ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม



คำพูดแดกดันของพวกสร้อยฟ้าทำอะไรเนื้อนางไม่ได้มากนัก คำฝายสงสารและเห็นใจ เสนอตัวอยู่เป็นเพื่อน แต่ช่างฟ้อนสาวขออยู่คนเดียว ส่วนหนานไตรหรือณไตรพาน้องชายไปเล่นน้ำตกไม่ใกล้ไม่ไกลจากปาง ธรรพ์ชื่นชอบบรรยากาศรอบตัวมาก และอารมณ์ดีพอจะถามพี่ชายเรื่องเนื้อนาง

“พี่จะทำตัวเป็นผู้จัดการปางไปอีกนานแค่ไหนครับ ผมรู้ว่าพี่อยากซื้อใจคนงานด้วยความเป็นหนานไตร

แต่กับผู้หญิง ถ้าเกิดเนื้อนางอยากเป็นเมียเจ้าของปางมากกว่าเมียผู้จัดการล่ะครับ”

“เนื้อนางไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่เงิน เขาไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าฉันเป็นผู้จัดการ มีแต่ฉันที่อยากเป็นเพื่อนเขา”

“มีคนกล้าปฏิเสธพี่ชายคนเก่งของผมด้วยหรือเนี่ย งานนี้...ผมเอาใจช่วยนะครับ คุณณไตรเจ้าของปาง”

“บอกว่าให้เรียกหนานไตร...ผู้จัดการหนานไตร”

ธรรพ์แยกกลับเรือนพักไม่นานหลังจากนั้น ทิ้งหนานไตรเล่นน้ำคนเดียว ระหว่างทางสวนกับแสงคำ เลยได้ทราบว่าเนื้อนางกำลังมุ่งหน้าไปน้ำตก เลยถือโอกาสช่วยพี่ชายด้วยการแยกแสงคำไปอีกทาง

ฝ่ายเนื้อนางนั่งร้องไห้สงบสติอารมณ์ท่ามกลางบรรยากาศน้ำตกแสนสวย ไม่รู้เลยว่าหนานไตรแอบมองจากมุมหนึ่ง ยิ่งเมื่อเธอปลดเสื้อนอก ลูบน้ำตามตัวดับความโกรธ ยิ่งตะลึงลาน ประทับใจในความสวยจนแทบลืมหายใจ

ระหว่างที่แสงคำกระวนกระวายด้วยความเป็นห่วงเนื้อนาง แต่จำต้องทำตามหน้าที่เดินไปเป็นเพื่อนธรรพ์ถึงโรงเรียน หนานไตรก็ทนไม่ไหว ปรากฏตัวให้เนื้อนางเห็น และพยายามปลอบประโลมให้หายเศร้า แต่เนื้อนางกลับผลักไส เขินและประหม่าเป็นกำลังที่เขามาเห็นเธอในสภาพล่อแหลมเช่นนี้

หนานไตรตรึงข้อมือเธอไว้ มองด้วยสายตาจริงจัง “ผมจริงใจกับคุณเนื้อนาง อย่ากลัวผม อย่าหนีผม”

“ฉันไม่ได้กลัว แต่เราไม่ควรอยู่ใกล้ๆกันในสภาพอย่างนี้ หนานไตร...ขอฉันใส่เสื้อก่อน”

ฉับพลันนั้น...สถานการณ์น่าอึดอัดก็เปลี่ยนเป็นน่าสะพรึงกลัว เมื่อเสียงคำรามกึกก้องของเสือดังขึ้น เนื้อนางตกใจกวาดตามองรอบๆ หนานไตรใจคอไม่ดีเพราะไม่ได้หยิบปืนมาด้วย จึงตัดสินใจพาเนื้อนางไปซ่อนหลังม่านน้ำตก พื้นที่แคบๆ ทำให้อารมณ์ของสองหนุ่มสาวกระเจิดกระเจิง โดยเฉพาะผู้จัดการหนุ่มที่แทบคลั่ง เมื่อได้ใกล้ชิดหญิงสาวที่ตัวเองหมายปอง เนื้อนางก็หวั่นไหวไม่แพ้กัน แต่เพราะความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยพยายามห้ามเขาจนได้

ขณะที่หนานไตรกับเนื้อนางต่อสู้กับความต้องการในใจอย่างหนัก แสงคำก็ยกพวกไปยิงเสือร้ายตายคาที่แถวริมน้ำตก หลังจากนั้นจึงตามหาเนื้อนางด้วยความเป็นห่วง กลัวไปติดอยู่ที่ไหนและจะเป็นอันตราย

แต่จนแล้วจนรอด...เนื้อนางกับหนานไตรซึ่งได้ยินทุกอย่าง ทั้งเสียงปืนพิฆาตเสือร้ายและเสียงเรียกของแสงคำ ก็ไม่ได้ปรากฏตัวให้ควาญช้างหนุ่มเห็น ไม่อยากให้เกิดเรื่องวิวาทหรือความเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ แต่ถึงกระนั้น...ช่างฟ้อนสาวก็อดกังวลไม่ได้ ทั้งเรื่องแสงคำและเรื่องอาการแปลกๆของหัวใจตัวเอง เลยขอตัวผละมาดื้อๆ แต่หนานไตรไม่ปล่อยโอกาสให้ผ่านไปง่ายๆ พุ่งตามไปรวบตัวเธอให้หันกลับมา

“ทำไมต้องหนี หรือว่าผมมันไม่น่าคุยด้วยเหมือนแสงคำ”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันแค่จะรีบไปหาอ้ายแสงคำ เขาต้องเป็นห่วงฉันอยู่”

“คนเป็นห่วงคุณได้ ต้องเป็นแสงคำคนเดียวสินะ”

“ฉันรู้ว่าอ้ายแสงคำเป็นห่วงฉันเท่าๆกับชีวิตเขา บางทีอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำไป”

“ผมห่วงคุณไม่น้อยกว่าแสงคำ รู้ไว้นะครับเนื้อนาง...ในโลกนี้มีคนอีกคนที่เป็นห่วงคุณ”

แววตาจริงจังและจริงใจของเขา ทำให้เนื้อนางสะท้าน แต่ก็ข่มใจวิ่งจากไป ไม่อยากแสดงความรู้สึกให้หวั่นไหวกันไปมากกว่านี้ โดยทิ้งหนานไตรให้มองตามเศร้าๆ เสียใจที่เธอไม่ยอมรับไมตรีจากเขาเลย

ooooooo

แสงคำตามหาเนื้อนางไปทั่วปาง ธรรพ์สังหรณ์ไม่ดี เลยตัดสินใจถามว่าไม่เห็นเนื้อนางกับหนานไตรที่น้ำตกหรือ ไม่รู้เลยว่าคำถามนั้นจะทำให้ควาญช้างหนุ่มโกรธจัดสักเพียงไหน

เวลาเดียวกันที่เรือนเนื้อนาง...หมื่นหล้าที่หอบจนตัวโยน พยายามประคับประคองร่างอ่อนแรงอย่างสุดความสามารถ เมื่อเห็นหลานสาวสุดที่รักกำลังเดินมา เนื้อนางมีอาการเหม่อๆ ยังตกใจและตื่นเต้นกับเหตุการณ์ระทึกก่อนหน้า จนไม่ทันสังเกตอาการผิดปกติของตา ได้แต่ตีหน้ายิ้มระรื่นเหมือนเพิ่งกลับจากเล่นน้ำตก

