ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม


เนื้อนางไม่ละความพยายามจะให้เจ้าแสนพรหมยอมรับแสงคำกับม่อนดอยเข้าทำงาน เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆเธอ เลยแกล้งผลัดไปก่อน พร้อมครวญครางว่าป่วย ไม่มีคนดูแล เนื้อนางตามไม่ทัน ใจอ่อนยอมป้อนยาให้เจ้าแสนพรหมเลยฉวยโอกาสสวมแหวนที่นิ้วนาง ข้างซ้าย ตีตราจองไว้ก่อน

เนื้อนางจะถอดคืน เจ้าแสนพรหมเลยโอดว่าถ้าเธอถอด เขาคงขาดใจตาย เนื้อนางไม่อยากทำร้ายจิตใจเขา เลยจำต้องยอม แล้วต้องถอนใจยาวด้วยความอึดอัด เมื่อเขาบอกว่าจะหาบ้านเช่าให้เธออยู่ต่างหาก...ในฐานะเมีย

เวลาเดียวกันอีกมุมหนึ่งภายในคุ้ม...คำฝายตาโตด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นแปงหิ้วปีกประกายในสภาพสะบักสะบอมเหมือนโดนซ้อมเข้ามา คำฝายดูดายไม่ได้เลยช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ เนื้อนางผ่านมาเห็นไม่นานหลังจากนั้น ตกใจมากเมื่อเห็นว่าประกายตัวร้อนเพราะพิษบาดแผลช้ำตามตัว ตั้งท่าจะช่วยทายา แต่ประกายปัดมือออก ตาลุกวาวเมื่อเห็นแหวนวงสวยบนมือเนื้อนาง...ไม่จริง...เจ้าไม่เคยให้แหวนวงนี้กับใคร!

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เจ้าให้ฉันมา ฉันไม่อยากได้ ออกจากคุ้มนี้เมื่อไหร่ ฉันจะคืนแหวนให้เจ้า”

“เออไปเลย...แกรีบไปให้พ้นหน้าฉันเนื้อนาง ไปให้พ้น แล้วอย่าซมซานกลับมาที่นี่อีก”

ประกายไม่ใช่คนเดียวที่ร้อนรนเมื่อเห็นแหวนบนมือเนื้อนาง ณไตรเดือดพล่านเพราะความหึงหวงไม่ต่างกัน และประกาศกร้าวให้เมียรักเตรียมตัว เขาจะมาทวงสิทธิ์และทุกสิ่งทุกอย่างคืนเร็วๆนี้

ส่วนเจ้าแสนพรหมคิดแผนชั่ว ตัดสินใจให้แปงตามหาบ้านเช่า จะส่งเนื้อนางไปอยู่ เพราะอยากหลอกเอาเงินจากณไตร แต่ตั้งใจจะเบี้ยว ไม่ยกเนื้อนางให้ ณไตรพอจับทางได้ เลยพยายามตะล่อมให้อีกฝ่ายเซ็นสัญญาและจะรับตัวเนื้อนางไปเลย แต่เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนก็บ่ายเบี่ยงและขอตรวจดูสัญญาอีกรอบ

ฟากประกายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อทราบว่าผัวรักหลงเนื้อนางจนแปงต้องหาบ้านเช่า แถมณไตรก็จ้องจะซื้อตัว เลยยิ่งอิจฉา อยากจะรู้นักว่าเนื้อนางมีอะไรดี...ผู้ชายถึงได้รุมตอมมันนัก!

ฝ่ายณไตรกลับไปสั่งงานที่ปาง โดยเฉพาะกับบุญลือ ให้ปัดกวาดเรือนเนื้อนาง และกำชับไม่ให้รับคำสั่งคนอื่นเด็ดขาด ถ้ายังอยากทำงานที่นี่ ผู้จัดการปางคนใหม่รับปากเซ็งๆ ไม่ชอบใจนักแต่กลัวตกงานมากกว่า

ด้านแขไข...ไม่ละความพยายามจะไปตามณไตรที่คุ้มเจ้าแสนพรหม ธรรพ์อาสาพาไป หญิงสาวชาวบางกอกเลยต้องถอย ไม่อยากถูกเขาเอาเปรียบ ทำร้ายเธอเหมือนครั้งที่แล้ว แต่ธรรพ์ก็บังคับพาไปจนได้ เพราะอยากให้แขไขได้เจอเนื้อนางที่คุ้ม จะได้เลิกหวังในตัวพี่ชายเขาเสียที

ฝั่งณไตร...เจรจาอย่างเคร่งเครียด แต่เจ้าแสนพรหมก็เล่นแง่ ถ่วงเวลาให้แปงพาเนื้อนางกับคำฝายไปอยู่บ้านเช่า ไม่รู้เลยว่าประกายแอบสืบจนทราบทุกอย่างและหมายมาดจะขัดขวางเจ้าแสนพรหมไม่ให้สมหวังกับเนื้อนาง

ooooooo

ธรรพ์ลอบสบถอย่างหัวเสีย เมื่อไปถึงคุ้มเจ้าแสนพรหมแล้วไม่พบเนื้อนาง แขไขไม่รู้เรื่อง มัวปลาบปลื้มกับบรรยากาศสวยงามของคุ้ม และเกาะติดคู่หมั้นหนุ่ม ส่วนณไตรหงุดหงิดไม่แพ้กัน รำคาญเจ้าแสนพรหมที่เล่นเอาเถิดเจ้าล่อ ไม่ยอมให้พบและพาตัวเนื้อนางไปหาตามสัญญา

เวลาเดียวกันที่บ้านเช่าไม่ไกลจากคุ้ม...เนื้อนางกับคำฝายมองสภาพรอบๆด้วยแววตาพึงพอใจ โดยเฉพาะอดีตช่างฟ้อนสาว ร่ำๆอยากจะตอบแทนบุญคุณเจ้า

แสนพรหมไม่ขาดปาก แต่คำฝายสังหรณ์ใจบางอย่าง และคิดว่าเจ้าของคุ้มจอมกะล่อนคงมีเจตนาแอบแฝง ที่สำคัญ...ประกายคงไม่หยุดราวีแน่ เพราะเจ้าแสนพรหมหลงเนื้อนางมาก

เนื้อนางหน้าเจื่อนกังวลเรื่องประกายและส่วนลึกก็กลัวไม่ได้เจอณไตรอีก ถ้าเขาไม่รู้ว่าเธอซ่อนตัวที่นี่ แต่ถึงกระนั้นก็ปากแข็ง ประกาศลั่นว่าไม่มีอะไรผูกพันกับเขาแล้ว สองสาวคงจะถกกันอีกนาน ถ้าแปงจะไม่เข้ามาบอกว่าเจ้านายหนุ่มส่งคนงานสาวๆมารับใช้เนื้อนางด้วย...ในฐานะเมียคนใหม่ของเจ้าแสนพรหม

สาวๆคนงานที่เจ้าแสนพรหมส่งมารับใช้เนื้อนาง แท้จริงก็คือสร้อยฟ้า รัญจวนและกำปุ้ง เนื้อนางกับคำฝายไม่อยากมีปัญหา เลยขอให้แปงพาทั้งสามกลับไป แต่สามสาวไม่มีที่ไป กลัวตกงาน เลยแสร้งพูดจาออดอ้อนขอทำงานด้วย เนื้อนางกับคำฝายใจอ่อน ยอมให้สามคนงานจอมป่วนอยู่ด้วย...แต่อย่าแผลงฤทธิ์แล้วกัน ได้เจอดีแน่!

