นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพชรตัดเพชร

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ไป่หลูหงุดหงิดหัวเสียที่ตื่นมาพบว่าตัวเองถูกชาติจับใส่กุญแจมือล็อกกับหัวเตียง เธอโวยวายด่าทอเขาด้วยความแค้นทั้งที่ยังไม่เห็นตัว

    “นายชาติหมา หลุดออกไปได้ล่ะก็...ฉันจะตามล่านาย ไม่ว่าจะไปมุดหัวอยู่ในนรกหรือสวรรค์ ฉันก็จะลงไปลากคอมาให้ได้...นายมันหมาลอบกัด”

    ชาติถือถาดอาหารเข้ามาไม่ได้ใส่ใจคำด่านั้น “ผมไปทำอาหารเช้ามาให้ เลยต้องล็อกคุณไว้ก่อน ไม่อยากให้อาละวาด เดี๋ยวเชื้อบ้าจะแพร่กระจาย กินอิ่มแล้วบางทีความบ้าอาจจะลดลงได้บ้าง”

    “คิดเหรอว่าฉันจะกินของนาย...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

    ชาติไม่ทำตาม แต่หยิบขนมปังขึ้นมาละเลียดทาเนยกัดกินหน้าตาเฉย ตบท้ายด้วยกาแฟหอมกรุ่นแล้วพูดให้เธอยิ่งโมโหขึ้นไปอีก

    “ถึงจะแค่ขนมปังปิ้งทาเนย แต่เช้าๆแบบนี้กินคู่กาแฟหอมๆ บอกเลยคุณพลาดแล้ว”

    “มีอย่างเดียวที่ฉันพลาดไปนั่นก็คือฆ่านาย... นายชาติหมา”

    “คำก็ชาติหมา สองคำก็ชาติหมา ถามจริงเถอะเคยเลี้ยงหมารึเปล่า หมามันมีนิสัยซื่อสัตย์รักเจ้าของมันยอมตายได้เพื่อเจ้าของที่มันรัก การที่คุณเรียกผมแบบนี้เท่ากับสรรเสริญว่าผมเป็นคนที่ซื่อสัตย์รักเจ้าของเลยนะ”

    “ไอ้บ้า!! ฉันไม่ได้เปรียบเทียบข้อดีของหมากับนาย แต่ฉันเปรียบเทียบข้อเสียที่พอเชื้อบ้าขึ้นสมองมันก็แว้งกัดได้แม้แต่คนที่มีบุญคุณเคยช่วยชีวิตมันต่างหาก”

    “แน่ใจว่าตั้งใจช่วยชีวิตผม...ไม่ใช่เพราะอยากหลอกใช้ผมเพื่อหาทางกำจัดพวกอีกามากกว่าเหรอ แต่ถ้ายังคิดเอาเรื่องบุญคุณมาพูดกัน ก็ขอบอกเลยว่าคุณต่างหากที่เป็นหนี้ชีวิตผมอยู่ ไอ้รอยแผลเป็นตรงหน้าท้องนั่นคือใบเสร็จที่คุณเถียงผมไม่ได้”

    “นี่นายมาเปิดหน้าท้องดูแผลเป็นฉันเหรอ”

    “ก็คุณหมดสติ ผมจะขอดูดีๆคุณก็คงไม่ให้ดู จริงมั้ย”

    ไป่หลูปรี๊ดแตกจะด่าเขาอีกยก แต่โดนขนมปังยัดปากจนพูดไม่ออก

    “กินเข้าไปจะได้เลิกโวยวาย อิ่มแล้วค่อยตกลง กันว่าจากนี้เราจะเอายังไงกันต่อ”

    ชาติปลดล็อกเธอออกจากเตียงแต่ยังใส่กุญแจมือไพล่หลังพาเธอออกมาที่ห้องโถง พร้อมปืนจี้หลังสั่งให้นั่งลงแล้วอย่าคิดสู้ สภาพเธอตอนนี้เสียเปรียบ มีแต่จะทำให้ต้องเจ็บตัวมากขึ้น

    “นายก็รู้ว่าฉันเกลียดขี้หน้านาย อยากเห็นนายตายด้วยมือฉัน ถ้าไม่รีบฆ่าฉันล่ะก็...นายจะด่าตัวเองทีหลังว่าไม่น่าเลย”

    “เอะอะก็จะฆ่าผม หยุดให้ความโกรธเกลียดครอบงำแล้วใช้สติคิดสักแป๊บนึงได้ไหม จะให้พูดอีกกี่ร้อยครั้งพันครั้งผมก็ยังพูดเหมือนเดิม ผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณไม่ใช่ศัตรู”

    “งั้นฉันก็ควรขอบคุณนายใช่ไหม”

    “ผมไม่ต้องการคำขอบคุณ แต่ต้องการให้คุณตาสว่าง เข้าใจเจตนาของผมซะที”

    “ก็ได้ ฉันยอมเข้าใจแล้ว...จริงนะนายชาติ ทีนี้ก็ปล่อยฉันได้แล้ว เราจะได้คุยกันจริงๆจังๆซะที”

    ไป่หลูตีหน้าซื่อให้เขาเชื่อใจ แต่ไม่สำเร็จเพราะชาติไม่ไว้ใจเธอง่ายๆ หญิงสาวฉุนขาดใช้ไหล่กระแทกเขาแล้วเตะที่ลำตัวอย่างแรงจนเสียหลักก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไป ชาติจุกเล็กน้อย ยิ้มมุมปากไม่มีแววของความโกรธเลยสักนิด

    ooooooo

    ชาติหายไปตั้งแต่เมื่อคืนจนสายป่านนี้แล้วยังไร้วี่แววว่าเขาจะกลับมา ไตรสั่งเป๊กกี้ต้องตามหาให้พบให้สมกับที่มาดามไว้วางใจให้ทำหน้าที่สำคัญ...

    ภายในบ้านของชาติ ไป่หลูฤทธิ์เยอะเลยถูกเขาจับมัดติดกับเก้าอี้และใช้ผ้าปิดปากไม่ให้ส่งเสียง

    “ผมไม่อยากทำกับคุณถึงขนาดนี้หรอกนะไป่หลู แต่ผมเหลือเวลาไม่มาก ถ้าภายใน 24 ชั่งโมง ผมยังไม่มีการติดต่อกลับไป พวกมันต้องสงสัยผมแน่”

    หญิงสาวส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ ชาติเลยดึงผ้าปิดปากออก

    “นายไม่ได้กลับไปแน่ เพราะฉันจะจัดการนายแล้วค่อยไปตามเล่นงานพวกมัน”

    “ปล่อยให้พูดแล้วก็ยังดื้อ งั้นอยู่เงียบๆฟังผม คุณคนเดียวทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอก เหมือนความคิดโง่ๆ เมื่อคืนนี้ ถ้าพลาดถูกจับได้ผมจะถูกสอบสวนว่าทำไมถึงฆ่าคุณไม่ตาย แล้วแผนผมก็ต้องพัง ไม่เหลือใครทำลายพวกอีกาได้อีก ช่วยเข้าใจด้วยว่านี่คือแผน กว่าจะให้พวกมันยอมรับได้ผมต้องแลกทุกอย่างในชีวิตไปไม่น้อยกว่าคุณ ทั้งชีวิตพ่อเลี้ยงผม ทั้งอิสรภาพของน้องสาวผม แล้วไหนจะชีวิตผมอีก เพราะฉะนั้นผมไม่ยอมให้คุณทำลายโอกาสผมพังแน่”

