ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม

ระหว่างที่ทุกคนในปางวุ่นวายและหวาดกลัวการปรากฏตัวของผีแขไข โดยเฉพาะเนื้อนาง สงสัยและปักใจเชื่อว่าผีแขไขเป็นคนจริงๆ ศรีวัลลากับจันตาไม่ยอมแพ้ เร่งหาทางกำจัดอดีตช่างฟ้อนให้ไปจากชีวิตณไตรตลอดกาล ไม่ต่างจากวันดี มีปากเสียงกับอรองค์เหมือนเคย ที่สอดรู้สอดเห็นเรื่องเนื้อนางกับแขไขเป็นพิเศษ

“คุณเพิ่งมาทีหลัง ไม่รู้หรอกว่าหิมวัตลุกเป็นไฟ ตั้งแต่เนื้อนางก้าวเข้ามา”

อรองค์แปลกใจท่าทางกราดเกรี้ยว แต่ยังแกล้งหยั่งเชิง “ถ้าเนื้อนางเป็นฆาตกรจริงๆ เขาไม่ต้องกลับมาที่นี่ก็ได้ แต่เขากล้ากลับมา แล้วบอกว่าจะไม่หนี แสดงว่าเขาเชื่อมั่นตัวเองบริสุทธิ์ แต่มีคนอื่นเป็นฆาตกร”

วันดีนิ่วหน้า มองครูสาวด้วยสายตากระด้างพร้อมขู่ “อย่าทำตัวฉลาดเกินไปครูอรองค์ คุณเพิ่งมาจะรู้อะไร ถ้าคุณอยู่เฉยๆ ไม่สนใจเรื่องนี้อีก ทำหน้าที่ครูของคุณหนูอย่างเดียว ชีวิตคุณก็จะอยู่สุขสบาย ไม่ต้องเดือดร้อน”

วันดีหันหลังจากไปแล้ว ทิ้งอรองค์ให้มองตามด้วยความสงสัย...ป้าวันดีเหมือนมีความลับบางอย่าง

เวลาเดียวกันที่กระท่อมกลางป่า...แขไขละเมอเรียกชื่อเนื้อนางเป็นครั้งแรก ณไตร แสงคำและเทพทัตถึงกับสะดุ้งเฮือก แต่ยังไม่วางใจนัก เพราะคิดว่าสติขาดๆเกินๆของแขไขอาจทำให้พูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ แสงคำร้อนใจอยากให้ณไตรพาแขไขไปล้างมลทินให้เนื้อนาง แต่ณไตรกลัวว่าจะไม่เป็นผลดี

“ตำรวจอาจไม่คิดอย่างเรา เรื่องคืนนั้น ทั้งแขไข ทั้งเนื้อนาง ไม่มีใครได้ประโยชน์เลย เนื้อนางถูกกล่าวหาว่าฆ่าคนตาย หนีหายไปหลายปี แขไขกลายเป็นคนฟั่นเฟือน ถ้าแสงคำไม่ไปเจอ เราอาจเสียแขไขไปจริงๆ”

ณไตรสบตาแสงคำที่หวนกลับไปที่เหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน...วันที่เขาพบแขไขเร่ร่อนในป่าเป็นครั้งแรก...

แสงคำจำได้ดี วันนั้นเมื่อสองปีก่อน เขาไล่ตามช้างของปางที่เตลิดเข้าป่า ก่อนจะเจอร่างกระเซอะกระเซิงของแขไขหลบอยู่หลังพุ่มไม้ สภาพเสียสติจำใครไม่ได้ของเธอ ทำให้แสงคำตัดสินใจไปตามณไตรกับเทพทัตมาช่วยดูอาการ แขไขเห็นคนเยอะก็ทำท่าจะอาละวาด เทพทัตต้องจับตัวมาฉีดยาระงับประสาทให้สงบลง

ณไตรดึงแสงคำออกจากอดีต ด้วยการถามเทพทัตถึงอาการของแขไข ที่ผ่านไปสองปี ความทรงจำและสติก็ไม่ยอมกลับเข้าที่ กลายเป็นคนไม่สมประกอบ สติขาดๆวิ่นๆ เทพทัตถอนใจยาว บอกว่าทุกอย่างขึ้นกับสภาพจิตใจและยา แสงคำยืนยันว่าให้เธอกินยาทุกมื้อไม่เคยขาด ณไตรพยักหน้ารับรู้ พยายามอธิบายว่า

