นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    แม้จะปากดีต่อปากต่อคำบุญมีว่าไม่กลัวความลับเรื่องเข้าบ่อนจะแตก แต่ความจริงสาลี่ประสาทเสียมาก แอบไม่รู้เรื่องมัวก่นด่าบุญมีตามประสาคนรักนายใครแตะไม่ได้ จนสาลี่รำคาญเอ็ดลั่น

    “นังแอบ...นังโง่! ท่านเจ้าคุณเป็นถึงพระยา รูปร่างหน้าตาสง่างามหาที่ติไม่ได้ ถ้าอีบุญมีมันนอกใจไปหาทาสอย่างอ้ายเที่ยงก็โง่เกินคนแล้ว ที่มันเช็ดเหงื่อให้กันก็เพราะอีบุญมีมันกำพืดต่ำ เลยไม่ถือเนื้อถือตัวต่างหากเล่า”

    “อ้าว...แล้วเหตุใดคุณสาลี่ถึง...”

    “นังบุญมีมันรู้แล้วว่าข้าเข้าบ่อน ข้าเกรงว่ามันจะไปฟ้องท่านเจ้าคุณ เลยจงใจพูดยั่วให้มันโมโหยอมให้มันตบสักฉาด เท่านี้ก็มีข้ออ้างเล่นงานมันมิให้มันเปิดปากฟ้องท่านเจ้าคุณได้แล้ว แต่เอ็งก็ดันมาขวางจนเสียแผน นังโง่เอ๊ย!”

    “เวรกรรม...แม่คุณของบ่าว บ่าวจะไปทันปัญญาแม่คุณได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ...”

    แต่ถึงจะระแวงเรื่องบุญมีแค่ไหน สาลี่ก็ไม่เลิกวางอำนาจกับคนทั้งเรือน ไม่เว้นแม้กับแย้ม เพราะถือว่าตนตั้งท้องลูกคนแรกของท่านเจ้าคุณ เที่ยวโขกสับให้ทำโน่นนี่ตามใจชอบ โดยมีแอบเป็นมือเป็นเท้าให้บุญมีอยากสั่งสอนสาลี่ เลยจ้างนักเลงจำนวนหนึ่ง คนของบุญมาไปดักทำร้ายสาลี่กับแอบระหว่างทางกลับจากบ่อน สองนายบ่าวต่อสู้ขัดขืนเต็มกำลัง และเกือบตายคาป่าแล้ว ถ้าเย็นกับเที่ยงจะไม่ได้ยินเสียงกรีดร้อง และมาช่วยไว้ก่อน แต่กระนั้นสาลี่ก็อาการไม่ดี ปวดท้องอย่างหนักจนกลัวว่าจะแท้ง!

    ทาสทั้งเรือนต้องวิ่งให้อลหม่านหลังจากนั้น ทั้งตามหมอและต้มยากันให้วุ่นวาย โดยมีแอบคอยบงการทุกอย่าง ทั้งจิกทั้งขู่ จนใครก็ไม่อยากเข้าใกล้ ซึ่งกว่าอาการของสาลี่จะดีขึ้นก็ย่างเข้าวันใหม่แล้ว

    แย้มรับฟังเรื่องราวทุกอย่างด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่วายสงสัยเหตุใดสาลี่ถึงไปเจอโจรลอบทำร้ายในเวลาเช่นนั้นได้ บุญมีเห็นเป็นโอกาสดีเลยแฉความลับของสาลี่ว่าต้องเคราะห์ร้ายเพราะติดพนันโป!

    บุญมีสาแก่ใจมาก ทำให้ความลับของสาลี่แตกได้ จึงตกรางวัลกลุ่มนักเลงอย่างงามในเวลาต่อมา

    “ได้เบี้ยแล้วก็หลบซ่อนให้ดีอย่าให้นังสาลี่หรือคนในเรือนนี้เห็น เกิดมันจำหน้าได้จะวุ่นวายเสียเปล่า”

    “แม่นายอย่าห่วงเลย พี่บุญมากำชับมาแล้ว แต่มันน่าเจ็บใจนักหากไม่มีคนมาช่วยคงจัดการสำเร็จไปแล้ว”

    “ช่างเถิด...ถือว่าดวงนังสาลี่ยังไม่ถึงฆาตก็แล้วกัน แค่ได้ลดทอนความจองหองของนังสาลี่ไปบ้างข้าก็พอใจมากแล้ว แลเก็บลูกในท้องของมันไว้อาจเป็นคุณแก่เราก็เป็นได้”

    กลุ่มนักเลงนิ่วหน้าไม่เข้าใจ บุญมีเลยอธิบาย “สันดานอย่างนังสาลี่ หากคลอดลูกออกมาคงผยองพองขนกดขี่คนทั้งเรือน แลมันยังติดการพนันอีกความฉิบหายวายวอดไม่มาถึงอ้ายท่านเจ้าคุณครานี้แล้วจะมาถึงเมื่อใด”

