ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงฉิมพลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม อธิชาติ ประกบ เบลล่า ราณี ใน "เพลิงฉิมพลี" ละครพีเรียดซ่อนปมฆาตรกรรม

เนื้อนางคร้านจะเถียงกับณไตรเลยผละไปหาอัศดายุ แต่เด็กชายจำเธอไม่ได้และไม่ยอมให้เข้าใกล้ ธรรพ์ซึ่งเดินโซซัดโซเซเพราะความเมามาจากอีกทาง เฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่าง ทันเห็นเนื้อนางถูกอรองค์กีดกันไม่ให้เข้าถึงตัวอัศดายุ โดยมีณไตรพยายามช่วยไกล่เกลี่ย ไม่อยากให้ครูสาวพูดไม่ดีต่อหน้าลูกชาย

ท่าทางเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของณไตร ทำให้ธรรพ์เหลืออด โพล่งออกไปว่าทุกคนรอคอยการกลับมาของเนื้อนางหลายปีแล้ว ณไตรมองมาด้วยแววตาไม่ชอบใจที่น้องชายจงใจพูดเรื่องภายในครอบครัวให้คนอื่นอย่างครูสาวรับรู้ แต่ธรรพ์ไม่สนใจใครอีกแล้ว ความเจ็บช้ำที่ผ่านมาทำให้หมดความอดทน

“พี่ณไตรไม่ต้องกีดกันเนื้อนางกับอัศดายุหรอกครับ ยังไงอัศดายุก็เคยโตมาเพราะน้ำนมของเนื้อนาง”

“แกหุบปาก...แล้วเอาสารรูปขี้เมาหยำเปของแกไปให้พ้นสายตาฉันดีกว่า...หรือว่าจะมารอล่ำลากัน”

เนื้อนางฉุนจัด กี่ปีผ่านไปผัวสุดที่รักก็ไม่เคยมองเธอในแง่ที่ดีขึ้น แต่ณไตรก็ไม่สะทกสะท้านกับสายตาต่อว่านั้น ตอกกลับเสียด้วยซ้ำว่าคงทำใจให้เชื่อไม่ได้...ก็คนที่ฉันรักร่วมมือกันหักหลัง แล้วยังจะปากแข็งทั้งคู่อีก!

อรองค์เห็นท่าไม่ดี เลยพาอัศดายุไปฝากกับวันดี ส่วนตัวเองวกกลับมาสนามหน้าบ้านอีกครั้ง ทันได้ยินธรรพ์กับเนื้อนางโต้ตอบกับณไตรอย่างดุเดือด ณไตรโกรธจัด ตั้งท่าจะชกน้องชายให้หายคลั่ง เนื้อนางไม่ห้าม แถมยุส่ง

“ชกคุณธรรพ์จนตาย เนื้อนางกับคุณธรรพ์ก็ไม่พ้นมลทิน เนื้อนางก็ยังเป็นผู้หญิงหลายใจที่นอนกับน้องชายคุณ”

ณไตรเงื้อหมัดค้าง สบตาเมียรักด้วยแววตาเข้มขึ้น เช่นเดียวกับธรรพ์ที่มองมาด้วยความทึ่ง

“ถ้าอย่างนั้น เนื้อนางก็ขอเปลี่ยนใจ ในเมื่อตราบาปมันติดตัวเนื้อนาง ไม่ว่ากี่ปีๆก็ลบล้างไม่ได้ เนื้อนางก็จะอยู่ที่นี่ อยู่ที่หิมวัต อยู่รอให้คุณเอาตำรวจมาจับ เนื้อนางอยากให้เรื่องคุณแขไขถูกฆ่าได้รับการสอบสวนใหม่อีกครั้ง”

ด้านคำฝาย...นึกเอะใจอยู่แล้ว เนื้อนางหายตัวจากคณะรำวงดื้อๆ จึงแอบตามไปดูที่บ้านหิมวัต ถึงกับตะลึงตาค้าง เมื่อเห็นน้องรักนอกไส้กำลังปะทะคารมกับณไตรและธรรพ์อย่างเผ็ดร้อน ณไตรโมโหมาก แต่เนื้อนางไม่กลัว แดกดันเขาอีกต่างหาก ที่ตั้งหน้าตั้งตาไล่เธอกลับปางราวกับจะกลัวว่าธรรพ์กับเธอจะเล่นชู้กันเหมือนคราวนั้น

“เนื้อนางเจ็บจนไม่สะทกสะท้านกับความเจ็บปวดอะไรแล้ว ทีนี้ลูกผู้ชายอย่างคุณจะทำยังไง ทุบตีเนื้อนางเหมือนที่ทำกับน้องชายให้หายแค้นใช่ไหม หรือว่าศักดิ์ศรีพ่อเลี้ยงณไตรมันต้องเหนือกว่าทุกคน ถึงมาตัดสินชีวิตเนื้อนาง เนื้อนางจะไม่ทนให้ใครข่มเหงอีกแล้ว เพราะน้ำตาเนื้อนางมันแห้ง หัวใจเนื้อนางมันไร้รักตั้งแต่วันที่ถูกสามีหาว่ามีชู้!”

ณไตรพูดไม่ออก ส่วนคำฝายทนเห็นน้ำตาน้องรักไม่ไหว พรวดออกไปประคองด้วยความเป็นห่วง และแหวพ่อเลี้ยงหนุ่มว่าเนื้อนางไม่ได้หนีความผิด แต่ที่หายหน้าไปคราวก่อนเพราะเธอเป็นคนพาหนี ธรรพ์หัวเราะเย้ยหยันเหมือนคนบ้า ตะโกนเรียกแขไขให้มาดูความวุ่นวายตรงหน้า อรองค์ซึ่งตามดูทุกอย่างจากมุมหนึ่ง มองท่าทีแปลกๆของธรรพ์ด้วยความสงสัย โดยเฉพาะน้ำเสียง...ฟังดูแดกดันและประชดประชันแขไขมากกว่าคนรู้จักธรรมดา!

