ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม


ระหว่าง​ที่​พวก​แสง​คำ​ตัดสินใจ​จะ​ออก​จากปาง แข​ไข​พยายาม​อย่าง​หนัก เอาอกเอาใจ​ว่าที่​คู่หมั้นหนุ่ม​ทุก​อย่าง โดย​ฉวย​โอกาส​ตอน​เขา​จัดการ​งานศพ​พ่อเลี้ยง​อินถา ดูแล​และ​ตาม​ประกบ​ไม่​ห่าง แต่​ณ​ไตร​ก็​ไม่สนใจ เลือก​จะ​ทำ​เย็น​ชา​ใส่ ไม่​อยาก​ให้​ความหวัง​ใดๆกับเธอ เพราะ​รัก​และ​ปักใจ​กับ​เนื้อ​นาง​คน​เดียว

แต่​ถึง​กระนั้น...แข​ไข​ก็​ไม่​ยอม​แพ้ ชื่นชม​และ​ชวน​คุย​เท่า​ที่​หา​โอกาส​ได้ โดยเฉพาะ​เรื่อง​ความ​ยิ่ง​ใหญ่​ของ​พ่อเลี้ยง​อินถา ทั้ง​เกียรติยศ​และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​อาณาจักร​หิมวัต ณ​ไตร​ยิ้ม​บางๆก่อน​พูด​ถึง​ปู่​ด้วย​น้ำเสียง​ยกย่อง

“เกียรติ​เกิด​จาก​ความ​จริงใจ ความ​ทุ่มเท​ที่​เรา​อยาก​ให้​คน​อื่น​มี​ความ​สุข ไม่​เอาเปรียบ​ใคร เงิน​ทองทุกบาท​ทุก​สตางค์​คุณ​ปู่​ทำ​งาน​หนัก​เก็บ​สะสม​ไว้ ผม​ที่​เป็น​หลาน​ก็​สมควร​รักษา​ให้​ดี​มาก​ขึ้น”

แข​ไข​อยาก​ให้​เขา​ไป​ทำ​ธุรกิจ​ใน​บางกอก แต่​

ณ​ไตร​ปฏิเสธ​เพราะ​รัก​ที่​นี่​มาก โดยเฉพาะ​ปาง​ไม้​หิมวัต สมบัติ​ชิ้น​สำคัญ ความ​ภาคภูมิ​ใจ​ของ​พ่อเลี้ยง​อินถา แข​ไข​เชิด​หน้า อด​แขวะ​ไม่ได้​ว่า​เขา​คิดถึง​ที่​นั่น​ทุกลม​หายใจ​เข้า​ออก

“ถูก​แล้ว​ครับ​ที่​ทุก​ลม​หายใจ​เข้า​ออกผม​จะ​คิดถึง​ปาง​ไม้ เพราะ​หัวใจ​ผม​อยู่​ที่​นั่น”

“แล้ว​ที่นั่ง​ตรง​นี้​น่ะ อะไร​คะ...ซาก​พี่​ไตร​หรือ​คะ แข​ไม่​เข้าใจ เมื่อ​ไหร่​พี่​ไตร​จะ​ลืม​เนื้อ​นาง”

“ไม่​มี​วัน​หรอก​ครับ เพราะ​เนื้อ​นาง​คือ​ภรรยา​ผม สำหรับ​ความ​รัก...แค่​ผม​คน​เดียว​ยอม​รับ​ว่า​เนื้อ​นาง​เป็นเมีย​ก็​พอ​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ครับ ขอบคุณ​คุณ​แข​ที่​ห่วงใย​ผม​มา​ตลอด แต่​คน​อย่าง​ผม...ไม่​ว่า​จะ​เป็น​หนา​น​ไตร​หรือพ่อเลี้ยง​ณ​ไตร ผม​ก็​ยืนยัน​ว่า​ไม่​มี​ใคร​เปลี่ยน​หัวใจ​ผม​ไป​จาก​เนื้อนาง...ภรรยา​ที่รัก​ของ​ผม​ได้”

คำ​พูด​เปิดอก​ของ​ณ​ไตร​ทำให้​แข​ไข​เจ็บปวด​มาก จนถึง​กับ​ตั้ง​มั่น​จะ​ลบ​ชื่อ​เนื้อ​นาง​จาก​ใจ​เขา​ให้​ได้!

ไม่​ใช่​แค่​ณ​ไตร​ที่​ทุกข์​ทรมาน​ใจ​เพราะ​ความ​คิดถึง เนื้อ​นาง​ก็​เช่น​กัน แม้​ประกาศ​ลั่น​จะ​ย้าย​ออก​จาก​ปาง​ทันที​ที่​เสร็จ​งาน​ศพ​ตา แต่​ใน​ใจ​ก็​แอบ​มี​หวัง​ว่า​เขา​จะ​มา​รั้ง​ไว้​เหมือน​ครั้ง​ที่​แล้ว เนื้อ​นาง​รอ​คอย​จนถึง​นาที​สุดท้าย สุดท้าย​ก็​ต้อง​ออก​จาก​ปางพร้อม​กับ​แสง​คำ คำ​ฝายและ​ม่อน​ดอย​ใน​เช้า​วัน​หนึ่ง โดย​ตัดสินใจ​ไป​พึ่ง​ใบบุญ​เจ้า​แสน​พรหม เพราะ​มั่นใจ​ว่า​เจ้าของ​คุ้ม​หนุ่ม​จะ​เมตตา​เธอ​กับ​คน​อื่นๆเหมือน​ที่​เคย​บอก​ไว้

เจ้า​แสน​พรหม​ดีใจ​เนื้อ​เต้น เมื่อ​แป​งบ​อก​ว่า​เนื้อ​นาง​มา​ขอ​สมัคร​งาน​ใน​คุ้ม แต่​ไม่​วาย​หัวเสียตอน​รู้ว่า​เนื้อ​นาง​ไม่ได้​มา​คน​เดียว แต่​พา​เพื่อน​อีก​สาม​คน​มา​ด้วย แป​ง​รู้​ใจ​เจ้านาย เลย​หา​ทาง​แยก​แสง​คำ​กับ​ม่อน​ดอย​ออก​ไป​ก่อน​จน​ได้ เหลือ​แต่​เนื้อ​นาง​และ​คำ​ฝาย เข้าไป​รายงาน​ตัว​และ​ขอ​งาน​ทำ​ใน​คุ้ม

เนื้อ​นาง​กับ​คำ​ฝาย​ไม่​รู้ตัว​ว่า​ภัย​ร้าย​จะ​มา​ถึง​ตัว มัว​หลง​ชื่นชม​ใน​ความ​เมตตา​ของ​เจ้า​แสน​พรหมที่​ให้​

ทั้ง​สอง​พัก​ภายใน​คุ้ม โดย​อ้าง​ว่า​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​งาน​ได้​ตลอด​เวลา ส่วน​พวก​สร้อย​ฟ้าดีใจ​ที่​พวก​เนื้อ​นาง​ออก​จาก​ปาง​ได้​ไม่​นานก็​ต้อง​ตกใจ​หน้าซีด เมื่อ​บุญ​ลือ​มา​แจ้ง​ข่าว​ร้าย ให้​ทั้ง​สาม​ออก​จาก​ปาง​โดย​เร็ว​ที่สุด!

ooooooo

ณ​ไตร​สังหรณ์​บาง​อย่าง ใจคอ​ไม่​ดี เป็น​ห่วง​เนื้อ​นาง​จะ​เกิด​เรื่อง เลย​ขอร้อง​ธรรพ์​ช่วย​ไป​แจ้ง​ข่าว​เรื่อง​งาน​ศพ​พ่อเลี้ยง​อินถา แต่​ศรี​วัล​ลา​ก็​รู้​เข้า​จน​ได้ และ​หา​ทาง​ขัดขวาง​ไว้​ใน​ที่สุด

