นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เนตรนาคราช

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ในสถานการณ์คับขันเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย อัศวินได้รัตนากรย้อนกลับมาช่วยเหลือทันท่วงที!

    เธอพาเขาหลบคมกระสุนของศัตรูเข้าในป่าลึกแล้วรีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นบาดแผลให้เขาก่อนเดินทางต่อ จนกระทั่งไปเจอชายสูงวัยสามคนที่ต่างก็แปลกใจว่าทั้งคู่เข้ามาในป่าลึกขนาดนี้ได้ยังไง

    “ถ้าพวกเอ็งเป็นโจร พวกข้าไม่มีอะไรให้ปล้น”

    “เราแค่ผ่านมาเฉยๆ”

    “เราจะตัดผ่านไปทางป่าทิศเหนือครับ”

    “งั้นก็เข้ามาพักด้วยกัน”

    ชายสูงวัยหยิบยื่นไมตรีทำให้อัศวินกับรัตนากรวางใจเข้าไปทรุดตัวลงนั่ง แต่แล้วหนึ่งในสามกลับคว้าปืนขึ้นมาส่องพร้อมสั่งให้ทั้งคู่พูดมาว่าได้เลือดเพราะอะไร รัตนากรบอกว่าตนถูกพวกโจรปล้นแต่หนีมาได้ กำลังจะหาทางไปสมทบกับเพื่อน

    “ผมกับน้องสาวเป็นคนของทางการน่ะลุง ไม่ใช่โจรแน่นอน”

    ฟังคำตอบนั้นแล้วชายสามคนมองหน้ากันเชิงปรึกษา สุดท้ายชายที่ถือปืนก็ลดปืนลง แถมยังใจดีนำสมุนไพรมาใส่แผลอัศวินที่ถูกยิง

    “เจอสมุนไพรของข้า พรุ่งนี้หายเดินตัวปลิว”

    อัศวินขอบคุณชายทั้งสาม รัตนากรเริ่มชวนพวกเขาคุยเรื่องสมุนไพรเพื่อเป็นการผูกมิตรและหาความรู้ใส่ตัวไปพร้อมกัน...

    ด้านอิทธิกับโรสที่แยกไปคนละทาง ทั้งคู่เดินสำรวจเส้นทางในป่าแล้วเกิดคิดเห็นไม่ตรงกัน ก็เลยต้องใช้วิธีตัดสินว่าจะไปทางไหนต่อถึงจะบรรจบกับพวกของตนได้

    “เอางี้ เรามาสู้กัน ใครชนะไปทางนั้น”

    “ชนะ? ยังไงแบบไหน ซัดกันให้หมอบไปข้างหนึ่งเลยเหรอ”

    ขาดคำของอิทธิ โรสตวัดมีดสั้นขึ้นมาอย่างเร็ว อิทธิร้องลั่นว่าใจเย็นแต่เธอไม่ฟัง สะบัดมีดปักต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปร่วมสิบเมตรอย่างแม่นยำ แล้วบอกกติกา “ใครได้มีดสั้นก่อน คนนั้นชนะ”

    อิทธิตกลง ทันใดนั้นโรสดีดตัวไปที่ต้นไม้อย่างรวดเร็ว อิทธิพุ่งตามไปคว้าตัวเธอไว้ แล้วต่อสู้กันหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความเสน่หา โดยเฉพาะอิทธิที่มีใจให้โรสตั้งแต่แรกเห็น

    ช่วงหนึ่งอิทธิยั้งมือไม่ทันชกโรสปากแตก ก่อนที่เขาจะได้มีดเล่มนั้นมาอยู่ในมือ โรสยอมรับว่าตนแพ้จึงให้อิทธินำทางไป แต่เขาขอหยุดพักทำแผลที่ปากเธอก่อน

    ขณะเอาน้ำล้างแผลที่ปากให้เธอ สองคนใกล้ชิดกันมาก มีอาการขวยเขินไปด้วยกัน แต่ก็แอบชุ่มชื่นหัวใจอยู่ไม่น้อย

    ooooooo

    หลังจากหายไปครู่ใหญ่ ปิงกับหยกกลับมารายงานหลินว่าทีมค้นหาเนตรนาคราชสองคนอยู่กับชายสามคนเป็นชาวบ้านธรรมดาหาสมุนไพร หลินฟังแล้วสั่งการหน้าเหี้ยมว่า ถ้าพวกชาวบ้านเกะกะนักก็สังหารมันให้หมด!