เนื้อนางกับคำฝายทำท่าจะไปช่วยพยุงธรรพ์กลับห้อง แต่ณไตรหึงจัด ไม่ยอมให้เมียรักเข้าใกล้และจะพาน้องชายไปเอง แต่อรองค์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ตัดสินใจปรากฏตัวและอาสาพาธรรพ์กลับห้อง ทิ้งเนื้อนางกับคำฝายให้จ้องหน้าณไตรนิ่ง ราวกับจะถามว่าจะส่งพวกเธอกลับปางเมื่อไหร่

ooooooo

อรองค์ถอนใจเหนื่อยหน่าย ผิดหวังมากที่เกือบได้ชื่อคนที่เกลียดแขไขจากปากธรรพ์อยู่แล้ว ถ้าเขาจะไม่เมาหลับไปก่อน ส่วนเนื้อนางกับคำฝายกลับถึงปางในบ่ายวันเดียวกัน แสงคำรีบไปรับหน้า ดีใจมากได้เจอสองสาวอีกครั้ง โดยเฉพาะกับเนื้อนาง...ผู้หญิงที่เขาเคยสาบานกับหมื่นหล้าว่าจะดูแลจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

ระหว่างที่พวกเนื้อนางพูดคุยปรับทุกข์กัน ม่อนดอยแวะไปหาณไตรที่เรือนพัก รายงานเรื่องผีแขไขอาละวาดเมื่อคืนก่อน รวมทั้งพฤติกรรมแปลกๆของอรองค์ ที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องการตายของแขไขจนน่าสงสัย ณไตรถอนใจเซ็งๆ สั่งการให้ม่อนดอยจับตาดูครูสาวอย่าให้คลาดสายตา ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนคราวที่แล้ว

“เรื่องแขไขยังเอาผิดคนลงมือไม่ได้ เนื้อนางกลับมาคราวนี้ก็ดีแล้ว เรื่องทุกอย่างจะได้จบสักที”

แสงคำแยกไปคุยกับณไตรแล้ว เนื้อนางกับคำฝายเลยจัดเรือนเรื่อยๆ จนกระทั่งเย็นย่ำ คำฝายจึงอาสาไปเอาอาหารที่โรงครัว โดยทิ้งเนื้อนางให้รอที่เรือนตามลำพัง เวลาเดียวกันที่เรือนพักณไตร...แสงคำส่ายหน้าเบื่อๆให้กับท่าทางกลัวผีแขไขจนหัวหดของม่อนดอย ณไตรไม่สนใจคนงานหนุ่มทั้งสอง มัวแต่ห่วงเมียรัก ม่อนดอยละความกลัว แซวเจ้านายหนุ่มขำๆ...พ่อเลี้ยง ห่วงเมีย คิดถึงเมีย อยากเขี่ยถ่านไฟเก่าก็รับมาตรงๆดีกว่า!

ฝ่ายเนื้อนางรอคำฝายกลับจากโรงครัวจนเมื่อย พลันได้ยินเสียงกุกกักหน้าประตู เลยรีบไปเปิด มั่นใจว่าพี่สาวนอกไส้คงกลับมาแล้ว แต่อดีตช่างฟ้อนก็ต้องเบิกตาโพลง หน้าซีดเผือด เมื่อเห็นร่างผีในชุดขาว หน้าตาเละ พุ่งเข้ามาจะบีบคอ เสียงกรีดร้องของเนื้อนางทำให้คำฝายตกใจ รีบวิ่งมาที่เรือนทันที ทันได้เห็นน้องรักดิ้นรนด้วยความทรมานจากการถูกบีบรัดคอ คำฝายไม่รอช้า โยนถาดอาหารในมือ แกงร้อนๆสาดใส่ร่างในชุดขาวนั้นจนผงะ วิ่งหนีไปดื้อๆ

เนื้อนางจะตามเพราะมั่นใจว่าเป็นคนไม่ใช่ผี แต่คำฝายกลัวจนขยับแข้งขยับขาไม่ได้ กระโจนกอดรัดน้องสาวนอกไส้แน่น พึมพำเสียงสั่นให้อยู่เป็นเพื่อนอย่าจากไปไหน พร้อมตะเบ็งเสียงร่ำไห้ขอความช่วยเหลือจนณไตร แสงคำและม่อนดอยสะดุ้ง คว้าปืนกับไฟฉายลงจากเรือนพัก วิ่งไปทางเรือนเนื้อนางทันทีด้วยความเป็นห่วง

เวลาเดียวกันในชายป่าไม่ไกลจากปาง...ร่างผีในชุดขาววิ่งลัดเลาะไปตามทางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากหน้ากากผีออกอย่างแรง บุญลือนั่นเองที่ปลอมตัวเป็นผีแขไขหลอกให้เหล่าคนงานแตกตื่น สีหน้าเจ็บแค้นมากที่จัดการฆ่าปิดปากเนื้อนางไม่สำเร็จ แถมอาจถูกพวกณไตรตามล่าจนแทบเอาตัวไม่รอดอีกต่างหาก!

การไล่ล่าร่างผีในชุดขาวเป็นไปอย่างยากลำบากหลังจากนั้น บุญลือซ่อนตัวในความมืด และเล็ดลอดออกไปได้ในที่สุด ส่วนพวกณไตรกลับมาดูอาการเนื้อนางกับคำฝายที่เรือนอย่างอ่อนล้า ส่ายหน้าหมดหวัง เมื่อต้องแจ้งข่าวร้ายกับเนื้อนางว่าไม่สามารถจับร่างผีในชุดขาวนั้นได้ คำฝายตัวสั่นไม่เลิก มั่นใจมากว่าอีกฝ่ายเป็นผีแขไข

แต่เนื้อนางค้านหัวชนฝา ชี้ที่รอยบนคอตัวเอง “ไม่ใช่ผีแขไขหรอกพี่คำฝาย ดูรอยที่คอเนื้อนางสิ มันไม่ใช่ผี มันบีบคอเนื้อนางจนเป็นรอย พอเนื้อนางเอาคนโทตีหัว มันเจ็บ มันถึงปล่อยเนื้อนาง คนที่บีบคอเนื้อนางไม่ใช่ผี!”