ฝ่ายประกายเริ่มต้นขัดขวางหนทางรักของผัวด้วยการแอบไปดักรอแสงคำที่ท่าน้ำ และบอกที่อยู่บ้านเช่าให้ไปตามเนื้อนาง แถมกดดันให้รีบพากันหนี เพราะเจ้าแสนพรหมไม่ได้ใจดีอย่างที่เห็น...แต่โหดร้ายกว่าที่คิดไว้นัก

ด้านแขไข...ไม่สนใจธรรพ์เลย มัวจ้องจะตามว่าที่คู่หมั้นหนุ่ม วันดีเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง สงสารลูกชายคนเล็กแห่งตระกูลหิมวัตมาก แต่แสดงออกมาไม่ได้ เพราะเขาจะโกรธและพาลไล่เธอออกจากบ้าน

ฟากณไตรไล่ตามหาเนื้อนางไปทั่ว รวมทั้งตระเวนหาแสงคำตามปางต่างๆ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงา ส่วนเนื้อนางกับคำฝายวิ่งวุ่นรับศึกหนัก เพราะเจ้าแสนพรหมแวะเวียนมาหาตลอด หวังให้เมียคนล่าสุดเอาอก

เอาใจ แต่เนื้อนางก็เอาตัวรอดจนได้ ด้วยความช่วยเหลือของคำฝาย ที่มอมเหล้าเจ้าของคุ้มจอมกะล่อนจนเมาพับไม่เป็นท่า!

“พี่คำฝาย...เจ้าจะตายหรือเปล่า เนื้อนางไม่อยากทำแบบนี้กับเจ้าเลย”

“ตั๋วต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน มีโอกาสเราค่อยตอบแทนบุญคุณเป็นอย่างอื่น”

คำฝายดูแลเนื้อนางอีกพักใหญ่ จึงเปิดประตูออกมา แล้วต้องเบิกตาโพลง เมื่อเห็นพวกสร้อยฟ้าสอดรู้สอดเห็นหน้าห้อง สามสาวคนงานซุบซิบถกเถียงกันใหญ่ ถ้าเนื้อนางเป็นเมียเจ้าแสนพรหมจริง ทำไมไม่ไปอยู่ในคุ้ม

“ที่เนื้อนางต้องอยู่ที่นี่ เพราะเจ้าท่านรอฤกษ์จัดงาน แล้วถึงเอาขบวนเสลี่ยงมารับไปเป็นเจ้านางให้สมฐานะ”

พวกสร้อยฟ้าตาโต ตำแหน่งเจ้านางทำให้อดอิจฉาไม่ได้ แต่จำต้องข่มไว้เพื่อความอยู่รอด...แต่อย่าเผลอล่ะ!

ฝั่งณไตร...ตามสืบจนรู้ว่าเนื้อนางไปซ่อนตัวที่ไหน รีบขับรถไปหา แต่ก็ช้ากว่าแสงคำที่มาถึงก่อนหน้าไม่นาน

“ปรนเปรอเจ้าแสนพรหมคนเดียวไม่พอ ต้องตามไอ้แสงคำมาบำเรอกันถึงที่นี่”

บ่นเสร็จก็ตามไปแอบดูในมุมลับตาหน้าบ้าน ทันได้ยินแสงคำตัดพ้อเนื้อนาง ที่ไม่ยอมหนีไปด้วยกัน หรือเห็นแก่บ้านช่องใหญ่โตและทรัพย์สมบัติมหาศาลของเจ้าแสนพรหม เนื้อนางกับคำฝายพยายามอธิบาย ที่ทนอยู่เพราะเหตุผลบางอย่าง ที่สำคัญ...เจ้าแสนพรหมเป็นผู้มีพระคุณ ถ้าจะไปก็ต้องลา ไม่ใช่หายไปดื้อๆแบบนี้

ท่าทางปลอบประโลมของเมียรัก ทำให้ณไตรร้อนรุ่มด้วยความหึงหวง พึมพำเสียงเครียด

“ฉันมองเธอผิดไปจริงๆเนื้อนาง เธอมันผู้หญิงใจง่าย...ผู้หญิงหลายใจ”

พวกสร้อยคำแอบได้ยินทุกอย่างเช่นเดียวกัน และตั้งท่าจะเอาเรื่องเนื้อนางไปประจาน แต่คำฝายมาขวางไว้ และขู่ไม่ให้ปากสว่าง “จำไว้...ถ้าใครปริปากชื่อแสงคำออกมาแม้แต่คำเดียว ฉันจะสับแล้วป่นกระดูกให้หมากิน!”

ส่วนแสงคำพยายามอ้อนวอนให้เนื้อนางตัดสินใจเร็วๆ ไม่อยากอยู่ห่างกัน ดูแลไม่ได้แบบนี้อีกแล้ว อดีตช่างฟ้อนสาวแบ่งรับแบ่งสู้ รับปากจะพูดกับเจ้าแสนพรหมคืนนี้ แสงคำพยักหน้ากุมมือเธอเบาๆพร้อมสำทับ

“ถึงชาตินี้เนื้อนางจะไม่รักอ้าย เหมือนที่อ้ายรักเนื้อนางสุดหัวใจ อ้ายก็สัญญากับหมื่นหล้าไว้แล้วว่าจะไม่ทิ้งเนื้อนาง อ้ายจะดูแลเนื้อนางจนลมหายใจสุดท้าย...อ้ายจะมารับเนื้อนางออกไปจากที่นี่”

แสงคำดึงมือออกแล้วจากไปเงียบๆ ทิ้งเนื้อนางให้มองตามด้วยความซาบซึ้งใจในความรักเดียวใจเดียวของเขา

ooooooo

ณไตรยอมผละจากบ้านเช่าของเนื้อนางแบบเสียไม่ได้ อยากรู้ว่าแสงคำกับม่อนดอยซ่อนตัวอยู่ที่ไหน จะได้วางแผนนำทุกคนกลับมาปางหิมวัตทั้งหมด ส่วนประกายเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนรุ่ม เพราะเจ้าแสนพรหมไม่กลับคุ้มหลายวันแล้ว บัวติ๊บยุแยงว่าคงไปนอนกกเนื้อนางที่บ้านเช่า ประกายถึงกับเต้นผาง

“คนอย่างนังประกาย...เสียทองเท่าหัว ไม่มีวันยกผัวรวยๆให้ผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น!”