    ค่ำแล้ว อัศวินกับรัตนากรยังปักหลักอยู่กับชายสามคน...ไม่ทันดึกดื่นก็มีเสียงปืนดังตูมจนทุกคนสะดุ้งตื่น คว้าอาวุธปืนอย่างระมัดระวัง

    เมื่อแน่ใจว่ามีคนบุกรุกเข้ามา คาดว่าอาจเป็นโจรที่อัศวินกับรัตนากรหนีมา รัตนากรอาสาออกไปดูเอง ชายสามคนเห็นเธอพุ่งพรวดออกไปถึงกับส่ายหน้าท้วงอัศวินว่าจะปล่อยเมียไปอย่างงั้นเหรอ

    “ครับลุง”

    “เอ็งนี่ท่าทางจะกลัวเมีย” ชายคนหนึ่งว่าอัศวิน แต่เพื่อนของเขาอีกคนสวนทันควันว่า “ยังกะเอ็งไม่กลัว”

    อัศวินได้ยินแล้วอมยิ้ม สายตากราดจ้องไปข้างหน้าในราวป่าด้วยความเป็นห่วงรัตนากร

    รัตนากรตามไปถึงจุดพักของหลินกับสองสมุน เธอจำหลินได้ดีเพราะเคยทำหน้าที่อารักขา แต่ตอนนั้นหล่อนแอบอ้างชื่อมิเชลเป็นภรรยาคนใหญ่คนโต

    “คงไม่มีใครจับตัวเธอมาเหมือนคราวก่อนนะมิเชล” ประโยคแรกที่รัตนากรทัก แต่หลินยักไหล่

    ไม่ยี่หระ บอกว่าเรื่องเก่าแล้วให้ผ่านไป รัตนากรยิ้มเย็นสำทับว่า “มีอะไรคุยกันที่นี่ ลุงสามคนนั่นไม่เกี่ยว”

    “ได้” หลินตอบรับ ตามองกระบอกแผนที่ที่อยู่กับตัวรัตนากร “ดูเหมือนเธอมีความมั่นใจสูง หรือไม่ก็ประมาท ที่มีแผนที่ติดตัวมาด้วย”

    “ก็ต้องถามตัวเองดู”

    “คาดไม่ถึง คุณอัศวินปล่อยให้เธอมาคนเดียว”

    “เธอน่าจะยิ่งเข้าใจว่าทำไม” รัตนากรพูดอย่างมั่นใจในฝีมือตัวเอง หลินหมั่นไส้ สั่งสองสมุนถอยไป ห้ามยุ่งเกี่ยวอย่างเด็ดขาด

    หลินพุ่งเข้าใส่รัตนากร...สองสาวต่อสู้ดุดัน ผลัดกันรุกรับอย่างสูสีอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่อัศวินจะปรากฏตัว

    “คุณอัศวินมาได้เวลาพอดี”

    “เพราะคุณกำลังจะกลับ”

    หยกกับปิงไม่พอใจอัศวินแต่ไม่กล้าขัดคำสั่งหลินด้วยการบุ่มบ่ามทำอะไรเขา และที่สุดก็ยอมถอยไปเมื่อนายหญิงของตนเอ่ยปากให้กลับ

    หลังจากหลินกับสองสมุนพากันหายเข้าไปในแนวป่า รัตนากรถามอัศวินว่าใครใช้ให้ตามมา เรื่องกำลังจะจบอยู่แล้วเชียว

    “ลุงสามคนไล่ให้มาตาม...เป็นยังไงบ้าง”

    “พอตึงมือ แต่จบได้แน่นอน”

    อัศวินอมยิ้ม เชื่อฝีมือรัตนากรแต่ไม่อยากให้เสี่ยง ชวนเธอกลับไปขอบคุณลุงสามคนแล้วขอตัวเดินทางต่อกันทันที

    ooooooo

    เช้าแล้วขบวนของชาติที่นำโดยพรานเมิง

    หยุดพักกินอาหาร โดยนายองอาสาไปจับไก่ป่าด้วยการเป่าลูกดอก ส่วนซามูโผล่มาบอกชาติว่ากลุ่มศัตรู