ด้านอรองค์...ไม่ละความพยายามจะสืบความจริงเรื่องแขไข เช้ารุ่งขึ้นจึงแกล้งพูดให้ธรรพ์สงสัยและเอ่ยปากชวนเขากับอัศดายุไปเที่ยวปางหิมวัต ธรรพ์ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“พี่ณไตรไม่ให้อัศดายุไปที่นั่นหรอก พี่ณไตรเอาแต่ปิดหูปิดตา ไม่ยอมรับรู้ความจริงอะไรเลย”

อรองค์ตีหน้าซื่อ ทำท่าตกใจแล้วแกล้งพูด “กระทั่งเรื่องที่แม่คุณอัศดายุตายเหรอคะ คุณแขไข...เธอคงไม่มีความสุขเลยนะคะ เธอคงรอคนที่เธอรัก วิญญาณของเธอถึงยังวนเวียนที่ปาง...ไม่ไปไหน”

ธรรพ์ตาโต ไม่เคยได้ยินว่ามีเรื่องผีแขไขอาละวาดในปาง อรองค์จับทางได้ ลอบยิ้มร้าย ก่อนจะเล่าถึงเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืนก่อน โดยเฉพาะตอนเธอพยายามจะพิสูจน์ว่าผีแขไขมีจริงหรือไม่ ธรรพ์ไม่รอช้า ตั้งท่าจะขับรถ

ออกไปที่ปาง อรองค์ชอบใจมากที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน อาสาขอไปเป็นเพื่อนทันที

ooooooo

ณไตรสั่งงานสำคัญบางอย่างที่เขามอบหมายและไว้ใจให้แสงคำทำแต่เพียงผู้เดียว ผู้จัดการหนุ่มพยักหน้ารับ แต่ไม่วายบ่นว่าพ่อเลี้ยงจะปิดบังเรื่องนี้อีกนานแค่ไหน ยิ่งช่วงนี้ที่ผีแขไขอาละวาดหนักขึ้นทุกวัน ณไตรถอนใจหนักหน่วง บอกเสียงเข้มว่าจนกว่าจะกำจัดผีแขไขได้จริงๆ เขาจะเปิดเผยทุกอย่างด้วยตัวเอง

ฟากวันดี...กระวนกระวายมาก เมื่อรู้ว่าธรรพ์ไปที่ปางพร้อมอรองค์ เมื่อบุญลือมาพบตอนสายวันเดียวกัน ก็พาลหัวเสียใส่ ไม่เข้าใจว่าเรื่องง่ายๆ แค่ปิดปากเนื้อนาง ทำไมเขาถึงทำไม่สำเร็จ

บุญลือหน้าเสีย ตอบพี่สาวเสียงอ่อย “มันไม่กลัวผี แถมยังมีอีคำฝาย แล้วก็พ่อเลี้ยงมาช่วย”

วันดีมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด จนต้องกดดันน้องชาย “ตอนนี้มันยกโขยงไปปางกันหมด ก็คงจะเรื่องผีแขไข บุญลือ...แกต้องหาทางใช้ผีแขไขฆ่าปิดปากนังเนื้อนางโดยเร็วที่สุด ก่อนที่มันจะรื้อฟื้นเรื่องคืนนั้นขึ้นมา”

เหตุการณ์สุดระทึกเมื่อคืนก่อน ทำให้เนื้อนางครุ่นคิดอย่างหนัก มั่นใจมากว่าร่างในชุดขาวนั้นไม่ใช่ผี แต่เป็นคนแน่ๆ ม่อนดอยกับคำฝายสันนิษฐานว่าคงตั้งใจมาหลอกเนื้อนางให้กลัวจนไม่กล้าอยู่ที่ปาง แต่เนื้อนางไม่คิดว่านั่นคือสาเหตุเดียว น่าจะมีอะไรมากกว่านั้นและอาจร้ายแรงจนถึงแก่ชีวิตเธอด้วย

คำฝายส่ายหน้าปลงๆ เตือนสติน้องรักเสียงอ่อน “เนื้อนาง...ผีมันก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ โดยเฉพาะผีตายโหงอย่างแขไข ขนาดเป็นๆมันยังเกลียดตั๋วอย่างกับอะไรดี นี่ตายไป...มันคงอยากจะมาเอาชีวิตตั๋วไปด้วย”

“เนื้อนางไม่กลัวนะพี่คำฝาย แล้วเนื้อนางก็จะไม่หนีแล้วด้วย เพราะคุณแขไขเธอถูกทำร้าย ตายอย่างทารุณ แล้วคนฆ่าเธอก็ยังไม่ถูกลงโทษ เธอถึงต้องกลับมาถามหาความยุติธรรม”

เวลาเดียวกันที่เรือนพักณไตร...ธรรพ์ซึ่งเพิ่งมาถึงพร้อมอรองค์ กำลังโวยวายใส่หน้าพี่ชายที่ปิดบังเรื่องผีแขไขมาตลอด ณไตรมองหน้าน้องชายนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน แถมตอกกลับว่าเป็นเรื่องไร้สาระ อรองค์ทนไม่ได้แย้งขึ้น

“คนตายทั้งคน วิญญาณไม่สงบสุข ฆาตกรก็ยังลอยนวลอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เรื่องไร้สาระนะคะ”

“ครูอรองค์...ผมไม่คิดว่าคุณจะต้องสงสัยเรื่องแขไข”

“เพราะอรเจอผีคุณแขไขแล้วน่ะสิคะ...แสงคำเป็นพยานได้”

ขาดคำก็กวาดตาหาแสงคำทั่วเรือน ณไตรต้องบอกว่าผู้จัดการหนุ่มมีงานสำคัญต้องทำ ก่อนจะไล่น้องชายกับครูสาวกลับบ้านหิมวัต ธรรพ์โกรธมาก ค่อนแคะว่าเพราะเนื้อนางอยู่ที่นี่ พี่ชายเลยอยากให้เขาไปพ้นๆหน้า ณไตรกุมขมับ อยากจะเป็นบ้าตายกับความไร้เหตุผล พาลไปทั่วของน้อง ตั้งท่าจะโต้กลับอยู่แล้วแต่ช้ากว่าธรรพ์