ฝ่าย​เนื้อ​นาง​จะ​หา​ทาง​ให้​แสง​คำ​กับ​ม่อน​ดอย​ได้ งาน​ใน​คุ้ม แต่​คำ​ฝาย​อยาก​ให้​รอ ไม่​อยาก​ให้​เจ้า​แสนพรหม​มอง​ว่า​ยก​พวก​มา​เป็น​ภาระ ส่วน​เจ้า​แสน​พรหม ไม่ทัน​ได้คิด​อะไร​แบบ​นั้น มัว​หลง​รูป​โฉม​งดงาม​ของ​เนื้อ​นาง จน​ต้องหา​ทาง​แยก​คำ​ฝาย​ออก​เป็น​ระยะๆ แต่​คำ​ฝาย​ก็​เหมือน​จะ​รู้ตัว​และ​เกาะ​ติด​เนื้อ​นาง​ไม่​ห่าง ทำให้​เจ้าของ​คุ้ม​หนุ่ม​จอม​กะล่อน​หงุดหงิด​มาก แต่​แล้ว​ก็​เจอ​ทางออก เรียก​ร้อง​ความ​สงสาร เมื่อ​เนื้อ​นาง​กับ​คำ​ฝาย​ได้​รู้​เรื่อง​ลูกๆของ​เขา

“ชีวิต​ฉัน​อาภัพ​นัก ภรรยา​จาก​ไป​ด้วย​โรค​ร้าย ทิ้ง​ให้​ฉัน​เลี้ยง​ลูก​ทั้ง​สอง​คน​ตามลำพัง ฉัน​ไม่​เคย​คิด​มี​เมีย​ใหม่​เลย กลัว​ลูก​เป็น​เด็ก​มี​ปัญหา เหนื่อย​ยาก​แค่​ไหน ฉัน​ก็​ทน​ได้​เพื่อ​ลูก ทั้ง​ลำบาก ทั้ง​ว้าเหว่”

เนื้อ​นาง​กับ​คำ​ฝาย​ไม่​เอะใจ​ใดๆ สงสาร​เจ้าของ​คุ้ม​หนุ่ม​มาก ต้อง​รับ​ภาระ​เลี้ยง​ลูก​ทั้ง​สอง​ตามลำพัง

เรื่องราว​ของ​เนื้อ​นาง​กับ​คำ​ฝาย​รู้​ถึง​หู​ประกาย เมีย​คน​ที่​สาม​ของ​เจ้า​แสน​พรหม​จน​ได้ โดย​มี​บัว​ติ๊บ​สาวใช้​คน​สนิท​คอย​เสี้ยม และ​ยุยง​ว่า​เนื้อ​นาง​จะ​มา​เป็น​เมีย​คน​ใหม่ ประกาย​เดือด​จัด และ​ไม่​รอ​ช้า​จะ​ไป​ราวี​

เนื้อ​นาง​เวลา​ต่อ​มา คำ​ฝาย​โมโห​มาก​ที่​เพื่อน​รุ่น​น้อง​โดน​ข่มขู่​และ​ดูถูก เลย​จะ​เอาเรื่อง แต่​เนื้อ​นาง​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา รีบ​เข้า​ห้าม​และ​พูด​อย่าง​ถ่อมตัว​ว่า​เป็น​แค่​คน​งาน​ใหม่ ประกาย​ตวัด​ตา​มอง​พร้อม​ประกาศ​ลั่น

“เจียม​ตัวอย่าง​นี้​ก็ดี จำ​ไว้​ว่า​ฉัน​คือ​เจ้า​นาง​ประกาย เมีย​ใหญ่​ของ​เจ้า​แสน​พรหม ที่​นี่​ไม่​ชอบ​คน​ใฝ่สูง อยาก​อยู่​สบายๆก็​อย่า​เสนอ​หน้า อย่า​ทำตัว​ออดอ้อน​ออเซาะ​เจ้า​แสน​พรหม จำ​ไว้...ผัว​ของ​ฉันไม่ได้​มี​ไว้​แบ่ง​ใคร!”

ความ​จริง​จาก​ปาก​ประกาย รวม​ทั้ง​การ​ปรากฏตัว​ของ​เอื้อง​เดือน​และ​พิมพา เมีย​อีก​สอง​คน​ของ​เจ้า​แสนพรหม ทำให้​เนื้อ​นาง​กับ​คำ​ฝาย​นึก​แข​ยง สำเหนียก​ได้​ถึง​อันตราย​และ​ความ​ยาก​ลำบาก​หลังจาก​นี้ ว่า​เหมือน​หนี​เสือ​ปะจระเข้​แท้ๆ และ​คง​ต้อง​คอย​ระวัง​ตัว​กว่า​เดิม เพราะ​ดู​ท่า​เจ้า​แสน​พรหม​จะ​หวัง​ใน​ตัว​เนื้อ​นาง และ​คง​ไม่​วางมือ​ง่ายๆด้วย

คำ​ฝาย​อยาก​ให้​เพื่อน​รุ่น​น้อง​ลอง​พิจารณา​แสงคำ​อีก​ครั้ง แต่​เนื้อ​นาง​ยัง​ลืม​หนา​น​ไตร​ไม่ได้

“เนื้อ​นาง​รัก​หนา​น​ไตร แต่​ถ้า​หนา​น​ไตร​ไม่​เห็นค่า ชีวิต​เนื้อ​นาง​กับ​หนา​น​ไตร​จะ​ไม่​เกี่ยวข้อง​กัน​อีก”

เนื้อ​นาง​น้ำตา​นอง​หน้า ความ​เสียใจ​และ​เจ็บ​ช้ำ​เพราะ​ถูก​คน​รัก​ทรยศ​ยัง​คง​อยู่ คำ​ฝาย​ได้​แต่​มอง​มา​ด้วย​ความ​สงสาร​และ​เห็นใจ แม้​จะ​อยาก​ให้​อีก​ฝ่าย​เปิด​ใจ​ยอม​รับ​ตัว​เลือก​อื่น​อย่าง​แสง​คำ แต่​ก็​ไม่​อยาก​ฝืน​ใจ

ฝ่าย​ณ​ไตร...ตกใจ​มาก​เมื่อ​ไม่​พบ​เนื้อ​นาง​ที่​ปาง พบ​แต่​บุญ​ลือ​รับหน้า พร้อม​ข่าว​ร้าย​ว่า​เนื้อ​นาง​หนีตาม​แสง​คำ​ไป​หลาย​วัน​แล้ว แต่​ถึง​กระนั้น...เจ้าของ​ปาง​หนุ่ม​ก็​ไม่​ปักใจ​เชื่อ รีบ​กลับ​บ้าน​ใน​เมืองเพื่อ​ถาม​แม่​ให้​รู้​เรื่อง​ว่า​อยู่​เบื้องหลัง​การ​จาก​ไป​ของ​เนื้อ​นาง​หรือ​ไม่ ศรี​วัล​ลา​ไม่​สะทกสะท้าน ปฏิเสธ​เสียง​เรียบ​ว่า​ไม่ได้​เป็น​คน​ทำ

“ใช่...แม่​เกลียด​เนื้อ​นาง แต่​แก​คิด​ว่า​พวก​มัน​อยู่​ปาง​มา​เป็น​สิบๆปี มัน​จะ​ยอม​ให้​แม่​ไล่​ออก​ไป​ง่ายๆเชียวหรือ”

“ผม​ไม่​เชื่อ​ว่า​เนื้อ​นาง​จะ​หาย​ไป​เฉยๆ เขา​สัญญา​จะ​รอ​ผม​ไป​รับ”

แข​ไข​ออกโรง​ปกป้อง​ศรี​วัล​ลา แถม​โยน​ความผิด​ให้​เนื้อ​นางว่า​ใจง่าย​และ​โลเล​เอง ณ​ไตร​ไม่​เชื่อ แต่​ศรีวัลลา​ก็​ไม่​ยี่หระ ตอก​กลับ​ว่า​เนื้อ​นาง​คง​รู้ตัว​ว่าการ​เป็นสะใภ้​หิมวัต​ไม่​ใช่​เรื่อง​ง่าย

“ทีนี้​รู้​หรือ​ยัง ผู้หญิง​ที่​แก​คว้า​มา​เป็น​เมีย กำพืด​มัน​ชอบ​เลื้อย​ไป​เกาะ​คน​ใกล้​ตัว คอย​หา​หลัก​ใหม่ๆให้ชีวิต”

“ผม​จะ​ตาม​หา​เนื้อ​นาง ผม​ต้อง​รู้​ให้​ได้​ว่า​เนื้อ​นาง​ออก​จาก​ปาง​เพราะ​อะไร...และ​เพราะ​ใคร!”

