นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    พระมหาเทพเจ็บใจมากที่พระยาสีหโยธินเกลอรักได้ของดีไปหมด ไม่เว้นแม้แต่เย็นทาสสาวที่เขาหมายตา ความโกรธทุกอย่างเลยถูกพาลไปลงกับสาลี่ ด้วยการทำให้ติดพนันและเสียเงินจนหมดตัว

    สาลี่กลับถึงเรือนเย็นวันเดียวกันด้วยอารมณ์หงุดหงิดสุดขีด เมื่อเห็นเย็นซึ่งผ่านมาที่ท่าน้ำโดยบังเอิญก็พาลพาโลใส่ ทั้งเหม็นหน้า ทั้งร้อนตัวกลัวอีกฝ่ายจะรู้ว่าตนแอบไปบ่อน

    เย็นถูกยั่วประสาทจนหลุดว่ารู้ความลับของอีกฝ่าย สาลี่เลยยิ่งเต้นผางเอ็ดลั่น

    “เอ็งนี่มันฉลาดเกินทาสนัก แต่คนฉลาดเกินวาสนามักจะนำภัยมาสู่ตัว”

    จบคำก็ยื่นมือไปบีบปากเย็น พร้อมขู่เสียงเข้ม

    “ถ้าเอ็งไม่อยากเตรียมหลังของเอ็งไว้รองหวาย ก็อย่าบอกใครว่าเจอข้าที่นี่เป็นอันขาด จำใส่กะโหลกไว้!”

    เย็นถูกผลักหน้าหงาย แต่ยังพยายามข่มอารมณ์ ตอกเสียงเรียบ

    “ถึงคุณสาลี่ไม่สั่ง บ่าวก็ไม่บอกผู้ใดเจ้าค่ะ บ่าวสำนึกตัวดีว่าเป็นทาสขัดดอก ไม่กล้ายุ่งเรื่องนายดอกเจ้าค่ะ”

    “เจียมตัวให้ตลอดเถิดนังเย็น เผยอขึ้นมาวันใด ข้าจะถีบเอ็งให้กลับไปอยู่ก้นครัววันนั้น!”

    สาลี่หัวเสียมาก แม้รู้ดีว่าเย็นคงไม่บอกใครเรื่องตนเข้าบ่อน แต่ก็อดระแวงไม่ได้ เมื่อพระยาสีหโยธินแวะมาค้างด้วยในคืนเดียวกันก็พาลค่อนแคะตัดพ้อโน่นนี่จนท่านเจ้าคุณอ่อนใจ

    “วันนี้แม่สาลี่พิกลนัก นอกจากจะไม่อ่อนหวานเหมือนทุกคราวแล้ว ยังตั้งหน้าตั้งตาหาเรื่องฉันให้จงได้ หรือกลัวว่าฉันจะรักเย็นมากกว่าแม่สาลี่ อย่ากลัวไปเลย ไม่ว่าฉันจะมีเมียอีกกี่คน ฉันก็จะให้ความเป็นธรรมเสมอกันทุกคน”

    “ถ้าเช่นนั้น ท่านเจ้าคุณรับปากรึไม่เจ้าคะ จะให้นังเย็นเป็นแค่เมียกลางทาสี ไม่ยกเป็นเมียกลางนอกเท่าฉัน”

    “โดยศักดิ์ก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว แต่หากเย็นมีลูกให้ฉัน ฉันก็จำเป็นต้องยกเย็นขึ้นมาเป็นเมียกลางนอก”

    “นี่จะให้นังเย็นมันขึ้นมาเสมอฉัน แลลูกของมันยังเสมอด้วยลูกฉันอีกหรือเจ้าคะ”

    พระยาสีหโยธินเห็นว่าสาลี่ออกอาการมากไปเลยปรามเสียงเข้ม “แล้วแม่สาลี่จะให้ลูกของฉัน เป็นแค่ลูกเมียกลางทาสีไร้ศักดิ์ใดๆกระนั้นรึ ฉันบอกแล้วว่าฉันจะให้ความเป็นธรรมเสมอกัน ลูกฉันทุกคนก็ต้องได้ด้วย”

    สาลี่เจ็บแค้นมากที่ท่านเจ้าคุณรักและหลงเย็นจนไม่ยอมตามใจเธอเหมือนเคย เช่นเดียวกับแอบ เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้านายไปด้วยตามประสาพวกนายว่าขี้ข้าพลอย

    “น่าแค้นใจนัก สถุลสกุลต่ำอย่างอีเย็น จะขึ้นเทียบแม่คุณของบ่าว แต่มันก็ยังเด็ก อาจจะท้องก็ได้นะเจ้าคะ”

    “ถ้ากระนั้นเอ็งก็ต้องช่วยข้า ลูกข้าเกิดมาเมื่อใด ข้าจะให้ท่านเจ้าคุณหลงลูกจนลืมนังเย็น ส่วนเอ็ง...ก็ต้องหาทางใส่ร้ายป้ายสีมัน ให้ท่านเจ้าคุณระอามันให้จงได้!”

    ooooooo

    เรื่องของเย็นเหมือนเป็นหอกแหลมทิ่มแทงใจสาลี่ตลอดทั้งคืน จนถึงกับต้องเข้าวัดทำบุญกรวดน้ำ เผื่ออะไรจะดีขึ้น แต่อนุภรรยาคนสวยของพระยาสีหโยธินกลับต้องประสาทเสียมากกว่าเดิม เมื่อเจอกับพระมหาเทพโดยบังเอิญ!

