นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    แอบเศร้าใจมากต้องเห็นเที่ยงออกจากเรือนพระยาสีหโยธิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยมีใจ และเห็นเธอเป็นแค่คนรู้จักที่มีน้ำใจต่อกันยามเจ็บป่วยเท่านั้น

    บุญมีก็เซ็งไม่แพ้กัน ไม่อยากให้เที่ยงไปไกลหูไกลตา แต่ก็แสดงออกไม่ได้ กลัวคนสงสัย สุดท้ายต้องส่งคนของบุญมาสะกดรอยตาม จนรู้ว่าเที่ยงอยู่วัด ก็โล่งใจ เพราะตนกำลังคิดการใหญ่ วางแผนลอบฆ่าท่านเจ้าคุณอีกครั้ง หากเที่ยงยังอยู่ที่เรือน คงเลี่ยงไม่ได้ ต้องตายกันไปข้าง

    พระยาสีหโยธินไม่รู้ตัวว่าจะมีภัย มัวเป็นทุกข์ เมื่อมีคนมาร้องเรียนเรื่องโครงการต่อเรือ ซึ่งพระมหาเทพประมูลได้ไป แย้มเป็นเดือดเป็นร้อนแทนสามีมาก เพราะรู้ดีกว่าใคร ว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์แค่ไหน

    “แต่ฉันกลับไม่แปลกใจเท่าใด นึกอยู่แล้วสักวันต้องมาถึง คุณพระมหาเทพเป็นเกลอเก่าฉันมาแต่เล็กแต่น้อย เมื่อได้งานหลายครั้งเข้า คนย่อมสงสัย ใจจริง...ฉันไม่อยากให้คุณพระเข้ามาข้องเกี่ยวงานของฉันเลย แต่ฉันก็บังคับคุณพระไม่ได้ จึงต้องมีเหตุเช่นนี้เข้าสักวัน”

    แรมนั่งฟังอยู่ด้วย อดเป็นกังวลแทนเจ้านายไม่ได้ ตีโพยตีพายใหญ่จนแย้มต้องดุ พระยาสีหโยธินเห็นสีหน้าจ๋อยๆของบ่าวสาวคนสนิทของเมียหลวงก็ส่ายหน้าโบกมือ

    “ช่างเถิด...แรมมันพูดไปโดยซื่อ อย่าไปดุเลย แต่ฉันดีใจนะ ที่คุณหญิงเชื่อใจฉัน มิได้สงสัยเหมือนคนอื่น”

    “อยู่ด้วยกันมาจนป่านนี้แล้ว ไม่เชื่อใจท่านเจ้าคุณแล้วจะเชื่อใจผู้ใดเล่าเจ้าคะ”

    “ช่างเป็นโชคของฉันนัก ที่ได้คุณหญิงมาเป็นศรีเรือน คุณหญิงเป็นนางแก้วของฉันโดยแท้”

    สาลี่รู้เรื่องสามีโดนร้องเรียน ก็แล่นไปเอาเรื่องพระมหาเทพถึงบ่อนโป เคราต้องช่วยไกล่เกลี่ย แต่อนุภรรยาของพระสีหโยธินก็ไม่หยุดโวย ก่อนจะผละไปด้วยท่าทางหัวเสียสุดขีด พระมหาเทพไม่สะทกสะท้านเลย ยิ้มระรื่นด้วยซ้ำ แถมสั่งเคราอีกต่างหาก ให้เร่งมืออ่อยเหยื่อ ให้สาลี่ติดการพนันอย่างหนัก จะได้หลอกไว้ใช้งานอีกรอบ!

    พระยาสีหโยธินถูกเรียกตัวไปสอบสวนในวันต่อมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แต่ชื่อเสียงความซื่อสัตย์ที่เพียรสร้างมาตลอดชีวิตข้าราชการก็ทำให้เขารอดพ้นคำครหามาได้

    แต่กระนั้น...เรื่องกลับไม่จบ เพราะบุญมีร่วมมือกับบุญมา ส่งคนไปวางเพลิงตึกกัมปะนีของพระมหาเทพ หวังสร้างเรื่องฉาวให้พระยาสีหโยธิน ว่าเผากัมปะนีเกลอรัก กลบเกลื่อนหลักฐานทุจริต ซึ่งก็ได้ผลเกินคาด พระยา–สีหโยธินถูกเรียกตัวไปสอบอีกครั้ง พร้อมรับคำแนะนำจากข้าราชการผู้ใหญ่ ให้เปลี่ยนไปทำหน้าที่อื่น

    ooooooo

    ระหว่างที่พระยาสีหโยธินรับศึกหนัก ถูกคำครหาเล่นงานจนชื่อเสียงที่สั่งสมมาเป็นมลทิน แย้มกับเย็นกลับมีข่าวดี คือทั้งสองกำลังจะมีลูกให้ท่านเจ้าคุณ!

    ข่าวการแพ้ท้องอย่างหนักของแย้มและเย็นถึงหูบุญมีในเวลาต่อมา และอนุภรรยาคนสวยก็ไม่รอช้า รีบไปเยาะเย้ยสาลี่ ซึ่งกำลังรู้สึกผิดเรื่องแอบคัดลอกเอกสารของสามีไปให้พระมหาเทพ และพยายามไถ่โทษให้ตัวเองอย่างลับๆ ด้วยการเตรียมสำรับกับข้าวให้สามี แบบที่ไม่เคยทำมานานแล้ว

    สาลี่ถึงกับผงะ เมื่อรู้ว่าแย้มกับเย็นตั้งท้อง แอบสงสารรีบพูดปลอบใจ

    “แม่คุณของบ่าว ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ อย่างไรคุณหนูในท้องของแม่คุณต้องคลอดก่อน แลหากคลอดมาเป็นชายด้วยแล้ว ก็ยิ่งไม่ต้องกลัวเลยเจ้าค่ะ”

    “อีโง่! จะคลอดก่อนหลัง จะชายหรือหญิง ไม่สำคัญเท่าเกิดกับเมียคนใดดอก ต่อให้ลูกข้าคลอดออกมาเป็นชาย แต่ก็เป็นลูกที่เกิดกับเมียน้อย จะไปสู้ลูกที่เกิดจากเมียเอกได้อย่างไร แลท่านเจ้าคุณเคยพูดไว้ ว่าหากอีเย็นมีลูก ก็จะยกมันขึ้นมาเท่ากับข้า แค่คิด...ข้าก็อกจะแตกแล้ว”

    แอบหน้าเสีย เป็นกังวลไปกับเจ้านายสาวด้วย แต่ก็เพียงไม่นาน เพราะสาลี่ตัดสินใจแล้ว จะตัดไฟแต่ต้นลม หาทางกำจัดมารหัวขนในท้องแย้มกับเย็น...ไม่ให้มันได้ลืมตาดูโลกนี้เป็นอันขาด!

