นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เนตรนาคราช

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ค่ำแล้ว ขบวนของชาติหยุดพักกางเต็นท์นอนกันในราวป่า พอเช้าขึ้นก็เตรียมเดินทางต่อ แต่พรานโก๊ะที่ต้องรอซามูมารับอยากกลับบ้านของตนเต็มที

    เลยอิดออดอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็เชื่อฟังหมอนพดลยอมเดินทางไปด้วยกันก่อน

    วันเดียวกันโรสแยกจากลูกทีมทั้งห้าออกเดินทางต่อไปคนเดียว แต่มีเคนและสมุนนับสิบคอยติดตามโดยที่เธอยังไม่รู้ตัว...ในที่สุดขบวนของชาติก็ถึงหมู่บ้านชุมโจรวีรกิจไม่ชอบผู้คนและบรรยากาศ แนะให้พวกเรารีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

    “อยากไปเหมือนกันแต่บังเอิญนัดอัศวินกับคุณรัตนากรไว้ที่นี่” อิทธิตอบเรียบๆ แต่วีรกิจชักสีหน้าไม่พอใจ

    ชาติอธิบายเสริมว่า “ที่นี่เป็นหมู่บ้านชุมโจรก็จริงแต่มีกฎเกณฑ์เคร่งครัด หมู่บ้านนี้มีโจรทุกรูปแบบมากบดานหนีกฎหมาย เลยตกลงกันตั้งกฎว่าไม่ให้ใครมาตามล่าหรือมาฆ่ากันตายที่นี่”

    “ถ้าใครแหกกฎก็จะถูกทุกคนรวมตัวกันรุมจัดการถึงตาย” อิทธิพูดเสียจนหลายคนเสียวสยอง มองหน้ากันอย่างคาดไม่ถึงว่าจะมีสถานที่แบบนี้

    “ดีค่ะ น่าจะเอากฎนี้ไปใช้ในกรุงบ้าง ใครทำเบ่งสร้างอิทธิพล พวกที่เหลือก็ช่วยกันรุมเหยียบซะให้เข็ด”

    วีรกิจไม่อินไปกับแฟนสาว ตั้งคำถามว่าจะเอายังไงกับพรานโก๊ะดี หมอนพดลขอดูแลเขาเอง ส่วนอิทธิขอตัวไปดูเรื่องที่พักและเสบียง กาญจนาเลยชวนวีรกิจไปเดินเล่นหาซื้อของเผื่ออารมณ์จะดีขึ้นบ้าง

    “เชิญตามสบายครับ ปลอดภัยแน่นอนอาหารการกินช็อปปิ้งสารพัด”

    “ไปครับคุณกาญ” วีรกิจจูงกาญจนาออกไปพ้นหน้าชาติและอิทธิอย่างหวงๆ

    ภายในหมู่บ้านชุมโจรมีทุกอย่างอย่างเหลือเชื่อ แต่ส่วนใหญ่เน้นหนักไปทางอบายมุขที่บรรดาหมู่โจรชื่นชอบอยู่แล้ว โรงแรมจิ้งหรีดของเฮียเป๋งมีผู้คนเข้าพักหนาตาทั้งชายและหญิง แน่นอนว่าการมั่วสุมย่อมต้องมี ส่วนในบาร์ก็ใช่ย่อย ผู้คนดื่มกินและหาเรื่องต่อยตีกันประสานักเลง โรสในชุดทะมัดทะแมงเข้ามาสั่งน้ำดื่มแล้วเกือบถูกพวกโจรลวนลามเพราะคิดว่าเจอหมู หารู้ไม่ว่าพวกมันเจอเสือเข้าให้แล้ว

    โรสฝีมือเก่งกาจเกินชาย เธอซัดโจรเจ๊าะแจ๊ะที่พยายามจะอุ้มเธอซะหมอบกระแต คนอื่นๆเห็นแล้ว

    ไม่กล้าตอแย ยอมรับในฝีมือของสาวสวยกันเป็นแถว

    ส่วนในบ่อนการพนัน นายองลูกสาวพรานเมิงมีเรื่องกับนักเลงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าไม่ได้พ่อที่ผู้คนนับหน้าถือตามาช่วยทัน