    ชาติพูดจริงจังด้วยเหตุผลทำเอาไป่หลูเริ่มนิ่ง มองเขาอย่างครุ่นคิด

    “ดูถูกว่าฉันคนเดียวทำอะไรพวกมันไม่ได้ แล้วนายล่ะ คนเดียวเหมือนกันจะทำได้ยังไง”

    “เหล็กต่อให้แกร่งแค่ไหน แต่ถ้ามีสนิมอยู่ในเนื้อนิดเดียวมันก็ต้องถูกทำลายเข้าจนได้”

    “ถ้านายมีเป้าหมายเดียวกับฉัน งั้นฉันขอเสนอแผนการที่ดีกว่า นายมาทำงานให้พวกฉัน”

    “พวกคุณ? หมายความว่าหัวหน้าของคุณยังไม่ตาย”

    “ใช่...ก่อนที่พ่อฉันจะถูกมานพหักหลัง เขาเตือนให้ท่านรองรู้ตัว เขาก็เลยรอดเพื่อกลับมาชวนฉันให้สร้าง KCAS ขึ้นมาใหม่ไว้เล่นงานพวกอีกา”

    “ฟังเหมือนเข้าท่า แต่แค่สามคนกับองค์กรที่มีมือสังหารกว่าครึ่งร้อย มีหน่วยงานความมั่นคงของชาติคอยเป็นพวกหนุนหลังอีก ปฏิบัติการของคุณเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ”

    “แผนของนายมันก็คือการฆ่าตัวตายไม่ต่างกัน”

    “แต่แผนของผมยังมีโอกาสสำเร็จมากกว่า ถ้าคุณไม่ทำให้มันพังซะก่อน”

    “ยังไงแผนของนายก็ไม่มีทางสำเร็จ แล้วถ้านายพลาด ชีวิตน้องสาวนายก็จะไม่เหลือใครช่วยได้อีกนาย ต้องร่วมมือกับพวกฉันแล้วเราจะได้วินๆกันทั้งสองฝ่าย... ว่าไง ถ้านายยอมร่วมมือ ฉันจะยอมเก็บเอาความแค้นระหว่างเราไว้คิดบัญชีกันทีหลัง ขออย่างเดียวองค์กรอีกาต้องถูกทำลาย”

    “เสียใจด้วยไป่หลู ผมร่วมมือกับคุณไม่ได้ มันเสี่ยงต่อการถูกเปิดเผยตัวเกินไป”

    ไป่หลูจะอ้าปากเถียงแต่ชาติดึงผ้าปิดปากเธอเสียก่อน ระหว่างนั้นเองเสียงรถขับเข้ามาหน้าบ้าน ผู้มาเยือนคือเป๊กกี้นั่นเอง ชาติเร่งจัดการเคลียร์พื้นที่โดยเร็วและสามารถตบตาเป๊กกี้ไปได้อย่างเนียนๆ โดยที่เธอไม่สงสัยอะไรเลย แต่วิธีตบตาของชาติทำให้ไป่หลูที่แอบซ่อนตัวในบ้านแทบจะบ้าตาย ต้องทนดูฉากรักดูดดื่มของสองคนผัวเมียด้วยความหมั่นไส้และขยะแขยง

    ooooooo

    เชิดศักดิ์กับแสบเป็นห่วงไป่หลูที่หายไปตั้งแต่เมื่อคืน อดคิดไม่ได้ว่าเธออาจพลาดท่าถูกพวกอีกาเล่นงาน แต่แล้วไป่หลูก็กลับมาในสภาพปกติ แต่เธอไม่ขอพูดถึงชาติ

    ชาติหลอกถามเป๊กกี้เรื่องยาเสพติดโคคิโน เธอบอกว่าตอนนี้มาดามกำลังเดินหน้าโปรเจกต์นี้ อีกไม่นานมาดามคงมีงานให้เขาทำแน่

    มาดามหลุยส์ยังอยู่ที่คิวบาเพื่อเอาสูตรยาเสพติดตัวใหม่จากฟิเดลโรที่ยามาดะเป็นเจ้าของสูตร แต่เวลานี้ยามาดะหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย...สองฝ่ายเจรจาซื้อขายกันด้วยดี แต่ความจริงต่างแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ และต่างฝ่ายก็ระแวงซึ่งกันและกัน

    ฟิเดลโรเสียท่ามาดามหลุยส์จนได้ เธอให้แองจี้แอบฉกต้นแบบยาเสพติดตัวใหม่ซึ่งมีอยู่หลอดเดียวมาก่อนที่จะทำการซื้อจากฟิเดลโรทั้งที่รู้ว่าของที่วางอยู่ตรงหน้าคือของปลอม

    เมื่อได้สิ่งที่ต้องการมาแล้วมาดามหลุยส์กับสมุนก็พากันกลับขึ้นเครื่องบิน ฟิเดลโรรู้ตัวก็ติดตามเธอไม่ทันเสียแล้ว ส่วนแองจี้ยังอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่อความแนบเนียนของแผนการ แถมเธอยังถูกเฉินทำร้ายบาดเจ็บเพื่อความสมจริง

    หลังจากได้ยาโคคิโนต้นแบบที่มีอยู่ชุดเดียวมาแล้ว มาดามหลุยส์นำมันมาทดลองกับยอดที่กำลังติดยาเสพติดงอมแงม ปรากฏว่าได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ยาตัวนี้ทำให้คนเสพเคลิบเคลิ้มเร็วขึ้นและยอมทำตามคำสั่งทุกอย่าง ซึ่งมาดามคิดต่อยอดผลิตโคคิโนให้มากเพื่อความยิ่งใหญ่ของตนเองและองค์กร หากผู้ใดได้เสพโคคิโนก็เท่ากับตกเป็นทาสของเธอทั้งนั้น

    ooooooo

    หลังจากต้องแสดงบทรักกอดจูบเป๊กกี้เพื่อดึงความสนใจของเธอจากไป่หลูที่ซ่อนตัวในบ้าน ชาติกลับมาคอนโดด้วยความอัดอั้น เจ็บใจ ส่วนเป๊กกี้ไม่รู้อะไร เธอกำลังโทร.รายงานไตรอย่างอารมณ์ดี

    “ไม่มีอะไรให้ต้องสงสัยชาติแล้วค่ะหัวหน้า ที่เขาหายไปก็เพราะแค่ต้องการปรับตัว และตอนนี้เขาก็ปรับตัวกับหน้าที่ใหม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องมือปืนที่บุกเข้ามาเมื่อคืนนี้ชาติยังไม่ได้เบาะแสอะไรเพราะมันหนีไปได้ แต่ถ้าหัวหน้ามีคำสั่งอะไร ชาติก็พร้อมรอรับคำสั่งค่ะ”

    เป๊กกี้คุยเสร็จวางสายก่อนจะเดินมาที่ชาติซึ่งกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ถามว่าจะไปทำงานแล้วเหรอที่รัก

    “คุณก็ด้วยควรแต่งตัวได้แล้ว”

