม่ทันสังเกตว่าใครคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
“วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีแล้ว ไว้เธอคุยกับลูกสาวเรียบร้อยเมื่อไหร่ ฉันจะมารับเธอ”
กำนันบอกแค่นั้นก็ผลุนผลันจากไป ทิ้งลำดวนยืนฮึดฮัดหัวเสีย บ่นขรมถึงลูกสาวตัวแสบ
“เพราะแกคนเดียวเลยนังวัลภา...นังลูกไม่รักดี”
“พี่ลำดวน” เสียงเรียกนั้นทำให้ลำดวนหันขวับไปมอง
“เพลิง...นี่เพลิงออกจากคุกแล้วเหรอ”
“ครับพี่ลำดวน”
ลำดวนยิ้มกว้างดีใจ พาหนุ่มรุ่นน้องกลับเข้าไปคุยกันข้างในเพราะเพลิงต้องการกลับมาเป็นนักร้องที่ไนต์คลับแห่งนี้เหมือนเมื่อหลายปีก่อน
แต่ไม่ว่าลำดวนจะช่วยพูดกับผู้จัดการไนต์คลับยังไงเขาก็ไม่รับคนเพิ่ม โดยเฉพาะอดีตคนคุกอย่างเพลิง ลำดวนเข้าใจและเห็นใจจึงรับปากจะถามพรรคพวกที่ไนต์คลับอื่นให้ แต่ไม่รับรองว่าเพลิงจะได้ร้องเพลงอีกหรือเปล่า เพราะเวลานี้นักร้องใหม่ๆมีเยอะ
นอกจากจะช่วยเรื่องงาน ลำดวนยังให้กำลังใจเพลิงให้ลืมอดีตแล้วอยู่กับปัจจุบัน ซึ่งเธอไม่เชื่อว่าเขาคือฆาตกร และทั้งฟ้างามกับเพลิงก็เหมือนน้องของเธอ
“แต่ผมต้องติดคุกอยู่หลายปีกับความผิดที่ผมไม่ได้ทำ แล้วพี่จะปล่อยให้ไอ้ฆาตกรนั่นลอยนวลต่อไปเหรอครับ”
“ทำยังไงได้ล่ะเพลิง พี่ถึงได้บอกไงว่าเราต้องอยู่กับปัจจุบัน ชีวิตมันต้องเดินหน้าต่อ อย่าย้อนกลับไปอีก ยังไงฟ้างามก็จากไปแล้ว...พี่ขอร้อง พี่เป็นห่วงน้องชายคนนี้ของพี่จริงๆ”
“ครับพี่ลำดวน ผมจะพยายาม...ว่าแต่ผมได้ยินพี่พูดถึงลูกสาว ไม่รู้มาก่อนว่าพี่มีลูก”
นึกถึงลูกแล้วลำดวนแสดงสีหน้าหนักใจ ค่อยๆเล่าให้เพลิงฟังว่ามันคือความผิดพลาดในชีวิตของตนตั้งแต่ยังเด็ก ความฝันของตนคือการเป็นนักร้อง ตนเลยจำเป็นต้องเอาวัลภาไปให้แม่เลี้ยงแล้วไม่บอกใครว่าตนมีลูก หลังจากแม่เสียตนก็พาลูกมาอยู่ด้วย แต่เพราะไม่เคยเลี้ยงดู ตนกับลูกเลยมีปากเสียงกันประจำ
คืนนี้ก็เช่นกัน ลำดวนไม่พอใจที่วัลภาก้าวร้าวกำนันปราบถึงกับตบหน้าลูกสาวแล้วไล่ตะเพิดไป จนดึกป่านนี้ก็ยังไม่กลับ วัลภาถูกนักเลงคุมซ่องผีเสื้อราตรีจับตัวไปตั้งใจจะเปิดซิงให้แขกในวันรุ่งขึ้น เคราะห์ดีที่ผู้กองสมานบุกทลายซ่องช่วยเหลือเด็กสาวหลายคน วัลภาเลยรอดปลอดภัยแต่ก็โดนพวกมันจับสักตีตรารูปผีเสื้อที่แผ่นหลังไว้ก่อนหน้านี้
ooooooo
เพลิงพักค้างคืนที่บ้านลำดวน พอเช้าก็เตรียมตัวจากไปเพราะเกรงใจ แต่ลำดวนทักท้วงอย่างอาทรเขาว่า