    แต่ที่บุญมีคิดไม่ถึง คือสาลี่มีแผนตั้งรับแล้วด้วยการเก็บเรื่องหายดีจากอาการปวดท้องไว้รอเวลาท่านเจ้าคุณกลับมา และก็ไม่ต้องรอนานเลย เพราะสามีสุดที่รักกลับจากราชการในเย็นวันเดียวกัน

    ooooooo

    พระยาสีหโยธินไม่พอใจมาก เมื่อบุญมีฟ้องเรื่องสาลี่ถูกโจรทำร้ายระหว่างทางกลับจากบ่อน แย้มไกล่เกลี่ย ไม่ให้สามีหุนหันพลันแล่น แต่ก็ไม่ค่อยได้ผล เพราะท่านเจ้าคุณเกลียดการพนันมาก

    แรมทึ่งในความร้ายกาจของบุญมีที่ฉวยโอกาสนี้ ทำลายคู่แข่งอย่างสาลี่ นมแสงเลยบอกให้รอดูท่าทีจากสาลี่ เพราะถ้านับเรื่องปัญญาและความฉลาดแกมโกงแล้ว บุญมียังห่างชั้นจากสาลี่นัก

    แล้วก็จริงดังคาด แอบมาถึงเรือนใหญ่หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เพื่อรายงานเรื่องสาลี่ท้อง และอาจแท้งเพราะถูกทำร้ายเมื่อคืนก่อน พระยาสีหโยธินได้ยินว่าเมียน้อยกำลังจะมีลูก ก็ลืมความโกรธสิ้น รีบตามแอบไปเรือนสาลี่ด้วยความเป็นห่วง แย้มนั่งมองทุกอย่างด้วยแววตานิ่งสงบ ก่อนจะเบือนหน้ามาทางเย็น

    “เห็นแล้วกระมังเย็น ต่อไปฉันคงต้องพึ่งพาเจ้าแล้วนะ”

    “บ่าวจะทดแทนบุญคุณคุณหญิงให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

    เย็นเข้าใจความรู้สึกคุณหญิงดี เพราะอาการท่านเจ้าคุณเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ลืมความผิดทั้งหมดของสาลี่ จนน่ากลัวใจว่าหากคลอดออกมา สาลี่จะยิ่งผยองสักแค่ไหน

    บุญมีเจ็บใจมากที่แผนทำลายเมียน้อยคู่ปรับไม่สำเร็จ ต้องปล่อยให้ท่านเจ้าคุณไปปลอบใจและดูอาการสาลี่ ซึ่งสวมบทผู้ถูกกระทำได้อย่างยอดเยี่ยม จนท่านเจ้าคุณเชื่อสนิท

    “ถ้าไม่ติดว่าปวดท้องจนไม่เหลือเรี่ยวแรง ฉันจะก้มลงกราบเท้าขออภัยท่านเจ้าคุณเสียประเดี๋ยวนี้ ที่ทำให้ลูกของท่านเจ้าคุณต้องพลอยเสี่ยงอันตรายไปด้วยเจ้าค่ะ”

    “แม่สาลี่สำนึกผิดก็ดีแล้ว แต่ทีหน้าทีหลังอย่าไปข้องแวะกับการพนันอีกเลย โจรปล้นสิบครั้งยังเหลือเรือน ไฟไหม้เรือนสิบครั้งยังเหลือที่ทาง แต่เสียพนันครั้งเดียวแม้แต่ที่ซุกหัวนอนยังไม่มี ฉันถึงได้เกลียดการพนันนัก”

    “เจ้าค่ะ...ฉันไปเล่นก็ด้วยอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ไม่คิดเลยว่ามันจะนำภัยมาสู่ตัวเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินใจอ่อน ยอมให้อภัยเมื่อสาลี่สารภาพผิดและทำท่าเหมือนสำนึกได้จริงๆและอยู่ดูแลตลอดคืน จนกระทั่งได้ยินเสียงขลุ่ยลอยตามลม จึงได้นึกถึงเย็น ดวงหน้าสดใสและท่าทีเขินอายของทาสสาวช่างน่าหลงใหลนัก แต่เขาก็ห่วงลูกในท้องสาลี่มากจนไม่กล้าปลีกตัวไปหาเย็นอย่างที่ใจปรารถนา

    ท่าทีของพระยาสีหโยธินที่มีต่อสาลี่ทำให้แย้มต้องคิดหนัก และตัดสินใจจะยกเย็นให้เป็นเมียของท่านเจ้าคุณในเร็ววัน ม้วนแอบได้ยินพวกบนเรือนใหญ่คุยกันเลยรีบนำความไปบอกบุญมี