    “อย่าลืมสิคะว่าฉันเป็นเลขาคุณด้วย ถ้าวันนี้คุณอยากหยุดฉันก็จัดให้ได้” เป๊กกี้ลูบไล้หน้าอกเขาอย่างยั่วยวน ชาติไม่คล้อยตาม จับมือเธอให้หยุด

    “ผมถูกฝึกมาเพื่อให้เป็นอีกายมทูต คุณก็น่าจะรู้ว่าผมจะมีความสุขมากแค่ไหนถ้าได้ทำงานที่ตัวเองฝึกมาซะที”

    “ใจเย็นค่ะชาติ ฉันคุยกับหัวหน้าไตรแล้ว ตอนนี้มาดามกำลังเดินหน้าโปรเจกต์สำคัญอยู่ อีกไม่นานมาดามจะมีงานให้คุณทำแน่”

    “โปรเจกต์สำคัญที่ว่าใช่โปรเจกต์โคคิโนรึเปล่า”

    “เธอไปได้ยินโปรเจกต์โคคิโนมาจากไหนเหรอชาติ”

    “ตั้งแต่ยังฝึกอยู่ที่เกาะ”

    “แสดงว่าโปรเจกต์โคคิโนเริ่มไม่เป็นความลับในองค์กรแล้ว คงเป็นเพราะตอนนี้มาดามกำลังเดินหน้าเต็มที่ พวกเราทุกคนเลยต้องรู้เรื่องนี้เพื่อช่วยให้ฝันของมาดามเป็นจริง”

    “ความฝัน?”

    “โปรเจกต์โคคิโนคือแผนใช้ยาเสพติดชนิดใหม่ที่คิดค้นขึ้นโดยด็อกเตอร์ยามาดะ ว่ากันว่าถ้าใครได้เสพมันเข้าไปแล้วจะเคลิบเคลิ้มอย่างรวดเร็ว และเกิดอาการประสาทหลอนรุนแรง ยิ่งถ้าประสาทถูกกระตุ้นให้รับรู้รูปรสกลิ่นเสียงมากขึ้น ยาจะออกฤทธิ์ทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่ฆ่าตัวตายก็ต้องกลายเป็นเครื่องมือให้กับคนที่รู้วิธีสั่งการ”

    “แสดงว่าถ้าโคคิโนถูกใช้อย่างแพร่หลาย ทุกคนก็จะตกเป็นทาสเชื่อฟังคำสั่งเรา”

    “มาดามคงจะฝันไว้แบบนั้น”

    ชาติเผลอตัวกำมือแน่นด้วยความแค้น ถึงเวลาเข้าบริษัทและต้องเข้าประชุม ชาติแทบไม่ได้ฟังอะไร เอาแต่คิดเรื่องยาเสพติดโคคิโนที่มาดามหลุยส์มุ่งมั่นมาก เสร็จการประชุมเป๊กกี้สังเกตเห็นท่าทีชาติแปลกๆ พอถามเขาก็บอกไม่มีอะไร แค่ยังไม่คุ้นกับงานแบบนี้

    “คนฉลาดหัวไวอีกเดี๋ยวก็ชิน เหมือนอย่างที่คุณสวมบทบาทคนรักของฉันได้ดีไง”

    “แต่ผมอยากออกแรงมากกว่านี้”

    “งั้นคุณก็เตรียมตัวได้แล้วค่ะชาติ มีคำสั่งจากหัวหน้ามาแล้ว” เป๊กกี้ยิ้มพราย ชาติชะงักด้วยความสนใจ

    ooooooo

    งานแรกของชาติก็คือสังหารพ่อเลี้ยงอดุลย์ ผู้กว้างขวางในภาคเหนือ ไตรนำรูปถ่ายของเขามาให้ ชาติและเป๊กกี้พร้อมให้ข้อมูลเชิงลึกว่า

    “ผู้ชายในภาพนั่นคือพ่อเลี้ยงอดุลย์ เบื้องหน้าเป็นนักธุรกิจอสังหาฯรายใหญ่ที่สุดในเขตภาคเหนือ แต่เบื้องหลังคือพ่อค้ายาเสพติดที่มีเครือข่ายมากเป็นอันดับหนึ่งของที่นั่น”

    “ให้ผมไปล่าสังหารพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ งานนี้คงเกี่ยวข้องกับโปรเจกต์โคคิโนน่ะสิครับ”

    ไตรชะงักมองชาติอย่างสงสัย เป๊กกี้กลัวโดนตำหนิรีบออกตัวว่าตนเล่าเรื่องโปรเจตก์โคคิโนให้ชาติรู้เอง

    “เอาล่ะ ฉันรู้มาตลอดว่าเรื่องนี้ถูกถามกันมากในองค์กร แต่ถ้ามาดามยังไม่เป็นคนออกมาพูดเอง หน้าที่ของทุกคนคือทำตามคำสั่ง ห้ามมีคำถาม”

    สองคนรับคำโดยดี ไตรกำชับชาติต้องจัดการพ่อเลี้ยงอดุลย์ให้สำเร็จและเป๊กกี้จะไปกับเขาด้วยเพราะต้องคอยประสานงานข้อมูลกับทาง KCAS

    “ผมต้องร่วมมือกับ KCAS งั้นหรือ”

    “นายไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม...ไปได้แล้ว”

    ไตรเริ่มหงุดหงิด เป๊กกี้สะกิดชาติให้ออกไปพร้อมกัน สองคนมุ่งหน้ากลับมาที่คอนโดเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปปฏิบัติภารกิจที่เชียงใหม่ ชาติแอบทำบางอย่างโดยไม่ให้เป๊กกี้รู้เห็น พอเธอมีท่าทีสงสัยเขาก็เบนความสนใจด้วยการตั้งคำถาม

    “ที่จริงงานนี้ไม่จำเป็นต้องใช้มือสังหารอีกาไปจัดการเลยก็ได้ แค่สั่งให้หน่วย KCAS ลงมือแทนก็ง่ายกว่าแล้ว เพราะข้อมูลเกี่ยวกับพวกค้ายา KCAS มีอยู่แล้วทุกคน”

    “มันก็จริงอย่างเธอว่า...แต่หัวหน้าต้องการให้เกิดขึ้นระหว่างพวกค้ายาจนเป็นภัยต่อความมั่นคงนั่นแหละถึงจะเป็นหน้าที่ KCAS เข้าไปกวาดล้าง”

    “แล้วกินรวบธุรกิจค้ายาเอาไว้ในมือตัวเอง”

    เป๊กกี้ยิ้มรับและย้ำว่างานนี้เป็นงานแรกของเขา เขาต้องสร้างความประทับใจให้มาดาม...

