ข่าว

วิดีโอ



เพลงรักผาปืนแตก

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-แอ็กชั่น

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: แพรพริมา

กำกับการแสดงโดย: สยาม น่วมเศรษฐี

ผลิตโดย: บริษัท พอดีคำ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศรัณย์ ศิริลักษณ์,แซมมี่ เคาวเวลล์

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "เพลงรักผาปืนแตก"

วัลภาถูกคุมตัวใส่กุญแจมือออกมาหน้าบ้านเพื่อเดินทางไปกับสมบัติ โดยมีลำดวนไปด้วยหลังได้รับความเห็นชอบจากกำนันปราบ ชาติเห็นแล้วสะใจเป็นที่สุด บอกพ่อของตนว่าวัลภาสมควรโดนแบบนี้โทษฐานร่วมมือกับเนื้อทองทำร้ายตนปางตาย

แต่แล้วในระหว่างเดินทางไม่ทันพ้นจากผาปืนแตก วัลภาก็เอ่ยถึงเรื่องที่สงสัยขึ้นมา ทำให้ลำดวนไม่พอใจ

ซักถามกึ่งต่อว่าสมบัติที่ขุดเรื่องในอดีตมาพูด ทั้งที่เคยรับปากว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง

“ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันเห็นวัลภาเป็นเด็กเอาเรื่องก็เลยอยากจะปรามๆให้ดูแม่เป็นตัวเอง ฉันช่วยปกปิดความผิดคดีฆ่าคนตายให้เธอ แล้วนี่วัลภาก็เป็นลูกสาวเธอ ไม่ใช่คนอื่น แถมเรื่องนั้นมันก็จบไปแล้ว ส่วนไอ้เพลิง พญาไฟ อีกไม่นานมันก็ต้องตายอยู่ในผาปืนแตก”

“หมายความว่ายังไง แม่เคยเป็นฆาตกรฆ่าใคร แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่เพลิง”

วัลภาคาดคั้น แต่ลำดวนไม่ยอมพูดอะไร ทันใดนั้นเสียงปืนดังระรัว ทุกคนตกใจหันไปเห็นเชนกราดยิงด้วยปืนกลของไอ้เสือคำราม ส่วนเพลิงกราดยิงด้วยเอ็ม 16 ลำดวนกลัวลูกหลงลงจากรถทันทีที่รถจอด วัลภารีบวิ่งตาม สมบัติเห็นดังนั้นจะตามสองแม่ลูกไปแต่เพลิงยิงสกัดจนหมดโอกาส

ลำดวนวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนกไปล้มลงข้อเท้าแพลงจนลุกไม่ขึ้น วัลภาแม้จะโกรธแม่แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เข้าช่วยประคองทั้งที่มือตัวเองยังถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ

“อย่ามาถูกตัวฉัน ฉันไม่ยอมถูกพวกแกจับตัวไปหรอก ไปให้พ้น”

“แม่...พวกฉันไม่ทำอะไรแม่หรอก”

“ฉันไม่เชื่อหรอก...ออกไป อย่ามายุ่งกับฉัน” ลำดวนผลักไสลูกสาว

“ที่แม่กลัวพวกฉันขนาดนี้เพราะเรื่องที่ไอ้หมอนั่นมันพูดขึ้นมาใช่มั้ย”

“ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น”

“แต่ไอ้หมอนั่นมันพูดว่ามันช่วยปกปิดคดีฆ่า

คนตายให้แม่ ถ้าเรื่องนั้นที่เกี่ยวข้องกับพี่เพลิงก็มีอยู่เรื่องเดียวหรือว่า...ไม่จริงใช่มั้ยแม่ บอกฉันมาสิว่ามันไม่จริง”

“มันไม่ใช่ความผิดฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“แม่! แท้ที่จริงแล้วแม่ก็คือ...”

“ใช่ ฉันพลั้งมือฆ่านังฟ้างาม แต่ฉันไม่ได้ผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“พี่ลำดวนเป็นคนฆ่าฟ้างาม...” เพลิงส่งเสียงเข้ามา สีหน้าตื่นตะลึงคาดไม่ถึง “พี่ลำดวนเป็นคนฆ่าฟ้างาม...

