ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม



หนานไตรกับเนื้อนางมีความสุขกับทุกนาทีที่ได้อยู่ด้วยกัน โดยเฉพาะผู้จัดการหนุ่ม แทบอยากหยุดเวลานี้ไว้ จะได้อยู่กับเนื้อนางสองคนแบบนี้ไปนานๆ ไม่ต้องแยกจากหรือย้ายตัวเองไปไหน แต่โลกแห่งความจริงก็ทำให้เขาได้สติ และตัดสินใจจะบอกความจริงเรื่องเป็นทายาทตระกูลหิมวัต

“เนื้อนาง...ผมอยากจะบอกบางอย่างกับคุณ อยากให้คุณรู้ก่อนทุกคน”

“บอกสิหนานไตร เนื้อนางอยากรู้”

“สัญญาได้ไหมครับว่าจะไม่โกรธ ไม่เกลียดผม”

“เนื้อนางจะเกลียดคนที่รักที่สุดได้ยังไง”

หนานไตรดีใจเนื้อเต้น “คุณรักผม คุณบอกแล้วว่ารักผม พูดอีกครั้งได้ไหมครับว่ารักแค่ไหน”

เนื้อนางยิ้มหน้าแดง ขยับไปกระซิบคำรักข้างหูเสียงหวาน หนานไตรชื่นใจมาก กระชับอ้อมกอดแน่น มีความสุขเหลือเกิน ได้มีหญิงสาวอันเป็นที่รักในอ้อมกอดแบบนี้ เป็นของกันและกัน...ทั้งตัวและหัวใจ

ระหว่างที่หนานไตรกับเนื้อนางจมอยู่ในห้วงรักตามประสาคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามัน พวกสร้อยฟ้าทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นมีความสุข เลยจะบุกไปฟ้องแขไขถึงบ้านในเมือง ว่าช่างฟ้อนสาวตกล่องปล่องชิ้นไปกับผู้จัดการหนุ่มรูปงาม แล้วโชคก็เข้าข้าง เมื่อธรรพ์พาแขไขมาซื้อของที่ตลาด สามสาวจอมป่วนประจำปางเลยรีบเสนอหน้าไปแจ้งข่าวร้าย

คำฝายที่มาหาซื้อของใช้กับคนงานหญิงสองสามคนผ่านมาเห็น พอเดาได้ว่าพวกสร้อยฟ้าคงคิดไม่ดี เลยรีบพุ่งตัวไปห้าม แต่ก็ช้ากว่าแขไขที่สั่งให้สามสาวพูดออกมาจนได้ ว่าเนื้อนางแต่งงานกับหนานไตรเรียบร้อยแล้ว!

แขไขตัวชาวาบ ร้อนรนด้วยความหึงและริษยา และไม่รอช้าจะไปเอาเรื่องเนื้อนางถึงปาง พร้อมกับศรีวัลลาและจันตา ช่างฟ้อนสาวถูกลากออกจากเรือนด้วยฝีมือของจันตา หน้าเสียเมื่อได้ยินแขไขประกาศความเป็นเจ้าของหนานไตร แถมถูกตราหน้าว่าเป็นมือที่สาม จงใจแย่งผู้จัดการหนุ่ม

“หนานไตรเป็นของคุณ หมายความว่าอะไรคุณแขไข คุณเป็นคนของแม่นาย ทำไมถึงมาชอบผู้จัดการปาง”

ศรีวัลลานิ่วหน้า ย่างสามขุมเข้าหาเนื้อนางด้วยสีหน้าโกรธจัด พร้อมถามเสียงเคร่ง

“แกคิดว่าลูกชายฉันเป็นแค่ผู้จัดการปางอย่างนั้นหรือนังขี้ข้า”

คำว่าลูกชายทำให้เนื้อนางถึงกับหน้าซีดเผือด ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยเมื่อถูกจันตาล็อกแขนแน่น หนานไตรซึ่งได้ยินจากธรรพ์กับดาวเด่นว่าแม่กับว่าที่คู่หมั้นจะมาเอาเรื่องเนื้อนาง รีบมาขวาง สั่งเสียงห้วนให้ปล่อยเมียรัก เนื้อนางหันขวับ สีหน้าเคร่งเครียดที่ถูกหลอกมาตลอด แขไขยิ้มเยาะแล้วบอกให้เขาบอกความจริงกับเนื้อนาง

เนื้อนางสบตาหนานไตรเครียดๆ “ความจริงอะไรหนานไตร คุณกับคุณแขไขเป็นคนรักกันใช่ไหม”

ศรีวัลลาสะใจมาก เร่งให้บอกความจริงว่าเขาไม่ใช่แค่ผู้จัดการปาง แต่เป็นถึงทายาทเจ้าของ หนานไตรขอร้อง อยากบอกเนื้อนางเอง แต่แม่นายใหญ่กลับไม่เห็นความจำเป็น เพราะเธอบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว

“แกกล้าขัดคำสั่งแม่ กล้าแต่งงานกับผู้หญิงที่ฉันไม่ได้เลือก รู้ไว้นะเนื้อนาง...ผู้ชายที่ยืนตรงหน้าแกคือณไตร ลูกชายคนโตของฉัน ไม่ใช่แค่ผู้จัดการปาง แต่เขาคือพ่อเลี้ยงณไตร ทายาทอาณาจักรหิมวัต!”

ooooooo

ความจริงจากปากศรีวัลลาทำให้เนื้อนางเสียใจที่สุด หนานไตรโมโหมาก ออกปากไล่ทุกคนออกไปด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ดาวเด่นกับธรรพ์เห็นท่าไม่ดี เลยหาทางพาทุกคนแยกออกไปได้ในที่สุด

เนื้อนางไม่อยากคุยกับใคร ผลุนผลันวิ่งไประเบียงผาเพื่อสงบสติอารมณ์ หนานไตรตามติด รั้งมือเธอมากุม แล้วเอ่ยเสียงอ่อนว่าไม่ได้ตั้งใจจะหลอก แต่ยังไม่มีโอกาสบอกเท่านั้น เนื้อนางสะบัดมือแล้วตบหน้าเขาเต็มแรง

“แล้วคุณตั้งใจจะทำอะไรกับฉัน คุณปิดบังฉันทำไม คุณไม่ใช่หนานไตร ไม่ใช่ผู้จัดการปาง”

หนานไตรใจแทบสลายเมื่อเมียรักทำท่ารังเกียจ “ใช่สิ...ผมเป็นหนานไตร เป็นผู้จัดการปางที่นี่ ผมอยากรู้จัก อยากให้ทุกคนยอมรับที่งาน ที่ความสามารถของผม ผมไม่ต้องการมาอย่างนายชี้นิ้วสั่ง ผมต้องการเป็นเพื่อน”

“เพื่อนที่ปั้นหน้าหลอกทุกคนว่าเป็นผู้จัดการ รับใช้ แม่นายทั้งที่คุณคือลูกชาย...คือเจ้าของปาง”