“ทำไมทุกคนได้เจอผีแขไข แล้วทำไมต้องกีดกันผม ผมเคยรู้จักแขไข รู้จักเขาดีที่สุด คืนที่เขาตาย ผมก็อยู่ที่นี่ ผมอยากเจอแขไข ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ผมก็อยากเจอแขไข”

ธรรพ์ผลุนผลันลงเรือนไปแล้ว ทิ้งอรองค์ให้มองตามด้วยความสงสัย เช่นเดียวกับณไตร เริ่มเอะใจท่าทางแปลกๆของน้องชาย ครูสาวเห็นท่าไม่ดี กลบเกลื่อนด้วยการชวนคุยเรื่องปาง โดยเฉพาะป่ารอบๆ ที่เธอคันไม้คันมืออยากไปสำรวจใจแทบขาด แต่ณไตรซึ่งระแวงเป็นทุนห้ามไว้ กลัวครูสาวจะเป็นอันตรายเหมือนแขไข

“อย่าเดินไปไหนมาไหนคนเดียว ห้ามไปไกลจากแถวนี้ โดยเฉพาะในป่านั่น ห้ามไปเด็ดขาด”

ท่าทางขึงขังของณไตรทำให้อรองค์ตกใจไม่น้อย “อรไม่ได้คิดจะวุ่นวายอะไรเลยจริงๆนะคะ อุตส่าห์มาถึงปางทั้งที ก็อยากเห็นป่ากว้างๆสักครั้งในชีวิต อรไม่รบกวนคุณณไตรหรอกค่ะ ให้แสงคำพาอรไปก็ได้”

“แสงคำไม่ว่าง...เอาไว้วันหลังนะครับ ผมจะพา

ครูไปเอง แต่วันนี้อย่าเพิ่งไปไหน รอที่นี่ก่อน”

ขาดคำก็ลงจากเรือน ทิ้งอรองค์ให้มองตามงงๆ...อะไรนักหนา ทั้งณไตรและแสงคำ ห้ามไม่ให้เราเข้าป่าทั้งคู่!

ooooooo

หลังมีปากเสียงกับพี่ชายอย่างรุนแรง ธรรพ์ไปเดินเล่นระบายอารมณ์ครู่ใหญ่ ก่อนจะไปเรือนเนื้อนางเพื่อตามหาผีแขไข อดีตช่างฟ้อนมองมาด้วยความสงสาร รู้ดีว่าเขาต้องเจ็บปวดและเสียใจแค่ไหน ต้องเสียหญิงสาวอันเป็นที่รัก แต่คำฝายกับม่อนดอยไม่รู้เรื่องด้วย และพูดถึงผีแขไขในแง่ไม่ดี ทำให้ธรรพ์โกรธและผละจากไปดื้อๆ

เนื้อนางตัดสินใจตามไปปลอบใจ ส่วนคำฝายกับ ม่อนดอยมองหน้ากันงงๆ ไม่เข้าใจว่าธรรพ์จะหัวเสียเรื่องอะไร

“ก็คงเรื่องคืนนั้น คืนที่แขไขตายน่ะสิ ไม่รู้เหมือนกัน ว่าคุณธรรพ์มาที่นี่ แล้วไปอยู่ในเรือนกับเนื้อนางได้ยังไง”

ระหว่างที่คำฝายกับม่อนดอยถกกันเรื่องคืนนั้น...

เนื้อนางค่อยๆเดินไปใกล้ธรรพ์ ที่ยืนทุบมือลงระเบียงเพื่อระบายอารมณ์ เมื่อเขาเห็นอดีตช่างฟ้อน ก็แหวใส่ว่าเพราะเธอแย่งณไตรไปจากแขไข เรื่องเลยเป็นแบบนี้ เนื้อนางไม่โต้ตอบและไม่โกรธ เห็นใจเขามากกว่าที่ต้องมาเจ็บช้ำตามลำพัง บอกให้ใครรู้ด้วยไม่ได้

“ไม่ต้องมาปลอบ ฉันมันคนขี้แพ้ ฉันมันอ่อนแอ เมียคนเดียวยังปกป้องไม่ได้”

ท่าทางหดหู่สิ้นหวังของธรรพ์ ทำให้เนื้อนางใจอ่อนยวบ ขยับไปโอบกอดและปลอบเสียงอ่อน

“เนื้อนางรู้ว่าคนทรมานใจที่สุด เพราะคุณแขไขหายตัวไปก็คือคุณธรรพ์”

ธรรพ์ร่ำไห้อย่างไม่อาย ระบายความในใจอย่างสุดกลั้น “ฉันเสียแขไข เสียลูก...อัศดายุไม่เคยเรียกฉันว่าพ่อ บาปกรรมใช่ไหม บาปกรรมที่ฉันไม่พูดความจริง ฉันถึงต้องเสียทั้งเมีย ทั้งลูก...สิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตฉัน ถ้าฉันเชื่อเธอตั้งแต่ตอนนั้น พูดความจริงกับทุกคน ไม่ยอมให้พี่ณไตรเป็นพ่ออัศดายุ วันนี้ฉันก็จะมีทั้งเมียทั้งลูก แขไขก็คงไม่ตาย”

ธรรพ์สะอื้นฮัก เนื้อนางลูบหลังปลอบใจ แต่สองหนุ่มสาวคงใกล้ชิดกันเกินไปหน่อย ณไตรที่เพิ่งผ่านมาเห็น เลยถึงกับตาลุกวาวด้วยความโมโหหึง ถลาไปจับร่างน้องชายเหวี่ยงกระเด็นไปอีกทาง

“ผู้หญิงชั่ว ผู้ชายมันก็เลว สุดท้าย...มันก็อดไม่ได้จะมาลอบสมสู่กันอีก!”