    พระยาสีหโยธินแทบลืมเรื่องกลุ้มใจทั้งหมด เมื่อกลับถึงเรือนค่ำวันเดียวกัน แล้วพบว่าแย้มกับเย็นกำลังตั้งท้อง แย้มมีความสุขมาก ในที่สุดความหวังจะมีลูกผูกใจสามีก็เป็นจริง สถานะเมียหลวงของตนก็จะมั่นคงขึ้นด้วย แต่กระนั้น...ก็อดเป็นห่วงเรื่องสามีถูกร้องเรียนไม่ได้

    “เอ่อ...แล้วเรื่องงานราชการ ตกลงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

    “ก็ไม่มีกระไร ฉันก็ยังเป็นพระยา เพียงแต่...คงไม่ได้รับความไว้วางใจเช่นเดิมอีกแล้ว”

    “ไม่ยุติธรรมเลย ท่านเจ้าคุณไม่ได้กระทำผิด พยานแลหลักฐานกระไรก็ไม่มี มีแต่เสียงครหาเท่านั้น”

    ท่านเจ้าคุณถอนใจยาว ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้ม “ช่างเถิดคุณหญิง ถือเสียว่าเป็นกรรม แลเรื่องนี้ก็มีข้อดีอยู่บ้าง คืองานการฉันน้อยลง ก็จะได้ดูแลคุณหญิงกับลูกที่จะเกิดมาได้อย่างไรเล่า”

    แย้มรู้ดีว่าสามีไม่ได้ยินดีอย่างปากพูด เช่นเดียวกับเย็น สัมผัสได้ถึงความหนักใจ เมื่อเขาแวะมาหาในเวลาต่อมา เพื่อมอบสร้อยข้อมือทองเป็นรางวัลและของรับขวัญ ที่เธอตั้งท้องลูกของเขา

    เย็นยกมือไหว้ขอบคุณ “เป็นพระคุณเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินยิ้มกว้าง อารมณ์ดีขึ้นมาก “แม่เย็นมีลูกให้ฉัน ฉันให้สร้อยรับขวัญลูกในท้อง จะถือว่าเป็นพระคุณได้อย่างไร ฉันต่างหากที่ควรจะต้องขอบใจแม่เย็น ที่เป็นแม่ของลูกฉัน”

    “ฉันได้มีลูกกับท่านเจ้าคุณ ถือเป็นวาสนาแล้วเจ้าค่ะ ไม่มีกระไรที่ฉันจะภูมิใจไปกว่านี้อีกแล้ว”

    “ฉันสัญญานะ ว่าถ้าแม่เย็นคลอดลูกเมื่อใด ฉันจะยกแม่เย็นจากเมียกลางทาสีขึ้นเป็นเมียกลางนอก ให้มีศักดิ์เท่ากับแม่สาลี่กับแม่บุญมี ภายหน้าก็จะได้มีส่วนแบ่งในทรัพย์สมบัติของฉันตามศักดิ์ ไม่ให้แม่เย็นต้องลำบากดอก”

    เย็นลูบท้องตัวเอง ยิ้มบางๆด้วยความรักสุดหัวใจ “ข้อนั้น...ฉันไม่เคยใส่ใจเลยเจ้าค่ะ ขอเพียงลูกเกิดมาสมบูรณ์แข็งแรง แลเป็นคนดีเหมือนท่านเจ้าคุณ ฉันก็พอใจเป็นที่สุดแล้วเจ้าค่ะ”

    ooooooo

    ความดีและความเจียมเนื้อเจียมตัวของเย็น ทำให้พระยาสีหโยธินรักเธอมากขึ้นทุกวัน และเพื่อตอบแทนความรักของเธอ เลยตัดสินใจจ้างครูมาสอนเป่าขลุ่ย เพราะรู้ดีว่าเป็นสิ่งที่เธอชอบ แต่กระนั้น... เขาก็เลือกแต่ครูผู้หญิง เพราะหึงและหวง ไม่อยากให้เมียน้อยคนโปรดใกล้ชิดกับชายอื่น

    สาลี่ได้ยินว่าท่านเจ้าคุณขลุกตัวกับเย็น จึงบุกถึงเรือนใหญ่ แกล้งทำเสียงเอะอะ และเอาเรื่องเย็นทันทีที่เห็นหน้า ด้วยความหมั่นไส้และหึงหวงสุดขีด

    “อีคางคกขึ้นวอ! เอ็งอย่านึกนะ ว่าได้ขึ้นมาอยู่บนเรือนใหญ่แล้วจะล้างกลิ่นสาบทาสของเอ็งได้ กำพืดเอ็ง...ก็แค่คนเร่ขายตัวมาเป็นทาส ไม่ต่างจากหญิงที่โรงรับชำเราเท่าใดดอก”

    พระยาสีหโยธินโกรธมาก ปรามเสียงเข้ม

    “มากเกินไปแล้วกระมังแม่สาลี่ แม่เย็นเป็นเมียฉัน ด่าแม่เย็นเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากด่าฉัน”

    “นี่ท่านเจ้าคุณดุด่าฉันรึเจ้าคะ เป็นผัวเมียกันมานานปี ท่านเจ้าคุณไม่เคยขึ้นเสียงดุด่าฉัน แต่วันนี้ท่านเจ้าคุณกลับด่าฉันเพราะอีเย็น...อีแพศยา!”