“ตาจ๋า...เนื้อนางรักตาที่สุด”

“ตาก็มีแค่เจ้านะเนื้อนาง ตาไม่มีวันทนได้ถ้าเห็นเจ้าถูกผู้ชายหลอกให้ช้ำใจ”

เนื้อนางสลดลงเมื่อได้ยินคำพูดตา แต่ต้องปวดหัวกว่าเดิม เมื่อคำฝายบอกว่าแสงคำทราบเรื่องเธอติดอยู่ที่น้ำตกกับหนานไตรแล้ว และควาญช้างหนุ่มคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่ายๆแน่

แล้วก็จริงดังคาด เมื่อแสงคำบุกไปต่อยหน้าผู้จัดการหนุ่มระหว่างทางกลับเรือนพัก หนานไตรสวนคืนด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านและหึงหวงเป็นทุน ธรรพ์ตามมาห้ามทันเวลาและตัดสินใจเรียกสองหนุ่มไปคุยที่เรือนพัก แสงคำยืดอกยอมรับว่าเป็นคนเริ่มก่อน แต่หนานไตรไม่สนและจ้องกลับด้วยสายตายียวน

“ที่จริงคุณธรรพ์ไม่น่าห้าม จะได้รู้กันว่าผมกับแสงคำ ใครจะชนะ...ใครกันแน่เหมาะจะเป็นเจ้าของหัวใจคนที่นี่”

แสงคำเดือดจัด ตั้งท่าจะวางมวยอีกครั้ง ร้อนถึงธรรพ์ต้องห้าม แกล้งตีหน้าขรึมทำเสียงดุ วางท่าเป็นลูกชายเจ้าของปาง ห้ามไม่ให้สองหนุ่มคนงานมีเรื่อง ก่อนจะไล่ควาญช้างหนุ่มลงเรือนไป

ธรรพ์รอจนลับร่างแสงคำ จึงพูดกับพี่ชาย “แล้วศึกชิงนางก็ระเบิดขึ้นจนได้ ไม่เอาละ พี่ต้องไปกับผม แม่นายรอพี่อยู่ หรือพี่อยากให้แม่นายกับคุณแขไขมาตามหาเนื้อนางที่นี่อีก อย่าลืมว่าคนเดือดร้อนสุดคือเนื้อนาง”

ฟากแสงคำร้อนใจเรื่องเนื้อนางกับหนานไตรมาก บุกถึงเรือนเพื่อถามให้รู้เรื่อง ช่างฟ้อนสาวยืนกรานว่าติดอยู่ที่น้ำตกกับผู้จัดการหนุ่มจริง แต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่อีกฝ่ายเข้าใจ

“อ้ายเชื่อใจเนื้อนาง แต่อ้ายไม่เชื่อใจหนานไตร”

“อ้ายแสงคำไม่ต้องเชื่อใจคนอื่น แค่เชื่อใจเนื้อนางของอ้ายคนเดียวก็พอแล้ว”

เย็นวันเดียวกันที่บ้านหิมวัต...หนานไตรหรือ

ณไตรจำยอมตามน้องชายกลับมาแบบเสียไม่ได้ แขไขรอต้อนรับอยู่แล้ว พยายามเอาอกเอาใจเขาทุกอย่างในฐานะว่าที่คู่หมั้นที่ดี แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น ณไตรไม่ยอมตกลงแต่งงานด้วย ไม่ชอบให้ใครจับคู่ให้ และจะแต่งงานกับคนที่รักเท่านั้น

แขไขเสียใจมาก ต้องหนีไปสงบสติอารมณ์เพียงลำพัง ธรรพ์สงสารตามไปปลอบใจ และขอเวลาให้พี่ชายอีกสักหน่อย แขไขร้องไห้สะอึกสะอื้น โพล่งออกไปด้วยความน้อยใจ

“ถ้าพี่ณไตรไม่มีใครจริงๆ พี่ณไตรก็ต้องรักแข เพราะแขรักพี่ณไตร แขเป็นผู้หญิงที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อพี่ณไตร”

น้ำเสียงมุ่งมั่นของเธอ ทำให้ธรรพ์อดหนักใจไม่ได้ เพราะแขไขรักจนไม่ยอมเผื่อใจเลย...

ด้านเนื้อนาง...คิดมากเรื่องคำพูดของหนานไตรจนนอนไม่หลับ ท่าทางจริงจัง น้ำเสียงอ่อนโยนและสัมผัสอบอุ่นหลังม่านน้ำตกยังอบอวลรอบตัว คำฝายมองอาการเพื่อนรุ่นน้องมานานแล้ว จึงแกล้งถามว่าคิดถึงใคร

ท่าทางอึกอักของเนื้อนางเลยทำให้คำฝายมั่นใจ “เราสองคนอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่พี่ก็เหมือนพี่ ไม่ใช่น้องก็รักยิ่งกว่าน้อง แค่นี้พี่จะไม่รู้หรือว่าเนื้อนางคิดถึงใคร ตั๋วคิดถึงผู้ชายที่ทุกคนห้าม...ผู้จัดการปางหนานไตร”

คำพูดรู้ทันของคำฝาย ทำให้เนื้อนางตกใจมาก แต่ยังกล้าขู่จะฟ้องหมื่นหล้า ถ้าคำฝายไม่หยุดล้อ

“เนื้อนางไม่ได้คิดถึงหนานไตรสักหน่อย!”

ooooooo

หนานไตรฝืนใจทำตามคำสั่งศรีวัลลา ทำตัวใกล้ชิดและสอนยิงปืนให้แขไข แต่ภาพเนื้อนางที่น้ำตกยังตามหลอกหลอนจนทนไม่ไหว ขอตัวกลับปางดื้อๆ ธรรพ์พยายามรั้งไว้ แต่ก็ไม่ได้ผล ศรีวัลลาเลยงัดไม้ตายมาใช้ จัดการส่งแขไขไปอยู่กับลูกชายคนโตที่ปาง ธรรพ์กลัวพี่ชายอาละวาดเลยตัดสินใจตามไปเป็นเพื่อน

ฟากหมื่นหล้าอาการป่วยทรุดลงเรื่อยๆ แสงคำแอบเห็นหลายครั้ง อยากบอกเนื้อนางใจแทบขาด แต่หมื่นหล้าขอร้องไม่ให้บอก ไม่อยากให้หลานสาวต้องเป็นทุกข์ใจ ควาญช้างหนุ่มยอมปิดปากเงียบอย่างไม่เต็มใจนัก และพยายามตื๊อช่างฟ้อนสาวแบบเช้าถึงเย็นถึงระหว่างที่หนานไตรไม่อยู่ หวังสุดใจว่าเธอจะตอบรับรักสักวัน

ฝ่ายแขไขนั่งหน้าเชิดมาในรถของว่าที่คู่หมั้นพร้อมกับธรรพ์และกองสัมภาระมากมาย หนานไตรหรือณไตรทนอึดอัดใจไม่ไหว ตัดสินใจจอดรถข้างทางและทำการตกลงกับว่าที่คู่หมั้นสาว ให้เรียกเขาว่าหนานไตรเมื่อถึงปาง เพราะคนงานทุกคนที่นั่นรู้จักเขาในฐานะผู้จัดการ แขไขประหลาดใจ แล้วแกล้งแขวะถึงเนื้อนางเป็นพิเศษ