เวลาเดียวกันที่บ้านหิมวัต...แขไขประท้วงที่ถูกธรรพ์จับตามองและกักกัน ไม่ยอมทานอาหารและทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหา ร่ำร้องแต่จะไปข้างนอกตลอด ธรรพ์ทนไม่ไหว ตามประกบและอาสาจะพาเธอไปข้างนอก แขไขที่ตั้งใจจะไปตามหาณไตรรีบบอกปัด ทำให้ธรรพ์หัวเสียมาก และยิ่งโกรธเมื่อเธอพยายามสะบัดตัวออก

“ผมต้องอยู่ใกล้คุณตลอดเวลา เพราะคุณเป็นเมียผม”

แขไขตบหน้าเขาเต็มแรง โทษฐานที่ปากพล่อย ตอกย้ำเรื่องสถานะที่เธอไม่ยอมรับ ธรรพ์ไม่ยี่หระ แถมขู่จะเปิดเผยทุกอย่าง ถ้าเธอไม่ยอมทำตัวอ่อนหวานเหมือนเดิม

“อย่าลองดีกับผมแขไข อย่าคิดว่าผมอ่อนแอจนไม่กล้ารักษาสิ่งที่เป็นของผม เรียกผม...พี่ธรรพ์”

ขาดคำก็กระชากตัวเธอมาจะจูบ แต่แขไขเบือนหน้าหนี “ถ้าแกบังคับ ฉันจะร้อง แล้วทีนี้แม่นายก็จะรู้เรื่องชั่วๆที่แกทำกับฉัน แม่นายจะลงโทษแก ต่อให้แกเป็นลูกชายคนโปรด แม่นายก็ไม่มีวันเห็นแกดีเท่าพี่ณไตร”

“ก็เอาสิ...ถ้าแม่นายรู้เรื่องคุณเป็นเมียผม แม่นายคงเขี่ยผู้หญิงมีราคีอย่างคุณตกจากตำแหน่งสะใภ้คนโต มาเป็นสะใภ้คนเล็กทันทีเหมือนกัน คุณทำให้ผมเลว แล้วผมจะเลวกว่านี้ ถ้าคุณยังไม่หยุดวิ่งตามพี่ณไตร”

แขไขไม่สนผละเข้าบ้านไป ทิ้งธรรพ์ให้มองตามด้วยแววตาอยากเอาชนะ วันดีแอบได้ยินทุกอย่างโดยบังเอิญ พยายามจะเตือนสติเจ้านายหนุ่ม แต่ธรรพ์ไม่ฟัง แถมตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

“ป้าวันดี...ผมโตแล้ว ไม่ใช่เด็กที่ป้าจะมาคอยสั่งสอน ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่ ถ้าป้ายังอยากอยู่บ้านหิมวัต ก็หุบปากให้สนิท ถ้าแม่นายหรือพี่ณไตรรู้เรื่องนี้ ผมจะไล่ป้าออก!”

ด้านเนื้อนาง...ถูกประกายระรานอย่างหนัก ถึงแยกอยู่คนละบ้าน แต่ก็ระแวง กลัวเจ้าแสนพรหมจะรักและหลงอดีตช่างฟ้อนสาวมากกว่า เนื้อนางส่ายหน้าเซ็งๆ หัวเสียมากที่อีกฝ่ายจะค้นบ้านเช่าตามหาผัวรัก

“แกออดอ้อนจนเจ้าเอาแกมาซุกที่นี่ คิดล่ะสิว่าจะหนีพ้นสายตาฉัน ห้องไหน...ที่แกกกเจ้าแสนพรหม...ผัวฉัน”

“ที่นี่ที่ของฉัน ไม่ใช่คุ้มที่เธอจะมาอาละวาด กลับไปซะประกาย ก่อนที่เธอจะเดือดร้อนเพราะคอยราวีคนอื่น!”

เนื้อนางไม่อ่อนข้อเหมือนเคย ประกายตั้งท่าจะเอาเรื่อง พวกสร้อยฟ้าอยากเอาหน้า เลยจะไปรับหน้าแทน แต่ประกายก็ไม่กลัว ตั้งหน้าตั้งตากล่าวหาอดีตช่างฟ้อนว่าเอาผัวไปซ่อน เนื้อนางเลยต้องโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

“กลับไปซะ...ประกาย แล้วอย่ามาที่นี่อีก ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ก็ต่างคนต่างอยู่ อย่ามาหาเรื่อง...ฉันไม่ชอบ!”

ประกายไม่ยี่หระ ประกาศกร้าวจะกลับมาทวงทุกอย่างของเธอคืน แล้วผลุนผลันออกไปพร้อมบัวติ๊บ พวกสร้อยฟ้ามองตามยิ้มๆ แอบสะใจที่อดีตช่างฟ้อนถูกหาเรื่อง คำฝายรู้จักสันดานสามสาวดี เลยไล่ไปเฝ้าหน้าบ้าน ส่วนตัวเองปลอบใจเนื้อนางที่ส่ายหน้าอ่อนใจ...คงถึงเวลาที่เราต้องไปจากที่นี่จริงๆแล้ว

ฟากณไตรสะกดรอยตามแสงคำจนรู้ว่าทำงานที่ไหน แต่แอบดูห่างๆ และเลือกไปดักรอม่อนดอยแทน เพราะเชื่อว่าน่าจะอธิบายความจริง รวมทั้งขอความช่วยเหลือเรื่องเนื้อนางได้ง่ายกว่า ม่อนดอยกำลังโกรธ ไม่ฟังความใดๆทั้งนั้น เพราะปักใจว่าเจ้าของปางหนุ่มเป็นคนกะล่อน หน้าอย่างใจอย่าง ณไตรไม่ยอมแพ้ โพล่งออกไปเสียงเข้ม

“ความจริงคือฉันไม่ได้ทิ้งเนื้อนาง แล้วฉันก็มาที่นี่เพื่อให้ม่อนดอยช่วยพาเนื้อนางกลับมาหาฉัน”

ม่อนดอยอ้าปากค้าง และมีท่าทีอ่อนลงมาก เมื่อทราบเรื่องทั้งหมดจากเจ้าของปางหนุ่ม ณไตรใจมาเป็นกอง ยืนกรานจะนำตัวเนื้อนางกลับปางในฐานะเมียให้ได้ ม่อนดอยอยากช่วย แต่ยังเกรงอิทธิพลศรีวัลลากับเจ้าแสนพรหม

“ฉันถึงต้องพึ่งนาย ช่วยพาเนื้อนางออกจากบ้านหลังนั้น ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเนื้อนาง จะให้เจ้าแสนพรหมรู้ไม่ได้ว่าฉันตามไปที่บ้านหลังนั้น เจ้าแสนพรหมเป็นคนเจ้าเล่ห์ มีเส้นสาย เขาจะเอาตัวเนื้อนางหนีไปซ่อนอีกจนได้”