เนื้อนางสะอื้นฮัก เสียใจที่สุดเพราะถูกคนรักหักหลัง หนานไตรมองมาอย่างขอความเห็นใจ

“พวกคุณหลอกเรา เห็นคนในปางเป็นตัวอะไร จะล้อเล่น จะหัวเราะเยาะลับหลังก็ได้ใช่ไหม”

หนานไตรขอโทษเสียงอ่อน ยอมรับว่าเป็นความผิดเขาทุกอย่างที่บังคับให้ใครๆ เรียกว่าหนานไตร เนื้อนางถอนใจหนักหน่วง บอกว่าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดแขไขถึงตั้งป้อมเกลียดชังเธอนักหนา หนานไตรตั้งท่าจะกอดปลอบ ยืนยันเสียงเข้มว่าไม่เคยคิดอะไรกับแขไขทั้งนั้น และเรื่องระหว่างเขากับเธอนั้นคือความรู้สึกจริงๆ

“จะให้ฉันเชื่ออะไรคุณอีก คุณแต่งงานกับฉัน สนุกมากไหม ได้ปั่นหัวผู้หญิงโง่ๆ ที่หลงเชื่อคุณหมดใจ”

“เนื้อนาง...ผมแต่งงานเพราะผมรักคุณ”

“ฉันไม่เชื่อ...ฉันไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว ฉันเกลียดคุณ!”

ขาดคำก็จะวิ่งหนี หนานไตรไปรั้งตัวไว้ แต่ช่างฟ้อนสาว ก็สะบัดออก หนานไตรแทบยืนไม่อยู่ ได้แต่มองตามหลังเมียรักด้วยแววตาเศร้าหมอง...ไม่คิดเลยว่าความสุขหวานชื่นจะมลายหายภายในพริบตา

สถานะแท้จริงของหนานไตรทำให้หลายคนเจ็บแค้นและเจ็บปวด คำฝายเจ็บใจมาก ตามไปอาละวาดพวกสร้อยฟ้าที่ปากสว่างเรื่องเนื้อนางกับหนานไตร ส่วนเนื้อนางวิ่งกลับไปหาตาที่เรือนพัก ร้องไห้ปิ่มว่าน้ำตาจะเป็นสายเลือด พร้อมขอโทษตายกใหญ่ที่ไม่เชื่อฟัง รั้นจะแต่งงานกับเขาจนเกิดเรื่อง

เวลาเดียวกันที่เรือนรับรองแขกของปาง...ศรีวัลลายืนกรานจะไม่ยอมรับเนื้อนางเป็นสะใภ้ ส่วนแขไขประกาศกร้าวจะทำทุกอย่างเพื่อเอาว่าที่คู่หมั้นหนุ่มคืน ธรรพ์เห็นท่าไม่ดีเลยพยายามกล่อม ขอร้องให้เห็นใจเนื้อนางบ้าง

“แค่พี่ณไตรปิดบังเรื่องทั้งหมด เนื้อนางก็เสียใจมากแล้ว ให้พี่ณไตรจัดการปัญหาเองก่อน เราไม่ควรเข้าไปยุ่ง”

แขไขไม่ยอมโวยลั่น กลัวหนานไตรจะถูกเนื้อนางยั่วยวน ต้องรับผิดชอบไปตลอดชีวิต ดาวเด่นส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย ตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ช้ากว่าศรีวัลลา...ไม่มีวัน ฉันมีวิธีเอาตัวลูกชายฉันกลับไปหิมวัตแน่นอน!

ฟากหมื่นหล้า...รับรู้ทุกอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นหนานไตรมาตามหาหลานสาวถึงเรือน ก็ปรี่ไปเตะและถีบ พร้อมประกาศไม่ให้เจ้าของปางหนุ่มกลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด

“ผมจะไม่ไปไหน เมียผมอยู่ที่ไหน ตัวผม หัวใจผมก็ต้องอยู่ที่นั่น ผมก่อปัญหานี้ ผมก็ต้องแก้ด้วยตัวผมเอง”

ขาดคำก็หมุนตัวลงจากเรือน ทิ้งหมื่นหล้าให้มองตามด้วยความเจ็บใจเหลือจะกล่าว

“เนื้อนาง...ตาไม่ดีเอง ตาไม่ควรยอมให้เจ้าแต่งงานกับมัน”

ooooooo

ณไตรรู้สึกผิดมากและตัดสินใจเฝ้ารอเนื้อนางหน้าเรือน ไม่ยอมไปไหนจนกว่าเธอจะให้อภัยและรับฟังคำอธิบายจากเขา แต่เนื้อนางก็ใจแข็ง แอบมองเขาจากหน้าต่างเรือน ผิดหวังและเสียใจมากที่ถูกคนรักทรยศ

ฝ่ายศรีวัลลาหาทางให้ลูกชายคนโตกลับมาบ้าน ด้วยการลงไม้ลงมือกับพ่อเลี้ยงอินถาจนชักเกร็งไปทั้งร่าง วันดีเห็นทุกอย่าง ทนไม่ไหว ขอร้องให้เลิกยุ่งหรือทำร้ายพ่อเลี้ยงสักที ศรีวัลลาโกรธจัด ตบวันดีจนหน้าสะบัด

“จำใส่กะโหลกแกไว้ อย่าเหิมเกริมกับฉัน ถ้าแกยังอยากอยู่ใกล้คนที่แกรัก คนอย่างแก โชคดีแค่ไหนที่ได้เกิดมาเป็นขี้ข้าฉัน ทิ้งไอ้อินถาไว้อย่างนั้น แล้วรีบให้คนไปบอกหนานไตรว่าปู่กำลังจะตาย”

วันดีน้ำตาคลอ กัดฟันก้มหน้ารับชะตากรรม ก่อนจะส่งคนไปแจ้งข่าวร้ายนี้แก่ณไตรในคืนเดียวกัน เจ้าของปางหนุ่มหน้าเสีย ไม่อยากทิ้งเนื้อนางไว้ตามลำพัง แต่อาการของปู่ก็ทำให้เป็นห่วงไม่แพ้กัน

แผนการลวงณไตรออกจากปางได้ผลดีเกินคาด อาการของพ่อเลี้ยงอินถาไม่น่าไว้ใจนัก เจ้าของปางหนุ่มเลยต้องอยู่เฝ้าอีกหลายวัน ศรีวัลลากับแขไขเลยฉวยโอกาสนี้ไปจัดการกำจัดเสี้ยนหนามออกจากปาง

เนื้อนางเจ็บจนพูดไม่ออก เมื่อแขไขกับศรีวัลลาบุกมาเอาเรื่องในบ่ายวันหนึ่ง พร้อมประกาศกร้าว

“ผู้หญิงอย่างแก มันก็เป็นได้แค่นางบำเรอลูกชายฉัน ตายไปสักคน ณไตรก็หามาแทนได้...ไม่ซ้ำหน้า”

แขไขตบเนื้อนางซ้ายขวา จับกดหน้าลงพื้นและใช้รองเท้าส้นสูงที่ใส่มาเหยียบบนน่องเนื้อนาง หวังตอกย้ำให้เจียมกะลาหัว อย่าเผยอเสนอหน้าเป็นเมียณไตรอีก ศรีวัลลายิ้มเยาะ ก่อนสำทับ

“คนคนเดียวที่ฉันจะยอมรับว่าเป็นลูกสะใภ้คือหนูแขไข ไม่ใช่พวกลักกินขโมยกินอย่างแก!”

