ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม

การกลับมาปางอีกครั้งของเนื้อนาง ทำให้ณไตรคิดได้ว่าควรฟังความข้างเธอบ้าง โดยเฉพาะเหตุการณ์ คืนนั้น ที่ไม่มีใครเห็นหรือได้ยินจริงๆสักคน เนื้อนางถอนใจยาว ก่อนจะเล่าเสียงเรียบ

“มีคนอยากให้เกิดเรื่องเนื้อนางเป็นชู้กับคุณธรรพ์ พอเนื้อนางกลับมา ก็มีคนอยากให้เนื้อนางตายตรงที่ที่เจอศพคุณแขไข มันไม่ใช่ความบังเอิญ มีคนอยากให้เนื้อนางไปจากบ้านหิมวัต ไปจากที่นี่...ไม่อยากให้เนื้อนางพูดความจริง”

“ถ้าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดต้องการปิดปากคุณ ทำไมต้องฆ่าแขไข มันไม่ง่ายกว่าหรือ ถ้าจะจัดการคุณคนเดียว โจทย์ที่เราต้องตีให้แตก หาคำตอบให้ได้ คือใครที่ได้ผลประโยชน์จากการตายของคุณกับแขไขมากที่สุด”

เนื้อนางคิดตาม แต่ไม่ทันพูดอะไร อรองค์ซึ่งรับ คำสั่งจากศรีวัลลาให้มาสืบเรื่องเนื้อนางก็โผล่มาก่อน เนื้อนางมีสีหน้าเหนื่อยใจ อดตัดพ้อไม่ได้ว่าคงถึงเวลาที่เธอต้องไปรับคำเย้ยหยันจากศรีวัลลาอีกครั้ง ณไตรไม่ให้ไป กลัวเมียรักมีเรื่องกับแม่อีก อรองค์จับสังเกตตลอดอึ้งไม่น้อยที่เห็นเนื้อนางยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง

“แต่ฉันก็ไม่อยากทำตัวขี้ขลาด เอาแต่หลบหน้าแม่นาย ทั้งๆที่ฉันไม่ผิด”

“ผมไม่อยากให้มีเรื่องกันตลอดเวลา ถึงได้แยกคุณมาที่นี่ ต่างคนต่างอยู่”

ภาพผัวเมียเถียงกันด้วยความเป็นห่วงทำให้อรองค์อดแทรกขึ้นไม่ได้ ว่าศรีวัลลาอาจไม่พอใจถ้าเนื้อนางไม่ยอมไปพบ ณไตรหันขวับเอาเรื่อง เตือนเสียงเข้มไม่ให้ครูสาวยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวเขาอีก ส่วนเรื่องเนื้อนาง เขาจะรับผิดชอบเองทั้งหมด อรองค์ตั้งท่าจะแย้ง แต่ต้องยั้งไว้ก่อน เมื่อแสงคำปรากฏตัวและอาสาอยู่เป็นเพื่อนเนื้อนางที่เรือน ณไตรพยักหน้ารับรู้ ก่อนบอกทุกคนว่าจะกลับบ้านหิมวัต เพื่อชี้แจงเรื่องเนื้อนางกับศรีวัลลาด้วยตัวเอง

เวลาเดียวกันที่ร้านอาหารในเมือง...ม่อนดอยกับคำฝายกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ประกายมองมายิ้มๆ แล้วถามตรงๆว่าจะกลับไปลำบากที่ปางทำไม คำฝายหยุด กินและอธิบายเสียงอ่อน

“ฉันกับเนื้อนางเกิดกลางป่า ปางเป็นบ้านของฉัน ชีวิตที่มีเพื่อนมันมีความสุขมากกว่าชีวิตมีเงินแต่ไม่มีอิสระ”

ประกายเบ้ปากไม่เห็นด้วย แต่คำฝายไม่ถือสา เตือนสติให้หมั่นเก็บเงินบ้าง ถ้าไม่อยากลำบากในวันหน้า ประกายฮึดฮัด เถียงทันควันว่าไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกเหมือนอีกฝ่าย ม่อนดอยอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดดูถูกจากปากสาวสวยอย่างประกาย ต่างจากคำฝาย ไม่คิดมาก แถมพูดเหมือนเข้าใจอีกต่างหาก

“เอาเถอะ แกจะดูถูกฉันกับเนื้อนางยังไงก็ได้ ฉันไม่ถือเพราะเห็นแกเป็นเพื่อน แต่จำไว้นะประกาย...