ขาดคำก็ตามไปกระทืบซ้ำ จนธรรพ์บอบช้ำไปทั้งตัว เนื้อนางตกใจหน้าซีด ผวาไปดูอาการธรรพ์ด้วยความเป็นห่วง แต่เหมือนจะเป็นการเพิ่มเพลิงแค้นให้แก่ณไตรมากกว่า ที่เมียรักสนใจคนอื่นมากกว่า!

ณไตรหอบร่างบอบช้ำของน้องชายไปทำแผลและดูอาการที่เรือนพักเจ้าของปาง โดยมีเนื้อนางตามติด ชะโงกหน้าดูด้วยความเป็นห่วง จนพ่อเลี้ยงหนุ่มทนไม่ไหว จ้องหน้าเมียรักนิ่งแล้วเอ่ยปากไล่

“กลับเรือนไปได้แล้ว ถ้าเธอยังมองมันด้วยสายตาเป็นห่วงอีก ฉันอาจจะเปลี่ยนใจฆ่ามันก็ได้”

เนื้อนางไม่อยากเถียงด้วย หมุนตัวลงจากเรือนดื้อๆ ทิ้งณไตรให้ดูแลน้องชายตามลำพัง ก่อนจะเรียกม่อนดอยมาสั่งความ ให้ตามคนงานหนุ่มๆสองสามคนมาพยุงธรรพ์ขึ้นรถ พากลับบ้านหิมวัตโดยเร็วที่สุด!

ด้านอรองค์...ไม่ละความพยายามจะพิสูจน์ความจริง เรื่องผีแขไข ตัดสินใจเข้าป่าตามลำพังเพื่อตามหาแสงคำ แล้วก็เหมือนโชคจะเข้าข้าง เมื่อเธอเห็นผู้จัดการหนุ่มเดิน ลัดเลาะไปตามทางพร้อมปิ่นโตในมือ อรองค์สะกดรอยตามช้าๆ ความสงสัยแล่นพล่านว่าแสงคำเอาปิ่นโตไปให้ใครกันแน่

ถึงจะพยายามเงียบเสียงที่สุด แต่แสงคำที่คุ้นเคยกับป่ามาตั้งแต่เกิดก็รู้สึกแปลกๆเข้าจนได้ เขาพยายามเดินกลับปางให้เร็วขึ้น สะดุ้งสุดตัวเมื่อชนกับเนื้อนางระหว่างทาง อรองค์รีบกระโดดหลบในมุมลับตา เห็นด้วยกับเนื้อนางทุกอย่าง ที่ไม่เชื่อแสงคำแม้แต่น้อย ว่าเข้าป่าไปจัดการช้างตกมันตั้งแต่เช้าเพิ่งจะกลับ!

อรองค์ใจไม่ดีกลัวถูกจับได้ รีบหาทางหลบไปก่อน ทิ้งแสงคำให้ถูกเนื้อนางคาดคั้นเสียงเข้ม ว่าไม่ได้ปิดบังอะไรจากเธอใช่หรือไม่ แสงคำหน้าเจื่อน ตอบเสียงอ่อยว่าไม่เคยโกหกเธอสักครั้ง ก่อนจะขอตัวไป

ทำงาน เนื้อนางไม่ค่อยเชื่อ ได้แต่มองตามหลังอดีตควาญช้างคนเก่งประจำปางหิมวัตด้วยสายตาสงสัย...

อ้ายแสงคำต้องมีความลับแน่ๆ

ooooooo

อรองค์ถูกณไตรเอ็ดเรื่องไปเดินเล่นเพ่นพ่านในปางตามลำพัง ก่อนจะบอกให้เธอรอที่เรือนพักของตนเพราะธรรพ์ถูกส่งตัวกลับบ้านหิมวัตแล้ว ครูสาว จะขออยู่กับเขา แต่ณไตรโบกมือห้ามและสั่งแสงคำ

ที่เพิ่งกลับจากทำธุระในป่า ให้ดูแลครูสาวอย่างดี ผู้จัดการ หนุ่มไม่เต็มใจนัก แต่ความปลอดภัยของครูสาวก็เป็นสิ่งที่ละเลยไม่ได้

เวลาเดียวกันที่ทางเดินในป่า...เนื้อนางเสียวสันหลังวาบ เมื่อเห็นร่างในชุดขาวลอยอยู่ห่างๆ แต่เพราะต้องการพิสูจน์ความจริง เลยตัดสินใจตามไปดู แล้วก็ต้องตะลึง

ตาค้าง เมื่อเห็นร่างในชุดขาวเต็มตาว่าเป็นคนไม่ใช่ผี!

เนื้อนางรวบรวมสติวิ่งตามติด ตะโกนลั่นให้ร่างในชุดขาวจอมหลอกลวงเผชิญหน้ากับเธอ ณไตรที่แอบเป็นห่วงเมียรัก ตระเวนตามหาทั่วปางสะดุ้งเฮือก วิ่งถลันเข้าป่าตามเสียงเธอสีหน้าแตกตื่น กลัวสุดหัวใจว่าเมียรักจะเป็นอันตราย...แต่ก็เหมือนทุกอย่างจะสายไป เมื่อเนื้อนางต้องกรีดร้องสุดเสียง เพราะถูกร่างในชุดขาวผลักตกเหว!

