นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    ฟักเข้ามากราบเรียนท่านเจ้าคุณให้ไปร่วมงานศพลูกชาย และถือโอกาสถามเหตุผลจากเย็น ซึ่งนั่งสะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ เพราะต้องสูญเสียลูกสาวคนเดียวให้ไปเป็นลูกของแย้ม

    “ทำไมถึงไม่กราบเรียนท่านเจ้าคุณ”

    “ฉันรับปากคุณหญิงไว้แล้ว จะให้พูดได้อย่างไรเล่าจ๊ะพี่ฟัก”

    “แล้วจะยอมยกลูกให้คนอื่น แลไม่มีโอกาสได้ฟังลูกเรียกว่าแม่ไปทั้งชีวิตน่ะรึ”

    “คุณหญิงมีบุญคุณกับฉันนัก แลท่านถึงก้มกราบ แล้วจะให้ฉันใจร้ายใจดำบอกปัดได้รึพี่ฟัก”

    “ที่คุณหญิงสร้างบุญคุณก็เพราะหวังผล ยังดูไม่ออกอีกรึแม่เย็น”

    “มิใช่ฉันไม่รู้ แต่บุญคุณก็คือบุญคุณ ต่อให้ร่างกายแหลกสลาย ฉันก็เนรคุณคุณหญิงมิได้ดอก”

    ฟักได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจ ในเมื่อเย็นเลือกทางนี้ เลยไม่รู้ว่าจะช่วยเช่นไร

    สาลี่ไม่ได้ร่วมงานศพลูกชายเย็นเหมือนคนอื่นๆ น้อยใจสามีที่ทุ่มเทเวลาปลอบใจเมียน้อยคนโปรด และเห่อลูกสาวคนใหม่ของแย้ม โดยไม่สนว่าเธอจะเป็นตายร้ายดีที่ไหน แอบกล่อมให้เจ้านายสาวกลับเรือน แต่อนุภรรยาคนสวยไม่ยอมไปเข้าบ่อนแทน แถมสั่งให้บ่าวคนสนิทนำข่าวเรื่องลูกชายของเย็นไปบอกเที่ยงอีกต่างหาก!

    พระมหาเทพแผนสูงกว่าสาลี่มากนัก ตีหน้าเศร้าแสดงความเสียใจที่เกลอรักต้องเสียลูกชายได้อย่างแนบเนียน จนไม่มีใครเอะใจว่าเขาจะวางแผนแทงข้างหลัง เย็นไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากลูกสาวที่ยกให้แย้ม และถือโอกาสขออนุญาตคุณหญิงคนสวยให้นมลูก

    พระยาสีหโยธินกับพระมหาเทพอดแปลกใจไม่ได้ที่เย็นรักใคร่ลูกสาวของแย้มมากเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ติดใจมาก เพราะเห็นด้วยกับเหตุผลของแย้มที่ว่าเย็นคงอาลัยลูกชายเลยเผื่อแผ่ความรักมาถึงลูกสาวเธอด้วย

    เย็นร้องเพลงนกกาเหว่ากล่อมเด็ก และให้นมลูกสาวด้วยความรักเปี่ยมล้น ฟักผ่านมาเห็นและอดไม่ได้ต้องค่อนแคะ เพราะเจ็บใจแทนในโชคชะตาของเมียน้อยคนโปรด

    “นกกาเหว่าไม่ได้มาไข่ให้แม่กาดอก แต่แม่กาแย่งลูกนกไปต่างหาก”

    “อย่าพูดเช่นนี้ซีพี่ฟัก ประเดี๋ยวมีใครมาได้ยินเข้า”

    “ได้ยินสิดี ฉันเองไม่เห็นพ้องด้วยอยู่แล้วที่แม่เย็นยอมคุณหญิงเช่นนี้ แต่ติดที่เป็นทาสเขา ก็เลยทำกระไรไม่ได้ แล้วแม่เย็นต้องการแค่นี้รึ ได้แค่เลี้ยงดูอุ้มชูเท่านั้น แต่บอกใครไม่ได้ว่าตัวเป็นแม่แท้ๆ”

    “เท่านั้นฉันก็พอใจแล้วจ้ะ ขอเพียงฉันได้อยู่ใกล้ลูก ได้เห็นเขาทุกวัน ฉันก็ไม่ต้องการกระไรอีกแล้ว อันที่จริง...แม่แดงได้เป็นลูกคุณหญิง อาจจะดีก็ได้นะจ๊ะ อย่างน้อยก็คงสุขสบายกว่าเป็นลูกเมียกลางทาสีอย่างฉัน”

    พูดจบก็หอมแก้มลูกสาว โดยมีฟักมองมาด้วยแววตาอ่อนใจ สงสาร...แต่เย็นก็เลือกแล้ว

    ooooooo

    พระมหาเทพร่วมมือกับสาลี่วางแผนใส่ร้ายและยุแยงพระยาสีหโยธินให้เข้าใจเย็นผิด โดยหาว่าเมียน้อยคนโปรดทำตัวน่าสงสัยเหมือนจะแอบมีผัวมาก่อนมาเป็นเมียท่านเจ้าคุณ พระยาหนุ่มใหญ่เริ่มหวั่นไหวแต่รักและยังเชื่อใจเย็นมากเลยไม่ได้แสดงท่าทีคล้อยตามแต่อย่างใด

    สาลี่หัวเราะเมื่อได้ฟังความจากพระมหาเทพคิดไว้แล้วว่าสามีเป็นคนฉลาดและไม่หูเบา คงยุแยงไม่ได้ง่ายๆ แต่กระนั้น...ก็ไม่ละความพยายามกำชับให้คุณพระหนุ่มทำเหมือนเดิมอีกหลายๆครั้ง

    “ลูกนังเย็นมันก็ตายไปแล้ว เหตุใดแม่สาลี่ถึงต้องใส่ร้ายนังเย็นมันอีกเล่า”

    “นังเย็นอายุยังน้อย ถึงลูกชายมันตายก็มีใหม่ได้ ฉันจึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ให้มันได้เป็นเมียท่านเจ้าคุณอีก”

    “ถ้าเช่นนั้นก็คงอีกไม่นาน ถึงท่านเจ้าคุณไม่ใช่คนหูเบา แต่เจอยุแยงเข้าบ่อยๆ ก็ต้องมีซวนเซเป็นแน่”

    “แลไม่มีนังเย็นสักคน ท่านเจ้าคุณก็ต้องกลับมาหาฉันเหมือนเดิม”