    ไม่คิดทำอะไร นอกจากเฝ้าติดตาม

    “มันคงรู้ว่าแผนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่” ชาติบอกทุกคนในขบวน หมอนพดลอดคาดเดาไม่ได้ว่า

    “หรือไม่ก็ส่งคนตามอัศวินกับรัตนากรไปแล้ว”

    “อัศวินวางแผนไว้เนียนมาก ถือว่าเป็นผลดีต่อขบวน...เราเดินทางได้อย่างสบายๆ” ชาติยกความดีความชอบให้เพื่อนรักไปเต็มๆ

    ฝ่ายขบวนของเฮนรี่ที่นำโดยพรานอองข่าน พวกเขา เดินทางมาเจอหลินกับสองสมุนที่ตั้งใจดักรอเผชิญหน้าเพื่อเจรจาต่อรองเผื่อจะร่วมงานกันได้ แต่เฮนรี่กลับยิ้มเยาะ ยกตนข่มท่านว่าไม่จำเป็น ตนจัดการทุกอย่างได้หมดไม่มีใครขวางตนได้

    “ถ้าอย่างงั้นก็จบแค่นี้” หลินทำท่าจะไป แต่แล้วนึกได้บอกเฮนรี่ว่าคนที่เขาให้ไปชิงแผนที่คงไม่กลับมาแล้ว...โจซิงกับอังโซะออกอาการแค้นจะห้ำหั่นหลินเพราะคิดว่าเธอเล่นงานเวจาง แต่หลินยืนยันไม่ใช่ฝีมือตน ซึ่งเฮนรี่เชื่ออย่างนั้นจึงปล่อยเธอกับสมุนไป และคิดว่าคนที่มีฝีมือเล่นงานเวจางได้ต้องเป็นอัศวินอย่างแน่นอน

    ที่ค่ายพักของพวกชาติ นายองออกไปสำรวจรอบๆ เจอแหล่งน้ำจึงรีบกลับมาบอกพรานเมิงว่าตนจะชวน

    กาญจนาไปอาบน้ำ พรานเมิงไม่ไว้ใจเพราะอันตรายมีรอบด้าน นายองเลยจูงมือกาญจนาไปขออนุญาตชาติก่อน โดยมีวีรกิจจับตามองอยู่ห่างๆด้วยความสงสัยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

    “ได้ครับ แต่ควรจะต้องมีคนไปด้วย”

    “เราสองคนดูแลตัวเองได้ นายองเก่งสารพัด ฉันเองก็พอยิงปืนได้แม่นอยู่”

    “ผมไม่อยากเสี่ยงเลยครับ คุณสองคนเป็นอะไรไปผมคงไม่รอด ทั้งอัศวิน ทั้งคุณรัตนากร แล้วพรานเมิง ต้องเล่นงานผมชัวร์”

    “เอางี้ ฉันเฝ้า นายองอาบ...ฉันอาบ นายองเฝ้า”

    “ใช่เลย” นายองขานรับคำพูดกาญจนา ชาติค่อยเบาใจ แต่จะให้ดีหากเกิดอะไรขึ้นกาญจนาต้องยิงปืนส่งสัญญาณ

    “ฉันนึกว่าเราไม่ต้องการให้ใครได้ยินเสียงปืน”

    “ความปลอดภัยของพวกคุณสำคัญกว่า” ชาติย้ำหนักแน่น สองสาวยิ้มให้เขาแล้วจูงมือกันเดินไป พลันชาติเห็นประกายแดดสะท้อนวูบหนึ่ง เป็นจังหวะที่หมอนพดลเดินเข้ามาและเห็นเช่นเดียวกัน

    “แสงสะท้อนจากกล้องส่องทางไกล”

    “อืม...ไม่ใกล้ไม่ไกล”

    ขาดคำของชาติ วีรกิจพรวดพราดเข้ามาโวยวายต่อว่าชาติปล่อยให้คู่หมั้นของตนออกไปไหน พอรู้ว่าไปอาบน้ำก็ทำท่าจะตามไปเพราะเป็นห่วง แต่หมอนพดลเตือนว่า