ระหว่างที่เนื้อนางถูกทรมานใจและกายอย่างหนัก ดาวเด่นไม่ได้ไปปางด้วย แต่สังหรณ์ไม่ดี เลยรีบบอกณไตรให้กลับไปปาง เป็นห่วงกลัวเนื้อนางจะถูกศรีวัลลากับแขไขเอาเรื่อง หนานไตรใจไม่ดี ฝากฝังให้ดาวเด่นดูแลปู่แทน และผลุนผลันขับรถไปปางด้วยใจร้อนรุ่ม...กลัวใจแม่นายกับแขไขเหลือเกินจะทำเรื่องไม่ดี

ฟากเนื้อนางน้ำตานองหน้า เมื่อถูกจี้ใจดำว่าแต่งงานกลางป่ากลางเขาไม่มีใครรับรู้ แขไขตอกย้ำให้เจ็บช้ำว่าเป็นของชั่วคราวที่ณไตรเอาไว้แก้ขัด เนื้อนางทนไม่ไหว สวนกลับอย่างเหลืออดว่าณไตรรักเธอ ศรีวัลลายิ้มเยาะ

“แกอยากได้ยินแค่นี้ไม่ใช่เหรอ คำว่ารักจากปากผู้ชาย งานแต่งงานมีหน้ามีตาให้แกกับตาชูคอในปางนี้ได้”

“ไม่จริง...พวกเราไม่ได้หวังสมบัติของคุณ ถึงจนแค่ไหน เราก็ไม่เคยตะเกียกตะกายอยากได้ของคนอื่น”

ถ้อยคำหยิ่งในศักดิ์ศรีของเนื้อนางทำให้แขไขกระชากตัวมาตบเต็มแรง หมั่นไส้เหลือเกินพวกชอบแย่งผู้ชาย เนื้อนางล้มกับพื้น ยันตัวขึ้นมาด้วยความยากลำบาก แต่ยังกำลังใจดี ยืนยันว่าไม่เคยแย่งของใคร แขไข เต้นผาง จะเอาเรื่อง แต่ช้ากว่าศรีวัลลาที่ขู่ช่างฟ้อนสาวให้เลิกยุ่งกับลูกชายคนโต ถ้าไม่อยากตายก่อนวัยอันควร

“แกเลือกเอา เนื้อนาง อยากมีลมหายใจอยู่ หรืออยากตายบูชาความรักโง่ๆ”

ด้านณไตร...เหยียบคันเร่งด้วยใจร้อนรน เมื่อมาถึงก็วิ่งตามหาเมียรักให้ทั่ว ม่อนดอยกับคำฝายที่ตั้งท่าจะไปช่วยเนื้อนาง ทันทีที่ได้ยินว่าศรีวัลลากับแขไขมาที่ปาง สะบัดหน้าหนี ไม่อยากพูดกับเจ้าของปางหนุ่ม

ณไตรส่ายหน้าเซ็งๆ “ผมไม่อยากมีเรื่องนะคำฝาย ยังไงเนื้อนางก็เป็นเมียผม”

“เมียงั้นหรือ...เมียชาวป่าชาวดอยมันไม่มีหัวจิตหัวใจหรอก มันซื่อจนโง่ ที่หลงเอาหัวใจฝากไว้กับผู้ชายรวยๆ”

ม่อนดอยพยายามห้าม ให้สองผัวเมียคุยกันให้เข้าใจเอง แต่คำฝายไม่อยากเชื่อลมปากคนเมืองอีกแล้ว

“ผมรัก เป็นห่วงเนื้อนางไม่น้อยกว่าคุณ เนื้อนางเจ็บ ผมก็เจ็บ เพราะเนื้อนางคือชีวิตของผม”

พูดจบก็ผละไปตามหาเนื้อนาง แล้วก็ไม่ผิดหวัง เมื่อเจอเธอที่ริมระเบียงผา แต่สภาพบอบช้ำทั้งใจและกายของเธอก็ทำให้พูดไม่ออก อยากจะปลอบใจเธอแทบตาย แต่เหมือนเมียรักจะยังโกรธเขาอยู่มาก

แต่ถึงกระนั้น...ณไตรก็ไม่ยอมแพ้ ขยับไปใกล้แล้วพูดเสียงอ่อน “ผมรักคุณนะเนื้อนาง ไม่ว่าแม่นายกับแขไขจะพูดอะไร ผมขอยืนยันกับความรู้สึก ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นระหว่างเราคือความรัก”

เนื้อนางไม่อยากเชื่อ ตัดพ้องอนๆว่าเขาคงพูดแบบนี้กับผู้หญิงหลายคน ณไตรต้องยืนยันให้คลายใจ

“ผมผิดที่เคยโกหกคุณเรื่องเป็นผู้จัดการ แต่เรื่องของเรา ผมไม่เคยโกหก ผมรักเมียของผมคนเดียว”

ณไตรประคองหน้าเมียรัก พร่ำบอกรักและเล่าความจริงทุกอย่าง ว่าตั้งใจจะพาเธอไปกราบศรีวัลลาหลังแต่งงาน อยากประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าเธอคือภรรยาและสะใภ้เอกของตระกูลหิมวัต

“ฉันไม่ต้องการเป็นสะใภ้หิมวัต ฉันรักคุณ แต่งงานกับคุณ เพราะคุณคือหนานไตร”

“ผมรู้...เนื้อนาง...ความรักของคุณบริสุทธิ์เหลือเกิน”

ท่าทางอ่อนลงมากของเนื้อนาง ทำให้ณไตรใจชื้น ตัดสินใจขอร้องให้เธออดทนเพื่อเขา อย่างน้อยก็จนกว่าพ่อเลี้ยงอินถาจะอาการดีขึ้น เขาจะรีบกลับมารับเธอไปอยู่ด้วยที่บ้านในเมือง

“รอผมอยู่ที่นี่นะครับเนื้อนาง รอผมมารับ ให้ผมคุยกับแม่นายเรื่องของเรา คุณเชื่อใจผมนะ ยังไงผมก็ไม่แต่งงานกับแขไข หัวใจผมเป็นของเนื้อนางคนเดียว ถ้าไม่มีคุณ ชีวิตผมก็ไม่มีความหมายอะไรอีก”

