นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เนตรนาคราช

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    วรชัยและโรสต้องการคุยกับอัศวินและรัตนากรเป็นการส่วนตัว จึงขับรถตามกันออกไปยังราวป่าห่าง จากบาร์ชุมโจรพอสมควร

    รถสองคันขับมาจอดใกล้กัน ทั้งสี่คนลงมาเผชิญหน้าคุยกันโดยไม่รู้ว่าตกเป็นเป้าสายตาของเฮนรี่ที่ซุ่มส่องกล้องทางไกลอยู่กับพวกโจซิง

    “เอาล่ะ ที่นี่ค่อยคุยสะดวกหน่อย” วรชัยเปิดฉาก อัศวินยิ้มรับ เชิญให้เขาพูดธุระมาได้เลย “ผมกับโรสเป็นทายาทของผู้ที่ติดตามหาเนตรนาคราชเพื่อจะนำไปคืนเจ้าของ”

    “แล้ว...ไอ้เคน?”

    “เคนก็คือทายาทของผู้ที่ติดตามหาเนตรนาคราชเหมือนกัน”

    “แต่คงไม่คิดจะเอาไปคืน”

    “แสดงว่าคุณเคยเจอกับเคนมาแล้ว”

    อัศวินพยักหน้า โรสจึงเล่าต่อจากพี่ชายว่า ในอดีตบรรพบุรุษของตนเป็นฝ่ายป้องกัน ส่วนบรรพบุรุษของเคนเป็นฝ่ายที่ไปขโมยมา กรรมเลยตามสนองทำให้ทายาทที่เกิดมาตาบอดหนึ่งข้าง

    “บรรพบุรุษเลยสั่งให้ลูกหลานเอาเนตรนาคราชไปคืน” อัศวินเดาถูกเผง ขณะที่รัตนากรนิ่งฟังมาตลอด เปรยขึ้นเบาๆว่าเหมือนหนังกำลังภายใน

    “ผิดตรงที่หนังกำลังภายในไม่มีพญานาคที่ตื่นจากจำศีลขึ้นมาเผาผลาญมนุษย์ให้วอดวายหมดสิ้นจาก แผ่นดิน”

    ฟังมาถึงตรงนี้แล้วอัศวินกับรัตนากรอยากรู้จุดประสงค์ของสองพี่น้องคืออะไร

    “ผมอยากจะให้โรสเดินทางไปกับคุณ ช่วยคุณอีกแรงหนึ่ง เพราะเวลาเหลือน้อยเต็มที คุณน่าจะรู้”

    อัศวินกับรัตนากรมองหน้ากันไปมา แล้วมองวรชัยกับโรสอย่างพิจารณา

    “แล้วเรื่องนายเคน” อัศวินซัก

    “ไอ้เคนมันบ้าบอเดายากว่ามันจะอยู่ฝ่ายไหน วันดีคืนดีมันอาจจะอยู่ฝ่ายเรา หลังจากนั้นสองชั่วโมงอาจจะเป็นศัตรูกับเรา”

    “เราโตมาด้วยกัน เห็นแก่ความเป็นมิตรของสองตระกูล ไม่อยากแตกหักกับมัน นอกจากจำเป็นจริงๆ”

    วรชัยกับโรสสรุปชัดเจน แต่อัศวินกับรัตนากรยังต้องไตร่ตรองกันอีกครู่ก่อนตอบตกลง

    เฮนรี่ส่องกล้องมองตลอดเวลา แม้ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยกันอะไรกัน แต่พอเห็นรถสองคันขับแยกกันไปก็เบาใจ แต่พวกโจซิงกลับคิดว่าสองฝ่ายต้องร่วมมือกันอย่างแน่นอน นั่นหมายความว่างานของเราจะยากขึ้น

    “สำหรับผมไม่มีคำว่ายากหรือง่าย มีแต่ได้กับได้” เฮนรี่กล่าวแล้วแสยะยิ้มอย่างทระนงตน

    ooooooo

    ชาติกับอิทธิกำลังรอคอยการกลับมาของรัตนากร กับอัศวิน เมื่อเห็นรถสองคันขับตามกันเข้ามาพาให้ แปลกใจ

    อัศวินกับวรชัยฉลาดพอตัว เขาแกล้งขับรถแยกกันคนละทางแล้วค่อยมาตลบเจอกันก่อนจะเข้ามายังค่ายพักของพวกอัศวิน