    “กาญยิงปืนแม่น นายองฝีมือใช่ย่อย ผู้หญิงจะอาบน้ำ คุณจะไปแอบดูเค้าหรือไง”

    วีรกิจฮึดฮัด ในที่สุดเดินกลับไปนั่งที่ของตน ชาติกับนพดลพอใจ พลันมีแสงสะท้อนออกมาอีกวูบ ชาติเห็นท่าไม่ดีบอกว่าไว้ใจไม่ได้ ฝากหมอช่วยดูทางนี้ตนจะออกไปตรวจสอบสักหน่อย แต่ไม่ทันได้ไปนายองก็พากาญจนากลับมาส่งหลังอาบน้ำกันอย่างรวดเร็ว จากนั้นนายองขอไปหาเสบียงไว้เพิ่มเติม...

    พวกเฮนรี่นั่นเองที่ส่องกล้องอยู่บนเนินเขา สังเกตการณ์กลุ่มของชาติที่มีไม่ครบคนแล้วคิดอ่านวางแผนใหม่ เพราะเฮนรี่เชื่อว่าเวจางตายแล้วอย่างที่หลินบอก ดังนั้นเราต้องหาทางชิงแผนที่ให้เร็วที่สุด

    “แต่แผนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่” โจซิงย้ำเตือน

    “นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะเอามาไม่ได้ และผมคิดว่าโอกาสของเรากำลังจะมาถึง”

    เฮนรี่กล่าวยิ้มๆ ยกกล้องขึ้นส่องไปยังกลุ่มของชาติอีกครั้ง เห็นวีรกิจกับกาญจนาเผชิญหน้าเหมือนทุ่มเถียงอะไรกันสักอย่าง

    “เดี๋ยวนี้คุณดูสนิทกับนายชาติอะไรนั่น” วีรกิจต่อว่าแฟนสาว

    “คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ” กาญจนาจ้องเขาอย่างไม่พอใจ วีรกิจยิ่งอารมณ์เสียคาดคั้นเสียงแข็ง

    “คุณบอกผมมาดีกว่าว่าคุณก็สนเจ้าหมอนั่น”

    “คุณวีรกิจ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว” เธอเสียงดังแล้วถอยห่างออกมาด้วยความรำคาญ วีรกิจเลยหัวเสียหนักฮึดฮัดออกไปในแนวป่า

    “ดี...ออกมาไกลๆหน่อย โจซิง...ไปลากตัวไอ้หมอนั่นมา มันอาจจะทำให้เราได้แผนที่แบบไม่ต้องลงทุน”

    เฮนรี่สั่งการ โจซิงส่องกล้องในมือแล้วหันมาส่งซิกกับอังโซะก่อนพากันวิ่งหายไป และเพียงไม่นานทั้งคู่ก็ล็อกคอวีรกิจที่เดินเซ่อซ่าออกมาเพราะความโมโหไว้ได้

    วีรกิจถูกโจซิงกับอังโซะหิ้วปีกหายไปในป่านายองที่ออกมาหาเสบียงเห็นโดยบังเอิญ รีบกลับไปบอกทุกคนที่ค่าย ทำเอาแตกตื่นตกใจกันไปหมด

    “ไม่ต้องห่วงครับ เราจะตามรอยเอาตัวคุณวีรกิจกลับมาให้ได้”

    “แต่นายองบอกว่าพวกมันต้องการแผนที่”

    “ผมเชื่อว่าอัศวินกับคุณรัตน์จะต้องมาถึงอย่างช้าไม่เกินวันนี้พรุ่งนี้ ผมกับพรานเมิงจะตามไปก่อน”

    ฟังชาติแล้วทุกคนต่างมองหน้ากันเงียบๆ ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

    ooooooo

    ครู่ต่อมา ชาติกับพรานเมิงพร้อมออกเดินทาง ย้ำกับทุกคนว่าไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้มีทีมงานอยู่ครบ รวมทั้งซามูที่จะคอยระวังภัยให้ และนายองก็ชำนาญป่าถ้ามีอะไรให้นำทุกคนไปหลบในที่ปลอดภัย

    ผ่านไปไม่ทันไร พวกนพดลต้องเผชิญกับกลุ่มคนที่ต้องการแผนที่ สองฝ่ายสาดกระสุนใส่กันดังลั่น

