นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    พระยาสีหโยธินไม่คิดเลยว่าเกลอรักจะวางแผนหักหลังอย่างเลือดเย็น ตั้งหน้าตั้งตาทำงานที่ได้รับมอบหมาย จนได้รับความดีความชอบและอาจได้เลื่อนตำแหน่งอีกขั้น

    สาลี่รู้เรื่องก็ดีใจมาก แม้จะรู้สึกผิดอยู่บ้าง ที่แอบคัดลอกข้อความบางส่วนไปให้พระมหาเทพ เพื่อแลกกับสินบนจำนวนไม่น้อย แต่ความยินดีที่สามีได้ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ก็ทำให้ลืมเลือนไปอย่างง่ายดาย

    “ลองท่านเจ้าคุณผู้ใหญ่ออกปากเอง ไม่พลาดดอกเจ้าค่ะ ฉันดีใจเหลือเกินที่ท่านเจ้าคุณกำลังจะถึงจุดสูงสุดของชีวิตราชการแล้ว ไม่สิ...บางทีท่านเจ้าคุณอาจจะไปถึงเจ้าพระยาก็เป็นได้นะเจ้าคะ”

    “แม่สาลี่อย่าอวยฉันนักเลย แค่พระยาพานทองก็สูงสุดแล้ว ฉันไม่มีวาสนาถึงเจ้าพระยานาหมื่นดอก แลคนรับราชการ จุดสูงสุดมิใช่ยศถาบรรดาศักดิ์ แต่เป็นการได้ทำราชการโดยสุจริตเที่ยงตรงแลเป็นคุณต่อบ้านเมืองต่างหาก”

    สองสามีภรรยาหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข ก่อนจะต้องนิ่วหน้า เมื่อเหลือบเห็นเย็นกำลังนั่งเล่นกับเด็กทารก พระยาสีหโยธินตกใจมาก กลัวเย็นผูกใจเจ็บแล้วไปลงกับลูกสาว จึงรีบไปดู หวังเอาเรื่องเต็มที่ แต่กลับต้องหน้าหงาย เพราะเด็กทารกที่เย็นอุ้มชู ไม่ใช่แดงแต่เป็นลูกของทาสคนอื่นในเรือน

    “นี่คืออ้ายจ้อยลูกพี่ปริกเจ้าค่ะ หาใช่คุณแดงไม่ บ่าวรู้ว่าท่านเจ้าคุณชังบ่าว ไม่อยากให้คุณแดงแปดเปื้อนเพราะบ่าว ถ้าท่านเจ้าคุณไม่อนุญาต บ่าวไม่กล้าแตะตัวคุณแดงดอกเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินหน้าเสียเพราะเข้าใจผิด แต่ก็หยิ่งเกินกว่าจะขอโทษ เย็นได้แต่มองตามหลังเขาด้วยแววตาร้าวรานและผิดหวัง ไม่คิดมาก่อนเลยว่าความรักของเธอจะต้องมาพังทลายเช่นนี้

    เมื่อฟักรู้เรื่องก็หัวเราะด้วยความสะใจ ที่ท่านเจ้าคุณหน้าหงายเพราะเข้าใจผิด แต่เพียงไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เมื่อเอ่ยถามถึงบุญมี ที่อดีตเมียน้อยคนโปรดเพียรจับตาและจับผิดมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

    “ฉันเฝ้าสังเกตมานานเดือน จนพอรู้ว่าคุณบุญมีมักให้พี่ม้วนคอยตามรับใช้ไม่ห่าง แต่ในหนึ่งเดือน จะมีอย่างน้อยสองครั้งที่คุณบุญมีออกไปข้างนอก โดยไม่พาพี่ม้วนไปจ้ะ”

    ฟักตบเข่าฉาด “แน่แล้วนังเย็นเอ๊ย คุณบุญมีต้องมีความลับกระไรสักอย่างเป็นแน่ ถึงไม่อยากให้นังม้วนรู้ ดีไม่ดีอาจจะเกี่ยวโยงกับการใส่ความเอ็งก็เป็นได้”

    “เสียดายนัก ฉันโดนจับตาดูทุกฝีก้าว แลต้องคล้องชบาแดงไว้กับคอเป็นที่สังเกต จะสะกดรอยตามคุณบุญมีไปก็ไม่ได้ มิเช่นนั้น...เราอาจจะรู้กระไรขึ้นมาบ้างก็ได้”

    “เอ็งมีข้าทั้งคน จะกลัวกระไรเล่า ข้าจะสะกดรอยตามคุณบุญมีแทนเอ็งเอง เรามิจำเป็นต้องตามคุณบุญมีทุกคราดอก ขอเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว...”

    ooooooo

    แม้จะพร่ำบอกตัวเองว่าไม่มีวันอภัยให้เย็นได้ เพราะถูกสวมเขา แต่เมื่อได้ยินเสียงเพลงใบไม้ของเธอกลางดึกของคืนเดียวกัน ก็อดคิดถึงไม่ได้ แย้มเฝ้าสังเกตอาการของสามี เลยได้รู้ว่าเขายังมีใจกับเย็นไม่น้อย ไม่ได้ชังหรือตัดขาดได้อย่างที่บอกมาตลอด

    แย้มเบาใจลง มีหวังขึ้นว่าอาจทำให้สามีอภัยเย็นได้ โดยไม่รู้เลยว่าบุญมีตามสืบจนรู้ความลับเรื่องแดงไม่ใช่ลูกของเธอเรียบร้อย และจัดการวางแผนร้าย จะให้พ่อแม่ลูกเกลียดกันจนตาย!

    นอกจากแผนจะทำลายพระยาสีหโยธินแล้ว บุญมียังหว่านเสน่ห์กับเที่ยงด้วย และนับวันก็ยิ่งไม่พยายาม

    กักเก็บอาการอีกต่อไป จนเที่ยงอดใจสั่นไม่ได้ เพราะบุญมีเป็นคนสวย...จึงไม่ยากที่เขาจะตกหลุมพรางของเธอ

    พระยาสีหโยธินไม่รู้ตัวว่าจะโดนหักหลังและถูกสวมเขา มัวตื่นเต้นกับข่าวดีจากขุนนางผู้ใหญ่ว่าอาจได้เลื่อนตำแหน่ง แต่พลันก็ต้องฝันสลายในอีกไม่กี่วันต่อมา เมื่อมีคนมาร้องเรียนว่าเขาใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ!