    “แต่ก่อนหน้านั้น แม่สาลี่อย่าลืมช่วยงานฉันอีกเล่า”

    “ย่อมได้ แต่ฉันบอกไว้ก่อนว่าถ้าทำให้ท่านเจ้าคุณเดือดร้อนอีก ฉันไม่ทำเป็นอันขาด”

    “ข้อนั้นอย่าห่วงเลย เรื่องนี้...รับรองว่าไม่เกี่ยวกับท่านเจ้าคุณแม้แต่น้อย”

    สาลี่ไม่ได้สนใจสายตาเจ้าเล่ห์ของพระมหาเทพแม้แต่น้อย มัวเนื้อเต้นตาวาวกับถุงเบี้ยสินบนที่คุณพระหนุ่มเตรียมมาให้เป็นของกำนัลและต้นทุนพนันโปอย่างที่เคยขอแต่แรก พระมหาเทพมองมาด้วยความสมเพช ที่อนุภรรยาคนสวยของเกลอรักกลายเป็นทาสพนันและทาสเงินของเขาโดยสมบูรณ์

    นอกจากแผนยั่วยุให้สามีเข้าใจเย็นผิดแล้ว สาลี่ยังส่งแอบไปบอกเที่ยงเรื่องเย็นคลอดลูกตายด้วย เพื่อหลอกล่อให้อดีตทาสหนุ่มแวะมาเยี่ยมเย็นถึงเรือน แล้วจัดฉากให้สามีมาเห็นคาตา!

    เย็นเห็นหน้าเที่ยงก็ไม่อยากมีปัญหา แม้จะซึ้งในน้ำใจและความเป็นห่วงแต่ก็ไม่อยากขัดใจสามี จึงพยายามขอให้เขากลับแต่ก็ช้าไปแล้ว พระยาสีหโยธินตามมาเห็นเข้าเสียก่อน

    แย้มได้แต่มองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความหนักใจ ต่างจากสาลี่กับบุญมีมองเย็นด้วยความรังเกียจ แต่กระนั้น...บุญมีก็พอจะรู้ว่าเย็นคงไม่มีทางนัดเที่ยงมาพบ แต่น่าจะเป็นแผนยุยงของสาลี่มากกว่า

    “พูดกำกวมให้ระแวง ก็ยั่วได้ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ไม่คิดกระไรง่ายไปสักหน่อยหรือแม่สาลี่”

    “ใครจะล้ำลึกเหมือนแม่บุญมีเล่า ที่เราต้องมาทำบุญลูกชายแม่เย็นวันนี้ มิใช่ฝีมือแม่ดอกรึ”

    บุญมีไม่ทันโต้ เพราะมัวพะวงถึงเที่ยงที่ถูกท่านเจ้าคุณต่อยหน้าหงายก่อนจะลากตัวเย็นกลับขึ้นเรือนใหญ่ โดยมีแย้มตามติด ด้วยความเป็นห่วงเมียน้อยคนโปรดกลัวจะต้องช้ำคามือสามีเสียก่อน

    พระยาสีหโยธินลากเมียน้อยคนโปรดมาถึงเรือนใหญ่ก็ไม่พูดด้วยสักคำ จนเย็นเริ่มใจเสีย แต่ก็รู้ตัวดีว่าขัดคำสั่ง เลยไม่อยากพูดมากให้อีกฝ่ายเสียอารมณ์ แย้มพยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์ แต่ก็เหมือนไม่ค่อยได้เรื่อง เพราะสามียังหัวเสียอยู่มาก และพาลพาโลไม่อยากเห็นหน้าเย็น

    “คุณหญิง...ฉันวานคุณหญิงไปบอกคนของคุณหญิงหน่อยเถิด ว่าฉันไม่อยากเห็นหน้า”

    “ท่านเจ้าคุณไม่ต้องรบกวนคุณหญิงดอกเจ้าค่ะ เอ่ยมาเท่านี้ ฉันก็จะไปให้พ้นหน้าแล้ว”

    “เพียงแค่ฉันเอ่ยก็จะทำตามรึ ไม่จริงกระมังไม่เช่นนั้นจะเกิดเรื่องอย่างวันนี้รึ ทั้งที่ฉันก็พูดมาหลายครั้งแล้ว”

    “ทำไมจะไม่ทำตามเจ้าคะ ท่านเจ้าคุณไม่ให้ โอกาสฉันได้ชี้แจงเลย”

    ท่านเจ้าคุณโมโหหึงจนขาดสติ ตวาดลั่น “เพราะฉันเบื่อคำพูดขอไปทีของหล่อนเต็มทีแล้วน่ะซี กระไรกัน ลูกเพิ่งตายแท้ๆ ยังนัดพบผู้ชายอื่นได้ ไม่อายคนก็อายผีลูกบ้างเถอะ”

    เย็นร้องไห้โฮด้วยความสะเทือนใจ แย้มตกใจมาก แต่เคืองสามีมากกว่าที่พูดจาทำร้ายใจเย็นถึงเพียงนี้ แต่พระยาสีหโยธินก็ไม่ยี่หระโพล่งออกไปด้วยความเจ็บใจ

    “เพราะเป็นเมียน่ะซี ฉันถึงได้เจ็บใจอยู่อย่างนี้อย่างไรเล่า!”

    ooooooo

    แย้มปลอบเย็นไม่ให้วิตกกังวลรู้ดีว่าสามีรักและหวงแหนอีกฝ่ายมาก เลยออกอาการรุนแรง เย็นเข้าใจดี แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ จนต้องไปนั่งเป่าขลุ่ยริมคลองกลางดึกของคืนเดียวกัน

    พระยาสีหโยธินได้ยินเสียงขลุ่ยของเย็น ก็อดคิดถึงไม่ได้ แต่ยังวางท่าหงุดหงิดงุ่นง่าน จนแย้มต้องเย้า

    “ท่านเจ้าคุณหายโกรธแม่เย็นแล้ว จะทิฐิไปอีกไยเล่าเจ้าคะ ถ้าเกรงว่าแม่เย็นจะไม่หลาบจำ ฉันก็เห็นว่าแม่เย็นไม่ใช่คนไม่รู้สำนึก ท่านเจ้าคุณลองตรองดูเถิดเจ้าค่ะ”

    ทุกอย่างทำท่าจะไปได้ดีอยู่แล้ว พระยาสีหโยธินกำลังจะหายโกรธ และตามไปง้องอนเย็น ถ้าบุญมีจะไม่คิดแผนชั่วได้ก่อน เพราะดันผ่านไปเห็นเย็นยืนคุยกับชายแปลกหน้าในมุมลับตาอย่างสนิทสนม!