    กาญจนาเกือบถูกพวกมันจับตัวไปถ้าไม่ได้ซามูมาช่วยไว้ ส่วนพรานโก๊ะก็ช่วยได้มาก ใช้ปืนโบราณของตนซัดพวกมันกระเจิงไป แต่กระนั้นก็สูญเสียทีมงานไปสองคน

    “นึกไม่ถึงข่าวเรื่องเนตรนาคราชจะหลุดออกไปในหมู่ชุมโจร”

    “รัตน์คิดว่าต้องมีคนจงใจปล่อยข่าวแน่นอน”

    “อาจเป็นได้...มิน่าพวกมันถึงได้มาป้วนเปี้ยนให้วีรกิจยิงจนเกิดเรื่อง”

    “ไม่รู้ว่าพรานเมิงกับคุณชาติจะตามพวกมันทันหรือเปล่า” กาญจนาสีหน้ากังวล อัศวินบอกว่าพรุ่งนี้ตนจะรีบตามไป เธอขยายความว่าพวกมันต้องการแผนที่ “พี่ไม่คิดจะให้มันหรอก”

    “แต่พวกมันจะฆ่าคุณวีรกิจนะคะ”

    “พี่หมายความว่าจะช่วยคุณวีรกิจโดยไม่ต้องให้แผนที่พวกมัน แต่พี่ต้องขอยืมแผนที่ไปก่อน” อัศวินหันมาทางรัตนากรคนเก็บแผนที่ เธอบอกทันทีว่าไม่ต้องยืม เพราะเธอจะไปด้วย “ไม่ได้หรอก พี่ต้องการให้รัตน์อยู่คอยดูแลทุกคนที่นี่”

    รัตนากรเหลือบตาไปทางกาญจนาแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้ายอมรับเพราะตัวเองก็ห่วงน้องสาวมากเหมือนกัน

    ooooooo

    ที่แท้หลินนั่นเองที่ปล่อยข่าวเรื่องเนตรนาคราชให้พวกชุมโจรรู้ หยกชื่นชมความฉลาดของนายสาว ขณะที่ปิงด่าพวกโจรโง่ ขอแค่ได้เงินเป็นตายไม่เกี่ยง หลินจึงสรุปว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตคน

    ทางด้านอัศวินที่เตรียมจะตามชาติกับพรานเมิงไป กาญจนาเป็นห่วงให้นายองนำทาง น่าจะเร็วกว่าแกะรอยเครื่องหมายที่ชาติทำไว้ ทุกคนเห็นด้วย อัศวินจึงออกไปพร้อมนายองที่ชำนาญป่าไม่แพ้พรานเมิงผู้เป็นพ่อ

    เวลานั้นเอง ชาติกับพรานเมิงรุกเข้าไปใกล้ที่พักของพวกเฮนรี่แล้วแต่ยังไม่บุ่มบ่ามเข้าช่วยวีรกิจ คอยจับตารอโอกาสเหมาะค่อยลงมือ

    “นึกว่ามันจะเล่นงานคุณวีรกิจซะแล้ว”

    “มันรอพวกเราให้เอาแผนที่มาแลก มันรู้ว่ามันถือไพ่เหนือกว่า”

    “แล้วคุณอัศวินจะยอมให้แผนที่พวกมันเหรอครับ”

    “นี่ล่ะปัญหา เท่าที่รู้อัศวินไม่ให้แผนที่มันแน่ๆ แต่จะทำยังไงผมยังไม่รู้”

    “ผมไม่อยากจะพูด คุณวีรกิจชะตาขาด ช่วยไปก็เปล่าประโยชน์”

    “ไม่ยักรู้ว่าพรานเมิงเป็นหมอดูรู้อนาคตผู้คน”

    “ผมไม่เห็นอนาคตใครหรอกครับ แต่ลางมันออกมาจากคุณวีรกิจเอง ผมไม่เกี่ยว”

    “ห้ามพูดเรื่องนี้เป็นอันขาด โดยเฉพาะกับคุณกาญจนา”

    “โอย...ผมไม่กล้าพูดหรอกครับ ผมอาจดูผิดก็ได้” พรานเมิงตัดบทแล้วบอกชาติให้ระวังตัว ตนรู้สึกว่ามีคนมา