    ข่าวเย็นจะได้เป็นเมียน้อยอีกคนของท่านเจ้าคุณไม่ได้ทำให้บุญมีโกรธเคืองแต่อย่างใด นึกชอบใจด้วยซ้ำ ถึงกับกำชับม้วนให้ทำดีกับเย็นไว้ เพราะหวังร้อยไว้ใช้เป็นพวกในภายหน้า แต่ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด คือจะได้กันเย็นออกจากเที่ยง ทาสหนุ่มร่างกำยำที่เธอแอบมีใจให้มานาน

    “เอ็งทำดีแล้วนังม้วน ข้ามั่นใจว่าหากนังเย็นมันขึ้นเป็นเมียท่านเจ้าคุณเมื่อใดท่านเจ้าคุณต้องหลงมันแน่ ดีกับมันไว้ มันจะได้เป็นมือเป็นตีนให้ข้าภายหลัง”

    “แต่ถ้าท่านเจ้าคุณหลงมันจริง คุณบุญมีจะไม่เดือดร้อนหรือเจ้าคะ”

    “ท่านเจ้าคุณคงไม่โปรดปรานข้ามากหรือน้อยไปกว่านี้ดอก ต่อให้มีเมียใหม่อีกสิบคนข้าก็ยังเป็นเช่นเดิม แต่คนที่จะทุรนทุรายคือนังสาลี่ต่างหากเล่า”

    เที่ยงผ่านมาแถวนั้นพอดี บุญมีเลยแกล้งพูดเสียงดังหวังให้ทาสหนุ่มตัดใจจากเย็น

    “จำไว้นังม้วน ต้องปกปิดเรื่องนี้ รอให้คุณหญิงประกาศเอง ว่านังเย็นเปลี่ยนใจยอมเป็นเมียท่านเจ้าคุณแล้ว”

    “แล้วเหตุใดคุณบุญมีพูดเสียงดังนักเล่าเจ้าคะ ไหนว่าต้องปกปิดมิให้ใครรู้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

    “เอ็งอย่าเซ้าซี้มากความ นังเย็นมันก็หวังสุขสบาย มีเบี้ยอัฐใช้ไม่ขาดมือ แลต่อไปนังเย็นมันเป็นเมียท่านเจ้าคุณแล้ว ก็มีศักดิ์เป็นนายเอ็งด้วย อย่าลืมเสียเล่า”

    ooooooo

    ความจริงที่เพิ่งได้ยินจากเรือนบุญมี ทำให้เที่ยงร้อนรนมาก ต้องแล่นไปหาเย็นถึงเรือนฟัก เพื่อคาดคั้นความจริงจากปากให้รู้เรื่อง เย็นตกใจมากที่เที่ยงรู้เรื่องแล้ว แต่ก็ยืนยันไม่บอกเหตุผล

    “แต่ข้าอยากรู้ บอกข้ามาเถิดเย็น ว่าข้าเข้าใจเอ็งผิดไป เอ็งมิได้หลงในลาภยศจนเอาตัวเข้าแลกใช่หรือไม่”

    “พี่จะคิดอย่างไรก็ตามแต่ใจพี่เถิด แต่ฉันรับปากคุณหญิงท่านไปแล้ว จะดีชั่วอย่างไร ฉันก็ต้องทำตาม”

    “ที่แท้เอ็งก็เป็นคนเช่นนี้ เอาความสุขสบายเข้าหลอกล่อหน่อย ก็อ่อนเป็นขี้ผึ้งถูกเทียนลน เสียแรงที่ข้าเฝ้ารักเฝ้าฝันถึงเอ็ง แต่เอ็งกลับไม่ต่างจากหญิงที่ซื้อได้ด้วยเบี้ยเลย”

    ฟักนั่งฟังมาตลอด ทนไม่ไหว โต้แทนเย็น “หากนังเย็นมันเคยพูดจาให้ความหวังเอ็งแม้สักน้อย แล้วเอ็งจะโกรธจะเคือง ข้าจะไม่ว่าเลย แต่นี่นังเย็นมันก็ไม่เคยบอกว่าชอบพอเอ็ง แม้แต่ทำตัวให้คิด มันก็ยังไม่ทำ แต่เอ็งกลับมาพาลพาโลใส่มันเช่นนี้ จะถูกหรือวะอ้ายเที่ยง”

    “ใช่...พี่ฟักพูดถูก พูดถูกทั้งหมด ฉันมันโง่เง่า คิดไปเองคนเดียว คนอย่างอ้ายเที่ยง จะเอากระไรไปเทียบกับท่านเจ้าคุณ มันควรจะรู้ตัว แลหายโง่เสียได้ตั้งนานแล้ว”

    เที่ยงสะบัดหน้าจากไปแล้ว ทิ้งเย็นให้มองตามด้วยความอ่อนใจ ที่จู่ๆก็ถูกโกรธ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดตนเลย

    สาลี่พยายามกักตัวท่านเจ้าคุณ ไม่ให้ลงจากเรือน แย้มเลยบุกถึงเรือนอนุภรรยาคนสวย เพื่อแจ้งข่าวสามี ว่าเย็นเปลี่ยนใจยอมเป็นอนุภรรยาของเขาแล้ว

    สาลี่แค้นใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเรื่องเย็นจะได้เป็นเมียน้อยอีกคนของท่านเจ้าคุณแพร่สะพัดทั่วเรือนอย่างรวดเร็ว เหล่าทาสพากันเอาอกเอาใจ และทำดีกับเย็นอย่างออกนอกหน้า จนทาสสาวรู้สึกแปลก ฟักเลยต้องปลอบให้ทำใจ และเตรียมใจกับการณ์ข้างหน้า

    “พ้นคืนนี้ไปแล้ว ข้าก็จะไม่เตือนเอ็งอีก เมื่อเอ็งตัดสินใจแล้ว...หนทางข้างหน้า มันไม่สุขสบายนักหรอก”

    “ฉันรู้จ้ะ...แต่เพื่อทดแทนบุญคุณคุณหญิงท่าน ต่อให้ภายหน้าต้องลำบากกว่านี้สักเท่าใด ฉันก็จะทำจ้ะ”

    เย็นพยายามปรับตัว รอรับสถานะใหม่ที่จะมาถึงในไม่ช้า แต่เที่ยงยังทำใจรับไม่ได้ จนต้องไประบายอารมณ์คับแค้นใจ ด้วยการซ้อมมวยอย่างหนัก แอบผ่านมาเห็นเลยสารภาพรักกับเขาอีกครั้ง

    “ฉันรู้ว่าพี่ไม่รักฉัน แต่พี่อย่าพูดให้ฉันตัดใจเลย แม้พี่จะไม่เห็นค่าของฉัน แต่ฉันก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจจากพี่”

    เที่ยงถอนใจเหนื่อยหน่าย เห็นใจในความรักของแอบ แต่เขาก็ฝืนใจตัวเองไม่ได้

    “ข้าขอโทษที่ทำให้เอ็งเสียใจ แต่รักที่เอ็งมีให้ข้านั้น มันมากเสียจนทำให้ข้ากลัว”

    จบคำก็ผละหนี ทิ้งให้แอบมองตามด้วยความช้ำใจ เพราะเพียรพยายามเท่าไหร่ก็เปลี่ยนใจเที่ยงไม่ได้

    ooooooo

    แม้เย็นจะตกปากรับคำ ยอมเป็นเมียน้อยอีกคนแล้ว พระยาสีหโยธินก็อดคาใจไม่ได้ ว่าเหตุใดทาสสาวถึงเปลี่ยนใจ เลยขอให้แย้มเรียกเย็นมาพูดคุย เพราะไม่อยากได้ชื่อว่าฝืนใจใคร

    แต่เมื่อถึงเวลานัด สาลี่ก็กักตัวท่านเจ้าคุณ ไม่ยอมให้ไปไหนเหมือนเคย ด้วยการยกเรื่องลูกมาเรียกร้องความสงสารและเห็นใจ จนแย้มต้องให้เย็นกลับเรือนพัก เพราะเห็นว่าดึกแล้ว ท่านเจ้าคุณคงไม่ลงจากเรือนสาลี่แน่

    เย็นไม่คิดมาก จะกลับเรือนตามคำสั่ง แต่คงเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิต เลยได้พบท่านเจ้าคุณระหว่างทาง พระยาสีหโยธินรู้สึกผิดมาก และไม่รอจนถึงวันพรุ่ง ให้แย้มมาร่วมเป็นพยาน ตัดสินใจเปิดอกถามเย็นตรงๆ

    “แต่แรกที่คุณหญิงทาบทามเย็น เย็นไม่ตอบรับหรือบอกปัด แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงเปลี่ยนใจเล่า”

    “เพราะคุณหญิงเจ้าค่ะ คุณหญิงมีบุญคุณท่วมหัวบ่าว เมื่อคุณหญิงร้องขอ บ่าวจึงไม่กล้าบอกปัดเจ้าค่ะ”

    “แสดงว่าเจ้าโดนบังคับอย่างนั้นรึ”

    “มิได้เจ้าค่ะ...คุณหญิงมิเคยบังคับบ่าว แต่บ่าวอยากตอบแทนบุญคุณคุณหญิงเองเจ้าค่ะ”

    “อยากตอบแทนบุญคุณเท่านั้นรึ แล้วเจ้าไม่รักฉันบ้างหรือไร”

    เย็นเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ตะกุกตะกักตอบ

    “บ่าว...บ่าวไม่รู้ดอกเจ้าค่ะ บ่าวไม่เคยมีความรักกับใคร”