    หลังจากตระเวนชมตลาดและความเป็นอยู่ภายในชุมโจรจนบ่ายแก่ๆ ทุกคนก็มารวมตัวกันที่บ้านพักที่ชาติกับอิทธิเตรียมเอาไว้ อัศวินกับรัตนากรมาสมทบแล้วทักทายถามทุกข์สุขกันก่อนที่อิทธิขอตัวไปทำธุระสำคัญ

    อิทธิไปพบพรานเมิง พอเห็นสาวน้อยนายองก็แปลกใจว่าเป็นใคร พรานเมิงพูดเต็มปากเต็มคำว่านายองคือลูกสาวของตน อิทธิถึงกับงงเต๊กว่าเขามีลูกสาวตั้งแต่เมื่อไหร่

    “ก็มีมาตั้งนานแล้วครับ แต่ผมไม่เคยบอกใคร”

    “อย่าบอกนะว่าพรานเมิงจะพาลูกสาวไปด้วย” พรานเมิงอึกๆอักๆเกรงใจ “ผมนึกว่าพรานตัวคนเดียว ถึงให้มา เพราะมันอันตราย แบบนี้ผมว่าพรานอยู่ดูลูกดีกว่า”

    “เดี๋ยวครับคุณอิทธิ ตอนนี้ก็เหลือมันกับผม คุณก็รู้จักผมมานาน ผมรับผิดชอบมันได้ครับ”

    “ฉันเป็นห่วงพรานเมิงกับลูกสาวนะ ไม่ใช่ว่ารังเกียจ หนทางมันอันตราย ผมก็บอกพรานเมิงแล้วว่าเราจะไปไหนกัน”

    “ครับ...ผมถึงเต็มใจมาไงล่ะครับ ถ้าผมไม่รอดกลับไปเห็นหน้าลูก ผมขอเลือกเอาลูกไปด้วย ได้อยู่กับลูกทุกวันตอนนี้ดีกว่า เรื่องอื่นผมไม่สน”

    “อย่าเลยพราน ผมให้พรานกับลูกสาวไปด้วยไม่ได้หรอก”

    พรานเมิงถึงกับนิ่งอึ้ง สีหน้าผิดหวัง อิทธิคิดทบทวนครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจใหม่ให้พรานเมิงเอาลูกสาวไปได้

    ooooooo

    หลังจากโรสปรากฏตัวในชุมโจรเมื่อตอนบ่าย... ตกเย็นคณะของเคนที่มีสมุนนับสิบก็ตามเข้ามา

    ทำกร่างประสานักเลงที่คิดว่าตัวเองแน่!

    ส่วนที่ลานหน้าบ้านพัก ทุกคนนั่งพักผ่อนตามอัธยาศัย นพดลเล่าเรื่องที่ตัวเองถูกงูกัดให้อัศวินกับรัตนากรฟัง นับว่าโชคดีที่ซามูพาพรานโก๊ะมารักษาได้ทันท่วงที

    พูดถึงไม่ทันขาดคำ ซามูก็โผล่หน้ายิ้มแต้เข้ามา ชาติจึงมอบหมายหน้าที่ให้ซามูไปส่งพรานโก๊ะที่บ้าน แต่ชายหนุ่มกลับส่งภาษามือพร้อมเสียงอู้อี้พักหนึ่งจนหลายคนสงสัย

    “มีอะไรเหรอคะ” กาญจนาถามชาติ

    “ไอ้ซามูบอกว่ามันไม่รู้จักบ้านพรานโก๊ะ มันเจอพรานโก๊ะเดินเก็บสมุนไพรอยู่ในป่า ถามว่ารักษาพิษงูได้ไหม พรานโก๊ะบอกว่าได้มันเลยลากมา”

    “ผมว่าให้แกไปด้วยก็ดีนะครับ เผื่อว่าผมเป็นอะไร แกก็ยังช่วยได้”

    “กาญเห็นด้วยกับพี่หมอค่ะ สงสารแก”

    ทุกคนมองไปทางพรานโก๊ะซึ่งกำลังส่งภาษามือกับซามู แต่ดูเหมือนจะคุยกันไม่รู้เรื่อง ที่สุดอัศวินก็ตัดสินให้พรานโก๊ะไปด้วย แต่มีข้อแม้ว่าหมอนพดลต้องคอยดูแลแกด้วย

    อีกครู่ อิทธิพาพรานเมิงกับนายองเข้ามา กาญจนาจำสองพ่อลูกที่เจอหน้าโรงแรมได้ วีรกิจก็เช่นกัน จ้องนายองตาวาวอย่างพึงพอใจ