“จะมาเกรงใจพี่ทำไม คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอก็ได้ เพราะอีกไม่นานพี่กับลูกก็จะย้ายออกแล้ว”
“ย้ายไปไหนครับพี่”
“พี่กำลังจะแต่งงาน สามีพี่ก็เลยอยากให้พี่ไปอยู่กับเขาด้วย แต่ปัญหาอยู่ที่วัลภา พี่ไม่รู้จะพูดยังไงถึงจะเข้าใจว่าพี่อยากให้เราสองคนแม่ลูกได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าอยู่ที่นี่”
“ค่อยๆพูดกันดีกว่าครับ ผมเชื่อว่าความเป็นห่วงของแม่ ลูกทุกคนย่อมเข้าใจ ส่วนเรื่องจะอยู่ต่อที่นี่ ผมคงไม่รบกวน มีเพื่อนที่รู้จักกันในคุกเขาพอมีงานให้ผมทำ”
“ตามใจเธอก็แล้วกัน แต่ถ้าเธออยากให้พี่ช่วยอะไรก็บอกนะ”
เพลิงยิ้มรับแล้วเดินนำหน้าลำดวนออกมาหน้าบ้าน เจอวัลภาลงจากรถตำรวจแต่ไม่เห็นหน้าตำรวจที่มาส่ง แต่แค่นั้นก็ทำให้ลำดวนโมโหคาดคั้นลูกสาวว่าไปก่อเรื่องอะไรมาอีก หายหัวไปทั้งคืน
“แม่เห็นตำรวจมาส่งลูก แทนที่แม่จะถามว่าเกิดเรื่องอะไรกับลูกรึเปล่า แต่แม่ไม่สนใจ คิดแต่ว่านังลูกคนนี้ดีแต่ก่อเรื่อง”
“ก็แกมันดีแต่หาเรื่องให้ฉัน แกอยากเห็นฉันอกแตกตายหรือไง”
“ถ้าหนูอยากเห็นแม่อกแตกตาย ป่านนี้คงหนีไปมั่วกับผู้ชายเลียนแบบที่แม่ทำอยู่นี่ไง หัวค่ำหิ้วคนแก่ เช้ามาหิ้วชายหนุ่ม...ทุเรศที่สุด”
ลำดวนโกรธมากจะตบลูกแต่เพลิงคว้ามือเธอไว้ทัน “อย่าเลยครับพี่ มีอะไรคุยกันดีๆเถอะ...ผมขอ”
วัลภาเข้าใจผิด มองหน้าเพลิงอย่างเหม็นขี้หน้าแล้วรีบเดินเข้าบ้าน ลำดวนถอนใจเฮือกใหญ่ เอ่ยกับเพลิงว่าเห็นไหม แบบนี้เขาจะไม่ให้เธอหนักใจกับลูกได้ยังไง
เพลิงพูดไม่ออก ได้แต่บอกลาลำดวนจากมา แต่ไม่ทันเดินพ้นซอยก็มีรถคันหนึ่งแล่นมาจอดข้างๆ
ผู้กองสมานนั่นเอง เขาลงจากรถเดินมามองเพลิงหัวจดเท้าอย่างหยามเหยียด
“ไม่ผิดอย่างที่ฉันคิด สันดานชั่วๆอย่างแกสักวันมันก็ต้องเผยออกมาจนได้ ออกจากคุกมาได้แค่ไม่กี่วันก็มาเกาะผู้หญิงกินแล้ว แกนี่มันแมงดาไม่เปลี่ยนจริงๆ”
“ผู้กองเข้าใจผมผิด ผมไม่เคยทำตัวเป็นแมงดา”
“ไม่เคยเหรอ แล้วที่แกหลอกล่อให้ฟ้างามมาอยู่กับแกล่ะ ให้อมพระมาพูดว่าแกไม่ได้หวังสมบัติของท่าน ฉันก็ไม่เชื่อหรอกเว้ย”
“ผมกับฟ้างามเรารักกันจริงๆ” เพลิงยืนยันแต่สมานไม่เชื่อ ชกเปรี้ยงที่ปากเขาอย่างรวดเร็ว
“เก็บคำพูดลวงโลกของแกเอาไว้ใช้กับเหยื่อรายต่อไปเถอะ แล้วระวังตัวให้ดี เพราะถ้าครั้งนี้แกพลาดขึ้นมาอีกล่ะก็...คุกไม่ใช่ที่สุดท้ายที่แกจะได้อยู่ แต่เป็นโลงศพ”