    ขาดคำก็ตบหน้าเย็นฉาดใหญ่ พระยาสีหโยธินตกใจมาก พยายามจะห้าม แต่สาลี่ก็ไม่ฟัง เงื้อมือจะตบอีกรอบ แต่ครั้งนี้เย็นไม่ยอมอีกต่อไป จับข้อมือของสาลี่ไว้ พร้อมกับสบตาอย่างไม่กลัว

    สาลี่โมโหมาก โวยวายเสียงดังจนพระยาสีหโยธินต้องสั่งให้แยก เย็นจึงยอมปล่อยมือ

    “ขอประทานโทษเจ้าค่ะ ฉันมิได้อยากล่วงเกินคุณสาลี่ เพียงแต่ฉันไม่อยากถูกตบตีโดยไร้สาเหตุเช่นกันเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินถอนใจยาว สั่งให้สาลี่กลับเรือน จะได้ไม่มีเรื่องอีก แต่อนุภรรยาคนสวยไม่เข้าใจ คิดว่าสามีขับไล่ เพราะกำลังหลงใหลเย็นจนไม่ลืมหูลืมตา เลยตั้งท่าจะขัดคำสั่ง แถมประชดประชันด้วยความน้อยใจ จนท่านเจ้าคุณต้องโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    “นับแต่อยู่กินกันมา ฉันไม่เคยดุด่าแม่สาลี่ แต่แม่สาลี่ก็ไม่เคยประพฤติตัวหยาบช้าดั่งไพร่ไร้สกุลเช่นกัน ครานี้ฉันจะไม่เอาความ แต่อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำอีก... กลับไป!”

    สายตาดุดันและเอาจริงของท่านเจ้าคุณ ทำให้สาลี่ไม่กล้าหือ ยอมผละกลับเรือนอย่างเสียไม่ได้ แต่กระนั้น...ความโกรธแค้นก็ยังพลุ่งพล่าน และตัดสินใจเด็ดขาด ส่งแอบไปขอยาขับเลือดจากพระมหาเทพในวันต่อมา

    พระมหาเทพสะใจมาก ที่บรรดาเมียของเกลอรัก จ้องทำลายกันเอง โดยไม่รู้เลยว่าสาลี่ก็แอบลังเล เพราะคำสาปแช่งของขาวยังตามหลอนไม่เลิก เลยยังใจไม่ถึง จะทำลายลูกในท้องของเย็นเวลานี้

    ด้านบุญมี...ส่งม้วนไปตามสืบเรื่องเที่ยง จนได้รู้ว่าเขาสุขสบายดีในวัด และกำลังหาลู่ทางทำกิน ด้วยการขายน้ำตาล ม้วนกระตือรือร้นทำตามคำสั่งทุกอย่าง แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดเจ้านายสาวถึงทำท่าทางเหมือนเป็นห่วงเป็นใยอดีตทาสหนุ่มนัก

    บุญมีไม่มีเวลากลบเกลื่อนอาการพิรุธที่มีต่อเที่ยง รีบสั่งให้ม้วนกลับเรือน ส่วนตัวเองจะแวะไปหาพี่ชายที่โรงฝิ่น เพื่อวางแผนทำลายพระยาสีหโยธินอีกครั้ง

    บุญมาเสนอให้ฆ่าทิ้ง แต่บุญมีกลับส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย

    “พี่อย่ากังวลเลย จากนี้เราจะมีโอกาสเพิ่มขึ้นอีกมากนัก แลการฆ่ามันก็หาใช่การล้างแค้นดีที่สุดไม่ การพินาศวิบัติทั้งๆที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหากเล่า จึงสาสม!”

    “แล้วเอ็งจะหยิบยื่นความพินาศให้มันอย่างไรรึ”

    “เพลานี้ เมียอ้ายเจ้าคุณท้องพร้อมกันทั้งสามคน แลมันดีใจนักที่จะได้มีลูก...แต่มันจะดีใจได้อีกไม่นานดอก”

    ooooooo

    ข่าวลือเรื่องพระยาสีหโยธินเป็นคนลอบวางเพลิงตึกกัมปะนีของพระมหาเทพหนาหูขึ้นทุกที แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานชี้ตัว แต่คำครหาก่อนหน้า ก็ทำให้ใครหลายคนปักใจเชื่อได้ไม่ยาก จนในที่สุด พระยาหนุ่มใหญ่ ก็ต้องถูกเปลี่ยนหน้าที่ ไม่ให้ทำเรื่องโครงการต่อเรืออีกต่อไป

    แย้มเป็นทุกข์ใจกับสามีด้วย ยิ่งเห็นอาการเซื่องซึม และท่าทางห่อเหี่ยวของเขา ยิ่งร้อนรนด้วยความสงสารและเห็นใจ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้ ต้องปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาเท่านั้น

    สาลี่ก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนสามี แต่เรื่องหึงหวงเย็นก็ขึ้นหน้า อยากจะเอายาขับเลือดกรอกปากอีกฝ่ายวันละหลายๆรอบ แต่คำสาปแช่งของขาวก็ยังหลอน จนต้องส่งแอบไปชิมลาง

    แอบเข้าใจว่าเจ้านายสาวใส่ยาขับเลือดในสำรับของเย็นแล้ว เลยอาสายกไปให้ โชคดีที่ฟักผ่านมาเห็น และสงสัยท่าทางดีเกินเหตุของแอบ เลยห้ามไม่ให้เย็นแตะสำรับอาหารทันเวลา

    “เอ็งต้องกินให้ข้าดูก่อน...มิเช่นนั้น ข้าจะกราบเรียนคุณหญิงว่าเอ็งคิดวางยาแม่เย็น และเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องถึงคุณสาลี่ของเอ็งด้วย”

    แอบหน้าเสีย ขบกรามแน่น แต่ก็ยอมเปิบข้าวเข้าปาก ทั้งที่ในใจกลัวสุดขีด ก่อนจะผละไปด้วยท่าทางหัวเสียจัด เพราะแผนทำลายศัตรูหัวใจของเจ้านายสาวต้องพังไม่เป็นท่า!