สีหน้าจริงจังของณไตรทำให้เนื้อนางสะอื้นฮัก โผกอดเขาแน่น ยอมเชื่อใจอีกครั้ง...ด้วยความรักสุดหัวใจ

ooooooo

แขไขกระวนกระวายมาก เมื่อกลับบ้านหิมวัตแล้วไม่พบณไตร ศรีวัลลาต้องกล่อมไม่ให้ตามไปปาง เชื่อว่าลูกชายคนโตผูกพันกับปู่มาก ไม่กล้าทิ้งไปนานๆ ต้องกลับมาดูแลเหมือนเดิมแน่ ส่วนแสงคำโกรธ

ณไตรมากจนแทบอยากฆ่าทิ้ง เช่นเดียวกับคำฝายกับม่อนดอย เนื้อนางต้องปลอบให้ใจเย็นและยืนกรานจะรอเขาตามสัญญา

คำฝายกับม่อนดอยไม่เห็นด้วยนัก แต่เนื้อนางก็ไม่เปลี่ยนใจ “ฉันไม่ได้รอเพราะอยากเป็นสะใภ้หิมวัต ฉันรอเพราะหนานไตร เขาบอกว่าจะไม่แต่งงานกับคุณแขไข เขาสัญญาว่าเนื้อนางจะเป็นเมียคนเดียวของเขา”

แสงคำรำคาญ ทนฟังต่อไม่ไหว ผลุนผลันลงจากเรือน ทิ้งคำฝายกับม่อนดอยมองเนื้อนางด้วยความสงสาร รู้ว่าเป็นเรื่องดีที่สองผัวเมียปรับความเข้าใจกันได้ แต่ก็ไม่อยากให้เนื้อนางหวังลมๆแล้งๆ...ไม่รู้จะเชื่อใจณไตรได้แค่ไหน

วันเดียวกันที่บ้านหิมวัต...ณไตรกลับถึงบ้าน ก็ต้องพาลหัวเสีย เมื่อถูกแม่กับว่าที่คู่หมั้นสาวแดกดัน โดยเฉพาะเรื่องเนื้อนาง รวมทั้งเรื่องที่เขาขัดคำสั่งแม่นาย ไม่ยอมแต่งงานกับแขไข

“หลงเสน่ห์มันจนไม่ลืมหูลืมตา แกอยากได้มันเป็นเมีย...ก็ได้แล้วนี่ เลิกเล่นสนุกได้แล้วณไตร”

“ผมไม่ได้เล่นสนุก ผมจริงจังกับเนื้อนาง ผมต้องการให้เนื้อนางเป็นสะใภ้ของหิมวัต”

ศรีวัลลาโกรธมาก ประกาศจะไม่ให้มรดกสักแดงเดียว หากลูกชายคนโตยืนกรานจะเลือกเนื้อนาง ทุกคนในบ้านตกใจมาก ธรรพ์ไม่อยากให้แม่กับพี่ชายมีเรื่องบาดหมาง ตั้งท่าจะไกล่เกลี่ย แต่ช้ากว่าณไตรที่ตัดสินใจเด็ดขาด

“ไม่เป็นไรครับ เนื้อนางมีค่ากับผมมากกว่าสมบัติทั้งหมดของหิมวัต”

แขไขโพล่งออกไปอย่างเหลืออด “พี่ณไตรกล้าเลือกเนื้อนางแล้วทิ้งทุกอย่างของหิมวัตหรือคะ”

“แล้วถ้าผมทิ้งเนื้อนางเพราะห่วงสมบัติ ผมยังจะเรียกตัวเองว่าลูกชายได้อีกหรือครับ”

สีหน้าณไตรจริงจังจนทุกคนพูดไม่ออก แล้วถึงกับอึ้งไปอึดใจ เมื่อเขาประกาศลั่นให้ธรรพ์รับหน้าที่ทุกอย่างแทน รวมทั้งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลหิมวัต ศรีวัลลาจะไม่ยอม แต่ณไตรก็ยืนยันเสียงหนักแน่น

“ถ้าแม่นายยังยืนยันจะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รัก ผมก็มีทางเลือกเดียว ผมจะไปจากหิมวัตเอง”

ณไตรออกไปแล้ว ทิ้งทุกคนให้ตะลึงกับการตัดสินใจสละสมบัติของเขา แขไขเจ็บใจมาก แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้ เช่นเดียวกับธรรพ์ มองตามพี่ชายด้วยสายตาเป็นกังวล มีเพียงศรีวัลลาที่ไม่ยอมแพ้ หมายมั่นปั้นมือในใจจะต้องทำทุกอย่าง ทุกทางให้ลูกชายคนโตแต่งงานกับแขไขและรับหน้าที่สืบทอดกิจการทุกอย่างของตระกูลหิมวัตให้ได้!

หลังประกาศจุดยืนของตัวเอง ณไตรก็ตรงไปเยี่ยมปู่ที่ห้อง ดาวเด่นยิ้มรับเจื่อนๆ รายงานเสียงเบาว่าเทพทัตมาดูอาการพ่อเลี้ยงอินถาตั้งแต่บ่าย และน่าจะกลับมาใหม่ช่วงค่ำๆ ณไตรพยักหน้ารับ ขอบคุณเสียงอ่อนในน้ำใจของหญิงสาวขี้โรค ดาวเด่นนึกรู้ว่าเขาคงเหนื่อยกับความวุ่นวายและเจ้ากี้เจ้าการของแม่กับพี่สาวเธอ เลยตัดสินใจพูดบางอย่าง

“ดาวไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับทุกอย่างที่พี่แขทำไปนะคะ แต่ดาวรู้ว่าพี่แขรักพี่ณไตรจริงๆ”

“คุณแขคงเหมือนผม รักใครแล้วก็จะมีรักเดียว”

“งั้นพี่แขก็ต้องทำใจใช่ไหมคะ เพราะพี่ณไตรจะไม่รักใครนอกจากเนื้อนาง”

ณไตรไม่ตอบ ดาวเด่นก็พอเดาได้ เลยขอตัวออกจากห้องดื้อๆ ไม่อยากกวนใจเขาอีก พ่อเลี้ยงอินถา รู้สึกตัวพอดี ได้ยินแว่วๆถึงชื่อเนื้อนาง เลยอยากรู้ว่าเป็นใครมาจากไหน ณไตรยิ้ม ก่อนตอบว่าเนื้อนางคือเมีย หลานสาวคนเดียวของหมื่นหล้า ควาญช้างที่เก่งที่สุดของปางหิมวัต

“ผมทำให้แม่นายผิดหวัง ผมรักเนื้อนาง เรารักกันทั้งๆที่แม่นายไม่เห็นด้วย เนื้อนางเป็นคนดีนะครับเธออดทน จริงใจ รักที่ตัวผม ไม่ได้รักเพราะผมรวยหรือที่ผมเป็นหลานตระกูลหิมวัต”