ไม่อยากให้แขไขไปรักษาตัวในโรงพยาบาลในเมืองเพราะกลัวเรื่องความปลอดภัย

“ไอ้คนที่ลงมือ สร้างเรื่องคืนนั้น มันคงคิดว่าแขไขตายไปแล้ว ถึงได้สวมรอยทำเป็นผีแขไขหลอกคนในปาง”

“ตัวเดียวกับไอ้ผีปลอมที่ตีหัวผมคืนนั้น มันไม่ได้แค่ทำร้ายแขไข มันจะฆ่าเนื้อนางด้วย” แสงคำเสริม

“แกต้องรีบรักษาแขไขให้หายไอ้หมอ อย่างน้อยก็ให้จำเรื่องคืนนั้นให้ได้ ถึงเวลาแล้วที่แขไขต้องชี้ตัวฆาตกร”

ooooooo

เนื้อนางไม่ละความพยายามจะสืบเรื่องที่ณไตรกับแสงคำจงใจปิดบังจากเธอ แม้คำฝายจะเพียรกล่อมให้ล้มเลิกด้วยความเป็นห่วง แต่สุดท้ายก็ทนเสียงรบเร้าไม่ไหว ต้องร่วมด้วยช่วยกันหลอกล่อม่อนดอยไปเอาอาหารที่โรงครัว แต่แผนของสองสาวก็ต้องพังไม่เป็นท่า เมื่อณไตรกลับมาเจอเสียก่อน พร้อมกับแสงคำและเทพทัต

เนื้อนางตกใจมาก รีบแก้ไขสถานการณ์ด้วยการโพล่งถามว่าหมอหนุ่มมาทำอะไรที่นี่ ณไตรสบตาเพื่อนรักแน่นิ่ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบว่าอยากให้เทพทัตมาตรวจอาการเธอ เนื้อนางจะปฏิเสธ แต่ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อม่อนดอยโผล่มา พร้อมทักเสียงใสว่าสองสาวออกมาทำอะไรตรงนี้...ไหนบอกว่าจะรอกินข้าวในเรือน

ท่าทางอึกๆอักๆของเนื้อนาง ทำให้ณไตรอดหวั่นใจไม่ได้ เช่นเดียวกันกับเทพทัต กังวลแทนเพื่อนว่าจะปิดบังเนื้อนางได้อีกนานแค่ไหน ดูก็รู้ว่าวันนี้ ถ้าพวกเขากลับมาไม่ทัน เนื้อนางกับคำฝายคงเข้าป่าไปหาแขไขแล้ว

“ฉันรู้เนื้อนางสงสัยฉันกับแสงคำ ว่าหายไปทำอะไรในป่า แต่ฉันยังบอกไม่ได้ จนกว่าแขไขจะจำเรื่องคืนนั้นได้ แล้วชี้ตัวฆาตกร ฉันอยากให้ทุกอย่างเปิดเผยอย่างบริสุทธิ์ ยุติธรรมสำหรับทุกคน ไม่มีข้อกังขา ไม่มีการใส่ร้ายป้ายสี จับใครเข้าคุกโดยไม่มีความผิด ส่วนไอ้ฆาตกรที่ลงมือ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ฉันจะลากมันมาชดใช้ความเลวที่มันก่อไว้!”