    ยืนนั่นเองที่ลักลอบมาถึงเรือนพระยาสีหโยธินเพื่อขอเบี้ยจากน้องสาวไปรักษาพ่อ แต่ดันโชคไม่ดี ถูกบุญมีซึ่งแอบนัดเจอกับลูกน้องของบุญมาในเวลาเดียวกันเห็นเข้าก่อน และไม่รอช้าจะไปฟ้องสามี

    “มีเรื่องอัปรีย์เกิดขึ้นในเรือนแล้วเจ้าค่ะท่านเจ้าคุณ ขอเชิญท่านเจ้าคุณไปดูด้วยตาตนเองเถิดเจ้าค่ะ”

    “มีเรื่องกระไร แม่บุญมีก็พูดตามตรงเถิด มิต้องอ้อมค้อมดอก”

    “นังเย็นเจ้าค่ะ นังเย็นมันคบชู้สู่ชาย พามาหากันถึงในเขตเรือนเลยเจ้าค่ะ!”

    เย็นยังไม่รู้ตัวว่าจะถึงคราวเคราะห์ มัวพูดคุยกับพี่ชายด้วยความคิดถึง และเป็นกังวลเมื่อได้ยินว่าพ่อป่วย และเมื่อเขาเอ่ยปากขอเบี้ยไปรักษา เมียน้อยคนโปรดของท่านเจ้าคุณก็ถอดเครื่องประดับติดตัวให้แทน

    ยืนมองเครื่องประดับหลายชิ้นด้วยแววตาสงสัย ว่าน้องสาวเป็นทาสเหตุใดถึงมีของพวกนี้ เย็นเลยดักคอ

    “ฉันไม่ได้ขโมยจริงๆ แต่จะให้เล่าก็ยาวนักแลฉันอยากให้ท่านเจ้าคุณบอกพ่อแม่ตามธรรมเนียมมากกว่า”

    “เอาเถิด...ถ้าเอ็งอยากให้ข้าเชื่อเอ็ง ข้าก็จะเชื่อ ข้าอยู่นานนักไม่ได้ เกรงว่าจะมีใครมาเจอเข้า อย่างไรก็ขอบใจเอ็งมากนะนังเย็น ถ้าไม่ได้เอ็ง มิรู้ว่าพ่อจะเป็นอย่างไรบ้าง”

    “พ่อฉันเช่นกัน พี่ยืนจะขอบอกขอบใจไปไยคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองนะพี่ พ่อหายไข้เมื่อใด หาทางส่งข่าวให้ฉันรู้บ้าง แลหากฉันกลับไปได้ ฉันจะกลับไปหาพ่อกับแม่ ฉันคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน”

    “นังเย็นเอ๊ย...เอ็งเป็นทาสเขา จะกลับไปตามใจชอบได้อย่างไรเล่า ข้าจะรีบหาเบี้ยมาไถ่ตัวเอ็งให้จงได้”

    เย็นยิ้มบางๆให้กับความซื่อของพี่ชาย ก่อนจะโผกอดด้วยความรักและเพื่ออำลา แต่ก็ต้องผละออกแทบไม่ทัน เมื่อได้ยินเสียงกราดเกรี้ยวของสามี!

    ooooooo

    เหตุการณ์หลังจากนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พระยาสีหโยธินโมโหหึงมากสั่งให้ทาสหนุ่มๆตามจับชายชู้ของเย็น แต่ยืนก็หนีไปจนได้ บุญมีเจ็บใจมาก แต่ก็สะใจไม่น้อยที่ได้ใส่ร้ายเย็น

    แม้จะหนีไปได้ แต่ยืนก็ทำแหวนหล่นไว้กลายเป็นหลักฐานมัดตัวเย็น เพราะบุญมีเป็นคนเก็บได้ และนำตัวลูกน้องของบุญมามาเป็นพยานเท็จ ประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่าถูกเย็นกับชายชู้จ้างมาเป็นคนดูต้นทาง

    เย็นพยายามอธิบายอย่างใจเย็นว่าชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ใช่ชู้ แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ มาขอเงินไปรักษาพ่อ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ แถมเมื่อสาลี่กับบุญมีช่วยกันยุแยง พระยาสีหโยธินเลยยิ่งหึงจนหน้ามืด

    “มีพร้อมทั้งพยานหลักฐาน ยังปลิ้นปล้อนตลบตะแลงไม่ยอมหยุด เสียแรง...ที่ฉันรัก ยกย่องขึ้นเป็นเมีย มิรู้เลยว่าเลี้ยงงูเห่าไว้ข้างกาย!”

    “ท่านเจ้าคุณจะดุด่า จะลงโทษ หรือแม้แต่จะฆ่าแกง ฉันก็ยินยอมทั้งสิ้น แต่อย่ากล่าวหาว่าฉันคบชู้สู่ชายเลยนะเจ้าคะ เกิดเป็นหญิงนั้น...จะหาใดชั่วช้าน่ารังเกียจไปกว่าคบชู้สู่ชายเป็นไม่มี แลฉันมิได้ทำ แม้แต่คิดฉันก็ไม่เคย อย่าให้ฉันต้องถูกประณามในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำเลยนะเจ้าคะ”

    “หล่อนเจ็บเพียงนี้ แล้วรู้หรือไม่ ว่าฉันเจ็บกว่าหล่อนร้อยเท่าพันเท่า ที่เมียของฉันนัดชู้มาพบถึงในเขตบ้าน แลยังให้เครื่องประดับปรนเปรอชู้ ฉันผิดเอง ที่ดึงหล่อนมาจากตม โดยลืมนึกไปว่าสันดานแร้งกาย่อมอดกินซากศพของเน่าเหม็นไม่ได้ฉันใด หญิงแพศยา...มันก็อดมีหลายผัวไม่ได้ฉันนั้น!”