    พระมหาเทพสะใจมาก และมั่นใจว่าคงเป็นฝีมือของยศ ที่สร้างเรื่องให้เกลอรัก เพราะเหตุหักหน้าเมื่อครั้งก่อน ต่างจากสาลี่...เป็นเดือดเป็นแค้นมาก และสงสัยว่าคุณพระหนุ่มอาจเป็นต้นเหตุทำให้สามีต้องเสียชื่อเสียง

    ข่าวคราวพระยาสีหโยธินใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ กลายเป็นที่ร่ำลือของคนทั้งบาง ไม่เว้นแม้แต่ภายในเรือน เย็นนึกสงสารและเป็นห่วง จนแย้มแอบรู้สึกผิด ที่ช่วยเหลือคนจิตใจดีอย่างเย็นไม่ได้เลย

    และเพื่อเป็นการไถ่บาปและความรู้สึกผิดในใจ แย้มเลยจะให้เย็นได้อุ้มแดงสักครั้ง แต่บุญมีก็ผ่านมาเห็น และแย่งทารกน้อยไปอุ้มแทน คุณหญิงคนสวยพยายามท้วง แต่ก็ถูกตอกกลับไม่ไว้หน้า

    “ฉันรู้...แต่ฉันถือคำสั่งท่านเจ้าคุณเป็นสำคัญ

    นังแพศยาดอกชบาแดงอย่างมัน ไม่คู่ควรแตะต้องคุณแดงให้เสื่อมราศีดอก หากท่านเจ้าคุณอยู่ที่นี่ ก็ต้องพูดอย่างนี้เช่นกัน!”

    แท้จริงแล้วบุญมีตั้งใจจะแกล้งเย็น ไม่ให้ได้แตะตัวลูกสาว และทำร้ายจิตใจของแย้ม ถือเป็นการล้างแค้น

    และเอาคืนท่านเจ้าคุณวิธีหนึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าม้วน แอบมองมาด้วยแววตาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถาม กลัวถูกเอ็ด

    ด้านสาลี่...หมกมุ่นกับบ่อนโป จนเป็นหนี้พนันก้อนโต เลยต้องหาทางเอาเงินมาใช้หนี้และต่อทุน แต่รื้อทั้งเรือน ก็รวบรวมเงินไม่พอ อนุภรรยาคนสวยเลยตัดสินใจขโมยกำไลข้อเท้าทองคำของแดง!

    ooooooo

    สาลี่พยายามจะขโมยกำไลข้อเท้าจากแดงหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะแย้มระวังตัวแจ เลยไม่มีโอกาส จนกระทั่งวันหนึ่ง...เมื่อแรมอุ้มแดงมานั่งเล่นในสวน อนุภรรยาคนสวยเลยส่งแอบไปเรียกร้องความสนใจ

    แรมวิ่งไปดูแอบตามเสียงร้องเรียกว่าถูกงูกัด แต่เย็นซึ่งลอบดูห่างๆ มองออกว่าแอบมีแผนร้าย เลยรีบวิ่งไปดูแดงด้วยความเป็นห่วง แต่สถานการณ์กลับตาลปัตร เพราะแดงไม่ได้เป็นอันตราย แต่เธอกลับถูกกล่าวหาว่าเป็นโจรขโมยกำไลข้อเท้า เมื่อมีพยานรู้เห็นว่าเธอคือคนสุดท้ายที่อยู่กับแดง!

    เพราะสายใยระหว่างแม่ลูกแท้ๆ ทำให้เย็นเผลอตัวเผลอใจอุ้มลูกสาวขึ้นกอดและหอมด้วยความรัก เมื่อแรมกลับมาเห็น เลยกลายเป็นหลักฐานรัดตัว ว่าเธอเป็นคนขโมยกำไลข้อเท้า โดยไม่มีใครรู้เลยว่าโจรตัวจริงก็คือสาลี่ ที่ฉวยจังหวะตอนแรมวิ่งไปดูแอบ ขโมยกำไลข้อเท้าของแดง

    แม้จะขโมยไปได้แค่ข้างเดียวเพราะความเร่งรีบ แต่ก็เป็นเรื่องใหญ่ และพระยาสีหโยธินโกรธมาก และไม่รอช้า เรียกตัวเย็นมาคาดคั้นความจริงเสียงเข้ม แต่เย็นก็ยืนกรานปฏิเสธ

    “บ่าวไม่ได้ขโมยเจ้าค่ะ ยิ่งเป็นของคุณแดงแล้ว บ่าวยิ่งไม่มีทางขโมยเป็นอันขาดเจ้าค่ะ ถ้าบ่าวทำ...ขอให้บ่าวตายด้วยคมหอกคมดาบในสามวันเจ็ดวันเถิดเจ้าค่ะ”

    “หยุดสบถสาบานเสียทีเถิดอีเย็น ข้าเบื่อจะฟังคำพูดพล่อยๆของเอ็งเต็มทนแล้ว กี่ครั้งกี่หนที่เอ็งรับปากข้า แล้วข้าได้กระไรกลับมานอกจากความเจ็บช้ำน้ำใจเช่นทุกวันนี้ ข้าถามเป็นครั้งสุดท้าย...กำไลลูกข้าอยู่ที่ใด”

    “บ่าวไม่รู้จริงๆเจ้าค่ะ ต่อให้ฆ่าบ่าวให้ตาย บ่าวก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”

    “จับอีเย็นมัดกับเสา แล้วเฆี่ยนจนกว่ามันจะ ยอมพูด!”