    อิทธิชะงักกึกเมื่อเห็นสาวโรสมาเยือน สองคนเคยเจอกันหลายครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งไม่ค่อยจะเป็นมิตรกันเท่าที่ควร ล่าสุดก็เจอพร้อมกับนายองแล้วเกิดการเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ส่วนนายองที่เคยเรียกโรสว่าป้าก็จำได้แม่นยำ ชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจนักที่เห็นเธอมาปรากฏตัวอยู่ในขบวนของอัศวิน

    “ทุกคนรู้จักคุณโรส คุณวรชัย” อัศวินแนะนำตัว ทุกคนต่างโบกมือบ้างพยักหน้าบ้าง

    “ดีใจที่ได้พบกันอีก คุณวรชัยสบายดีนะครับ” อิทธิเอ่ยปาก วรชัยทักตอบด้วยไมตรีว่าตนสบายดี

    “คุณโรสจะเดินทางไปกับเราด้วย” รัตนากรบอกกล่าว...อิทธิพยักหน้าให้โรสเป็นเชิงยินดีต้อนรับ

    “ผมจะเตรียมพร้อมรอเนตรนาคราชกลับมาตรงจุดที่จะคืนเจ้าของเดิม และแบ่งกำลังส่วนหนึ่งกระจายกำลังคอยติดตามสนับสนุนโรสอยู่รอบนอก” วรชัยให้ข้อมูล

    อัศวินกับรัตนากรสบตากัน เช่นเดียวกับอิทธิและชาติ ต่างนึกว่าโรสจะมาด้วยคนเดียว โรสสังเกตเห็นรีบอธิบายว่า

    “ไม่ต้องห่วง พวกนั้นจะโผล่มาเมื่อฉันส่งสัญญาณเท่านั้น”

    “หวังว่าคุณคงไม่ส่งสัญญาณตอนที่พวกเราหลับ” อิทธิยั่วยิ้มๆ

    “อย่าขี้เซาก็แล้วกัน” โรสตอบกวนๆ คนอื่นต่างอมยิ้ม มองออกว่าสองคนนี้น่าจะเป็นไม้เบื่อไม้เมาที่แฝงไปด้วยความเสน่หา

    กาญจนากับวีรกิจต่างจ้องโรสอย่างสนใจ กาญจนาทึ่งในบุคลิกของโรส ขณะที่วีรกิจทึ่งในรูปร่างและความสวยของเธอ แต่สำหรับนายองที่แอบปลื้มอิทธินั้นมีแววหงุดหงิด ถอยไปยืนข้างพรานเมิงแล้วตวัดเสียงถามว่า

    “ยัยป้านั่นมาที่นี่ทำไมน่ะพ่อ”

    “ป้าไหนวะ”

    “ก็ผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้พี่รัตน์นั่นไง”

    “เฮ้ย...ป้าที่ไหนวะ ยังสาวอยู่เลย สวยด้วย”

    “โห...พ่อเนี่ย!” นายองหน้าบูดบึ้ง เดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

    ooooooo

    เมื่ออยู่กันตามลำพัง อัศวินถามความเห็นกาญจนาว่าคิดยังไงที่ตนให้โรสเดินทางไปกับเราด้วย

    “พี่อัศวินเป็นหัวหน้า มีสิทธิ์เต็มร้อย แล้วกาญก็ชอบคุณโรสด้วย”

    “คุณโรสเคยแอบช่วยเราหลายหนแล้ว แต่ยังไง เราก็ต้องคอยดูกันไป”

    “เราจะเริ่มเดินทางได้เมื่อไหร่คะ”

    “พี่เชื่อว่าพรานเมิงจะบอกเราเมื่อถึงเวลา”

    “ตามแผนที่ เรายังไม่ได้เริ่มเข้าเขตเลยนะคะ”

    “แล้วพี่จะหาทางเร่งทำเวลาเมื่อเราออกเดินทาง”

    กาญจนาสีหน้ากังวล...สองคนเดินมาถึงบ้านพักเห็นวีรกิจอยู่่ตรงระเบียง อัศวินไม่อยากเผชิญหน้าจึงเลี่ยงไปดูทีมงาน วีรกิจเดินลงมาหากาญจนา ทำเหมือนสำนึกผิด ขอโทษที่ก่อนหน้านี้ตนแสดงอาการไม่เหมาะสม