    เย็นร้องไห้ด้วยความเสียใจถึงขีดสุด ที่สามีประณามและหยามเหยียดเธอเช่นนี้ แย้มไม่เชื่อว่าเย็นจะมีชู้ พยายามจะไกล่เกลี่ยและเตือนสติสามีให้เห็นข้อพิรุธหลายอย่าง แต่ท่านเจ้าคุณก็ของขึ้นจนกู่ไม่กลับแล้ว

    “พวกมึงจงนำอีเย็นไปให้พ้นหน้ากูประเดี๋ยวนี้ แลจงจำไว้ นับแต่นี้ อย่าให้อีเย็นขึ้นมาเหยียบเรือนกู ให้เป็นเสนียดอีกเป็นอันขาด แลหากกูไปที่ใด พวกมึงก็จงกันมันออกไป อย่าให้ความสารเลวของมันเป็นเสนียดกับตากู!”

    เย็นถูกลากตัวไปมัดกับขื่อ และถูกเฆี่ยนจนหลังแตกยับ แต่กลับไม่ร้องสักแอะ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา และไม่อยากให้ใครตราหน้าได้ว่าเป็นชู้จริง

    พระยาสีหโยธินช้ำใจมาก จัดการริบข้าวของทุกอย่างของเมียน้อยคนโปรด รวมทั้งหักขลุ่ยที่เธอรักนักหนาเป็นสองท่อน....ให้เหมือนกับความรักของเขา ที่ถูกเฉือนทิ้งอย่างไม่มีชิ้นดี

    ฟักเห็นสภาพหลังแตกยับ และความตกอับของเย็นแล้วก็ได้แต่ถอนใจยาว

    “ยามรัก...ก็ยกย่องเชิดชูให้สุขสบายทุกอย่าง ยามชัง...ก็ทำร้ายทำลายกันราวกับไม่ใช่คน”

    เย็นสลบไสลไม่ได้สติ แต่พอรู้สึกตัวน้ำตาก็ไหลด้วยความเจ็บปวด ฟักทนดูไม่ไหวเลยจะผละไปต้มยา

    “ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บปวดดอกพี่ฟัก แต่ฉัน...ฉันเสียใจที่ท่านเจ้าคุณไม่ให้ฉันขึ้นไปเหยียบบนเรือนใหญ่อีก”

    “ถึงขั้นนี้แล้ว เอ็งยังอาลัยอาวรณ์ท่านเจ้าคุณอีกรึ ถึงได้เสียใจที่ไม่ได้ขึ้นเรือนใหญ่อีก”

    “มิใช่ดอกพี่ แต่ฉันเสียใจที่จะไม่ได้เห็นหน้าคุณแดงอีกแล้วต่างหาก นานเท่าใด ต้องอีกนานเท่าใดฉันถึงจะได้เห็นหน้าคุณแดงอีก หรือต้องรอจนกว่าคุณแดงจะโตพอวิ่งเล่นลงจากเรือนได้ ฉันอยากเห็นหน้าคุณแดง ขอเพียงได้จูบเท้าคุณแดงให้หายคิดถึง ต่อให้ถูกเฆี่ยนหนักกว่านี้ ฉันก็ยอม”

    ooooooo

    ชะตากรรมของเย็นเปลี่ยนแปลงหน้ามือเป็นหลังมือในเช้าวันต่อมา จากเมียกลางทาสี เมียน้อยคนโปรด ต้องตกต่ำกลายเป็นทาสก้นครัวอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ปริปากบ่น ก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่มองหน้าใคร และแม้จะเจอคำค่อนแคะและครหามากแค่ไหน อดีตเมียน้อยก็ไม่ตอบโต้

    แอบกับม้วนเห็นอดีตเมียน้อยคนโปรดนิ่งเฉยก็หมั่นไส้ผลัดกันกระแนะกระแหนไม่ขาดปาก จนทาสคนอื่นอดสงสารแกมเวทนาเย็นไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าหือกลัวฤทธิ์เจ้านายสาวของแอบกับม้วน

    สาลี่ย่ามใจมาก และไม่รอช้าจะเอาข้อความที่แอบคัดลอกจากเอกสารของสามีไปให้พระมหาเทพ แลกกับสินบนจำนวนไม่น้อย และความร่วมมือจะทำลายเย็นก่อนจะแวะไปหาสามีถึงที่ทำงานเพื่อปลอบใจ พระยาสีหโยธินกำลังเครียดได้อนุภรรยาคนสวยเอาอกเอาใจ ก็ชอบใจ และพาลนึกถึงเย็น...ที่เลี้ยงไม่เชื่องเหมือนงูเห่ากับชาวนา!

    เย็นไม่คิดมากเรื่องถูกใส่ร้ายอีกต่อไป ตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนเรียบร้อย แต่ก็ไม่วายถูกแอบแกล้งจนต้องร้องเสียงหลง ด้วยการสาดน้ำเกลือใส่แผลที่หลัง

    “ตอนโดนหวายไม่ร้องสักแอะ แต่พอโดนน้ำเกลือราด กลับร้องเสียราวกับหมาถูกน้ำร้อนลวก อ้ายอีคนใดที่พนันกับข้าไว้ ว่าจะทำให้นังเย็นมันร้องได้หรือไม่ ถ้าเอ็งเห็นกับตาแล้ว ก็ควักเบี้ยอัฐมาจ่ายข้าได้แล้วโว้ย!”

    ฟักเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเย็นมาก ใส่ยาให้อีกฝ่ายทั้งน้ำตา ก่อนจะพูดปลอบใจ

    “อดทนไว้เถิดนังเย็น วันนี้เอ็งตกต่ำ ก็จำต้องก้มหน้ารับ แต่ชีวิตคนมันก็เหมือนพระอาทิตย์ มีตกได้ก็ต้องขึ้นใหม่ได้ ถึงวันนั้นเอ็งค่อยเอาคืนแล้วกัน”

    “ฉันไม่คิดจะเอาคืนใครดอกจ้ะ ให้สิ้นเวรสิ้นกรรมกันในชาตินี้เถิด ห่วงก็แต่คุณแดงเท่านั้น”

    “คุณแดงเป็นลูกท่านเจ้าคุณกับคุณหญิง ย่อมต้องสุขสบายอยู่แล้ว เอ็งจะห่วงกระไร”

    เย็นน้ำตาคลอเมื่อคิดถึงลูกสาวที่จำใจยกให้แย้ม “ถึงอย่างไรฉันก็อดห่วงไม่ได้ดอกจ้ะพี่ฟัก...ฉันขึ้นไปเรือนใหญ่ไม่ได้แล้ว หากพี่ขึ้นไปรับใช้บนเรือนเมื่อใด ฝากดูคุณแดงให้ฉันด้วยนะจ๊ะ”