    ขณะสองคนออกจากคอนโดมาขึ้นรถ ชาติตาไวเห็นไป่หลูเล็งปืนสไนเปอร์มาจากตึกใกล้กัน คิดในใจว่าเธอกัดไม่ปล่อยจริงๆ แต่เขาไม่ทำพิรุธให้เป๊กกี้สงสัยขึ้นรถขับออกไปและแอบจับสังเกตตลอดเวลาจนเห็นไป่หลูบิดบิ๊กไบค์ตามหลังมา

    เป๊กกี้เห็นชาติมองกระจกหลังบ่อยครั้ง แน่นอนว่าเธอเริ่มแปลกใจ ถามว่าเกิดอะไรขึ้นมีใครตามมา พอเหลียวหลังไปเพ่งก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์คนขับใส่หมวกกันน็อกดำทะมึนขับไล่ตามมา

    “มือปืนคนนั้น? มันกำลังตามล่าเธอ”

    ชาติพยักหน้ายอมรับ เป๊กกี้หยิบโทรศัพท์มือถือมาเตรียมโทร. ชาติถามทันทีว่าจะทำอะไร

    “หัวหน้าไตรกำลังรอให้มันโผล่ออกมา คราวนี้มันเสร็จแน่”

    “แต่ผมจัดการมันเองได้”

    “ปล่อยให้เป็นหน้าที่คนอื่น เธอไม่ควรมาเสียเวลากับมัน เอาไว้มันโดนจับตัวได้ก่อนแล้วเธอค่อยสอบมันทีหลังว่ามันต้องการอะไรจากเธอ”

    ชาติหน้าเครียดขึ้นมาทันที ถ้าปล่อยให้เป๊กกี้เรียกพวกอีกามาจัดการไป่หลูไม่รอดแน่ เลยตัดสินใจหักพวงมาลัยรถกลับลำเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม ขณะที่

    ไป่หลูเองก็หยุดมอเตอร์ไซค์กลางถนนแล้วชักปืนออกมา เป๊กกี้ร้อนรนถามชาติว่าจะทำอะไร

    “ถ้ามันคิดจะตามล่าผม ผมก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน ไม่ใช่หนี”

    “แต่เธอทำตามใจตัวเองไม่ได้ เธอเป็นคนของอีกา เธอต้องรอฟังคำสั่งเท่านั้น”

    “ผมเป็นมือสังหาร ถูกฝึกมาให้ฆ่า และวันนี้ผมก็อยากฆ่าคน”

    ชาติดึงปืนออกจากอกเสื้อก่อนเปิดกระจกรถ เท้าแตะคันเร่งเบิ้ลเครื่องเสียงดัง ไป่หลูไม่กลัว เปิดหน้ากากหมวกกันน็อกจ้องเขม็งไป มือหนึ่งกำปืนแน่นเล็งเป้าหมาย

    “มาเลยนายชาติ ตายกันไปข้างจะได้ไม่ต้องเก็บมาแค้นกันอีก”

    ooooooo

    เวลาเดียวกันนั้นที่สำนักงานใหม่ แสบกำลังเปิดคอมพิวเตอร์ให้เชิดศักดิ์ดูอีเมลฉบับหนึ่งที่ส่งเข้ามา

    “ตอนที่ผมกำลังทำงานอยู่ พบว่ามีข้อความเข้ามาตอนแรกผมนึกว่าเราโดนพวกอีกาเจอตัวเข้าให้แล้ว แต่พอเช็กดูพบว่าเป็นข้อความที่นายชาติตั้งใจส่งมาถึงผมครับ”

    “แล้วหมอนั่นส่งมาให้นายได้ยังไง”

    “เจ๊หายตัวไปอยู่กับนายชาติทั้งคืน เขาคงเอาโทรศัพท์เจ๊มาเช็กหาวิธีติดต่อกับเราจนได้”

    “งั้นข้อความที่เขาส่งมาล่ะ”

    “นี่เลยครับ” แสบเปิดไฟล์ที่แนบมากับอีเมล เป็นภาพพ่อเลี้ยงอดุลย์ที่ชาติต้องไปจัดการ

    “เดี๋ยวนะ ฉันรู้จักไอ้หมอนี่ มันเป็นพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ของภาคเหนือ”

    “ใช่ครับท่านรอง นายชาติส่งข้อมูลนี้มาพร้อมกับบอกเราด้วยว่าแผนการของพวกอีกาได้เริ่มขึ้นแล้ว พวกมันเรียกแผนการครั้งนี้ว่าโปรเจกต์โคคิโน”

    “โปรเจกต์โคคิโน” เชิดศักดิ์ทวนชื่อนั้นด้วยความตกใจ แล้วเร่งเดินทางพร้อมแสบไปช่วยไป่หลูได้ทันเวลา ก่อนที่เธอจะโดนชาติยิงเพราะความจำเป็นเพื่อไม่ให้เป๊กกี้สงสัย

    หลังจากช่วยไป่หลูพ้นจากชาติและเป๊กกี้มาแล้ว แสบยังหวาดเสียวไม่หาย บ่นอุบว่าถ้ามาช้าอีกนิดเดียวเจ๊โดนนายชาติยิงซ้ำแน่

    “แกไม่ควรมาช่วยฉัน นี่เป็นเรื่องที่ฉันกับมันต้องสะสางกัน”

    “โธ่เอ๊ย...เจ๊ยังไม่เข้าใจ”

    “ไม่มีอะไรที่ฉันต้องเข้าใจมัน”

    “พอได้แล้วไป่หลู เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง เธอถึงช่วยท่านปราชญ์ให้บรรลุความตั้งใจไม่ได้...ฟังนะ ถ้าไม่ใช่เพราะนายชาติส่งข้อมูลมาให้ ครั้งนี้เขาก็จำเป็นต้องฆ่าเธอจริงๆ”

    “ว่าไงนะคะท่าน นายชาติส่งข้อมูลมาให้เรา”

    “ใช่เจ๊ ตอนนี้นายชาติเขายอมร่วมมือกับเราแล้ว เท่ากับว่าเขากับเจ๊เป็นทีมเดียวกัน”

    ไป่หลูฟังแล้วอึ้งงันไปทันที

    ooooooo

    ถึงเชียงใหม่ ชาติกับเป๊กกี้ติดตามความเคลื่อนไหวของพ่อเลี้ยงอดุลย์ คอยจับตามองเมื่อเขากับลูกน้องเข้ามาในโรงแรม

    ชาติกับเป๊กกี้ทำตัวปกติ สั่งอาหารเช้ามากินแต่ลอบสังเกตเป้าหมายตลอดเวลา พ่อเลี้ยงอดุลย์มีอิทธิพลกว้างขวางทำให้เจ้าหน้าที่ของโรงแรมจำเป็นต้องกันพื้นที่เกือบครึ่งเพื่อให้เป็นส่วนตัว แล้วยังมีลูกน้องคอยเดินตามประกบอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา

    “ท่าทางงานนี้จะไม่ง่ายเลยนะชาติ ลูกน้องแต่ละคนของพ่อเลี้ยงดูไม่ธรรมดาเลยสักคน”

    “ถ้าง่าย...หัวหน้าคงไม่ส่งผมมาหรอก”

    “นั่นสินะ มาดามไว้ใจเธอมากที่สุดและหวังกับเธอมากด้วย ฉันภูมิใจที่ได้ร่วมงานกับเธอจังเลย”

    เป๊กกี้ยิ้มหวาน แตะมือชาติอย่างหลงรัก มานพเข้ามาเห็นภาพนั้นก็ทักอย่างกวนๆ

    “ขอโทษด้วยที่ขัดจังหวะข้าวใหม่ปลามัน ขออนุญาตร่วมโต๊ะด้วยได้ไหมครับ”

    ชาติไม่ชอบใจนัก เป๊กกี้กลับยิ้มรับบอกว่ากำลังรอเขาอยู่พอดี มานพนั่งลง เหลือบหางตามองไปที่พ่อเลี้ยงอดุลย์พลางพูดกับชาติว่า