    แม้จะกลัวคุณพระหนุ่ม เพราะเห็นกับตาว่าเขาโหดเหี้ยมและเลือดเย็นแค่ไหน ฆ่าลูกตัวเองในท้องขาวได้ลงคอ แต่สาลี่ก็ยังข่มใจให้นิ่ง บอกเขาตรงๆว่าไม่อยากเจอกันอีก พระมหาเทพไม่สะทกสะท้านแถมแก้ตัวอย่างหน้าไม่อายว่าขาวฆ่าตัวตาย ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

    “ก็ถ้าคุณพระไม่บังคับแม่ขาวกินยาขับเลือด แม่ขาวจะคิดสั้นรึ แลนั่นก็เลือดในอกคุณพระแท้ๆ คุณพระยังทำได้ แล้วฉันจะกล้าอยู่ใกล้คุณพระได้อีกอย่างไร”

    “มันคนละเรื่องกันนา เรื่องแม่ขาว ฉันทำเพราะจำเป็น แต่กับแม่สาลี่ เราก็ช่วยเหลือกันดีมาตลอดไม่ใช่รึ”

    “แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าวันไหนคุณพระจะมีความจำเป็นต้องฆ่าฉันขึ้นมา”

    “ฉันจะฆ่าแม่สาลี่ด้วยเหตุอันใดเล่า มีแต่จะเอาโชคลาภมาให้แม่สาลี่เท่านั้น”

    สาลี่ยิ้มเยาะ รู้ทันอีกฝ่ายว่าหวังให้เธอช่วยเรื่องโครงการต่อเรือที่สามีเธอเป็นคนคุม แต่เพราะยังหวั่นวีรกรรมอำมหิตของเขาเลยไม่อยากเสี่ยง พระมหาเทพเห็นท่าไม่ดีเลยงัดไม้เด็ดมาหลอกล่อ ด้วยการเสนอตัวจะช่วยคิดแผนใส่ร้ายเย็นไม่ให้ได้เผยอเป็นเมียอีกคนของพระยาสีหโยธิน!

    แผนการของพระมหาเทพเริ่มต้นในช่วงสายของวันเดียวกัน ด้วยการหอบผ้าผืนงามห่อใหญ่มอบให้สาลี่นำไปกำนัลแย้ม เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ระหว่างที่ตัวเองยกหีบเครื่องประดับมีราคาไปกำนัลอีกต่อ

    แย้มไม่ทันระวังมัวสนใจดูผ้าจากสาลี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ พระมหาเทพเลยฉวยจังหวะนี้ส่งสัญญาณให้ลูกน้องแอบหยิบแหวนจากหีบ แล้วแกล้งโวยวายหลังจากนั้นว่าแหวนหาย!

    พระมหาเทพแกล้งทำเป็นหวังดีเสนอจะซื้อของใหม่มาชดใช้นายห้าง เพราะเครื่องประดับเหล่านี้เขานำมาให้คุณหญิงเลือกเท่านั้นยังไม่ได้ซื้อมา แต่แย้มไม่ยอมเห็นว่าตนต้องรับผิดชอบ หากมีของมีค่าหายบนเรือน

    บ่าวไพร่เรือนพระยาสีหโยธินจึงต้องช่วยกันตามหาแหวนหลังจากนั้น ซึ่งก็เข้าทางพระมหาเทพกับสาลี่ จะใส่ร้ายเย็น ด้วยการนำแหวนไปซ่อนบนเรือนพักของฟัก โดยมีแอบสวมบทพยานนำคนของคุณพระไปตามหาด้วยตัวเอง

    เย็นหน้าซีดเผือดละล่ำละลักบอกว่าไม่ได้เป็นขโมย แต่สาลี่ก็ไม่ยอมแถมเรียกบุญมีกับม้วนมาร่วมเป็นพยาน ยื่นข้อเสนอร่วมกับพระมหาเทพจะเอาเย็นมาลงโทษให้ได้ แย้มลังเลเพราะเชื่อแน่ว่าเย็นไม่ใช่ขโมย แต่ก็ไม่มีหลักฐานหรือพยานยืนยัน จนสาลี่เกือบได้สั่งเฆี่ยนเย็นอยู่แล้วถ้าเที่ยงจะไม่ไปตามพระยาสีหโยธินกลับมาเสียก่อน!

    ooooooo

    สีหน้าเด็ดเดี่ยวของเย็นที่เหมือนจะยินยอมรับโทษ แต่หัวเด็ดตีนขาดก็จะไม่รับผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ทำให้พระยาสีหโยธินตัดสินใจทำบางอย่าง ด้วยการเรียกแย้ม พระมหาเทพและแอบไปคุยในห้อง

    แอบเล่ารายละเอียดทุกอย่างให้ฟังอีกครั้ง เริ่มตั้งแต่แหวนหาย จนกระทั่งหาเจอที่ใต้หมอนของเย็น แย้มนิ่วหน้าไม่เข้าใจว่าสามีจะทำอะไร จนต้องเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้

    “ขอประทานโทษนะเจ้าคะ ที่แอบเล่ามา ฉันยังไม่เห็นจะเป็นข้อผิดแปลกประการใดเลยเจ้าค่ะ”

    “เพลานี้ยังไม่ผิดแปลกดอกคุณหญิง แต่คุณหญิงกับคุณพระได้ยินกันชัดแล้วนะ ว่าแหวนถูกซ่อนไว้ใต้หมอน”

    กว่าพระมหาเทพจะรู้ตัวว่าเสียรู้เกลอรัก ก็เมื่อได้ยินพระยาสีหโยธินซักไซ้ลูกน้องตนว่าหาแหวนเจอที่ใดและใครเป็นคนเจอ ลูกน้องพระมหาเทพไม่รู้เรื่องตอบตามตรงว่าพบแหวนในตู้และแอบเป็นคนพบ แผนใส่ร้ายทั้งหมดเลยเป็นโมฆะ เพราะทั้งแอบและลูกน้องพระมหาเทพให้การไม่ตรงกัน!