ฟาก​เจ้า​แสน​พรหม​รับ​ศึก​หนัก​จาก​บรรดา​เมียๆ ที่​อาละวาด​อย่าง​หนัก กลัว​ว่า​เขา​จะ​เอา​เนื้อ​นาง​เป็น​เมีย​อีก​คน แต่​เมีย​ทั้ง​สาม​ก็​ต้อง​แตก​กระเจิง เมื่อ​เจ้าของคุ้ม​หนุ่ม​สวน​กลับ​และ​กำราบ​ไม่​ให้​ก้าวร้าว เพราะ​เขาเป็น​เจ้าหนี้​ครอบครัว​พวก​เธอ​และ​เจ้าของ​คุ้ม​นี้ ฉะนั้น...เขา​จึง​มี​สิทธิ์​จะ​ทำ​อะไร​ก็ได้

แต่​ที่​ทำให้​เจ้า​แสน​พรหม​หัวเสีย​สุด คง​เมื่อเนื้อ​นาง​ขอร้อง​ให้​ช่วย​รับ​แสง​คำ​กับ​ม่อน​ดอย​เข้า​ทำ​งาน แต่​เพราะ​อยาก​ได้​เนื้อ​นาง​เป็น​เมีย เลย​ต้อง​แบ่งรับแบ่งสู้ บอก​ว่า​จะ​ให้​แป​ง​จัดการ​โดย​เร็ว​ที่สุด

ooooooo

เจ้า​แสน​พรหม​แวะ​ไป​เยี่ยม​ณ​ไตร​ถึง​บ้าน​หิมวัต ใน​ฐานะ​เพื่อน​รุ่น​พี่​ที่​เคย​รู้จัก​สมัย​เรียน​อังกฤษ และ​ถือโอกาส​ชวน​มา​เยี่ยม​คุ้ม เพราะ​มี​จุด​มุ่งหมาย​แฝง อยาก​ให้​เจ้าของ​ปาง​หนุ่ม​ช่วย​ซื้อ​กิจการ​บาง​อย่าง ณไตร​พอ​เดา​ได้ แต่​ไม่​อยาก​ปฏิเสธ​ให้​อีก​ฝ่าย​เสีย​น้ำใจ เลย​รับปาก​ไป​แบบ​เสีย​ไม่ได้

บรรยากาศ​ภายใน​คุ้ม​บ่าย​วัน​เดียวกันเต็ม​ไปด้วย​ความ​วุ่นวาย ทุก​คน​กำลัง​ช่วย​เตรียม​งาน​ต้อนรับ​แขก​คน​สำคัญ​ของ​เจ้า​แสน​พรหม ประกาย​หน้าซีด​เผือด เมื่อ​สามี​สั่ง​ให้​ฟ้อน​ต้อนรับ เพราะ​จาก​ประสบการณ์​ครั้ง​ผ่านๆมา การ​ต้อนรับ​มัก​ไม่​จบ​แค่​การ​ฟ้อน แต่​หมาย​ถึง​เธอ​ต้อง​ไป​ช่วย​รับแขก​ถึง​บน​เตียง!

ฝ่าย​เนื้อ​นางถูก​เจ้า​แสน​พรหม​ห้าม​ไม่​ให้​เพ่นพ่าน​นอก​คุ้ม และ​ให้​ช่วย​งาน​เฉพาะ​ใน​ครัว ไม่​อยาก​ให้​แขก​คน​สำคัญ​เห็น​และ​อาจ​หาเรื่อง​แย่ง​เธอ​ไป แต่​เนื้อนาง​ก็​ต้อง​เผย​โฉม​จน​ได้ เพราะ​ประกาย​ไม่​อยาก​ฟ้อน​รับแขก เลย​แกล้ง​ล้ม​กะทันหัน​และ​โบ้ย​ให้​เนื้อ​นาง​ไป​ฟ้อน​ต้อนรับ​แขก​คน​สำคัญ​แทน อดีต​ช่าง​ฟ้อน​คน​สวย​ประจำ​ปาง​หิมวัต​มี​ท่าที​ลังเล เพราะ​เคย​สัญญา​บาง​อย่าง​กับ​หนา​น​ไตร​หลัง​คืน​แต่งงาน

“อย่าฟ้อนแง้นให้ใครดูอีกนะเนื้อนาง ผมหวงรู้ไหม ฟ้อนแง้นนี่แหละที่ทำให้ผมสัญญากับตัวเองว่าผู้หญิงที่ผมจะรักจนวันตายคือเนื้อนาง เพราะฉะนั้น...ห้ามให้ผู้ชายคนไหนเห็นเนื้อนางฟ้อนแง้นเด็ดขาด...นอกจากผมคนเดียว”

เนื้อนางยังจำความรู้สึกปลื้มและเขินอายของตัวเองได้ แต่เหตุการณ์ตอนนี้ ทำให้เธอตัดสินใจเด็ดขาด ยอมผิดคำสัญญาเพื่อช่วยประกายตามประสาคนจิตใจดี เจ้าแสนพรหมอ้าปากค้างเมื่อเห็นหญิงสาวที่หมายปองมารำแทน แต่คนช็อกสุดคงหนีไม่พ้นณไตร และยิ่งอึ้งเมื่อเจ้าของคุ้มแนะนำว่าเป็นเมียรักคนที่สี่...ชื่อเนื้อนาง!

เนื้อนางตกใจไม่แพ้กัน เจ้าแสนพรหมไม่รู้เรื่อง โอ่ให้แขกหนุ่มฟังใหญ่ว่ารักและหลงเมียคนล่าสุดมากแค่ไหน ณไตรพยายามข่มอารมณ์หึงหวงไม่ให้กระโจนไปทำร้ายเจ้าของคุ้ม และทุกอย่างก็เกือบพัง เมื่อเนื้อนางมายืนตรงหน้า อดีตช่างฟ้อนประจำปางมองหน้าสามีด้วยแววตาตัดพ้อ ณไตรเลยไม่รอช้าจะเอาคืนด้วยการทำเหมือนเพิ่งรู้จัก เนื้อนางถึงกับพูดไม่ออก ช้ำแทบกระอักที่สามีทำตัวเย็นชาแบบนี้

ระหว่างที่เนื้อนางร้องไห้อย่างหนักด้วยความเสียใจ... ณไตรก็บีบแก้วแตกคามือตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เมื่อได้ยินเจ้าแสนพรหมบอกว่าเนื้อนางเป็นนางแก้วที่ฟ้าประทานมาให้...นวลเนียน ไร้ราคี ไฝฝ้าในร่มผ้าไม่มีสักเม็ด!