    แย้มตกใจมาก เกือบหลุดปากสารภาพความจริงเรื่องเย็นเป็นแม่แท้ๆของแดงแล้ว ถ้านมแสงจะไม่ห้ามไว้ บุญมีที่รู้ความลับของคุณหญิงคนสวย อดไม่ได้จะแกล้งเหน็บลอยๆ

    “ดูท่าคุณหญิงจะไม่สบายใจที่จะลงโทษนังเย็น ท่านเจ้าคุณก็เมตตาให้นังฟักเฆี่ยนนังเย็นแทนก็แล้วกันเจ้าค่ะ อย่างไรมันสองคนก็สนิทสนมกัน นังฟักคงไม่เฆี่ยนแรงเกินไปดอกเจ้าค่ะ”

    ฟักแค้นใจมาก กัดฟันแน่นเพื่อข่มอารมณ์ เพราะรู้ดีว่าคำพูดยั่วยุของบุญมีไม่ก่อผลดีกับเย็น แล้วจริงดังคาด เมื่อพระยาสีหโยธินประกาศกร้าวหลังจากนั้น จะเป็นคนเฆี่ยนเย็นด้วยตัวเอง!

    ooooooo

    แย้มร้อนใจมาก ร่ำๆจะสารภาพความจริงเพื่อช่วยเย็น แต่นมแสงก็ปรามไว้และเตือนสติ ให้หาวิธีอื่น จนคุณหญิงคนสวยต้องคิดแผนกะทันหัน เอากำไลทองหน้าตาคล้ายๆกับของแดงมาให้สามี จนเย็นพ้นผิดในที่สุด

    ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นกำไลทองในมือแย้ม แต่ก็ไม่มีใครจับได้ ไม่เว้นแม้แต่พระยาสีหโยธิน ซึ่งกำลังโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เลยไม่ได้สะระตะหรือไตร่ตรองให้ดี

    เย็นถูกแก้มัดและนำตัวไปรักษาที่เรือนฟัก พระยาสีหโยธินรู้สึกผิดมาก แต่ด้วยทิฐิทำให้ไม่คิดขอโทษ แต่กระนั้น...ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ สั่งให้ม้วนนำยาไปให้อดีตเมียน้อยคนโปรดในเวลาต่อมา

    “พี่ม้วนเอากลับไปเถิดจ้ะ ฉันมียาแล้ว”

    ฟักชอบใจมากที่เย็นไม่ใจอ่อน แต่ม้วนกลับมองว่าเป็นความกระด้างกระเดื่อง

    “ชะช้า...นังเย็น ท่านเจ้าคุณอุตส่าห์มีเมตตาให้หยูกยาเอ็ง ยังจะเย่อหยิ่ง ไม่รู้สำนึกอีกรึ”

    เย็นน้ำตาคลอ ข่มใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “จะมีใครรู้สำนึกเท่าฉันอีกรึจ๊ะ ที่ฉันยอมถูกเฆี่ยนโบยโดยหาความผิดมิได้ ประหนึ่งเป็นสัตว์ก็ไม่ปาน มิใช่ว่าเพราะฉันไม่รู้สำนึกดอกรึ”

    “นี่เอ็งกล้าย้อนข้าเชียวรึนังเย็น ข้าจะฟ้องท่านเจ้าคุณ”

    ฟักทนไม่ไหว ท้ากลับแทนเย็น “ฟ้องไปเลย! ฟ้องให้หมดทุกคำ อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียวนะนังม้วน แล้วมาดูกันว่าการที่นังเย็นไม่รับยาของท่านเจ้าคุณ มันผิดข้อหาใด”

    ม้วนเห็นสีหน้าและท่าทางเอาจริงของฟัก ก็ไม่อยากมีเรื่อง ถอยหนี เย็นได้แต่มองตามนิ่งๆ ก่อนจะหันไปปรามฟัก ด้วยไม่อยากให้ท้าทายท่านเจ้าคุณมากนัก เกรงจะเดือดร้อน ฟักไม่กลัว แถมบอกถึงสิ่งที่คาใจมานาน

    “การที่เอ็งถูกเฆี่ยนครานี้ ก็ทำให้ข้ามั่นใจได้ข้อหนึ่ง...คุณบุญมีอยู่เบื้องหลังการใส่ร้ายเอ็งทั้งหมดเป็นแน่ แต่เดิม...ข้าแค่สงสัย แต่ตอนนี้ข้ายิ่งกว่ามั่นใจ ทั้งสีหน้าแววตา คำพูดคำจา คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ดอกเย็น

    เอ๊ย แลวันใด...เรากระชากหน้ากากคุณบุญมีได้ วันนั้นก็เป็นวันที่เอ็งบริสุทธิ์นั่นเอง”

    ม้วนจีบปากจีบคอยุแหย่พระยาสีหโยธินให้เฆี่ยนเย็นอีกรอบ โทษฐานหยิ่งไม่รับยา แย้มเห็นท่าไม่ดี เลยจัดการไล่ลงจากเรือน ก่อนจะหันไปพูดกับสามีเสียงเรียบ

    “เย็นคงน้อยใจที่ท่านเจ้าคุณเฆี่ยนตีด้วยตนเอง โดยไม่ไต่สวนทวนความให้กระจ่างน่ะเจ้าค่ะ”

    “น้อยใจ...เลยต้องประชดประชันฉันอย่างนั้นรึ มันเป็นทาส ต่อให้ฉันตีเล่นโดยไม่มีเหตุก็ยังได้”

    “หรือคะ...ถ้าเช่นนั้น ฉันคงต้องระวังตัวหน่อยแล้ว มิรู้ว่าจะถูกท่านเจ้าคุณเฆี่ยนตีเอาวันใด”

    พระยาสีหโยธินโมโหมาก แต่ก็ไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเมียหลวง ได้แต่ผลุนผลันลงจากเรือนใหญ่ ทิ้งแย้มให้มองตามด้วยแววตาเหนื่อยหน่ายใจ นับตั้งแต่เกิดเรื่องกับเย็น...ท่านเจ้าคุณก็เปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

    ooooooo

    กำไลทองของแดงใช้หนี้พนันให้สาลี่ได้เพียงกึ่งหนึ่งเท่านั้น แต่กระนั้น...อนุภรรยาคนสวยก็ไม่ยี่หระ เมื่อเคราเสนอให้ยืมเงินใหม่ ก็มุ่งหน้าเข้าบ่อนอีกรอบ หวังทวงเงินที่เสียไปคืน

    แอบได้แต่มองตามเจ้านายสาวด้วยความละเหี่ยใจ ก่อนจะตาลุกวาว เมื่อเห็นเที่ยงลักลอบเข้าเขตเรือนของพระสีหโยธินจากมุมไกลๆ แต่ที่บ่าวคนสนิทของสาลี่ไม่รู้ คือทุกอย่างเป็นแผนของบุญมี ใช้เที่ยงเป็นเครื่องมือ ด้วยการปั่นหัวเขาเรื่องเย็นถูกทำร้าย จนอดีตทาสหนุ่มทนไม่ไหว ต้องบุกเดี่ยวไปชิงตัวเย็น!