    “ผมได้ข้อมูลมาจากคุณไตรแล้ว นี่จะเป็นงานแรกที่เราได้ร่วมงานกัน หวังว่าทุกอย่างคงราบรื่นดีนะครับคุณ... ผมควรจะเรียกชื่อจริงหรือชื่อปลอมของคุณดี”

    “อยากเรียกอะไรก็ตามใจคุณ รู้เอาไว้อย่างเดียวก็พอ...ผมไม่ได้ฟังคำสั่งคุณ”

    “นายชาติ! นายมันก็แค่มือเท้าที่ต้องรอฟังคำสั่ง อย่าอวดดีกับฉันให้มากนัก”

    ชาติกับมานพจ้องหน้ากันเขม็งจนเป๊กกี้ต้องรีบปรามทั้งคู่ว่าคำสั่งคือเราต้องทำงานร่วมกัน อย่าให้ต้องมีปัญหาจนเป้าหมายรู้ว่าเราเป็นใคร

    ชาติเก็บอาการเพราะกลุ่มพ่อเลี้ยงอดุลย์เริ่มมองมา เขาตักอาหารจานใหม่ที่พนักงานเพิ่งเอามาเสิร์ฟเข้าปากเคี้ยวแล้วพบสิ่งผิดปกติ หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาคายสิ่งแปลกปลอมในอาหารเห็นเป็นกระสุนปืนแต่รีบปกปิดไม่ให้เป๊กกี้กับมานพรู้

    “มีอะไรเหรอชาติ”

    “เปล่า...ผมจะกลับขึ้นห้องเตรียมทำงานต่อ คุณจัดการหน้าที่ทางนี้ไปแล้วกัน” ชาติลุกเดินออกไป มานพมองตามอย่างไม่ถูกชะตา

    ชาติเปิดประตูห้องพักเข้ามาได้ไม่ทันไร ปากกระบอกปืนจากมือไป่หลูก็ยื่นมาจ่อหัวเขา

    “คิดจะเล่นแบบนี้เลยเหรอไป่หลู...ลูกปืนเนี่ยนะ”

    “นายชอบหาเรื่องให้ฉันเอาปืนจ่อหัวนายอยู่เรื่อยไม่ใช่เหรอ นี่ไงของโปรดนาย...ลูกปืน”

    ไป่หลูแตะไก แต่ชาติพลิกกลับมาปัดมือเธอด้วยชั้นเชิงที่คล่องแคล่วจนปืนกระเด็นไป หญิงสาวไม่ยอมแพ้ฮึดสู้ด้วยมือเปล่า สองคนผลัดกันรุกผลัดกันรับ แต่ชาติสู้ไปยิ้มไปเพราะรับมือเธอได้สบาย

    “อุตส่าห์ตามผมมาถึงเชียงใหม่ แต่เล่นงานผมได้แค่นี้เหรอ เสียเวลาเปล่าๆไปไหมไป่หลู”

    “อยากเจอหนัก งั้นฉันจัดให้” เธอกระแทกหมัดเข้าหน้าเขาเต็มๆ ชาติเจ็บแต่ปากดีว่าแบบนี้ค่อยหายคิดถึงขึ้นมาหน่อย “คิดถึงฉัน?”

    “ใช่...เพราะคิดถึงมากเลยต้องยอมร่วมมือกับหัวหน้าคุณเพื่อให้ได้คุณมาร่วมทีมกับผมไง”

    “แล้วทำไมตอนฉันชวนถึงไม่ตอบตกลง”

    “คุณจะได้รู้ไงว่าผมไม่ใช่ผู้ชายง่ายๆ อยากได้ตัวผม คุณก็ต้องพยายามมากๆหน่อย”

    ไป่หลูโมโหจะด่า ชาติรีบห้ามและย้ำว่าเราเป็นทีมเดียวกันต้องสามัคคี ไม่ใช่มาชี้หน้าด่าไม่ให้ความเกรงใจหัวหน้าทีมแบบนี้งานจะเดินหน้าได้ยังไง

    “ให้นายเป็นหัวหน้าทีมฉันเนี่ยนะ...ฝันไปเถอะ” เธอยังฤทธิ์เยอะเหมือนเดิมชกเขาหลายหมัด แต่ชาติปัดมือแล้วล็อกตัวเธอไว้อยู่หมัด

    “ถ้าดื้อด้านแบบนี้แล้วจะทำงานด้วยกันได้ยังไง เห็นทีผมต้องดับไฟที่ทำให้คุณร้อนจนเดือดให้เย็นลงบ้างแล้ว”

    “จะทำอะไรฉัน”

    ชาติไม่ตอบแต่จับเธอกดลงบนเตียงแล้วโถมตัวทับจนเธอดิ้นไม่หลุด ได้แต่กรีดร้องด่าทอห้ามทำอะไรบ้าๆ

    “ช่วยไม่ได้ อารมณ์คุณร้อนอย่างกับไฟ ผมก็ต้อง หาทางดับก่อนมันจะลามมาไหม้ผม”

    “ด้วยการทำบ้าๆแบบนี้เนี่ยนะ”

    “ใช่...เพราะคุณแรงมาผมก็เลยต้องแรงไป ไม่มีอะไรบ้าๆที่ผมจะทำกับคุณได้มากไปกว่านี้อีกแล้วล่ะไป่หลู”

    ชาติกอดจูบไป่หลูหนักหน่วง จนกระทั่งมือที่กำแน่นของเธอเริ่มคลายช้าๆ อาการดิ้นสุดแรงเริ่มหยุดต่อต้านเหมือนจะเคลิ้มไปกับอารมณ์ที่เขาจู่โจม...

    เวลานั้นมานพกับเป๊กกี้ยังจับตาดูพ่อเลี้ยงอดุลย์คุยธุรกิจกับชาวต่างชาติคนหนึ่ง สองฝ่ายมีการแลกเปลี่ยนกระเป๋าบางอย่างกัน และใช้เวลาไม่นานชายต่างชาติก็แยกตัวออกไป พ่อเลี้ยงอดุลย์เองก็เตรียมออกจากโรงแรมเหมือนกัน เป๊กกี้เกรงว่าเป้าหมายจะหลุดมือ บ่นขึ้นมา

    “เขากำลังจะไปแล้ว ชาติมัวทำอะไรอยู่ทำไมยังไม่ลงมาอีก”

    “คนของผมอยู่ข้างนอก ผมจะให้ตามเขาไปก่อน”

    “แต่นั่นไม่ใช่งานของคุณ”

    มานพไม่พอใจแต่เก็บอาการ แตะมือหญิงสาวและส่งสายตากรุ้มกริ่ม “เราเป็นพวกเดียวกันนะครับคุณเป๊กกี้ ไม่ว่าใครเป็นคนลงมือสุดท้ายแล้วผลประโยชน์ก็กลับมาที่พวกเราทุกคน”

    เป๊กกี้อ่านแววตาของมานพออก พูดขวานผ่าซากว่าตนทำงานตามที่มาดามสั่งเท่านั้น ถ้าเขาคิดว่าตนสามารถทำได้นอกเหนือจากนั้นเชิญเรียกใช้บริการแม่เล้าดีกว่า มานพฉุนกึกบ่นพึมพำหลังจากหญิงสาวผละไปแล้วว่างานที่เธอทำก็ไม่ต่างจากงานโสเภณีเหมือนกัน