เย็นวันเดียวกัน...บุญลือแล่นไปฟ้องวันดีถึงบ้านหิมวัตว่าเห็นผีแขไข แต่วันดีไม่กลัว

“ก็ช่างมันสิ...ผีตายไปแล้ว มันไม่น่ากลัวเท่าคนหรอก ผีพูดไม่มีคนเชื่อ แต่ถ้าคนพูด มันลากเราเข้าตะรางได้ แกแน่ใจหรือเปล่าว่าแขไขที่แกเห็น มันไม่ใช่คน”

“ไม่...ไม่รู้ ตอนนั้นศพมันก็หายไป ฉันถึงเอาศพผู้หญิงคนอื่นมาหลอกไอ้ณไตร”

“บ้าจริงๆ หยุดเรื่องเนื้อนางไว้ก่อน แกไปตามให้แน่ใจว่าที่แกเห็นมันเป็นนังแขไขจริงๆ แล้วถ้ามันยังมีลมหายใจ ก็รีบฆ่ามัน ไม่งั้นแกกับฉันต้องเข้าคุกแทนเนื้อนาง”

หลังถูกจับโกหกได้ ณไตรก็ไม่ยอมพลาดอีก จัดการให้ม่อนดอยอยู่โยงเฝ้าหน้าเรือนเนื้อนางระหว่างที่เขาไม่อยู่ คำฝายหงุดหงิดมาก เนื้อนางต้องปลอบไม่ให้คิดมาก เพราะถึงจะขวางยังไง เธอก็ไม่เปลี่ยนใจจะสืบหา

ความจริงแน่ เช่นเดียวกับม่อนดอย พยายามล้วงความลับจากแสงคำ แต่ไม่ได้เรื่องนัก ผู้จัดการหนุ่มเฉไฉไปได้เรื่อยๆ ก่อนจะขอตัวไปทำงานให้ณไตรดื้อๆ ทิ้งให้ม่อนดอยมองตามด้วยความสงสัย...ทำงานอะไรนักหนาทั้งวันทั้งคืน!

ด้านอรองค์...ตั้งหน้าตั้งตาจับผิดวันดี ไม่ว่าสาวใช้เก่าแก่ของบ้านหิมวัตจะขยับตัวไปไหน ครูสาวก็คอยจับสังเกตตลอด คืนนี้ก็เช่นกัน ที่เธอพยายามซักว่าวันดีหายไปไหนมา สาวใช้เก่าแก่ข่มอารมณ์อย่างสุดความสามารถ ก่อนจะตอบเสียงเรียบว่าไปซื้อขนมให้อัศดายุ อรองค์ไม่เชื่อนัก แต่เลือกทำเฉย ก่อนจะขอตัวไปนอนดื้อๆ ทิ้งวันดีให้มองตามด้วยแววตากราดเกรี้ยวและชิงชัง...แกชักจะสงสัยมากเกินไปแล้วครูอรองค์!

ooooooo

แสงคำแอบไปหาแขไขในกระท่อมกลางป่า ป้อนข้าวป้อนยาให้เหมือนทุกวัน ไม่รู้เลยว่าเนื้อนางต้องหน้าซีดเผือด เมื่อตื่นเช้ามาเจอซากไก่ถูกเชือดเลือดสาดหน้าเรือน โดยที่ม่อนดอยไม่รู้ไม่เห็น ทั้งที่เป็นคนเฝ้ายามแท้ๆ

คำฝายกับเนื้อนางแทบบ้า เช่นเดียวกับม่อนดอย วิ่งตามหาตัวการให้วุ่น ไม่คิดเลยว่าศรีวัลลากับจันตากำลังหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง ที่แผนร้ายส่งพวกสร้อยฟ้ากลับไปป่วนที่ปางจะได้ผลเกินคาด

“ป่านนี้พวกมันคงกลัวหัวหดแน่ๆแม่นาย แทบจะเก็บของออกจากปางแน่ๆ”

“มันยังไม่ไปหรอก ฉันรู้จักนิสัยดื้อด้านของนังเนื้อนาง บอกพวกมันให้ลงมืออีก”

“ได้เจ้า...มันจะต้องขนหัวลุก อยู่ไม่เป็นสุข เพราะน้ำมือนังสามคน!”