“ไอ้แสงคำมันก็อยากจะพาเนื้อนางออกจากที่นั่น”

“เราไม่มีทางชนะเจ้าแสนพรหมด้วยแรง คนอย่างเจ้าแสนพรหมต้องต้อนให้จนตรอกเท่านั้น!”

ooooooo

เนื้อนางกับคำฝายตัดสินใจออกจากบ้านเช่า อยากหนีให้พ้นเจ้าของคุ้มจอมกะล่อนอย่างเจ้าแสนพรหม และไม่อยากมีปัญหากับประกายที่โมโหหึงจนน่ารำคาญ พร้อมสั่งให้พวกสร้อยฟ้า แยกย้ายไปคนละทาง เพราะคงไม่มีปัญญาจ้างเหมือนที่ผ่านมา สามสาวคนงานไม่ชอบใจนัก แต่ก็จำต้องกอดคอกันออกไปแบบเสียไม่ได้

ฝ่ายณไตรเดินหน้าแผนเอาตัวเนื้อนางคืน ด้วยการปล่อยหนี้ก้อนโตให้เจ้าแสนพรหมซึ่งเป็นผีการพนันตัวยง เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนไม่รู้เรื่อง ยิ้มหน้าบานเมื่อมีคนให้กู้ แต่ก็ต้องหัวเสียมาก เมื่อเสียหมดตัวในเวลาไม่นาน

ณไตรจัดการเจ้าแสนพรหมเสร็จ ก็แวะไปแอบดูเนื้อนางถึงบ้านเช่า เห็นท่าทางกระวนกระวายใจของเธอแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้ เข้าใจเอาเองว่าเธอคงพะวงหาชู้รักอย่างแสงคำกับเจ้าแสนพรหม

“ตอนเช้าคิวแสงคำ ตอนค่ำคิวเจ้าแสนพรหม... ถึงกับต้องมายืนรอรับเชียวนะเนื้อนาง!”

ด้านแขไข...ประสาทเสียแทบแย่ เมื่อถูกธรรพ์ประกบติดและแดกดันไม่หยุด เมื่อสุดจะทนเลยต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่ไว้หน้า ธรรพ์กำลังจะหมดความอดทน อยากลากเธอเข้าห้อง ตอกย้ำให้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเธอ แต่วันดีซึ่งแอบเห็นทุกอย่างโผล่มาขวางไว้ แขไขเลยรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด

ธรรพ์โกรธมาก ต่อว่าสาวใช้เก่าแก่ด้วยสีหน้าดุดัน วันดีพยายามเตือนสติ ไม่อยากให้ใครมองว่าเขารังแกผู้หญิงก่อน แต่ธรรพ์ไม่สนใจ ขู่ไม่ให้เข้ามายุ่งอีก...ถ้ามีครั้งหน้า อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจป้าแล้วกัน!

ฝั่งณไตรกลุ้มใจเรื่องเนื้อนางมาก จนเมามายกลับบ้านหิมวัตกลางดึกคืนเดียวกัน แขไขดักรออยู่แล้ว โผตัวหาและอาสาดูแลเขาเหมือนเคย พร้อมสัมผัสแผ่วเบาแสนหวาน หวังปลุกอารมณ์เขา แต่ณไตรกลับผลักไส

“พอแล้วคุณแข...ต่อให้ยั่วยวนผมแค่ไหน คุณก็เปลี่ยนใจให้ผมรักคุณไม่ได้ หัวใจผมมีแต่เนื้อนาง”

ขาดคำก็ดันร่างเธอออก แล้วผลุนผลันเข้าห้อง ทิ้งแขไขให้กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งคนเดียว

“เนื้อนาง...ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน ทำไม...ทำไมแกไม่ออกไปจากใจพี่ณไตรสักที!”

แขไขกลับเข้าห้องไม่นานหลังจากนั้น ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจันตากับวันดีเห็นเข้า ที่สำคัญ...สองสาวใช้เก่าแก่เห็นกับตา ว่าหญิงสาวบางกอกคนสวยเดินมาจากทางห้องณไตร วันดีหน้าไม่ดี ต่างจากจันตาที่ดีใจเนื้อเต้น

“ลองอีแบบนี้ งานแต่งคุณณไตรกับคุณแขไขคงใกล้เข้ามาแล้วล่ะ อยู่ดึกๆนี่ได้เห็นของดี มีความสุขจริงๆ”

จันตาหัวเราะระรื่น หมุนตัวไปทางห้องนอนคนงาน ตรงข้ามกับวันดีที่มีสีหน้าไม่พอใจ

“คุณแขไข...ผู้หญิงไม่ดี คุณทำให้คุณธรรพ์เสียใจ”

ฟากณไตรว้าวุ่นใจมาก เดินสะเปะสะปะด้วยความเสียใจที่เมียรักปันใจให้ชายอื่น แต่ถึงจะโกรธเกลียดแค่ไหน ก็ต้องถอนใจหนักหน่วง เพราะถึงอย่างไรก็ลืมเธอไม่ได้ เช่นเดียวกับเนื้อนาง แม้ประกาศตัดขาดกับพ่อเลี้ยงหนุ่ม ภาพเก่าๆสมัยรักหวานก็ตามหลอกหลอนไม่เลิก...แล้วเราจะทำใจเลิกรักเขาได้ยังไง!

กว่าเจ้าแสนพรหมจะกลับจากบ่อนก็เช้าวันต่อมา ประกายถลาไปรับหน้าเหมือนเคย ฉอเลาะออเซาะเสียงหวาน หวังให้ผัวรักและตกรางวัลชิ้นงาม แต่แล้วก็ต้องหน้าเสีย เมื่อเจ้าแสนพรหมสั่งให้แปงพาเธอไปขัดดอกกับเจ้าหนี้ในบ่อน แปงย่างสามขุมเข้าหาพร้อมแส้ในมือ ประกายถอยหนี แหวลั่นให้เอาเนื้อนางไปแทน เจ้าแสนพรหมไม่ยอม อยากเก็บเนื้อนางไว้เป็นสมบัติส่วนตัว ประกายถึงกับน้ำตาร่วง เจ็บใจนัก ทั้งที่เธอก็เมียเหมือนกัน

เจ้าแสนพรหมโมโหมาก “แกมันสมบัติที่ฉันเลี้ยงไว้ขัดดอก เนื้อนางเท่านั้นที่ฉันจะให้เป็นเมีย สำนึกใส่กะลาหัวไว้นังประกาย ฉันเอาแกมาเลี้ยง ให้เงินทองใช้ก็บุญแค่ไหน ผู้หญิงอย่างแก ถ้าไม่มีฉัน ก็ต้องเร่ขายตัวประทังชีวิต!”