ไม่จริงใช่ไหมครับ พี่ไม่ได้เป็นคนทำ ไม่จริงใช่ไหม บอกผมมา พี่ไม่ได้เป็นคนทำ”

ลำดวนถูกเพลิงจับตัวเขย่าหัวสั่นหัวคลอน เธอผลักไสพร้อมกับตวาดแว้ดให้เขาปล่อยแล้วตั้งท่าจะวิ่งหนี แต่ไม่ง่ายอย่างใจคิด ความโกรธทำให้เพลิงคว้าเสื้อของเธอดึงสุดแรงจนขาดแควก เผยให้เห็นรอยตีตราผีเสื้อราตรีที่หัวไหล่

“ผีเสื้อราตรี...งั้นก็หมายความว่าที่ฟ้างามกำผีเสื้อตอนตาย เธอพยายามจะบอกผมให้รู้ว่าฆาตกรที่ฆ่าเธอคือใคร”

“ฉันไม่ตั้งใจจะฆ่ามันนะเพลิง ถ้านังฟ้างามยอมทำตามที่ฉันบอก ดวงมันก็คงไม่ถึงฆาต ส่วนแกก็คงไม่ต้องติดคุก ฉันไม่ผิด...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ลำดวนยืนกรานแล้ววิ่งขากะเผลกพยายามหนีเอาตัวรอด เพลิงก้าวตามสีหน้าดุดัน วัลภาหวั่นใจจะตามไป

แต่สมบัติโผล่มายืนข้างหลังเอาปืนจ่อเธอในระยะประชิด

“จะไปไหนวัลภา เธอต้องออกไปจากผาปืนแตกพร้อมกับฉัน”

วัลภาอึ้งไป สมบัติไม่รีรอใช้ปืนทุบต้นคอเธอจนทรุดแล้วพยักพเยิดให้ลูกน้องเข้ามาประคองเธอไว้ ส่วน

ลำดวนที่วิ่งหนีเพลิงออกไปทางผาสูงชั้น เธอไม่ฟังเสียงห้ามของเขาไม่ให้หนี เพราะยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

“เพลิง...ฉันไม่ยอมให้แกแก้แค้นฉันหรอก”

เพลิงวิ่งตามมาทัน เอ่ยอย่างคับแค้นสุดขีดว่า “ผมเคยคิดมาตลอดว่าถ้าวันนึงผมได้เผชิญหน้ากับ

ไอ้ฆาตกร ผมจะเล่นงานมันยังไงให้สาสมกับที่มันฆ่าฟ้างามแล้วยัดเยียดความผิดให้ผม แต่พอมาวันนี้ผมได้เห็นว่าฆาตกรก็คือพี่”

เพลิงกำหมัดแน่นกัดฟันแน่นเจ็บใจ ลำดวนผงะกับสายตาดุดันของเขา ขยับถอยหลังไปชิดริมผา

“ฉันไม่ตั้งใจจะฆ่ามัน ฉันแค่อยากให้โอกาสกับมัน เพราะมันรักแกมากและอยากช่วยแกให้ได้เป็นนักร้อง แต่มันดันเล่นตัว ฉันก็เลยต้อง...”

“เกิดอะไรขึ้น...พี่ลำดวนเล่าให้ผมฟังเดี๋ยวนี้”

ลำดวนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเผยความจริง

ที่ตนเองบังคับขู่เข็ญให้ฟ้างามตกเป็นของสมบัติ เพื่อแลกกับการที่เพลิงจะได้เป็นนักร้องในไนต์คลับมีชื่อเสียงโด่งดัง

วันนั้นฟ้างามขัดขืน ลำดวนจึงวางอุบายและให้ลูกน้องสมบัติใช้กำลังทำร้ายเธอ หลังจากสมบัติได้เธอสมดังใจแล้ว ฟ้างามโกรธแค้นจะฆ่าเขาด้วยมือของเธอเอง แต่ลำดวนชิงฆ่าเธอเสียก่อน

ฟ้างามถูกลำดวนแทงนอนหายใจรวยรินต่อหน้าสมบัติ ลำดวนตกใจมากที่พลั้งมือ ร้องลั่นว่าตนไม่ได้ตั้งใจ

“ท่านคะ ทำไงดี ฉันไม่ตั้งใจ”

“ทิ้งไว้แบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นฉันซวยแน่” ว่าแล้วสมบัติหันไปที่ลูกน้อง สั่งให้พาฟ้างามกลับไปที่บ้านแล้วกลบเกลื่อนหลักฐานให้เป็นฝีมือคนอื่น...