    เย็นได้แต่มองตามงงๆ ก่อนจะหันมาถามข้อสงสัยจากฟัก ซึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

    “นังแอบเป็นคนยโสนัก เรื่องที่จะรับใช้คนอื่นนอกจากคุณสาลี่นายมันเป็นไม่มี แต่ครานี้มันกลับยกสำรับมาให้ด้วยตัวเอง ฉันจึงเห็นเป็นข้อพิรุธ จึงแกล้งใส่ความมัน แลโยงไปให้ถึงคุณสาลี่ เพราะรู้ว่ามันรักคุณสาลี่นัก ถ้านายมันต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ต่อให้มียาพิษจริง นังแอบก็ต้องกิน”

    “พุทโธ่...พี่ฟักจะไม่ระแวงเกินไปหน่อยรึจ๊ะ แลพี่แอบก็ยอมกินให้ดูแล้ว คงไม่มีกระไรดอกจ้ะ”

    “แม่เย็นยังเยาว์นัก เมื่อครู่...ถึงนังแอบจะยอมกินพิสูจน์ แต่ด้วยสันดานมัน ถ้าไม่มีกระไรจริง มันต้องฉีกฉันเป็นริ้วๆแล้ว แต่นี่กลับไม่ทำ แลยังรีบยกสำรับกลับไปอีก ต่อให้ไม่มียาพิษ สำรับกับข้าวนั่นก็ต้องมีอะไรสักอย่างแน่”

    แอบกลับถึงเรือนเจ้านายสาวในอึดใจต่อมา ก่อนจะละล่ำละลักขอร้องให้ช่วย เพราะตนดันกินสำรับที่มี

    ยาขับเลือดเข้าไป สาลี่ถอนใจยาว บอกเซ็งๆว่ายังไม่ได้ใส่ แค่อยากลองใจเย็นเท่านั้น ว่าจะโง่พอให้หลอกหรือไม่

    เมื่อเห็นว่าวิธีทำร้ายเย็นตรงๆไม่ได้ผล สาลี่เลยเปลี่ยนวิธี ใช้เที่ยงเป็นเครื่องมือ ยั่วให้พระยาสีหโยธิน ซึ่งกำลังหลงใหลและหวงเย็นมาก เกิดอาการหึงหวง ด้วยการล่อเย็นออกจากบ้าน ให้ไปเยี่ยมเที่ยงซึ่งป่วยหนัก พร้อมกับส่งจดหมายไปบอกท่านเจ้าคุณ ให้มาเห็นวีรกรรมงามหน้าของเย็นตำตา!

    ooooooo

    ฟักพยายามทัดทาน กลัวจะเกิดคำครหา แต่เย็นไม่สบายใจมาก กลัวเที่ยงจะเป็นอะไรจริงๆ แล้วตนต้องเสียใจไปตลอดชีวิต เพราะอดีตทาสหนุ่มเคยมีบุญคุณด้วยไม่น้อย เลยแอบหนีไปเยี่ยม

    เที่ยงตกใจมาก แต่ก็ดีใจ ได้เห็นหน้าเย็นอีกครั้ง และเมื่อเธอจะกลับ ก็ตามไปรั้งไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่พระยาสีหโยธินบุกมาถึง และพาตัวเมียน้อยคนโปรดกลับเรือนทันที!

    แย้มอ่านจดหมายที่มีคนเอาไปให้ท่านเจ้าคุณถึงที่ทำงาน ทำให้เขาตามไปเจอตัวเย็น ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะยืนยันว่าไม่น่าเป็นความจริงที่เย็นจะคบชู้สู่ชาย เพราะทุกอย่างดูประจวบเหมาะเกินไป

    พระยาสีหโยธินหน้าบึ้ง ยังหึงและหวง จนเย็นต้องยืนยันความจริงใจอีกครั้ง

    “เรื่องเป็นมาอย่างไร ฉันก็บอกไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ฉันเห็นว่าพี่เที่ยงมีบุญคุณนัก จะทอดทิ้งยามเจ็บไข้ก็ไม่ควร แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นอุบายเจ้าค่ะ”

    แย้มกับนมแสงช่วยกันไกล่เกลี่ย ไม่ให้ท่านเจ้าคุณคิดอกุศล จนเขาเริ่มใจอ่อน “ฉันก็ไม่ได้โกรธเคือง แลไม่ได้เชื่อถือด้วย ว่าแม่เย็นจะกระทำอัปรีย์เช่นนั้น แต่ที่ฉันไม่พอใจ คือแม่เย็นไม่รักศักดิ์ของตัวเอง อย่างไรแม่เย็นก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียฉันแล้ว ควรรึ...จะไปพบชายอื่น สองต่อสอง ต่อให้คนผู้นั้นมีบุญคุณท่วมหัวกับแม่ก็ตามเถิด”

    “ฉันผิดไปแล้ว ไม่มีข้อแก้ตัวเจ้าค่ะ ต่อไปจะไม่ให้ เกิดเรื่องเช่นนี้อีกเจ้าค่ะ”

    “แม่เย็นรับผิดแล้ว ก็ให้ใช้เรื่องนี้ไว้สอนใจเถิดนะเจ้าคะ”

    แย้มฉวยโอกาสนี้รวบรัดตัดความ แต่กระนั้น...ท่านเจ้าคุณก็อดทิ้งท้ายเสียงเข้มไม่ได้

    “อ้ายเที่ยงมันคิดอย่างไรกับแม่เย็น แม่ก็แจ้งใจอยู่ ยังไปหามันให้มันได้ใจอีก”

    เย็นรู้สึกผิดมาก เลยจำต้องเงียบ เพราะไม่อยากทำให้สามีโกรธไปมากกว่านี้

    บุญมีได้ยินเรื่องทุกอย่างจากบรรดาบ่าวในเรือน และเมื่อเห็นเที่ยงมาทำท่าชะเง้อชะแง้หน้าเรือนใหญ่ ก็อดไม่ได้จะเข้าไปเหน็บแนมด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเริ่มปั่นหัวอีกฝ่าย ให้เป็นเดือดเป็นร้อน ด้วยการแกล้งบอกว่าเย็นอาจถูกทำโทษอย่างหนัก โทษฐานแอบไปหาเขาถึงวัด!