ประกายตาลุกวาวด้วยความเจ็บแค้น ตั้งท่าจะพุ่งไปหา แต่ช้ากว่าแปงที่คว้าตัวเธอไว้ และลากไปขัง เตรียมไปบำเรอเจ้าหนี้ตามคำสั่งเจ้านาย ส่วนเจ้าแสนพรหม ทิ้งตัวนอนอย่างเหนื่อยอ่อน

“ขอฉันหลับสักงีบเอาแรงก่อน แล้วเดี๋ยวจะไปกอดให้สมความคิดถึงนะจ๊ะเนื้อนาง”

ooooooo

ม่อนดอยตกลงใจจะช่วยณไตร ด้วยการเข้าไปหลอกล่อเนื้อนางออกจากบ้านเช่า และพาไปขังไว้ที่ปาง ส่วนประกายหนีรอดจากเงื้อมมือของแปงจนได้ โดยความช่วยเหลือของบัวติ๊บ และตัดสินใจหนีจากคุ้มไปหาพวกเนื้อนางที่บ้านเช่า ไม่อยากอยู่ต่อให้ผัวเฮงซวยอย่างเจ้าแสนพรหมกดขี่อีกต่อไปแล้ว

ฝ่ายเจ้าแสนพรหมตกใจมาก เมื่อเห็นแปงเดินหัวเลือดไหลมาหา พร้อมข่าวร้ายว่าประกายหนีออกจากคุ้ม แต่ที่ทำให้เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนหัวเสียที่สุด คงเป็นเมื่อสมชายพาพวกอีกสามสี่คนมาทวงหนี้ตามคำสั่งเจ้าของบ่อน เจ้าแสนพรหมจะให้เอาเมียไปขัดดอก แต่สมชายเหยียดยิ้มเยาะ แล้วบอกว่ารับแต่เงินไม่เอาผู้หญิงแบบที่ผ่านมา!

เจ้าแสนพรหมอ้าปากค้าง ตั้งท่าจะด่าให้หายบ้า แต่ก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อสมชายขู่ให้นำเงินมาใช้หนี้ภายในเย็นวันนี้ เจ้าแสนพรหมงุ่นง่านมาก สุดท้ายก็คิดได้...คนเดียวที่มีเงินให้เขา คือณไตรคนเดียวเท่านั้น

แต่เจ้าแสนพรหมก็ต้องผิดหวังเพราะพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่อยู่บ้าน พบแต่แขไขกับธรรพ์มาต้อนรับ แต่ถึงกระนั้น...เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนก็ไม่ยอมกลับ ยืนยันจะรอ...ยังไงวันนี้ก็ต้องได้เงินไปใช้หนี้!

เวลาเดียวกันที่เรือนเนื้อนางในปางหิมวัต...เจ้าของเรือนสาวกำลังโมโหสุดขีด เมื่อรู้ตัวว่าถูกม่อนดอยหลอกให้มาเจอกับสามี ม่อนดอยหน้าเจื่อน ขอตัวไปดื้อๆ โดยทิ้งอดีตช่างฟ้อนสาวไว้กับคนที่เธอชังน้ำหน้านักหนา ณไตรมองมาด้วยแววตากรุ้มกริ่ม แล้วก้มลงหอมแก้มเมียรักให้สมกับความคิดถึง เนื้อนางสะบัดตัวออกเคืองๆ

“อย่าคิดว่าผมจะอยากแตะต้องตัวคุณให้ซ้ำรอยผู้ชายคนอื่น”

ณไตรกระชากตัวเธอมาเผชิญหน้า เนื้อนางดิ้นรนขัดขืน ร้องตะโกนให้ปล่อย

ณไตรไม่ปล่อย แถมมองมาด้วยแววตาเหยียดหยาม “คุณชอบไม่ใช่หรือเนื้อนาง ถูกผู้ชายห้อมล้อม ลากไปทางโน้นที ลากไปทางนี้ที แต่ผมไม่ใช่ไอ้หน้าโง่ที่คุณจะปั่นหัวได้เหมือนเจ้าแสนพรหมกับไอ้แสงคำ”

เนื้อนางตอกกลับเสียงเรียบ “ถ้าเทียบกับสองคนนั่น คุณเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุด”

“มันก็เหมาะกับผู้หญิงหลายใจอย่างคุณเนื้อนาง คุณไม่มีโอกาสเลือกผู้ชายคนไหนได้อีกแล้ว...นอกจากผม”

ณไตรแบกเมียรักขึ้นบ่า ทั้งทุบทั้งตี หวังให้เขาปล่อยตัว แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่สะทกสะท้าน แบกร่างเมียรักเดินลัดเลาะไปตามทางในปางอย่างชำนาญทาง เนื้อนางคิดหาทางหนีด้วยการร้องโวยวายว่าปวดหัว ณไตร ตามมารยาหญิงไม่ทัน เลยยอมปล่อยตัว แต่ก็เกือบต้องเสียเธอไปอีกรอบ ถ้าคว้าตัวไว้ไม่ทัน!

เนื้อนางยิ่งโกรธ ตัดสินใจกัดแขน แต่ณไตรไม่ปล่อย แถมรัดแน่นกว่าเดิม อดีตช่างฟ้อนไม่ยอมแพ้ กระทืบเท้าเขาเต็มแรงแล้ววิ่งหนีไม่คิดชีวิต แต่พ่อเลี้ยงก็ตามไปคว้าตัวมาจนได้ พร้อมขู่เสียงเข้ม

“จะเดินไปดีๆ หรืออยากให้ผมหักแขน จะได้ไม่ต้องฟ้อนแง้นให้ผู้ชายหน้าไหนมันดูอีก!”

ขณะที่ณไตรกับเนื้อนางกระชากลากถูกันไปตามทางในปาง แขไขต้องเดือดพล่าน เมื่อรู้จากเจ้าแสนพรหมว่าว่าที่คู่หมั้นหนุ่มจะซื้อตัวเนื้อนางคืน ธรรพ์ลอบยิ้มสะใจ ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อยตอนแขไขมาคาดคั้น

ธรรพ์มองมาด้วยแววตาเย้ยหยัน “ผู้หญิงฉลาดอย่างคุณ ไม่น่าพลาดเรื่องสำคัญอย่างนี้เลย ผมก็อุตส่าห์พาคุณไปถึงที่ อยากให้คุณตาสว่าง จะได้รู้ว่าพี่ณไตรเขาแอบไปหาเนื้อนางตลอด”

แขไขเต้นผ่าง “แล้วทำไมคราวที่แล้วฉันไม่เจอมัน”

ธรรพ์ถอนใจเหนื่อยหน่าย ก่อนอธิบายเสียงเรียบ “พี่ณไตรคงจะรีบเอาตัวเนื้อนางไปซ่อนที่อื่น แล้วเจ้าก็รู้เห็นเป็นใจ ผมก็ไม่รู้รายละเอียดอะไรมากหรอกนะ ถ้าคุณอยากรู้ คนจะตอบเรื่องเนื้อนางได้ดีที่สุดก็ต้องเป็นพี่ณไตร”