    “แล้วก็แล้วกันไปเถอะค่ะ กาญเข้าใจว่าคุณอึดอัด แต่กาญก็อยากจะบอกอีกครั้งว่า การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่ปิกนิก เป็นเรื่องเป็นเรื่องตาย”

    “ก็ผมขอโทษแล้วไง”

    “ขอโทษอย่างเดียวไม่ได้หรอกค่ะ คุณต้องเข้าใจด้วย...เพื่อไม่ให้เกิดเหตุที่จะมีผลกระทบต่อสวัสดิภาพของทุกคนอีก”

    “คุณกาญพูดเหมือนผมไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ”

    “คำว่าคู่หมั้นไม่ได้ให้สิทธิ์คุณจะทำอะไรก็ได้ ผิดก็คือผิด” กาญจนาพูดจบก็เดินหนีขึ้นบ้าน วีรกิจฮึดฮัดไม่พอใจก้าวออกไปอีกด้านหนึ่ง

    โรสกำลังตรวจเช็กอาวุธซึ่งมีทั้งปืนสั้น มีด หน้าไม้ขนาดกลางพร้อมลูกธนู รัตนากรเดินมาทักทาย ก่อนบอกให้รู้ว่าผู้หญิงพักบนบ้าน ส่วนผู้ชายพักที่ลาน ยกเว้นวีรกิจที่ขอพักบนบ้านกับกาญจนาเจ้าของขบวน

    “เส้นใหญ่” โรสพูดโพล่ง

    “พวกเราแค่ไม่อยากให้ยัยกาญลำบากใจ”

    “ฉันเข้าใจ...ส่วนฉันจะพักที่ลานนี่ล่ะค่ะ”

    “งั้นมา ฉันจะแนะนำให้รู้จักทุกคน” รัตนากรเดินนำโรสออกไปทักทายทีมงาน นายองอยู่กับพราน

    เมิงมุมหนึ่งแอบมองโรสอย่างไม่ชอบหน้า แล้วแสดงท่าทีหงุดหงิดปฏิเสธพ่อที่ชวนออกไปหาไก่ป่ามาย่างกิน พรานเมิงไม่รู้สาเหตุ ได้แต่บ่นงึมงำทำไมมันอารมณ์ไม่ดีอยู่เรื่อย

    พรานเมิงหายไปสักพักก็กลับมาพร้อมไก่ป่าสองตัว พรานโก๊ะกับหมอนพดลเห็นแล้วต่างพากันสงสัยว่าไปจับมาได้ยังไง พวกตนไม่ได้ยินเสียงปืน

    “ความลับ บอกกันไม่ได้”

    “ไม่บอกก็ไม่เป็นไร มีให้กินอร่อยๆก็พอแล้ว”

    “ผมก็แค่เสียบไม้ย่าง อร่อยหรือเปล่าไม่รู้เหมือนกันครับ”

    “งั้นข้าเอง ข้าทำอร่อย” พรานโก๊ะอาสา พรานเมิงเลยวางไก่ป่าลงตรงหน้าให้จัดการ

    นายองเดินเข้ามาเมียงมอง พอเหลือบเห็นโรสที่เดินแยกจากรัตนากรไปอีกทางก็ชี้ชวนให้พ่อดูด้วยความสงสัยว่าหล่อนจะไปไหน พรานเมิงไม่รู้เหมือนกันแต่คิดว่าคงไม่มีอันตรายอะไรเพราะมีหน่วยเฝ้าระวังของเราอยู่รอบด้าน อีกอย่างโรสต้องฝีมือไม่เบา ไม่อย่างนั้นอัศวินต้องสั่งห้ามไว้แล้ว

    “ว่าแต่คุณอัศวิน คุณชาติ หายไปไหนกันหมด” พรานเมิงหันมาถามหมอนพดล ได้คำตอบว่าสองคนนั้นพากันออกไปดูรอบนอก ส่วนกาญจนาอยู่บนบ้าน นายองเสริมขึ้นว่าตนเห็นวีรกิจอยู่เมื่อครู่แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปไหนแล้ว...