เพลิงเซเกือบล้ม ปากแตกเลือดปริ่มมุมปาก สมานจ้องเขม็งข่มขู่ทิ้งท้ายก่อนขึ้นรถจากไป
“แล้วก็อย่าคิดหนีฉันล่ะ เพราะต่อให้แกไปอยู่สุดขอบโลก ฉันก็จะตามล่าแกเหมือนเงาตามตัว”
เพลิงยืนอึ้งอึดอัดใจ ไม่รู้จะทำยังไงให้ผู้กองสมานเปลี่ยนความคิดแค้นฝังใจเรื่องฟ้างามได้สักที
ooooooo
วัลภาเก็บตัวอยู่ในห้องไม่ยอมเปิดประตูให้แม่ที่ทุบปังๆด้วยความโมโห
“เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้นะวัลภา แม่บอกให้เปิดประตู”
“อย่ามายุ่ง ฉันอยากอยู่คนเดียว” เสียงวัลภา
ตะโกนลั่น นั่นยิ่งทำให้คนเป็นแม่ฉุนเฉียว
“ฉันเป็นแม่แกนะ บอกมาเดี๋ยวนี้ เมื่อคืนแกหายไปไหนมา”
วัลภาไม่ตอบ ลำดวนหันรีหันขวางแล้วทุบประตูไปอีกชุดใหญ่จนเหนื่อยหอบ
“ก็ได้...แกไม่บอกฉันวันนี้ก็ไม่เป็นไร แต่ต่อไปนี้แกจะทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้อีก รีบเก็บเสื้อผ้าแล้วเตรียมเดินทางได้แล้ว”
วัลภารีบลุกไปเปิดประตูเผชิญหน้ากับแม่ อยากรู้แม่หมายความว่ายังไง จะเดินทางไปไหน?
“บ้านใหม่ของเราที่ผาปืนแตก เพราะแม่กำลังจะแต่งงานกับกำนัน”
“แม่!!” วัลภาอุทานด้วยความตกใจสุดขีด...
ขณะเดียวกันนั้น เพลิงไปถึงอู่รถสิบล้อที่เพื่อนทำงาน...ดูเหมือนชีวิตของเพลิงคงไม่พ้นจากคนชื่อสมานเป็นแน่แท้ เพราะขณะที่เขามาหาเพื่อนชื่อยอด ปะเหมาะพอดีเอื้อมเดือนน้องสาวของผู้กองสมานกำลังตรวจรักษาคนงานอยู่ที่นี่ และเพลิงก็ถูกยอดผลักไสให้เข้าไปรับการรักษากับหมอสาวคนสวยด้วย
เพลิงถูกสมานชกปากแตก หมอเอื้อมเดือนล้างแผลและให้ยาไว้กิน แต่ยังไม่ทันจะอธิบายความกันจบก็มีพยาบาลวิ่งเข้ามาบอกหมอว่า
“หมอคะ...แย่แล้ว รีบไปจากที่นี่เถอะค่ะ ข้างนอกมีเรื่องตีกันใหญ่แล้วค่ะ”
ไม่ทันขาดคำ คนขับรถบรรทุกคนหนึ่งก็ถูกนักเลงถีบกระเด็นเข้ามาชนโครมข้าวของล้มระเนระนาด นักเลงตามเข้ามาเล่นงานต่อจนวุ่นวาย พยาบาลรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด เอื้อมเดือนยืนตกอกตกใจทำอะไรไม่ถูก
เพลิงเข้าไปคว้าข้อมือเอื้อมเดือนด้วยท่าทีรีบเร่ง แต่หมอสาวยังยืนอึ้ง ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ซึ่งหน้า
“รีบไปจากที่นี่เถอะครับหมอ...ตามผมมา”
เพลิงดึงแขนเอื้อมเดือนวิ่งออกไป คนขับรถบรรทุกถูกนักเลงขาใหญ่ที่พยายามรีดไถค่าคุ้มครองตีจนสลบ ก่อนมันจะหันขวับจ้องตามชายหนุ่มกับหมอสาวแววตาดุดันน่ากลัว
ooooooo