    “ข้าจะดูให้ แต่เอ็งห่วงตัวเองเถิดนังเย็น มิรู้ภายหน้าเอ็งจะโดนกระไรอีก ข้าคงช่วยเอ็งไม่ได้มาก ส่วนคุณหญิงก็คงเอาตัวรอด ไม่กล้าออกหน้าแล้ว ดูเอาเถิด...ยามมีใช้ ยามไข้ไม่เลี้ยง พวกนาย...ถึงดีแค่ไหนก็เป็นอย่างนี้ทุกคน”

    แรมผ่านมาได้ยินถ้อยคำต่อว่าของฟักโดยบังเอิญ ก็เคืองแทนเจ้านายสาวมาก รีบแล่นไปฟ้อง นมแสงพลอยของขึ้นไปด้วย จนแย้มต้องโบกมือห้ามและปรามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

    “ก็ควรอยู่ดอกจ้ะ ที่ฟักจะมองฉันในแง่ร้าย เพราะฉันช่วยเหลือเย็นไม่ได้เลยจริงๆ”

    ทั้งแรมและนมแสงช่วยกันปลอบว่าไม่ใช่ความผิดเธอ เพราะเย็นคบชู้ ทำตัวเองต่างหาก แต่แย้มไม่คิดเช่นนั้น

    “ฉันไม่เชื่อดอกว่าคนอย่างเย็นจะคบชู้ได้ เรื่องนี้มีพิรุธอยู่ไม่น้อย เสียแต่ว่าเย็นไม่มีพยานมายืนยันเท่านั้น มิเช่นนั้น...ฉันจะไม่ปล่อยให้เย็นต้องรับโทษเป็นอันขาด”

    “จะว่าไป...นังเย็นก็รักคุณหนูแดงเหลือเกินนะเจ้าคะ ขนาดเจ็บเจียนตาย ยังถามถึงคุณหนูไม่ขาดปากเจ้าค่ะ”

    คำพูดของแรมทำให้แย้มสะอึก นมแสงเข้าใจดี เลยไล่แรมไปนอน และหันไปปลอบเจ้านายสาว แย้มก้มมองแดงลูกสาวของตนที่ขอมาจากเย็นด้วยความรู้สึกยอกแสลงใจอย่างบอกไม่ถูก

    “พรากลูกเขามา แล้วยังปล่อยให้แม่เขาถูกเฆี่ยน ถูกรังแกอีก ฉันนี่มันคนบาปแท้ๆเลยนม”

    “ธนูง้างสายแล้วก็ต้องยิง ถึงขั้นนี้แล้ว โทษตัวเองไปก็ป่วยการเจ้าค่ะ แลเป็นบุญของเด็กด้วยที่เป็นลูกคุณหญิง หากเป็นลูกเย็น ท่านเจ้าคุณคงระแวงว่าใช่ลูกตนหรือไม่ คงไม่สุขสบายเช่นนี้ดอกเจ้าค่ะ”

    “นี่ฉันจะช่วยกระไรเย็นไม่ได้เลยหรือนม ต้องปล่อยให้เป็นอย่างนี้เท่านั้นน่ะรึ”

    “ก็พอมีทางอยู่เจ้าค่ะ แต่มิรู้ว่าท่านเจ้าคุณจะยอมหรือไม่”

    ooooooo

    วิธีของนมแสง คือขอให้ท่านเจ้าคุณยอมปล่อยเย็นเป็นอิสระอย่ารั้งหรือขังตัวไว้ เย็นจะได้ไม่ทรมานเพราะความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ แต่พระยาสีหโยธินก็ไม่ยินยอม

    “ไม่มีทาง...นังเย็นมันหลู่เกียรติฉัน แล้วยังจะปลดปล่อยมันให้เป็นไทอีกรึ”

    “แต่ท่านเจ้าคุณชังน้ำหน้าเย็นถึงขนาดไม่อยากเห็นแล้ว จะรั้งให้เย็นอยู่กับเราเพื่อกระไรเล่าเจ้าคะ”

    “มันขายตัวมาเป็นทาส ก็ต้องใช้หนี้ให้ฉันก่อน มิเช่นนั้น...ก็เป็นตัวอย่างให้คนอื่นทำตามน่ะสิ”

    “ถ้าเช่นนั้น ฉันจะไถ่ตัวเย็นเอง”

    “เงินทองคุณหญิง ก็คือเงินทองของฉัน อัฐยายซื้อขนมยาย ฉันไม่เอาด้วยดอก”

    “ฉันจะไปขอเงินเจ้าคุณพ่อมาไถ่ตัวเย็นเอง เช่นนี้ท่านเจ้าคุณคงยอมแล้วกระมังเจ้าคะ”

    “นี่คุณหญิงประชดประชันฉันเพื่อนังเย็นเชียวรึ นับแต่เป็นผัวเมียกันมา คุณหญิงไม่เคยทำกับฉันแบบนี้เลยนะ ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันจะยอมให้นังเย็นเป็นไท ก็ต่อเมื่อญาติพี่น้องมันมีเงินมาใช้หนี้ฉันเท่านั้น!”

    พระยาสีหโยธินผลุนผลันลงเรือนด้วยความหัวเสีย แล้วก็ต้องหงุดหงิดกว่าเดิม เมื่อเที่ยงมาดักหน้าเพื่อเอาเรื่องเขาที่เฆี่ยนเย็นอย่างโหดเหี้ยม โดยไม่ไต่สวนหรือให้โอกาสเย็นพิสูจน์ความจริง

    ท่าทางโอหังและไม่เกรงกลัวของอดีตทาสหนุ่ม ทำให้พระยาสีหโยธินโกรธมากสั่งให้คนรถบังคับม้าชน แต่ก็ไม่มีใครกล้า เที่ยงเห็นดังนั้นก็เหยียดยิ้มหยัน ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    “อย่าบังคับคนอื่นเลยขอรับ ท่านเจ้าคุณทำด้วยตัวเองดีกว่า กระผมเคยรักแลนับถือท่านเจ้าคุณมาตลอด แม้ท่านเจ้าคุณจะเข้าใจผิด แลดูถูกกระผมเพียงใด กระผมก็ยอมให้มิเคยสู้ แต่สิ่งที่ท่านเจ้าคุณทำกับนังเย็น มันไม่ใช่วิสัยชายแล้ว กะอีแค่ขับม้าเหยียบกระผม จะต้องบังคับคนอื่นไปทำไมเล่าขอรับ”