    ภายในห้องพัก อารมณ์พิศวาสของชาติกำลังพาไป เขาจูบไป่หลูอย่างติดใจ แต่แล้วเธอเอียงหน้าหลบ ออกอุบายขอให้งานเสร็จก่อนค่อยหาที่ที่สะดวกกว่านี้ ชาติหลงกลเลยโดนเธอยันโครมจนเสียหลัก

    “คิดว่าฉันจะยอมมีอะไรกับผู้ชายอย่างนายเหรอ แค่ยอมเล่นตามน้ำให้นายหยุดบ้าฉันก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

    “นึกอยู่แล้วว่าคุณต้องมารยาให้ผมหยุด อาวุธของผู้หญิงก็มีเท่านี้แหละ แต่ยังไม่ถึงกับเอาผมอยู่หมัดหรอก ไว้วันหลังผมจะสอนวิธีจูบที่แนบเนียนกว่านี้ให้ รับรองว่าหลอกผู้ชายทุกคนอยู่หมัด”

    ไป่หลูโกรธจัดก่นด่าหยาบคาย แต่ชาติกลับหัวเราะชอบใจ

    “เอาล่ะๆ ทีนี้คุณก็ไปได้แล้ว...แล้วถ้าจะสะกดรอยตามผมอีกก็ช่วยเพิ่มความระมัดระวังให้มากกว่านี้ด้วย เพราะนอกจากผมจะมีเป๊กกี้คอยตามประกบแล้วไอ้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อคุณมันยังมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ด้วย”

    “มานพอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ”

    “ใช่...และตอนนี้หมอนั่นก็เป็นถึงหัวหน้า KCAS เพราะฉะนั้นคนของมันอาจจะเดินปะปนอยู่ทั่วไปก็ได้ แล้วถ้าคุณพลาดถูกเจอตัวล่ะก็...คุณจะพาผมซวย”

    “ฉันระวังตัวอยู่แล้ว...ไม่ต้องมาสั่ง”

    เสียงเป๊กกี้เรียกชาติดังหน้าห้องทำให้สองคนหยุดชะงัก ไป่หลูประชดว่าห่างกันไม่ทันไรเมียก็มาตาม ชาติเข่นเขีี้ยวอยากบีบคอ บอกให้รู้ว่าเธอกำลังทำเขาเดือดร้อน

    “ฉันหลบออกไปทางหน้าต่างก็ได้”

    “นี่มันชั้น 20 นะคุณ เป็นแค่ผู้หญิงน่ารำคาญก็พอไม่ต้องแปลงร่างเป็นตุ๊กแกเลย”

    “ไอ้บ้า! ฉันไม่อยากซ่อนตัวอยู่ในนี้แล้วต้องทนดูนายกับยัยนั่นทำอะไรทุเรศลูกตาต่อหน้าฉันอีกเด็ดขาด”

    “ทำไม? กลัวห้ามใจหึงผมไม่อยู่ใช่ไหม”

    ไป่หลูอ้าปากจะเถียงแต่โดนเขาเอามือปิดปากกำชับให้ทำตามที่บอก อย่าอวดเก่ง...เป๊กกี้ทั้งเคาะทั้งเรียกแต่ไม่ได้ยินเสียงชาติตอบกลับก็อดแปลกใจไม่ได้ ใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามาพบความว่างเปล่า จะเดินไปทางห้องน้ำแต่สะดุดตากับกระดาษโน้ตบนโต๊ะที่ชาติตั้งใจล่อหลอกให้เธอกลับออกไป

    “งานนี้ผมอยากฉายเดี่ยว ไม่ต้องตามผมไป เสร็จงานแล้วจะกลับมาเอง” เธออ่านข้อความนั้นอย่างหงุดหงิด ขยำกระดาษโยนทิ้งแล้วผลุนผลันออกจากห้อง ชาติโล่งอกพาไป่หลูออกจากที่ซ่อน คุยโวเพราะฝีมือตัวเอง เธอเลยไม่ต้องแปลงร่างเป็นตุ๊กแกตะกายตึก

    “ให้ฉันเสี่ยงตกตึกตายอยู่ข้างนอกยังดีกว่าต้องตัวติดอยู่กับผู้ชายปากเน่า ปากเหม็น ปากหมา”

    “แต่คุณตามผมมาถึงเชียงใหม่เพราะอยากตัวติดทำงานกับผมไม่ใช่เหรอ ก็นี่ไง ผมอุตส่าห์หาทางสลัดเป๊กกี้ออกไปให้พ้นทางแล้ว ทีนี้คุณกับผมก็ได้เวลาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว...เอ๊ย...เป็นทีมเดียวกันซะที”

    “ก็ได้...เพื่องานฉันยอมเป็นทีมเดียวกับนาย แต่ไม่มีทางยอมให้นายเป็นหัวหน้าทีม”

    “แต่งานนี้ผมเป็นคนเริ่ม หยุดทิฐิเถอะไป่หลู ผู้ชายยังไงก็ต้องเป็นช้างเท้าหน้า”

    “นั่นเขาไว้สำหรับคู่ผัวเมีย”

    “ซ้อมก่อนไง” ชาติยิ้มทะเล้นแล้วจู่โจมหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ก่อนเดินหัวเราะร่วนจากไป ทิ้งให้ไป่หลูยืนเหวอไม่ทันตั้งตัว อึดใจก็โวยวายด่าไอ้บ้า ได้เห็นดีกันแน่!

    ooooooo

    ที่เกาะอีกา...หลังจากมาดามหลุยส์ทดลองยาโคคิโนกับยอดและได้ผลเป็นที่น่าพอใจ สภาพร่างกายยอดทรุดโทรมมากแต่ยังคุกเข่าร้องขอเป็นอีกายมทูต อยากมีชีวิตใหม่เพื่อทำงานให้มาดามอย่างซื่อสัตย์

    มาดามลังเล ให้ยอดพักผ่อนก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที จากนั้นเธอเรียกไตร จอห์น และเฉินมาพบที่ชายหาด เล่าว่าโคคิโนใช้ได้ผลดีเกินคาด เพราะหลังจากหมดฤทธิ์ยายอดจำอะไรไม่ได้ นั่นคือผลดีที่จะทำให้เราควบคุมทุกอย่างได้ตามต้องการ

    “แต่ปัญหาตอนนี้มีแค่ยาต้นแบบที่เราใช้กับนายยอดหมดไปแล้ว ถ้าจะผลิตเพิ่มก็ต้องตามล่าหาตัวด็อกเตอร์ยามาดะให้เจอ”

    “ใช่...สูตรยาโคคิโนมีแต่ด็อกเตอร์ยามาดะคนเดียวเท่านั้นที่รู้ และเรายังต้องตามล่าเขาให้เจอก่อนที่พวกฟิเดลโรจะได้ตัวเขาไป”

    “เรื่องนี้ผมจะจัดการให้ครับมาดาม”

    “ขอบใจมากไตร ถ้าเธอรับปากฉันก็หายห่วง”

    “ครับ...ส่วนเรื่องนายยอด ในเมื่อหมดหน้าที่แล้วก็คงไม่ต้องเลี้ยงเอาไว้ใช่ไหมครับ”