ณไตรข่มความเจ็บปวด กำมือที่มีบาดแผลเลือดชุ่มแน่น อยากจะไปถามความจริงจากปากเมียรักให้รู้เรื่อง แต่เนื้อนางโกรธจนไม่อยากมองหน้า และเลือกเดินหนีเขาไปอย่างเฉยชาที่สุด!

ฟากแขไข...อดทนรอว่าที่คู่หมั้นหนุ่มกลับบ้านด้วยใจจดจ่อ แต่นอกจากณไตรจะไม่เห็นความดี ยังไล่เธอกลับบางกอกด้วยน้ำเสียงห้วนจัด ตามประสาคนกำลังโมโหเรื่องเมียรัก แขไขไม่ละความพยายามและตามไปคุยถึงในห้อง อยากจะรู้นักว่าเหตุใดเขาถึงปฏิเสธ ทั้งที่เธอมีดีกว่าเนื้อนางทุกอย่าง ณไตรสุดทน โพล่งออกไปอย่างเหลืออด

“นี่คุณจำอดีตไม่ได้เลยใช่ไหม เราเคยรู้จักกัน แต่คุณไม่เคยจดจำผม คุณไม่เคยจำผู้ชายที่คุณหว่านเสน่ห์ให้ เพราะผู้ชายพวกนั้นมีค่าเป็นแค่เครื่องประดับ ทำให้คุณดูมีค่า น่าหลงใหล สวยงามในสายตาคุณ”

คำพูดของณไตรทำให้ภาพอดีตสมัยเรียนที่อังกฤษของแขไขหวนมาอีกครั้ง โดยเฉพาะยามที่เธอมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาขอสานสัมพันธ์ไม่เคยขาด ณไตรก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เขาคงไม่ได้พยายามหรือเสนอของกำนัลให้มากพอ เธอเลยมองข้ามและเลือกจะเดินหน้าสานสัมพันธ์กับชายหนุ่มคนอื่น

แขไขดึงตัวเองจากอดีต ไม่สำนึกแถมดีใจอีกต่างหากที่เขาเคยหลงรักเธอ แต่ณไตรก็ดับความหวังนั้นโดยพลันว่ามันเป็นแค่ความหลงชั่ววูบ เพราะหลังจากเหตุการณ์นั้น เขาก็ตาสว่างและจะไม่ขออยู่ใกล้เธออีก

“ตอนนั้นแขไม่รู้ว่าพี่ไตรเป็นใคร พี่ไตรไม่ยอมบอกแข แขไม่รู้ว่าครอบครัวเรารู้จักกัน”

“ดีแล้วที่คุณตัดสินผมแค่ภายนอก แล้วไปหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายที่คุณคิดว่าโก้กว่า ไม่รู้กี่คน...ไม่เคยซ้ำหน้า”

“แขผิดไปแล้ว ตอนนั้นแขยังเด็ก พี่ไตรยกโทษให้แขได้ไหมคะ”

“ผมต้องขอบคุณต่างหาก คุณทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเกลียดและไม่มีวันยอมรับ คือผู้หญิงมากรัก หลายใจ”

“พี่ณไตร...แขขอโทษ พี่ณไตรก็รู้ว่าเราคู่กัน ให้หนีความจริงแค่ไหน แขก็ยังเป็นคนที่อยู่ในใจพี่ณไตร อยู่มาก่อนเนื้อนางด้วยซ้ำ ตอนนั้นแขโง่เองที่ล้อเล่นกับความรักของพี่ณไตร”

“คุณไม่ได้อยู่ในใจผมอีกแล้ว ผมไม่ได้รักคุณแขไข ใจผมมีแต่เนื้อนาง”

ขาดคำก็ไล่เธอออกจากห้อง แขไขเจ็บใจมากและหมายมั่นจะทำให้ณไตรกลับมาหลงรักเธออีกครั้งให้ได้!

ooooooo

ความจริงเรื่องเนื้อนาง โดยเฉพาะสาเหตุที่เธอต้องออกจากปางไปอยู่คุ้มเจ้าแสนพรหม ทำให้ณไตรตัดสินใจจะไปคุ้มของเพื่อนรุ่นพี่อีกครั้ง ธรรพ์ไม่อยากเชื่อว่าเนื้อนางจะกลายเป็นเมียเจ้าแสนพรหมไปได้ และไม่เห็นด้วยนักที่พี่ชายจะลดศักดิ์ศรีไปแย่งชิงคืน แต่ณไตรไม่ยอม หึงหวงเมียรักและอยากทราบความจริงทั้งหมด!

“ถ้าเนื้อนางมั่นคงกับพี่ เขาจะไม่มีวันยอมเป็นของผู้ชายอื่น พี่คือตัวแทนหิมวัต มีศักดิ์ศรีหน่อยสิครับ”

“ศักดิ์ศรีของฉันคือเอาของที่เป็นของเราคืนมา ไม่ใช่ขี้ขลาดตาขาว เอาแต่หัวหดในกระดองที่แม่นายสร้างให้”

“ผมมันขี้ขลาด ไม่เข้มแข็งเหมือนพี่ แต่ผมก็คิดได้ ถ้าพี่ยังวุ่นวายกับเนื้อนางอีก คนเสียใจที่สุดก็คือแม่นาย”

คำขู่ของธรรพ์ไม่ได้ผล เพราะณไตรสงสัยศรีวัลลาที่สุด “ฉันมั่นใจว่าแม่นายต้องรู้เห็นเรื่องเนื้อนางออกจากปาง ฉันจะไม่ยอมถูกปิดหูปิดตาแล้วจมกับความผิดหวัง ยอมรับชะตากรรมที่คนอื่นเลือกให้”

ณไตรเดินหนีไปแล้ว ทิ้งธรรพ์ให้มองตามด้วยความขุ่นเคือง และตัดสินใจทำบางอย่าง...

สิ่งที่ธรรพ์จะทำคือขัดขวางแขไขไม่ให้ตามไปราวีพี่ชายอีก แต่ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของณไตร แต่เพื่อความรักของตัวเองมากกว่า ด้วยการสั่งขาดให้ทุกคนในบ้าน ห้ามพาแขไขออกไปข้างนอก...โดยเฉพาะที่ปางหิมวัต!

ด้านเนื้อนาง...ปวดประสาทกับการราวีของประกาย ที่เบ่งไปทั่วว่าเป็นเมียรักเจ้าแสนพรหม เนื้อนางพยายามอธิบายว่าไม่มีเจตนาจะมาแย่ง แต่ประกายไม่เชื่อและขู่จะเอาเรื่อง ถ้าอีกฝ่ายยอมทอดตัวให้เจ้าแสนพรหมจริง คำฝายโกรธแทนบ่นไม่หยุดปาก เนื้อนางบอกให้ทำใจ อย่างไรเสียประกายก็เป็นเมียเจ้าแสนพรหม จึงมีสิทธิ์จะหึงหวง

“แล้วตั๋วล่ะ...ทำไมไม่หวงหนานไตร ทำไมไม่ดึงหนานไตรกลับจากคุณแขไข ตั๋วเป็นเมียหนานไตรนะ”

“หนานไตรไม่มีความจริงใจ เขาแกล้งหลอกให้เนื้อนางรัก พอได้สมใจ เขาก็กลับไปหาคนของเขา...คุณแขไข”

คำฝายส่ายหน้าเหนื่อยใจและขอตัวไปทำงานอื่น ทิ้งเนื้อนางเดินกลับห้องคนเดียว แต่ไปไม่ถึงไหนก็ถูกณไตรโผล่มาขวางไว้ หวังจะคุยให้รู้เรื่อง เนื้อนางถอยหนี อ้างว่าต้องไปดูแลเจ้าแสนพรหม ณไตรฉุนจัด กระชากเธอมากอดและแขวะว่าคงต้องเอาใจใกล้ชิด จนจำชื่อผัวเก่าแบบเขาไม่ได้ เนื้อนางทุบเขาอย่างแรงและแหวลั่นให้ปล่อย