พ่อเลี้ยงอินถาหายใจหอบถี่ แต่ยังรวบรวมแรงปลอบใจหลานชายสุดที่รักว่าเชื่อใจในความคิดอ่านของเขา เนื้อนางต้องเป็นผู้หญิงดีและเหมาะสมกับเขาแน่ พร้อมกับขอให้พามาหา จะได้ประกาศให้รู้กันทั้งตระกูล ณไตรดีใจมาก แต่ไม่วายกังวลเรื่องศรีวัลลา พ่อเลี้ยงอินถามองหลานชายคนโตนิ่ง แววตาเข้มขึ้น

“ฉันคือประมุขของหิมวัต ถ้าฉันยอมรับสะใภ้คนไหน ทุกคนก็ต้องถือว่าเขาเป็นคนในครอบครัว”

ณไตรก้มกราบปู่ด้วยความเคารพ ไม่รู้เลยว่าจันตาแอบแง้มประตูไว้และได้ยินทุกอย่าง ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย ผลุนผลันไปรายงานศรีวัลลากับแขไขตามประสาพวกชอบประจบสอพลอ...อย่าหวังจะได้มาเลยนังเนื้อนาง!

ooooooo

แม้ปากจะบอกว่าเข้มแข็งและรอได้ แต่เนื้อนางก็เซื่องซึมจนคนรอบข้างเป็นห่วง โดยเฉพาะแสงคำ พลอยเจ็บปวดไปด้วย เมื่อได้เห็นช่างฟ้อนสาวเป็นทุกข์ ส่วนณไตรกระตือรือร้นจะไปรับเนื้อนางมาเจอปู่ ธรรพ์รับหน้าที่ดูแลพ่อเลี้ยงอินถาแทน อดสงสารแขไขไม่ได้ แต่ณไตรก็ไม่เปลี่ยนใจ...ยังไงเนื้อนางก็ต้องเป็นสะใภ้ของหิมวัต!

เมื่อแขไขทราบเรื่องณไตรจะไปรับตัวเนื้อนางก็โมโหมาก โวยวายอาละวาดจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด ดาวเด่นทนไม่ไหว พยายามกล่อมให้ทำใจและสงบสติอารมณ์บ้าง ถ้าไม่อยากให้ณไตรชังน้ำหน้าไปกว่านี้

“พี่ณไตรเขารักเนื้อนาง เพราะเนื้อนางไม่เคยทำตัวให้ใครดูถูก ไม่วิ่งไล่ตามหึงหวง แค่นี้พี่แขยังไม่เข้าใจหรือ”

แขไขโกรธจัด ตบหน้าน้องสาวฉาดใหญ่ ศรีวัลลาเห็นทุกอย่าง สะใจมากที่หญิงสาวขี้โรคคู่ปรับโดนสั่งสอนเสียบ้าง ดาวเด่นมองมาด้วยความน้อยใจสุดขีด ประกาศกร้าวว่าทำทุกอย่างเพื่อให้พี่สาวมีความสุข แต่แขไขไม่สนใจ ไล่น้องสาวคนเดียวกลับบางกอก ก่อนที่เธอจะหมดความอดทน ศรีวัลลาดีใจมาก รีบสั่งให้จันตาไปช่วยเก็บกระเป๋า

“ไม่ต้องไล่หรอกค่ะแม่นาย ดาวไม่เคยอยากอยู่ที่นี่ ที่ดาวทนเพราะดาวห่วงพี่แข”

“ไม่มีอะไรต้องห่วง แค่ญาติห่างๆที่คุณหญิงพามาเปิดหูเปิดตา หมดเวลาแล้วที่เธอจะเที่ยวเล่นในหิมวัต”

ดาวเด่นหันไปขอความเห็นใจจากพี่สาว แต่แขไขเมินหน้าหนี สั่งให้จันตาช่วยเก็บกระเป๋าด้วย ศรีวัลลาชอบใจมาก โพล่งออกไปด้วยน้ำเสียงเยาะหยันว่าดาวเด่นคงไม่ได้มาที่นี่อีกแน่...ถ้าไม่ได้เชิญ!

ดาวเด่นกลับห้องพักทั้งน้ำตากลบหน้า แค้นใจแทบกระอักที่แขไขถูกปั่นหัวให้ไล่จับผู้ชายจนกู่ไม่กลับ ที่สำคัญยังยุแยงให้ไล่เธอออกจากบ้านหิมวัตด้วย ทั้งที่เธอตั้งใจอยู่ดูแลและให้ความช่วยเหลือพี่สาวแท้ๆ

“ฉันเกลียดบ้านหิมวัต เกลียด เกลียด...ชั่วชีวิตฉันก็จะไม่มาเหยียบบ้านนี้อีก”

ดาวเด่นถูกส่งตัวกลับบางกอกในบ่ายวันเดียวกัน ไม่มีโอกาสรู้เลยว่าบ้านหิมวัตจะเกิดเหตุวุ่นวายหลังจากนั้น เมื่อณไตรค้นพบว่าพ่อเลี้ยงอินถาถูกวางยาในอาหารจนเกือบเสียชีวิต เทพทัตต้องรีบมาล้างท้องให้ถึงบ้าน แต่อาการก็ยังน่าเป็นห่วง ณไตรโกรธมาก จัดการจับตัวบัวผุด สาวใช้รับหน้าที่ทำอาหารให้ปู่มาคาดคั้นหาความจริง แต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไร เพราะทุกคน...แม้แต่วันดีที่คงรู้ความจริงบางอย่าง แต่ไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว

เวลาเดียวกันที่เรือนหมื่นหล้า...ศรีวัลลากับแขไขบุกไปเอาเรื่องเจ้าของเรือน โดยขู่จะเอาเงินฟาดหัวเป็นค่าพรหมจรรย์ของเนื้อนาง หมื่นหล้าโมโหมากโต้กลับว่าไม่เคยคิดขายหลานสาวกิน ที่สำคัญ...ณไตรเป็นฝ่ายมารักใคร่ชอบพอเนื้อนางก่อน ศรีวัลลาจ้องมือควาญช้างเก่าแก่กำขอสับช้างในมือจนเส้นเลือดปูดด้วยแววตาหวาดระแวง แต่ถึงกระนั้นก็ปากดี สวนกลับจะอาฆาตจองเวรเนื้อนางถึงตายแน่ ถ้าอีกฝ่ายทำร้ายเธอ

“หลานสาวแกทำตัวใสซื่อ จ้องจะจับลูกชายฉัน วางแผนกันมาล่ะสิ เชื้อไม่ทิ้งแถว...ตั้งแต่แม่ยันลูก!”