    อิทธิเดินนำสองพ่อลูกเข้ามาแนะนำ อัศวินไม่ขัดข้องหากจะมีผู้ร่วมทางเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนคือนายอง รัตนากรถูกชะตานายองถึงขนาดขอให้มาเป็นน้อง นายองตกลง สวัสดีทุกคนกราดไปหมดด้วยความดีใจ

    “เอาล่ะ ถือว่าทุกคนรู้จักพรานเมิง พรานเมิงรู้จักทุกคน วันนี้แนะนำแค่นี้ ว่างๆก็คุยกันเองก็แล้วกัน”

    จบคำของอิทธิ พรานเมิงกราดสายตาทักทุกคนอย่างเป็นมิตร ชาติเดินเข้ามาตบไหล่อิทธิแล้วกระซิบว่า

    “ฉันว่าลูกสาวพรานเมิงซนเป็นลิง แกหาเรื่องใส่ตัวซะแล้ว”

    อิทธิชำเลืองมองนายอง ประเมินว่าน่าจะเป็นจริงอย่างนั้น แต่นายองยืนมองอิทธิอย่างพอใจ รัตนากรลอบสังเกตและเข้าใจว่านายองคงปลื้มอิทธิเข้าเสียแล้ว

    ooooooo

    ในบาร์ชุมโจร เคนกับสมุนดื่มเหล้ากันอย่างสำราญบานใจ หลินปรากฏตัวพร้อมบอดี้การ์ดคู่ใจทักทาย พวกเคนอย่างคนกันเอง หลินบอกว่าตนมาถึงตั้งแต่ เมื่อวาน และก็รู้ด้วยว่าทุกคนมาแล้ว ยกเว้นพวกของเฮนรี่

    “ชุมโจรเป็นที่สำหรับทุกคน ใครจะมาจะไปก็ย่อมได้”

    “เราเห็นแผนที่แล้ว ถ้าท่านสามารถเอามาขายให้เรา”

    “ผมบอกแล้วไงว่าผมขอเป็นคนดู ถ้าคุณกลัวว่าผมจะลงมือ ผมขอบอกว่าโน”

    “คนดูก็คือคนที่ได้แต่ดู ในขณะที่คนอื่นได้รับชัยชนะ”

    “หรือว่าผมอาจจะได้ชัยชนะ โดยไม่ต้องออกแรงก็ได้ แต่ไม่ต้องห่วง เตรียมเงินไว้ก็แล้วกัน ผมพร้อมจะขาย ผมชอบเงิน”

    “เงินมีอยู่แล้ว”

    “เรื่องเงินอาจไม่สำคัญ ถ้าเรารู้จักกันมากขึ้น” เคนขยับเข้าใกล้ ทำท่ากะลิ้มกะเหลี่ย หลินยิ้มสู้สายตา ตอบเสียงราบเรียบว่า

    “ถ้ามีของมาให้เห็น...ก็ไม่แน่”

    หลินดื่มรวดเดียวหมดแล้วโยนแก้วทิ้งก่อนเดินจากไป เคนขยับตัวจะตามแต่บอดี้การ์ดสองคนของเธอเข้ามาขวาง เคนก็เลยได้แต่ยักไหล่ไหวๆอย่างกวนๆ

    ooooooo

    ค่ำลงทุกคนในคณะของอัศวินนั่งรอบกองไฟหน้าบ้านพัก กินข้าวกันไปคุยกันไป อัศวินให้สามสาว รัตนากร กาญจนา และนายองนอนบนบ้าน ส่วนพวกตนจะนอนกันที่เต็นท์

    “ผมว่าผมพักบนบ้านได้ ยังมีที่เหลือ”

    ทุกคนมองวีรกิจเป็นตาเดียว ไม่คิดว่าหมอนี่จะเห็น แก่ตัวรักสบายได้ขนาดนี้ รัตนากรเห็นท่าไม่ดีชิงตอบว่า

    “น่าจะได้ค่ะ ไม่เป็นไรหรอก นายองกับรัตน์อยู่ด้านหนึ่ง”

    “กาญกับคุณวีอยู่อีกด้านหนึ่ง คุณวีก็เป็นคู่หมั้นกาญ คงไม่เป็นไร”

    “โอเค...ตกลงตามนั้น คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้าก่อนที่ไอ้พวกหิวแผนที่จะมาถึง”