ร่างลึกลับในชุดขาวกระชากผ้าออก เผยโฉมหน้าปิงลูกน้องคนสนิทของบุญลือ ที่รับคำสั่งจากลูกพี่มาหลอกล่อเนื้อนางเข้าไปในป่าลึก ก่อนจะผลักตกเหวอย่างเลือดเย็นที่สุด แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามต้องการ เมื่อเนื้อนางไม่ได้หล่นถึงก้นเหว แต่คาอยู่บนก้อนหินใหญ่ไม่ไกลจากปากเหวนัก

บุญลือปรากฏตัวไม่นานหลังจากนั้น สั่งลูกน้องเสียงเข้มให้ลงไปจัดการเนื้อนาง ไม่ให้รอดมาปูดเรื่องแขไข ปิงลนลานทำตามคำสั่ง แต่ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อเนื้อนางที่แม้จะเจ็บแทบขยับร่างไม่ได้ ใจเด็ดตะโกนลั่นป่าเพื่อขอความช่วยเหลือ บุญลือมองหน้ากับปิงเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็ตัดสินใจหลบในพุ่มไม้ข้างทาง เมื่อได้ยินเสียงคนวิ่งมาจากอีกทาง

ณไตรนั่นเองที่วิ่งตามเสียงร้องของเมียรัก ไม่รอช้าจะลงไปช่วยเธอขึ้นจากเหวด้วยตัวเอง เนื้อนางเตือนให้ระวังหลังดีๆ เพราะมีคนไม่หวังดีผลักเธอลงเหว ณไตรไม่สนจะลงไปช่วย ไม่รู้เลยว่าบุญลือกับปิงแสยะยิ้มร้าย ไม่ยอมทิ้งโอกาสทองจะจัดการล้างแค้น และตั้งท่าจะหยิบปืนจากเอวมายิงพ่อเลี้ยงหนุ่ม!

ระหว่างที่เนื้อนางกับณไตรอยู่ในสถานการณ์ลำบาก...แสงคำกับอรองค์มีปากเสียงกันอย่างรุนแรง โดยเฉพาะท่าทางกวนประสาทของครูสาว ทำท่าเหมือนจะเกาะติดณไตรแจ ไม่เกรงใจเมียอย่างเนื้อนางเลย

“พ่อเลี้ยงเขาไม่สนใจคุณหรอกครูอรองค์ ผมจะบอกให้ว่าผู้หญิงคนเดียวในใจพ่อเลี้ยง ก็คือเนื้อนาง”

“แล้วคุณแขไขล่ะ...คุณแขไขก็เป็นเมียคุณณไตร”

น้ำเสียงเจ็บช้ำของอรองค์ทำให้ผู้จัดการหนุ่มเอะใจ แต่ก็ไม่ทำให้เขาใจอ่อน แหวเสียงเข้ม

“เนื้อนางกับพ่อเลี้ยงรักกันมาก่อน ฝ่าฟันปัญหาทุกอย่างจนได้แต่งงานกัน แล้วแขไขก็มาทำลายครอบครัวเขาสองคนด้วยคำว่าลูก สำหรับพ่อเลี้ยง...แขไขคือความรับผิดชอบ ที่ผู้ชายคนหนึ่งยอมทำเพื่อรักษาชื่อเสียงให้ผู้หญิง แต่กับเนื้อนาง...เนื้อนางคือความรักบริสุทธิ์ คุณรู้จักบ้างไหมครูอรองค์...ความรักที่ตายแทนกันได้”

ท่าทีขึงขังของเขาทำให้อรองค์อึดอัด แต่ยังใจกล้า หาว่าเขาจงใจยั่วโมโห แสงคำไม่สะทกสะท้านสวนกลับ

“เป็นครูประสาอะไร ทำไมไม่มีเหตุผล ระงับอารมณ์ไม่ได้ เอาแต่ดูถูกคนอื่น”

“ก็นายตั้งใจหาเรื่องฉันก่อน นายขยับมาใกล้ฉัน นายจะลวนลามฉัน”

แสงคำโกรธมาก พยายามข่มอารมณ์เต็มที่ “คนที่นี่...ถึงจะเป็นแค่ชาวบ้านในสายตาคุณ แต่เราก็ถูกสั่งสอน มาว่าห้ามทำร้ายผู้หญิง...ถ้าผมทำให้คุณกลัว ก็ขอโทษด้วย”

อรองค์ผละออกไปแล้ว แสงคำถอนใจเหนื่อยหน่าย แล้วค่อยๆขยับตัวเดินตามไป...

ด้านณไตร...ปีนลงไปช่วยเนื้อนางจนได้ อดีตช่างฟ้อนโผกอดเขาแน่น ความโกรธและความเกลียดเหือดหาย เหลือแต่ความรักและความคิดถึงเขาทุกลมหายใจ ณไตรโอบกอดเมียรัก ลูบหลังเธอแผ่วเบา พร้อมปลอบโยนเสียงอ่อนให้คลายความกลัว เพราะเขาอยู่ที่นี่และจะดูแลปกป้องเธอเอง

ม่อนดอยกับพวกคนงานมาถึงไม่นานหลังจากนั้น หลังเห็นพ่อเลี้ยงหนุ่มหายตัวจนผิดสังเกต สองหนุ่มสาว กอดกันกลม ขยับมือรัดเชือกจากม่อนดอยรอบตัว ให้เหล่า คนงานดึงขึ้นจากปากเหว เนื้อนางร้องไห้โฮด้วยความโล่งใจ ณไตรต้องดึงตัวมากอดแน่น ก่อนจะพากันกลับเรือนพัก ไม่รู้เลยว่าบุญลือกับปิงมองตามด้วยแววตาแข็งกร้าว ตัดสินใจผละไปเงียบๆ ข่มความแค้นไว้ในอก ไม่ให้โวยออกมาที่เอาคืนจากพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ได้!

ooooooo

คำฝายวิ่งหน้าตื่นไปบอกแสงคำเรื่องเนื้อนางถูกทำร้ายผลักตกเหว อรองค์ตกใจ แต่คงไม่เท่าแสงคำ ผละออกไปทันทีด้วยความเป็นห่วงเนื้อนาง ทิ้งอรองค์ให้มองตามด้วยความไม่พอใจ คำฝายหมั่นไส้มาก รีบบอกว่าผีแขไขคงอาละวาดไม่หยุดแน่ ถ้าเนื้อนางไม่ตายตกไปตามกัน

สถานการณ์ความเป็นความตายที่เพิ่งเกิด ทำให้บรรยากาศระหว่างสองผัวเมียดีขึ้นมาก ณไตรปฏิบัติกับเมียรักอย่างดีและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เนื้อนางปลื้มใจมาก แต่ไม่ทันพูดอะไร แสงคำ คำฝายและอรองค์ก็โผล่มาเสียก่อน