    เที่ยงฉวยโอกาสตอนฟักผละไปกินข้าว ลอบเข้าหาเย็น และเกลี้ยกล่อมให้หนี

    “ฉันไม่หนีดอกจ้ะพี่เที่ยง”

    “ทำไมรึ...หรือว่าเอ็งยังอาลัยอาวรณ์ท่านเจ้าคุณ ถ้าท่านเจ้าคุณรักแลไว้ใจเอ็งสักหนึ่งในสิบส่วนของที่เอ็งมีให้ ข้าจะไม่ข้องเกี่ยวด้วยเลย แต่นี่ทั้งเฆี่ยน ทั้งประจานเอ็งจนต่ำช้าถึงที่สุดแล้ว เอ็งยังอยู่ต่อก็โง่งมงายแล้ว”

    เย็นส่ายหน้าเศร้าๆ น้ำตาคลอเมื่อคิดถึงลูกสาว

    “พี่จะด่าฉันอย่างไรก็ด่าเถิดจ้ะ แต่ฉันไม่มีวันไปจากเรือนนี้เป็นอันขาด พี่ต่างหากที่ควรรีบหนีไป หากใครมาเจอเข้า พี่จะโดนโทษหนักเอานะ”

    “เอ็งจะไม่ยอมไปจริงๆรึนังเย็น”

    “ไม่จ้ะ...เป็นตายอย่างไรฉันก็ไม่หนี”

    “เอ็งไม่หนี แต่ข้าก็ทนเห็นเอ็งตายคาหวายไม่ได้เช่นกัน”

    ขาดคำก็จับเย็นพาดบ่าจะพาหนี แต่ไม่ทันพ้นเขตเรือน ก็ถูกพบเข้าเสียก่อน!

    บุญมีนั่นเองที่ใช้แผนสูงรั้งตัวสามีไว้ แล้วจัดการพามาให้เห็นภาพบาดตา

    “นังเย็น...อ้ายเที่ยง มึงกล้ามาหยามกูถึงเรือนเชียวรึ”

    “ท่านเจ้าคุณได้นังเย็นไปแล้วก็ทิ้งขว้าง กระผมเพียงแค่มาเก็บตัวนังเย็นกลับไปเท่านั้น”

    คำพูดยอกย้อนท้าทายของอดีตทาสหนุ่ม ทำให้พระยาสีหโยธินทนไม่ไหว ถลาหาจะเอาคืนให้หายแค้น เที่ยงสู้กลับอย่างไม่กลัวเกรง แต่สุดท้ายก็ต้านแรงอีกฝ่ายไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายหนีไป โดยทิ้งให้เย็นรับโทษตามลำพัง

    แอบได้แต่มองสถานการณ์ทุกอย่างด้วยความหนักใจ รู้ดีว่าเที่ยงต้องลำบากแน่ เพราะท่านเจ้าคุณคงไม่ยอมปล่อยคนที่มาหยามถึงถิ่นหนีรอดไปได้แน่!

    แย้มรีบไปที่เรือนทาสของฟักด้วยความร้อนใจ ทันได้เห็นเย็นนั่งคุกเข่าต่อหน้าสามีเพื่อฟังคำตัดสิน

    “มาแล้วรึคุณหญิง...ดีแล้ว จะได้มารับรู้เรื่องบัดสีของอีนังคนโปรดพร้อมๆกัน”

    บุญมีกับม้วนมาเป็นพยานด้วย และไม่รอช้าจะยุแยงเหมือนเคย ว่าเที่ยงคงจะพาเย็นหนี ในฐานะคนรักเก่า

    ฟักทนไม่ไหว โต้แทนเย็น “มิใช่คนรักเจ้าค่ะ อ้ายเที่ยงมีใจให้นังเย็นฝ่ายเดียว แต่นังเย็นไม่เคยมีใจตอบ มิเช่นนั้นคงไม่ยอมตกเป็นเมียท่านเจ้าคุณดอกเจ้าค่ะ”

    แต่พระยาสีหโยธินก็ไม่เชื่อ “ไม่ยอมไปจึงต้องใช้กำลังรึ เอ็งเป็นเด็กอย่างนั้นหรือวะนังเย็น คนอื่นถึงได้ใช้กำลังพาเอ็งไปตามใจชอบได้ จะโป้ปดก็ให้มันควรแก่เหตุหน่อยเถิด”

    “ท่านเจ้าคุณก็เห็นกับตาไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่าพี่เที่ยงเป็นคนแบกบ่าวไป หาใช่บ่าวตามไปเองไม่”

    พระยาสีหโยธินถึงกับพูดไม่ออก แย้มเลยถือโอกาสไกล่เกลี่ย แต่บุญมีก็ไม่ยอมให้เสียแผน ยุยงให้กักขังและทำโทษเย็นให้หนักกว่าเคย จะได้ไม่เป็นเยี่ยงอย่างแก่ทาสคนอื่น

    “ไม่ต้องห่วงดอกแม่บุญมี ฉันไม่ปล่อยแน่ ข้าไม่มีวันยอมให้เอ็งไปจากข้าเด็ดขาด ต่อให้เอ็งตาย ก็ต้องตายอยู่กับข้าเท่านั้น...จับตาดูนังเย็นไว้ อย่าให้มันหนีออกจากเขตเรือนข้าได้เป็นอันขาด!”

    ooooooo

    นอกจากกักบริเวณเย็นแล้ว พระยาสีหโยธินยังสั่งคนโบยเท้าของเย็นจนแตกยับ ไม่ให้ยืนหรือเดินไปไหนได้ ตามคำยุยงของบุญมี จนฟักต้องขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจแทนอดีตเมียน้อยคนโปรด

    “แผลเก่ายังไม่ทันหาย ก็ต้องมาใส่ยาให้แผลใหม่อีก ข้าใส่ยาให้เอ็งจนไม่มีที่จะใส่แล้วนะนังเย็น”

    “มันเป็นเวรกรรมของฉันเอง ถ้าไม่มีคุณแดง ฉันก็อยากตายให้พ้นไปเหมือนกันจ้ะพี่ฟัก”

    “อย่าพูดเช่นนี้นังเย็น ถึงไม่มีคุณแดง เอ็งก็ต้องอยู่...อยู่เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเอ็งบริสุทธิ์อย่างไรเล่า”

    ส่วนเที่ยง...หนีไปซ่อนตัวในกระท่อม แอบตามไปเจอตอนเช้า และพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาหนี จะได้ไม่ถูกท่านเจ้าคุณจับลงโทษ แต่อดีตทาสหนุ่มก็ไม่ยี่หระ และตัดสินใจไปอยู่กับพวกบุญมา เพื่อหลบซ่อนตัวและตั้งหลัก เพราะหากอยู่ข้างนอก คงไม่พ้นถูกจับเข้าคุกนครบาลโทษฐานขโมยทาสเป็นแน่!