เพลิงได้ฟังเรื่องราวในวันนั้นถึงกับตะลึงไปอีกคำรบ สีหน้าเจ็บปวดสุดจะบรรยาย

“ถ้าตอนนั้นนังฟ้างามมันเชื่อฉัน ไม่คิดลงมือก่อน ทุกอย่างก็คงไม่ออกมาเป็นแบบนี้”

“นี่พี่ยังคิดจะโทษฟ้างามอีกเหรอ หัวใจพี่ทำด้วยอะไร ฉันอุตส่าห์รักและเคารพพี่เหมือนพี่สาวของฉัน แต่สุดท้ายพี่ก็ยังทำร้ายพวกเราได้ลงคอ พี่ไม่ควรจะได้รับการให้อภัย”

เพลิงขยับจะเข้าใกล้ด้วยความโกรธแค้น ลำดวนผงะถอยหลังขาก้าวพลาดไปหมิ่นเหม่อยู่ที่ขอบผา ร้องเสียงหลงตกใจสุดขีด เคราะห์ดีเพลิงดึงร่างเธอไว้ทัน

ลำดวนเสียหลักล้มลงกับพื้นแต่ไม่ยอมให้เพลิงช่วยพยุง หากแต่รีบดึงปืนที่เอวเพลิงมาถือไว้

“ในเมื่อแกรู้ความจริงแล้ว แกก็ควรตามไปอยู่กับนังฟ้างาม”

“พี่ต่างหากที่ต้องไปรับโทษที่พี่ทำเอาไว้”

เพลิงกระชากปืนจากมือลำดวนคืนมาอย่างง่ายดาย แล้วชกเข้าที่ท้องทีเดียวลำดวนถึงทรุดฮวบหมดสติ เชนวิ่งเข้ามาเห็นภาพนั้นพอดี ถามเอ็ดอึงว่า

“พี่บึ้ก...เกิดอะไรขึ้น แล้ววัลภาล่ะ”

ooooooo

เวลานั้น วัลภาถูกสมบัติควบคุมตัวนั่งไปในรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ ก่อนหน้านี้สมบัติถูกเพลิงยิงแขนจนเลือดโชก วัลภาสังเกตเห็นได้ทีซ้ำเติมอย่างสะใจ

“เลือดแกไหลออกมาไม่หยุดแบบนี้ ฉันว่ากว่า

แกจะพาฉันไปถึงที่ เลือดแกคงออกจนหมดตัวก่อนละมั้งไอ้แก่”

“ตอนนี้ชีวิตเธอเป็นของฉันแล้ววัลภา จะไม่มีใครออกมาจากผาปืนแตกเพื่อช่วยชีวิตเธอได้อีก จำไว้”

สมบัติข่มขู่ บีบปากวัลภาแต่กลายเป็นว่าเจ็บแผลเสียเอง ลูกน้องที่ขับรถมองไปข้างหน้าแล้วหันมาบอกว่า

“ข้างหน้ามีศูนย์กู้ภัยที่ท่านสนับสนุนงบประมาณก่อสร้างเอาไว้แต่ยังไม่เปิดใช้ เราแวะไปทำแผลที่นั่นมั้ยครับ”

“ถ้าใกล้กว่าไปโรงพยาบาลมากที่สุดก็รีบไปที่นั่นแล้วกัน”

“ครับท่าน” ลูกน้องรับคำแล้วเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก...

ที่อู่ร้าง เพลิงแบกลำดวนที่หมดสติถูกมัดมือและเท้ากลับเข้ามา เชนเดินตามมาห่างๆ และค่อยๆแยกตัวไปอีกมุมอย่างเงียบเชียบ

เดือนเห็นสภาพลำดวนก็ตกใจ ละล่ำละลักถามเพลิงว่า “เกิดอะไรขึ้น นี่น้าลำดวนแม่ของวัลภาไม่ใช่เหรอ”

“ครับ และเป็นฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าฟ้างามด้วย”

“ว่าไงนะ น้าลำดวนเนี่ยน่ะเหรอฆาตกรฆ่าฟ้างาม”

“ครับ แต่เรื่องนี้เอาไว้เราคุยกันทีหลัง ยังไงผมฝากให้คุณหมอตามจ่ามาช่วยคุมตัวเอาไว้ก่อน สภาพนี้คงไม่ฟื้นขึ้นมาง่ายๆ ส่วนผม...ผมมีเรื่องต้องคุยกับไอ้เชน”