    พลันเสียงฟ้าร้องครืนๆ พรานเมิงฟันธงทันทีว่า “สงสัยจะยาก”

    “ยากเยิกอะไรพ่อ ตื่นก็ลุยเลย”

    พรานเมิงเหล่ลูกสาวแล้วบอกทุกคนว่าพายุมาฝนน่าจะตกติดต่อกันหลายวัน

    “ถ้าพรานเมิงบอกว่าพายุมาก็คือพายุมา” อิทธิย้ำ

    “ถ้าฝนตกเราจะเดินทางลำบาก ภูมิประเทศจะสับสนใช่ไหมพรานเมิง” อัศวินเดาได้ถูกเผง พรานเมิงตอบรับแล้วขยายความต่อไปว่า

    “ครับ...ฝนทำลายรอยกับเส้นทางหมด เกิดเราหลงอยากย้อนกลับก็ลำบาก แต่ทิ้งรอยให้คนตามชัดๆยังมีพวกโรคภัยไข้เจ็บอีก”

    “ผมว่ารอให้พายุผ่านไปก่อนน่าจะดี” วีรกิจพูดเอาหน้าว่าตัวเองฉลาด แต่ทุกสายตามองมาที่เขา ทำนองว่าแบบนี้ใครๆก็รู้ทั้งนั้น

    ชาติไม่ใส่ใจวีรกิจ ห่วงว่าแบบนี้พวกเฮนรี่ต้องตามเราทันจนได้ อิทธิกลับบอกว่าดี จะได้นั่งกินเหล้าคุยกันเสียเลย

    “อย่าว่าแต่พวกไอ้เฮนรี่เลย อย่างช้าพรุ่งนี้กลางวันมากันครบแน่”

    “เจอหน้ากันจังๆก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้ว่ามีใครบ้าง” อัศวินท่าทีไม่สะทกสะท้าน หมอนพดลเองก็เบาใจ เพราะที่นี่มีกฎห้ามฆ่ากัน “พรุ่งนี้เช้าเราจะคอยดูสถานการณ์ก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

    ฟังอัศวินแล้วหลายคนมีสีหน้ากังวล เค้าลางความยุ่งยากเริ่มชัดเจนขึ้นทุกที ยังไงคืนนี้อัศวินก็วางใจไม่ได้ บอกสหายรักให้กำชับทีมงานว่าอย่าประมาท

    ooooooo

    กลางดึก อัศวินนอนไม่หลับ รัตนากรก็เหมือนกัน ทั้งคู่ออกมาคุยกับอิทธิและชาติที่อยู่ยาม ก่อนจะถูกโยนหน้าที่นี้ให้รับช่วงต่อหน้าตาเฉย

    อัศวินกับรัตนากรชวนกันออกไปดูรอบนอกชาติกับอิทธิมองตามอย่างห่วงๆ แล้วคุยกันเรื่องสาวโรสที่อิทธิเคยเจอมาแล้วสองครั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อ ที่สำคัญยังไม่แน่ใจด้วยว่าเธอเป็นมิตรหรือศัตรู

    ขณะเดินตรวจตรา รัตนากรรับรู้ได้ว่ามีความเคลื่อนไหว บอกอัศวินให้ระวังตัว ไม่ช้าลูกดอกขนาดเล็กก็พุ่งเข้าใส่ฝ่ามือรัตนากรโดยที่อัศวินช่วยไม่ทัน

    เงาสองเงาที่จู่โจมเข้ามาคือหยกและปิงคนของแก๊งมังกรทองที่ต้องการแผนที่จากรัตนากร อัศวินไม่ยอมให้แผนที่ แต่บังคับให้มันส่งยาถอนพิษมาเพราะคิดว่าลูกดอกนั้นอาบยาพิษ รัตนากรถึงได้มีอาการยืนไม่อยู่ สายตาพร่ามัว

    ชาติกับอิทธิตามมาช่วยจัดการกับปิงและหยกราบคาบ และถามไปถามมามันยืนยันว่าลูกดอกยาสลบธรรมดาไม่มีพิษ

    รัตนากรหลับไปครึ่งชั่วโมง ต่ืนมาถามหาวายร้าย สองคนไปไหน อัศวินไม่ตอบเพราะไม่อยากให้เธอสนใจ รีบอุ้มเธอไปพักผ่อน...