หนานไตรพยายามควบคุมอารมณ์สุดความสามารถ อธิบายเสียงเข้มว่าต้องการทำงานที่ปางให้ดีที่สุด เพราะเป็นสมบัติตกทอดมาจากปู่ แขไขไม่เห็นความจำเป็นที่เขาต้องปลอมตัวไปเกลือกกลั้วกับพวกคนงาน

“จำเป็นที่สุดครับ ผู้จัดการกี่คนก็อยู่ไม่ได้ เพราะไม่เคยทำตัวไปอยู่ในหัวใจคนงาน พี่ขอร้องนะครับน้องแข ในปางพี่มีฐานะแค่ผู้จัดการ ทำงานให้คุณธรรพ์ที่เป็นลูกชายแม่นาย ส่วนน้องแขไปเป็นครู ก็ขอให้เป็นครูที่ดี”

แขไขไม่พอใจนัก ไม่อยากทำตามแต่เมื่อเจอขู่จะส่งกลับ เลยได้แต่มองตามว่าที่คู่หมั้นหนุ่มไปด้วยความโมโห ธรรพ์รอจนพี่ชายกลับขึ้นรถ จึงเดินมาคุยและปลอบใจว่าที่พี่สะใภ้

“ผมเคยบอกแล้ว ถ้าคุณแขอยากชนะใจผู้ชายบ้างาน ก็ต้องเข้าใจและพร้อมจะเสียสละ แต่ถ้าไม่พร้อม...”

แขไขรีบพูดว่าทำได้ทุกอย่าง ธรรพ์เลยชวนเธอขึ้นรถ แขไขทำตามแต่ไม่วายบ่นด้วยความน้อยใจว่ามีแต่คนเข้าข้างณไตร ธรรพ์ต้องปลอบให้สบายใจว่าตั้งใจเดินทางมาด้วยเพราะเป็นห่วง

“ดีค่ะ...อย่างน้อยในปาง แขก็ยังมีคนระบายความอึดอัดได้บ้าง”

การมาถึงของแขไขทำให้คนงานแตกตื่น เพราะเธอประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเป็นคนของศรีวัลลา แม่นายใหญ่แห่งตระกูลหิมวัต คงมีเพียงพวกสร้อยฟ้าที่กระดี๊กระด๊า หนานไตรมองมาด้วยสายตาเซ็งๆ ก่อนจะขอตัวไปดูงานดื้อๆ ทิ้งธรรพ์ให้จัดการทุกอย่างและมอบหมายให้พวกสร้อยฟ้าผลัดกันมานอนเป็นเพื่อนแขไข

หลังปลีกตัวจากว่าที่คู่หมั้นสาวและน้องชาย หนานไตรก็มุ่งหน้าไปโรงเรียนเพื่อหาเนื้อนาง ม่อนดอยผ่านมาเห็นอดแซวไม่ได้ ก่อนจะบอกว่าช่างฟ้อนสาวคนสวยไปนั่งเล่นริมน้ำตก แต่ไม่ทันบอกว่าอยู่กับแสงคำ ผู้จัดการหนุ่มเลือดร้อนก็ผละไปเสียแล้ว...คนมีความรักนี่มันเหมือนไฟเผาป่าจังโว้ย!

รอยยิ้มกว้างของหนานไตรต้องหุบลง เมื่อเห็นว่าเนื้อนางไม่ได้อยู่ที่น้ำตกตามลำพัง แต่มีแสงคำนั่งหัดสะกดคำใกล้ๆ ผู้จัดการหนุ่มหัวเสียมาก หึงและหวงช่างฟ้อนสาวจนแทบคลั่ง แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่แอบมองทั้งสองจากมุมลับตาไม่ไกลกันนั้น เนื้อนางรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนแอบมอง แต่เมื่อหันไปดูรอบๆกลับไม่พบใครเลย

ooooooo

หนานไตรอารมณ์เสียจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด ส่วนแขไขหาทางหลอกล่อธรรพ์ และให้พวกสร้อยฟ้าพาไปดูหน้าเนื้อนางจนได้ เมื่อถึงเรือนศัตรูหัวใจ ก็ตรงเข้าหาเรื่องทันที โดยไม่สนจะถามไถ่ใดๆ คำฝายเห็นท่าทางกร่างของพวกสร้อยฟ้าและท่าทางหัวสูงของแขไขก็นึกไม่ชอบใจ และพยายามออกหน้าปกป้องเนื้อนางเต็มที่

พวกสร้อยฟ้าหาเรื่องรวนไม่หยุด จนคำฝายทนไม่ไหวตอกกลับให้หายแค้น แต่เนื้อนางไม่อยากมีเรื่องเลยห้ามไว้ และหันไปพูดกับแขไขด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่เจ้านายสาวคนใหม่ก็แขวะกลับอย่างไม่ไว้หน้า

“หน้าตา ท่าทางสมกับที่ฉันได้ยินมา...ใฝ่สูง”

คำฝายเป็นเดือดเป็นร้อนแทน แต่เนื้อนางส่งสายตาปรามแล้วหันไปโต้แขไขว่าได้ยินมาไม่ผิด

“เนื้อนางจิตใจใฝ่สูง ตาเคยสอนว่า คนใฝ่ต่ำคือพวกที่วันๆคอยแต่หาเรื่องคนอื่น มีแต่ไฟริษยาเผาใจตัวเอง”

แขไขพูดไม่ออก นึกไม่ถึงว่าสาวบ้านนอกอย่างเนื้อนางจะมีคารมคมคาย แต่ไม่ทันตอบ พวกสร้อยฟ้าก็โวยขึ้นแทน คำฝายเตรียมตั้งรับ เช่นเดียวกับเนื้อนางที่ระวังตัวเต็มที่ แต่ต้องชะงัก เมื่อได้ยินแขไขแหวเสียงเขียว

“รู้ไหม...ฉันต้องอดทนแค่ไหน ที่ต้องมายืนเหม็นสาบผู้หญิงไม่เจียมตัวอย่างเธอ!”

เนื้อนางผงะ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดแขไขจึงจงเกลียด จงชังเธอนัก ยิ่งเมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกชอบปั่นหัวผู้ชาย ยิ่งงงหนักกว่าเดิม แต่แขไขไม่ฟังคำแก้ตัวหรืออธิบายใดๆ ทั้งนั้น จนเนื้อนางเหลืออดโพล่งออกไป

“ฉันกำลังจะบอกความจริงกับคุณ...พี่คำฝายกับฉันจะบอกคุณให้เข้าใจ เพราะฉันคิดว่าคุณคงมีความยุติธรรมพอจะรับฟังคำพูดของคนงานทุกคนในปาง ว่าฉันกับพี่คำฝายเป็นคนยังไง”

“ฉันคือคนของแม่นายที่มาดูแลความเรียบร้อยของปางนี้ เพราะฉะนั้น อะไรที่ฉันเห็นว่าไม่ถูกต้อง ฉันก็มีสิทธิ์จัดการทุกอย่าง และนี่คือคำสั่งของฉัน จำใส่กะโหลกหนาๆของเธอไว้เนื้อนาง”

แขไขจ้องหน้าเนื้อนางนิ่ง ก่อนจะประกาศกร้าวไม่ให้มาสอนหนังสืออีก

“มองดูตัวเองสิ เธอเป็นใคร แค่คนงานในปาง...อวดดียังไงถึงจะมาเป็นครู”