    แอบหน้าซีดเผือด ต่างจากพระยาสีหโยธินเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปพูดกับแย้มและพระมหาเทพ

    “คุณหญิงกับคุณพระได้ยินชัดแล้วกระมัง อันที่จริง... คดีนี้มีข้อพิรุธแต่แรก เพราะหากฉันขโมยของมีค่าเช่นนี้ ฉันคงไม่โง่เอาไปเก็บไว้ใต้หมอนตัวเอง รอคนมาค้นเจอดอก”

    บุญมีกับม้วนสบตากันอึ้งๆ ดูท่าคดีจะพลิก เย็นพ้นข้อกล่าวหาและแอบกลายเป็นคนผิด พระมหาเทพร้อนตัว กลัวถูกซัดทอดลุกพรวดถีบลูกน้องกระเด็นพร้อมก่นด่าเสียงเข้ม

    “อ้ายสารเลว! มึงกล้าทำเรื่องจัญไรใส่ร้ายคนอื่นเชียวรึ”

    ไม่ใช่แค่ลูกน้องคุณพระที่ต้องลนลานด้วยกลัวความผิด สาลี่ก็ตะลึงไม่แพ้กันก่อนจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินสามีคาดคั้นความจริงจากบ่าวคนสนิท แอบชำเลืองมองเจ้านายสาวแล้วตัดสินใจก้มกราบท่านเจ้าคุณ

    “เป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ บ่าวทนไม่ได้ที่อีเย็นจะรุ่งเรือง จึงวางแผนใส่ร้าย แต่บ่าวกระทำไปแต่ผู้เดียว ไม่มีผู้ใดในเรือนนี้รู้เห็นทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”

    คำสารภาพของแอบทำให้เย็นรอดตัวไปได้ บุญมีกับม้วนเลยฉวยโอกาสนี้ซ้ำเติมแอบยุให้ท่านเจ้าคุณลงโทษอย่างสาสมไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง แย้มพยายามไกล่เกลี่ยเหมือนเคยแต่ก็ไม่ได้ผล พระยาสีหโยธินโกรธมาก และตัดสินโทษให้เฆี่ยนแอบอย่างหนักจะได้ไม่เหิมเกริมใส่ร้ายเย็นเช่นนี้อีก

    สาลี่รู้สึกผิดมากที่บ่าวคนสนิทต้องรับโทษแทน และทนดูไม่ได้จนต้องไปสั่งให้เลิกเฆี่ยน ฟักไม่ยอม เพราะถือคำสั่งของท่านเจ้าคุณเป็นที่ตั้ง สาลี่เลยโวยลั่น ขู่จะทำโทษ

    ฟักลอบถอนใจยาวก่อนจะคุกเข่าพนมมือ “บ่าวไม่กล้าทำให้คุณสาลี่ขุ่นเคืองใจดอกเจ้าค่ะ แต่บ่าวเป็นหัวหน้าทาส รับคำสั่งท่านเจ้าคุณมาให้ลงโทษนังแอบ ถ้าบ่าวไม่ทำ ก็จะมีผิดติดตัว จึงไม่อาจตามใจคุณสาลี่ได้เจ้าค่ะ”

    “อีฟัก! มึงกล้าลองดีกับกู กูจะให้มึงเห็นดีประเดี๋ยวนี้ จับอีฟักไว้ แล้วเฆี่ยนมันให้เท่ากับที่เฆี่ยนอีแอบ”

    พวกทาสมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ไม่มีใครกล้าจับฟักตามสั่ง หัวหน้าทาสสาวใหญ่เลยต้องพูดเอง

    “บ่าวทำหน้าที่ของบ่าวเสร็จ บ่าวจะตามคุณสาลี่ไปหาท่านเจ้าคุณเองเจ้าค่ะ ถ้าท่านเจ้าคุณเห็นว่าบ่าวควรถูกลงโทษ บ่าวจะยอมรับโทษโดยไม่ปริปากเจ้าค่ะ”

    สาลี่โมโหจะตบฟักให้หายคลั่ง โชคดีที่แอบโพล่งขึ้นก่อน “แม่คุณของบ่าว...บ่าวทำผิด ควรแก่โทษแล้ว อย่าให้ความเมตตาของคุณสาลี่ ย้อนกลับมาเป็นภัยแก่ตัวคุณเองเลยนะเจ้าคะ ให้บ่าวได้รับโทษเถิดเจ้าค่ะ”

    พูดจบก็เบือนหน้าไปทางฟัก ขอร้องให้รีบสำเร็จโทษเสียก่อนจะทนไม่ไหว หัวหน้าทาสสาวใหญ่นับถือน้ำใจแอบมากแต่คำสั่งท่านเจ้าคุณถือเป็นคำขาดเลยจำต้องสั่งเฆี่ยนจนครบ

    ooooooo

    แอบถูกเฆี่ยนจนหลังแตกยับ สาลี่รู้สึกผิดมากใส่ยาให้บ่าวคนสนิท พลางขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคืองอย่างที่สุด จนหมายมั่นจะต้องล้างแค้นเอาคืนจากเย็นให้ได้สักวัน!