คนอื่นเขาจะนับถือเราที่ความดี เพราะเสื้อผ้าต่อให้สวยแค่ไหน ก็ปิดใจสกปรกไม่ได้ ฉันก็ขอให้ชีวิตแกโชคดีแล้วกัน”

รอยยิ้มจริงใจของคำฝาย ทำให้ประกายอดทึ่งไม่ได้ ละอายใจไม่น้อยที่พูดไม่ดีกับเพื่อนแบบนั้น

ooooooo

คำฝายกับม่อนดอยมัวเถลไถลในเมืองจนไม่มีรถกลับปาง ต้องค้างในเมืองอีกคืน ไม่รู้เลยว่าเนื้อนางเฝ้ารอด้วยความเป็นห่วง โดยมีแสงคำนั่งเป็นเพื่อน อดีตช่างฟ้อนอดซักเรื่องเขาหายเข้าป่าบ่อยๆไม่ได้ แสงคำหน้าเจื่อน โกหกไม่เก่งแต่พยายามกลบเกลื่อนว่าทำงานตามคำสั่งณไตร เนื้อนางไม่เชื่อ แต่ก็จนปัญญาเพราะไม่มีหลักฐานมากกว่านี้

ด้านณไตร...รับศึกหนักจากศรีวัลลา โวยวายใหญ่โต เมื่อรู้ว่าลูกชายเอาเมียบ้านดอยกลับไปอยู่ปางอีก แม้เขาจะเพียรอธิบายว่ามีเหตุผล ไม่อยากให้ทะเลาะกันจนมีเรื่อง แต่ศรีวัลลาก็ไม่สนใจ

“มันสมควรมีเรื่องด้วยไหมล่ะ ขนาดมันเป็นฆาตกร แกยังเห็นมันดีกว่าแม่ ถามจริงๆ...แกกอดผู้หญิงแพศยาอย่างเนื้อนางลงได้ยังไง ไม่ทุเรศตัวเองเลยหรือ ที่ต้องใช้ผู้หญิงคนเดียวกับน้องชาย”

ณไตรข่มความโกรธสุดความสามารถ อรองค์

มองตาไม่กะพริบ อดเห็นใจพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ได้ ที่ต้องใช้ ความอดทนอดกลั้นอย่างมากจะเกลี้ยกล่อมศรีวัลลา ซึ่งตั้งหน้าตั้งตาจับผิดเนื้อนางตลอด

“คิดเหรอว่าแกจะเปลี่ยนนิสัยกร้านโลกีย์ของเมียแกได้ ไม่มีทางหรอกณไตร แกต้องเสียใจเพราะเนื้อนางอีก”

ณไตรมองมาด้วยแววตาขมขื่น ขอร้องแม่เสียงอ่อน “แม่ครับ...แม่ทั้งลงโทษ ทั้งปรักปรำ ทั้งให้ร้ายผู้หญิงคนหนึ่งมากเกินไปหรือเปล่าครับ ความจริงยังไม่มีการพิสูจน์ จะพิพากษากันเลยหรือครับ”

คำขอของลูกชายคนโตไม่ทำให้ศรีวัลลาใจอ่อน แถมประกาศลั่น...จะลากคอเนื้อนางมาเข้าคุกให้ได้!