    มาดามนิ่งคิด ไตรไม่รีรอ สั่งเฉินกับจอห์นให้จัดการยอดได้เลย แต่เมื่อสองคนไปลงมือกลับโค่นยอดไม่ลง มาดามเสียดายฝีมือยอดจึงไว้ชีวิตและให้เขาเป็นอีกายมทูตได้รับการตีตราสักรูปอีกาตรงต้นคอ

    เสร็จธุระมาดามหลุยส์เตรียมตัวกลับออกจากเกาะ ยอดในชุดทะมัดทะแมงสีดำทะมึนก้าวเข้ามาขอบคุณมาดามที่ให้โอกาส

    “ฉันเสียดายฝีมือเธอ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครอดทนกับการลงโทษของฉันได้นานขนาดนี้”

    “ในเมื่อมาดามให้ชีวิตใหม่กับแกแล้ว แกก็ต้องตอบแทนด้วยความซื่อสัตย์” ไตรย้ำเตือน ยอดรับคำด้วยความเต็มใจว่าตนพร้อมทำงานให้มาดามด้วยชีวิต

    “ขอบใจนะยอด แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ฝีมือเธออาจจะพร้อมสำหรับการเป็นอีกา แต่ร่างกายเธอยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะเลิกยาได้”

    “แต่ผมทำงานได้เลยนะครับมาดาม”

    “ถ้าเธอยังเลิกยาไม่ได้ โอกาสทำงานพลาดมีสูง”

    “ผมจะไม่ให้มันมาเป็นอุปสรรค ในเมื่อมาดามให้ความไว้ใจ ผมก็จะทำให้มาดามเชื่อมั่นว่าผมคือเบอร์ 1”

    “เอาล่ะ ใจเย็นๆก่อนเถอะยอด โปรเจกต์โคคิโนต้องการคนเก่งๆอย่างพวกเธอมาช่วยทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง ตอนนี้ชาติกำลังเริ่มต้นอยู่ ไว้ถึงเวลาต้องการคนเพิ่มฉันจะเรียกเธอเอง ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วฟื้นฟูตัวเองให้กลับมาให้เร็วที่สุดก่อน”

    ไตรยื่นซองเอกสารให้ยอดบอกว่ามันคือตัวตนใหม่ของเขา แล้วรอฟังคำสั่งจากตน...หลังจากพวกมาดามหลุยส์ไปแล้ว ยอดคิดแค้นชาติที่กำลังได้ดีเกินหน้า ทั้งที่ชาติพยายามหว่านล้อมให้เขาร่วมมือหักหลังมาดามหลุยส์ แต่ยอดปฏิเสธไปแล้ว และวันนี้ก็ประกาศกร้าวว่าเขานี่แหละจะเล่นงานชาติเอง

    ooooooo

    ตกเย็นพ่อเลี้ยงอดุลย์เข้ามาที่ปางไม้พร้อมลูกน้องกลุ่มหนึ่ง ชาติกับไป่หลูสะกดรอยตามและใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

    ในปางไม้มีลูกน้องนับสิบถือปืนเดินไปมาและมีไม้กองเรียงราย ชาติส่องกล้องเห็นแล้วเปรยขึ้นว่าลูกน้องเพียบ อาวุธหนักครบมือ ซ่องโจรดีๆนี่เอง...ไป่หลูหมั่นไส้แขวะทันที

    “ว่าเขาว่าเป็นซ่องโจร แล้วไอ้พวกที่นายไปทำงานให้ล่ะ ใส่สูทผูกไท มีบริษัทใหญ่โตบังหน้าก็ไม่ได้หมายความว่าที่นั่นจะไม่ใช่ซ่องโจร”

    “ปากดีนักนะคุณ ถ้าไม่รู้จะพูดอะไร อยู่เฉยๆคอยทำตามคำสั่งผมอย่างเดียวก็ได้นะ”

    “ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่ฟังคำสั่งนาย”

    “ก่อนจะถ่อมาหาผม ท่านรองหัวหน้าคุณไม่ได้บอกเลยหรือไงว่าผมคือไพ่ตายสำหรับภารกิจโค่นพวกอีกา”

    “บอก...แต่ฉันไม่เห็นด้วย คุณก็แค่หมากตัวหนึ่ง ไม่ถึงกับเป็นไพ่ตายหรอก”

    “เพราะนิสัยไม่ฟังใครเลยนี่ไง คุณถึงปกป้องหน่วยของคุณไม่ได้ ปล่อยให้คนรักหักหลังฆ่าพวกเดียวกันเอง”

    ไป่หลูชะงักแล้วตบหน้าชาติดังฉาด “มากเกินไปแล้วนายชาติ ถ้าจะดูถูกฉันแบบนี้ก็อย่าอยู่ร่วมโลกกันเลยดีกว่า”

    “ผมพูดความจริง เพราะคุณคิดแต่ว่าตัวเองเก่ง ถึงเวลาที่ควรรู้ว่าคุณไม่ได้เก่งอย่างปากพูด”

    ไป่หลูโกรธจะตบอีกทีแต่ชาติจับมือเธอไว้แล้วยื้อยุดไปมามองหน้ากันเขม็ง ลูกน้องพ่อเลี้ยงอดุลย์ออกมาเห็นรถจอดหน้าปางไม้ก็อดสงสัยไม่ได้ ร้องถามว่ามาทำอะไรแถวนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่จอดรถ ชาติรีบแก้สถานการณ์บอกว่าตนกับแฟนขับรถหลงทางมาแต่กำลังจะไปแล้ว

    “ก็รีบไปสิวะ...ไป”

    ชาติรับคำแล้วสตาร์ตรถออกไปพร้อมไป่หลูที่นั่งหน้าง้ำไม่ค่อยสบอารมณ์...แสบรับรู้ความเคลื่อนไหวของทั้งคู่จากหูฟังที่เสียบไว้ตลอดเวลาถึงกับหัวเราะคิกคักชอบใจ แล้วสะดุ้งโหยงเมื่อเชิดศักดิ์เข้ามาถามว่าสนุกมากนักหรือ

    “ท่านรอง...มาเงียบๆ ตกใจหมดเลยครับ”

    “ฉันให้คอยตามดูไป่หลูช่วยเป็นหูเป็นตาสำหรับภารกิจ ไม่ใช่ให้แกแอบฟังเขาคุยกัน”

    “โธ่...แต่มันอดไม่ได้นี่ครับท่านรอง เจ๊กับนายชาติเจอกันทีไรอย่างกับดูละครตบจูบ จิ้นให้ติ่งดิ้นตาย ผมล่ะมันส์ตามเลย”

    “ไม่ตลก มัวแต่ไร้สาระอยู่แบบนี้ ถ้างานพลาดขึ้นมาหายนะของคนในชาติคืออะไรแกรู้ใช่ไหม”

    แสบรับคำเสียงอ่อย แล้วพยายามติดต่อไป่หลูให้หัวหน้าได้พูดคุย...