    เย็นไม่รู้ตัวว่าจะมีภัยถึงตัวมัวอึ้งเมื่อได้รู้จากท่านเจ้าคุณว่าเที่ยงเป็นคนตามเขามาช่วย พระยาสีหโยธินเห็นอาการทาสสาว ก็เดาได้ว่าคงมีเรื่องบางอย่างและก็เห็นจริงเมื่อได้พูดจาเปิดอกกับเที่ยงในเวลาต่อมา

    “เอ็งชอบเย็นรึอ้ายเที่ยง” เที่ยงหน้าเสีย แต่พระยาสีหโยธินกลับยิ้มน้อยๆ “ข้าอาบน้ำร้อนมาก่อนเอ็ง แลมีเมียมาแล้วสามคน ทำไมจะดูไม่ออก แต่เอ็งไม่ต้องกลัว ข้าเชื่อใจเย็น ไม่ถือโทษเอ็งดอก”

    “ท่านเจ้าคุณเชื่อใจคนถูกแล้วขอรับ เพราะคนที่นังเย็นมีใจให้ คือท่านเจ้าคุณ มิใช่กระผม”

    พูดจบก็ยกมือไหว้แล้วกลับเรือนพัก ทิ้งพระยาสีหโยธินให้มองตามนิ่งๆ เห็นใจทาสหนุ่มไม่น้อย

    “ข้าชอบน้ำใจเอ็งนักอ้ายเที่ยง แต่ไม่ควรมารักหญิงคนเดียวกันเลย”

    แผนใส่ร้ายเย็นล่มไม่เป็นท่า สาลี่เลยจะบอกปัดพระมหาเทพไม่ช่วยเรื่องโครงการต่อเรือ แต่ข้อเสนอของคุณพระก็เย้ายวนใจเหลือเกิน โดยเฉพาะข้อที่ว่า เขาจะใช้หนี้พนันและให้หยิบยืมไปเล่นอีก

    “แม่สาลี่อย่ากลัวเลย ฉันสาบานว่าฉันไม่เคยคิดร้ายกับแม่สาลี่ แลแม่สาลี่ลองตรองดู ว่าที่แม่สาลี่เทียมหน้าเทียมตากับคุณหญิงแย้มได้เป็นเพราะกระไร ถ้าไม่ใช่เพราะแม่สาลี่ช่วยเหลือฉันรึ หากแม่สาลี่จะเลิก ก็คงต้องยอมเป็นรองคุณหญิงแย้มตลอดไป ถ้าเช่นนั้น...ก็สุดแต่ใจแม่สาลี่เถิด”

    นับว่าพระมหาเทพตีถูกจุด เพราะสิ่งเดียวที่สาลี่ยอมไม่ได้และไม่มีวันยอม คือเป็นรองแย้ม!

    จบเรื่องวุ่นวายบนเรือนใหญ่ ทุกอย่างก็คืนสู่สภาพปกติ เย็นได้รับผ้าผ่อนและเครื่องหอมมากมายจากแย้ม เพื่อเตรียมตัวเข้าหอในอีกไม่กี่วัน แต่แทนที่ทาสสาวจะมีความสุขกลับคิดถึงบ้านและครอบครัวอย่างบอกไม่ถูก

    “ฉันอยู่ดีมีสุข แต่มิรู้ว่าพ่อแม่แลพี่ชายฉันจะเป็นอย่างไรบ้าง”

    ฟักส่ายหน้าเบาๆ เวทนาชะตากรรมของทาสสาวนัก

    “เอ็งคิดถึงพ่อแม่ก็เขียนจดหมายไปหาซี เอ็งเป็นหนังสือไม่ใช่รึ ฝากใครที่เอ็งรู้จักไปก็ได้”

    “ฉันไม่รู้จักใครเลยจ้ะพี่ฟัก พ่อเอาฉันมาขัดดอกให้คุณหญิง รอว่าพ่อมีเบี้ยเมื่อใดก็จะมาไถ่ตัวฉันไป ฉันรู้อยู่แค่นั้น แม้แต่ทางกลับบ้าน ฉันยังกลับไม่ถูกเลย”

    “เวรกรรม...แล้วข้าจะช่วยเอ็งได้อย่างไรเล่า นังเย็นเอ๊ย...”

    ไม่ใช่แค่เย็นเท่านั้นที่คิดถึงบ้าน ทุกคนในครอบครัวก็คิดถึงเธอเช่นกัน โดยเฉพาะพ่อแม้จะป่วยหนักแต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ตัดสินใจขายลูกสาวเพื่อแลกกับเบี้ยอัฐยังชีพ ยืนพี่ชายคนเดียวของเย็นพยายามเกลี้ยกล่อมพ่อให้กู้เงินเพิ่ม จะได้หาเงินมาไถ่ตัวเย็น แต่พ่อและแม่ก็ไม่ยินยอมกลัวจะติดหนี้มากกว่าเดิม

    แต่กระนั้น...ยืนก็ไม่ยอมแพ้ ตัดสินใจบากหน้าไปพบทิดอ่ำเพื่อขอที่อยู่น้องสาว ทิดอ่ำอึกอักไม่อยากบอกเพราะพ่อของอีกฝ่ายเคยขอไว้ แต่ก็เห็นใจยืนไม่น้อยเลยยอมบอกด้วยความเวทนา

    ooooooo

    แผนล้วงข้อมูลโครงการต่อเรือจากพระยาสีหโยธินเริ่มในคืนเดียวกันนั่นเอง โดยสาลี่ฉวยโอกาสตอนท่านเจ้าคุณหลับสนิท แอบเอาดินเหนียวไปปั๊มกุญแจห้องทำงานของเขา และอีกหลายวันต่อมา

    พระมหาเทพก็ดำเนินแผนขั้นต่อไป ด้วยการถ่วงเวลาท่านเจ้าคุณไว้ที่วัด ระหว่างที่สาลี่บุกถึงห้องทำงานสามี เพื่อคัดลอกข้อมูล