คืนเดียวกันที่ปางหิมวัต...เนื้อนางยอมเข้าไปนอนบนเรือนด้วยความไม่เต็มใจนัก แต่ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของแสงคำ ที่จะนอนเฝ้าหน้าเรือนตามคำสั่งณไตร เพราะดูท่าคำฝายกับม่อนดอยคงกลับพรุ่งนี้เช้าแน่ ผู้จัดการหนุ่มรอจนอดีตช่างฟ้อนเข้าห้อง จึงไปตรวจหน้าระเบียง แล้วตาลุกวาวเมื่อเห็นชายผ้าขาวแวบมาจากชายป่า

แสงคำคว้าปืนยิงไล่ หวังจับผีแขไขตัวปลอมให้ได้คาหนังคาเขา แต่ก็พลาด ถูกใครบางคนจากมุมมืดเล่นงาน โดนฟาดหัวจนสลบในป่าลึกนั่นเอง ร่างในชุดขาวปรากฏตัวหลังจากนั้นและกระชากผ้าออก เผยให้เห็นโฉมหน้าปิงกับบุญลือ ตัวการซึ่งรับมอบหมายมาจากวันดีให้จัดการปิดปากเนื้อนางและทุกคนที่พยายามปกป้อง

เสียงปืนสนั่นป่าทำให้เนื้อนางตกใจตื่น เสียงลมพัดวูบไหวบริเวณหน้าต่างยิ่งทำให้ใจเสีย อดีตช่างฟ้อนรวบรวมสติและความกล้า ตะโกนเรียกแสงคำแต่ไม่มีเสียงตอบรับ เลยข่มความกลัวหยิบมีดเล่มเล็กมาถือไว้ ก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่ไม่ทันหลับก็ต้องเบิกตาโพลง เมื่อเห็นใบหน้าหนึ่งพุ่งประชิด พร้อมแสยะยิ้มร้ายที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม!

แขไขนั่นเองที่โผล่มาหาเนื้อนางถึงเรือน และตรงไปบีบคออดีตช่างฟ้อนด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล เนื้อนางพยายามดิ้นรน กรีดร้องและผลักไส แต่ก็สู้แรงแขไขไม่ได้ และเกือบจะถูกแทงไปแล้ว ถ้าไม่รวบกำลังเฮือกสุดท้ายจะผลักตัวออก แต่ความพยายามนั้นก็เป็นหมัน เมื่อเธอถูกแขไขจับศีรษะกระแทกพื้นหมดสติคาเรือนเสียก่อน

แขไขคงฆ่าเนื้อนางไปแล้ว ถ้าบุญลือกับปิงจะไม่มาเห็น และเข้าใจว่าเป็นผีจนหนีเตลิดไป แขไขละความ สนใจจากเนื้อนางและถลาตามติดสองหนุ่ม อารมณ์เกรี้ยวกราดจากส่วนลึก ทำให้ตั้งหน้าตั้งตาจะทำร้ายสองหนุ่มเต็มที่ แต่บุญลือกับปิงก็หนีไปจนได้ ส่วนแขไขก็เดินเข้าไปในป่าลึกและหายวับไปในความมืดทันที!

ooooooo

กว่าแสงคำจะรู้สึกตัวอีกครั้งก็เช้าตรู่วันต่อมา ผู้จัดการหนุ่มนึกถึงเนื้อนางด้วยความเป็นห่วงและรุดกลับไปที่ปางทันที เจอเข้ากับคำฝายและม่อนดอยที่เพิ่งลงรถจากในเมืองเช่นกัน เมื่อทั้งสองได้ยินเรื่องวุ่นวายทั้งหมด ก็วิ่งหน้าตื่นตามติดแสงคำ อยากไปเห็นกับตาว่าเนื้อนางปลอดภัยและไม่โดนทำร้ายเหมือนทุกครั้งที่ได้อยู่ตามลำพัง

แต่ทุกคนก็ต้องหน้าซีดเผือดไปตามๆกัน เมื่อเห็นสภาพสลบไสลไม่ได้สติของเนื้อนางภายในเรือนพัก อดีตช่างฟ้อนรู้สึกหลังจากนั้นไม่นาน ยกมือแตะคอแล้วยืนยันว่าถูกแขไขทำร้าย ไม่ใช่ผีอย่างที่ทุกคนเชื่อและเข้าใจ แสงคำตกใจกว่าใคร เพราะมีความลับเรื่องแขไขที่ยังบอกใครไม่ได้ แต่ไม่ทันพูดอะไร คำฝายก็โพล่งออกไปเสียก่อน