    พอทั้งคู่คล้อยหลัง ชาติกับอิทธิก็กระชากปิงกับหยกออกจากราวป่า จ่อปืนที่หลังของทั้งสองคน

    “พวกเอ็งโชคดีที่ชุมโจรมีกฎไม่ให้ฆ่ากัน พวกข้าไม่อยากมีเรื่องกับชุมโจร”

    “ไม่ยังงั้นเอ็งสองคนดับไปแล้ว”

    “เอ็งสองคน ถ้าไม่มีปืนก็คงไม่เก่งอย่างนี้” ปิงปากดีเลยโดนอิทธิเอาปืนทุบกบาลจนคะมำ

    “พูดมาก เอาไว้เจอกันคราวหน้าเถอะมึงคืนนี้ข้าง่วง”

    อิทธิผลักปิงออกไป ขณะที่ชาติผลักหยก สั่งให้มันรีบวิ่งไปก่อนที่ปืนของตนจะลั่น...

    ด้านอัศวินที่อุ้มรัตนากรมาพักผ่อน เขาตัดสินใจให้เธอนอนในเต็นท์แทนบนบ้าน เกรงว่าขึ้นไปเดี๋ยวมีคนถามโน่นถามนี่ก็ไม่ต้องนอนกันพอดี

    ส่งเธอเข้าเต็นท์นอนไปแล้ว อัศวินหันมาเจอชาติกับอิทธิยืนหัวโด่ สองหนุ่มอมยิ้มแก้มตุ่ยทำหน้าล้อๆ

    “อยู่ดีไม่ว่าดี ตื่นมาหาเรื่อง”

    อัศวินไม่ตอบโต้ อิทธิแหงนมองท้องฟ้าแล้วบอกว่า

    “พรานเมิงบอกว่าฝนอาจจะตก นี่ก็ใกล้เช้าแล้วยังไม่มีฝน เราอาจโชคดีไม่ต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่”

    ขาดคำ ฟ้าแลบแปลบปลาบ ชาติถึงกับร้องลั่น

    “เฮ้ย...นายพูดทีเดียวฟ้าแลบ ฝนตั้งเค้าเลยอย่าพูดดีกว่าว่ะ”

    โดนชาติแซว อิทธิปิดปากเงียบลงทันที

    ooooooo

    ขณะเดียวกันในที่พักของแก๊งมังกรทอง ปิงกับหยกทำงานพลาดกลับมายืนสลดตรงหน้าหลิน ก้มหน้าไม่กล้าสบตานายสาวที่กำลังอารมณ์เสีย...

    เช้าแล้ว คณะของอัศวินกลุ่มใหญ่รวมตัวกันที่ลานหน้าบ้าน นายองเดินมาพูดโพล่งประสาสาวน้อยปากไวจนพ่อสะดุ้งโหยง

    “ฝนไม่เห็นตกเลยพ่อ”

    “เอ็งอย่าพูดมาก เอ็งไม่เห็นท้องฟ้าเหรอ ครึ้มมืดแบบนั้น”

    “เห็น...แต่ไม่เห็นฝน”

    คนอื่นๆยิ้มขำ รัตนากรเอ็นดูนายองเป็นพิเศษ เดินมาโอบไหล่ดึงออกห่างจากพรานเมิง

    “เราควรจะรออีกสามวัน ให้พายุผ่านฟ้าจะเปิดเดินทางได้ปลอดภัย ไม่ทิ้งรอยให้พวกมันเห็นเราง่ายๆ”

    “ใช่ เดินทางไปตอนนี้เกิดฝนตกยิ่งซวยกันเข้าไปใหญ่” วีรกิจปากเสียอีกแล้ว สายตาหลายคู่มองมาอย่างไม่พอใจ

    “เรารอตามที่พรานเมิงบอก เอาล่ะ ทุกอย่างลงตัว ฉันจะออกไปดูข้างนอกซะหน่อยว่ามีพวกไหนโผล่หัวออกมาบ้าง” อัศวินขยับจะไป ชาติแนะนำว่าที่บาร์เหมาะสุด น่าจะมีหลายหัวรวมกันอยู่ที่นั่น รัตนากรขอไปด้วยอัศวินจึงฝากชาติกับอิทธิดูแลอยู่ทางนี้

    “ถ้าเจอสาวลึกลับบอกด้วยว่าผมคิดถึง” อิทธิหมายถึงโรส รัตนากรยิ้มรับแล้วเดินตามอัศวินไป