ณไตรไม่ปล่อยแถมยั่ว “ผมจะแตะ ผมอยากให้คุณจำได้ เนื้อตัวคุณ...มีตรงไหนที่ผมไม่เคยสัมผัส”

เนื้อนางหน้าแดง ทำท่าจะร้องให้คนช่วย แต่ช้ากว่าณไตรยกมือตะปบปากเมียรักและลากไปคุยในมุมลับตา อยากรู้มากว่าเธอหนีออกจากปางทำไม เนื้อนางโต้ว่าไม่ได้ผิดคำสัญญา แต่ต้องออกมาเพราะเขาจะแต่งงานกับแขไข ณไตรผงะ รีบปฏิเสธและอธิบายว่าต้องอยู่ร่วมงานศพพ่อเลี้ยงอินถา ไม่ได้จัดงานแต่งกับแขไขอย่างที่เธอเข้าใจ

เนื้อนางมีท่าทีอ่อนลง และบอกว่าบุญลือผู้จัดการปางคนใหม่ที่เขาส่งมาไล่เธอออก แถมเรื่องของเขาก็ทำให้หมื่นหล้าตรอมใจตาย น้ำตาของเมียรักเมื่อพูดถึงตาทำให้ณไตรพูดไม่ออก ใจอ่อนยวบ

“เพราะหลานไม่รักดีอย่างฉัน เพราะฉันรักคุณ ตาถึงต้องตาย”

“เนื้อนาง...ผมไม่รู้เรื่องผู้จัดการคนใหม่ ไม่รู้เรื่องหมื่นหล้าตาย ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ปางบ้าง”

“ฉันไปหาคุณที่บ้าน ไปบอกเรื่องตา แต่ฉันเห็นการ์ดแต่งงานของคุณกับคุณแขไข”

ณไตรรู้ว่าเป็นฝีมือศรีวัลลา ตั้งท่าจะอธิบาย แต่เนื้อนางไม่ฟัง ไล่เขากลับและบอกให้ลืมเรื่องเก่าๆทั้งหมด

ณไตรบีบไหล่เธอแน่น พร้อมแขวะ “คุ้มเจ้าแสน–พรหมมันคงเชิดหน้าชูตาได้มากกว่าอยู่ปางไม้ล่ะสิ คุณถึงคอยตอกย้ำผมว่าอย่ารู้จักคุณอีก...อยากให้ผมลบความทรงจำมากใช่ไหม...ว่าคุณไม่ใช่เมียผม”

ณไตรค่อนแคะไม่หยุด จนเนื้อนางทนไม่ไหว ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยความโมโห ณไตรเลยจ้องหน้าเธอ พร้อมโพล่งออกไปอย่างโกรธจัด “คุณลืมไม่ได้หรอกเนื้อนางว่าเคยเป็นเมียผม ต่อให้จนตาย ผมก็จะทำให้คุณลืมไม่ลง ไม่ว่าหน้าไหนที่ได้แตะต้องตัวคุณ รสชาติมันก็ไม่มีวันเหมือนผม”

ขาดคำก็ทำท่าจะจูบ เนื้อนางปัดป้อง ทันใดนั้น...สองผัวเมียก็ต้องผละจากกัน เมื่อแปงซึ่งเห็นรถของเจ้าของปางหนุ่ม เลยเดินตามหา อยากพาไปพบเจ้าแสนพรหมที่กำลังเตรียมการให้บรรดาเมียๆมาต้อนรับ ณไตรเลยต้องแยกจากเนื้อนางไปพบเจ้าของคุ้ม ไม่อยากให้ใครสงสัยว่าเขากับเนื้อนางเป็นมากกว่าคนเพิ่งรู้จัก!

ooooooo

เจ้าแสนพรหมต้อนรับพ่อเลี้ยงรูปงาม เจ้าของปางหิมวัตอย่างดี เรียกให้เอื้องเดือน พิมพาและประกายมาแนะนำ เหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่ากิจการที่เขาสนใจอยากทำร่วมกันคือกิจการค้าเนื้อสด ณไตรรู้ทัน ไม่อยากร่วมวงด้วย เลยเลือกทำเฉยและถามหยั่งเชิงถึงเนื้อนางว่ารวมอยู่ในรายการที่จะขายด้วยหรือเปล่า

เวลาเดียวกันที่ท่าน้ำในคุ้ม...เนื้อนางระบายกับคำฝายอย่างเซ็งๆ เมื่อณไตรประกาศกร้าวจะเอาตัวเธอกลับไปบ้านหิมวัตให้ได้ในฐานะเมีย คำฝายยุให้ประจานพ่อเลี้ยงหนุ่มว่าเป็นพวกหลอกลวง แต่เนื้อนางไม่เห็นด้วย ลึกๆยังเป็นห่วงความรู้สึกเขา ที่สำคัญ...คงไม่มีใครเชื่อว่าพ่อเลี้ยงณไตรผู้มั่งคั่งจะแต่งงานกับหลานสาวควาญช้าง!

“หัวใจคนจน มันไม่มีค่าสำหรับเศรษฐี มันก็แค่เลือดเนื้อให้เขาขยี้ขยำทำร้ายให้สะใจ...แล้วก็ขว้างทิ้ง”

ฟากณไตรต่อรองราคากิจการทั้งหมดของเจ้าแสนพรหมอย่างใจเย็น รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบากและอยากขายกิจการทั้งหมดให้เขา แต่จุดมุ่งหมายแท้จริงก็คือเนื้อนาง ที่เขาต้องซื้อตัวคืนมาให้ได้

ส่วนเจ้าแสนพรหมตะล่อมพ่อเลี้ยงหนุ่มทุกทางให้ซื้อกิจการซึ่งโก่งราคาเต็มที่ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายสนใจเนื้อนางเป็นพิเศษ ก็ชักฉุนและบอกปัดให้เอาเอื้องเดือนไปแทน แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มปฏิเสธ ชะตากรรมของเมียเจ้าของคุ้มเลยถูกส่งทอดไปบำเรอเสี่ยกวงแทน เพื่อขัดดอกให้ผัวจอมกะล่อน เอื้องเดือนขัดขืนไม่ยอมไป กลัวถูกทำร้ายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แปงซึ่งเป็นคนจัดการแทนเจ้าแสนพรหม เลยขู่เสียงเข้ม...ไม่ไป ก็ตาย!

ฝ่ายแขไขก็ร่ำร้องอยากตามณไตรไปที่คุ้มเจ้าแสนพรหม ใครห้ามหรือท้วงเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง ธรรพ์เลยถือเป็นโอกาสเหมาะ ยุแยงให้เธอสงสัยและเข้าใจผิด เพื่อแยกเธอจากพี่ชาย

“ที่คุ้มต้องมีอะไรดีๆสิครับ พี่ณไตรถึงกีดกันคุณแขนักหนา คงกลัวคุณแขจะเข้าไปทำลายความสุขกับคนพิเศษ”

ระหว่างที่แขไขเต้นผางด้วยความหึงหวง ระแวงสารพัดว่าเนื้อนางจะเป็นคนพิเศษที่ธรรพ์พูดถึง อดีตช่างฟ้อนประจำปางหิมวัตก็ต้องหัวเสียอย่างหนัก เมื่อถูกประกายระรานไม่หยุด เพราะคิดว่าจะมาแย่งเจ้าแสนพรหม

เนื้อนางสุดจะทน โพล่งกลับเสียงแข็ง “ฉันไม่ใช่คนหน้าอย่างหลังอย่าง นิสัยสอพลออย่างที่คุณด่า แต่ก็ไม่แน่ ถ้าวันไหนความอดทนมันหมด โดนรังแกมากๆ ฉันอาจจะเปลี่ยนใจทำอย่างที่คุณพูด”

คำฝายสนับสนุนเต็มที่ ประกายโกรธมากแหวลั่น “อย่านึกว่าเจ้ารัก หลงแก ฉันเป็นเมียเจ้าแสนพรหมมาก่อน แล้วคนอย่างฉันไม่เคยเสียเปรียบใคร คอยดูว่าฉันนี่แหละ จะเป็นคนเฉดหัวแกจากคุ้มของฉัน!”