“หน้าตาเหมือนแขไข...เนื้อนาง...ตั๋วแน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด”

“เนื้อนางไม่มีวันลืมหน้าคุณแขไข เขาบีบคอแล้วก็จะฆ่าเนื้อนาง...จริงๆนะอ้ายแสงคำ”

แสงคำอึ้งไปอึดใจ ก่อนปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แขไขตายไปตั้งนานแล้ว

“แต่เนื้อนางเห็นกับตานะอ้ายแสงคำผีหน้าตา เหมือนคุณแขไข...แววตาก็ใช่”

ม่อนดอยกับคำฝายมองคนนี้ทีคนนั้นทีด้วยความงุนงง เนื้อนางพยายามจะอธิบาย แต่ก็ถูกแสงคำตัดบทเสียงเรียบว่าไม่มีทางที่ผีแขไขจะมีจริง พร้อมกับขอตัวไปรายงานเรื่องทั้งหมดให้ณไตรรับรู้

ณไตรทราบเรื่องทุกอย่างแล้วแทบคลั่ง ความเป็น ห่วงเมียรักทำให้ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง แต่สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือไปตามหาแขไขในป่าลึก กลัวจะไปอาละวาดให้เนื้อนางจับได้และแผนที่เคยวางไว้จะพังหมด!

ระหว่างที่ณไตรกับแสงคำตระเวนหาแขไขทั่วป่า เนื้อนาง คำฝายและม่อนดอยนั่งคุยกันสีหน้าเคร่งเครียด โดยเฉพาะเรื่องการปรากฏตัวของผีแขไขที่เหมือนตัวจริงมากเมื่อคืนก่อน คำฝายกับม่อนดอยไม่ค่อยเชื่อนัก คิดว่าศพผู้หญิงที่ณไตรค้นพบที่ก้นเหวเมื่อหลายปีก่อน น่าจะเป็นเครื่องยืนยันแล้วว่าแขไขตายจากโลกนี้ไปแล้วแต่เนื้อนางไม่เชื่อ จะบุกสำรวจป่าด้วยตัวเอง

เชื่อสุดใจว่าณไตรกับแสงคำคงปิดบังอะไรบางอย่างจากเธอแน่ โดยเฉพาะที่สองหนุ่มไม่เคยให้การตรงกัน เรื่องการหายเข้าป่าทุกวันของแสงคำ รวมทั้งคำยืนยันของแสงคำที่ย้ำตลอดว่าผีแขไขไม่มีจริง ม่อนดอยเสนอให้รอณไตรกลับมาสะสางทุกอย่าง คำฝายสนับสนุนเต็มที่ เนื้อนางยอมแบบไม่เต็มใจนัก แต่ก็เชื่อว่าทุกคน รักและหวังดีกับเธอจริงๆ

ด้านแขไข...วนเวียนในป่าทั้งคืน สุดท้ายก็เดินโซซัดโซเซไปถึงเหวลึก สถานที่เกิดเหตุร้ายของเธอเมื่อหลายปีก่อน พลันภาพเก่าๆก็แวบเข้ามาในหัว ทั้งภาพเธอถูกบุญลือผลักตกเหว และภาพเธอหนีตายในป่าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ความทรงจำเก่าๆถาโถม แขไขยืนนิ่งราวกับถูกสาป พร้อมกับเรื่องราวในอดีตที่มาดึงเธอกลับไปอีกครั้ง...