    พระยาสีหโยธินโมโหมาก ตั้งท่าจะไปเอาเรื่องด้วยตัวเอง แต่บุญมีซึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ห้ามไว้ และจัดการแยกตัวเที่ยงไปอีกทางพร้อมกับเล่าให้ฟังอย่างสนุกปากว่าเย็นคบชู้สู่ชายถึงถูกทำโทษ

    “ใครจะว่าก็ว่าไปเถิดขอรับ แต่กระผมไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่านังเย็นจะกระทำเรื่องบัดสีเช่นนั้นได้”

    บุญมีหึงและอดไม่ได้จะแดกดันอีกฝ่ายที่ดูจะเข้าใจและเชื่อใจเย็นเหลือเกิน

    “ถ้ารู้จักนังเย็นมันดี ก็จะรู้ว่ามันเป็นคนเช่นไร แลคนที่ควรจะเชื่อใจมันมากกว่าใครก็คือท่านเจ้าคุณ แต่ท่านเจ้าคุณกลับทำกับมันได้ เสียแรงที่นังเย็นมันรัก แต่ก็ดีที่รู้เช่นนี้ กระผมจะได้ไม่ติดค้างน้ำใจแลบุญคุณท่านเจ้าคุณอีก”

    “เอ็งพูด...ราวกับว่าจะแก้แค้นท่านเจ้าคุณเพื่อนังเย็นมันอย่างนั้นล่ะ”

    “คุณบุญมีเป็นเมียท่านเจ้าคุณ ย่อมต้องเห็นแก่ท่านเจ้าคุณมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว จะถามไปไยเล่าขอรับ”

    ท่าทีแข็งกร้าวของเที่ยง ทำให้บุญมีคิดแผนการร้ายได้ ว่าคงดีไม่น้อย หากดึงเขามาเป็นพวก...ครานี้ท่านเจ้าคุณจะต้องทรมานเหมือนตายทั้งเป็นแน่ ที่ถูกคนเคยรักและไว้ใจทรยศหักหลัง!

    ooooooo

    นอกจากจะเล่นไม่ซื่อ แอบขโมยความลับทางราชการและหาเรื่องป้ายสีให้พระยาสีหโยธินแล้ว พระมหาเทพยังไม่เลิกแผนปั่นหัวและยุแยงให้เข้าใจเย็นผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของเที่ยงที่ดูจะปกป้องและเดือดร้อนแทนอดีตเมียน้อยคนโปรดอย่างออกนอกหน้า

    พระยาสีหโยธินไม่เห็นด้วย จะใช้วิธีรุนแรงกับเที่ยง แต่ก็ต้องคิดใหม่ เมื่อถูกคุณพระหนุ่มยุยง

    “ถ้าปล่อยนังเย็นไป มันก็ต้องแล่นไปอยู่กับชู้มัน ผู้คนมิเอาไปนินทาป่นปี้ว่าเราสิ้นปัญญาจนต้องยอมให้มันไปเสวยสุขกับชู้รึ ดูเอาเถิด...ไม่ทันไร อ้ายเที่ยงก็มารออยู่แล้วคนหนึ่ง ยังไม่รู้จะมีอีกกี่คน”

    เพราะความหึงหวงแท้ๆ รักแรงเกลียดแรง ทำให้พระยาสีหโยธินตัดสินใจสั่งถอนต้นสายหยุดทั้งเรือน พร้อมกับนำตัวเย็นมารับคำประณามอีกรอบ แต่ที่ทำให้เธอช้ำแทบกระอัก คือพวงมาลัยดอกชบาแดง ที่ม้วนนำมาคล้องคอให้

    “เพื่อเป็นการเตือนใจ ถึงความชั่วช้าสารเลวของนังเย็น นับแต่นี้ ข้าจะให้นังเย็นมันคล้องมาลัยดอกชบาสีแดงทุกวัน ใครเห็น...ก็จะได้รู้ถึงความอัปรีย์ของการคบชู้สู่ชายว่าเป็นเช่นไร!”

    เย็นร้องไห้โฮคลานไปกราบเท้าขอความกรุณา “ท่านเจ้าคุณฆ่าบ่าวเสียเถิดเจ้าค่ะ แต่อย่าประจานบ่าวเช่นนี้เลย ถือเสียว่าการฆ่า เป็นความเมตตาที่มีต่อบ่าวก็ได้เจ้าค่ะ”

    จบคำก็จะก้มกราบ แต่ท่านเจ้าคุณก็ถดเท้าหนี และผลุนผลันจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

    เมื่อแย้มรู้เรื่อง ก็โกรธสามีมากที่รุนแรงหักหาญและทำร้ายใจเย็นโดยไม่จำเป็น

    “ปลดจากเมียไปเป็นทาสก็แล้ว ลงโทษถึงเฆี่ยนตีก็แล้ว ยังไม่หนำใจรึเจ้าคะ ถึงต้องประจานให้อับอายเช่นนี้”

    “แทนที่จะโทษฉัน คุณหญิงไปโทษนังเย็นไม่ดีกว่ารึ หากมันไม่คบชู้สู่ชาย ฉันก็คงไม่ทำดอก”

    “เมื่อท่านเจ้าคุณเห็นว่าเย็นเลวนัก ก็ทำตามที่ฉันบอกซีเจ้าคะ แต่นี่ท่านเจ้าคุณก็ไม่ไล่เย็นไป แลยังแกล้งให้ได้อายอีก ที่แท้...ท่านเจ้าคุณต้องการกระไรกันแน่เจ้าคะ”

    “ฉันก็ต้องการให้ทุกคนได้รู้ความเลวของนังเย็นน่ะซี ให้ทุกคนดูไว้เป็นเยี่ยง แต่อย่าเอาอย่าง จะได้ไม่มีใครกระทำเรื่องต่ำช้าอย่างนังเย็นอีก”

    นมแสงทนไม่ไหว ท้วงว่าการประณามหยามเหยียดเย็นก็เท่ากับเป็นการประจานตัวเอง ว่ามีเมียคบชู้สู่ชาย พระยาสีหโยธินถูกพูดแทงใจดำก็หน้าเครียด แต่ยังทิฐิไม่ยอมแพ้

    “จะพูดอย่างไรก็พูดไปเถิด ฉันตัดสินแล้วว่านังเย็นต้องคล้องพวงมาลัยดอกชบาแดงเช่นนี้ไปจนกว่าโคตรเหง้ามันจะมีเบี้ยอัฐมาไถ่ตัว หาไม่...ก็ประจานความเลวของมันไปจนกว่าจะตายก็แล้วกัน!”