ฝั่งแขไขทนเก็บความอึดอัดใจไม่ไหว แล่นไปถามณไตรถึงเรื่องคนพิเศษในคุ้มจนได้ แถมยังต่อหน้าศรีวัลลา พ่อเลี้ยงหนุ่มสวนกลับอย่างเผ็ดร้อน โดยเฉพาะกับแม่นายใหญ่ที่เขามั่นใจว่าเป็นคนบงการทุกอย่าง

“งานศพคุณปู่ควรจะเป็นช่วงเวลาไว้ทุกข์ จิตใจมีแต่กุศล ผมไม่คิดเลยว่าแม่นายจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้”

ศรีวัลลาโมโหมาก หาว่าเขาใส่ร้าย ณไตรเลยท้าให้สาบานต่อหน้าโลงศพปู่ จันตาพยายามห้ามไม่ให้ก้าวร้าวกับแม่นาย แต่ณไตรก็ไม่สนใจ เดินหน้าเอาเรื่องแม่เต็มที่ รวมทั้งแขไขที่เห็นดีเห็นงามกับแม่เขาทุกอย่าง

“เนื้อนางไม่ผิดอะไรที่แต่งงานกับผม แต่แม่นายกับคุณจองเวรเขาทุกอย่าง รู้ไหมครับว่าใครต้องช้ำใจจนตาย คนดีที่สุด...คนที่รับใช้ปางของเราด้วยความซื่อสัตย์ตลอดชีวิต หมื่นหล้าต้องตายเพราะคิดว่าผมทิ้งหลานสาวเขา”

“มันตายก็ช่างหัวมันสิ ทำไมแกต้องมาเรียกร้องความยุติธรรมแทนด้วย มันเป็นญาติสนิทแกหรือไง”

ท่าทางไม่สำนึกของแม่นายใหญ่ทำให้ณไตรแทบหมดความอดทน “ผมนับถือหมื่นหล้าเหมือนญาติผู้ใหญ่ แล้วผมก็ไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะกราบศพเขาครั้งสุดท้าย เพราะความอิจฉาริษยาของแม่นายกับแขไข”

ธรรพ์ไม่อยากให้พี่ชายว่าร้ายแม่ เลยพยายามพูดให้ใจเย็นและถนอมน้ำใจแม่กับแขไขบ้าง

“พี่ไม่ใช่คนอย่างแก...ธรรพ์...พี่ไม่มีวันปล่อยให้ใครมาชี้เป็นชี้ตายชีวิตตัวเอง”

“พี่กำลังทำให้พวกเราคิดว่า พี่เห็นเนื้อนางดีกว่าแม่...หรือพี่จะบูชาผู้หญิงใจง่ายที่ทิ้งพี่ไป”

ณไตรโกรธจัด ชกน้องชายหน้าคว่ำ ศรีวัลลาถลาประคอง และพุ่งไปตบหน้าพ่อเลี้ยงหนุ่มฉาดใหญ่ พร้อมแหวออกอย่างเหลืออดว่าเขาคงเป็นบ้าเพราะหลงเมียชาวดอยอย่างเนื้อนาง ณไตรกวาดตามองทุกคนเคืองๆ

“ผมบ้าเพราะแม่นายไม่เคยให้ความยุติธรรมกับเมียผม...กับคนในปางเลยต่างหาก กี่ชีวิตที่แม่นายทำให้เขาต้องออกจากที่ที่เคยอยู่ เคยทำมาหากิน แม้กระทั่งคนอย่างหมื่นหล้า เขาไม่สมควรตายเพราะรักหลานสาว”

ศรีวัลลาไม่สะทกสะท้าน ณไตรถอนใจหนักหน่วง “ทุกอย่างที่แม่นายทำ แม่นายอ้างความรัก ความหวังดี เพราะแม่นายอยากเอาชนะ ไม่เคยสนใจเลยว่าความสุขของผมคืออะไร ทุกคนมีหน้าที่ทำตามคำสั่งให้แม่นายพอใจ”

“เพราะฉันคือแม่ของแก ฉันคือแม่นายของหิมวัต”

“ไม่ว่าแม่จะทำอะไร ลูกชายคนนี้ก็ไม่ได้รักหรือเคารพแม่น้อยลง อย่ายัดเยียดชีวิตที่ผมไม่ได้เลือกเลยนะครับ”

ณไตรผลุนผลันออกไปแล้ว แขไขจะตาม แต่ศรีวัลลารั้งไว้...ไม่เป็นไร เลือดก้อนเดียวฉันตัดได้!

ณไตรไปค้นหาความจริงจากปากบุญลือ แต่ต้องหัวเสียหนัก เมื่อผู้จัดการปางคนใหม่ยืนกรานว่าเนื้อนางหนีตามแสงคำไปแล้ว ส่วนเนื้อนางทุกข์ทรมานใจด้วยความคิดถึงณไตร แต่ความเจ็บช้ำที่ผ่านมาทำให้เข็ด และไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก...เนื้อนางจะไม่มอบใจให้พ่อเลี้ยงณไตร คนที่ไม่เคยเห็นค่าความรักของเนื้อนางอีกแล้ว!

เช้าวันต่อมา...เอื้องเดือนถูกหิ้วปีกกลับคุ้มในสภาพสะบักสะบอม ถูกเสี่ยกวงหนึ่งในเจ้าหนี้ของเจ้าแสนพรหมซ้อมจนแทบขยับตัวไม่ได้ เจ้าของคุ้มหนุ่มจอมกะล่อนไม่สงสาร แถมเลือดเย็นพอจะส่งพิมพาไปขัดดอกกับเถ้าแก่เล้ง เจ้าหนี้อีกราย ส่วนตัวเองแล่นไปหาเนื้อนางถึงห้อง...ถึงเวลาพลอดรักของเราแล้ว

ฟากเนื้อนางพูดไม่ออกเมื่อเห็นเจ้าแสนพรหม สายตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่มและท่าทางเหมือนอยากจะเข้าหาตลอดเวลา ทำให้ต้องส่งสายตาให้คำฝาย เจ้าแสนพรหมไม่รู้เรื่อง ร่ำร้องให้เธอฟ้อนแง้นให้ดูอีกครั้ง อดีตช่างฟ้อนกับเพื่อนรุ่นพี่รู้ทันเลยตลบหลัง มอมเหล้าจนเจ้าของคุ้มเมามาย สลบไสลคาตักเนื้อนาง

คำฝายเป็นคนหิ้วปีกเจ้าแสนพรหมไปส่งถึงห้อง และวางแผนกับเนื้อนางให้รับสมอ้างเป็นเมีย จะได้รอดพ้นจากการคุกคาม จนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้ เจ้าแสนพรหมรู้สึกตัวเช้าวันถัดมา จำอะไรไม่ได้แต่ก็เชื่อสนิทว่าได้เนื้อนางเป็นเมียแล้ว เมื่อประกายทราบเรื่องก็อาละวาดหนัก ตั้งท่าจะรุมตบเนื้อนางเต็มที่ คำฝายซึ่งเอาตัวเข้าขวาง เกือบจะพลาดท่าอยู่แล้ว โชคดีที่เจ้าแสนพรหมเรียกประกายไปพบเสียก่อน...ไปทำหน้าที่สำคัญ ขัดดอกให้เสี่ยไช้เจ้าหนี้อีกคน!