หลังถูกบุญลือผลักตกเหวเมื่อห้าปีก่อน แขไขต้องหอบร่างโซมเหงื่อและเลือดไปทั่วป่า พยายามหาที่หลบภัยและหาอาหารประทังชีวิต ความกลัวจับจิตจู่โจมหญิงสาวทั้งยามหลับและยามตื่นจนแทบบ้า สุดท้ายความหวาดระแวงก็ทำให้แขไขสติขาดผึง กลายเป็นคนบ้าจำอะไรไม่ได้ตั้งแต่บัดนั้น

แขไขดึงตัวเองจากอดีต ความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับฆาตกรที่ทำร้ายเธอเมื่อห้าปีก่อนทำให้คลั่ง สติขาดๆวิ่นๆของตัวทำให้เดินไปถึงปากเหว หมิ่นเหม่จะร่วงลงไปเหมือนครั้งที่แล้ว โชคดีที่ณไตรกับแสงคำผ่านมาเห็นและกระโจนคว้าตัวไว้ แต่แขไขก็ขัดขืนจนสองหนุ่มแทบหมดแรง เธอมีท่าทางหวาดผวาพ่อเลี้ยงหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อเห็นหน้าแสงคำ ซึ่งป้อนข้าวป้อนยาเธอทุกวัน ก็มีท่าทีอ่อนลงจนสามารถนำตัวกลับกระท่อมในป่าลึกได้ในที่สุด

ณไตรกับแสงคำหายไปในป่านานจนเนื้อนางนั่งไม่ติด ร่ำๆจะไปตามหาความจริงด้วยตนเอง ม่อนดอยอาสาไปแทน แต่เนื้อนางยืนยันจะไปด้วยตนเองให้ได้ คำฝายห้ามเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายต้องใช้ไม้ตาย

“แขไขตายในป่านั่น แล้วก็ยังมีผีโผล่มาจองเวร ตั๋ว ตั๋วเกือบตายมากี่ครั้งแล้ว ถ้าตั๋วดื้อจะไป ไม่สนใจความ เป็นห่วงของพี่ ก็ขอให้นึกถึงพ่ออุ๊ยหมื่นหล้า พ่ออุ๊ยให้พี่ปกป้องตั๋ว ถ้าพี่ทำไม่ได้ พ่ออุ๊ยที่อยู่บนสวรรค์จะเสียใจแค่ไหน”

แววตาและน้ำเสียงห่วงใยจริงจังของคำฝาย ทำให้เนื้อนางรู้สึกผิด จำยอมรอที่เรือนแบบไม่เต็มใจนัก

เวลาเดียวกันที่กระท่อมในป่าลึก...แขไขยอมให้แสงคำพาไปพักบนแคร่ด้านในแต่โดยดี ไม่ทันมองว่าณไตรจะใช้โซ่ล่ามเธอไว้ จนเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นบางอย่างที่แขนและขา อดีตคนงามจากบางกอกก็ดิ้นรนจนเลือดออกซิบๆ ณไตรพยายามซักถามเรื่องเมื่อคืนก่อน โดยเฉพาะตอนเธอแอบไปทำร้ายเนื้อนางถึงเรือน แขไขกรีดร้องไม่เลิก พึมพำชื่ออดีตช่างฟ้อน ศัตรูหัวใจคนสำคัญจนสองหนุ่มอดกังวลไม่ได้ โดยเฉพาะณไตรที่ตัดสินใจขังเธอไว้ที่นี่

“ผมขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้กับคุณ คุณดูแลตัวเองไม่ได้ ถ้าคุณออกจากกระท่อมหลังนี้ คุณจะเป็นอันตราย”

แขไขเบิกตาโพลง อาละวาดโวยวายว่าจะถูกพวกเขาฆ่าทิ้ง แสงคำรีบบอกว่าอยากช่วยเธอเท่านั้น แต่แขไขไม่เชื่อ ทั้งดิ้นทั้งร้องจนสองหนุ่มอยากจะเป็นบ้า แต่ก็พยายามรัดร่างเธอไว้ ไม่ให้ทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้ และสองหนุ่มก็ไม่ต้องรอนานเลย เพราะสุดท้ายแขไขก็หมดสติลง เปิดโอกาสให้สองหนุ่มอุ้มไปวางบนแคร่ ก่อนจะนั่งมองและเฝ้าดูอาการด้วยความเวทนา...แม้จะเคยร้ายแค่ไหน แต่ก็ไม่น่าจะต้องเป็นบ้าขนาดนี้เลย