ฝ่ายณไตรร้อนรุ่มไม่ต่างจากแขไข แต่ไม่ใช่เพราะแรงริษยา แต่เป็นเพราะอาการขัดขืนและผลักไสของเมียรัก เนื้อนางมองเรือนหอต้นไม้ สถานที่แห่งความทรงจำของเธอกับเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น ตั้งท่าจะไม่ยอมขึ้นไปเต็มที่ แต่ณไตรก็ใช้แรงที่เหนือกว่าลากเธอเข้าไปจนได้

เนื้อนางจำต้องก้าวตาม แต่ไม่วายแหวเขาเสียงเขียวที่บังคับให้เธอต้องมาที่นี่อีก

“กลัวมากล่ะสิ ว่าจะไม่ได้กลับไปเป็นเมียไอ้เจ้าแสนพรหมกับไอ้แสงคำ”

ณไตรโมโหมาก เหวี่ยงเมียรักลงบนเตียง เนื้อนางพยายามหนี แต่เขาก็ลากเธอมากักไว้ด้วยกันจนได้

“คุณคงสะใจมากใช่ไหม เพราะผมมันเป็นไอ้โง่คนแรกที่หลอกให้คุณรัก เนื้อนาง...หัวใจคุณทำด้วยอะไร”

ณไตรกระชากและฉีกเสื้อผ้าของเมียรักด้วยพิษแรงหึง เนื้อนางไม่กลัว แถมมองมาอย่างท้าทาย

“เลือดเนื้อของฉัน ร่างกายของฉัน คุณไม่ใช่เจ้าของฉันอีกแล้ว พ่อเลี้ยงณไตร ไม่ใช่ตั้งแต่วันที่คุณเดินออกไปจากปาง วันที่คุณทิ้งฐานะผู้จัดการหนานไตร... คุณแค่หลอกให้ฉันแต่งงานด้วย”

“ผมเป็นคนแรก...ที่พาคุณมาที่นี่ เรือนหอของเรา ตอนนี้ที่นี่...ผมจะทวงสิทธิ์ที่ผมเคยมี ผมจะทบทวนให้คุณเองเนื้อนาง ว่าที่นี่...เรามีความหลังซาบซึ้งกันมากแค่ไหน”

ขาดคำก็ก้มลงซุกไซ้เมียรักอย่างเสน่หาและหวงแหน เนื้อนางดิ้นรนไม่ยอม แต่สุดท้ายก็แพ้ให้แก่ความต้องการลึกๆของหัวใจ ที่อยากให้เขาสัมผัสและแนบชิดกับเธอตามประสาคนรักเหมือนเดิม

ooooooo

ถึงธรรพ์จะเพียรกรอกหูเธอตลอดว่าณไตรไม่มีวันเปลี่ยนใจจากเนื้อนาง แต่แขไขก็ไม่สนใจ ยืนยันจะรอ เชื่อมั่นในเสน่ห์และความเพียบพร้อมของตนว่าจะมัดใจเขาได้ ธรรพ์เบ้หน้า เยาะว่าณไตรไม่ใช่คนโลเล และเขาต่างหากที่เห็นความสวยงามในตัวเธอ ขอให้เปลี่ยนใจมาแต่งงานกับเขา

แขไขเหยียดยิ้มเย็น มั่นใจมากว่าศรีวัลลาจะจัดงานแต่งให้เธอกับณไตรตามที่ตั้งใจไว้ ธรรพ์โพล่งออกไปอย่างเหลืออดว่าคงไม่มีใครบังคับใจพี่ชายได้ แต่แขไขก็ไม่ยี่หระ แถมแขวะเขาเสียงเข้ม

“ไม่มีใครบังคับให้ฉันแต่งงานกับแกได้เหมือนกัน จำใส่สมองบอบบาง เบาหวิว มีแต่ขี้เลื่อยของแกไว้ด้วย ฉันมาเพื่อเป็นสะใภ้คนโตของหิมวัตเท่านั้น!”

เวลาเดียวกันที่เรือนหอต้นไม้...เนื้อนางสะอื้นไห้ไม่หยุด แม้จะยอมรับสัมผัสจากเขา แต่ก็เจ็บแค้นไม่หาย ที่เขาเข้าใจผิด คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงมากรัก ณไตรมองสภาพเมียรักด้วยความรู้สึกผิด อยากจะปลอบประโลมให้คลายความเสียใจ แต่เมื่อถูกแดกดันว่าเป็นคนเอาแต่ใจตัว ชอบบังคับจิตใจคนอื่นก็ของขึ้น เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาเหมือนเดิม

เนื้อนางช้ำใจมาก ไม่ยินดีเลยแม้แต่น้อย ตอนเขาบอกจะทำให้ทุกคนกลับมาอยู่ปาง และยิ่งสะเทือนใจ เมื่อเขายื่นข้อเสนอ จะพาทุกคนกลับมา แต่เธอต้องอยู่ที่นี่ด้วยในฐานะผู้หญิงของเขา...ไม่ใช่เมีย!

“แม่นายกับคุณแขไขเขายอมให้คุณลงมาเกลือกกลั้วผู้หญิงชาวบ้านอย่างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เรื่องของเรา...ผมคนเดียวที่จะอนุญาตทุกอย่าง อยู่ที่นี่...แล้วทุกคนจะไม่ต้องลำบากอีก แต่ถ้าหนี...ผมก็จะตามลากตัวคุณกลับมา ไม่ว่าหน้าไหนที่มันช่วยคุณ ผมจะตามจองเวรให้มันเดือดร้อนแสนสาหัส”

แรงบีบที่แขนทำให้เนื้อนางเบ้หน้า แต่ณไตรก็ไม่สนใจ กระชากร่างบางของเมียรักเหวี่ยงลงบนเตียง พร้อมประกาศลั่นห้ามหนี และห้ามพูด หรือคิดถึงผู้ชายคนอื่นอีก

“ถ้าผมกลับมา ผมต้องเห็นคุณอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้น...คุณจะไม่มีวันได้เจอคำฝายกับแสงคำอีก!”