    ขณะที่อัศวิน ชาติ และอิทธิขับรถไปที่ตลาดชุมโจรเพื่อดูความเคลื่อนไหวของพวกเฮนรี่กับแก๊งมังกรทอง รัตนากรกำลังติดตามชายสองคนออกไปนอกค่าย ในที่สุดก็เห็นว่าเป็นคนของเคน แน่ใจพวกเขายังคอยจับตาขบวนของตนอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ฝ่ายไหนกันแน่!

    อัศวินแยกตัวจากชาติและอิทธิเข้าไปในบาร์แล้วเจอพวกหลินกำลังดื่มกินกันครื้นเครง หลินพึงใจอัศวินตั้งแต่แรกเห็น เจอกันคราวนี้เธอไม่ทำอันตรายหรือหาเรื่องอะไรเขา แถมยังสั่งห้ามสองสมุนปิงกับหยกแตะต้องเขาเป็นอันขาด

    อิทธิแยกไปโรงแรมเฮียเป๋ง เขาเจออังโซะแต่ไม่หลงเสน่ห์เธอที่พยายามยั่วยวน เอาตัวรอดออกมาได้อย่างสบายแล้วมาสมทบกับอัศวินและชาติที่รถเพื่อเดินทางกลับค่าย...ก่อนหน้านี้ชาติเห็นเฮนรี่อยู่กับชายคนหนึ่งท่าทางเหมือนพราน จึงให้ซามูไปสืบดูให้รู้แน่

    เฮนรี่ได้ตัวพรานนำทางมาแล้วเรียบร้อย พามาแนะนำตัวต่อคณะของตนในโรงแรมเฮียเป๋ง

    “พวกเราทุกคน นี่คือพรานอองข่าน”

    โจซิง เวจาง อังโซะ ต่างพยักหน้าให้พรานอองข่าน เฮนรี่ผายมือเชิญพรานนั่งลงแล้วสอบถามข้อข้องใจ

    “ผมมีเรื่องสงสัย...ว่าพวกนั้นทำไมถึงหยุดอยู่ที่นี่ แทนที่จะเดินทางออกไป”

    “มันอาจจะรอพวกเราก็ได้” โจซิงชิงตอบ แล้วก็หัวเราะขำขันไปกับพวกของตน แต่เฮนรี่ไม่ขำด้วย มองหน้าพรานอองข่านอย่างรอคอยคำตอบ

    “พายุกำลังมา อาจจะผ่านไปหรือไม่ผ่าน เดินทางออกไปไม่ใช่เรื่องดี พรานที่นำทางพวกมันนับว่าพอมีวิชาอยู่”

    “หวังว่าคงไม่เก่งเท่ากับท่าน” โจซิงพูดเป็นเชิงถามว่าพรานอองข่านมีกึ๋นแค่ไหน

    “ก็ไม่แน่ เราอาจจะพาท่านหลงอยู่ในป่าก็ได้”

    โจซิงชะงักไปกับถ้อยคำเชิงขู่ของพรานอองข่าน

    “พรานอองข่านมีฝีมือระดับรับรองได้จากคนที่ผมรู้จัก พวกเราไม่ต้องห่วง”

    เฮนรี่รีบแก้ต่างให้พวกโจซิง พรานอองข่านสีหน้าเยือกเย็นไม่สนใจใคร โจซิงเห็นแล้วจ้องเขม็งไม่ถูกชะตา

    ooooooo

    ในราวป่าด้านนอก วีรกิจซุ่มตามโรสออกมาจนเกือบโดนเธอส่องด้วยปืนพกประจำตัว

    “อย่าครับ ผมเอง” ชายหนุ่มร้องลั่น

    “นายคิดจะทำอะไร อยากตายเหรอ”

    “ผมเห็นคุณออกไปไกลค่าย ก็เลยตามมาดู”

    “นายกลับไปดีกว่า” ว่าแล้วโรสจะผละไป แต่มีชายกลุ่มหนึ่งโผล่มาดักหน้า วีรกิจหน้าซีดด้วยความกลัว

    สองคนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนแปลกหน้าท่าทางไม่เป็นมิตร โรสจัดการพวกเขาด้วยมือเปล่าจนวิ่งแตกกระเจิงกันไป วีรกิจกระชากปืนกราดยิงเข้าไปในป่าเสียงดังสนั่น โรสไม่พอใจโดดเข้าแย่งปืนแล้วตำหนิเขาเสียงเขียว