ooooooo

แขไขหลับสนิทแล้ว ณไตรเลยสั่งให้แสงคำไปรับเทพทัตมาดูอาการ ส่วนตัวเองจะกลับปางไปหา เนื้อนาง ไม่อยากหายไปนานให้น่าสงสัยไปกว่านี้ สองหนุ่มแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัว ไม่รู้เลยว่าที่ปางกำลังมีเรื่องยุ่ง เมื่อศรีวัลลาบุกมาพร้อมตำรวจหลายนาย โดยมีจันตากับอรองค์ตามมาด้วย อยากรู้นักว่าเนื้อนางจะหนีไปได้อีกไหม

เนื้อนางที่ร้อนรนเพราะอยากรู้ความลับของณไตรกับแสงคำ ตั้งท่าจะแอบหนีคำฝายกับม่อนดอยเข้าป่า แต่ต้องตะลึงตาค้าง เมื่อเห็นพวกศรีวัลลาดักรอหน้าเรือน พร้อมกับตำรวจที่ทำท่าจะจับเนื้อนางไปโรงพัก คำฝายโวยปกป้องน้องรักเต็มที่ แต่ศรีวัลลาไม่หวั่น จ้องหน้าสะใภ้ชาวดอยแล้วประกาศจะลากตัวเข้าคุก เนื้อนางไม่กลัวสวนกลับ

“ข้อหาอะไรหรือคะแม่นาย เนื้อนางไม่ใช่ฆาตกร คืนนั้นเนื้อนางก็ถูกทำร้ายจนเกือบตายที่ปางนี้”

“โกหก...มันวางแผนทุกอย่าง ฆ่าแขไข เป็นชู้ลูกชายฉัน จับมันไปขังให้ตายคาคุก ให้สมกับที่มันเอาชีวิตแขไข”

ถ้อยคำอาฆาตและข้อกล่าวหาของศรีวัลลา ไม่ได้ทำให้เนื้อนางโกรธ แต่เลือกจะเผชิญหน้าและตอบโต้เสียงเข้ม

“คุณกล่าวหาว่าเนื้อนางเป็นคนฆ่า ทั้งที่เนื้อนางถูกตีหัวจนสลบ แล้วก็ถูกพามาอยู่ในเรือนนี้ ไม่ได้หนีไปไหน แถมยังถูกทำให้เข้าใจผิดว่านอนกับคุณธรรพ์”

“ไม่ต้องไปฟังนังคนนี้ มันมารยาเก่งเหมือนแม่”

“คุณว่าแม่เนื้อนางทำไม เนื้อนางทำให้คุณเสียใจคนเดียว ไม่เกี่ยวกับแม่เนื้อนางเลยสักนิด”

“คนมันพาลไงล่ะเนื้อนาง เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่า ไม่ทำความดีแล้วยังปากหาเรื่อง เก่งแต่ด่าพ่อแม่คนอื่น”

คำพูดเหน็บแนมของคำฝาย ทำให้จันตาเหลืออด ตั้งท่าจะไปทำร้าย แต่ช้ากว่าตำรวจที่พุ่งไปขวางสองสาวไว้ ก่อนจะขอคุมตัวเนื้อนางไปสอบสวนที่โรงพัก คำฝายกับม่อนดอยพยายามขัดขวาง แต่ก็สู้กำลังตำรวจไม่ได้ เนื้อนางคงจะถูกใส่กุญแจมือไปแล้ว ถ้าณไตรจะไม่ปรากฏตัว พร้อมประกาศกร้าว ไม่ให้ใครหน้าไหนพาเมียเขาออกจากปางทั้งนั้น ศรีวัลลาโกรธมากที่เห็นว่าลูกชายปกป้องเมียชาวดอย แต่ณไตรไม่หวั่นตอกกลับ

“แม่นายตัดสินเนื้อนางด้วยความเกลียด ไม่เคยให้ความยุติธรรมทั้งที่เนื้อนางไม่เคยด่าแม่นายเลยสักครั้ง”