    พระยาสีหโยธินไม่มีเวลาสนใจเรื่องเย็นนักด้วยกำลังกลุ้มหนัก มีคนร้องเรียนทางการ จนต้องถูกปลดจากหน้าที่ ให้ย้ายไปคุมเสบียงในหัวเมืองห่างไกล เย็นแอบได้ยินบ่าวไพร่นินทาในเรือน พร้อมกับฟัก ก็อดสงสารและเห็นใจเขาไม่ได้ แต่ก็จนปัญญา...สภาพของตนเช่นนี้ คงช่วยอะไรไม่ได้มาก

    ไม่ต่างจากแย้ม...เห็นใจชะตากรรมของสามีมาก แม้จะมีเรื่องขุ่นเคืองใจเพราะเย็นในระยะหลัง แต่เชื่อแน่ว่าเรื่องงานของเขา ต้องมีลับลมคมนัยบางอย่าง สาลี่ก็เชื่อเช่นนั้น และปักใจว่าต้องเป็นฝีมือพระมหาเทพ มีเพียงบุญมีลอบยิ้มด้วยความสะใจที่สามีต้องตกต่ำลงอีกครา

    และเมื่อได้เจอบุญมาในเวลาต่อมา บุญมีก็อดหัวเราะด้วยความสาแก่ใจไม่ได้

    “ดวงมันคงตกแล้ว ถึงได้มีแต่เรื่องไม่เว้น นี่ถ้ามันรู้ว่ามันเฆี่ยนอีเย็นปางตายกับมือ ทั้งๆที่อีเย็นบริสุทธิ์ อ้ายท่านเจ้าคุณคงแทบกระอักเลือดตาย”

    “อันที่จริง...ล้างแค้นเช่นนี้ก็สาแก่ใจดี แต่มันต้องใช้เวลานานนัก ข้าเกรงว่าจะพลาดได้น่ะสิ”

    “อย่ากลัวไปเลยพี่ เราต้องได้ล้างแค้น แลได้ทรัพย์สมบัติของมันมาคุ้มแก่เวลานานปีที่เสียไปเป็นแน่!”

    พระยาสีหโยธินไม่รู้ตัวว่าจะถูกบุญมีหักหลัง มัวคิดหนักเรื่องต้องทิ้งเรือนแรมเดือนไปคุมงานต่างเมือง แต่ที่ทำให้เครียดกว่าคือเรื่องเย็น ที่เขายังตัดใจไม่ได้ และจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งเธอไปเป็นอันขาด

    และคงเพราะอารมณ์หึงหวงนี่เอง ทำให้พระยาสีหโยธินตัดสินใจสั่งตีตรวนเย็นไว้ในเรือนขังทาส ฟักเจ็บใจแทนมาก จนอดไม่ได้จะค่อนแคะเจ้านายหนุ่ม แต่ท่านเจ้าคุณก็ไม่ยี่หระ

    “หุบปากนังฟัก! อย่าให้ข้าต้องเฆี่ยนเอ็งด้วยเลย ส่วนเอ็ง...อีเย็น...ข้าต้องล่ามเอ็งไว้ เพื่อไม่ให้ใครพาเอ็งหนีไปได้อีก ไม่ว่าเอ็งจะเดินไปเอง หรือมีคนแบกไป เอ็งก็จะออกจากที่นี่ไปไม่ได้เป็นอันขาด”

    “หากท่านเจ้าคุณเป็นสุขที่ได้ทำเช่นนี้ ท่านเจ้าคุณก็ทำเถิดเจ้าค่ะ”

    “เอ็งต้องอยู่กับข้า...อยู่กับข้าคนเดียวเท่านั้นไปจนวันตาย!”

    ooooooo

    พระยาสีหโยธินเตรียมตัวไปราชการต่างเมือง ทุกอย่างบนเรือนก็เข้าสู่บรรยากาศปกติ เย็นถูกตีตรวนในเรือนขังทาส โดยมีแย้มคอยดูแลห่างๆด้วยความเป็นห่วง ส่วนสาลี่ก็เข้าบ่อนโปทุกวันเหมือนเคย

    เคราเฝ้ามองสาลี่ด้วยแววตาหื่นกระหายมานาน ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดกับพระมหาเทพ

    “คนอื่นไม่ได้รึ ถึงอ้ายเจ้าคุณจะตกต่ำลง แต่ก็ยังชื่อว่าได้เป็นพระยา หากเกิดคดีความ มันไม่จบง่ายดอกนา”

    “คดีความ...นี่คุณพระคิดว่ากระผมจะฉุดคุณสาลี่หรือขอรับ ถึงกระผมจะหมายตาคุณสาลี่มานานปี แต่คนอย่างอ้ายเคราก็ไม่ฉุดผู้หญิงให้ถูกเย้ยหยันว่าสิ้นปัญญาดอกขอรับ”

    “ไม่ฉุดแล้วจะทำอย่างไร นังสาลี่มันจงรักภักดีต่ออ้ายเจ้าคุณนัก ไม่มีวันหนีตามเอ็งดอก”

    “หากเป็นยามปกติก็คงใช่ขอรับ แต่คนเรา...หากตก เป็นทาสฝิ่นหรือทาสพนันอย่างใดอย่างหนึ่งแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะรักษาความอายแลรักษาศักดิ์ศรีของตนต่อไปได้เลยขอรับ”

    พระมหาเทพยิ้มเยาะ ไม่ขัดขวาง เพราะก็แอบหมั่นไส้อนุภรรยาคนสวยของเกลอรักไม่น้อย

    แผนการของเคราเริ่มต้นเวลาต่อมา ด้วยการปล่อยให้สาลี่มือขึ้นจนมีเงินใช้หนี้เดิมหมด และหลอกล่อให้เล่นหนักมือขึ้น จะได้เป็นหนี้มากกว่าเดิม แต่บรรดาลูกน้องเคราไม่รู้ จึงถามด้วยความสงสัย เพราะหากจะโกงให้สาลี่เสียหมดตัวเหมือนที่ผ่านมาก็ย่อมได้ ไม่เห็นความจำเป็นต้องปล่อยให้เล่นได้มากขนาดนี้

    เคราหัวเราะเบาๆ “หนี้เท่านั้นยังไม่พอดอกโว้ย ข้าให้คุณสาลี่ได้กลับไป ก็เพื่อให้เกิดความลำพอง เพลาเสียจะได้เสียให้หนัก...หนักจนแม้แต่ยอมคลานมาขอเป็นเมียน้อยข้าเพื่อล้างหนี้ก็ต้องทำ!”