สองนายบ่าวยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ไม่รู้เลยว่าอรองค์แอบเห็นทุกอย่าง แม้ไม่ได้ยินเสียง แต่มั่นใจว่าจันตากับศรีวัลลาต้องมีอะไรบางอย่างปิดบังแน่ๆ

ด้านเนื้อนาง...ประสาทเสียมากเมื่อเห็นกระดาษเสียบหน้าเรือนไม่ห่างจากซากไก่ถูกเชือดนัก ข้อความเขียนด้วยเลือด ขู่เอาชีวิตจากบุคคลปริศนาทำให้อดเป็นกังวลไม่ได้ เมื่อณไตรทราบเรื่องก็โกรธมาก ประกาศกร้าวให้คนงานในปาง โดยเฉพาะแสงคำกับม่อนดอย ตามหาตัวการทำเรื่องบ้าบอครั้งนี้ให้ได้

หลังจัดการทิ้งซากไก่ถูกเชือดไว้หน้าเรือนเนื้อนางตั้งแต่เช้า สร้อยฟ้า รัญจวนและกำปุ้งก็สะพายกระเป๋าเข้ามาในปาง ตีหน้าเศร้าเคล้าน้ำตา โอดครวญกับณไตรและเนื้อนางว่าถูกขับไล่จากคณะบุญน่าน ไม่มีที่ไป เลยมาขอพึ่งใบบุญอีกครั้ง คำฝายหมั่นไส้มาก แหวลั่นว่าเรื่องซากไก่ต้องเป็นฝีมือสามสาวจอมป่วนแน่ๆ พวกสร้อยฟ้าเต้นผาง ยืนกรานเสียงสั่นว่าไม่ใช่พวกตน...ใครจะกล้าหาเรื่องวุ่นวายทั้งที่ไม่มีที่ซุกหัวนอน!

ณไตรเบื่อจะฟังสามสาวจอมป่วน เลยโยนการตัดสินใจให้เมียรัก เนื้อนางลำบากใจ แต่เมื่อพวกสร้อยฟ้าสัญญาและสาบานจะไม่ทำร้ายและระรานเธออีก ก็อดใจอ่อนไม่ได้ ยอมให้เข้ามาเป็นคนงานอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาไม่ไว้วางใจของณไตร คำฝายและม่อนดอย...ดูซิว่าจะทำตัวดีได้นานแค่ไหน

เวลาเดียวกันที่กระท่อมกลางป่า...เทพทัตรับหน้าที่ดูแลแขไขแทนแสงคำกับณไตรที่ต้องกลับปางบ้าง กันไม่ให้พวกเนื้อนางสงสัยมากไปกว่านี้ แต่หมอหนุ่มคงระวังตัวน้อยไปหน่อย เลยถูกแขไขที่เกิดจำบางอย่างเกี่ยวกับเนื้อนางขึ้นมาได้ แล้วอารมณ์พลุ่งพล่าน ฉวยโอกาสตอนเทพทัตเผลอ เอาโซ่รัดมือเท้าของตัวเองมารัดคอเขาจนสลบ!

ระหว่างที่แขไขมุ่งหน้ามาที่ปางอีกครั้ง แสงคำกำลังถูกพวกเนื้อนางซักไซ้อย่างหนักว่าหายหัวไปไหนมาทั้งคืน ถึงไม่ทันเห็นคนร้ายเอาซากไก่ถูกเชือดมาทิ้งหน้าเรือนเนื้อนาง ผู้จัดการหนุ่มอึกๆอักๆ สุดท้ายก็แก้ตัวเสียงแผ่วว่าต้องไปดูไม้ในป่าตามคำสั่งณไตร เนื้อนางไม่เชื่อนัก แต่ก็คาดคั้นไม่ได้มากเพราะณไตรมาช่วยตัดบทเสียก่อน

แสงคำขอตัวไปทำงานตามคำสั่งณไตรเรียบร้อยแล้ว เนื้อนางถึงได้หันไปพูดตรงๆกับณไตร

“คุณบอกเนื้อนางได้ไหมพ่อเลี้ยง มีอะไรอยู่ในป่า มันเกี่ยวกับที่ผีหน้าเหมือนแขไขเข้ามาบีบคอเนื้อนางใช่ไหม”

“เนื้อนาง...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่คุณจะสงสัยผมกับแสงคำ คุณต่างหากที่กำลังตกอยู่ในอันตราย”