    ท่าทางเอียงอาย ไร้จริตมารยา ทำให้ท่านเจ้าคุณยิ้มกรุ้มกริ่ม เชยคางเธอขึ้นสบตา

    “ไม่รู้อย่างนั้นรึ...ไม่ยากดอก ถ้าเรารักใครสักคน เราก็อยากแต่จะเห็นหน้าคนผู้นั้น”

    ประกายตาระยิบระยับของเขา ทำให้เย็นหน้าร้อน ตัวสั่นด้วยไม่เคยใกล้ชิดชายคนไหนมาก่อน ท่านเจ้าคุณชอบใจมาก ประคองเธอให้ลุกยืนประจันหน้ากับตัว พร้อมกับเกี้ยวเสียงหวาน

    “เวลาอยู่ใกล้คนคนนั้น ใจก็เต้นรัวเหมือนย่ำกลอง”

    ความใกล้ชิดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ทำให้เย็นตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก ยิ่งได้ยินเสียงเขา ยิ่งใจเต้นแรง

    “มันเป็นความสุข หวานซึ้งในอก ยากจะบอกออกมาเป็นคำพูดได้หมด หากเจ้ารู้สึกเช่นนั้นกับใคร นั่นแหละคือความรัก...บอกฉันหน่อยเถิดเจ้า ว่าตอนนี้เจ้ารู้สึกเช่นไร”

    จบคำก็ดึงตัวมากอด เย็นเขินมาก แต่ก็ไม่ขัดขืนยอมให้เขาโอบกอด แทนคำตอบในหัวใจ ว่าตนก็มีใจให้เขาไม่ได้ถูกบังคับขืนใจให้มาเป็นเมียน้อยอย่างที่ใครๆคิด...

    เมื่อตกลงใจกันได้ พระยาสีหโยธินจึงแจ้งแก่แย้ม ว่ายอมรับเย็นเป็นเมียน้อยอีกคนในเช้าวันต่อมา

    “ฉันได้พูดคุยกับเย็นแล้ว รู้ว่าเย็นไม่ได้ถูกบังคับ ฉันก็โล่งใจ แต่คงไม่ถึงกับเป็นอนุภรรยาเหมือนแม่สาลี่กับแม่บุญมีดอก เพราะเย็นมีศักดิ์เป็นทาสมาก่อน แต่ฉันจะยกเย็นขึ้นเป็นเมียกลางทาสี แลเลี้ยงดูให้สุขสบายเสมอกัน”

    “ดีแล้วเจ้าค่ะ เป็นไปตามธรรมเนียม จะได้ไม่มีผู้ใดติฉินนินทาเอาได้”

    นมแสงกับแรมยินดีมาก และอาสาจะตระเตรียมห้องบนเรือนใหญ่ไว้ให้เย็น ไม่ต้องปลูกเรือนใหม่ ตามสถานะเมียกลางทาสี ซึ่งเป็นรองเมียน้อยอย่างสาลี่กับบุญมี เพราะเคยเป็นทาสมาก่อน

    อาการตื่นเต้นของท่านเจ้าคุณว่าแปลกสำหรับทุกคนบนเรือนใหญ่แล้ว อาการของเย็นกลับทำให้ฟักกลุ้มใจมาก เพราะหลังจากพูดคุยกับท่านเจ้าคุณเมื่อคืนก่อน ทาสสาวก็มีอาการเหมือนคนอยู่ในห้วงรัก จนน่ากลัวแทนว่าจะช้ำใจ เพราะฝันไว้มาก ว่าจะมีชีวิตแสนหวานหลังแต่งงานเป็นเมียน้อยของท่านเจ้าคุณ

    แต่กระนั้น...เย็นก็เป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่หยิ่งหรือผยองตนว่าจะได้เป็นเมียน้อยของท่านเจ้าคุณ อาสาทำงานโน่นนี่ให้คนอื่นเสมอ จนฟักอดเวทนาไม่ได้...คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาและเวรกรรม

    เย็นไปเก็บมะม่วงสุกในสวนให้ฟักในเย็นวันเดียวกัน แล้วอารมณ์ดีๆก็ต้องจางหาย เมื่อดันผ่านไปเห็นสาลี่ กำลังพูดจากับใครบางคนในสวน!

    พระมหาเทพนั่นเอง แวะมาเยี่ยมสาลี่ ตามประสาคนคุ้นเคยกัน แต่เหตุผลมากกว่านั้นคืออยากให้อนุภรรยาคนสวยของพระยาสีหโยธิน ช่วยนัดขาวออกมาพบ

    สาลี่เข้าใจว่าเป็นเรื่องธุรกิจ เลยรีบจัดการให้ แต่การณ์กลับตาลปัตร กลายเป็นเธอพาขาวมารับเคราะห์ ถูกบังคับกรอกยาขับเลือด เพราะขาวดันเป็นชู้และตั้งท้องกับพระมหาเทพ!