เพลิงผละไปหาเชน...สีหน้าเชนเครียดจัด เป็นห่วงวัลภาที่สมบัติพาตัวไป

“เชน...พี่อยากจะขอโทษเอ็ง ถ้าพี่ไม่มัวแต่สนใจเรื่องตัวเอง พี่ก็คงช่วยวัลภาเอาไว้ได้”

“พี่บึ้กไม่ผิดหรอก นั่นเป็นเรื่องสำคัญกับชีวิตพี่ ถ้าฉันเป็นพี่ฉันก็คงต้องทำเหมือนกัน”

“แต่ว่า...”

“พอได้แล้วพี่บึ้ก ระหว่างทางกลับมาที่นี่พี่ขอโทษฉันไม่รู้กี่ร้อยคำขอโทษแล้ว ตอนนี้ฉันคิดได้อย่างเดียวว่า ฉันต้องไว้ใจวัลภา...คิดดูแล้วกัน เราพากันไปช่วยวัลภา ในสถานการณ์วุ่นวายแบบนั้นทำไมฝีมือนางสิงห์อย่างวัลภาจะหนีมาไม่ได้ แต่เธอกลับเลือกที่จะให้พวกมันจับตัวไปได้อีก นั่นก็หมายความว่าเธอยังมั่นใจว่าจะหาทางช่วยพวกเราได้อยู่”

“วัลภาใช้ชีวิตมากับเอ็ง จนพี่ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัววัลภา ความดีงามในจิตใจบวกกับความกล้าหาญไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคที่ได้มาจากเอ็ง พี่เชื่อว่าวัลภาจะต้องทำสำเร็จ”

เชนพยักหน้าเห็นด้วยกับเพลิง ระหว่างนั้นจิกวิ่งเข้ามาบอกทั้งคู่ให้รีบไปสมทบกับพวกตนที่ลานกลางหมู่บ้าน ยอดกับชาวบ้านตั้งค่ายเอาไว้รับมือพวกมัน

สองหนุ่มพร้อมแล้วสำหรับการบุกตะลุยกับฝ่ายตรงข้ามเพื่อนำพาความสงบร่มเย็นกลับคืนผาปืนแตกให้จงได้

พวกกำนันปราบพร้อมด้วยมือสังหารและนักล่าค่าหัวกลุ่มใหญ่ไปถึงลานกลางหมู่บ้าน ปะทะกับพวกเชน และชาวบ้าน ขณะเดียวกันวัลภาที่ถูกสมบัติจับตัวไป เธอใช้ไหวพริบและความสามารถส่วนตัวจัดการกับสมบัติ ก่อนจะใช้วิทยุสื่อสารในศูนย์กู้ภัยชุมชนติดต่อไปยังหน่วยงานของผู้การและได้รับความช่วยเหลือในเวลาต่อมา

วัลภานำพากลุ่มของผู้การมาช่วยพวกเชนทันเวลา กำนันปราบถูกทหารยิงตายคาที่ชดใช้กรรมที่ก่อไว้มากมาย ส่วนฟ้าลั่นที่ชาติสังหารด้วยปืนกลับฟื้นขึ้นมาเพราะเสื้อเกราะข้างในช่วยชีวิตไว้

ฟ้าลั่นเจ็บใจมาก อยากจะฆ่าชาติให้ตายตามพ่อของมันไป แต่เพราะยามนี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหนีไปพร้อมทองคำล้ำค่า ฟ้าลั่นกับสมุนสองสามคนจึงโกยเอาไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แล้วชาติเข้ามาขัดขวางเพื่อแย่งชิงทองคำคืนมา

วัลภาเร่งให้เชนกับเพลิงตามสองวายร้ายนั่นไป สองฝ่ายต่อสู้กันดุเดือดทั้งมือเปล่าและอาวุธ สุดท้ายชาติ พลัดตกลงไปจากผาหินสิ้นใจตายอย่างอเนจอนาถ จบชีวิตนักเลงกันที ส่วนฟ้าลั่นที่ถูกชาติแทงด้วยมีดก่อนหน้านี้ก็ล้มฟุบแทบขาดใจ แต่มันยังมีลูกฮึดคว้ามีดแทงเชน เลย ถูกเพลิงเตะกระหน่ำไม่ยั้งเท้า คอหักตายตามไอ้ชาติไปอีกคน