    ดูดีๆคนที่มาคือนายองกับอัศวิน สองฝ่ายลงนั่งหารือกันเรื่องช่วยวีรกิจออกจากพวกเฮนรี่ อัศวินบอกว่าตนจะถือแผนที่เข้าไปแลกตัววีรกิจ หากพวกมันยึกยักก็จะยื้อแผนที่ไว้ก่อนจนกว่าวีรกิจจะพ้นออกมา แล้วเป็นหน้าที่ของพรานเมิงที่จะลากวีรกิจไปให้ไกลที่สุด หลังจากนั้นตนถึงจะให้แผนที่กับเฮนรี่ ส่วนนายองก็ยิงลูกดอกยาสลบใส่มัน

    “วินาทีนั้นไอ้เฮนรี่ทรุด พวกมันต้องสับสน ฉันก็เอาแผนที่คืนแล้วเผ่น...ชาติ นายคอยยิงกราดใส่พวกมัน ฉันรอดมาได้ เป็นอันจบเกม”

    “ฟังดูเหมือนแผนฆ่าตัวตายว่ะ แต่เอาไงก็เอากัน” ชาติรวบรัดตัดความแล้วรอคอย...

    จากนั้นไม่นานเฮนรี่ก็รับรู้จากสมุนว่าอัศวินมาแล้ว เฮนรี่ให้สมุนพาเชลยเข้ามา พรานอองข่านมองการกระทำของพวกเขาแล้วบอกว่าเรื่องนี้ตนไม่เกี่ยว โจซิงยิ่งไม่พอใจ อยากอัดไอ้พรานยโสคนนี้เสียจริง

    ถึงเวลาสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน อัศวินต่อรองให้เฮนรี่ปล่อยเชลยก่อน แต่มันไม่เอาด้วย อัศวินเลยต้องปรับแผนใหม่

    “งั้นเอางี้ คุณเดินมาหาผม เอาปืนจ่อผมไว้ พอนักโทษพ้นสายตาผม ผมก็ให้แผนที่คุณ ถ้าผมตุกติกคุณก็ยิงผมได้เลย ยังไงคุณก็ได้แผนที่อยู่ดี พวกคุณเป็นสิบ กราดปืนใส่ผมก็ไม่รอดแล้ว”

    เฮนรี่มองโจซิงกับอังโซะแล้วกระซิบว่า “ทันทีที่ผมได้แผนที่มา ฆ่าพวกมันให้หมด” แล้วบอกอัศวินว่า “ผมคิดว่าคุณไม่พกอาวุธจะดีที่สุด”

    อัศวินตกลงอย่างไม่ต้องไตร่ตรอง ยกมือที่ถือกระบอกแผนที่ขึ้นแล้วหมุนตัวให้เห็นว่าไม่มีอาวุธใดๆทั้งสิ้น...นายองซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ ในมือเตรียมลูกดอกอาบยาสลบพร้อมยิงเฮนรี่ทันทีที่อัศวินให้สัญญาณ

    เฮนรี่ย่ามใจเดินเข้าไปเอาปืนจ่อหน้าอกอัศวิน เป้าหมายคือกระบอกแผนที่ในมือ แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินอัศวินบอกว่ามีบางอย่างที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับแผนที่

    “แล้วทำไมคุณใจดีจะบอกผม”

    “แผนที่ถูกเก็บในกระบอกมานาน ถ้าถูกอากาศเกินสิบห้านาทีจะเริ่มยุ่ยสลายไป”

    “อย่ามาเล่นเชิงกับผม”

    “ผมบอกเพราะไม่อยากให้แผนที่เสียหาย งานนี้คุณขาดทุนมากกว่าผม”

    “ความจริงผมยิงคุณตรงนี้แล้วเอาแผนที่ไปก็ยังได้”

    “ก็จริง...แต่ผมจะดึงฝาทิ้งไป แผนที่ก็ไม่เหลือ”

    เฮนรี่แค้น หันไปสั่งสมุนให้ปล่อยเชลย วีรกิจได้รับการปลดปล่อยแต่ยืนงงซื่อบื้ออยู่ด้วยความกลัว กระทั่งอัศวินร้องเรียกให้มาทางนี้ เขาถึงจ้ำอ้าวมา

    “รีบเขาไปในป่าด้านโน้นเร็วที่สุด”