หมื่นหล้าหมดความอดทนจะเอาเรื่อง ศรีวัลลาไม่หลบแถมโต้กลับอย่างดุเดือด

“ฉันเกือบจะลืมชื่อลูกสาวแกไปแล้ว...จันทร์เป็ง ช่างฟ้อนในคุ้มหลวง ผู้ชายถึงกับฆ่ากันตายเพราะแย่งตัวมัน แล้วยังไงนะ สุดท้ายมันก็ตรอมใจตายเพราะถูกผัวฝรั่งทิ้ง”

หมื่นหล้าสะกดกลั้นอารมณ์อย่างหนัก หวิดจะยกขอสับช้างฟาดใส่ศรีวัลลาอยู่แล้ว ถ้าอีกฝ่ายจะไม่ขู่ดักคอ

“ถ้าแกทำให้เลือดฉันตกลงพื้นแม้แต่หยดเดียว หลานสาวแกจะถูกรุมทึ้งจากผู้ชาย สักสิบ ยี่สิบคนพอไหม”

หมื่นหล้าหน้าเสีย ละล่ำละลักบอกไม่ให้ทำอะไรหลานสาวสุดที่รัก ความเครียดทำให้อาการเจ็บหน้าอกกำเริบ ศรีวัลลามองมาด้วยแววตาเย็นชา พร้อมกับสั่งทิ้งท้าย ให้สองตาหลานไสหัวไปจากปางก่อนที่จะเดือดร้อน

“ฉันเตือนครั้งเดียว ถ้าแกไม่ไสหัวไป ฉันจะจองล้างจองผลาญหลานสาวแก ให้ตกนรกทั้งเป็นยิ่งกว่าแม่มัน”

พูดจบก็ผละออกจากเรือนพร้อมแขไขและจันตา ทิ้งหมื่นหล้าให้มองตามด้วยแววตาเป็นกังวล กลัวเหลือเกินว่าหลานสาวสุดที่รักจะเป็นอันตราย แต่ก็ขยับตัวแทบไม่ได้ ปวดหน้าอกรุนแรงจนนอนสลบแน่นิ่งที่พื้นด้านล่าง!

ooooooo

เนื้อนางยังไม่รู้ว่าตาถูกทำร้ายจิตใจสลบคาเรือนพัก เลยประกาศลั่นต่อหน้าคำฝายกับม่อนดอย จะไปหางานทำในเมือง ไม่อยากให้ศรีวัลลาดูถูกหรือทำร้ายจิตใจเหมือนที่ผ่านมา แต่ไม่ทันคิดหาหนทางอะไร แสงคำก็วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาเสียก่อน พร้อมข่าวร้ายว่าหมื่นหล้าเป็นลมหมดสติที่หน้าเรือน!

ระหว่างที่เนื้อนางร้อนรนแทบนั่งไม่ติดเรื่องอาการเจ็บป่วยของตา ณไตรกำลังคาดโทษกับบัวผุดอย่างหนัก ตั้งท่าจะส่งให้ตำรวจดำเนินคดี แต่ศรีวัลลาก็มาขวางและจัดการปกป้องสาวใช้จนณไตรเดือดจัด แหวลั่นไม่ให้ใครหน้าไหนเข้าห้องพักของพ่อเลี้ยงอินถา นอกจากตัวเอง ธรรพ์และวันดี ศรีวัลลาไม่ยี่หระ แขไขมองมาด้วยความสงสัย ท่าทางเย็นชาและเลือดเย็นของแม่นายใหญ่ ทำให้อดคิดไม่ได้...หรือว่าศรีวัลลาจะเป็นคนวางยาพ่อเลี้ยงอินถา

อาการของพ่อเลี้ยงอินถาหนักหนาสาหัสไม่แพ้หมื่นหล้า แต่ณไตรก็ไม่ท้อใจ อยู่เฝ้าและภาวนาให้ปู่หายเร็วๆ จะได้มีโอกาสเห็นหน้าหลานสะใภ้อย่างเนื้อนาง ส่วนควาญช้างเก่าแก่ร่ำไห้ด้วยความเสียใจ ไม่นึกเลยว่าการตัดสินใจยกเนื้อนางให้หนานไตรจะสร้างปัญหามากมายเช่นนี้

เนื้อนางสะอื้นฮัก ก้มกราบตาที่อก “ไม่จ้ะ...ไม่ใช่ความผิดของตาเลยสักนิดเดียว เนื้อนางผิดเองที่รักหนานไตร ตาห้ามเนื้อนางแล้ว แต่เนื้อนางก็ยังทำให้ตาเป็นห่วง ทำให้ตาเสียใจ ตาจ๋า...เนื้อนางขอโทษ”

หมื่นหล้าลูบศีรษะหลานรัก เอ่ยเสียงแผ่วให้ออกจากปางนี้ อย่าทนอยู่ให้ทุกข์ทรมานใจอีก เนื้อนางน้ำตานองหน้า พร่ำบอกตาให้รีบหายจะพาออกไปด้วยกันให้เร็วที่สุด หมื่นหล้าส่ายหน้าบอกว่าคงอยู่ต่อได้อีกไม่นาน ใกล้หมดเวลาของเขาเต็มที เนื้อนางร้องไห้โฮ โผกอดตาแน่นด้วยความรักและหวงแหน
คำฝายกับแสงคำคอยเฝ้าไม่ห่าง หมื่นหล้ายิ้มบางๆก่อนจะฝากฝังหลานสาวสุดที่รักให้ทั้งสองดูแล

คำฝายรับปากอย่างดีจะไม่ทิ้งน้องนอกไส้เด็ดขาด ส่วนแสงคำไม่ลังเล สัญญาจะดูแลเนื้อนางจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต หมื่นหล้าสบายใจขึ้นมาก กุมมือเนื้อนางไปวางบนมือแสงคำ ก่อนเอ่ยกับหลานสาวเสียงอ่อน

“หนานไตรไม่ใช่คนมีค่าพอที่หลานจะมอบใจให้ ลืมเขาซะเนื้อนาง ลืมหนานไตร”

พูดได้แค่นั้นก็หมดลม เนื้อนางร้องลั่น โถมตัวหาตาด้วยความตกใจ น้ำตาไหลพราก เสียใจมากที่ตาต้องจากไปกะทันหันแบบนี้ คำฝายกับแสงคำพยายามปลอบ แต่ไม่ได้ผล จำต้องปล่อยช่างฟ้อนสาวไว้ตามลำพังกับร่างไร้ลมหายใจของหมื่นหล้า...โธ่ เนื้อนางเอ๊ย...ตาเขาไปสบายแล้ว มีแต่เรานี่แหละต้องหนีไปตายดาบหน้า!

ฝ่ายณไตรไม่รู้เลยว่าเมียรักกำลังเศร้าอย่างหนัก เพราะมัวพะวงกับการเฝ้าพ่อเลี้ยงอินถา ธรรพ์สงสารเลยอาสาเฝ้าแทน ให้พี่ชายได้มีเวลาพักไปอาบน้ำบ้าง ณไตรไว้ใจน้องชาย แต่ไม่วายสั่งทิ้งท้ายให้ดูแลปู่ดีๆ อย่าให้ใครหน้าไหนเข้ามาทำร้ายอีก ธรรพ์รับปากดิบดี แต่ก็ได้ผิดคำสัญญา เมื่อศรีวัลลาแวะมาหาและขอพูดกับพ่อเลี้ยงอินถาตามลำพัง

ธรรพ์ไม่เอะใจว่าแม่จะทำร้ายปู่เลยยอมออกไปแต่โดยดี ศรีวัลลาแสยะยิ้มร้าย รอจนลูกชายลับตา จึงหันมาเยาะเย้ยพ่อเลี้ยงอินถา ว่าคงไม่มีวันได้เห็นหน้าหลานสะใภ้แน่ เพราะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตแก!