    ส่วนหมอนพดลชวนพรานโก๊ะไปเดินหาสมุนไพร ชาติเลยว่าสองคนนี่เข้าขากันจริงๆ แต่อิทธิเตือนขำๆว่า

    “อย่าหลงนะพี่หมอ พรานโก๊ะกลับบ้านตัวเองยังไม่ถูกเลย”

    เสียงหัวเราะดังครืน ขนาดหมอนพดลก็ยังอดขำไม่ได้เหมือนกัน...นายองเฝ้ามองอิทธิอย่างปลื้มปริ่ม พอเห็นเขาเดินไปทางทีมงานที่กระจายกันเฝ้าระวัง เธอสบโอกาสรีบก้าวตามมา

    “พี่อิท ฉันไปด้วยสิ อยู่ที่นี่เบื่อจะตาย เดี๋ยวโดนพ่อดุอีก”

    “ได้...แต่อย่าดื้อวิ่งหลงไปไหน เดี๋ยวเป็นอะไรพรานเมิงจะมาโทษพี่”

    “โห...รุ่นนี้แล้ว นายองแกะรอยเป็นน่า ยิงปืนก็ได้ ไล่ฟันนักเลงมาแล้ว”

    “โอเค งั้นตามมา”

    อิทธิกับนายองเดินมุ่งหน้าไปในแนวป่า กาญจนาอยู่บนบ้านออกมาเห็นวีรกิจยืนชะเง้อตรงระเบียง นึกว่าชมวิวทิวทัศน์ เขากลับชี้มือไปยังสองคนนั้น อยากรู้ว่าจะไปไหนกัน

    “คุณอิทธิกับนายองคงออกไปตรวจรอบๆมั้งคะ ถ้าคุณวีเบื่อ เราจะไปเดินเล่นก็ได้นะคะ”

    “ดีเหมือนกันครับ จะได้มีเวลากับคุณกาญหน่อย ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกันเลย”

    “ค่ะ การเดินทางมีแต่เรื่อง”

    วีรกิจยิ้มแป้น จูงมือกาญจนาลงจากบ้านเจอกับชาติพอดี ชาติค่อนข้างห่วง เตือนทั้งคู่ไม่ให้ไปไกล ที่นี่เป็นชุมโจรถึงจะมีกฎห้ามฆ่ากันแต่ก็อาจมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

    กาญจนายิ้มรับแต่วีรกิจทำหน้าเขม่นใส่ชาติแล้วจูงมือแฟนสาวจากมา...ด้านอิทธิกับนายองที่ออกไปลาด ตระเวนรอบที่พัก นายองช่างเจรจา แต่ถึงเวลาอิทธิให้เงียบเธอก็ทำตามโดยดี

    อิทธิสังเกตเห็นรถสองคันและมีชายฉกรรจ์นับสิบ หนึ่งในนั้นที่เหมือนหัวหน้าเดินไปเดินมาเหมือนรอคอยใครสักคน

    วรชัยมารอโรสนั่นเอง เมื่อเธอปรากฏตัว สองพี่น้อง สวมกอดกันแนบแน่น แต่อิทธิที่เคยเจอโรสมาสองครั้งเข้าใจผิดว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน เลยแอบบ่นอุบอิบเหมือนจะปลื้มเธออยู่ โรสล่วงรู้ว่ามีคนมอง กระซิบบอกพี่ชายแล้วอ้อมหายไปอีกด้านอย่างรวดเร็ว

    อิทธิยังไม่รู้ว่าสาวโรสมายืนอยู่ข้างหลัง กระทั่งเธอเล็งปืนและส่งเสียง ถึงรู้ว่าตกเป็นเป้านิ่งของเธอเสียแล้ว ส่วนนายองที่อยู่อีกทางตามคำสั่งอิทธิ สาวน้อยโผล่มาทันเวลา ถือปืนหน้าตาดุดันจะเอาเรื่องโรสให้ได้

    “นายองเก็บปืน”

    “เรื่องอะไร ให้ยัยป้านี่เก็บก่อนสิ”

    โรสเคืองที่โดนสาวน้อยเรียกป้า มองหน้าอิทธิแล้วหาว่าเขาหลอกเด็ก พูดจบก็พุ่งตัวหายไปในแนวป่า ทิ้งอิทธิยืนละล้าละลังด้วยความเสียดาย แล้วเร่งนายองกลับที่พัก ขืนไปต่อต้องยุ่งแน่