    แม้จะเห็นใจสามีมากแค่ไหน แต่แย้มก็อดเคืองไม่ได้ที่เขาสั่งตีตรวนเย็น เลยไม่ยอมให้เข้าใกล้ลูกสาวเหมือนเคย พระยาสีหโยธินส่ายหน้าอ่อนใจ ไม่ต่อว่าแต่ก็อดค่อนแคะไม่ได้

    “คงเป็นด้วยเหตุนังเย็นอีกล่ะซี คุณหญิงถึงได้พาลพาโลเอากับฉัน แม้แต่แตะเนื้อต้องตัวลูกก็ยังไม่ได้”

    “เฆี่ยนจนปางตาย แล้วยังตีตรวนซ้ำ ท่านเจ้าคุณจะไม่ให้ฉันรู้สึกอย่างไรบ้างเลยหรือเจ้าคะ”

    “คุณหญิงมองว่าฉันโหดร้าย แล้วไม่ตรองดูบ้างว่าศักดิ์ศรีฉันยับเยินป่นปี้ลงเพราะใคร หากนังเย็นมันหนีไปอยู่กับชู้ได้อีก ฉันจะมีหน้าไปมองใครได้”

    “เพื่อให้มีหน้ามองคนอื่น เลยต้องทารุณเย็นกระนั้นหรือเจ้าคะ ฉันเป็นเมีย...ถกเถียงท่านเจ้าคุณก็ถือว่าไม่เคารพ เป็นเยี่ยงอย่างไม่ดีแก่บ่าวไพร่ แต่จะให้เห็นดีเห็นงามกับท่านเจ้าคุณ ก็เกินกว่าฉันจะกระทำได้เจ้าค่ะ”

    พูดจบก็ผละเข้าเรือน นมแสงตามประกบ ไม่เห็นด้วยเลยที่เจ้านายสาวมีปากเสียงกับสามีเช่นนี้

    “ฉันจำเป็นต้องทำ ขืนปล่อยให้ท่านเจ้าคุณทรมานเย็นต่อไป หากเย็นเจ็บทั้งกายใจจนทนไม่ไหว แล้วพูดความจริงเรื่องคุณแดงขึ้นมา คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่ฉันรึ...”

    ooooooo

    พระยาสีหโยธินไม่ได้นึกถึงใจเมียหลวงในเรื่องนี้ นึกเคืองด้วยซ้ำ จนต้องแวะไประบายความอึดอัดใจกับบุญมี อนุภรรยาคนสวยลอบยิ้มร้าย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

    “อย่าสนใจไปเลยเจ้าค่ะ ฉันอยู่ข้างท่านเจ้าคุณเสมอ มิว่าท่านเจ้าคุณจะโกรธเกลียด หรือรักใคร่นังเย็นก็ตามฉันก็คงรักท่านเจ้าคุณไม่เสื่อมคลายเจ้าค่ะ”

    “ขอบใจแม่บุญมีนัก แต่เรื่องที่ฉันจะกลับไปรักนังเย็น ต่อให้ตายดับลงประเดี๋ยวนี้ ฉันก็ไม่มีวันรักมันลง”

    “แต่อย่างไรเสีย นังเย็นก็ได้ชื่อว่าเคยเป็นเมียท่านเจ้าคุณ ถึงไม่รักใคร่ไยดีแล้ว ก็เมตตามันบ้างคงไม่เป็นกระไรกระมังเจ้าคะ บอกตามตรง...แม้ฉันจะรังเกียจมันนัก แต่เห็นสารรูปมันแล้ว ก็อดเวทนาไม่ได้เจ้าค่ะ”

    “มีเมตตาต่อหญิงชั่วน่ะรึ เมตตาต่องูเห่ายังดีเสียกว่า ทุกวันนี้แค่ชายตามอง ฉันยังกลัวเสนียดจะติดลูกตาเลย”

    แต่ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น พระยาสีหโยธินก็ไม่อาจตัดใจจากเย็นได้ ต้องแอบเอายาลดไข้และยาทาแผลของฝรั่งไปให้ถึงเรือนขัง แต่เย็นก็สลบไสลเพราะพิษไข้ เลยไม่รู้ตัวว่าเขามาอยู่ใกล้ตัวแล้ว

    สภาพอดีตเมียน้อยคนโปรด ทำให้ท่านเจ้าคุณสงสารจับใจ แต่พอนึกว่าถูกสวมเขา ความแค้นก็ปะทุขึ้นใหม่

    “ข้าแค้นจนอยากฆ่าเอ็งนัก แต่ก็เกลียดตัวเองยิ่งกว่า ที่หักใจจากเอ็งไม่ได้”

    เย็นยังไม่ได้สติ ท่านเจ้าคุณเลยจัดการป้อนและทายาที่แผลให้อย่างนุ่มนวลก่อนจะผละไป โดยไม่รู้เลยว่าได้ทิ้งห่อยาฝรั่งไว้ในเรือนขัง...

    พระยาสีหโยธินจากเรือนไปราชการเช้าวันต่อมา ท่ามกลางความอาลัยของเหล่าเมีย โดยเฉพาะแย้ม ไม่อยากให้เขาไกลบ้านในสภาพจิตใจย่ำแย่เช่นนี้ สาลี่ก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่อีกใจหนึ่งก็อดโล่งใจไม่ได้ เพราะคงไม่มีใครคอยขวางหรือค่อนแคะเรื่องเข้าบ่อนอีก

    คงมีเพียงบุญมียิ้มย่องด้วยความสะใจที่สามีต้องตกต่ำและทุกข์ใจ แต่กระนั้น...ก็ยังปั้นหน้ายิ้มแย้มพร้อมสัญญาเป็นมั่นเหมาะ จะช่วยแย้มดูแลเรือนอย่างดีที่สุด