    เที่ยงร้อนใจมาก ตัดสินใจบุกหาท่านเจ้าคุณถึงเรือนใหญ่ และเรียกร้องขอความเป็นธรรมให้เย็น

    “ดูเอ็งจะเป็นห่วงเป็นใยเมียข้าเหลือเกินนะอ้ายเที่ยง แม่เย็นเป็นเมียข้า ใช่เรื่องของเอ็งที่จะเสนอหน้ามาสอดรึ”

    “กระผมทราบว่าไม่ใช่เรื่องของกระผม แต่ขอให้ท่านเจ้าคุณฟังความจริงก่อนขอรับ กระผมกับแม่เย็นมิได้กระทำผิดคิดชั่วจริงๆ จะให้กระผมสาบานก็ได้ ท่านเจ้าคุณโปรดให้ความเป็นธรรมกับแม่เย็นด้วยขอรับ”

    “นี่เอ็งว่าข้าไม่มีความเป็นธรรมรึ พอได้เป็นไทแล้วปากกล้าเสียเหลือเกินนะอ้ายเที่ยง ไป...ไปให้พ้นหน้าข้าประเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะเอาเลือดปากเอ็งออก”

    “กระผมไม่ไปขอรับ จนกว่าท่านเจ้าคุณจะรับปาก ว่าจะไม่ลงโทษแม่เย็น”

    สองหนุ่มต่างฐานันดรจ้องตากันอย่างไม่ลดละ แย้มกับนมแสงผ่านมาเห็น เลยต้องช่วยไกล่เกลี่ย แต่กระนั้น...เที่ยงก็ยืนกรานไม่กลับ ด้วยกลัวเย็นจะถูกลงโทษ แย้มเลยต้องออกปากให้สัญญา จะไม่ให้ใครหน้าไหนลงโทษเย็นเป็นอันขาด อดีตทาสหนุ่มจึงยอมกลับแต่โดยดี

    ooooooo

    การมาของเที่ยงทำให้สถานการณ์ระหว่างพระยาสีหโยธินกับเย็นเลวร้ายกว่าเดิม แย้มได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจ คร้านจะบอกสามีว่าหึงหวงเมียน้อยคนโปรดจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด และเมื่อถึงเวลานอน ก็ไม่แวะไปหาเย็นเหมือนเคย แต่เลือกไประบายความอึดอัดใจกับแย้มแทน

    “ฉันบอกแล้วอย่างไร ว่าฉันไม่ได้โกรธแม่เย็น แต่ฉันไม่ชอบท่าทางโอหังของอ้ายเที่ยงมัน”

    “แต่ก่อน ท่านเจ้าคุณก็เมตตาเที่ยงดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ ขนาดตอนเที่ยงไถ่ตัวเป็นไท ก็ยังยกหนี้ให้”

    “ที่ฉันเมตตามัน เพราะเห็นว่ามันเป็นคนขยันขันแข็ง ใช้งานได้ดั่งใจ แต่ไม่คิดว่ามันจะเหิมเกริมกับฉัน แลยังเสนอหน้ามาห่วงใยแม่เย็นอีก ไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ!”

    อาการหึงหวงของท่านเจ้าคุณ ทำให้แย้มอ่อนใจเหลือเกิน แต่เมื่อพยายามเตือนให้รู้ตัว ก็ถูกโต้กลับ

    “หึงหวง...ฉันน่ะรึหึงหวงแม่เย็น แม่เย็นเป็นเมียฉันแล้ว แลฉันก็จะไม่ลดตัวลงไปเปรียบกับคนอย่างอ้ายเที่ยงดอก แล้วเรื่องกระไรฉันต้องไปหึงหวงแม่เย็นเพราะอ้ายเที่ยงด้วย”

    “โกรธก็ไม่โกรธ หึงหวงก็ไม่หึงหวง แล้วเหตุใดท่านเจ้าคุณถึงได้มึนตึงกับแม่เย็นนักล่ะเจ้าคะ”

    พระยาสีหโยธินก็ตอบไม่ได้ ได้แต่ฮึดฮัดคนเดียวด้วยความหงุดหงิดสุดขีด โดยไม่รู้เลยว่าเย็นก็กำลังร่ำไห้อย่างหนัก โดยมีฟักช่วยปลอบใจ

    “ฉันต้องขอโทษพี่ฟักด้วยนะจ๊ะ ที่ไม่ฟังคำพี่ แลยังกลัวพี่จะห้ามจนแอบหนีออกไปอีก”

    “แม่เย็นรู้ตัวก็ดีแล้ว ใจคนมันยากแท้หยั่งถึงยิ่งมีอำนาจวาสนา แลทรัพย์สินเงินทอง มิว่ากระไรก็ทำได้”

    “แต่แรก...ฉันนึกว่าท่านเจ้าคุณจะหายเคืองฉันแล้ว แต่ก็มาเกิดเรื่องพี่เที่ยงอีก ฉันควรจะทำอย่างไรดีจ๊ะพี่ฟัก”

    ฟักถอนใจยาว เชื่อว่าคงไม่มีทางอื่น นอกจากรอให้ท่านเจ้าคุณหายโกรธเอง

    “ฉันเคยเตือนแม่เย็นแล้ว เพราะรู้ว่าเหตุเช่นนี้ต้องเกิดขึ้นสักวัน แต่ในเมื่อแม่เย็นรักท่านเจ้าคุณ แลเลือกทางนี้เอง แม่เย็นก็ต้องอดทน”

    เย็นก้มหน้ารับผิดทุกอย่าง จนเมื่อเวลาผ่านไปค่อนคืน จึงได้เงยหน้าอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงประตู ท่านเจ้าคุณนั่นเองที่มาหา เพราะทนเสียงเรียกร้องของหัวใจไม่ไหว ต้องแวะมาหาเมียน้อยคนโปรด

    พระยาสีหโยธินกับเย็นปรับความเข้าใจกันได้ในคืนนั้นเอง เมื่อสาลี่ทราบเรื่องก็หงุดหงิดใจมาก แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เพราะตนมีแผนจะใส่ร้ายเย็นอีกหลายครั้งเพื่อให้ท่านเจ้าคุณระแวง และหมดรักเย็นในที่สุด!