คำฝายโต้แทนว่าเนื้อนางมีความรู้ภาษาอังกฤษ แขไขได้ยินมาเหมือนกัน เลยแกล้งพาดพิงถึงพ่อเนื้อนาง ว่าเป็นฝรั่งเลยไม่แปลกใจ เนื้อนางไม่ชอบใจน้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดถึงพ่อ เลยพยายามเตือนให้หยุด

“กรุณาอย่าพูดถึงพ่อฉันด้วยน้ำเสียงอย่างนั้น คุณคงเป็นคนมีการศึกษามากกว่าฉัน ที่ที่คุณเรียนหนังสือมา คงสั่งสอนว่าการดูถูกพ่อแม่คนอื่นเป็นเรื่องน่าละอาย ไม่ใช่สมบัติผู้ดี”

แขไขโกรธจัด เงื้อมือจะตบสั่งสอน แต่ธรรพ์มาห้ามไว้เสียก่อน เลยต้องยั้งมือ เนื้อนางเห็นเจ้านายหนุ่มก็จำได้ ยกมือไหว้ทั้งน้ำตาคลอ แขไขไม่รอช้า ประกาศจะเป็นครูสอนเด็กๆแต่เพียงผู้เดียว นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ก่อนจะสะบัดหน้าออกไป เนื้อนางฝืนยิ้มบอกว่าไม่เป็นไร รู้ฐานะตัวเองดีว่าเป็นครูเถื่อน

ธรรพ์สงสาร เอ่ยเสียงอ่อน “ขอบใจมากเนื้อนาง ...ขอบใจความอดทนของเธอ”

ธรรพ์ผละจากไปแล้ว เนื้อนางน้ำตาร่วงอย่างห้ามไม่ได้อีกต่อไป คำฝายเข้ามาโอบปลอบ

“ตั๋วอดทนได้ยังไงเนื้อนาง ตั๋วทนได้ยังไง”

“คนอย่างเรา...เจ็บเจียนตายก็ต้องทนให้ได้!”

เวลาเดียวกันอีกด้านของปาง...หนานไตรกำลังดูหมื่นหล้าคุมควาญช้างลากไม้ด้วยสีหน้าเครียดๆ ม่อนดอยยืนประกบไม่ห่าง ส่ายหน้าน้อยๆกับท่าทางเหมือนแบกโลกทั้งโลกของผู้จัดการหนุ่ม หมื่นหล้าเห็นแล้วก็อดไม่ได้ต้องสอน
“ความทุกข์มันก็เหมือนโซ่ตรวน จะโง่เอามาผูกขา ตัวเอง แล้วเดินลากมันไปทุกวันทำไม”

“หน้าผมคงเป็นคนมีความทุกข์มาก”

“ตั้งแต่มายืนตรงนี้ ข้าได้ยินเอ็งถอนใจไม่รู้กี่ครั้ง กำลังกลุ้มใจเรื่องอะไรหนานไตร”

หนานไตรไม่ทันตอบ แสงคำก็เดินหน้าระรื่นเข้ามา อินเห็นเข้าเลยแซวว่าสงสัยอารมณ์ดีเพราะได้เรียนหนังสือแบบตัวต่อตัวกับเนื้อนาง แล้วหันไปแขวะหนานไตร ศัตรูหัวใจคนสำคัญของลูกพี่คนสนิท หมื่นหล้าไม่อยากให้มีเรื่องกัน เลยช่วยปรามว่าคนเรามีหน้าที่ความรับผิดชอบแตกต่างกัน แต่อินก็ไม่สน ท้าให้ผู้จัดการหนุ่มขี่ช้าง

ม่อนดอยกับหมื่นหล้าพยายามห้าม กลัวผู้จัดการหนุ่มเป็นอันตราย และกลัวพวกอินเล่นไม่ซื่อ แล้วก็จริงดังคาด เมื่ออินลากช้างตัวเมียมาให้ผู้จัดการหนุ่มขี่

หนานไตรเลือดร้อน ไม่ฟังคำห้ามปรามของใครทั้งนั้น อาศัยความรวดเร็วของตัวเอง ปีนขึ้นนั่งบนหลังช้างจนได้ อินเห็นดังนั้นเลยเล่นขี้โกง ด้วยการแอบสับขอที่ขาช้าง หนานไตรเลยเสียหลัก หงายลงมากลิ้งกับพื้น หมื่นหล้าทนไม่ไหวปรี่ไปชกหน้าอินจนคว่ำ

“มึงนึกว่ากูไม่เห็นหรือไอ้อิน ควาญมีศักดิ์ศรี เราไม่โกงใคร มึงเอาช้างตัวเมียมาให้หนานไตรขี่ ก็เท่ากับมึงดูถูกเขา มึงจงใจหยามเขา เพราะไม่มีควาญคนไหนขี่ช้างตัวเมีย”

หนานไตรกัดฟันพยุงตัวเองลุกขึ้น แสงคำเห็นท่าไม่ดี รีบขอโทษหมื่นหล้าแทนอินลูกน้องคนสนิท

หมื่นหล้าหันขวับ โบกมือห้าม “เอ็งไม่ต้องขอโทษแทน ไอ้อินผิดคือผิด แสงคำ...ข้าสอนเอ็งมายังไงเอ็งก็สอนลูกน้องเอ็งอย่างที่ข้าสอนด้วย อย่าให้อาชีพควาญช้างโดนคนอื่นดูหมิ่นดูแคลน”

แสงคำกับอินหน้าเสีย ถูกพ่ออุ๊ยแห่งปางหิมวัตต่อว่าไม่ไว้หน้า หนานไตรขอลองอีกครั้ง แต่หมื่นหล้าไม่ยอม

“ไม่ใช่วันนี้ อย่าเอาชนะใครด้วยความโกรธ ที่นี่เรามีกฎของป่า กฎของควาญ เอ็งต้องเรียนรู้มันก่อน”

หนานไตรเลยแบกร่างบอบช้ำกลับเรือนพัก โดยมีม่อนดอยตามติดด้วยความเป็นห่วง ทิ้งหมื่นหล้าให้มองไปทางแสงคำและอินอย่างคาดโทษ...เกลียดนักไอ้พวกชอบรังแก กดคนไม่มีทางสู้!

ooooooo

แขไขโกรธธรรพ์มากที่มาขวางตอนเธอต่อว่าเนื้อนาง และทำท่าจะไปฟ้องณไตร แต่ธรรพ์ไม่ยอม ปรามให้ตั้งสติดีๆ ว่าเธอมาในฐานะคนของแม่นายใหญ่ศรีวัลลา และเป็นครูคนใหม่ของที่นี่ ไม่น่าบุกไปหาผู้จัดการปางก่อน แขไขอึ้งไปอึดใจ ตั้งท่าจะเถียง แต่ธรรพ์ไม่เปิดโอกาสให้

“ไม่มีแต่ครับ คุณแขเป็นผู้หญิง ไม่ต้องไปวิ่งตามหาคนระดับผู้จัดการ มันไม่เหมาะสมครับ”

ธรรพ์เตือนถึงข้อตกลงที่เธอให้กับพี่ชายไว้ก่อนหน้า แขไขเลยยอมสงบลงได้ แต่ก็ยังไม่น่าไว้ใจนัก