    ขณะที่พระยาสีหโยธินต้องจากเรือนทั้งที่ใจหดหู่ เย็นอาการดีขึ้นมาก แผลแห้งและไม่มีไข้ จนฟักเบาใจ โดยไม่ติดใจสงสัยแม้แต่น้อยว่าเป็นเพราะเหตุใด ต่างจากเย็น รู้สึกประหลาดเหมือนฝันว่ามีคนมาช่วยเมื่อคืน แต่ก็ไม่มีเวลาได้คิดมาก เมื่อฟักโพล่งขึ้น ให้จับตาดูบุญมีให้ดี

    “เอ็งก็น่าจะรู้ ถ้าผู้ใดจะกระทำผิดคิดไม่ซื่อกับท่านเจ้าคุณ ก็ต้องเลือกเพลาที่ท่านไปราชการหัวเมืองนี่ล่ะ!”

    ooooooo

    บุญมียังไม่รู้ว่าเย็นอาการดีขึ้น มัวกระหยิ่มใจ เมื่อม้วนมารายงานแต่เช้า ว่าอดีตเมียน้อยคนโปรดคงรอดยาก และอาจตายเพราะพิษไข้ในเร็ววัน เพราะไม่มียาและกินอาหารไม่ได้มาหลายวัน

    “ตายได้อย่างไรวะนังม้วน หากมันตายตอนนี้ ข้าก็หมดสนุกกันพอดี อย่างน้อย...ก็ต้องรอคุณแดงโตเสียก่อน”

    “คุณแดงเกี่ยวข้องกระไรด้วยเจ้าคะ”

    คำถามซื่อๆของบ่าวคนสนิท ทำให้บุญมีต้องยิ้มหยัน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ ว่าจะออกไปตลาด ม้วนไม่ได้ติดใจ เพราะเจ้านายสาวไปเป็นประจำ ต่างจากฟัก ซึ่งรับอาสาจากเย็นมาจับตาดูบุญมี กลับผิดสังเกต คิดว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องอะไรปิดบังไว้ จึงไม่ยอมให้บ่าวคนสนิทตามประกบเหมือนเคย

    และสิ่งที่ฟักคิดก็ไม่ผิดเลย เมื่อตามไปจนพบว่าบุญมีแอบให้ท่าผู้ชาย!

    ฝ่ายเย็น...ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อฟักมาบอกว่าเที่ยง คือชายหนุ่มที่บุญมีแอบไปพบ แถมมีท่าทางสนิทสนม เหมือนไม่ใช่แค่คนรู้จัก หรืออดีตเจ้านายและทาสหนุ่มธรรมดา

    “พี่เที่ยงกับคุณบุญมีน่ะรึ เป็นไปได้อย่างไร”

    “ถ้าข้าไม่เห็นกับตา ข้าก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน เสียดายที่อ้ายเที่ยงตามรถลากมาพาคุณบุญมีไป ข้าก็เลยตามต่อไม่ได้ มิเช่นนั้น...ข้าคงรู้กระไรมากกว่านี้”

    เย็นส่ายหน้า ไม่อยากเชื่อ “แต่ที่แล้วมา ฉันไม่เคยเห็นพี่เที่ยงมีท่าทีกระไรกับคุณบุญมีเลย แล้วจะถึงขั้น ...เอ่อ...จะมีใจกันได้อย่างไร ถึงพี่เห็นกับตา ฉันก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดีจ้ะพี่ฟัก”

    “เรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำสักอย่างแน่ เพราะเท่าที่ดู อ้ายเที่ยงก็ไม่มีใจเท่าใด เป็นคุณบุญมีเสียอีกที่ให้ท่ามัน”

    “ให้ท่าผู้ชายน่ะรึ เป็นไปได้อย่างไร”

    ฟักยิ้มเยาะ “เหตุใดจะเป็นไม่ได้ หรือเอ็งคิดว่ามีแต่ทาสชั้นต่ำอย่างพวกเราเท่านั้นรึ ถึงจะให้ท่าชายได้ คนเราจะสูงจะต่ำ ถ้าสิ้นละอายเสียแล้ว ก็กระทำได้ทั้งนั้นล่ะ”

    “แต่แรก...พี่ตามคุณบุญมีเพื่อหาหลักฐานช่วยฉันให้พ้นมลทิน แต่เรื่องราวชักลุกลาม พี่จะเอาอย่างไรต่อจ๊ะ”

    “ก็ต้องตามดูให้รู้แน่สิวะ โอกาสเช่นนี้ไม่มีอีกแล้ว ต่อให้ไม่ได้พยานหลักฐานช่วยเอ็ง แต่ได้เปิดโปงความชั่วของคุณบุญมี มิให้เอ็งต้องถูกใส่ร้ายแต่ฝ่ายเดียว ก็ถือว่าคุ้มหนักหนาแล้ว”

    ฟักเอ่ยอย่างมั่นใจ แต่เย็นกลับไม่สบายใจนัก เป็นห่วงหัวหน้าทาสสาวใหญ่ มิตรแท้คนเดียวของเรือนนี้นักหนา เพราะความลับที่อีกฝ่ายกุมไว้ อาจนำภัยร้ายมาถึงตัวเมื่อใดก็ได้

    ooooooo

    เวลาเดียวกันที่จวนข้าราชการนอกเมือง...พระยาสีหโยธินคุมเหล่าทหารอย่างเข้มงวด ไม่อยากให้สินค้าที่รับหน้าที่คุ้มกันมาเสียหาย โดยไม่สนใจจะสานสัมพันธ์ฉันมิตรกับขุนปราบ ข้าราชการท้องถิ่น ผู้ดูแลหัวเมืองเล็กๆ ที่เขากับพระมหาเทพขนกองเสบียงผ่านมา จนอีกฝ่ายผูกใจเจ็บ และคิดจะลองดี

    และวิธีการลองดีของขุนปราบก็ทำให้พระยาสีหโยธินถึงกับเลือดขึ้นหน้า เพราะดันให้คนนำหีบทรัพย์สมบัติไปมอบเป็นสินบน เพราะหวังมีส่วนในกองสินค้าที่พวกท่านเจ้าคุณขนมา

    ขุนปราบถึงกับพูดไม่ออก เมื่อพระยาสีหโยธินไม่รับสินบน แถมนำมาโยนใส่หน้า แต่ยังทำใจแข็ง โต้ว่าเป็นของกำนัลตามธรรมเนียมของบรรดาพ่อค้าละแวกนี้ เมื่อมีข้าราชการผู้ใหญ่มาเยือน

    “ท่านขุนเรียกว่าการคารวะ แต่ฉันเรียกว่าติดสินบน ท่านขุนต้องการกระไรถึงได้ทำเช่นนี้!”