    บุญมีรู้ทันแผนของสาลี่ เลยแกล้งไปเยาะเย้ยถึงเรือนในวันต่อมา แต่ก็ถูกตอกกลับไม่ไว้หน้า เพราะสาลี่ก็รู้ว่าบุญมีเป็นคนยุเที่ยงให้บุกมาหาท่านเจ้าคุณเมื่อเย็นวานจนเรือนเกือบแตก

    “ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ หากแม่บุญมีไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องฉัน ฉันก็จะไม่ยุ่งเรื่องแม่บุญมี พูดเช่นนี้คงเข้าใจนะจ๊ะ”

    พูดจบก็ผละไป ทิ้งบุญมีให้มองตามด้วยแววตาเคียดแค้น ม้วนเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้านายมาก จนบุญมีต้องบอกให้สบายใจ ว่าเธอมีแผนสำรองไว้แล้ว

    ooooooo

    แผนสำรองของบุญมี คือแกล้งทำดีกับแย้มและเย็น เริ่มจากหอบผ้าผ่อนชิ้นงามไปกำนัลเมียหลวง และยาบำรุงครรภ์ชั้นดีไปให้เมียน้อยคนโปรด แย้มกับเย็นปลื้มมาก และไม่คิดเลยสักนิดว่าบุญมีจะมีแผนร้ายในใจ ทันทีที่รู้ว่าพระยาสีหโยธินผู้เป็นสามี ต้องไปราชการนอกเมืองในอีกไม่กี่วัน!

    ข่าวการไปราชการหัวเมืองของพระยาสีหโยธิน ทำให้บุญมีกับบุญมาย่ามใจมาก และคิดแผนร้ายจะฆ่าล้างครัว หวังให้ท่านเจ้าคุณต้องตายทั้งเป็น เหมือนที่ครอบครัวเธอเคยประสบเมื่อหลายปีก่อน

    เที่ยงบังเอิญผ่านมาโรงฝิ่น เพราะนำน้ำตาลมาส่ง ทันได้เห็นบุญมี เลยเข้าใจผิด คิดว่าอนุภรรยาของอดีตเจ้านายติดฝิ่น จึงไปดักหน้าเตือนสติ บุญมีตกใจมาก กลัวเขารู้ความลับ แต่ปลื้มใจมากกว่าที่เขาเป็นห่วง เลยได้แต่แกล้งรับปากส่งๆ ไม่อยากให้เขาสงสัยและตามขุดคุ้ยมากไปกว่านี้

    พระยาสีหโยธินไม่รู้ตัวว่าจะถูกปองร้าย มัวปลอบขวัญเย็น เมียน้อยคนโปรดที่ไม่อยากให้เขาจากบ้านเป็นแรมเดือนในสภาวะจิตใจย่ำแย่เช่นนี้

    “ถ้าเช่นนั้น...แม่เย็นก็อย่ากังวล เสร็จราชการเมื่อใด ฉันจะกลับมาหาแม่เย็นกับลูกเอง ถึงเพลานั้นฉันคงได้เห็นหน้าลูกแล้วว่าเหมือนแม่เย็นหรือฉันมากกว่ากัน”

    “จะเห็นได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านเจ้าคุณไปเดือนเดียว ถ้าฉันคลอด ก็ไม่ใช่ท้องคนแล้วเจ้าค่ะ”

    “ก็ฉันใจร้อน อยากเห็นหน้าลูกเร็วๆนี่นา ลูกเอ๊ย...รีบๆออกมาเล่นกับพ่อเร็วๆนะลูก”

    เย็นหัวเราะออกมาในที่สุด แม้จะเป็นห่วงมาก แต่ก็รู้ดีว่าห้ามไม่ได้ เพราะสามีคงอยากทำงานหนัก เพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ได้รับความไว้วางใจอย่างเดิมโดยเร็ว

    เช้าวันต่อมา...คือเวลาที่พระยาสีหโยธินต้องไปราชการ บรรดาเมียไปส่งพร้อมหน้าพร้อมตา แต่แย้มกับเย็นดันแพ้ท้องหนัก ลงจากเรือนไม่ไหว บุญมีจึงอาสาดูแล ทั้งสามเลยไม่ได้ไปส่งสามีที่ท่าน้ำเหมือนเคย

    สาลี่ชอบใจมาก รับหน้าที่ส่งสามีถึงท่าน้ำด้วยความเต็มใจ

    “ท่านเจ้าคุณไปราชการอย่างวางใจนะเจ้าคะ อยู่ทางนี้ฉันจะดูแลลูกของท่านเจ้าคุณให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

    “ขอบใจแม่สาลี่มาก แต่นอกจากลูกของฉันกับแม่สาลี่แล้ว ก็ขอให้แม่สาลี่เมตตาลูกคนอื่นของฉันด้วยเถิด”

    คำพูดเหมือนรู้ทันของสามี ทำให้สาลี่หน้าซีดเผือด แกล้งทำไม่รู้เรื่อง

    พระยาสีหโยธินถอนใจยาว สบตาเธอนิ่ง “ฉันรู้ว่าแม่สาลี่เข้าใจ เราเป็นผัวเมียกันมานานปี ใช่ว่าฉันจะไม่รู้ว่าแม่สาลี่ทำกระไรลงไปบ้าง แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ฉันก็เลือกที่จะไม่พูดเท่านั้น”

    พูดจบก็ขึ้นเรือ ซึ่งพระมหาเทพนำมารับ สาลี่เห็นคุณพระหนุ่มก็ยิ้มร้าย แกล้งพูดฝากฝังสามีกับอีกฝ่าย ด้วยแววตาเหมือนมีเลศนัย แต่ท่านเจ้าคุณก็ไม่ทันสังเกต มัวแต่ใจจดจ่อกับงาน จนไม่รู้ว่าภัยจะมาถึงตัว!

    ooooooo

    สิ่งที่สาลี่ฝากฝังกับพระมหาเทพ คือการปั่นหัวพระยาสีหโยธินให้เข้าใจเย็นผิด ด้วยการแกล้งพูดใส่ร้ายเย็นต่างๆนานา จนพระยาหนุ่มใหญ่เริ่มหวั่นไหว แต่ก็พยายามข่มใจไม่ให้คิดมาก เพราะรักและเชื่อใจในตัวเย็น

    พระมหาเทพเห็นสีหน้าเกลอรักก็พอเดาได้ว่าแผนของตนใกล้สำเร็จ เลยลองปั่นหัวอีกครั้ง ทำให้อีกฝ่ายได้ยิน ว่ามีข่าวลือหนาหู เรื่องที่เย็นเคยมีผัวก่อนจะมาเป็นทาส!