“จำได้ไหมว่าแกทำกับฉันไว้ยังไง แกบงการชีวิตผัวฉัน ลูกชายฉัน ไม่มีใครเชื่อฟังฉันเพราะแก”

“แกไม่มีวันบังคับณไตรได้ ณไตรต้องได้อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก”

“ณไตรต้องแต่งงานกับแขไขเท่านั้น ส่วนบ้านหิมวัตที่แกรักนักรักหนา มันต้องอยู่ใต้อำนาจฉันคนเดียว”

“ไม่...แกไม่สมควรเป็นเจ้าของหิมวัต ตระกูลฉันต้องไม่อยู่ในมือผู้หญิงเลือดเย็นอย่างแก”

พ่อเลี้ยงอินถาเสียงขาดเป็นห้วงๆเพราะใกล้หมดแรง แต่ศรีวัลลาก็ไม่สน สวนกลับเสียงห้วน

“จำหน้าฉันไว้อินถา จำแววตาฉันที่เกลียดแกไว้ ลมหายใจสุดท้ายของแกไม่ควรจะมีความสุข รู้เอาไว้

เนื้อนาง...หลานสะใภ้ที่แกอยากเห็นหน้าน่ะ มันเป็นลูกสาวนังช่างฟ้อน...จันทร์เป็ง”

พ่อเลี้ยงอินถาทวนชื่อจันทร์เป็งแผ่วเบา เบิกตาโพลงเมื่อจำได้ว่าช่างฟ้อนสาวผู้ล่วงลับคือใคร

ศรีวัลลาเหยียดยิ้มเย็น “ใช่...นังจันทร์เป็งที่แกเคยอยากได้เป็นสะใภ้ไงล่ะ ฉันเจอลูกสาวมันแล้ว ฉันขอสาบาน อะไรที่นังจันทร์เป็งมันก่อแค้นไว้กับฉัน ฉันจะเอาคืนกับลูกสาวมันให้สาสม วันไหนที่เนื้อนางมันเหยียบเข้ามาในหิมวัต ฉันจะทำลายชีวิตมันให้พังพินาศ เนื้อนางมันต้องตรอมใจตายเหมือนนังจันทร์เป็งแม่มัน!”

พ่อเลี้ยงอินถาหน้าซีดเผือด ขอร้องเสียงแผ่วให้ล้มเลิกแผนการจะทำร้ายเนื้อนาง ไม่อยากให้ณไตรต้องเจ็บปวดเหมือนพ่อของเขาในอดีต ความเครียดทำให้อาการป่วยกำเริบ หายใจติดขัดและกำลังจะช็อก ศรีวัลลาไม่สนใจจะหยิบยาหรือตามใครมาช่วยด้วยซ้ำ เดินผละไปช้าๆ...ทิ้งประมุขใหญ่แห่งตระกูลหิมวัตให้สิ้นลมอย่างเดียวดาย

ooooooo

การตายของหมื่นหล้าและพ่อเลี้ยงอินถาทำให้ทั้งเนื้อนางและณไตรเสียใจมาก ต่างฝ่ายต่างร่ำไห้ด้วยความอาลัยกับการจากไปของบุคคลที่เคารพรักที่สุดในชีวิต

ช่างฟ้อนสาวไม่เป็นอันกินอันนอน ได้แต่ร้องไห้และเฝ้ารอณไตรอย่างมีความหวัง อยากให้เขามากราบตาเป็นครั้งสุดท้าย เช่นเดียวกับณไตร อยากให้ธรรพ์ส่งคนไปรับเนื้อนางจากปาง จะได้มากราบปู่ในฐานะสะใภ้ใหญ่ของหิมวัต ศรีวัลลาโกรธมากจะไม่ให้ไป เช่นเดียวกับแขไขที่น้อยใจจนอดแขวะไม่ได้

“พี่ไตรอยากให้บ้านนี้ลุกเป็นไฟหรือคะ รอให้เสร็จงานศพก่อนไม่ได้เลยใช่ไหมคะ”

“เนื้อนางควรได้มากราบศพคุณปู่ มันเป็นความตั้งใจสุดท้ายที่คุณปู่บอกไว้กับผม”

คำประกาศกร้าวของณไตรทำให้ศรีวัลลาเดือดจัด โพล่งออกไปอย่างเหลืออดที่ลูกชายไม่เคยเชื่อฟัง

“ถ้าแกอยากฉีกหน้าแม่ ไม่อายแขกเหรื่อผู้หลักผู้ใหญ่ก็เชิญทำอย่างที่คิด แต่ถ้ายังรักชื่อเสียงหิมวัต

อย่างที่แกเคยพูด ก็อย่าเอาเนื้อนางมาที่นี่ ตอนนี้ปู่แกคงมีความสุขมากสินะ ที่แกจะใช้งานศพเป็นโอกาสเปิดตัวเมีย”

สุดท้ายณไตรก็ต้องยอมละความตั้งใจจะพา

เนื้อนางมากราบศพปู่ เพราะธรรพ์ขอร้องและขอให้เห็นแก่ดวงวิญญาณของพ่อเลี้ยงอินถา ไม่อยากให้จากไปอย่างไม่สงบเพราะคนในครอบครัวเปิดศึกทะเลาะกัน ส่วนศรีวัลลาแค้นใจมาก จัดการสั่งให้บุญลือลูกน้องหนุ่มคนสนิท ไปที่ปางเพื่อหาทางกำจัดเนื้อนางให้พ้นทาง

เนื้อนางประหลาดใจมาก เมื่อเห็นหน้าผู้จัดการคนใหม่นามว่าบุญลือในเช้าวันถัดมา เอาเงินจากณไตรมาให้ช่วยทำศพหมื่นหล้า แถมไล่เธอออกจากเรือนเพราะจะให้หัวหน้าควาญช้างคนใหม่มาอยู่ แต่ที่ช้ำสุดคือเมื่อบุญลือบอกว่าณไตรคงไม่ว่างมาเจอเธออีก เพราะกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานแต่งกับแขไข

“หนานไตรบอกว่าจะไม่แต่งงานกับคุณแขไข หนานไตรบอกว่าฉันจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ณไตรรัก”

“ถึงเวลานี้คงไม่ใช่แล้วนะ กับเธอ...น่าจะแค่... บำเรอ”

บุญลือบอกเสียงเย็นชา ก่อนจะผละไปโดยไม่เหลียวหลัง เนื้อนางไม่เชื่อ ตั้งท่าจะบุกไปถามณไตรถึงบ้านหิมวัต คำฝายจะไปด้วย แต่เนื้อนางอยากรีบไปรีบกลับมากกว่า เลยขอไปคนเดียว บุญลือซึ่งแอบตามดูห่างๆ รีบไปขัดขวาง ด้วยการยิงลูกดอกใส่ล้อจักรยานจนเนื้อนางล้มกลิ้งไปข้างทาง ข้อเท้าบวมไปต่อไม่ได้!