    ขาวดิ้นรนขัดขืน แต่ก็สู้แรงลูกน้องพระมหาเทพไม่ไหว ถูกจับกรอกยาจนได้ สาลี่รีบไปดูอาการด้วยความเป็นห่วง เพราะตัวเองก็กำลังจะเป็นแม่คน แต่กลับถูกด่าอย่างไม่มีชิ้นดี

    “นังหญิงชั่ว มึงหลอกกู ทำให้ลูกกูต้องตาย กูขอสาปแช่งมึง ให้มึงรับกรรมยิ่งกว่ากู นับร้อยนับพันเท่า!”

    สาลี่ผวามาก หลอนจนเก็บเรื่องนี้ไปฝันร้าย ร้องเรียกหาสามีไม่ขาดปาก แต่กว่าเขาจะมาที่เรือนก็ดึกโข

    “ฉันตั้งท้องลูกของท่านเจ้าคุณแท้ๆ ท่านกลับทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว”

    “คิดมากไปแล้ว ใช่เสียที่ไหนกันเล่า คนของท่านเจ้าคุณลุงมาพบฉันกลางดึกต่างหาก ฉันถึงต้องออกไปหา”

    “มืดค่ำป่านนี้ มีเรื่องกระไรกันอีกเล่าเจ้าคะ”

    “ก็แม่ขาว...อนุภรรยาของท่านเจ้าคุณลุงน่ะซีผูกคอตายบนเรือน!”

    ooooooo

    คำสาปแช่งของขาวตามหลอกหลอนสาลี่จนไม่เป็นทำอะไร แถมพาลพาโลหัวเสียใส่ทุกคน จนแม้แต่แอบก็เข้าหน้าไม่ติด สุดท้ายเมื่อทนไม่ไหว อนุภรรยาคนสวยก็แอบออกไปบ่อนโปของเครา

    สาลี่พยายามบอกตัวเองว่าแค่เล่นแก้เครียด แต่ดูท่ามือเธอจะไม่ค่อยดี เพราะเสียแทบทุกรอบ เคราเฝ้ามองตามอนุภรรยาคนสวยของพระยาสีหโยธินด้วยแววตาหื่นกระหาย จนพระมหาเทพต้องปราม

    “แค่คิดเท่านั้นนะโว้ย อย่าทำกระไรเป็นอันขาด ข้ายังต้องใช้งานอีนี่อีกมากนัก”

    “อย่าห่วงเลยขอรับ กระผมรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร เอ่อ... แล้วคุณพระจะให้แม่สาลี่เริ่มเสียพนันเมื่อใดดีขอรับ”

    “วันนี้เลย อีกไม่นานข้าจะมีงานใหญ่ แต่ดูท่าอีสาลี่มันคงหวาดกลัวข้าเสียแล้ว ฉะนั้น...ก็ให้มันติดหนี้ให้มากที่สุด มันจะได้ช่วยงานข้าโดยมิกล้าบิดพลิ้ว”

    ระหว่างที่สาลี่จมกับการพนันในบ่อน แย้มต้องต้อนรับพ่อค้าชาวจีนที่เคยรู้จักกันตั้งแต่รุ่นพ่อ ด้วยความอึดอัดใจ เพราะอีกฝ่ายพยายามเสนอข้าวของราคาแพง เป็นสินบนให้ช่วยเรื่องโครงการต่อเรือ

    แย้มรู้ดีว่าพระยาสีหโยธินได้รับมอบหมายให้ดูแลโครงการต่อเรือนี้ และคงไม่เล่นด้วยแน่ จึงปฏิเสธสินน้ำใจของเหล่าพ่อค้าด้วยความประนีประนอม แต่เมื่อท่านเจ้าคุณทราบเรื่องในบ่ายวันเดียวกัน ก็โกรธจนตัวสั่น

    “แล้วเหตุใดไม่ไล่ตะเพิดมันไป มีอย่างรึ...มาติดสินบาทคาดสินบนกันถึงในเรือน ดูแคลนกันเกินไปแล้ว”

    “ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้ดอกเจ้าค่ะ เขามาติดสินบนแล้วเราไม่รับ ก็เสียหน้ามากพอแล้ว หากยังไล่ส่งลงจากเรือนอีก จะอับอายกลายเป็นโทสะ แลเปลี่ยนเป็นอาฆาตกันเสียเปล่าๆ เท่ากับสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็นเลยนะเจ้าคะ”

    “ก็เพราะคุณหญิงเป็นคนใจดีน่ะสิ หากเป็นฉันล่ะก็...”