หลังกำชับเมียรักให้อยู่แต่บนเรือนหอต้นไม้ ณไตรก็มุ่งหน้าไปจัดการเจ้าแสนพรหม เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องกำลังกังวลเรื่องเงินใช้หนี้ เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนกุลีกุจอต้อนรับ และยื่นข้อเสนอเรื่องเนื้อนางทันที

“ผมยกเนื้อนางให้คุณก็ได้ แต่ตอนนี้ผมขอเงินก่อนสักแสน แล้วคุณเอาตัวเนื้อนางไปอยู่ด้วยอาทิตย์หนึ่ง พอผมมีเงิน ผมจะไปรับเนื้อนางกลับมา”

ณไตรหัวเสียมาก เมื่อได้ยินเจ้าแสนพรหมพูดถึงและตีค่าเมียรักราวกับสิ่งของ เลยพุ่งไปชกหน้าเต็มแรง

“บัดซบ...ผู้หญิงไม่ใช่สินค้าที่แกจะเอาไว้แลกเปลี่ยนเป็นเงิน ฉันจะยกหนี้ที่บ่อนให้...แลกกับตัวเนื้อนาง”

เจ้าแสนพรหมตาเหลือก ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มจะอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์เมื่อคืน ตั้งท่าจะเอาเรื่องเต็มที่ ณไตรไม่กลัว จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาดุดัน พร้อมประกาศกร้าวให้เลิกยุ่งกับเนื้อนาง

“หยุดตามหาเนื้อนาง ฉันจะให้ทนายเอาเงินมาให้ แล้วแกก็เซ็นสัญญากู้เงินซะ ถ้าไม่มีจ่าย ฉันจะยึดกิจการทั้งหมดของแก...รวมทั้งคุ้มนี่ด้วย เลิกใช้ผู้หญิงใช้หนี้ ถ้าแกไม่หยุด ฉันจะแจ้งตำรวจจับ หาเรื่องเอาผิดแกเอง!”

“แก...ไอ้ณไตร ไอ้พ่อเลี้ยงเจ้าเล่ห์ มึงกล้าหักหน้ากู”

“แกไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากเป็นหนี้หิมวัต แล้วก็หยุดการพนันซะ ก่อนจะไม่เหลือกระทั่งชีวิตตัวเอง”

ขาดคำก็ผลุนผลันออกไป ทิ้งเจ้าแสนพรหมให้มองตามด้วยความแค้นใจ คำรามก้อง

“ไอ้พ่อเลี้ยงณไตร...มึง...มึงเอาเนื้อนางไปจากกูจนได้!”

ooooooo

ม่อนดอยพาคำฝาย ประกายและแสงคำกลับไปที่ปางจนได้ อดีตเมียเจ้าแสนพรหมโวยลั่นเมื่อเห็นสภาพเรือนเก่าของเนื้อนาง ซอมซ่อจนไม่น่าจะอยู่ได้ คำฝายต้องแขวะให้เลือก จะกลับไปอยู่กับผัวใจร้ายในคุ้มหรูหรา หรือจะทนอยู่เรือนเล็กๆแต่เป็นอิสระ ส่วนแสงคำโกรธมาก เพราะคิดว่าณไตรจงใจลากเนื้อนางมาทรมาน

ม่อนดอยปวดประสาทมาก ชี้แจงเสียงอ่อนว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด และเนื้อนางยังเป็นเมียสุดที่รักคนเดียวของณไตร แสงคำทนฟังไม่ได้ ปรี่จะไปชกม่อนดอยให้หายแค้น คำฝายต้องเข้าไปขวาง และบอกให้ถามเนื้อนางกับณไตรเสียก่อนว่าจะเอาอย่างไรต่อไป...คงไม่มีใครตอบได้หรอก มันเป็นเรื่องของผัวเมีย!

ฟากณไตรแล่นกลับไปหาเมียรักที่เรือนหอต้นไม้ แต่ต้องหน้าเสีย เมื่อไม่เห็นเธอบนนั้น เขาเที่ยวตามหาทั่วบริเวณ เหยียดยิ้มเย็นเมื่อเห็นเมียรักทรุดตัวกับพื้นเพราะข้อเท้าแผลง เนื้อนางฝืนใจขยับตัวลุกหนี แต่ก็ไม่พ้น ถูกเขาอุ้มพาไปพักที่เรือนเก่าของตัวเองจนได้

พวกคำฝายตกตะลึงมาก เมื่อเห็นณไตรและสภาพของเนื้อนาง แสงคำไม่รอช้า พุ่งไปเอาเรื่องพ่อเลี้ยงหนุ่ม โทษฐานทำให้เนื้อนางเจ็บตัวและเจ็บใจ แต่ณไตรไม่สะทกสะท้าน แถมตะโกนสั่งบุญลือให้หากล่องปฐมพยาบาล และจัดการให้คนงานเก่าทั้งสาม รวมทั้งประกายมีบ้านพักและหางานให้ทำด้วย

ณไตรยืนกรานจะดูแลเนื้อนางเอง พวกคำฝายจะไม่ยอมโดยเฉพาะแสงคำ จ้องหน้าจะเอาเรื่องเต็มที่ พ่อเลี้ยงหนุ่มเลยบังคับให้เนื้อนางเลือก ว่าจะยอมให้ตนดูแลหรือจะยอมเห็นพรรคพวกถูกเฉดหัวออกจากปางเนื้อนางหมดทางเลือก ตัดสินใจเด็ดขาด พูดกับทุกคน “เนื้อนางจะอยู่ที่นี่...กับพ่อเลี้ยง”

ณไตรขยับตัวไปใกล้และโอบกระชับเมียรักอย่างถือสิทธิ์ พวกคำฝายเลยต้องพากันออกไป เนื้อนางมองตามด้วยแววตาเศร้าสร้อย พ่อเลี้ยงหนุ่มหมั่นไส้และอดไม่ได้จะแขวะ โดยเฉพาะท่าทางอาลัยอาวรณ์ของเธอที่มีต่อแสงคำ

เนื้อนางกดดันมาก โพล่งออกไปอย่างเหลืออด “ฉันไม่หนี เพราะฉันรู้ว่าคนอย่างคุณจะต้องตามหาเรื่องเราอีกจนได้ เพราะฉะนั้น...ฉันจะอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตของฉันมาดูกันพ่อเลี้ยงณไตร...ว่าฉันกับคุณ ใครจะทนไม่ได้ก่อนกัน”

ระหว่างที่พวกคำฝายโวยวาย ไม่เต็มใจนักจะทิ้งเนื้อนางไว้กับณไตรตามลำพัง บุญลือก็ทำหน้าที่ผู้จัดการปางได้อย่างดีเยี่ยม และมอบหมายให้ทุกคนมีเรือนพักและหน้าที่ตามคำสั่งพ่อเลี้ยงหนุ่ม ประกายยังลังเลกลัวความลำบาก คำฝายเลยต้องขู่ให้กลับไปคุ้มเจ้าแสนพรหม อดีตเมียเจ้าเลยสงบปากลงได้...ใครจะอยากไปทรมานอีก!