    ชาติเอารถมาซุ่มจอดที่บริเวณป่าข้างทางและกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาวุธให้พร้อมออกไปปฏิบัติการเด็ดชีพพ่อเลี้ยงอดุลย์ตามคำสั่งอยู่ท้ายรถ ไป่หลูยืนกอดอกถามว่า

    “นี่นายจะขนอาวุธพวกนั้นลุยเดี่ยวเข้าไปจัดการกับพ่อเลี้ยงอดุลย์คนเดียวจริงๆเหรอ”

    “ใช่...ส่วนคุณก็ต้องอยู่ที่นี่ รอคำสั่งให้ไปรับผมทันทีที่ผมจัดการภารกิจเสร็จ”

    “แต่ฉันไม่ใช่คนขับรถ แล้วฉันก็ไม่ใช่พวกมือสังหารที่จะต้องฆ่าใครตามใบสั่ง”

    “นี่เป็นงานแรกของผม ถ้าไม่ทำตามที่พวกมันสั่ง ผมจะถูกจับผิดแล้วภารกิจโค่นอีกาของเราก็จะล้มเหลว”

    “แล้วถ้าเป้าหมายวันนี้ของนายเป็นคนบริสุทธิ์ไม่ใช่เจ้าพ่อค้ายาล่ะ นายจะฆ่าเขามั้ย”

    ชาติไม่ตอบ ยัดปืนและเครื่องกระสุนใส่เป้แบกขึ้นบ่าเตรียมออกไป ไป่หลูไม่พอใจเร่งเร้าให้เขาตอบคำถามมาก่อน แต่เขากลับหันขวับมาพร้อมปืนจ่อหน้าเธอ

    “ถ้าเป็นคนบริสุทธิ์ผมก็จะฆ่า เพราะนี่เป็นทางเดียวที่พวกมันจะยอมรับผม...ชีวิตน้องสาวผมยังอยู่ในมือพวกมัน ผมจำเป็นต้องทำทุกอย่างจนกว่าพวกมันจะไว้ใจ เพราะฉะนั้นอย่าขวางผมอีก”

    ชาติจริงจังดุดัน ไป่หลูหัวเสียหงุดหงิดจะเดินตามแต่เสียงวิทยุติดตามตัวที่ทิ้งเอาไว้ในรถดังขึ้นจึงต้องกลับเข้ามาคุยกับเชิดศักดิ์ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

    “ถ้านายชาติจะไม่ยอมฟังฉันเลยแบบนี้ ก็อย่าเรียกว่าทีมเดียวกันเลยดีกว่าค่ะท่าน”

    “ใจเย็นๆไป่หลู ถ้าไม่มีนายชาติมาร่วมมือกับเราด้วย เราอาจจะโค่นพวกอีกาไม่ได้”

    “แต่เขาเห็นเราเป็นแค่หน่วยเสริมให้เขาเท่านั้น ถ้าเขาพลาด เขาก็ทำให้เราพลาดไปด้วย”

    “ผมอาจจะยังไม่รู้จักเขาดีเท่าคุณ แต่เท่าที่ฟังเรื่องของเขาจากไอ้แสบ การที่เขาเสี่ยงเอาชีวิตตัวเองกับน้องสาวไปแขวนไว้บนเส้นด้ายเพื่อการแก้แค้นแบบนั้นผมว่าเขาจะไม่ยอมพลาดแน่นอน”

    “มันก็จริงค่ะท่าน แต่เขามั่นใจตัวเองเกินไป เขาต้องฟังคนอื่นบ้าง”

    “คุ้นๆนะเจ๊ ผมว่านายชาติมั่นใจตัวเองเกินไปหรือว่าเจ๊มั่นใจตัวเองกว่าเขากันแน่”

    “ไอ้แสบ!! กลับไปแกเจอฉันแน่”

    “ผมไม่ตั้งใจปากเสียนะ อะไรมันมาสิงให้ผมพูดก็ไม่รู้”

    “เอาล่ะๆ คงต้องปล่อยให้นายชาติทำภารกิจไป เพราะเท่าที่เขาเอาเรื่องโปรเจกต์โคคิโนมาบอกเรา ก็ถือว่าเราได้รู้อะไรมากขึ้นแล้ว ตอนนี้คุณทำตามที่นายชาติขอไปก่อน แล้วผมจะติดต่อไปใหม่”

    “เจ๊...ดาวเทียมที่ผมใช้แฮ็กไว้สื่อสารกับเจ๊มันมีระบบตรวจข้อมูลแปลกปลอมอยู่ การติดต่อกับเจ๊อาจจะหายไปเป็นระยะ ยังไงระวังตัวด้วย”

    “เข้าใจแล้ว” ไป่หลูตัดการติดต่อแล้วคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้

    คืนนั้นเธอทำทีหลงทางเข้ามาในปางไม้ ในขณะที่ชาติก็แฝงตัวเข้ามาเพื่อสังหารพ่อเลี้ยงอดุลย์ ไป่หลูเล่าให้ลูกน้องพ่อเลี้ยงฟังว่าตนถูกแฟนทำร้ายมา

    “แฟน? ใช่ที่เห็นอยู่ในรถด้วยกันตอนเย็นรึเปล่า”

    “ใช่ค่ะ ฉันไม่ยอมมัน...มันก็เลยทำร้าย”

    “น้องใจเย็นๆ เข้าไปข้างในก่อน”

    ชาติมองตามไป่หลูเข้าไปข้างในแล้วหน้านิ่วงุนงงไม่เข้าใจ บ่นพึมพำว่า “คิดจะทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย”

    ไป่หลูเดินตามลูกน้องพ่อเลี้ยงอดุลย์เข้ามาในบ้านที่ตกแต่งอย่างดี ลูกน้องคนสนิทของพ่อเลี้ยงมองด้วยความสงสัย

    “นั่นแกพาใครเข้ามาวะ”

    “น้องสาวคนนี้ถูกทำร้ายมาเลยหนีมาขอความช่วยเหลือครับลูกพี่ ผมเห็นท่าทางไม่มีพิษมีภัย เลยพาเข้ามาให้ลูกพี่ดูก่อน แต่ถ้าลูกพี่ดูแล้วไม่อยากให้เข้ามาวุ่นวายในนี้ก็บอกมา ผมจะได้พาไป”

    “พ่อเลี้ยงสั่งไว้ว่าไง...อย่าหาเรื่องใส่ตัวแม้แต่เรื่องเล็กๆก็ห้าม”

    “ครับลูกพี่ ผมเลยต้องเข้ามาขออนุญาตก่อนไง”

    ระหว่างนั้นพ่อเลี้ยงอดุลย์ออกมาเห็นถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ลูกน้องคนสนิทรีบเข้าไปกระซิบบอกพ่อเลี้ยงมองไป่หลูอย่างสนใจแล้วโปรยยิ้มดูเป็นผู้ใหญ่ใจดี

    “ไม่ต้องกลัวนะน้องสาว คิดถูกแล้วที่มาขอความช่วยเหลือที่นี่...เฮ้ย ส่งพวกเราออกไปดู ถ้าเจอไอ้หน้าตัวเมียที่ทำร้ายน้องเขาก็จัดการมันเลย”

    ลูกน้องรับคำแล้วออกไป ทิ้งให้พ่อเลี้ยงอยู่กับไป่หลูตามลำพัง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "อำพน" สารภาพรัก "น้ำพิงค์" ทำคนดูฟินกระจาย ละคร "กระเช้าสีดา" เรตติ้งปัง

    "อำพน" สารภาพรัก "น้ำพิงค์" ทำคนดูฟินกระจาย ละคร "กระเช้าสีดา" เรตติ้งปัง
    21 ต.ค. 2564

    11:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพฤหัสที่ 21 ตุลาคม 2564 เวลา 12:14 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์