    พระยาสีหโยธินหน้าเครียด ขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ แต่ไม่ทันคิดอะไรต่อ ก็ต้องปัดเรื่องเย็นทิ้ง เพราะมีคนจากทางการนำหมายเรียกตัวเขามาให้ พร้อมบอกให้เจ็บใจ ว่าจะมีข้าราชการคนอื่นมาดูแลงานแทน เพราะเขาไม่เหมาะจะทำงานด้านนี้

    บุญมีส่งสารให้บุญมาพาลูกน้องมาบุกเรือนพระยาสีหโยธินในคืนเดียวกัน โดยไม่รู้เลยว่าสาลี่ไม่ได้อยู่เรือน แต่ขลุกตัวในบ่อนโปของเคราตั้งแต่เช้าจนฟ้าเริ่มมืดก็ยังไม่กลับ เพราะกำลังมือขึ้น

    แอบนั่งเฝ้าหน้าบ่อนจนอ่อนใจ เที่ยงซึ่งแวะมาส่งน้ำตาล ผ่านมาเห็นเลยเอ่ยทักและฝากเตือนสติสาลี่ ให้เลิกเล่นพนัน เพราะรู้ดีว่าอดีตเจ้านายเกลียดการพนันมากแค่ไหน

    บุญมากับบรรดาลูกน้องรอจนมืดค่ำ และทุกคนบนเรือนพระยาสีหโยธินเตรียมเข้านอน จึงบุกถึงเรือนใหญ่ พวกทาสผู้ชายเห็นเข้าจึงช่วยกันสู้ป้องกัน โดยมีทาสผู้หญิงวิ่งไปรวมตัวกันบนเรือน

    แย้มกับเย็นร้อนใจมาก แต่ไม่อยากหนีเอาตัวรอดตามลำพัง เลยปักหลักกับพวกบ่าวไพร่ หยิบอาวุธใกล้มือเท่าที่ได้ เตรียมพร้อมจะจัดการทุกคนที่บุกขึ้นมา

    สาลี่กลับถึงเรือนเวลาเดียวกัน เลยเจอกับพวกคนร้าย และถูกตบตีจนน่วม แอบสู้ถวายหัวปกป้องเจ้านายสาวเต็มที่ ก่อนจะส่งอีกฝ่ายขึ้นเรือหนีไป ทิ้งตัวเองไว้ให้ถูกซ้อมจนสลบเหมือด!

    พวกคนร้ายบุกถึงตัวเรือนจนได้ เพราะพวกทาสผู้ชายสู้ไม่ไหว เย็นเลยตัดสินใจพาแย้มหนี เพื่อปกป้องลูกน้อยในท้องของท่านเจ้าคุณ โดยมีนมแสง แรมและฟัก อาสารับหน้าและถ่วงเวลาพวกคนร้ายแทน

    บุญมากับลูกน้องจำนวนหนึ่งบุกถึงห้องเก็บสมบัติของพระยาสีหโยธินจนได้ แต่ไม่ได้ขโมยเลยสักชิ้น มัวพะวงกับภารกิจหลัก คือจัดการฆ่าบรรดาเมียและลูกในท้องของพระยาหนุ่มใหญ่

    เย็นพาแย้มหนีเข้าไปในสวน แต่คุณหญิงคนสวยไม่เคยสมบุกสมบัน เลยทำท่าจะไปไม่ไหว อดีตทาสสาวเลยตัดสินใจให้อีกฝ่ายนอนลงและใช้เศษใบไม้กลบเพื่ออำพรางสายตาพวกคนร้ายในความมืด ส่วนตัวเองจะวิ่งหนีล่อไปอีกทาง หากวาสนายังมี คงมีชีวิตรอดและตามใครมาช่วยได้

    ooooooo

    บุญมีเฝ้ามองความวุ่นวายบนเรือนใหญ่ด้วยความสะใจ โดยไม่รู้เลยว่าสาลี่แอบหนีไปได้ และรีบไปตามเครามาช่วย เที่ยงแอบได้ยินโดยบังเอิญ และตัดสินใจทันทีจะกลับไปช่วยรักษาเรือนของอดีตเจ้านาย

    พวกเคราบุกไปช่วยพวกทาสบนเรือนใหญ่ จนขับไล่พวกคนร้ายออกไปจนได้ บุญมีเห็นท่าไม่ดี เลยแกล้งหยิบมีดพกเล่มเล็กมาฟันขาตัวเองเลือดอาบ เพื่อหลอกทุกคนบนเรือนว่าเธอก็ถูกทำร้ายเช่นกัน

    ส่วนเที่ยง...ไปช่วยพวกที่เหลือ และตามไปช่วยเย็น ซึ่งเกือบถูกพวกคนร้ายฆ่าตาย ก่อนจะพาหนีไปซ่อนตัวในวัด โดยไม่รู้เลยว่าทุกคนที่เรือนจะเป็นห่วงแค่ไหน ที่เธอหายไปทั้งคืน!

    เจ้าอาวาสเมตตาให้เย็นกับเที่ยงหลบซ่อนตัวในวัด เที่ยงบาดเจ็บสาหัส ถูกฟันและถูกซ้อมทั้งตัว จนไข้ขึ้นสูง เย็นทนดูดายไม่ได้ ต้องช่วยทำแผลและเช็ดตัวลดไข้ให้เขาตลอดคืน

    เหตุการณ์วุ่นวายบนเรือนใหญ่สงบในที่สุด พวกเคราจัดการพวกคนร้ายได้ในเวลาไม่นาน พวกบุญมาเลยต้องถอย แย้มได้กลับมาบนเรือนในสภาพสะบักสะบอมเต็มที แต่ก็ไม่มีเวลาจะสนใจตัวเอง เพราะบ่าวไพร่ตายและบาดเจ็บหนักไม่น้อย จนเธอต้องวิ่งวุ่นจัดการแก้ปัญหา ก่อนที่ท่านเจ้าคุณจะกลับจากราชการ

    สาลี่กลับถึงเรือนเวลาต่อมา และไม่รอช้าจะสั่งคนตามหาแอบ และให้ไปรักษาตัวบนเรือน ซึ่งกว่าบ่าวสาวคนสนิทจะฟื้น ก็เช้าวันต่อมา เวลานั้นสาลี่ก็หายตกใจแล้ว และเจ็บใจเหลือเกินที่สูญเสียโอกาสสำคัญ