ฝ่ายเนื้อนางนั่งให้ณไตรนวดข้อเท้าแบบเสียไม่ได้ ความน้อยใจทำให้โพล่งออกไป ว่าทำไมเขาถึงไม่อยู่ที่เรือนรับรองแขก พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่มีท่าทีโกรธหรือหัวเสีย เงยหน้าขึ้นตอบยิ้มๆ อยากยั่วเมียรักมากกว่า

“เมียอยู่ที่ไหน ผัวก็อยู่ที่นั่น แล้วคนที่ไม่ใช่... โดยเฉพาะไอ้แสงคำ ก็อย่าเอาเข้ามาให้ผมเหม็นหน้าไปกว่านี้”

“ถ้าคุณรังเกียจฉัน คิดว่าฉันใจง่าย ยอมเป็นของผู้ชายทุกคน คุณจะมาแตะต้องฉันอีกทำไม”

“เพราะคุณเป็นเมียคนโปรดของผม ผมจะมีเมียอีกกี่คนก็ได้ แต่รับรองว่าผมจะไม่ลืมคุณ”

เนื้อนางหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดดูหมิ่น ณไตรเห็นน้ำตาเมียก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ แต่ก็แวบเดียวเท่านั้น เนื้อนางตามอารมณ์เขาไม่ทัน แต่ก็ช่วยตัวเองไม่ได้ เลยต้องยอมนอนพักบนเรือนตามที่เขาสั่ง...รอให้หายก่อนเถอะ!

ooooooo

แขไขหงุดหงิดมากที่ไม่มีใครยอมบอกว่าณไตรหายไปไหน โดยเฉพาะกับวันดีที่เจ็บแค้นแทนธรรพ์ เลยตั้งตัวแข็งข้อ ไม่ยอมพูดดีกับหญิงสาวบางกอกเหมือนเคย แต่แขไขก็ยี่หระ มัวพะวงเรื่องณไตรมากกว่า กลัวเหลือเกินว่าว่าที่คู่หมั้นหนุ่มจะหนีไปกกกับเนื้อนางเหมือนที่ผ่าน...อย่าให้รู้นะ แม่จะเหวี่ยงให้บ้านแตกเลยทีเดียว

ฝั่งณไตรกำชับบุญลือให้ดูแลคนงานเก่าและใหม่ทั้งสี่ให้ดีๆ โดยเฉพาะแสงคำ ห้ามเข้าใกล้เนื้อนางเด็ดขาด ใช้งานขนไม้ให้หนักได้ยิ่งดี อย่ามาทำตัวยุ่มย่ามกับผู้หญิงของเขา!

เวลาเดียวกันที่เรือนเนื้อนาง...คำฝายกับประกายยกสำรับอาหารมาทานด้วย เจ้าของเรือนสาวระบายเรื่องวีรกรรมของเจ้าแสนพรหมตามที่ณไตรเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ คำฝายถอนใจโล่งอก อย่างน้อยเพื่อนรุ่นน้องก็ไม่ต้องเป็นเมียเก็บและถูกส่งไปขัดดอก ประกายหน้าเจื่อน ไม่อยากเชื่อหูว่าเนื้อนางยังไม่ได้เป็นเมียเจ้าแสนพรหม เนื้อนางส่ายหน้าปฏิเสธ โดยมีคำฝายช่วยเสริมว่าเนื้อนางแต่งงานเป็นเมียณไตรต่างหาก ไม่ใช่เจ้าแสนพรหม

ประกายเบิกตาโพลง และถามให้แน่ใจอีกครั้ง “ตกลงว่าเธอไม่ได้เป็นเมียเจ้าแสนพรหม ไม่ได้เป็นเมียแสงคำ แต่เป็นเมียของพ่อเลี้ยงณไตร แล้วทำไมปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิดล่ะเนื้อนาง”

“ใครจะคิดยังไงก็ช่าง ฉันไม่เคยเป็นเมียผู้ชายคนไหนทั้งนั้น นอกจาก...”

เนื้อนางเกือบหลุดชื่อของสามีออกไปแล้ว ถ้าเจ้าตัวจะไม่โผล่มาขัดจังหวะพูดคุยของสามสาวเสียก่อน ณไตรมองมาด้วยสายตาจับผิด คำฝายรีบแก้ตัวว่าไม่ได้พาใครหนี แค่เอาอาหารมาให้เนื้อนางเท่านั้น ประกายซึ่งกลุ้มเรื่องสถานะใหม่ของตัวเอง รีบโอดไม่อยากทำงานหนักในปาง เนื้อนางเลยเสนอให้ไปช่วยงานคำฝายในครัว ทุกคนเห็นดีด้วย แต่ประกายก็ยังลังเล ไม่อยากทำงานแบบนี้ แต่ก็ต้องจำยอม...ดีกว่าถูกส่งตัวไปทรมานที่คุ้มของผัวเก่าอีก!

คำฝายและประกายกลับเรือนพักคนงานไปแล้ว เนื้อนางเลยต้องอยู่กับสามีตามลำพัง ณไตรทำไม่รู้ไม่ชี้ บอกว่าจะอยู่กับเมียเพราะไม่อยากขับรถกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ เนื้อนางอดกังวลไม่ได้ กลัวแขไขกับศรีวัลลาจะตามมาอาละวาดเหมือนเคย แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับไม่คิดมาก นอนกอดเธอแน่นและบอกจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง

สองผัวเมียตื่นเช้ามาพร้อมความรู้สึกแสนหวาน ความใกล้ชิดและสนิทสนมสองคืนที่ผ่านมาทำให้ความรู้สึกเดิมๆก่อตัวขึ้นใหม่ โดยเฉพาะณไตรที่รักและหลงเมียมากกว่าเดิม ถึงกับออกปากให้บุญลือเฝ้าเนื้อนางให้ดี รวมถึงพวกคำฝายด้วย ไม่ให้แอบหนีออกจากปางอีก คำฝายไม่ชอบใจนักที่เขาทำเหมือนเนื้อนางเป็นนักโทษ

ณไตรถอนใจเหนื่อยหน่าย อธิบายเสียงเข้ม “ฉันห้ามเพราะถ้าไปเจอคนของเจ้าแสนพรหม พวกเธอจะถูกจับกลับไป แล้วถ้าฉันตามไปช่วยไม่ทัน ก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะถูกบังคับ ส่งไปรับใช้เจ้าหนี้คนไหนบ้าง”

ขู่จบก็ผลุนผลันไปทำงานนอกปาง โดยมีบุญลือตามติด คำฝายหมั่นไส้พ่อเลี้ยงหนุ่มมาก เนื้อนางต้องปลอบให้ใจเย็นๆ เชื่อว่าสามีเตือนเพราะมีเหตุผล และที่สำคัญ...ในส่วนลึกของจิตใจก็ยินดีมาก ได้กลับมาอยู่ที่ปางอีกครั้ง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ชาช่า” จิกส้นสูงขึ้นคร่อมลุยตบ "นนนี่" ถีบตกน้ำใน ละคร "เรือนสายสวาท"

“ชาช่า” จิกส้นสูงขึ้นคร่อมลุยตบ "นนนี่" ถีบตกน้ำใน ละคร "เรือนสายสวาท"
16 ก.พ. 2563
19:01 น.