“เนื้อนางรู้ว่าผีแขไขอยากฆ่าเนื้อนาง ไม่ว่าจะผีจริงหรือผีปลอม เนื้อนางระวังตัวอยู่แล้ว แต่ถ้ามีอะไรที่เนื้อนางจะช่วยคุณกับอ้ายแสงคำเรื่องนี้ได้ เนื้อนางก็อยากช่วย เพราะมันหมายถึงการล้างมลทินให้ตัวเนื้อนางด้วย”

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเนื้อนาง ผมต้องดูแลคุณ ถึงคุณจะบอกว่าดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องการผม ผมก็จะไม่ห่างจากคุณ ผมอยากให้คุณรู้ ว่ามันคือความภูมิใจที่ผู้ชายคนหนึ่งได้ปกป้องผู้หญิงที่เป็นหัวใจตัวเอง”

น้ำเสียงห่วงใยทำให้เนื้อนางใจอ่อนยวบ ยอมละความสงสัยไว้ก่อน ด้วยความซาบซึ้งใจในความรักของณไตร

คำฝายปลีกตัวจากเนื้อนางมาหาแสงคำในบ่ายวันเดียวกัน เตือนสติเขาให้ดูแลเนื้อนางให้ดี สมกับที่สัญญากับหมื่นหล้าไว้ แสงคำหน้าเจื่อน คำฝายได้ทีขอให้บอกความจริงทุกอย่าง แต่แสงคำปฏิเสธ

“มันยังไม่ถึงเวลา อีกไม่นานหรอกคำฝาย...ใครที่ทำร้ายเนื้อนางมันต้องชดใช้!”

ooooooo

บุญลือกับปิงลัดเลาะตามทางเดินในป่าอย่างชำนาญ หมายมาดจะเจอแขไขให้ได้ แล้วโชคก็เข้าข้าง เมื่ออดีตสาวสวยชาวบางกอกเดินตัวตรงทื่อมาจากอีกทาง บุญลือสั่งให้ปิงไปจับตัว แต่ลูกน้องคนสนิทดันปอดแหกวิ่งหนีไปเสียก่อน ทิ้งบุญลือให้มองตามเซ็งๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปจับตัวแขไข

แต่แขไขก็แรงเยอะเหลือเชื่อ พุ่งไปบีบคอบุญลือ พร้อมความจำที่ผุดขึ้นมาเลือนรางว่าอีกฝ่ายเป็นคนผลักตนตกเหว บุญลือตาเหลือก ผลักตัวเองออกอย่างแรงก่อนจะเป็นฝ่ายบีบคอแขไข หวังฆ่าให้ตายคามือ แต่สัญชาตญาณรักตัวกลัวตายของแขไขก็ทำให้ฮึดสู้ กางเล็บข่วนกลางหน้าบุญลือเต็มแรง แล้วหนีเตลิดด้วยความหวาดกลัว

ขณะที่แขไขหนีตายกลางป่า เนื้อนาง คำฝายและม่อนดอยก็ถกกันอย่างเคร่งเครียดเรื่องณไตรกับแสงคำมีความลับ แม้จะเชื่อว่าสองหนุ่มมีแผนการจะจับตัวคนร้าย แต่ไม่เห็นความจำเป็นต้องปิดบังเนื้อนางม่อนดอยถอนใจเหนื่อยหน่าย ไม่รู้เรื่องแผนการของสองหนุ่ม แต่คิดว่าณไตรคงคิดดีแล้ว...มากคน ยิ่งมากความ

ฟากณไตรกังวลมาก เมื่อทราบจากเทพทัตที่ฟื้นจากสลบ ว่าแขไขแอบหนีออกไปแล้ว สองหนุ่มกลัวหญิงสาวจะเป็นอันตราย เลยช่วยกันตามหา แล้วก็ได้ถอนใจโล่งอก เมื่อพบแขไขนั่งตัวสั่นที่กลางป่า อดีตสาวสวยชาวบางกอกกลัวลนลาน พร่ำบอกสองหนุ่มว่ามีคนไล่ตาม บุญลือเห็นณไตรเลยตัดสินใจซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ ได้แต่มองตามเทพทัตพยุงแขไขแยกไปด้วยแววตาเคียดแค้น...ทำไมมึงถึงตายยากตายเย็นนักวะนังแขไข!