ฟากหนานไตรนอนระบมจากการตกช้างด้วยความทุกข์ทรมาน แต่ใจเด็ดฝืนบอกว่าไม่เป็นไร ม่อนดอยทนไม่ไหว แล่นไปถึงเรือนเนื้อนางเพื่อขอยาแก้ช้ำใน ช่างฟ้อนสาวตกใจมากและตัดสินใจไปดูอาการผู้จัดการหนุ่มด้วยตัวเองพร้อมกับคำฝาย หนานไตรรอจนคำฝายกับม่อนดอยปลีกตัวไปต้มยา เหลือแต่เนื้อนางที่ดูจะตั้งอกตั้งใจเอาลูกประคบคลึงเบาๆ ที่หลังเขา จึงพยายามจีบและอ้อนเธอเสียงหวาน

“ผมหายแล้ว...หายตั้งแต่เห็นหน้าคุณ”

เนื้อนางสบตาเขาด้วยความเขินอาย หนานไตรไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆหลุดลอย อ้อนขอให้เธอประคบตรงหัวใจเขาด้วย ที่ปวดร้าวไม่มีชิ้นดีระยะหลังมานี้ เนื้อนางพอรู้ว่าเขามารยา แต่อะไรไม่รู้ดลใจให้ยอมทำตามที่ขอ หนานไตรชื่นใจมาก เอ่ยขอให้เธอช่วยพูดกับหมื่นหล้าให้รับเป็นศิษย์และไม่คิดรังเกียจตนเนื้อนางหลบสายตาที่กรุ่นด้วยแรงปรารถนานั้น “ไม่มีใครที่นี่เกลียดคุณหรอกหนานไตร”

หนานไตรแกล้งทำน้ำเสียงจริงจัง “มี...มีคนหนึ่ง เอาแต่วิ่งหนี ไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้”

เนื้อนางรู้ว่าเขาหยอก เลยแกล้งประคบแรงๆ “ฉันไม่เคยพูดว่าฉันไม่ชอบคุณ”

“งั้นคุณก็พูดได้ใช่ไหมเนื้อนาง พูดกับผมว่า...ชอบ บอกให้คนเจ็บชื่นใจหน่อยได้ไหมครับ”

เนื้อนางหน้าแดง ไม่ทันพูดอะไรก็ต้องยั้งไว้ เมื่อแขไขที่เพิ่งทราบจากคนงาน ว่าผู้จัดการหนุ่มตกจากหลังช้าง พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความหึงหวง พร้อมกับธรรพ์ที่ตามมาด้วยความเป็นห่วงแขไขจะเอาเรื่องเนื้อนาง ธรรพ์พยายามจะห้าม แต่ช้ากว่าหนานไตร ตีหน้าซื่อและพูดเป็นนัยให้ว่าที่คู่หมั้นสาวระลึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้ พร้อมกับหันไปทางเนื้อนาง อาสาพาเธอไปส่งเรือน

“ไม่เป็นไรหรอกหนานไตร คุณพักเถอะ ที่นี่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด เดินยังไงก็ไม่หลงหรอก”

“ก็รีบไปสิเนื้อนาง อยู่ในเรือนสองต่อสองกับผู้ชาย ใครรู้เข้ามันน่าทุเรศใช่ไหม” แขไขเร่งหนานไตรหันไปปราม แขไขเลยสงบปากลงได้ เนื้อนางต้องข่มอารมณ์สุดความสามารถ

“ฉันมาด้วยเจตนาดี ถ้าใครคิดอกุศล ฉันก็ห้ามไม่ได้ ยาในห่อนั่นให้ม่อนดอยต้มให้กินนะหนานไตร”

เนื้อนางลงจากเรือนไปแล้ว แขไขตั้งท่าจะโวยใส่คู่หมั้นหนุ่ม แต่ต้องหน้าเสียเมื่อเขาดุเสียงเคร่ง

“พี่กับเนื้อนางไม่ได้ทำอะไรผิดอย่างที่คุณกำลังคิด จำได้ใช่ไหม ถ้าอยากอยู่ที่นี่ คุณควรจะทำตัวยังไง กลับไปเรือนรับรองแขกซะ ก่อนที่คนงานจะเอาไปพูดกันสนุกปากว่าคุณแขไขคนของแม่นายลงมาหาคนงานผู้ชายถึงเรือน!”

ฝ่ายเนื้อนางทนเก็บความสงสัยไม่ไหว เมื่อคำฝายเดินมาสมทบเพื่อกลับเรือนด้วยกัน ก็อดถามไม่ได้ว่าแขไขจะจงเกลียดจงชังอะไรเธอนักหนา หรือว่าจะเป็นเพราะหนานไตร คำฝายส่ายหน้า คิดว่าแขไขคงไม่สนคนงานธรรมดา

“อย่างคุณแขไขเขาต้องชอบคนรวยๆ เหมือนกันอย่างคุณธรรพ์โน่น”

“แต่เขาจ้องเนื้อนางเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ”

“เขาอิจฉาตั๋วไง ก็เหมือนพวกรัญจวน เห็นใครสวยกว่าไม่ได้”

“เนื้อนางไม่อยากมีเรื่องกับคุณแขไขเลย มีเรื่องกับพวกเจ้าของปาง ตารู้เข้าจะยิ่งไม่สบายใจ”

ooooooo

อาการป่วยของหมื่นหล้าหนักขึ้นทุกวัน อย่างวันนี้ก็เช่นกัน เมื่อแสงคำกับพวกคนงานมาพบพ่ออุ๊ยแห่งปางหิมวัตไอเป็นเลือด หมื่นหล้าพยายามทรงตัวไม่ให้ล้ม และคาดคั้นแสงคำให้รับปากจะไม่บอกเนื้อนาง

ฟากแขไขหัวเสียและอารมณ์ค้างจากเหตุการณ์เมื่อกลางวัน โกรธและแค้นเนื้อนางมาก ที่ได้รับความสนใจจากคนทั้งปาง โดยเฉพาะคู่หมั้นหนุ่มในคราบผู้จัดการ ดูจะสนใจมากเป็นพิเศษ พวกสร้อยฟ้าเห็นโอกาสจะจัดการเนื้อนาง เลยอาสาช่วยวางแผนชั่วจะเล่นงานให้สมใจ...หมั่นไส้นักนังเนื้อนาง ดันเกิดมาสวยที่สุดในปาง!

ขณะที่พวกแขไขวางแผนแกล้งเนื้อนาง หนานไตรหรือณไตรตั้งใจพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าคนงานเต็มที่ ด้วยการไปเรียนควบคุมช้างจากควาญใหญ่อย่างหมื่นหล้า โดยมีม่อนดอยตามลุ้นห่างๆ และเพราะความตั้งใจจริง ทำให้ผู้จัดการหนุ่มทำได้ดีเป็นที่น่าพอใจ และอารมณ์ดีพอจนอยากไปเยี่ยมเนื้อนางที่โรงเรียน

แต่ผู้จัดการหนุ่มก็ต้องผิดหวัง เมื่อไม่พบเนื้อนางที่โรงเรียน เจอแต่แขไขกับธรรพ์รับหน้าที่สอนหนังสือแทน แขไขเหยียดยิ้มสะใจ นึกขอบคุณพวกสร้อยฟ้าที่หาเรื่องยกตะกร้าผ้ากองโตไปให้เนื้อนางซัก กันท่าไม่ให้เจอว่าที่คู่หมั้นหนุ่ม แต่ท่าทางเหมือนเดือดเนื้อร้อนใจของเขา ก็ทำให้อดแขวะแกมขู่ไม่ได้

“ถ้าพี่ณไตรเดินหนีแขไปหาเนื้อนางอีกก้าวเดียว ทุกคนจะได้รู้ความจริงเรื่องผู้จัดการปาง...ดีไหมคะ”