    “คุณจะบ้าเหรอ ยิงคนข้างหลังมีที่ไหน”

    วีรกิจชะงัก สีหน้าไม่พอใจโรสอย่างแรง พวกอัศวินได้ยินเสียงปืนรีบตามมา วีรกิจบอกว่าพวกมันบุกเข้ามาเล่นงานเราก่อน ตนยิงพวกมันผิดตรงไหน

    “ผิดตรงกฎที่นี่ห้ามฆ่ากัน”

    “ก็ยังไม่เห็นมีใครตาย”

    อัศวินแทบเหลืออดกับวีรกิจ ชาติกับอิทธิที่เข้าไปสำรวจในป่ากลับมาบอกว่ามีกองเลือดจำนวนไม่น้อย ท่าทางโดนเต็มๆ

    “ขออย่าให้มีใครตายก็แล้วกัน” อัศวินกระแทกเสียง คนอื่นๆต่างจ้องมองวีรกิจอย่างไม่พอใจ กาญจนาได้แต่ถอนใจเหนื่อยหน่ายต่อการกระทำของแฟนหนุ่มจริงๆ

    เมื่อกลับมาที่บ้านพัก กาญจนาโกรธจนไม่อยากคุยกับเขา วีรกิจตามตื๊อเปลี่ยนท่าทีจากแข็งขืนเป็นอ่อนลง

    “ในฐานะคู่หมั้นคุณจะไม่ให้อภัยผมเลยเหรอ”

    “ได้...ฉันให้อภัยคุณ”

    “ขอบคุณครับ”

    “แต่ในฐานะผู้ร่วมเดินทาง ไม่ใช่ในฐานะคู่หมั้น”

    “แต่ผมเป็นคู่หมั้นของคุณ”

    “ฐานะคู่หมั้นต้องหยุดไว้ก่อน เพราะคุณใช้มันทำแต่สิ่งผิดๆ สิ้นสุดการเดินทางเราค่อยคุยเรื่องนี้กันใหม่”

    กาญจนากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สีหน้าเด็ดเดี่ยวจนวีรกิจชะงักไปด้วยความไม่พอใจ

    ooooooo

    อัศวินหารือกับเพื่อนๆว่าคืนนี้เราต้องมีมาตรการป้องกันเข้มข้นเพราะกลุ่มคนพวกนั้นอาจกลับมาเล่นงานพวกเราก็เป็นได้ ทุกคนต้องร่วมมือกัน ไม่ใช่คนใดคนหนึ่ง

    “ผมจะเป็นตัวยืนเดี่ยวคอยประสาน ที่เหลือแบ่งออกเป็นกลุ่มละสอง ใครมีไอเดียยังไงเสนอมา”

    “รัตน์กับคุณโรส คุณชาติกับคุณอิทธิ” รัตนากรเสนอ โรสพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนชาติกับอิทธิยักไหล่ยังไงก็ได้ แต่อัศวินไม่ค่อยปลื้ม ท้วงขึ้นว่า

    “อย่าหาว่าผมเรื่องมาก ขอเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งได้ไหม ไม่ใช่ดูถูกฝีมือ แต่ปล่อยให้ผู้หญิงอยู่กันเองมันเขินๆ ใครรู้เข้าเสียหายหมด”

    “ได้ค่ะคุณสุภาพบุรุษ” รัตนากรแซวอัศวิน แล้วเชิญโรสเลือกจับคู่ได้ตามใจชอบ แต่เธอตอบกลับมาทันทีว่าใครก็ได้ อิทธิเลยเสนอตัว ส่วนชาติรวบรัดคู่กับรัตนากร พลางเหล่มองอัศวินอย่างล้อๆ

    หลังจากจับคู่และวางตำแหน่งกันเรียบร้อยแล้ว อัศวินย้ำเตือนทุกคนให้ระวังตัวเป็นพิเศษ แต่กระนั้นตกกลางคืนก็มีหัวหน้าชุมโจรพาสมุนบุกมารอบค่ายเพื่อจับมือปืนที่ยิงพวกของตนบาดเจ็บล้มตาย ถือว่าผิดกฎของชุมโจรอย่างร้ายแรง

    วีรกิจใจคอไม่ดีเพราะเขาคือมือปืนคนนั้น รัตนากรกับชาติออกไปรับหน้า เจรจาจนพวกเขายอมถอยกลับไป แต่ไม่มีวันยอมความอย่างเด็ดขาด!