ณไตรรอจนเทพทัตกับแขไขลับร่างไปแล้ว จึงกวาดตามองหาบุคคลปริศนาที่แขไขอ้างว่าตามมาฆ่าเธอ บุญลือซ่อนตัวให้เงียบที่สุด ก่อนจะยกปืนเล็งพ่อเลี้ยงหนุ่ม แต่ต้องยกเลิกทุกอย่าง เมื่อเห็นแสงคำก้าวเข้ามาจากอีกทาง

บุญลือยอมถอยแบบเสียไม่ได้ ส่วนพวกณไตรรวมตัวกันที่กระท่อมของแขไข หนักใจไม่น้อย เมื่อเห็นว่ากระท่อมกลางป่าคงไม่ปลอดภัยสำหรับแขไขแล้ว ไหนจะถ้อยคำเหมือนละเมอของเธออีก ว่ามีคนกำลังตามฆ่า ณไตรพยายามถามว่าคนร้ายชื่ออะไร แต่ความหวาดกลัวและความเครียดตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ทำให้แขไขช็อกตัวแข็งทื่อ แถมอาละวาดใส่หนุ่มๆ
อีกต่างหาก จนเทพทัตต้องเอ่ยปากขอให้พัก...คงต้องให้เวลาเธอมากกว่านี้

ท่าทางหวาดระแวงของแขไขทำให้ณไตรตัดสินใจให้แสงคำอยู่เฝ้าที่นี่ ส่วนเทพทัตให้กลับไปก่อน และจะพามาผลัดเปลี่ยนกับแสงคำในวันรุ่งขึ้น ไม่อยากให้แสงคำหายไปนานจนเนื้อนางสงสัย ผู้จัดการหนุ่มเข้าใจความจำเป็นดี แต่ยังนึกไม่ออกว่าณไตรจะใช้ข้ออ้างใดกับเมียรักเรื่องการหายตัวไปของเขา

“ฉันจะบอกว่าใช้นายไปติดต่องานเอกสารกับป่าไม้จังหวัด ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่ ต้องค้างในเมือง พรุ่งนี้ฉันจะเอาอาหารมาส่งที่ชายป่า นายเฝ้าแขไขอย่าให้ใครเข้าใกล้ได้อีก”

คืนเดียวกันที่มุมลับตาในบ้านหิมวัต...วันดีตกใจหน้าซีดเมื่อเห็นสภาพบุญลือที่ถูกข่วนจนหน้าเป็นแผลยาว แต่ที่ทำให้เดือดจัด ก็เมื่อน้องชายผู้ซื่อสัตย์บอกว่าแขไขยังมีชีวิต แม้จะเสียสติแต่ก็มีพวกณไตรคอยดูแล วันดีเครียดมาก

“พ่อเลี้ยงดูแลแขไข เราจะเดือดร้อน พ่อเลี้ยงไม่ใช่คนโง่ ถ้าช่วยแขไข ก็แสดงว่าพ่อเลี้ยงกำลังควานหาตัวเรา”

“ฉันต้องทำยังไงพี่ ทั้งเนื้อนาง ทั้งแขไขไอ้ปิงก็ปอดแหก เอาแต่วิ่งหนี ฉันคนเดียวสู้พ่อเลี้ยงแสงคำไม่ได้แน่ๆ”

“ปล่อยเรื่องเนื้อนางให้ฉันจัดการ แกรีบหาทางฆ่านังแขไข”

“ทำไมเราไม่หนีไปตอนนี้ล่ะพี่ ฉันไม่อยากติดคุก”

“เราจะไม่หนี อีกนิดเดียว ทุกอย่างก็จะสำเร็จ ฉันไม่มีวันล้มเลิก!”