แขไขทำหน้าเป็นต่อ หนานไตรต้องข่มอารมณ์อย่างมาก แล้วตัดสินใจถามถึงดาวเด่นที่ไม่สบาย

“น่าสงสารคุณดาวเด่นนะครับ ถ้าได้รู้ว่าพี่สาวมัวห่วงคนอื่นมากกว่า”

คำพูดเรียบๆของหนานไตร ทำให้แขไขเต้นผ่าง แต่ก็เถียงไม่ออกเพราะเขาพูดแทงใจดำ

เวลาเดียวกันที่บ้านหิมวัตในเมือง...น้องสาวคนเดียวของแขไขก็กำลังป่วยอย่างหนัก แต่ไม่ใช่ทางร่างกายแต่เป็นทางใจ เพราะความเบื่อหน่ายต้องอยู่ท่ามกลางผู้คนแปลกๆ โดยเฉพาะศรีวัลลากับบรรดาลิ่วล้อ ที่คอยแขวะและแดกดันเธอตลอด หาว่าเป็นตัวถ่วงและตัวขวางความสุขของพี่สาว
“เด็กอย่างเธอไม่มีใครต้องการหรอกดาวเด่น ที่ทุกคนเขาทนเพราะเวทนา...เขาสมเพชและเวทนา!”

ดาวเด่นโกรธมาก แหวลั่นไม่ต้องการให้ใครเป็นห่วง แล้วผละไปเก็บกระเป๋าอย่างเร่งรีบ ตั้งใจจะไปให้พ้นจากบ้านเส็งเคร็งแห่งนี้ วันดีคนเก่าแก่ที่ดูแลพ่อเลี้ยงอินถา พยายามรั้งและกล่อมให้อยู่ต่อเพื่อความปลอดภัย แต่ดาวเด่นยืนกรานจะไปท่าเดียว จันตากับบัวผุดผ่านมาเห็น เลยจะจับตัวไว้ แต่ดาวเด่นก็หนีไปจนได้ วันดีจะตาม แต่ศรีวัลลาตามมาห้ามไว้ เพราะอยากให้ดาวเด่นออกไปจากบ้านอยู่แล้ว

“เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างดาวเด่น มันอยากดิ้นรนไปตายนอกบ้านฉันเอง!”

ฟากดาวเด่นวิ่งหนีสุดกำลังจนถึงถนนหน้าบ้าน ต้องหยุดหอบอีกครู่ใหญ่จึงจะไปต่อได้เพราะสุขภาพไม่ค่อยอำนวย แต่สุดท้ายโชคก็เข้าข้าง เมื่อเธอโบกเรียกรถกระบะเก่าๆของชาวบ้านไปในเมืองจนได้ระหว่างที่ดาวเด่นมุ่งหน้าหาพี่สาวที่ปางหิมวัต...

แขไขเลือดขึ้นหน้า เมื่อเห็นว่าที่คู่หมั้นหนุ่มผลุนผลันไปตามหาเนื้อนาง แล้วก็ต้องเดือดจัด เมื่อเห็นหนานไตรช่วยเนื้อนางจากการถูกพวกสร้อยฟ้ารุมแกล้ง แถมอุ้มร่างเกือบหมดสติ ศีรษะชุ่มด้วยเลือดเพราะกระแทกกับหิน กลับไปที่เรือนอย่างทะนุถนอม!

หมื่นหล้ากับพวกแสงคำผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี และถลาเข้าหาช่างฟ้อนสาวด้วยความเป็นห่วง หนานไตรรีบอธิบายว่าเนื้อนางประสบอุบัติเหตุเพราะพยายามเก็บเสื้อผ้าจากน้ำที่ไหลเร็วและแรง จนลื่นหัวแตก หมื่นหล้าของขึ้น ถามเสียงเข้มว่าหลานสาวสุดที่รักต้องซักผ้าให้ใคร แขไขโวยวายกลบเกลื่อนใส่หนานไตร

“วางมันลงได้แล้ว แกล้งมารยา ทำเป็นตกน้ำล่ะสิ”

“คุณแขไข คุณใช้เนื้อนางทำงานที่ไม่สมควรทำ”

“ไม่สมควรตรงไหน กะอีแค่ซักผ้า ทำไมเนื้อนางจะซักผ้าให้แขไม่ได้ หรือว่าเนื้อนางมีอภิสิทธิ์กว่าคนอื่น แขมีสิทธิ์ใช้คนงานทุกคนในปางนี้ ไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น ทุกคนคือข้ารับใช้แม่นายและคุณแขไข”

แขไขพูดไม่จบ หมื่นหล้าก็สวนให้หนานไตรปล่อยตัวหลานสาว ก่อนจะหันไปสั่งแสงคำให้พยุงตัวเนื้อนางแทน ควาญช้างหนุ่มรีบทำตาม ก่อนจะได้เหยียดยิ้มสะใจ เมื่อได้ยินหมื่นหล้าพูดกับแขไขและธรรพ์

“ข้ารับใช้ปางนี้มาตั้งแต่รุ่นพ่อเลี้ยงอินถา ไม่เคยจะมีใครมาด่าว่าควาญ หรือคนงานอย่างพวกเรา”

หนานไตรเห็นท่าไม่ดี พยายามจะขอโทษ แต่หมื่นหล้าโบกมือห้าม

“ไม่ต้อง...ข้าไม่ได้หมายถึงผู้จัดการอย่างเอ็ง เอ็งมันก็ลูกจ้างเขาเหมือนพวกข้า”

หนานไตรมองมาด้วยสายตาอึดอัด นึกโกรธแขไขที่ทำให้เรื่องแย่ลง ธรรพ์อยากช่วยพี่ชายพูด แต่หมื่นหล้าไม่สนใจฟังอะไรเสียแล้ว “จะหมายความยังไงก็ช่าง แต่ข้าจะบอกว่าคนอย่างหมื่นหล้า ถึงจน ไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ข้าไม่เคยแบมือขอใครกิน ข้าสอนหลานข้าให้เอาแรง เอาสติปัญญาแลกเงิน ไม่ใช่ตัว!”

ooooooo

คำฝายเห็นสภาพเนื้อนางนอนซมก็โมโหมาก เจ็บใจตัวเองที่มัวเก็บสมุนไพรในป่า เพื่อนรุ่นน้องเลยต้องเจ็บแบบนี้ แสงคำยกมืออังหน้าผากช่างฟ้อนสาวแล้วพบว่ามีไข้ เลยอาสาไปซื้อยาฝรั่งในเมือง

ฝ่ายหนานไตรโกรธจัดจนเอ่ยปากสั่งให้เตรียมคนรถไปส่งแขไขที่บ้านในเมือง แต่หญิงสาวชาวบางกอกไม่ยอม โวยใส่อีกต่างหากให้ไล่หมื่นหล้ากับเนื้อนางออก โทษฐานกล้าแข็งขืนเจ้านายอย่างเธอ

หนานไตรโพล่งไปอย่างเหลืออด “ถ้าผมไล่หมื่นหล้าออก คุณมาคุมช้างลากไม้แทนได้ไหม ถ้าปางหิมวัตไม่มีควาญสั่งช้าง ใครจะจ่ายค่าปรับ ค่าเสียหายให้ลูกค้าทั้งหมดที่สั่งไม้ไว้กับเรา”

“พ่อแม่แขรวยค่ะ แขมีเงิน แขจ่ายเองได้”