แม้จะเจอเรื่องวุ่นวายมากมาย แต่ณไตรกับเนื้อนางก็ยังคิดถึงกันเสมอ แขไขกับศรีวัลลาเฝ้ามองด้วยความไม่พอใจ พยายามยุแยงและส่งบุญลือไปทำลายความเชื่อใจของช่างฟ้อนสาว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะณไตรกับเนื้อนางรักกันมากเหลือ
เกิน ส่วนธรรพ์สงสารแขไข อยากให้พี่ชายหันมามองว่าที่คู่หมั้นสาวบ้าง แต่ณไตรกลับให้ได้เพียงมิตรภาพแสนดี ตามประสาคนรู้จักมักคุ้นเท่านั้น ใจเขามีให้แค่เนื้อนางคนเดียวเท่านั้น

ฝ่ายเนื้อนางบุกไปหาณไตรถึงบ้านหิมวัตจนได้ในวันรุ่งขึ้น จันตามารับหน้า พร้อมแจ้งข่าวร้ายว่าณไตรไม่อยู่ ไปแจกการ์ดงานแต่งกับแขไขที่บางกอก เนื้อนางกลับไปด้วยหัวใจแหลกสลาย ไม่อยากเชื่อเลยว่าสามีหมาดๆ จะกล้าหักหลังเธอแบบนี้ ส่วนณไตรอยากไปหาเนื้อนางใจแทบขาด แต่ก็ถูกศรีวัลลาหลอกล่อ อ้างสิทธิ์ความเป็นแม่ ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนดูแล เพราะว่าเธอไม่สบายมาก!

หลังค้นพบความจริงอันโหดร้าย เนื้อนางแทบกลับปางไม่ถูก มัวแต่ร้องไห้ปิ่มว่าน้ำตาเป็นสายเลือด จนเกือบถูกรถชน เจ้าแสนพรหมเจ้าของรถและแปงคนขับวิ่งมาดู ถึงกับตะลึงในความงามของหญิงสาวแปลกหน้า จนต้องลงทุนอุ้มร่างหมดสติกลับไปคุ้ม...นางฟ้า...ตกลงมาจากสวรรค์ชั้นไหนเนี่ย

เวลาเดียวกันที่ปางหิมวัต...บุญลือฉวยโอกาสตอนพวกแสงคำไปตามหาเนื้อนาง ซึ่งยังไม่กลับทั้งที่ออกจากปางไปตั้งแต่เช้า ลอบขึ้นเรือนไปซ่อนเงินปึกใหญ่ใต้หมอนของเนื้อนาง...คราวนี้แกได้ออกจากปางจริงๆ แน่เนื้อนาง!

ฟากเนื้อนางรู้สึกตัวด้วยสภาพงวยงง มองซ้ายมองขวาตื่นๆ เมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในคุ้มสวยงาม เจ้าแสนพรหมรีบแนะนำตัว ถามไถ่ด้วยความเป็นกันเองจนเนื้อนางเริ่มวางใจ แต่ถึงกระนั้น...ช่างฟ้อนสาวก็อยากกลับปางมากกว่า แม้ว่าเจ้าของคุ้มหนุ่มจอมกะล่อน จะอยากให้อยู่ด้วยกันที่นี่ แต่เนื้อนางก็ตัดสินใจจะกลับปางจนได้

เนื้อนางกลับไปนานแล้ว เจ้าแสนพรหมถึงกับเพ้อ เอื้องเดือน พิมพาและประกาย เมียทั้งสามของเจ้าของคุ้มหนุ่มจอมกะล่อนรีบมาหา หวังมาดูหน้าหญิงสาวโฉมงามที่ว่ากันว่าเจ้าแสนพรหมจะคว้ามาเป็นเมียอีกคน แต่ก็ต้องหน้าเจื่อน เมื่อถูกเจ้าของคุ้มหนุ่มตวาดใส่หน้า...ไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ ฉันมีเงิน จะพาเมียมาที่นี่อีกกี่คนก็ได้!

ด้านเนื้อนาง...กลับถึงปางในสภาพเหนื่อยอ่อน ไม่มีแก่ใจจะคุยกับใคร โดยเฉพาะเรื่องหนานไตร แต่ที่ทำให้ช่างฟ้อนสาวช็อกสุดขีด ก็เมื่อถูกกล่าวหาว่าขโมยเงินเดือนคนงานทั้งปาง บุญลือลอบยิ้มที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ประกาศกร้าวจะไล่ช่างฟ้อนสาวออก ม่อนดอย คำฝายและแสงคำจะค้าน แต่ช้ากว่าเนื้อนางที่โต้กลับเสียงเรียบ

“ไม่ต้องไล่ ถ้าจะตัดสินกันง่ายๆ ไม่มีความยุติธรรม ฉันก็ไม่ขออยู่ที่นี่อีก ไม่ต้องกลัวหรอกพี่คำฝาย มีสมอง มีสองมือ ไม่มีวันอดตาย ที่ไหนเขาไม่ต้องการเราก็อย่าทนอยู่ ขอแค่จัดงานศพตาเสร็จ ฉันก็จะไปจากที่นี่”

พวกสร้อยฟ้าเห็นเป็นโอกาสดีจะกำจัดคู่ปรับ เลยยุยงส่งเสริมเป็นการใหญ่ แสงคำทนไม่ไหว ตั้งท่าจะชกหน้าให้หายแค้น คำฝายกับม่อนดอยต้องจับตัวไว้ แต่ควาญช้างหนุ่มก็ไม่วายโพล่งออกไปเสียงห้วน

“จำไว้...คนอย่างพวกกู ไม่เคยขโมยของใคร ไม่เคยตลบตะแลงปลิ้นปล้อนหลอกลวงใคร อย่าหยามน้ำใจ อย่าคิดว่าจะข่มเหงกันยังไงก็ได้ เพราะกูก็มีมือมีเท้า รู้จักเจ็บรู้จักแค้นเหมือนกัน”

แสงคำคำรามก่อนจะหมุนตัวจากไป ตามด้วยพวกเนื้อนางที่จ้องบุญลือและคนงานทั้งหมดด้วยสายตาผิดหวัง ตัดสินใจแน่วแน่จะไม่ทนอยู่ปางบ้าๆนี่อีก

ต่อไป...ไปตายดาบหน้าเอาแล้วกัน!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ปลุกตำนานหลอน “ปอบผีเจ้า” ส่ง “สมาร์ท-ผึ้ง-ฝ้าย-แป้ง” ดราม่าเดือด!!!

ปลุกตำนานหลอน “ปอบผีเจ้า” ส่ง “สมาร์ท-ผึ้ง-ฝ้าย-แป้ง” ดราม่าเดือด!!!
17 ก.พ. 2563
18:31 น.