ขาดคำก็ไล่น้องชายไปจัดการแขไข ไม่รู้เลยว่าอรองค์แอบซ่อนตัวไม่ห่างกันนั้น แม้จะไม่รู้จักชายหนุ่มแปลกหน้าและไม่ได้ยินว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน แต่ท่าทางเกรี้ยวกราดของวันดีก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้

อรองค์เห็นวันดีเดินมาทางที่ตนซ่อนอยู่ เลยหลบเข้าเรือน แต่คงรีบมากไป เลยทิ้งหลักฐานเป็นกลีบกุหลาบสีแดงสดไว้บนพื้น วันดีผ่านมาเห็นก็มีสีหน้าเข้มขึ้น ยิ่ง

เมื่อเห็นอรองค์นั่งจัดดอกไม้ ยิ่งมั่นใจว่าครูสาวต้องระแคะ ระคายอะไรบางอย่างแน่ แต่สาวใช้เก่าแก่ก็ฉลาดพอจะไม่กระโตกกระตาก รอจนอรองค์ขอตัว จึงพึมพำไล่หลัง

“คนที่ต้องตายอีกคนคือแก...ครูอรองค์!”

ooooooo

กว่าณไตรจะไปส่งเทพทัตและกลับถึงปางก็เย็นย่ำ เนื้อนางรออยู่แล้วที่เรือนพักเขา พร้อมขันโตกถาดใหญ่ หวังเอาใจให้หายเหนื่อย และแอบล้วงความลับ ไม่รู้เลยว่าพวกสร้อยฟ้าตามดูห่างๆด้วยแววตารังเกียจ สามสาวปะทะคารมกับคนทั้งปางเหมือนเคย ก่อนจะหาโอกาสจัดการทำลายชีวิตเนื้อนางตามคำสั่งศรีวัลลาไปด้วย

ท่าทีเอาอกเอาใจของเมียรัก ทำให้ณไตรชื่นใจมาก อ้อนเสียงหวานว่าอยากให้เป็นแบบนี้ทุกวัน เนื้อนาง ยิ้มบางๆก่อนจะขอตัวไปนอนที่เรือน แต่ณไตรไม่เห็นด้วย ห่วงและกลัวเธอจะมีอันตราย

“เนื้อนาง...ทำไมถึงไม่กลัวคนที่มันจ้องจะทำร้ายคุณ”

เนื้อนางถอนใจยาว ก่อนจะให้เหตุผลเสียงอ่อนแต่หนักแน่น “ผีแขไขคงไม่กล้ามาถึงนี่ แต่ถ้าเป็นเรือนเนื้อนาง ใกล้ป่า เขาหลบเข้ามาทำร้ายเนื้อนางได้ง่ายกว่า ถ้าเราจะจับผีให้ได้ ก็ต้องอยู่ที่เรือนเนื้อนาง”

“อยู่ที่เรือนคุณก็ได้ แต่ผมไม่ให้ใครเฝ้าคุณ... นอกจากผมคนเดียว”

ค่ำคืนนั้นผ่านไปด้วยดี แสงคำเฝ้าแขไขตลอดคืน พยายามลุ้นสุดตัว ให้เธอฟื้นความจำให้ได้ เนื้อนางจะได้พ้นจากมลทินเสียที เช่นเดียวกับณไตร เฝ้าเมียรักจนแทบไม่หลับไม่นอน แต่แม้จะเหนื่อยและเพลีย ก็สบายใจว่าเมียรักจะปลอดภัย ไม่มีใครเข้ามาทำร้ายโดยที่เขาไม่อยู่ด้วยเหมือนที่ผ่านมา

สองผัวเมียคงจะพูดคุยกันอีกนาน ถ้าไม่มีแขกสาวมาตะโกนเรียกหน้าเรือนเสียก่อน ประกายนั่นเอง วิ่งร้องไห้ขอกลับมาอยู่ปางด้วย เพราะถูกบัวตองทุบตีอย่างหนัก บุญน่านก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะเมียหลวงจะตัดหางปล่อยวัด ไม่ให้เงินสักบาท ถ้ากล้ามาขวางและอี๋อ๋อกับเมียน้อยอย่างประกายให้เห็น

ณไตรยกหน้าที่การตัดสินใจให้เมียรัก เนื้อนางสงสาร เห็นแก่ที่เคยล่มหัวจมท้ายกันมา เลยยอมให้กลับมาอยู่ด้วย แม้จะเชื่อลึกๆว่าประกายคงขอออกไปอีก ถ้าเจอที่หมายดีกว่า ส่วนพวกสร้อยฟ้าตาวาวด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้ยินจากพวกคนงานว่าประกายบากหน้ากลับมาอยู่ปางอีกครั้ง...คราวนี้ล่ะ พวกกูจะเอาคืนให้สาสมเลย!