    อัศวินเพิ่งรู้ทีหลัง ไม่เห็นด้วยที่รัตนากรกล้าเสี่ยงขนาดนั้น เตือนด้วยความเป็นห่วงว่าคราวหลังอย่าทำอีก ดูจากสถานการณ์แล้วพวกเขาคงไม่ปล่อยพวกเราออกไปจากที่นี่

    “นอกจากว่าเราจะส่งตัวคนยิงให้มัน” โรสฟันธงเสียงดังฟังชัด อัศวินกับรัตนากรถึงกับนิ่งไป ห่วงความรู้สึกของกาญจนาขึ้นมาครามครัน

    “รัตน์ว่าทุกคนมีสิทธิ์รู้ว่าพวกเขาจะเสี่ยงชีวิตเพราะอะไร พี่วินในฐานะหัวหน้าต้องตัดสินใจ”

    “จะให้พี่ส่งคนไปตายไม่ได้ แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นนายวีรกิจก็ตาม แล้วก็ไม่ใช่เพราะนายวีรกิจเป็นคู่หมั้นของยัยกาญด้วย ใครก็แล้วแต่ พี่ไม่ส่งออกไปตายเด็ดขาด”

    “รัตน์รู้ค่ะ”

    “ทุกคนมารวมกันแล้ว” ชาติเดินมาบอก แล้วโบ้ยให้อัศวินไปชี้แจงแถลงไขต่อหน้าลูกทีมอย่างเป็นทางการ

    จากนั้นไม่นาน อัศวินก็มายืนเบื้องหน้าทุกคน บอกกล่าวเหตุการณ์ความเคลื่อนไหวที่ไม่ค่อยดีนัก

    “มีพวกเราทำผิดกฎของชุมโจรถึงขั้นร้ายแรง ทางชุมโจรถือว่าเราทุกคนต้องรับผิดชอบ นอกจากเสียว่าเราจะส่งตัวผู้กระทำผิดออกไป”

    ทุกคนต่างงึมงำ กาญจนาสีหน้าเรียบนิ่ง วีรกิจหวาดกลัวจนหน้าซีด

    “ผมในฐานะหัวหน้าจะไม่ยอมส่งใครให้พวกมันทั้งนั้น ใครที่คิดว่าไม่ต้องการเกี่ยวข้องก้าวออกมา ผมจะเจรจาให้พวกโจรปล่อยตัวไป”

    เงียบสนิท! ไม่มีใครก้าวออกมา วีรกิจตื่นกลัวแต่พยายามทำเฉย นอกนั้นนิ่งเงียบอ่านใจไม่ออก

    “ดี! ถือว่าเราร่วมเป็นร่วมตายกันตั้งแต่วินาทีนี้” อัศวินสรุปชัด คนอื่นต่างยิ้มให้กัน ไม่มีใครหวั่นไหว นอกจากวีรกิจที่ยังแอบกลัวจนแทบไม่กล้ามองหน้าใคร
    อัศวินอธิบายแผนการให้ทุกคนรู้ว่าพรุ่งนี้ในระหว่างที่ตนเจรจากับพวกชุมโจรต้องมีใครคนหนึ่งพร้อมที่จะเก็บมันถ้าเหตุการณ์เข้าขั้นวิกฤติ อิทธิเสนอว่าต้องเป็นรัตนากร ชาติเห็นด้วย อัศวินก็เช่นกัน

    “ผมเห็นด้วยเพราะพวกมันคงไม่คิดว่าผู้หญิงจะมีฝีมือ แต่ขอบวกคุณโรสเข้าไปอีกคนนะครับ”

    “ยินดีค่ะ พี่รัตน์ก่อน โรสซ้ำ”

    “ทันทีที่เกิดเรื่อง หมอ พรานโก๊ะ พรานเมิงรีบพากาญจนา นายอง วีรกิจ ฝ่าวงล้อมของพวกมันออกไป ผมจะให้ทีมงานเป็นหัวหอกตะลุยเปิดทางให้...พรานเมิงพาทุกคนไปจากชุมโจรให้ไกลที่สุด ทิ้งเครื่องหมายไว้ พวกเราจะหาทางไปสมทบเอง ไม่ต้องรอ ทุกคนต้องปฏิบัติตามนี้อย่างเคร่งครัด”