    “อย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ นี่เพียงแค่คนแรกเท่านั้น เพราะการที่ท่านเจ้าคุณได้คุมการต่อเรือ มันล่อตาล่อใจคนนัก ภายหน้าคงมีคนเช่นนี้เข้ามาอีกมาก”

    พระยาสีหโยธินรู้แก่ใจว่าแย้มพูดถูกทุกคำ แต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้ ก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ ถามถึงสาเหตุที่เธอแวะมาหาถึงที่ทำงาน แย้มส่งยิ้มบางๆให้สามี แล้วแจ้งข่าวดีว่าได้ฤกษ์ส่งตัวเย็นเข้าหอแล้ว

    “อีกไม่กี่วันดอกเจ้าค่ะ แต่มีข้อติดขัดอยู่บ้าง ฉันจึงต้องรีบมาบอกท่านเจ้าคุณไว้ก่อน”

    ท่านเจ้าคุณหน้าเสีย แย้มเลยรีบบอกให้สบายใจ

    “ดวงของท่านเจ้าคุณกับเย็นนั้นขัดกัน ท่านพระครูท่านเลยให้แก้เคล็ด ด้วยการไม่ให้ท่านเจ้าคุณกับเย็นพบปะหน้ากัน จนกว่าจะถึงวันส่งตัวเจ้าค่ะ เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยนะเจ้าคะ”

    ฤกษ์ส่งตัวไม่ได้มาพร้อมข่าวร้ายสำหรับพระยาสีหโยธินเท่านั้น แต่ทาสสาวก็ต้องเจ็บผิวแทบถลอก เมื่อแย้มสั่งให้ฟักขัดสีฉวีวรรณทาสสาวทุกวัน จนกว่าจะถึงวันส่งตัว

    แต่ที่เย็นไม่รู้คือระหว่างนั่งให้ฟักขัดตัวริมคลองหน้าเรือน พระมหาเทพก็ผ่านมาเห็นโดยบังเอิญ และติดตาต้องใจทาสสาวหน้าตาผ่องแผ้วของบ้านพระยาสีหโยธินเหลือเกิน จนหมายใจว่าจะต้องแวะเยี่ยมในเร็ววัน

    แย้มพอใจผลงานของฟักมาก เพราะทำให้เย็นผุดผาดขึ้นทันตาเห็น แต่กระนั้น...ว่าที่เมียน้อยคนใหม่ก็อดโอดไม่ได้ ทั้งเจ็บทั้งแสบและเมื่อยไปทั้งตัว กว่าจะเสร็จกรรมวิธีขัดสีฉวีวรรณแต่ละวัน

    ฟักส่งสายตาดุๆให้ เอ็ดไม่ให้โวยเพราะเป็นหน้าที่ จนแย้มต้องปลอบ “อดทนหน่อยเถิดเย็น ตอนฉันออกเรือนกับท่านเจ้าคุณ ลำบากกว่านี้มากนัก แต่ถือเสียว่าเป็นครั้งเดียวในชีวิตของลูกผู้หญิงที่จะสวยงามที่สุดก็แล้วกัน”

    เย็นรับปากจ๋อยๆ นมแสงเลยกำชับให้ระวังตัว อย่าให้ท่านเจ้าคุณเห็นหน้าก่อนฤกษ์วันส่งตัวเป็นอันขาด แย้มเชื่อว่าเย็นคงไม่มีปัญหา แต่สามีของเธอต่างหากที่น่าเป็นห่วง!

    ooooooo

    พระยาสีหโยธินหงุดหงิดงุ่นง่าน และไม่เต็มใจจะทำตามคำบอกของท่านพระครูจริงๆอย่างที่แย้มคาด เหมือนเช่นวันนี้ ที่เขาถูกขอร้องให้ลงเรือนทางด้านหลัง ไม่ให้ลงด้านหน้าเหมือนเคย

    แย้มพยายามกล่อมอย่างใจเย็น “ก็ทุกเช้า...เย็นจะต้องขึ้นเรือนมาทำความสะอาด เกิดเจอท่านเจ้าคุณขึ้นมา ก็เสียฤกษ์หมดสิคะ” ท่านเจ้าคุณหัวเสียมาก แย้มต้องเตือนสติ “ท่านพระครูท่านย้ำนักย้ำหนาว่าดวงขัดกัน หากจะฝืนรับเย็นเป็นเมีย ก็ต้องแก้เคล็ดเสียก่อน หาไม่จะนำความทุกข์มาให้ท่านเจ้าคุณกับเย็นเองนะเจ้าคะ”

    “เอาเถิดๆ หากฉันไม่ทำ ก็จะเป็นการไม่เชื่อฟังท่านพระครู แต่ขอให้คุณหญิงรู้ไว้ ว่าฉันไม่เต็มใจเลย”