หลังจัดการเรื่องประกายเรียบร้อย ณไตรก็หาเรื่องลากม่อนดอยมาสั่งงาน ก่อนจะปลีกตัวไปส่งข้าวให้แสงคำ ส่วนพวกสร้อยฟ้า จัดแจงส่งกำปุ้งที่ปลอมตัวเป็นผีในชุดขาว หลอกล่อให้เนื้อนางเข้าไปในป่า หวังให้เหยียบกับดักสัตว์จนปางตาย แต่ม่อนดอย คำฝายและประกายก็ไปช่วยทัน เนื้อนางเลยรอดอย่างหวุดหวิด

ณไตรซึ่งเพิ่งกลับจากเยี่ยมแขไขและไปรับเทพทัตมาดูอาการหญิงสาว โมโหมากเมื่อทราบว่าเมียรักถูกลอบทำร้าย กำปุ้งกลัวตัวสั่น ละล่ำละลักแก้ตัวว่าไม่ได้ตั้งใจ แค่อยากล้อเล่นกับอดีตช่างฟ้อนเท่านั้น แต่ไม่มีใครเชื่อ โดยเฉพาะพ่อเลี้ยงหนุ่ม สั่งให้คนงานจับกำปุ้งมัดไว้...ห้ามใคร ปล่อยทั้งนั้น ให้ตากแดดตากฝนตรงนี้ จนกว่าจะยอมพูด!

กว่าศรีวัลลาจะทราบก็บ่ายจัด โกรธลูกชายมาก มุ่งหน้าไปปาง พร้อมกับจันตาและอรองค์ ณไตรกับเนื้อนางไม่สะทกสะท้าน รออยู่แล้วด้วยท่าทีนิ่งสงบ และยืนกรานหนักแน่นว่ากำปุ้งต้องได้รับโทษ ศรีวัลลาโมโหแหวลั่น

“จะลงโทษคนถึงตายเพราะเอาใจเมีย ถึงเวลาแล้วสินะที่หิมวัตต้องล่มจมเพราะนังผู้หญิงแพศยาคนนี้”

ณไตรจ้องหน้าแม่อย่างไม่กลัว “หยุดด่าว่าเนื้อนางสักทีเถอะครับแม่นาย กำปุ้งตั้งใจทำร้ายเนื้อนาง มีพยานเห็นทุกคน ถ้าไม่ใช่ผมแต่เป็นตำรวจ แม่นายคิดบ้าง หรือเปล่าครับ ว่าคนที่สั่งให้กำปุ้งทำจะต้องติดคุกไปด้วย”

“แกเข้าข้างมัน ช่วยมันจนลืมความเป็นหิมวัต”

“ความเป็นหิมวัตคือการให้เกียรติทุกคน เนื้อนางเขาก็มีศักดิ์ศรีความเป็นคนเหมือนเรา”

ศรีวัลลาโพล่งออกไปว่าเนื้อนางต่ำช้าไม่ต่างจากจันทร์เป็งผู้เป็นแม่ เนื้อนางพร่ำขอให้เลิกพูดถึงแม่ในแง่ร้าย แต่ศรีวัลลาไม่ยี่หระ แถมหันไปบอกลูกชายอีกต่างหาก ว่าจันทร์เป็งเป็นตัวการให้กัศยะ พ่อของเขาต้องตาย...เพราะเสน่หายั่วยวนของแม่แก ผัวฉันเลยอยากได้มันเป็นเมีย ถึงขนาดจะแย่งมันมาจากนายห้างฝรั่ง!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ชิงชิง” ขวาง “เบน” เสียหลักล้มทับ ใจเต้นแรง...บีบคอแก้เขิน

“ชิงชิง” ขวาง “เบน” เสียหลักล้มทับ ใจเต้นแรง...บีบคอแก้เขิน
21 ก.พ. 2563
08:30 น.