ประกายหน้าซีดเผือด คลานไปกอดขาผัว ไม่อยากเจ็บตัวเหมือนทุกครั้งที่ถูกส่งตัวไป แต่เจ้าแสนพรหมกลับไม่เห็นใจ ชักเท้าออกด้วยความรำคาญ พร้อมยื่นมือไปรับแส้จากแปง ประกายเห็นแส้ในมือผัวก็ลนลานไปแต่งตัว แปงรีบตามประกบ เจ้าแสนพรหมแสยะยิ้มร้าย ตะโกนไล่หลัง

“จัดการส่งมันให้เรียบร้อยด้วยแปงถ้ามันปัญหามาก ก็ถีบตกรถ โยนทิ้งก้นเหวให้เสือคาบไปกินเลย!”

เวลาเดียวกันที่ท่าน้ำในคุ้ม...แสงคำลักลอบเข้ามาหาเนื้อนาง และชักชวนให้หนีไปด้วยกัน ไม่อยากให้อยู่ไกลตา ดูแลกันไม่ได้แบบนี้ เนื้อนางกับคำฝายตัดสินใจจะไป แต่ต้องบอกเจ้าแสนพรหมเสียก่อน ไม่อยากเสียมารยาท เป็นคนไปไม่ลามาไม่ไหว้ แสงคำไม่ชอบใจนัก แต่เมื่อเนื้อนางขอร้อง เลยยอมแบบเสียไม่ได้

แสงคำคุยกับเนื้อนางและคำฝายอีกครู่ใหญ่จึงขอลากลับ แต่ดันเจอกับณไตรเสียก่อน เลยพุ่งไปเอาเรื่อง

“มึงหายหัวไปไหนมา รู้ไหมว่าหมื่นหล้าตายเพราะมึง”

ณไตรมองมือเนื้อนางที่ดึงแสงคำไว้ด้วยสายตาหึงหวง ต้องแขวะ “แกก็เลยตามปลอบใจคนรักเก่าทุกที่ มีหนึ่งไม่พอ ยังมีของเก่าสำรองอีกคน หัวใจเธอทำด้วยอะไรเนื้อนาง ถึงได้เก็บผู้ชายไว้ได้หมด ทั้งเก่า ทั้งใหม่... ไม่ซ้ำหน้า”

แสงคำโมโห ปรี่ไปชกหน้าอดีตผู้จัดการปางเต็มแรง ณไตรไม่หวั่นสวนกลับด้วยหมั่นไส้อีกฝ่ายเป็นทุน ร้อนถึงเนื้อนางต้องออกโรงห้าม พร้อมประกาศกร้าว ชีวิตเป็นของเธอ จะคบใครก็ได้ คนอื่นอย่างเขาไม่มีสิทธิ์ยุ่ง

ณไตรเดือดจัดแหวลั่น “ผมไม่ใช่คนอื่น ผมเป็นผัวคุณ”

“รู้ไว้ด้วย ตั้งแต่ออกจากปาง ฉันก็ถือว่าฉันไม่มีผัวอีกแล้ว”

เนื้อนางสู้ตา แสงคำตั้งท่าจะชกอดีตผู้จัดการปางอีกรอบ แต่แปงส่งเสียงเรียกหาแขกคนสำคัญเสียก่อน ณไตรเลยฉวยโอกาสนี้เรียกคนสนิทของเจ้าแสนพรหมมาจัดการ แสงคำเห็นท่าไม่ดี เลยพุ่งตัวลงน้ำ ว่ายออกไปเสียก่อน แต่ก็ต้องหนีอย่างหัวซุกหัวซุน เมื่อณไตรฟ้องว่าอดีตควาญหนุ่มเป็นโจรร้าย จะมาปล้นของในคุ้ม!

แปงกับคนงานสองคนวิ่งแยกไปอีกทาง โดยมีคำฝายวิ่งตามด้วยความเป็นห่วงแสงคำ ทิ้งณไตรให้เผชิญหน้ากับเนื้อนางตามลำพัง อดีตช่างฟ้อนคนสวยประจำปางไม่รอช้า โพล่งใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

“คุณทำแบบนี้ทำไม โกรธเกลียดอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียว อ้ายแสงคำไม่เกี่ยว”

ณไตรจ้องหน้าเมียรักด้วยสายตาเจ็บแค้น “ต้องเกี่ยว ใครที่แย่งความรักไปจากฉัน มันต้องเกี่ยว ฉันไม่ละเว้นใครทั้งนั้น เธออยากให้ฉันเป็นหมาบ้า ฉันก็จะเป็น เธอหักหลังฉัน ผิดสัญญากับฉันก่อน ในเมื่อเธอคิดว่าความรักของฉันไม่มีค่า เธอจะทอดกายให้ผู้ชายกี่คนก็ได้ ฉันก็จะสั่งสอนให้รู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์รักใครได้อีก”

ขาดคำก็ดึงร่างเมียรักมาใกล้ บีบแขนเต็มแรงจนเนื้อนางเบ้หน้า แต่เจ้าของปางหนุ่มก็ไม่สงสารและอดประชดแดกดันไม่ได้ที่เธอเห็นแก่ความสบายในคุ้มจนลืมเขา เนื้อนางน้อยใจเลยไม่แก้ตัว ทำให้ณไตรโกรธจัด

“ดี...เธอซื้อได้ด้วยเงิน ฉันก็จะให้ราคาเธอสูงกว่าคนอื่น ในฐานะ...วัวเคยขา ม้าเคยขี่”

ณไตรกระชากเธอมากอดจูบด้วยแรงเสน่หา เนื้อ– นางผลักออกแล้วตบหน้าเขาเต็มแรง “มันไม่ง่ายเหมือนที่หลอกฉันคราวก่อนหรอกพ่อเลี้ยงณไตร คราวนี้คุณต้องทุ่มจนหมดตัว ไม่ใช่แค่คำหวานๆ แล้วคิดว่าจะหลอกฉันได้อีก”

ooooooo

ระหว่างที่ณไตรกับเนื้อนางมีปากเสียงกันอย่างรุนแรง แขไขร้อนรนด้วยความหึงหวง ร่ำร้องจะไปตามณไตรถึงคุ้มเจ้าแสนพรหม ธรรพ์คร้านจะห้าม และเกิดอารมณ์อยากเอาชนะชั่ววูบ เลยอาสาไปส่ง แต่กลับพาเธอมาที่ปางหิมวัตแทน แล้วอ้างว่าแวะมาทำธุระ แขไขโวยวายด้วยความรีบ เลยถูกเขาทำให้สลบและขังไว้ที่เรือนเก่าของเนื้อนาง

ฟากณไตรไม่ปล่อยให้เนื้อนางหนีหน้า ตามไปเอาเรื่องและประกาศกร้าวจะเอาเธอคืนมา

เนื้อนางจ้องหน้าไม่กลัว โต้กลับเสียงเรียบ “คุณเจ็บเป็นคนเดียวหรือคะพ่อเลี้ยงณไตร ความหวังที่คุณเคยให้ฉันมันก็เหมือนยาพิษ มันกัดกิน มันทำลายชีวิตทุกคนที่รักฉัน ทำลายกระทั่งชีวิตตา...คนที่ฉันรักที่สุด”

ณไตรหน้าเสีย ใจอ่อนยวบ ขยับปากจะอธิบายแต่ช้ากว่าเนื้อนางที่ตัดบท

“เชิญคุณกลับไปใช้ชีวิตเศรษฐี ชีวิตพ่อเลี้ยงของคุณ อย่ามาเล่นสนุกกับผู้หญิงจนๆอย่างฉันอีก”

จบคำก็เดินหนีกลับคุ้ม ทิ้งณไตรให้มองตามด้วยแววตาทั้งรักทั้งแค้น

“แล้วคุณจะได้รู้เนื้อนาง อะไรที่เป็นของผม ถ้าผมยังไม่ปล่อยมือ มันก็ต้องเป็นของผมคนเดียว!”