    คำประกาศกร้าวของสามีทำให้แย้มกลุ้มใจมากยิ่งรู้สึกผิดกับเย็นมากกว่าเดิม จนต้องไประบายกับนมแสง

    “ฉันสงสารเย็นเหลือเกิน แต่ก็สิ้นปัญญาจะช่วย ไม่คิดเลยว่ายามท่านเจ้าคุณโกรธ จะใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้”

    “รักมากก็แค้นมากเจ้าค่ะ ท่านเจ้าคุณทั้งรักแลหลงแม่เย็นนัก ยามแค้นถึงได้รุนแรงเช่นนี้ แต่นมเชื่อนะเจ้าคะ ว่าหากแม่เย็นไม่ผิด สักวันความจริงต้องเปิดเผย ล้างมลทินให้แม่เย็นได้เป็นแน่เจ้าค่ะ”

    “แล้วเมื่อใดกันเล่าจ๊ะนม หากเย็นเป็นกระไรไปก่อน แม้จะได้ชื่อว่าบริสุทธิ์ภายหลัง จะมีประโยชน์ใดเล่าจ๊ะ”

    ฟักเศร้าใจกับชะตากรรมของเย็นไม่แพ้แย้ม และพยายามยุให้หนี เพราะไม่เห็นประโยชน์จะทนอยู่ หากต้องถูกโขกสับและประณามหยามเหยียดราวกับไม่ใช่คนเช่นนี้ แต่เย็นก็ไม่ยอมเพราะห่วงลูกสาว

    “ฉันไปไม่ได้ดอกพี่...ความรักฉันชายหญิงนั้น ถูกทำลายจนไม่เหลือแล้ว แต่รักของแม่ที่มีต่อลูก ไม่ว่าผู้ใดก็พรากมันไปไม่ได้ ถึงฉันจะถูกประจานให้ชั่วช้าสารเลวปานใด ฉันก็ขออยู่กับคุณแดงไปจนวันตาย”

    ooooooo

    บุญมีเริ่มแผนการดึงเที่ยงมาเป็นพวกในคืนเดียวกัน ด้วยการส่งลูกน้องของบุญมาไปดักตีหัว แล้วแกล้งใส่ร้ายและโยนความผิดให้พระยาสีหโยธิน เที่ยงซึ้งในน้ำใจแต่ตกใจมากกว่าเมื่อรู้ว่าอนุภรรยาคนสวยของอดีตเจ้านายมีพี่ชายแท้ๆเป็นนักเลงหัวไม้และเจ้าของโรงฝิ่น

    แต่ถึงจะตื่นตะลึงกับความจริงเรื่องบุญมาแค่ไหน แต่บุญคุณที่อีกฝ่ายแอบอ้างว่าเป็นคนมาช่วยไว้ ทำให้ไม่เห็นเป็นเรื่องร้ายแรง เข้าใจและเห็นด้วยกับสองพี่น้องด้วยซ้ำว่าคนบนเรือนพระยาสีหโยธินไว้ใจไม่ได้สักคน!

    บุญมีเห็นเที่ยงเริ่มเอนเอียงมาทางพวกตน ก็เดินหน้าใส่ไฟสามี

    “นั่นยังเป็นโชคของเอ็ง ที่ข้าเผอิญไปได้ยินท่านเจ้าคุณคุยว่าจะส่งคนมาทำร้ายเอ็งดอก จึงช่วยไว้ได้ทัน แต่คราหน้า เอ็งก็อย่าเหิมเกริมกับท่านเจ้าคุณอีกก็แล้วกัน เพราะข้าคงตามไปช่วยเอ็งไม่ได้ทุกครั้งดอก”

    “กระผมรับปากไม่ได้ขอรับ เพราะคนอย่างอ้ายเที่ยง ดีมาก็ดีตอบ แต่หากร้ายมา อย่าหวังเลยว่าจะสยบยอม เสียดายก็แต่เคยนับถือ มิคิดเลยว่าธาตุแท้จะเป็นคนพาลหยาบช้าเช่นนี้”

    บุญมาไม่คิดว่าการได้เที่ยงมาเป็นพวกจะเป็นประโยชน์ แต่ก็ขัดน้องสาวไม่ได้ โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีแผนอย่างอื่นซ่อนไว้ด้วย คืออยากเก็บเที่ยงไว้ข้างตัวตลอดเวลานั่นเอง

    แม้เย็นจะถูกบังคับสวมมาลัยดอกชบาแดงประจานตัวเองทั่วเรือน สาลี่ก็ยังไม่สาแก่ใจสั่งให้เย็นไปช่วยถือของระหว่างเดินจ่ายตลาด และช่วยกันกับแอบค่อนแคะและแดกดันจนรู้กันทั่ว

    เย็นไม่ปริปากบ่น แม้จะอายแสนอายแค่ไหน ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้ ฟักเสียอีกที่ทนไม่ไหวเมื่อรู้เรื่อง

    “พี่ฟักช่างดีกับฉันนัก มิว่าฉันจะรุ่งเรืองหรือตกต่ำ พี่ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย เสียดาย...ฉันคงไม่ได้ตอบแทน”

    “ข้อนั้นไม่สำคัญดอกวะ สำคัญที่เอ็งจะทนอยู่อย่างนี้ต่อไปรึ ข้าบอกเอ็งแล้วว่าไม่เพียงแค่เจ็บกาย แต่เอ็งยังต้องเจ็บใจเหมือนเช่นที่เอ็งโดนวันนี้”

    “ต่อให้โดนหยามเหยียดมากกว่านี้ ฉันก็ทิ้งคุณแดงไปไหนไม่ได้ดอกจ้ะ”

    “เอ็งขายตัวมาเป็นทาส ก็เพราะต้องการช่วยพ่อแม่ ยอมยกลูกให้คุณหญิงก็เพราะต้องการทดแทนคุณ ยอมให้คนเขาโขกสับประณามก็เพราะลูก ชีวิตนี้...เอ็งจะไม่ทำกระไรเพื่อตัวเองบ้างเลยรึ”

    “การได้อยู่กับลูก ได้เห็นเขามีความสุขความจำเริญ ก็ถือว่าเป็นการทำเพื่อตัวฉันเองแล้วล่ะจ้ะ เพราะไม่มีความสุขใดที่ฉันต้องการมากไปกว่านี้อีกแล้ว”

    ooooooo

    ความสุขอย่างเดียวของเย็นคือการได้เห็นแดง แต่ก็ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะบุญมีผ่านมาเห็น และแอบได้ยินอดีตเมียน้อยคนโปรด ขอบ่าวบนเรือนอุ้มทารกน้อยเลยไม่รอช้าไปฟ้องสามีให้ลงโทษ