    อัศวินชำเลืองมองตัวก่อเรื่อง วีรกิจชักสีหน้า ทำเฉไฉไม่รู้ไม่ชี้

    “ใครฝ่าฝืน หมอนพดลนายจัดการได้...เอาล่ะ คืนนี้นอนหลับฝันดีทุกคน”

    ทุกคนแยกย้ายกันไป กาญจนาเดินเข้ามาหาอัศวิน ขอบคุณที่เขาช่วยไม่ให้วีรกิจอยู่ในภาวะเสี่ยงอันตราย

    “อย่าคิดมาก ไม่ว่าใครพี่ก็ทำเหมือนกัน”

    “พี่วินเป็นผู้ชายที่ดีที่สุด”

    “ชมแบบนี้จะหาแฟนให้พี่เหรอ”

    อัศวินพูดติดตลกเพื่อให้เธอผ่อนคลาย กาญจนาสบายใจขึ้น ภาวนาขอให้พรุ่งนี้พวกเราผ่านชุมโจรออกไปได้

    “พี่มั่นใจว่าทุกอย่างจะต้องจบลงด้วยดี”

    อัศวินให้กำลังใจ กาญจนายิ้มรับแล้วผละไป

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น หลินกำชับลูกน้องให้เตรียมพร้อมรอคำสั่งจากตน หากขบวนของอัศวินเสียท่า ตนจะบอกเองว่าต้องทำยังไง ห้ามคิดฉกฉวยแผนที่หรือทำอะไรนอกเหนือคำสั่งของตนอย่างเด็ดขาด

    ฝ่ายเคน...พอระแคะระคายความเป็นไปของขบวนอัศวินก็หัวเราะชอบใจต่อหน้าลูกน้อง

    “ดี! ให้พวกชุมโจรเล่นงานพวกมันซะบ้าง”

    “แต่คุณโรสอยู่กับพวกมันด้วยนะครับ”

    “อะไรวะ” เคนแผดเสียง แต่แล้วนึกได้เมื่อสมุนคนหนึ่งช่วยเตือนความจำว่าวันก่อนลูกพี่โดนวรชัยเสยหมัด เข้าปลายคางจนหลับผล็อยกลางอากาศ

    “เฮ้ย! เอ็งไม่ต้องพูดมาก มิน่า คางกูเจ็บ...ถ้างั้นคงจะปล่อยให้น้องโรสเป็นอันตรายไม่ได้”

    “ได้ข่าวมาว่ามันจะให้คนก่อเรื่องดวลมีดกับพี่ชายไอ้คนตาย จบแล้วจบเลยไม่มีเรื่อง”

    “เอ็งมันไอ้พวกโลกสวย โจรยังไงมันก็เป็นโจร ไว้ใจไม่ได้ ดูตัวอย่างจากพวกเอ็งเป็นต้น”

    สมุนทุกคนโห่ร้องอย่างเห็นด้วย เคนแสยะยิ้มแล้วสั่งการ

    “พรุ่งนี้เตรียมลุย!”

    ooooooo

    ที่ลานหน้าค่ายพัก บัดนี้หัวหน้าชุมโจรและสมุนจำนวนหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับพวกอัศวิน

    “กฎต้องเป็นกฎ ใครฆ่าคนตายต้องชดใช้ ไม่ยังงั้นตายกันหมด” หัวหน้าชุมโจรประกาศกร้าว

    วีรกิจหน้าเสียเหงื่อตก กาญจนายืนอยู่ข้างๆ เริ่มใจคอไม่ดีเหมือนกัน อัศวินและคนอื่นๆในทีมยืนประจันหน้า ทุกคนอาวุธครบมือเตรียมพร้อมหากเกิดการปะทะ
    อัศวินกราดสายตาก่อนค้านคำพูดของหัวหน้าชุมโจรขึ้นมาว่า

    “มันเป็นอุบัติเหตุ เพราะพวกท่านล่วงล้ำเข้ามาในค่ายของเรา มันถึงได้เกิดเรื่อง”