    ในที่สุดวันส่งตัวของเย็นก็มาถึง แย้มกับนมแสงวุ่นวายกันใหญ่ เตรียมตัวทาสสาวให้เป็นเมียน้อยอีกคนของท่านเจ้าคุณ ต่างจากเที่ยงช้ำใจนักหนา เพราะคืนสำคัญของเย็นเป็นคืนเดียวกับที่เขาต้องขึ้นชกในงานวัด ในนามนักมวยของพระยาสีหโยธินสู้กับนักมวยของพระมหาเทพ

    เที่ยงงุ่นง่านใจมาก เลยไประบายอารมณ์ด้วยการซ้อมมวยอย่างหนัก แอบผ่านมาเห็น เลยอวยพรเขาให้โชคดี ทาสหนุ่มรู้สึกผิดมากซึ้งใจในความรักความห่วงใยของอีกฝ่าย แต่ก็ตอบรับความรู้สึกไม่ได้จริงๆ

    บุญมีเป็นอีกคนที่อยากอวยพรทาสหนุ่ม ด้วยการจะยกสร้อยพระให้ แต่เที่ยงก็ไม่ยอมรับ จนเกิดยื้อยุดกันไปมา กระทั่งม้วนผ่านมาเห็น บุญมีตึงเปลี่ยนท่าทีเป็นดุด่ากลบเกลื่อน เที่ยงถึงกับงงเดาใจเจ้านายสาว
    ไม่ถูกเลยจริงๆ

    สาลี่หงุดหงิดใจมากที่ท่านเจ้าคุณจะเข้าหอกับเมียน้อยคนใหม่ แต่ติดที่ต้องเอาเอกสารซึ่งแอบคัดลอกจากห้องทำงานของเขาไปให้คุณพระ เลยจำต้องออกไปวัด พระมหาเทพเปิดดูด้วยความพอใจมาก แม้ข้อมูลจะน้อย ไม่มากและละเอียดอย่างที่ต้องการ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

    แย้มกับนมแสงช่วยกันเตรียมตัวเย็นจนเกือบถึงเวลาฤกษ์ จึงพาว่าที่เมียน้อยคนใหม่ของท่านเจ้าคุณไปห้องพักบนเรือนใหญ่ เย็นกวาดตามองห้องใหม่ของตนด้วยแววตาตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะหน้าเจื่อน เมื่อคิดได้ว่าตนเป็นแค่เมียทาส คงไม่มีวาสนาพอจะขึ้นมาอยู่เรือนใหญ่

    “อย่ากังวลไปเลย เย็นได้ปลดปล่อยเป็นไทมิใช่ทาสแล้ว เย็นย่อมมีศักดิ์จะได้อยู่บนเรือนเช่นเดียวกับฉัน”

    แย้มปลอบให้สบายใจ โดยมีนมแสงช่วยเสริม

    “อยู่ด้วยกันบนเรือน มีกระไรก็ช่วยเหลือกัน น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า อย่าได้เอาเรื่องศักดิ์ฐานะมาคิดมากเลยนะ”

    เย็นจะก้มกราบด้วยความซึ้งใจ แย้มร้องห้าม แต่เย็นก็ไม่ยอม ดึงดันจะกราบให้ได้

    “ให้บ่าวได้กราบคุณหญิงเถิดเจ้าค่ะ นับแต่บ่าวเกิดมา ไม่เคยมีใครดีกับบ่าวเช่นนี้มาก่อนเลย ไม่นับที่คุณหญิงมีบุญคุณช่วยชีวิตบ่าวไว้ เพียงแค่เมตตาที่คุณหญิงมีให้ ชาตินี้บ่าวก็ทดแทนไม่หมดแล้วเจ้าค่ะ”

    “ถ้าจะทดแทนบุญคุณ ก็เริ่มจากการไม่เรียกตัวเองว่าบ่าวอีก แลไม่ต้องกราบไหว้กระไรทั้งนั้น ทำได้รึไม่เล่า...”

    ooooooo

    ในที่สุดฤกษ์ส่งตัวเย็นก็มาถึง เช่นเดียวกับเวลาขึ้นชกของเที่ยงในงานวัด พระมหาเทพลำพองใจมาก มั่นใจว่านักมวยของตนต้องชนะนักมวยของพระยาสีหโยธินเกลอรักเป็นแน่ ส่วนเที่ยง...ไม่ได้สนใจท่าทีคุณพระนัก มัวปล่อยตัวปล่อยใจเหม่อลอยถึงเรือนใหญ่...ด้วยช้ำใจยิ่งนักที่ต้องเสียเย็นให้ท่านเจ้าคุณ

    ด้านเย็น...ไม่ได้มีจิตใจนึกถึงเที่ยงเลย ด้วยกำลังประหม่าสายตาแพรวพราวของท่านเจ้าคุณในห้องหอ

    “เหตุใดต้องหลบตาฉันด้วย หันมามองกันสักหน่อยไม่ได้รึ”

    “ท่านเจ้าคุณมีกระไรก็พูดมาเถอะเจ้าค่ะ บ่าวฟังอยู่ มิต้องหันไปก็ได้”

    ท่านเจ้าคุณแกล้งดุ “เรียกตนเองว่ากระไรนะ”

    “บ่าว...เอ่อ...ฉันขอประทานโทษเจ้าค่ะ”

    “ต้องอย่างนี้ซี...แม่เย็นของฉัน”