วัลภาเข้าใจว่าเชนถูกฟ้าลั่นแทงเลือดท่วม แท้จริงเชนเอามือรับมีดนั้นไว้ทำให้มีดบาดมือจนเลือดแดงฉาน แต่พอรู้จากเพลิงว่าเชนหลอกเล่น วัลภาถึงกับโมโหโกรธาทุบตีเชนเป็นการใหญ่ด้วยความหมั่นไส้

ooooooo

หลายวันผ่านไป เดือนนำพาคนอื่นๆไปยังหลุมฝังศพผู้กองสมาน เธอนำดอกไม้มาวางเคารพศพพร้อมบอกกับพี่ชายว่า

“พี่สมานจ๊ะ ตอนนี้ผาปืนแตกกลับคืนสู่ความสงบสุขแล้ว เดือนเสียดายเหลือเกินที่พี่ไม่ทันได้อยู่ดูรอยยิ้มของชาวบ้านผาปืนแตก”

“แต่ฉันว่าเสียงไชโยโห่ร้องด้วยความดีใจของชาวบ้านผาปืนแตกต้อนรับความสงบสุขที่กลับคืนมา คงจะดังไปถึงบนฟ้าให้ผู้กองได้ยิน และรับรู้ว่าพวกเราทุกคนต่างก็เป็นหนี้บุญคุณการเสียสละของผู้กอง”

“ขอบใจนะวัลภา พี่สมานต้องภูมิใจแน่ๆ”

เดือนกับวัลภายิ้มให้กัน เพลิงกับเชนเข้ามาสมทบด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“และผมก็มีเรื่องที่น่าภูมิใจจะมาบอกผู้กองด้วยเหมือนกันครับ” เพลิงทำให้สองสาวนิ่วหน้าแปลกใจ มองเครื่องแบบตำรวจที่พับอย่างดีพร้อมยศที่ได้เลื่อนขั้น “จ่าเขาฝากผมให้เอามาให้ครับ วีรกรรมและความกล้าหาญของผู้กอง ที่ช่วยจัดการกับพวกไอ้ลายเสือและกำนันปราบ ทำให้ทางราชการพิจารณาคืนเกียรติยศที่เคยถูกใส่ร้ายและเลื่อนขั้นให้สูงสุด”

“จริงเหรอเพลิง”

“ครับคุณหมอ”

เพลิงยื่นเครื่องแบบตำรวจให้เดือนรับไปด้วยความตื้นตันใจ

“พี่สมานจ๊ะ ฉันดีใจกับพี่ด้วยนะ เพราะความมุ่งมั่นรักษาความยุติธรรมและศรัทธาต่อความดีของพี่วันนี้มันส่งผลให้เราเห็นแล้ว”

“ใช่ครับ...ลูกหลานผาปืนแตกจะต้องจดจำและเรียนรู้วีรกรรมของผู้กองไปนานเท่านาน”

“โดยเฉพาะลูกของเรา เขาจะต้องภูมิใจในตัวลุง ของเขา ผมจะเล่าเรื่องของผู้กองให้ลูกฟังทุกคืน”

“จ้ะเพลิง”

ขาดคำของเดือน ยอดวิ่งหน้าตื่นมาบอกทุกคนว่าจ่ากำลังจะพาตัวลำดวนไปดำเนินคดีฆ่าฟ้างาม วัลภาตกใจมากรีบวิ่งนำทุกคนไปด้วยความเป็นห่วงแม่

ooooooo

ลำดวนถูกจับใส่กุญแจมือ ควบคุมโดยตำรวจสองนาย สีหน้าเธอไม่สู้ดี สำนึกผิดจริงๆที่ก่อกรรมเอาไว้ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกดำเนินคดีเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมรับผิดในสิ่งที่ตัวเองก่อ

“เพลิง...ยกโทษให้พี่ด้วยนะ” ลำดวนเว้าวอน

“ผมโกรธนะครับพี่ลำดวน ที่ชีวิตผมและอนาคตของผมกับฟ้างามต้องถูกทำลายเพราะน้ำมือพี่ แต่วันนี้ชีวิตผมเริ่มต้นใหม่แล้ว เพราะฉะนั้นผมยกโทษให้พี่ ขอให้พี่ใช้เวลาที่ต้องชดใช้กรรมในคุก ตรึกตรองและเรียนรู้ว่าชีวิตของคนอื่นก็มีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าชีวิตของเราเอง เราจึงไม่ควรไปเบียดเบียนชีวิตคนอื่น”