“คุณณไตรคะ แม่นายหวังดี อยากให้ตำรวจมาสอบสวนเรื่องนี้” อรองค์อดแย้งไม่ได้

“เงียบ ครูอรองค์...นี่มันเรื่องในครอบครัวผมถ้าคุณยังยุ่งไม่เลิก ผมจะไล่คุณออกแล้วส่งกลับกรุงเทพฯพรุ่งนี้”

อรองค์เงียบเสียงทันที ศรีวัลลายิ่งเดือด แหวใส่ลูกชายคนโตที่ช่วยเหลือฆาตกรอย่างเนื้อนาง

“ผมไม่ได้ช่วยฆาตกร เพราะไม่มีหลักฐานอะไรเลยบอกว่าเนื้อนางฆ่าแขไข ไม่มีอาวุธ ไม่มีพยานเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่เมื่อห้าปีก่อน ทุกคนตรงนี้ ไม่มีใครอยู่ในเหตุการณ์เลยแม้แต่คนเดียว”

ทุกคนอึ้งไปอึดใจเพราะณไตรพูดแทงใจดำ พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่รอช้า หันไปทางตำรวจเพื่อตอกย้ำข้อเท็จจริง

“แค่คำพูดปรักปรำไม่กี่คำว่าเนื้อนางฆ่าแขไข มันไม่ใช่หลักฐานจะตัดสินความผิดเอาคนเข้าคุกได้”

ตำรวจเห็นจริงด้วย ทำท่าจะถอย แต่จันตาไม่ยอม โพล่งออกไปว่ามีคนเห็นศพแขไขที่ก้นเหวแล้วเมื่อห้าปีก่อน และคนงานในปางบางส่วนก็เป็นพยานได้ ณไตรหันขวับ จ้องหน้าจันตานิ่ง ก่อนจะย้อนเสียงเรียบ

“แล้วเราเห็นตอนเนื้อนางฆ่าแขไขหรือเปล่า ฆ่ายังไง ใครเห็นบ้าง เธอเหรอ...จันตา ความเกลียด ความเคียดแค้นของแม่นายทำลายชีวิตแขไขไปคนหนึ่งแล้ว ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกกับเนื้อนาง”

ศรีวัลลาหมดความอดทน ถลาไปตบหน้าลูกชายฉาดใหญ่ ท่ามกลางความตกใจของทุกคน โดยเฉพาะเนื้อนางมองมาด้วยความเห็นใจและเป็นห่วง แต่ณไตรก็ไม่สะทกสะท้านหรือโต้ตอบ แม้แต่เมื่อศรีวัลลาประกาศจะตัดขาดความเป็นแม่ลูก ถ้าหากเขาจะเลือกเข้าข้างเนื้อนางเหมือนที่ผ่านมา เขาก็ไม่เปลี่ยนความตั้งใจเดิมแน่ๆ

ooooooo

ณไตรไม่ให้ใครหน้าไหนมาเอาตัวเนื้อนางไปทั้งนั้น แต่ไม่ปฏิเสธหากตำรวจต้องการจะสอบปากคำเมียรัก โดยสามารถมาหาได้ทุกเวลาที่ปางหิมวัตส่วนศรีวัลลากับจันตาไม่ยอมแพ้ แม้จะเอากฎหมายเล่นงานเนื้อนางไม่ได้ ก็หวังจะใช้ความกลัวเป็นเครื่องมือแทน ด้วยการใช้ผีแขไขมาอาละวาดให้มันอยู่ที่นี่ไม่ได้!

หลังปะทะอารมณ์กับแม่อย่างดุเดือด ณไตรก็ต้องมานั่งฟังเรื่องราวของผีแขไขที่เหมือนตัวจริงจากเนื้อนาง เขาถอนใจหนักหน่วง รู้ดีแก่ใจว่าเมียรักไม่ได้โกหก แต่ยังไม่ถึงเวลาจะเปิดตัวแขไข เลยต้องเฉไฉขอตัวไปเตรียมเอกสารเรื่องไม้ที่สำนักงาน แต่ไม่วายบอกให้สบายใจว่าวางแผนกับแสงคำจับกุมตัวผีแขไขไว้แล้ว คงไม่มีอะไรมาระรานเธออีก แต่เนื้อนางไม่เชื่อเพราะท่าทางเขามีพิรุธมาก คำฝายอดไม่ได้ ถามตรงๆว่าน้องรักสงสัยในตัวพ่อเลี้ยงหรือ