    พูดจบก็ดึงตัวว่าที่เมียคนใหม่มากอด ก่อนจะเอ่ยถามเสียงหวาน

    “แม่เย็น...แม่เย็นรักฉันบ้างหรือไม่”

    เย็นเขินจัด หน้าแดงก่ำ “ไม่รู้เจ้าค่ะ”

    “จนส่งตัวเข้าหอแล้ว แม่เย็นยังไม่รู้ใจตัวเองอีกรึ”

    “แม้ฉันจะเกิดมาต้อยต่ำ แต่ขึ้นชื่อว่าหญิงแล้ว ไม่มีผู้ใดถูกสอนให้บอกรักชายก่อนดอกเจ้าค่ะ”

    “ถ้าเช่นนั้น...ฉันบอกแม่เย็นก่อนก็ได้ ฉันรักแม่เย็นนะ”

    เย็นอายมาก แต่ก็ปลื้มใจยิ่งนัก ท่านเจ้าคุณเองก็ชอบใจมาก เชยคางเธอขึ้นสบตา

    “ว่าอย่างไรเล่า ฉันรอฟังคำตอบให้ชื่นใจอยู่”

    “ฉันรักแลเทิดทูนท่านเจ้าคุณยิ่งกว่าชีวิตเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินปลื้มใจมาก โอบกอดว่าที่เมียคนใหม่ด้วยความรักและหวงแหนสุดหัวใจ ก่อนที่เย็นจะผละห่างออกมา เพื่อเป่าขลุ่ยให้เขาฟังเหมือนทุกๆคืน ท่านเจ้าคุณชอบใจมาก แม้เธอจะเป่าได้เพลงเดียวก็ไม่คิดเบื่อ

    “วันนี้ไม่เบื่อ แต่วันหน้าคงไปฟังจากผู้อื่นกระมังเจ้าคะ”

    ถ้อยคำกระเง้ากระงอด ทำให้ท่านเจ้าคุณถึงกับหัวเราะถูกใจ “ฉันเป็นชายเจ้าชู้ก็จริง แต่มิใช่ชายไร้น้ำใจ แม่เย็นอย่าได้กลัวเลยว่าฉันจะเบื่อแม่เย็นจนไปมีคนอื่น เพราะรักที่ฉันมีต่อแม่เย็นนั้น จะไม่มีวันแปรเปลี่ยนเป็นอันขาด”

    คำสัญญารักของท่านเจ้าคุณ ทำให้เย็นใจละลาย ยอมเอนกายบนเตียงให้เขาเชยชมให้สมใจรัก แต่กระนั้นก็ตัวสั่น เพราะไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน พระยาสีหโยธินเลยต้องปลอบขวัญ

    “อย่ากลัวไปเลย ฉันรักเย็น ฉันจะทะนุถนอมเย็นเป็นอย่างดี อย่าได้หวาดกลัวกระไรอีกเลยนะ”

    เย็นเข้าหอกับท่านเจ้าคุณแล้วด้วยความแช่มชื่นและเต็มใจ เที่ยงเลยได้แต่โหยไห้และอาลัยจนไม่มีแก่จิตแก่ใจจะชกมวยปล่อยให้คู่ต่อสู้เล่นงานจนเกือบลุกไม่ขึ้น แต่พลันภาพเย็นได้สมรักกับท่านเจ้าคุณก็ผุดขึ้นในหัว ทาสหนุ่มเลยของขึ้นเกิดแรงฮึดลุยเล่นงานคู่ต่อสู้คืนจนชนะการแข่งขันได้ในที่สุด!

    ooooooo

    สาลี่แค้นใจมากที่เย็นได้เป็นเมียน้อยท่านเจ้าคุณโดยสมบูรณ์ เลยรอเวลาถึงเช้าตรู่ของวันต่อมาส่งแอบไปเชิญตัวสามีมาที่เรือน โดยอ้างว่าตนไม่ค่อยสบาย นมแสงรู้ทันแผนของเธอเลยพยายามขวางไว้

    “ข้าคงให้เอ็งไปรบกวนท่านเจ้าคุณไม่ได้ดอก แต่ข้าจะให้คนตามหมอไปดูคุณสาลี่ให้ก็แล้วกัน”

    แอบลอยหน้าลอยตาโต้กลับ “ถ้าแค่ไปตามหมอ อีฉันไปตามเองได้เจ้าค่ะ แต่ท่านเจ้าคุณเคยสั่งไว้ ว่าหากคุณสาลี่เป็นกระไรให้รีบมากราบเรียน ถ้าอิฉันไม่ทำจะมีความผิด คุณนมรับโทษแทนอิฉันได้หรือเจ้าคะ”

    นมแสงถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าแอบจะกล้าต่อปากต่อคำกับตนเช่นนี้ ร้อนถึงแย้มต้องออกโรงเอง

    “ถ้าเช่นนั้น ให้ฉันไปดูอาการแม่สาลี่แทนท่านเจ้าคุณเองก็แล้วกัน อย่างไรเสีย...หน้าที่ดูแลทุกข์สุขผู้คนในเรือนนี้ก็เป็นของฉันอยู่แล้ว แลหากท่านเจ้าคุณจะตำหนิ แอบก็บอกว่าเป็นคำสั่งของฉันเถิด”

    แอบถึงกับพูดไม่ออก ต้องยอมให้แย้มกับนมแสงตามไปดูอาการเจ้านายสาวถึงเรือน สาลี่ไม่พอใจมาก และทันทีที่ได้อยู่ตามลำพังกับแย้มก็แกล้งพูดประชดและแดกดัน

    “เป็นพระคุณเหลือเกินเจ้าค่ะที่คุณหญิงเมตตามาดูแลฉันแทนท่านเจ้าคุณ ภายหน้า...ฉันจะสั่งสอนลูกให้สำนึกในบุญคุณคุณหญิงนะเจ้าคะ”