“ขอบใจนะเพลิง” ลำดวนน้ำตาคลอเบ้าสำนึกผิด

วัลภาสบตาแม่ก่อนเดินมาเผชิญหน้าทั้งน้ำตาเคลือบคลอ แล้วโผเข้ากอดกันกลม

“วัลภา...แม่ขอโทษ...แม่สำนึกผิดหมดแล้วนะลูก ลูกให้อภัยแม่ได้ไหม”

“หนูเป็นลูกแม่นะ สายใยของเราอะไรก็ตัดไม่ขาดหรอก”

“วัลภา...แม่ผิดจริงๆ ผิดที่ปล่อยให้ตัวเองเป็นทาสเงินกับความโลภ กว่าแม่จะสำนึกได้ แม่ก็ต้องหมดสิ้นอิสรภาพ แต่แม่ก็ดีใจนะที่แม่ยังได้รู้ว่าลูกของแม่ยังมีชีวิตที่อยู่ดีมีสุขอยู่กับคนที่จะดูแลลูกได้”

เชนทราบดีว่าลำดวนหมายถึงตนเลยเดินเข้ามาโอบไหล่วัลภา ย้ำกับแม่ยายว่า

“ไม่ต้องห่วงนะครับน้าลำดวน ผมสัญญาว่าผมจะดูแลวัลภาอย่างดี แล้วจะพาวัลภาไปเยี่ยมน้าบ่อยๆ”

“เชน...ขอบใจมากนะ ฉันดูเธอผิดไปจริงๆ เธอคือ สุภาพบุรุษที่จะดูแลลูกสาวฉันได้”

เชนยิ้มรับ ตำรวจถึงเวลาพาตัวลำดวนไป วัลภาใจเสียร้องไห้โฮสวมกอดแม่อีกครั้งก่อนจากกัน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ผู้การนำกำลังทหารมาขนย้ายทรัพย์สินที่ได้มาอย่างผิดกฎหมายในบ้านกำนันปราบกลับคืนให้กับราชการ

“สมบัติกับของมีค่าของกำนันปราบมีเยอะจริงๆ แทบจะตรวจนับกันไม่ไหว”

“ทำไมจะไม่เยอะล่ะคะท่าน ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ล้วนแต่เป็นของที่โกงกิน ติดสินบน กดขี่ข่มเหง หลอกลวงคนจน ปล้นเอามาเป็นของตัวเองทั้งนั้น”

“มันก็สมควรแล้วที่เราจะเอาของพวกนั้นกลับคืนให้กับราชการ”

“ใช่ค่ะ ฉันถึงไม่อยากรับเอาไว้เป็นมรดกบาป สู้ขยันขันแข็งทำมาหากินเองยังจะภูมิใจซะกว่า”

“งั้นฉันจะจัดการให้เรียบร้อย ว่าแต่มาหาฉันมีเรื่องอะไรรึเปล่า”

ผู้การมองหน้าเชนกับวัลภาที่ดูเหมือนมีบางอย่างจะปรึกษา ปรากฏว่าทั้งคู่มีเรื่องหนักใจจริงๆ เชนอยาก ทำลายเหมืองทองคำเพื่อที่ผู้คนผาปืนแตกจะได้อยู่อย่างสงบสุข ไม่ต้องมีผู้คนต่างถิ่นวนเวียนเข้ามาด้วยความโลภ

ผู้การเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ฉันเองก็คิดเอาไว้เหมือนกันว่าต้องมีปัญหาตามมาแน่ เพราะมูลค่าเหมืองทองคำของบ้านผาปืนแตกมีค่ามหาศาล ถ้าตกอยู่ในมือคนดีก็ดีไป แต่ถ้าตกอยู่ในมือคนชั่วล่ะก็...”