หนานไตรจ้องว่าที่คู่หมั้นสาวเขม็ง ก่อนจะพูดเสียงเย็น “ถึงผมจะทำงานกลางป่ากลางดอย แต่ผมก็รู้มาก่อนหน้านี้ ว่าตั้งแต่กลับจากเรียนที่อังกฤษ ตระกูลของคุณก็ไม่ได้มีเงินทองมากมาย สมกับความเป็นผู้ดีเก่าเหมือนแต่ก่อน”

แขไขหน้าเสีย ไม่คิดว่าคู่หมั้นหนุ่มจะพูดขนาดนี้ หนานไตรไม่สน ระเบิดอารมณ์ใส่เสียงเข้ม

“ถ้าผมจะคิดความเสียหายในการกระทำไร้สติ หูเบาของคุณ ผมถามว่าคุณมีเงินเป็นล้านจ่ายให้ปางหรือเปล่า”

แม้จะไม่มีใครรู้สถานะแท้จริงของหนานไตร แต่เหล่าคนงานก็พอเดาได้ว่าแขไขคงจะถูกต่อว่าไม่น้อย ที่ดันปากเสียด่าและดูถูกหมื่นหล้าต่อหน้าพวกตน โดยเฉพาะคำฝาย โกรธแทนเพื่อนรุ่นน้องและควาญใหญ่ เดาว่าความสวยของเนื้อนาง ทำให้แขไขอิจฉาจนต้องหาเรื่องไม่หยุดตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรก ม่อนดอยโพล่งออกไป ว่าอาจจะหึงหนานไตร เพราะเห็นจ้องมาตาแทบถลนตอนผู้จัดการหนุ่มทำท่าเป็นห่วงช่างฟ้อนสาว

“แกพูดอะไรไอ้ม่อนดอย คุณแขไขน่ะหรือจะชอบหนานไตร”

“เรื่องคุณแขไขน่ะ ข้าเดา แต่เรื่องที่ข้าแน่ใจคือเรื่องหนานไตรไม่ได้คิดจะหลอกเนื้อนาง มันจริงใจกับเนื้อนาง”

“นี่แค่สนใจ เนื้อนางยังแทบถูกฉีกเป็นชิ้น ถ้ารักกัน ได้แต่งงานกัน เนื้อนางมันคงตายคามือพวกขี้อิจฉา”

คำฝายบ่นด้วยความสงสาร หมื่นหล้าแอบได้ยินทุกอย่างจากอีกมุมหนึ่ง และมีสีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัด

“เนื้อนาง...ตาจะไม่ปล่อยให้ชีวิตเอ็งเหมือนแม่ ตายอมให้เอ็งถูกทิ้งไม่ได้”

หมื่นหล้าตัดสินใจแน่วแน่จะปกป้องหลานสาวคนเดียวสุดความสามารถ เมื่อหนานไตรมาเยี่ยมเนื้อนางในเย็นวันเดียวกัน ก็ประกาศกร้าวไม่ยอมให้เยี่ยม ยิ่งเนื้อนางเพ้อเพราะพิษไข้หาผู้จัดการหนุ่ม ยิ่งร้อนรน จึงคว้าขอสับช้างจ่อหน้า สั่งให้หนานไตรออกไปให้พ้นจากเรือน...อย่ามายุ่งกับหลานข้า!

เนื้อนางเห็นตาอาละวาดใส่ผู้จัดการหนุ่ม ก็พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นห้าม พร้อมกับบอกว่าตัวเองซุ่มซ่าม เลยตกลงไปในน้ำ ถ้าหนานไตรไม่ผ่านมาช่วยไว้ เธอคงตายแล้ว หมื่นหล้ายอมยกขอสับช้างออก แต่ไม่วายไล่ผู้จัดการหนุ่มออกจากเรือนเหมือนเดิม หนานไตรขอโทษเสียงอ่อนแล้วขอตัวกลับ ไม่อยากให้พ่ออุ๊ยแห่งปางหิมวัตโมโหไปมากกว่านี้ เนื้อนางมองตามเศร้าๆ ไม่เข้าใจว่าหนานไตรจะขอโทษตาทำไม

“คนของแม่นาย...มันพูดไม่ดีตอนเห็นหนานไตรอุ้มเจ้ากลับมา ตาเคยบอกแล้วว่าอย่าเข้าใกล้หนานไตร”

เนื้อนางหน้าเสีย รู้สึกผิด “ตาจ๋า...เนื้อนางผิดเอง เนื้อนางขอโทษนะจ๊ะตา เนื้อนางทำให้ตาไม่สบายใจ”

ooooooo

ดาวเด่นจะไปปางหิมวัตให้ได้ แต่เพราะไม่เคยเดินทางคนเดียว เลยหลงทางจนแทบถอดใจ โชคดีที่แสงคำปั่นจักรยานมาซื้อยาให้เนื้อนางผ่านมาเห็น เวทนาเลยให้ซ้อนไปที่ปางด้วย ส่วนศรีวัลลาชอบใจมาก สบายใจสุดที่ดาวเด่นออกจากบ้านไปแล้ว รีบสั่งการจันตากับวันดี
ให้จัดเตรียมบ้านให้พร้อมจัดงานแต่งงานของแขไขกับณไตร

ฟากหนานไตรไม่ละความพยายามจะเยี่ยมเนื้อนาง เลยแอบย้อนไปอีกครั้ง ครั้งนี้คำฝายเห็นว่าหมื่นหล้าไม่อยู่ ออกไปดูคนงานลากไม้ เลยยอมให้ผู้จัดการหนุ่มเข้ามาเยี่ยมเนื้อนางด้วยความเห็นใจ

“กินยาหรือยัง เลือดหยุดหรือยัง ผมจะพาไปหาหมอนะ”

“เลือดหยุดแล้ว ไม่ต้องช่วยหรอกหนานไตร แค่นี้เนื้อนางก็โดนหนัก โดนรุมทุกทิศทุกทางแล้ว”

เนื้อนางขอบคุณเขาที่ช่วยเธอ แต่ยังรักษาระยะห่างตามที่รับปากกับตาไว้ ป้องกันตัวและใจไม่ให้หวั่นไหวไปกับเขามากกว่านี้ แม้หนานไตรจะพยายามเปิดเผยความในใจแค่ไหน เธอก็ยืนกรานจะเป็นแค่เพื่อนและไม่ควรเจอกันอีกถ้าไม่จำเป็น หนานไตรหัวใจแทบสลาย แต่สุดท้ายก็ยอมตัดใจก่อนเอ่ย

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน แต่อย่าห้ามผมเลยเนื้อนาง ผมจะถอย แต่ขอให้ผมได้เห็นรอยยิ้มคุณบ้าง”

หนานไตรจากไปนานแล้ว พร้อมคำสัญญาจะเอายาฝรั่งมาให้ เนื้อนางยิ้มบางๆ ยืนพิงประตูยกมือกุมหัวใจที่เต้นด้วยจังหวะแปลกๆ...เริ่มอ่อนไหวไปกับผู้จัดการหนุ่มเสียแล้ว

ดาวเด่นมาถึงปางหิมวัตพร้อมแสงคำอย่างปลอดภัย แต่ไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็นใครและมาหาใครที่นี่ เมื่อธรรพ์กับแขไขทราบเรื่อง ก็ยินดีมาก แต่ไม่วายเป็นห่วงเพราะกลัวดาวเด่นจะเป็นอะไรไปกลางทาง ส่วนแสงคำรีบถือขวดยาฝรั่งไปให้เนื้อนางถึงเรือน แล้วต้องหัวเสียอย่างหนัก เมื่อเห็นขวดยาของหนานไตรวางบนโต๊ะ อินได้ยินเรื่องราวจากลูกพี่คนสนิท ก็อดเคืองแทนไม่ได้...อีกหน่อยไอ้หนานไตรคงแย่งทุกอย่างจากแสงคำ ทั้งตำแหน่งและเนื้อนาง!