    “ไม่...เดี๋ยวผมหลง ผมจะรอไปพร้อมกับคุณ”

    วีรกิจยืนเงอะงะกลายเป็นบังเส้นทางลูกดอกของนายองพอดี

    นายองหงุดหงิด ก่นด่าวีรกิจเบาๆ ชาติกับพรานเมิงที่ซุ่มอยู่ด้วยก็เซ็งเป็ด บ่นอุบว่าไม่น่ามาช่วยมันเลย

    “คุณวีรกิจ ถ้าคุณยังไม่รีบไปผมจะให้นายเฮนรี่ยิงคุณ แล้วแถมแผนที่ให้ฟรีๆ”

    เฮนรี่ยิ้มชอบใจ วีรกิจเลิ่กลั่ก สุดท้ายวิ่งเข้าไปในราวป่าตามที่อัศวินบอก

    “ผมโชคดีจริงๆที่มีคนแบบนี้อยู่ในขบวนของคุณ” เฮนรี่หัวเราะชอบใจ อัศวินเหลือบมองไปทางนายอง ทันใดลูกดอกก็พุ่งเข้าต้นคอเฮนรี่แต่มันเอามือปัดหล่นนึกว่ายุงป่า อัศวินรีบก้าวเข้ามาเหยียบลูกดอกไว้พอดี แล้วส่งแผนที่ให้มันตามต้องการ

    ได้กระบอกแผนที่มาแล้วแต่เฮนรี่มีอาการซวนเซ พร้อมกันนั้นกระบอกแผนที่มีแสงสว่างวาบขึ้นแต่ไม่มีใครสังเกต อัศวินฉวยโอกาสช่วงที่เฮนรี่ทรุดลงเข้าแย่งของกลับคืนก่อนวิ่งหายไปทางคนของตน พวกโจซิงไล่ยิงไม่ยั้ง ชาติยิงสวนหลายเปรี้ยง ทำเอาพวกมันแตกกระเจิงพากันหาที่กำบัง

    เฮนรี่อยู่ในภาวะมึนงงแต่ยังตะโกนสั่งสมุนให้ล่าพวกมันเอาแผนที่มาให้ได้ อัศวินนัดแนะกับชาติให้สาดกระสุนพร้อมกันแล้วค่อยเผ่น แต่ทำแล้วไม่ได้ผลจึงเปลี่ยนแผนใหม่แบ่งหน้าที่กันเป็นตัวล่อคนหนึ่ง

    อีกคนเป็นตัวป่วน พวกมันเลยละล้าละลังเป็นห่วงเฮนรี่ โจซิงสั่งสมุนถอยกลับไปคุ้มกันเฮนรี่โดยเร็ว

    เป็นอันว่าแผนสุดท้ายได้ผลชะงัด อัศวินกับชาติพากันถอยฉากออกไปอย่างสบายใจเฉิบ ส่วนนายองกับพรานเมิงรอดตัวไปก่อนหน้านี้แล้ว ทิ้งความแค้นไว้ให้พวกโจซิงอย่างช่วยไม่ได้

    “เกือบจะได้ตัวพวกมันอยู่แล้ว” โจซิงสบถอย่างเจ็บใจ

    “ถ้าพวกคุณกลับมาไม่ทัน ผมอาจจะเดี้ยงไปแล้วก็ได้” เฮนรี่กล่าวเสียงแข็ง สีหน้าดุดันพร้อมเอาเรื่องทุกคน

    สักครู่ อังโซะเข้ามาแบมือให้ทุกคนดูลูกดอก พรานอองข่านเดินมาชะเง้อมองแวบเดียวก็ฟันธงว่า

    “ลูกดอกอาบยาสมุนไพรชนิดหนึ่งชื่อไพรนิทรา”

    “ถือว่าคราวนี้มันวางแผนได้เหนือเรา แต่ยังไงเราก็ตามรอยพวกมันได้อยู่แล้ว ใช่ไหมพราน”

    “งานข้ามันแน่นอนอยู่แล้ว เอ็งห่วงแต่พวกเอ็งเถอะ” พรานอองข่านตอบแล้วเดินวางมาดออกไป โจซิงกับสมุนมองตาม สีหน้าหมั่นไส้มันเต็มที

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 08:59 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์