“คงได้บรรลัยกันทั้งประเทศ”

“งั้นฉันจะให้คนของฉันไปจัดการกับคนโลภพวกนั้นให้”

“ขอบคุณค่ะท่าน แต่ถึงวันนี้ท่านจะจัดการไล่พวกนั้นไปได้ ก็ใช่ว่าปัญหาจะจบ”

“ใช่ครับ ตราบใดที่เหมืองทองคำยังอยู่ กลิ่นของความโลภก็ยังเรียกให้คนชั่ววิ่งเข้ามา”

ผู้การพยักหน้ารับคล้อยตามในคำพูดของเชนกับวัลภา

“ตอนแรกฉันก็ตั้งใจว่าจะจัดการให้เหมืองทองคำตกเป็นทรัพย์สมบัติของแผ่นดิน ให้ทางราชการมาดูแลบริหาร แต่พูดก็พูดเถอะ ฉันเองก็ไม่ไว้ใจเท่าไหร่ เพราะยังมีพวกเก่งคอร์รัปชัน ฉลาดเป็นกรดมากกว่าไอ้สมบัติแฝงตัวอยู่ในระบบราชการอีกมาก จะให้ฉันออกมาจัดการกับพวกมันทุกคนก็เกินอำนาจที่ฉันจะทำได้”

“งั้นถ้าผมมีวิธีจัดการในแบบของบ้านผาปืนแตก ท่านจะเห็นด้วยกับผมรึเปล่าครับ”

“จะจัดการยังไงเหรอเชน”

“ทำลายเหมืองทองคำทิ้งครับ”

ผู้การชะงัก แต่ก็ไม่คัดค้านวิธีการของเชนที่ว่ามา...

ooooooo

เมื่อได้ไฟเขียวเช่นนั้นแล้ว พวกเชนจึงช่วยกันเอาแท่งระเบิดวางตามจุดต่างๆบริเวณเหมืองทองคำ แล้วจุดชนวนเสียงดังกึกก้องกัมปนาทราวฟ้าผ่า เหมืองทองคำเละเป็นจุลมีแต่เศษหินกับฝุ่นทอง ไม่เหลืออะไรให้ผู้คนเข้าไปขุดอีกแล้ว ด้วยฝีมือของ “มวลชนไอ้เสือ” ที่พวกเชนตั้งชื่อกันขึ้นมา

“มวลชนไอ้เสือ?”

“ใช่...ชื่อนี้จะเป็นชื่อที่พวกแกจะต้องจดจำเอาไว้และบอกต่อๆกันไป”

“ว่าถ้าใครคิดเข้ามาทำลายความสงบสุขของบ้านผาปืนแตกล่ะก็...มันจะต้องเจอดี”

“เพราะหน้าที่ของพวกข้าคือ...รักษาความสงบสุขให้กับผาปืนแตก”

เชน วัลภา เพลิง และยอดร่วมแรงแข็งขันเพื่อหมู่บ้านผาปืนแตก แต่แล้ววัลภาเกิดความสงสัยขึ้นมาถึงกับเก็บเอาไว้ไม่อยู่ ถามสามีสุดที่รักว่า “เดี๋ยวก่อนนะเชน ฉันสงสัยอยู่อย่าง”

“อะไรเหรอจ๊ะเมียจ๋า”

“ภารกิจมวลชนไอ้เสือปกป้องผาปืนแตก ทำไมไม่ตั้งว่าภารกิจมวลชนนางสิงห์”

“อ้าว...ของแบบนี้ไม่เห็นต้องถามเลย ก็เหมือนเชน พนัญเชิง กับ เพลิง พญาไฟ ชื่อเชนมาก่อนถึง

จะฟังดูดีกว่าไง เพราะถ้าเป็นเพลิง พญาไฟ กับ เชน พนัญเชิง...เห็นมั้ย ฟังแล้วไม่เห็นจะเพราะเลย”

“มันไม่เหมือนกันนะเชน”

“งั้นเอาอย่างนี้ ไอ้เสือเป็นผัวก็ต้องเป็นผู้นำ แต่ถ้าเมียจ๋ายังไม่เข้าใจอีก เดี๋ยวคืนนี้จะจัดภารกิจเพิ่มมวลชนให้หนำใจ” เชนถือโอกาสรวบตัววัลภามากอดรัดนัวเนียแล้วพาถอยฉากไปจากทุกคนที่มองตามกันยิ้มๆ

“ไอ้บ้าเชน!!” วัลภากระทุ้งศอกใส่เชนแล้วแกะมือออกก่อนดึงติ่งหูเขาหมับ “ไอ้ผัวตัวดี...ปากเก่งนัก ต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว”

วัลภาดึงหูเชนเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจเสียงโอดครวญของเขาที่ดังไม่หยุดหย่อน

“ปล่อย...ปล่อยฉันได้แล้ววัลภา เดี๋ยวหูฉันขาด... โอ๊ยๆๆๆ”

“ก็ปากดีนัก ทีหลังจะไม่ดึงหูแล้ว จะเปลี่ยนเป็นตบปากแทน”

“โธ่เมียจ๋า...ที่พูดไปแบบนั้นเพราะตั้งใจอยากมีลูกจริงๆนี่”

“ของแบบนี้เดี๋ยวก็มาเอง จะไปเร่งทำไม”

“ก็ตอนนี้ผาปืนแตกมีแต่ความสุขไปทุกพื้นที่ เป็นสวรรค์บนดินอย่างที่ฉันตั้งใจอยากจะเห็นมาตลอด”

“ก็เลยอยากมีลูกเร็วๆ ให้ลูกได้วิ่งเล่นบนสวรรค์ที่เธอสร้างขึ้นมา”

“ใช่แล้วจ้ะเมียจ๋า เพราะฉะนั้นเรามามีลูกกันเร็วๆ เถอะนะ” เชนสวมกอดวัลภาแล้วอุ้มเธอขึ้นมา แต่เธอดิ้นรนทุบตีเขาไปมา

“เดี๋ยวก่อนสิไอ้บ้าเชน เอะอะจะมาชวนมีลูกแบบนี้ช่วยทำให้เมียประทับใจก่อนได้มั้ย เพราะฉันไม่ใช่แม่วัวแม่พันธุ์ให้เธอ”

“หมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจ”

วัลภาเชิดหน้าแล้วอมยิ้ม เอ่ยอ้อมแอ้มว่า “ฉันอยากให้เธอจีบฉัน”

“จีบ? เป็นผัวเป็นเมียกันแล้วเนี่ยนะยังต้องมาจีบกันอีกเหรอ เสียเวลามั้ง”

“ไอ้บ้าเชน...เป็นผัวเมียกันแล้วกับเป็นคนรักกันใหม่ๆ ทำไมต้องทำให้มันไม่เหมือนกันด้วย ถ้าไม่จีบฉันให้ใจอ่อนล่ะก็...อย่าหวังเลย คืนนี้นอนใต้ถุน...เชอะ”

วัลภาสะบัดลงจากอ้อมแขนแข็งแรงของเชน เดินหน้าตูมหนีไป เชนอมยิ้มกลั้นขำพูดพึมพำว่า

“จีบเมียตัวเองเหรอ...ได้สิวัลภา”

เชนยิ้มกรุ้มกริ่มเดินตามไปร้องเพลงจีบวัลภาเหมือนหนุ่มสาวแรกรักกันใหม่ๆ วัลภาพอใจแต่แกล้งทำหน้างอร้องเพลงโต้ตอบ สองคนเพลิดเพลินกันใหญ่ เดินตามกันไปในห้องนอน

เชนสบโอกาสโอบเอวเมียรักพาไปนั่งที่เตียง วัลภาอมยิ้มชอบใจฟังเพลงจบไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

“แบบนี้รึเปล่าที่เรียกว่าจีบเมียตัวเอง” เชนกระซิบถาม

วัลภาพยักหน้ารับแทนคำตอบ เชนเลยรวบตัวดึงเธอลงนอนบนเตียงด้วยกัน หน้าชนหน้า สัมผัสลมหายใจกันและกันอย่างชัดเจน

“งั้นตอบฉันมาได้ไหมว่าเมื่อกี้นี้ฉันจีบเมียสำเร็จรึเปล่า”

“ใจอ่อนให้แล้ว...ไอ้บ้าเชน”

“ใจอ่อนแล้ว งั้นก็หมายความว่า...”

วัลภาพยักหน้าอายๆ เชนยิ้มตาเป็นประกาย จุมพิตเธอด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง ทั้งคู่พร้อมแล้วสำหรับภารกิจเพิ่มมวลชนให้หมู่บ้านผาปืนแตก...

-อวสาน-


ละครเพลงรักผาปืนแตก ตอนที่ 23(ตอนจบ) อ่านเพลงรักผาปืนแตก ติดตามเพลงรักผาปืนแตก ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์,แซมมี่ เคาวเวลล์ 19 ส.ค. 2557 09:20 2014-08-20T02:18:29+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