อดีตช่างฟ้อนตอบคำถามอย่างใจเย็น ว่าวิ่งตามคนในชุดขาวเข้าไปในป่า จนพลาดท่าถูกผลักลงเหว โชคดีที่ณไตรตามมาช่วยไว้ทัน พ่อเลี้ยงหนุ่มหัวเสียมาก สั่งการให้แสงคำนำพวกคนงานไปค้นหาคนร้าย เนื้อนางตั้งท่าจะห้าม แต่แสงคำเห็นด้วย ยืนยันจะตามหาตัวการมาลงโทษให้ได้

“เนื้อนางอย่าออกไปไหน ให้พ่อเลี้ยงคอยดูไว้ มันไม่กล้าเข้ามาใกล้เนื้อนางหรอก ถ้าพ่อเลี้ยงอยู่ด้วย”

สั่งเสียเสร็จก็ผละออกไปพร้อมกับม่อนดอยและคนงานอีกจำนวนหนึ่ง ณไตรหันมาสนใจเมียรักและทำท่าจะพยุงไปพักบนเรือน อรองค์จะตามติดเหมือนเคย คำฝายเลยต้องขวางไม่ให้ยุ่งวุ่นวายเรื่องผัวเมีย อรองค์หน้าชา อยากโต้กลับใจแทบขาด แต่ช้ากว่าคำฝายที่หงุดหงิดแทนเนื้อนาง แขวะแกมขู่

“วันนี้ไม่สอนหนังสือคุณหนูเหรอ ถึงได้มาอยู่ปางนานๆอย่างกับบ้านตัวเอง ที่ปางไม่เหมาะกับครูสาวๆหรอกนะ คนงานผู้ชายเยอะแยะ บางคนเกิดมา มันไม่เคยเห็นผู้หญิงชาวกรุงสวยๆ”

อรองค์หน้าเสีย กวาดตามองรอบๆด้วยความ หวาดระแวง คำฝายลอบยิ้มร้าย ก่อนจะบอกให้ครูสาวรอกลับกับแสงคำ เพราะณไตรคงอยู่ปางดูแลเนื้อนางมากกว่า อรองค์พูดไม่ออกไปครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ผลุนผลันลงจากเรือนเนื้อนางไป พร้อมกับฝากฝังให้คำฝายบอกแสงคำว่าตัวเองจะรอที่เรือนณไตร กลับมาแล้วให้พากลับบ้านด้วย!

ฝ่ายเนื้อนางกับณไตรนั่งคุยกันในเรือนพัก อดีตช่างฟ้อนพยายามบอกให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเชื่อว่าร่างในชุดขาวที่เธอเห็นเป็นคนไม่ใช่ผี ณไตรพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะถามเมียรักว่าสงสัยใครบ้าง เนื้อนางส่ายหน้าเบาๆ ไม่แน่ใจนัก เพราะไม่เห็นหน้าคนร้ายชัดๆ พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่อยากให้คิดมาก เลยบอกจะจัดการเรื่องนี้เอง

สองผัวเมียใช้เวลาด้วยกันเงียบๆ ณไตรดูแลและทำแผลให้อย่างดี ก่อนจะสบตาเธอนิ่ง แตะหน้าผากลงที่หน้าผากเธอ “ตอนผมเห็นคุณที่เหว...เนื้อนาง...ผมอยากจะฆ่าคนที่มันทำร้ายคุณ”

เนื้อนางเอื้อมมือไปกอดเขาแน่น พึมพำเสียงเบา “ตอนนั้น...เนื้อนางกลัว”

ณไตรสงสารเมียรักมาก กระชับอ้อมแขนก่อนสัญญา “ผมจะลากตัวไอ้ชั่วนั่นมาให้ได้...ไม่ต้องกลัวนะครับ”

แสงคำกับม่อนดอยหายเข้าป่าไปหลายชั่วโมง กว่าจะมาปรากฏตัวหน้าเรือนพักของเนื้อนางเพื่อรายงานทุกอย่างแก่ณไตร พ่อเลี้ยงหนุ่มสันนิษฐานว่าอาจเป็นคนงานเก่า เพราะรู้ทางหนีทีไล่ในปางดี แสงคำเห็นด้วย หันไปกำชับเหล่าคนงานให้เพิ่มเวรยามเพื่อความปลอดภัย ณไตรถอนใจหนักหน่วง ก่อนจะบอกให้ผู้จัดการหนุ่มไปส่งอรองค์กลับบ้านหิมวัตด้วย แสงคำกลัวเธอไม่ยอมกลับ ณไตรเลยสวนกลับว่าให้บังคับ

“ฉันไม่อยากให้คนอื่นอยู่ที่นี่ ตราบใดที่เราลากตัวไอ้สารเลวนั่นมาไม่ได้!”

ooooooo

วันดีหัวเสียมากเมื่อบุญลือมาแจ้งข่าวความล้มเหลวในการฆ่าปิดปากเนื้อนาง แหวลั่นให้ตามไปเก็บงานโดยเร็วที่สุด ส่วนณไตรวางเวรยามดูแลเมียรักอย่างแน่นหนา ไม่อยากให้เธออยู่บนเรือนตามลำพัง

คืนเดียวกันที่หน้าเรือนพักณไตร...อรองค์อิดออดไม่ยอมกลับ อยากรู้มากกว่าว่าคนทำร้ายเนื้อนางและแขไขเป็นคนเดียวกันหรือไม่ แสงคำคร้านจะต่อปากต่อคำด้วย ตัดบทเสียงเข้มให้เธอกลับบ้านหิมวัตดีกว่า เพราะที่นี่ไม่ปลอดภัย ครูสาวไม่ยอมแพ้จะขอกลับพร้อมณไตร แสงคำเลยโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

“พ่อเลี้ยงจะอยู่เฝ้าเมีย แต่คุณ...ไม่เกี่ยวอะไรกับที่นี่ อย่าถามมาก พ่อเลี้ยงสั่งให้คุณกลับเดี๋ยวนี้ รถรออยู่แล้ว”