ฝ่ายหนานไตรไม่พูดอะไร เมื่อเห็นดาวเด่น แต่ไม่วายกำชับธรรพ์และแขไขให้ดูแลดีๆ อย่าทำตัวมีปัญหาถ้าไม่อยากถูกส่งกลับ ส่วนตัวเองผลุนผลันกลับไปที่เรือนม่อนดอย แล้วต้องผงะ เมื่อเจอกับแสงคำที่เมาแอ๋ระหว่างทาง

“นายเมามากแล้วแสงคำ กลับไปนอน จะได้มีสติ มีแรงทำงานพรุ่งนี้เช้า”

“ไม่ต้องมาสั่งกู มึงคิดว่ามึงเป็นใคร แค่ผู้จัดการ...ที่นี่มันไม่มีใครอยู่ได้หรอก ถ้ากูไม่ยอม”

ขาดคำก็พุ่งใส่ผู้จัดการหนุ่ม หนานไตรตั้งรับอยู่แล้ว หลบและเลี่ยงไปอีกทาง แสงคำไม่ยอมจะตามไปเอาเรื่อง แต่เพราะเมามากเลยไปไม่ถึงไหน ส้มปอยซึ่งแอบตามดูเขาห่างๆตลอด ตัดสินใจปรากฏตัวและพากลับเรือนพัก พร้อมกับพยุงเขาไปนอนด้วยความยากลำบากแต่ก็เต็มใจ ...ส้มปอยรักอ้ายที่สุด ชีวิตส้มปอยก็ให้อ้ายแสงคำได้

ooooooo

แม้สัญญาจะถอยห่างเพราะไม่อยากให้เนื้อนางลำบากใจ แต่หนานไตรก็อดไม่ได้ แอบเอาดอกไม้ช่อเล็กๆ ไปเสียบหน้าประตูเหมือนจะเป็นของเยี่ยม ช่างฟ้อนสาวเห็นเข้าก็ยิ้มหน้าบานไม่หุบ มั่นใจมากว่าเป็นของผู้จัดการหนุ่ม

หลังส่งตาไปทำงานในปาง เนื้อนางซึ่งอาการดีขึ้นมาก พร้อมกับคำฝายจึงไปทานข้าวเช้าในโรงครัว เจอกับพวกสร้อยฟ้าที่หาเรื่องไม่หยุด โดยเฉพาะเรื่องหนานไตร เนื้อนางข่มอารมณ์สุดความสามารถ ตอกกลับเสียงเข้ม

“ฉันไม่ใช่คนเจ็บไม่จำ ความอดทนของฉันมันก็มีวันหมด โดยเฉพาะกับคนที่มันทำให้ตาฉันเสียใจ”

ท่าทางนิ่งๆของเนื้อนางทำให้พวกสร้อยฟ้าขยาด ไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงเพราะกลัวแพ้สู้ไม่ได้ ส้มปอยเดินมาจากอีกทาง เยาะเย้ยถากถางเนื้อนางใหญ่ พูดเป็นนัยว่าอาจต้องเสียอะไรบางอย่างในชีวิตไป แต่เนื้อนางก็ไม่ไหวหวั่น ก้มหน้าก้มตากินข้าวและชวนคำฝายออกไปเงียบๆ แต่แอบส่งสายตายิ้มๆกับหนานไตร ที่มองจากอีกมุมในโรงครัว...สุขใจมาก แม้ไม่ได้พูดอะไรแต่เหมือนจะส่งสารถึงกันได้

เช้าวันเดียวกันที่เรือนพักผู้จัดการ...ดาวเด่นร้องอยากไปเปลี่ยนบรรยากาศทานข้าวที่โรงครัว แต่แขไขไม่ยอม

“โรงอาหารคนงาน...อย่าเชียวนะน้องดาว ที่นั่นมันไม่เหมาะกับคนชั้นเรา”

“ปางไม้นี่ก็ไม่เหมาะกับพี่แขอยู่แล้ว ดาวยังงงว่าทำไมพี่แขถึงทนได้เพื่อผู้ชายคนเดียว”

“ความรักไงล่ะ ความรักที่พี่มีให้พี่ณไตร มันทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้”

“ความรักหรือความหลง”

ขาดคำก็ผละไปโดยไม่รอให้ใครรั้งไว้ พร้อมกับบอกจะให้คนงานที่ปั่นจักรยานพามาที่นี่เป็นคนพาไปโรงครัว ธรรพ์สงสัยว่าใคร ดาวเด่นบอกไม่รู้ชื่อ แต่หน้าบึ้งแบบนั้นจำง่าย...เห็นแวบเดียวก็จำได้แล้ว

ดาวเด่นตามหาแสงคำเจอจนได้ ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นว่าเขาคือควาญช้างประจำปาง แต่ต้องละสายตาจากเขาเสียก่อน เมื่อมีลูกช้างตัวน้อยมาเล่นด้วย หมื่นหล้ากับแสงคำมองหญิงสาวแปลกหน้าเล่นกับลูกช้างด้วยสายตาเอ็นดู แต่ก็อดระแวงไม่ได้ เพราะคิดว่าอาจเป็นคนของแม่นายใหญ่...หวังว่าคงจะไม่เหมือนคุณแขไขนั่นแล้วกัน!

เวลาเดียวกันที่ริมลำธารภายในปาง...พวกสร้อยฟ้าหอบเสื้อผ้ากองใหญ่ไปให้เนื้อนางซักเหมือนเดิม คำฝายเข้าขวางเลยถูกรุมแทบตาย เนื้อนางปรี่เข้าช่วยเลยโดนลูกหลงไปด้วย ม่อนดอยผ่านมาเห็นเลยพยายามห้ามเต็มที่ แต่ก็ไม่มีใครสนใจจะฟัง เนื้อนางเกือบจะเสียท่าอยู่แล้ว ถ้าหนานไตรจะไม่มาขวางเสียก่อน

รัญจวนโพล่งออกไปด้วยความโมโห “ฉันกำลังสั่งสอนเนื้อนาง มันขัดคำสั่งคุณแขไขที่สั่งให้มันซักผ้า”

“เนื้อนางไม่ต้องซักอะไรทั้งนั้น คุณธรรพ์สั่งให้พวกเธอรับใช้คุณแขไข พวกเธอต้องซักผ้าพวกนี้เอง”

“แต่คุณแขไขสั่งให้เนื้อนางซัก ผู้จัดการอย่างแกก็ขัดคำสั่งคนของแม่นายไม่ได้”

“คำสั่งไร้ความยุติธรรม ฉันไม่ทำตาม”

“จะไปช่วยเนื้อนางมันทำไมหนานไตร เกิดคุณแขไขโกรธ ไล่แกออกขึ้นมา”

“ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ไปบอกคุณแขไขด้วยว่าเนื้อนางจะไม่ซักผ้าให้อีกแล้ว!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้
28 ก.พ. 2563
08:15 น.