เนื้อนางชี้ไปที่ทางเข้าป่า พร้อมเอ่ยถึงข้อสันนิษฐานของตัวเอง “เห็นหรือเปล่าว่าเมื่อกี้พ่อเลี้ยงออกมาจากทางป่า ถ้าเขาเพิ่งมาจากเมืองจริงๆอย่างที่บอก เขาต้องมาจากทางหน้าปาง ไม่ใช่ออกมาจากทางนั้น”

เวลาเดียวกันที่กระท่อมกลางป่า...เทพทัตกับแสงคำช่วยกันจับตัวแขไขที่ตื่นมาอาละวาด ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ง่ายๆ เทพทัตถึงกับหมดแรง กว่าจะจับตัวเธอมาฉีดยาระงับประสาทได้ และอดถามไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้อาการเธอดีก็ขึ้นมากแล้ว แสงคำเซ็งไม่แพ้กัน ก่อนจะบอกว่าแขไขคลั่งและแอบหนีไปเจอเนื้อนางเมื่อคืนก่อน!

ด้านเนื้อนาง...ทนเก็บความสงสัยไม่ไหว ต้องแอบไปดูณไตรถึงสำนักงาน ม่อนดอยตามติด พยายามกล่อมให้เธอกลับเรือน อย่าจับผิดณไตรแบบนี้ เนื้อนางเห็นณไตรทำงานจริงตามที่อ้าง และเห็นแก่ความห่วงใยของเขาที่มีให้ตลอด เลยยอมถอย ไม่รู้เลยว่าณไตรรู้ตัวทุกอย่างและเลือกจะตบตาเมียรักด้วยการนั่งทำงานบนสำนักงานรอให้เธอมาเห็นกับตา ก่อนจะแวบหายไปในป่าลึกเพื่อดูอาการของแขไข

แม้จะคาใจในพฤติกรรมแปลกๆของณไตรกับแสงคำ แต่เนื้อนางก็ไม่อยากทิ้งข้อสันนิษฐานเดิมของตัว โดยเฉพาะที่ว่าใครคือคนได้ประโยชน์มากที่สุดจากการตายของเธอกับแขไข ม่อนดอยไม่เชื่อว่าวันดีจะมีส่วนเกี่ยวข้อง แต่เนื้อนางก็ชี้แจงให้เห็นว่าวันดีอาจมีส่วนรู้เห็น เพราะทั้งเธอกับแขไขต่างถูกวันดีหลอกให้มาที่ปางในคืนเดียวกัน รวมทั้งหลอกคำฝายให้เข้าเมือง เห็นได้ชัดว่าทำทุกอย่างเพื่อแยกเธอออกจากคนอื่นๆ

“ป้าวันดีจะฆ่าคุณแขไขทำไม ยังมีไอ้บุญลืออีก มันหลอกฉันกับไอ้แสงคำเข้าเมืองจนไม่ได้อยู่ช่วยเนื้อนาง”

เนื้อนางบอกว่าบุญลือเป็นอดีตผู้จัดการปาง แต่ไม่น่ามีอะไรเกี่ยวข้องกับวันดีซึ่งเป็นคนของบ้านหิมวัต

“ถ้าจะฆ่า...ฆ่าเนื้อนางคนเดียวก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องฆ่าคุณแขไข แล้วป้าวันดีจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เพื่ออะไร”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ฝันเป็นจริง “เอี๊ยง” ร่วมซีน “เขตต์” นักแสดงในดวงใจ ในละคร "เรือนสายสวาท"

ฝันเป็นจริง “เอี๊ยง” ร่วมซีน “เขตต์” นักแสดงในดวงใจ ในละคร "เรือนสายสวาท"
25 ก.พ. 2563
10:37 น.