    แย้มไม่ถือสายิ้มบางๆก่อนจะตอกกลับ “เรื่องเล็กน้อย แม่สาลี่อย่าใส่ใจเลย แลท่านเจ้าคุณมีเมียหลายคน ก็อาจมีลูกตามๆกันมาอีก อย่าให้ลูกๆทุกคนต้องมารุมสำนึกในบุญคุณของฉันเพียงคนเดียวเลย”

    “ลูกที่เกิดจากเมียคนอื่น ก็ไม่เหมือนเกิดจากฉันดอกเจ้าค่ะ”

    “กระนั้นรึ...แต่ฉันว่าท่านเจ้าคุณขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรม ย่อมรักลูกทุกคนเสมอกัน มิเกี่ยงดอกว่าเกิดจากผู้ใด”

    สองเมียต่างลำดับชั้นจ้องหน้าอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนจะแยกจากกันหลังจากนั้น สาลี่หัวเสียมาก แต่ก็ทำได้แค่มองตามแย้มเคืองๆ และบ่นพึมพำกับบ่าวคนสนิท...ต้องหาทางเอาคืนคุณหญิงมาทีหลังนั่นให้ได้!

    แย้มก็หงุดหงิดใจไม่แพ้สาลี่ แต่เพราะไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น และเป็นคนมีเหตุผลเลยพอเข้าใจได้ ว่าอีกฝ่ายคงงุ่นง่านเพราะความหึงหวง เลยออกอาการพาลพาโลไม่เลือกเช่นนี้

    แต่นมแสงกลับไม่คิดเช่นนั้น ด้วยรู้นิสัยและสันดานสาลี่ดี ว่าเจ้าคิดเจ้าแค้นและเจ้าแผนการเพียงใด

    “ใครมาได้ยินเข้า คงว่านมเข้าข้างแต่ฉัน ทั้งที่ฉันก็เจ้าแผนการไม่น้อยกว่าแม่สาลี่นักดอก”

    “โอ๊ย...เทียบกันไม่ได้ดอกเจ้าค่ะ แต่แรก...คุณหญิงมิเคยคิดร้ายกับคุณสาลี่เลย มีแต่คุณสาลี่เท่านั้นที่รังควาญหาเรื่องคุณหญิงก่อน ถ้าเราไม่สู้ก็มีแต่รอวันตายเท่านั้นซีเจ้าคะ”

    “แม่สาลี่ชังฉัน ด้วยฉันมาทีหลัง แต่กลับได้เป็นภรรยาเอก แลได้ตำแหน่งคุณหญิง จะว่าไปน่าเห็นใจไม่น้อย”

    “น่าเห็นใจก็จริงเจ้าค่ะ แต่คุณหญิงเป็นเมียพระราชทาน มีศักดิ์เหนือคนอื่นตามธรรมเนียมแต่โบราณ คุณสาลี่จะมาถือข้อมาก่อนมาหลัง แล้วริษยาอาฆาตคุณหญิงจะถูกหรือเจ้าคะ แลสิ่งที่คุณสาลี่ทำนั้น ก็หยาบหยามนัก จะไม่ให้คุณหญิงปกป้องศักดิ์ของตนได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ...”

    ooooooo

    คำพูดของนมแสงพาแย้มย้อนอดีตไปเมื่อหลายปีก่อน สมัยที่เธอแต่งงานกับท่านเจ้าคุณใหม่ๆ และรับสาลี่มาเป็นอนุภรรยา วันนั้นเธอกับสามีไปทำบุญที่วัด สาลี่เฝ้ามองด้วยความอิจฉาและหึงหวง เพราะท่านเจ้าคุณมัวพะเน้าพะนอแต่เธอเลยแกล้งสะดุดจนขาแพลง

    ท่านเจ้าคุณซึ่งตอนนั้นเป็นแค่พระสีหโยธินเป็นห่วงอนุภรรยาคนสวยมาก แต่เพราะมีงานต้องรีบสะสาง เลยทิ้งภาระให้เป็นหน้าที่ของแย้ม สาลี่เลยฉวยโอกาสนี้ แกล้งโอดและขอร้องให้เมียหลวงที่ตนแสนชังนวดข้อเท้าให้!

    แย้มดึงตัวเองจากอดีตยังจำความรู้สึกกระอักกระอ่วนของตัวเองได้ดีที่ต้องนวดเท้าให้สาลี่ แม้วันเวลาจะผ่านไปนานหลายปีแล้วความเกลียดชังของอีกฝ่ายก็ดูจะไม่ลดลงเลย

    นมแสงได้แต่ถอนใจเหนื่อยหน่าย “คุณหญิงเหนือกว่าคุณสาลี่ทุกทาง มิว่าจะกิริยา มารยาท ชาติตระกูล สมบัติพัสถาน คุณสาลี่ยังกล้ารังควาญ มิต้องคิดเลยว่าวันใดที่คุณสาลี่เป็นต่อกว่า จะทำอย่างไรกับคุณหญิงบ้าง”

    “ฉันรู้จ้ะนม ก็อย่างที่นมบอกล่ะจ้ะ ถ้าไม่สู้ก็เท่ากับรอวันตายเท่านั้น ฉันถึงยกเย็นให้ท่านเจ้าคุณอย่างไรล่ะจ๊ะ”

    “แม้ท่านเจ้าคุณจะรักใคร่เมตตาเย็น แต่ก็เพียงทอนความยโสของคุณสาลี่ลงเท่านั้น ยังไม่เพียงพอดอกเจ้าค่ะ”