    “ข้าเสียดายนัก! หากข้าไม่ห่วงเอ็ง คงปล่อยให้พวกโจรมันฆ่าอีนังคุณหญิงไปแล้ว ไม่ต้องทนเห็นหน้ามันเป็นหนามตำใจอยู่อย่างนี้ดอก”

    “พุทโธ่...เพราะช่วยบ่าวแท้ๆ คุณสาลี่ช่างเมตตาบ่าวเหลือเกินเจ้าค่ะ”

    “ถึงเอ็งเป็นบ่าว แต่ก็เป็นมิตรยามยากของข้า จะให้ข้าทิ้งเอ็งได้อย่างไร แต่ถึงอย่างไร ข้าก็อดเสียดายไม่ได้อยู่ดี ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าโจรจะปล้น ข้าคงพาเอ็งหนีไปแล้ว”

    “ถึงคุณหญิงไม่ตาย แต่นังเย็นคงไม่รอดเป็นแน่เจ้าค่ะ จนป่านนี้ยังไม่กลับ คงตายทั้งกลมไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

    “ก็ไม่แน่นักดอก อ้ายเที่ยงก็มีฝีมือเชิงมวยไม่น้อย หากมันตามไปทัน นังเย็นอาจจะรอดก็ได้”

    “นี่พี่เที่ยงตามไปช่วยนังเย็นหรือเจ้าคะ”

    “ตอนข้าไปตามพวกที่บ่อนมาช่วย อ้ายเที่ยงมันอยู่ที่นั่นด้วย พอมันรู้ว่าโจรปล้นเรือน มันก็รีบไปช่วยนังเย็นทันที แลถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นหน้ามัน ชะรอยมันจะอยู่กับนังเย็น ข้าถึงได้พื้นเสียอยู่นี่อย่างไรเล่า”

    ooooooo

    พระยาสีหโยธินกลับถึงเรือนเช้าวันเดียวกัน และเรียกทุกคนมาที่เรือนใหญ่ พร้อมเอ่ยขอบคุณพวกเคราอย่างเป็นทางการ ที่มีน้ำใจมาช่วยลูกเมียเขาให้พ้นจากอันตราย

    แย้มส่งคนไปแจ้งความกับนครบาล และบอกเบาะแส สำคัญกับสามีว่าพวกโจรบุกถึงเรือนใหญ่ก็จริง แต่ไม่ได้ขโมยของสักชิ้น แถมเย็นก็หายตัวไป ทำให้ท่านเจ้าคุณต้องร้อนใจมาก และมั่นใจว่าพวกคนร้ายคงไม่ใช่พวกโจรปล้นเรือนธรรมดา แต่ต้องมีเบื้องหลังบางอย่าง

    เย็นดูแลเที่ยงจนถึงเช้า อาการไข้และปวดแผลดีขึ้นมาก อดีตทาสสาวเลยชวนกลับเรือน เพราะเป็นห่วงแย้ม

    “แม่เย็นช่างห่วงใยคุณหญิงนัก ถ้าฉันเป็นคุณหญิงท่านคงปลื้มใจ ที่มีคนจงรักภักดีถึงเพียงนี้”

    “คุณหญิงท่านมีบุญคุณต่อฉันนี่จ๊ะ เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ฉันต้องตอบแทนบุญคุณ แลเพลานี้ท่านเจ้าคุณก็ไปราชการ ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลคุณหญิง แต่กลับช่วยกระไรได้ไม่มาก คิดแล้วก็ละอายใจนัก”

    “ที่แท้...ก็เพราะท่านเจ้าคุณนี่เอง ไปกราบลาหลวงพ่อกันเถิดแม่เย็น คนที่เรือนคงเป็นห่วงแม่เย็นแย่แล้ว”

    พูดจบก็เดินนำเย็นออกจากวัด น้อยเนื้อต่ำใจนัก ที่อีกฝ่ายรักและเทิดทูนพระยาสีหโยธินเหลือเกิน

    ทุกคนบนเรือนพระยาสีหโยธินตามหาเย็นจนทั่ว แต่ก็ไม่มีใครพบ และเกือบต้องถอดใจแล้ว ถ้าเที่ยงจะไม่พาเย็นมาส่ง แอบอิจฉาและหึงหวง แกล้งพูดจาสอดเสียด หาเรื่องทำให้ทุกคนเข้าใจเย็นผิด แต่ท่านเจ้าคุณกับเที่ยงก็ไม่หลงกล เพราะเชื่อใจเย็นว่าไม่คิดชั่วเช่นนั้นแน่

    สาลี่เห็นบ่าวคนสนิทเพลี่ยงพล้ำก็ออกตัวช่วย แต่ท่านเจ้าคุณก็ไม่สน หันไปพูดกับเที่ยงแทน

    “ขอบใจเอ็งมากนะ ที่ช่วยแม่เย็นของข้า ขอให้ข้าได้ตอบแทนเอ็งบ้างเถิด”

    พูดพลางดึงตัวเมียน้อยคนโปรดเข้าหา โอบกอดอย่างหวงแหน ราวจะประกาศให้เที่ยงรู้ว่าเย็นเป็นของเขา สาลี่ขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ ไม่ต่างจากเที่ยง หน้าเสียและปฏิเสธทันควัน ไม่รับรางวัลจากเรื่องนี้

    แย้มเห็นท่าทางสามีก็พอจะเข้าใจ เลยช่วยกล่อมเที่ยง ให้รับเงินเสีย ถือเป็นคำขอบใจจากเธอ

    พระยาสีหโยธินยิ้มกว้าง พูดสนับสนุนแย้มหน้าตาย “คุณหญิงพูดถูกแล้ว แม่เย็นมีค่ากับข้ามากนัก เงินทอง เพียงเท่านี้ ไม่อาจตอบแทนความดีของเอ็งได้ดอก แต่ข้าอยากให้เอ็ง แทนน้ำใจของข้า”

    เที่ยงจำต้องรับเงินรางวัล ช้ำใจนักที่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ส่วนสาลี่...ทนดูต่อไปไม่ไหว ที่สามีแสดงความรักต่อเย็นอย่างออกนอกหน้า จึงฮึดฮัดลงจากเรือนใหญ่ พร้อมอาฆาตแค้นในใจ ต้องเอาคืนเย็นให้ได้!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 08:31 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์