    บ่ายวันเดียวกัน พวกโจซิงมาถึงชุมโจรแล้วจุดหมายคือบาร์เพื่อผ่อนคลาย แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอเฮนรี่พร้อมบอดี้การ์ดสองคนนั่งอยู่ก่อน

    เฮนรี่ไม่ได้แวะมาแค่ทักทาย แต่นึกสนุกอยากเดินทางไปกับพวกเขาด้วย เผื่อขาดเหลืออะไรจะได้ไม่ต้องเสียเวลา ตนสั่งให้ได้ทันทีเลย

    “แล้วไหนล่ะพรานนำทาง”

    “ใจเย็น ได้เจอแน่ ตอนนี้กินเหล้าให้หายเหนื่อยก่อน”

    พวกโจซิงหาที่นั่ง โจรเจ้าถิ่นเมียงมองแต่ไม่มาตอแย
    ooooooo

    อิทธิพานายองกลับมาที่ค่ายพักแล้วสอบถามพรานเมิงแน่ใจแค่ไหนว่าจะเกิดพายุ พรานเมิงมั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่นายองกลับหาว่าพ่อของตนพูดมั่วไปอย่างนั้นเอง คนที่ได้ยินเลยพากันหัวเราะขำขันสองพ่อลูก

    ส่วนกาญจนากับวีรกิจที่ออกไปเดินเล่นกันตาม ลำพัง ฝ่ายชายจะฉวยโอกาสกอดจูบแต่ฝ่ายหญิงไม่ยอม แม้จะเป็นคู่หมั้นกันแต่เธอให้เหตุผลว่า

    “อันตรายรอบด้าน ไม่เหมาะหรอกค่ะ”

    “ผมว่าคุณมัวแต่ยุ่งเรื่องเดินทางมากไปแล้ว ไม่สนใจผมเลย”

    “คุณวี...กาญบอกแล้วว่าการเดินทางเที่ยวนี้มีอันตราย ไม่ได้มาปิกนิกกุ๊กกิ๊กกัน”

    วีรกิจฟังแล้วหงุดหงิด เดินหน้าตูมออกไปทันที...

    ในขณะเดียวกัน อัศวินกับรัตนากรมุ่งหน้าไปที่บาร์ ไม่คิดว่าจะได้เจอเฮนรี่เศรษฐีนักสะสมของเก่าที่รัตนากรเคยเผชิญหน้าเขามาแล้วครั้งหนึ่ง

    ครั้งนี้เฮนรี่เป็นฝ่ายปรี่มาหาทั้งคู่ นั่งลงตรงข้ามด้วยมาดนิ่งๆ รัตนากรถามดักคอเขาว่ามาสั่งงานหรือจะไปด้วย

    “ไหนๆก็มาแล้วนี่ จะกลับก็น่าเสียดาย ไอ้พวกนั้นมีแต่กำลัง ไม่มีสมอง ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ผมไม่อยากให้งานเสีย”

    เฮนรี่หมายถึงพวกโจซิง อัศวินยิ้มกริ่มเพราะเคยปะทะกับพวกมันมาแล้ว

    “เราออกเดินทางเมื่อไหร่คงไม่ได้คุยกันแบบนี้”

    “ผมรู้กฎที่นี่ดี ห้ามฆ่ากัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องกอดคอเป็นเพื่อนกัน”

    “คุณคิดจะชิงแผนที่” รัตนากรไม่อ้อมค้อม ซึ่งเฮนรี่ก็ไม่ปฏิเสธเสียด้วย

    “อยู่เฉยๆรอพายุมันผ่านไป...น่าเบื่อ...คุณว่ามั้ย”

    อัศวินกับรัตนากรกราดสายตาประเมินสถานการณ์ พวกของเฮนรี่ยืนปิดทางออกไว้หมด

    “ผมอาจจะแหกกฎที่นี่ฆ่าคุณก็ได้ เงินผมเยอะโยนลงไปขี้คร้านไอ้พวกนี้จะรีบตะครุบ ผมว่ามันไม่สนหรอกว่าคุณจะเป็นหรือตาย”

    “คุณพูดเหมือนคนที่ผมเคยรู้จัก คิดว่าเงินซื้อได้หมด”

    “แต่ตอนนี้ใช้เงินอยู่ในนรก”

    “อืม...น่ากลัว ใจเย็นน่า ผมไม่ทำหรอกมันง่ายไป ไม่สนุก”

    “ความจริงถ้าคุณเฮนรี่อยากสนุก เราก็น่าจะสนองนะ”

    รัตนากรถามความเห็น อัศวินพยักหน้ารับแล้ว
    ใช้เท้าถีบเก้าอี้ของเฮนรี่อย่างแรง

    เฮนรี่ยิ้มเย็น เปล่งเสียงว่า “แผนที่” เท่านั้นเองสองฝ่ายตะลุมบอนกันทันที!