    “นมหมายความว่ากระไรจ๊ะ”

    “นมอยากให้คุณหญิงมีลูกกับท่านเจ้าคุณเจ้าค่ะ มีลูกด้วยกันวันใด วันนั้นคุณหญิงถึงจะมีความมั่นคง เพลานี้ท่านเจ้าคุณกำลังหลงใหลเย็น คุณหญิงก็ฉวยโอกาสที่ท่านเจ้าคุณอยู่ติดเรือนใหญ่ให้มากเข้าไว้ซีเจ้าคะ”

    ระหว่างที่แย้มครุ่นคิดถึงสิ่งที่นมแสงแนะนำ พระยาสีหโยธินกับเย็นกำลังตกในห้วงรักตามประสาพวกข้าวใหม่ปลามัน ท่านเจ้าคุณรักและหลงเมียน้อยคนใหม่มากถึงขั้นสั่งคนให้นำต้นสายหยุดมาลงนับสิบต้น เพื่อเป็นของขวัญวันแต่งงานให้เธอ เย็นตื่นตาตื่นใจมากกวาดตามองรอบสวนด้วยความชอบใจ จนท่านเจ้าคุณต้องเย้า

    “แม่เย็นชอบดอกสายหยุดมากรึ”

    “แต่ก่อน...ก็ชอบเหมือนดอกไม้อื่นเจ้าค่ะ แต่นับแต่ท่านเจ้าคุณให้มาปลูก ฉันก็นึกชอบมากขึ้นเจ้าค่ะ”

    “ถ้าชอบ...ฉันจะปลูกให้มากกว่านี้อีก แม่เย็นเห็นดอกสายหยุดคราใด จะได้นึกถึงฉัน ถ้าเห็นทุกวันก็นึกถึงฉันทุกวัน แม้ฉันต้องไปราชการ ไม่อยู่กับแม่เย็น แต่ก็เหมือนเราอยู่ด้วยกันอย่างไรล่ะ”

    เย็นมีความสุขมากคืนแต่งงานแสนหวานและความรักจากท่านเจ้าคุณ ทำให้เมียน้อยคนใหม่ไม่มี

    แก่ใจจะคิดถึงใครอื่นนอกจากสามีหมาดๆ โดยไม่รู้เลยว่าเที่ยงต้องบาดเจ็บปางตายแค่ไหน แม้จะชนะคู่ต่อสู้สร้างชื่อให้ท่านเจ้าคุณ แต่ก็ไม่มีใครสนใจไยดี นอกจากแอบ...ที่เฝ้าปรนนิบัติและดูแลจนเขาหายดีในที่สุด

    วันเวลาผ่านไปเป็นเดือน...พระยาสีหโยธินมีความสุขมาก โดยเฉพาะเวลาได้อยู่กับเย็น เที่ยงพยายามข่มใจไม่ให้คิดมาก แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ดีนักเลยตัดสินใจจะไถ่ตัวเพื่อออกจากเรือนท่านเจ้าคุณให้เร็วที่สุด

    ท่านเจ้าคุณเองก็ไม่ได้ขัดข้อง ยินดีด้วยแถมยกเงินค่าไถ่ตัวให้เป็นเงินตั้งตัวอีกต่างหาก

    “แต่เงินรางวัล ท่านเจ้าคุณก็ยกให้กระผมแล้วนะขอรับ”

    “เอ็งอยู่กับข้ามานานปีงานการไม่เคยขาดตกบกพร่อง แข่งมวยคราใด เอ็งก็เอาชนะให้ข้าได้ทุกครั้ง นับกันแล้ว ข้ายังได้มากกว่าหนี้ที่เอ็งติดข้าเสียอีก”

    เที่ยงซึ้งในน้ำใจของอีกฝ่ายมาก ก้มกราบและลงจากเรือนด้วยสีหน้านิ่งสงบ...เมื่อเย็นรู้เรื่องเที่ยงจะออกจากเรือน ก็อดใจหายไม่ได้ อยากไปล่ำลาตามประสาคนคุ้นเคยและเคยมีบุญคุณกันมา แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะฟักห้ามไว้

    “เอ็ง...เอ่อ...แม่เย็นเป็นเมียท่านเจ้าคุณ แม้จะเป็นแค่เมียกลางทาสี แต่ก็ถือว่าเป็นเมีย ได้ปลดจากทาสเป็นไท จะทำกระไรก็ต้องนึกถึงศักดิ์ศรีท่านเจ้าคุณให้มากไว้”

    “ฉันเพียงแค่ไปส่งพี่เที่ยงเท่านั้น ถือเป็นการไม่นึกถึงศักดิ์ศรีของท่านเจ้าคุณเชียวหรือจ๊ะ”

    “อ้ายเที่ยงมันคิดอย่างไรกับแม่เย็น แม่ก็แจ้งใจอยู่ แลบ่าวไพร่ก็รู้กันทั้งเรือน หากแม่เย็นลงไปส่งอ้ายเที่ยง จะมิถูกนินทาจนเสื่อมเสียไปถึงท่านเจ้าคุณรึ”

    “แต่พี่เที่ยงเคยช่วยเหลือฉันไว้มาก ฉัน...”

    “แม่เย็นหาทางทดแทนอ้ายเที่ยงทางอื่นเถิด อย่าเอาตัวไปใกล้ชิดเลย แม่เย็นก็รู้ว่าคนริษยาแม่มีมากนัก อย่าให้เรื่องเช่นนี้มาทำให้แม่เย็นต้องมัวหมอง แลนำความเดือดร้อนมาสู่ตนเองเลย”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:09 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์