แต่ถึงจะถูกส่งตัวกลับบ้านหิมวัตกลางดึก อรองค์ก็ไม่ถอดใจ ตื่นแต่เช้ามาเจอหน้าศรีวัลลาเป็นครั้งแรก ก่อนจะขออนุญาตไปสืบความเรื่องเนื้อนางถูกทำร้ายที่ปางหิมวัต จันตากับศรีวัลลามองครูสาวของอัศดายุตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะลากไปซักไซ้เรื่องเนื้อนางเกือบตกเหวตายที่อีกห้อง พร้อมข้อสันนิษฐานของคนในปางว่าเป็นฝีมือผีแขไข

ท่าทางอึ้งๆของศรีวัลลาทำให้อรองค์ตัดสินใจแกล้งพูด “อรก็ไม่ทราบต้นสายปลายเหตุเท่าไหร่นะคะ แต่คนที่ปางกลัวผีคุณแขไขกันมาก ยกเว้นเนื้อนาง...ดูเธอไม่กลัว แล้วก็ชอบท้าทายผีคุณแขไข”

“ก็มันนั่นแหละ นังฆาตกรฆ่าคุณแขไข!” จันตาแหวลั่น

“อรก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน เนื้อนางใจร้ายเหลือเกิน ฆ่าคนทั้งคน ทำไมถึงไม่มีใครเอาผิดเธอได้”

วันดีที่ฟังทุกอย่างตลอด เห็นท่าไม่ดี โพล่งออกไปให้อรองค์อยู่บ้านดูแลอัศดายุตามหน้าที่ แต่ศรีวัลลาร้อนใจเรื่องเนื้อนางมากกว่า เลยสั่งเสียงเข้มให้ครูสาวกลับไปที่ปางอีกครั้งเพื่อสืบเรื่องเนื้อนางมาให้ได้ อรองค์ยิ้มสะใจ แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น ก่อนจะพูดอย่างนอบน้อมว่ายินดีรับใช้แม่นายใหญ่แห่งตระกูลหิมวัตทุกอย่าง

ด้านคำฝายกับม่อนดอย...อาสาไปเก็บของที่บ้านบุญน่านในเช้าวันเดียวกัน ทิ้งเนื้อนางให้อยู่กับณไตรสองคน

“ฉันอยากไปลาน้าบุญน่านกับน้าบัวตองด้วยตัวเอง”

“วันหลังผมจะพาคุณไป วันนี้คุณยังไม่หายดี ต้องอยู่ที่นี่...อยู่ในสายตาผมตลอดเวลา”

สายตาหยาดเยิ้มของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ทำให้เนื้อนางหน้าแดงก่ำ...เขินแต่ก็เต็มใจอยู่ในสายตาเขาอย่างที่สุด

สองผัวเมียใช้เวลาด้วยกันตลอดเช้าเงียบๆ ก่อนที่เนื้อนางจะถามถึงแสงคำว่าหายหน้าไปไหน ไม่โผล่มาเยี่ยมเหมือนเคย ณไตรมีท่าทีอึกอัก บอกว่าผู้จัดการหนุ่มไปทำงานสำคัญแทนเขา เนื้อนางไม่อยากเชื่อ แต่ไม่อยากคาดคั้นให้เสียบรรยากาศ เลยไล่ให้เขาไปทำงานแทนการนั่งเฝ้าเธอ ณไตรปฏิเสธ ไม่อยากทิ้งเมียรักให้อยู่คนเดียว เนื้อนางอดบ่นไม่ได้ แต่ก็ปลื้มมากเมื่อเขาบอกว่าอยากอยู่เฝ้าเธอมากกว่าอะไรทั้งหมด

เวลาเดียวกัน...อดีตควาญช้างคนเก่งของปางหิมวัตปฏิบัติภารกิจสำคัญของณไตรในกระท่อมร้างกลางป่าลึก ด้วยการนั่งดูแขไขที่สติฟั่นเฟือนกินอาหารจากปิ่นโตอย่างหิวโหย แสงคำต้องบอกให้ค่อยๆกิน แต่อดีตสาวสวยชาวบางกอกไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น หลังตกเหวลึกเมื่อหลายปีก่อน ก็ไม่สนใจอะไรนอกจากมีชีวิตอยู่ไปวันๆ

ส่วนคำฝายกับม่อนดอยใช้เวลาเก็บของและเอ่ยลาบุญน่านกับบัวตองไม่นานนัก ก่อนจะออกไปกินข้าวในเมืองกับประกาย ที่ตอนนี้กลายเป็นเมียคนที่สองของบุญน่าน มีสิทธิ์และเสียงทุกอย่างจะจัดการเรื่องคนงานในคณะ โดยเฉพาะกับพวกสร้อยฟ้า ที่เปลี่ยนท่าทีราวกับกิ้งก่าเปลี่ยนสี ประจบสอพลอจนทุกคนเอือมระอา

แต่คนช้ำใจสุด คงหนีไม่พ้นบัวตอง ต้องทนเห็นผัวหลงเมียคนที่สองจนโงหัวไม่ขึ้น แต่ประกายก็ไม่สนใจ เดินนวยนาดออกจากบ้านไปกับพวกคำฝาย ทิ้งให้บัวตองมองตามด้วยสายตาแค้นจัด

“นังประกาย...หยิ่งผยองพองขน กำเริบกระทั่งคนที่ชุบเลี้ยงมึงอย่างกู สักวันเถอะ กูจะจิกหัว ตบล้างน้ำแล้วกระทืบๆให้จมดิน ไม่ต้องเผยอหน้าขึ้นมาอีก!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ชิงชิง” ขวาง “เบน” เสียหลักล้มทับ ใจเต้นแรง...บีบคอแก้เขิน

“ชิงชิง” ขวาง “เบน” เสียหลักล้มทับ ใจเต้นแรง...บีบคอแก้เขิน
21 ก.พ. 2563
08:30 น.