    แย้มถอนใจยาว รู้ดีว่าบุญมีต้องการอะไรเลยพูดตัดบท

    “มีคนรักแลเมตตาแม่แดง ไม่ดีอย่างไรรึ ถึงต้องลงโทษกัน”

    “มิใช่ไม่ดีเจ้าค่ะ แต่นังเย็นมันเป็นหญิงชั่วมากชู้หลายผัว ควรหรือเจ้าคะ ที่จะให้มาแตะต้องเนื้อตัวคุณแดง”

    “แยกแยะหน่อยเถิดแม่บุญมี ต่อให้เย็นผิดจริง ก็หาใช่ว่าเย็นแตะต้องสิ่งใดจะต้องเป็นอัปมงคลไปทุกสิ่งดอก”

    ท่าทีปกป้องเย็นของแย้ม ทำให้บุญมีสงสัย แต่พระยาสีหโยธินกลับไม่สนใจ และตัดสินใจไม่ลงโทษเย็น เพราะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ แต่สำหรับคุณหญิงคนสวยกลับคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องปรามบุญมี ทันทีที่ลับร่างสามี

    “เย็นเคยทำกระไรให้แม่บุญมีแค้นเคืองรึ...แม่บุญมีพูดกับท่านเจ้าคุณเช่นนี้ เท่ากับให้ท่านเจ้าคุณเกลียดชังแลระแวงเย็นมากขึ้น คนเราถ้าไม่แค้นเคืองกัน แล้วจะทำร้ายกันเพื่ออะไร”

    บุญมีตกใจที่มีคนรู้ทัน แต่ยังตีหน้าตื่นกลัวได้อย่างแนบเนียน “ไม่จริงเจ้าค่ะ ฉันไม่มีข้อบาดหมางกับนังเย็นนะเจ้าคะ ที่พูดเช่นนั้นกับท่านเจ้าคุณ ก็พูดโดยซื่อ แลห่วงคุณแดงเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

    “เรื่องแม่แดงฉันก็ขอบใจ แต่ฉันมั่นใจว่าเย็นไม่มีทางทำร้ายแม่แดงเป็นอันขาด”

    “ทำไมคุณหญิงมั่นใจถึงเพียงนั้นล่ะเจ้าคะ นังเย็นเป็นเพียงทาส มิได้เป็นญาติกับคุณแดงเสียหน่อย”

    ถึงคราวแย้มหน้าเจื่อนบ้างเพิ่งรู้ตัวว่าออกอาการมากไป รีบกลบเกลื่อน “เพราะฉันรู้นิสัยเย็นดี แลแม่บุญมีจำไว้ว่าอย่ากระทำเช่นนี้อีก ฉันไม่ชอบให้มีการยุแยงทำร้ายกัน ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลัง”

    แม้แย้มจะช่วยออกหน้าจนเย็นไม่ถูกลงโทษ แต่ก็ถูกทาสคนอื่นรุมประณาม เพราะสิ่งที่เย็นขอทำให้คนอื่นๆ ถูกสั่งห้ามขึ้นเรือนใหญ่และเข้าใกล้แดงอีก ฟักเห็นเย็นนั่งร้องไห้เงียบๆคนเดียว ก็นึกรู้ว่าคงเจ็บช้ำน้ำใจนักหนา เลยตัดสินใจพูดให้ฮึดดีกว่าอยู่เฉยๆ ยอมให้ใครต่อใครโขกสับเช่นนี้

    “ข้าให้เอ็งหนี เอ็งก็ไม่หนี แต่ในเมื่อเอ็งเลือกจะอยู่ แค่หลบมาร้องไห้ไม่ให้คนเห็นน้ำตา มันไม่พอดอกนะนังเย็น แต่เอ็งต้องอยู่ที่นี่โดยทวงความเป็นคนของเอ็งคืนมา”

    เย็นนิ่วหน้าสงสัย ฟักเลยอธิบายว่าเห็นข้อพิรุธหลายอย่าง โดยเฉพาะหลักฐานและคนดูต้นทางที่บุญมีนำมาอ้างเพื่อเอาผิดเย็น อดีตเมียน้อยคนโปรดนิ่งไปอึดใจคิดตามแล้วอดเห็นด้วยไม่ได้ เพราะตนก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาพยานของบุญมีมาก่อน...หรือว่าทั้งหมดจะเป็นแค่แผนจริงๆ

    บุญมีไม่รู้ตัวว่าจะถูกตามสืบมัวขุดคุ้ยเรื่องท่าทีแปลกๆของแย้มที่ดูจะปกป้องเย็นเป็นพิเศษ บุญมาเลยส่งคนไปตามหาหมอตำแยที่เคยทำคลอดคุณหญิงคนสวย จนได้รู้ความจริงว่าแดงไม่ใช่ลูกของแย้ม แต่เป็นของเย็น!

    ส่วนพระมหาเทพก็ร่วมมือกับยศ ญาติห่างๆของพระยาสีหโยธิน ลักลอบขนสินค้าเถื่อน และติดสินบนเจ้าพนักงาน โดยอ้างชื่อท่านเจ้าคุณจนได้กำไรมากมาย แต่กระนั้น...ยศก็อดกังวลไม่ได้ เพราะดูเหมือนคุณพระหนุ่มจะทำการโจ่งแจ้งและถี่เกินไปเกรงว่าจะถูกจับได้ เพราะทิ้งข้อพิรุธไว้หลายประการ

    “คุณยศอย่ากังวลเลย ฉันเตรียมการไว้หมดแล้ว ขอเพียงไม่ถูกจับคาหนังคาเขาเท่านั้น อย่างไรก็สาวมาไม่ถึงพวกเราดอก คนที่จะรับเคราะห์ก็มีแต่ท่านเจ้าคุณเท่านั้น เว้นแต่คุณยศจะเกรงท่านเจ้าคุณเดือดร้อน”

    “ฉันจะเกรงอันใด ท่านเจ้าคุณไม่ถือว่าฉันเป็น ญาติ หักหน้ากันได้ ฉันเองก็ตัดญาติกับท่านเจ้าคุณแล้วเช่นกัน!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 20:59 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์