    “ในเมื่อเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่ศัตรูตามล่ากันมา กฎก็คือให้ครอบครัวคนตายมีสิทธ์ิทวงชีวิตด้วยการต่อสู้กับคนผิด”

    “คนที่ทำให้น้องข้าตาย...ออกมา” พี่ชายคนตายตะเบ็งเสียง อัศวินสวนนิ่งๆว่าตนขอรับผิดชอบเอง แต่หัวหน้าชุมโจรไม่ยอม ยืนกรานว่าต้องเป็นคนที่ก่อเหตุเท่านั้น

    “ข้าเอง...ข้าเป็นคนก่อเหตุ”

    ชาติก้าวออกไปเผชิญหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน หลายคนในทีมอัศวินคาดไม่ถึง วีรกิจโล่งใจ แต่พอคนอื่นๆ มองมาก็ทำเป็นหน้าสลด รัตนากรสมเพชในความขี้ขลาดของว่าที่น้องเขย ทั้งนี้ไม่พ้นสายตาของกาญจนาที่เฝ้ามองวีรกิจอย่างหมดศรัทธา

    “ต้องสู้กันถึงตายไปข้างหนึ่ง เอ็งรอดหรือตายก็ถือว่าจบ พวกเอ็งไปกันได้”

    “ในเมื่อท่านอยากให้ข้าทำบาป ข้าก็ไม่มีทางเลือก” ชาติเสียงเข้ม ท่าทีไม่มีกลัว

    “ดี! ให้เวลาทั้งสองฝ่ายได้เตรียมตัวล่ำลากับครอบครัวพรรคพวก พรุ่งนี้เช้าเริ่มต่อสู้ที่ลานกลางชุมโจร พวกเอ็งอย่าหนีก็แล้วกัน”

    “พวกพี่อย่าเปลี่ยนคำพูดก็แล้วกัน” อัศวินยอกย้อนพร้อมกราดสายตาจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่น

    ooooooo

    หลังจากพวกชุมโจรกลับไปแล้ว กาญจนาหาโอกาสคุยกับชาติตามลำพัง เธอรู้สึกผิดแทนวีรกิจที่ก่อเรื่องจนลุกลามบานปลาย

    “ฉันเสียใจที่ทำให้คุณชาติตกอยู่ในฐานะลำบาก”

    “ไม่ลำบากเลยครับ ผมมีเรื่องแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว เหตุผลสำคัญคือผมอยากจะเห็นเนตรนาคราชด้วยครับ”

    กาญจนาพยักหน้ารับ ทั้งที่รู้ว่าชาติพูดเพื่อให้ตนสบายใจ

    “ฉันเชื่อค่ะ ว่าคุณชาติสามารถช่วยพวกเราให้ผ่านพ้นไปได้ จนได้พบเนตรนาคราชอย่างแน่นอน”

    “ผมว่าผมโกหกได้เนียนแล้วนะครับ แต่คุณกาญโบ้ยกลับมาได้เนียนกว่าผมอีก”

    สองคนยิ้มให้กันด้วยไมตรี เพราะรู้ดีว่าต่างก็พูดกลบเกลื่อนให้กำลังใจซึ่งกันและกัน...การต่อสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่งกับพวกโจร ใครก็รู้ว่าเสี่ยงมาก

    “ผมว่าคุณกาญทำใจให้สบาย ไปพักเถอะครับ พรุ่งนี้จะได้มีแรงเชียร์ผมหรือไม่ก็วิ่งหนีพวกมัน”

    กาญจนาอมยิ้มกับมุกของเขา เตือนเบาๆด้วยความเป็นห่วงว่า

    “คุณชาติก็เหมือนกัน”

    หญิงสาวส่งยิ้มแล้วหันหลังเดินตรงไปยังตัวบ้าน ชาติเหลียวมองตาม ยิ้มกริ่มหัวใจพองโตแม้ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน

    “แบบนี้ฉันสู้ขาดใจเลยเพื่อน” เสียงใครคนหนึ่งดังอยู่ข้างหลัง

    ชาติไม่หันไปมองเพราะจำเสียงเพื่อนจอมสาระแนคนเดิมได้...แล้วอิทธิก็ก้าวเข้ามายืนเคียงข้าง ชาติไม่พูดอะไร นอกจากผลักอกเพื่อนรักไปทีก่อนเดินออกไปอย่างเขินๆ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 19:41 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์