    อัศวินกับรัตนากรใช้เท้าถีบโต๊ะพร้อมกัน ส่งผลให้โต๊ะพุ่งเข้าใส่สมุนโจซิงแล้วแตกกระจายเป็นเสี่ยงด้วยฝีมือพวกมัน

    รัตนากรปกป้องกระบอกแผนที่ที่อยู่กับตัว พร้อมกันนี้ก็จับมืออัศวินร่วมกันต่อสู้้ด้วยลีลามืออาชีพที่ฝึกปรือมาอย่างดีเยี่ยม สองคนบู๊กระจายจนฝ่ายตรงข้ามตั้งตัวไม่ติด เฮนรี่จ้องตาเป๋งแล้วร้องบอกเสียงดัง

    “โจซิง ผมไม่ได้เห็นฝีมือคุณนานแล้ว”

    “เฮ้ย! พวกเอ็งถอยไป”

    พวกสมุนที่ถูกรัตนากรเตะกราดขยับถอยออกไป เปิดทางให้โจซิงลูกพี่ใหญ่ได้โชว์ฝีมือ

    โจซิงดีดตัวเข้าหาอัศวิน ส่วนเวจางพุ่งเข้าใส่รัตนากร สองคู่เริ่มต่อสู้กันโดยไม่มีใครอื่นมีเอี่ยว ผ่านไปสักพักการต่อสู้ยังสูสี ที่สุดสี่คนก็แยกออกจากกัน ไม่มีใครแพ้ชนะ

    หลินยืนอยู่ข้างหลังไทยมุง สายตาจับจ้องอัศวินด้วยความสนใจ เฮนรี่ไม่ยอมรามือง่ายๆ ส่งสัญญาณ

    ให้สมุนของตนเข้าไปรุมอัศวินกับรัตนากร โจซิงกับเวจางหันมองอย่างไม่สบอารมณ์ การกระทำของเฮนรี่เหมือนดูถูกฝีมือพวกตน

    “บอส...ผมจัดการได้” โจซิงแผดเสียง

    “ผมไม่อยากเสียเวลา”

    “นั่นน่ะสิ สู้รุมแบบหมาหมู่ไม่ได้”

    เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น! ทั้งหมดหันขวับไปเห็นวรชัยกับโรสยืนจังก้า พร้อมด้วยมือปืนอีกนับสิบ!

    รัตนากรจำโรสได้ สองสาวสบตากัน มองออกว่าต่างฝ่ายต่างไม่ใช่ศัตรู...โจซิงกับเวจางขยับเหมือนจะบู๊อีกยก แต่เฮนรี่พูดโพล่งก่อนเดินแหวกผู้คนออกไปหน้าตาเคร่งขรึม

    “พวกเรากลับ สนุกแค่หอมปากหอมคอ”

    พวกวายร้ายไปแล้ว ไทยมุงแยกย้ายไปดื่มกินกันเหมือนเดิม ส่วนอัศวินกับรัตนากรและวรชัยกับโรสแนะนำตัวแล้วจะคุยธุระกัน แต่ทันใดเคนเยื้องย่างเข้ามาพร้อมสมุน

    “หวัดดีครับพี่ชาย...น้องโรส” แล้วหันไปทางอัศวิน “อืม...คุ้นๆหน้า เคยเจอกันหรือเปล่า”

    “อาจจะ...ผมเป็นคนหน้าโหล”

    อัศวินตอบกวนๆ เคนท่าทีฉุนๆ แต่ไม่ทันได้ทำอะไรอัศวิน วรชัยก็เสยเข้าปลายคางเคนจนตัวหมุนติ้วก่อนจะร่วงผล็อยแทบหลับกลางอากาศ

    “มาเอาลูกพี่เอ็งไป” วรชัยสั่งเสียงเข้ม สมุนของเคนกรูเข้ามา พลางนึกในใจว่า ไม่น่าเลยลูกพี่!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 09:24 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์