    น้ำเสียงแข็งกร้าวของท่านเจ้าคุณ ทำให้ขุนปราบหน้าเสีย พระมหาเทพเห็นท่าไม่ดี เลยช่วยไกล่เกลี่ย

    ไม่อยากให้มีปัญหากับข้าราชการชั้นผู้น้อย กลัวจะเกิดข้อครหาไปกันใหญ่

    พระยาสีหโยธินพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะโพล่งออกไป “ครานี้ฉันไม่เอาเรื่องก็ได้ แต่ท่านขุนจำไว้ว่าอย่าได้ทำเช่นนี้อีก หากฉันรู้...ว่าท่านขุนคิดติดสินบนใครก็ตาม ฉันไม่ปล่อยท่านขุนอีกแน่!”

    ระหว่างที่พระยาสีหโยธินต้องคุมเสบียงผ่านเมืองน้อยใหญ่ด้วยความยากลำบาก เย็นก็ต้องพยายามข่มใจ ไม่ตอบโต้สาลี่ ซึ่งตามมาเยาะเย้ยถึงเรือนขังทาส

    “นับแต่ข้าเป็นเมียท่านเจ้าคุณมา เอ็งเป็นทาสคนแรกที่ถูกตีตรวนขัง ช่างมีวาสนานักนังเย็นเอ๊ย”

    “ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณสาลี่ แต่บ่าวคิดว่าคุณสาลี่จะมาเยี่ยมเยียนบ่าวเร็วกว่านี้เสียอีกนะเจ้าคะ”

    แอบซึ่งตามประกบเจ้านายสาวเหมือนเคย ทนไม่ไหว แหวลั่น

    “ปากดีนักนะอีเย็น โดนตรวนล่ามโซ่จนคนก็ไม่ใช่ สัตว์ก็ไม่เชิงแล้ว ยังไม่สำเหนียกอีกรึ”

    “แล้วพี่แอบจะให้ฉันทำอย่างไรเล่าจ๊ะ ร้องไห้ขอความเมตตากระนั้นรึ ฉันเสียน้ำตามามากพอแล้ว โดยมิมีกระไรดีขึ้นเลย แลถึงฉันร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด คุณสาลี่กับพี่แอบก็คงไม่สงสารฉันดอก”

    “ถูกแล้ว...ข้าจะสงสารขี้ข้าอย่างเอ็งไปเพื่อกระไรกัน นอกจากไม่สงสารแล้ว ข้าจะกระทืบเอ็งให้จมธรณีด้วยซ้ำ นังแอบ!...สั่งสอนมันทีซิ ที่กล้าตีฝีปากยอกย้อนข้า”

    ขาดคำสาลี่ แอบก็โผหา จะตบให้สาแก่ใจ แต่เย็นหลบได้ เลยเป็นบ่าวสาวเองที่พลาดท่า ล้มไปกระแทกเจ้านายสาว สาลี่โมโห และเกือบถลาไปเอาเรื่องเย็นอยู่แล้ว ถ้าตาจะไม่เหลือบไปเห็นซองยาฝรั่งเสียก่อน!

    แอบไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้านายสาวถึงผละมาดื้อๆ ไม่ลงโทษเย็นให้สาสมกับที่กล้าต่อปากต่อคำ สาลี่ถอนใจเหนื่อยหน่าย ยื่นซองยาฝรั่งให้ดู พร้อมประกาศกร้าวว่าเป็นของสามี

    “ยาฝาหรั่งเช่นนี้...ทั้งเรือนไม่มีใครใช้ นอกจากท่านเจ้าคุณ แต่มันกลับไปอยู่ในเรือนขังอีเย็น แสดงว่าท่านเจ้าคุณแอบเอายาไปให้มันกิน แสดงว่ายังตัดใจไม่ขาด... ขนาดโดนมันสวมเขาแท้ๆ ท่านเจ้าคุณนะท่านเจ้าคุณ”

    แอบหน้าเครียด ก่อนแสยะยิ้มร้าย เมื่อคิดแผนได้ “แม่คุณของบ่าว...ถึงขั้นถูกสวมเขาแล้วท่านเจ้าคุณยังตัดใจจากมันไม่ได้ เราก็ต้องทำให้ท่านเจ้าคุณสะอิดสะเอียนจนแม้แต่มองยังไม่อยากมองมันเลยซีเจ้าคะ...”

    ด้านพระยาสีหโยธิน...ต้องรับศึกหนักเกือบถึงชีวิต เพราะขุนปราบผูกใจเจ็บ แอบยกพวกมาดักโจมตี หวังฆ่าให้ตายและปล้นสินค้าอาวุธในกองเสบียง พระมหาเทพสะใจมาก และฉวยโอกาสนี้หนีเอาตัวรอด โดยไม่สนเลยว่าเกลอรักจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร โชคดีที่ยืน พี่ชายเย็นผ่านมาเห็นและช่วยไว้ พระยาหนุ่มใหญ่เลยรอดมาได้

    ยืนจำหน้าพระยาหนุ่มใหญ่ไม่ได้ เลยพูดคุยและแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง พระยาสีหโยธินไม่อยากเปิดเผยตัวตน เลยบอกว่าตนเองชื่อสิงห์ และปดว่ามาทำธุระต่างเมือง

    “เมื่อครู่...ฉันได้ยินพวกโจรพูดถึงท่านเจ้าคุณๆ มีพระยงพระยามากับพ่อสิงห์ด้วยรึ”

    พระยาสีหโยธินอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะหลอกว่าเป็นพระคุณเจ้าที่เดินทางมาด้วย ซึ่งยืนก็เชื่อสนิท

    “เป็นพระก็ดีแล้ว ถ้าเป็นขุนน้ำขุนนาง ฉันไม่อยากยุ่งเลย อยากอยู่ไกลร้อยโยชน์พันโยชน์ด้วยซ้ำ”

    “ทำไมรึ...ดูพ่อยืนจะเกลียดกลัวขุนนางเสียเหลือเกิน”

    “เรื่องมันยาวพี่สิงห์ แต่ฉันไม่ขออยู่ใกล้พวกขุนนางข้าราชการดอก...เข็ดจนตาย!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 19:53 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์