ฝ่ายแขไขมองบรรยากาศรอบตัวงงๆ แล้วต้องตกใจสุดขีด เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าอยู่กับธรรพ์ตามลำพังในเรือนเก่าของเนื้อนาง โดยมีบุญลือเฝ้าระวังด้านนอก แขไขร้องหาณไตร ธรรพ์โกรธจัดตวาดลั่น

“ชีวิตคุณไม่ได้มีแต่พี่ณไตร คุณมีผม คุณแข...มองผมสิ ถ้าคุณรักผม ผมจะไม่ทำให้คุณร้องไห้”

ท่าทีคุกคามของธรรพ์ทำให้แขไขกลัวจนตัวสั่น แต่ยังใจกล้าเถียงกลับ “รู้ไว้ด้วยว่าแขกับพี่ณไตรรักกันมาก่อน แขโง่เองที่เคยล้อเล่นกับความรัก ความจริงใจของพี่ณไตร แต่คราวนี้แขรู้แล้วว่าพี่ณไตรคือผู้ชายดีที่สุด”

“คุณไม่มีวันเอาชนะเนื้อนางได้ พี่ณไตรไม่รักใครนอกจากเนื้อนาง ตัดใจแล้วรักผมซะ ผมก็หิมวัตคนหนึ่ง”

“ถึงเป็นหิมวัต แต่ก็ต่างกันเหมือนฟ้ากับเหว แขไม่ต้องการผู้ชายอ่อนแออย่างพี่ธรรพ์มานำชีวิตแข!”

เวลาเดียวกันที่ร้านอาหารในเมือง...เจ้าแสนพรหมเชิญณไตรมาเจรจา ให้ช่วยซื้อต่อกิจการบางอย่าง ณไตรมองมาอย่างประเมิน และคิดแผนร้ายจะใช้เงินซื้อตัวเนื้อนาง แต่ราคากิจการทั้งหมดที่เขาเสนอ ไม่ทำให้เจ้าของคุ้มจอมกะล่อนพอใจ ที่สำคัญ...เนื้อนางเป็นข้อยกเว้น ไม่รวมกับมูลค่ากิจการอื่นๆ แต่ณไตรก็ไม่ละความพยายาม


“ผมให้เวลาเจ้าไตร่ตรอง เงินสดสำหรับใช้หนี้หกแสนบาท ผมจ่ายทันที แล้วก็รับตัวเนื้อนางไป”

ด้านธรรพ์...ลงมือปลุกปล้ำแขไขด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านและรุนแรง แขไขปัดป้องเต็มกำลัง แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้

ธรรพ์สารภาพความรู้สึกจากส่วนลึก “ผมรักคุณมานานแล้ว ผมดูแล เป็นห่วงคุณทุกอย่าง ความรักของผมไม่ได้น้อยหน้าพี่ณไตร ถึงผมจะอ่อนแอ แต่ผมก็ปกป้องคนที่ผมรักได้ แขไข...ผมสัญญา ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด”

“แขไม่เชื่อ น้ำหน้าอย่างพี่ธรรพ์ ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย กล้ามีปากเสียงกับแม่นายก่อนเถอะ แขไม่อยากแต่งงานกับลูกแหง่ มีแม่ชี้นิ้วสั่งทุกอย่าง ต่อให้ตายตรงหน้า ผู้ชายจืดชืด น่าเบื่ออย่างพี่ธรรพ์ก็ไม่มีวันได้อยู่ในใจแข”

คำพูดดูถูกของเธอทำให้เขาเหลืออด ตบหน้าเธออย่างแรงและลงมือข่มขืนอย่างโหดเหี้ยมและเลือดเย็นที่สุด

“คุณเป็นของผม ผมสิรักคุณ ผมต่างหากที่ทำทุกอย่างได้เพื่อคุณ...ไม่ใช่พี่ณไตร!”

กว่าธรรพ์จะผละตัวออกห่างเมียหมาดๆก็เป็นเวลาหลายชั่วโมง แขไขระเบิดอารมณ์ใส่ ปฏิเสธความสัมพันธ์และพันธะใดๆที่เขาเพียรมอบให้ ธรรพ์รั้งตัวเธอไว้แล้วประกาศความเป็นเจ้าของเสียงกร้าว

“ยังไงคุณก็เป็นของผมแล้ว ผมไม่ให้คุณเข้าใกล้ ไม่ให้คิดถึงพี่ณไตร”

“อย่าคิดจะห้ามหรือสั่งว่าฉันต้องทำอะไร เพราะคนอย่างฉันมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ต้องให้ใครมาจูงจมูก แล้วก็อย่าอ้างสิทธิ์เหนือตัวฉัน ร่างกายฉัน เพราะมันเป็นวิธีของผู้ชายขี้ขลาด น่าสมเพชที่สุด”

แขไขแต่งตัวและผลุนผลันลงจากเรือน ธรรพ์รีบตามและขอรับผิดชอบทุกอย่าง แต่ถูกแขไขตอกกลับไม่ไว้หน้า

“ทิ้งความรักคุณไปได้เลย เพราะฉันไม่ต้องการและสิ่งที่ฉันเสียไป ฉันถือว่าให้ทานกับสุนัขหิวโซไม่มีใครแล!”

ฝั่งศรีวัลลายืนกรานให้ลูกชายคนโตแต่งงานกับแขไขและสืบทอดกิจการทั้งหมดของตระกูล แต่ณไตรปฏิเสธและขอยกให้ธรรพ์ดูแลต่อ ศรีวัลลาโมโหมากแหวลั่นจะทำทุกอย่างให้เขายอม ณไตรเลยได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจ แล้วต้องหัวเสียกว่าเดิม เมื่อแขไขมาหาถึงห้องในเย็นวันเดียวกัน และเสนอตัวเป็นเมียเขาอีกครั้ง

“เมียอย่างเนื้อนางมันก็ทำให้ตื่นเต้นชั่วครั้งชั่วคราว ไม่ใช่เมียที่ยืนเคียงข้างในวงสังคมได้เหมือนแข”

ณไตรถอนใจเหนื่อยหน่าย ก่อนอธิบาย “คุณค่าของผู้หญิง ไม่ได้อยู่ที่ฐานะรวยหรือจน...มันอยู่ที่ความดี”

แขไขน้ำตาร่วง “แล้วเนื้อนางมีหรือคะ ความดี ความซื่อสัตย์ พอพี่ณไตรห่างมัน มันก็ทิ้งพี่ณไตร ผู้หญิงโลเลอย่างเนื้อนางหรือคะที่พี่ณไตรเห็นว่าควรยกย่องเป็นเมียมากกว่าแขที่รักพี่ณไตร...รอพี่ณไตรอยู่ตรงนี้”

ณไตรยืนยันจะรักเนื้อนางคนเดียวแล้วขอตัวดื้อๆ ธรรพ์ซึ่งแอบได้ยินทุกอย่างพยายามจะปลอบและขอแต่งงานอีกครั้ง แต่แขไขสะบัดตัวหนี แถมไล่ให้เขาไปไกลๆ...ไปซะ จะไปตายที่ไหนก็ไป!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ชิงชิง” ขวาง “เบน” เสียหลักล้มทับ ใจเต้นแรง...บีบคอแก้เขิน

“ชิงชิง” ขวาง “เบน” เสียหลักล้มทับ ใจเต้นแรง...บีบคอแก้เขิน
21 ก.พ. 2563
08:30 น.