    ฝ่ายบุญมี...ไม่ละความพยายามจะเล่นงานสาลี่ รอจังหวะที่อีกฝ่ายไปบ่อน แอบขึ้นเรือนใหญ่ไปฟ้องท่านเจ้าคุณ โดยมีม้วนเป็นพยานยืนยัน พระยาสีหโยธินโกรธมาก แล่นไปถึงเรือนสาลี่เพื่อตรวจดูให้เห็นกับตา แต่การณ์กลับตาลปัตร เพราะสาลี่กลับถึงเรือนทันเวลาพอดี และแอบปีนหน้าต่างมารับหน้าสามีเสียก่อน

    ม้วนกับบุญมีอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงว่าสาลี่จะกลับจากบ่อนทัน ซึ่งสาลี่ก็รู้ดี ปรายตามองอย่างเย้ยหยัน แล้วเริ่มสวมบทโศก ตัดพ้อสามีที่หูเบาตามเมียน้อยคู่ปรับมาจับผิดเธอถึงเรือน

    “ฉันสัญญาว่าจะไม่เล่นอีก เหตุใดไม่เชื่อใจกัน เสียแรงฉันตั้งท้องลูกท่านเจ้าคุณ แต่ท่านเจ้าคุณกลับไม่ไว้ใจ”

    สาลี่บีบน้ำตายกใหญ่ แล้วก็ผลุนผลันเข้าเรือน โดยมีแอบตามติด พระยาสีหโยธินถึงกับหน้าเสีย

    “แม่สาลี่! นังม้วน...เอ็งใส่ความเมียข้า หาว่าแม่สาลี่ไปบ่อน ทั้งที่หลับบนเรือนแท้ๆ เอ็งได้โดนดีแน่!”

    ขาดคำม้วนก็ถูกลากตัวไปลงโทษ ใช้กะลามะพร้าวตบปากหลายที โดยมีบุญมีตามไปดู แต่ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะหลักฐานคาตาคาปาก พระยาสีหโยธินไม่ได้สนใจใคร มัวเคาะประตูง้องอนสาลี่

    สาลี่ได้ยินเสียงรู้สึกผิดของสามีก็ย่ามใจ แกล้งโอดน้อยใจที่เขาตามจับผิด

    “ใครจะกล้าโกรธเจ้าคะ คนชั่วมีชนักติดหลังอย่างฉัน ขออยู่กับลูกในท้อง ไม่ขอพบหน้าท่านเจ้าคุณเจ้าค่ะ”

    “แม่สาลี่ไม่ผิดดอก ฉันผิดเองที่หูเบา ยกโทษให้ฉันเถิด”

    แอบสบตารู้ทันกับเจ้านายสาว ก่อนจะตะโกนบอกท่านเจ้าคุณให้กลับก่อน รอให้ใจเย็นกันกว่านี้ แล้วจะไปเชิญเขามาด้วยตัวเอง พระยาสีหโยธินไม่มีทางเลือก จำต้องกลับก่อน ทิ้งให้สองนายบ่าวมองตามเครียดๆ โดยเฉพาะสาลี่...เสียวสันหลังวาบ ไม่เคยคิดเลยว่าบุญมีจะเล่นงานได้เจ็บแสบขนาดนี้

    แต่ที่น่าเป็นกังวลกว่านั้น คือแม้จะเกือบถูกจับได้ แต่สาลี่ก็ไม่คิดเลิกเข้าบ่อน อย่างน้อยก็เวลานี้ เพราะเสียพนันไปมาก จักต้องถอนทุนคืน จึงจะถอนตัวได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

    เย็นเฝ้ามองเหตุการณ์ม้วนโดนทำโทษจนเลือดกบปากด้วยความสังเวชใจ แต่ที่ทำให้เธอต้องมานั่งกลุ้มกลางดึก ไม่ใช่เพราะสงสารม้วน แต่เป็นสายตาของเที่ยง ที่มองมาอย่างหมางเมิน

    ฟักเห็นท่าทางซึมๆ ก็อดถามด้วยความห่วงใยไม่ได้ และเมื่อรู้สาเหตุก็ถึงกับถอนใจยาว “เมื่อเอ็งเลือกแล้วว่าจะเดินทางใด เอ็งก็ต้องใจแข็ง ไม่มีผู้ใดรักษาทุกสิ่งทุกอย่างไว้ได้ดอก บางครา...ก็ต้องมีเสียเพื่อแลกมาซึ่งอีกสิ่ง”

    เย็นพยักหน้ารับนิ่งๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีแมงป่องหลายตัวหล่นจากมุ้งที่กำลังกาง และเพียงพริบตาเดียว ทาสสาวก็โดนกัดจนข้อมือบวมเป่ง!

    ooooooo

    เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเย็น ทำให้เที่ยงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ฟักซึ่งเป็นคนทายาให้เย็น จึงเริ่มตั้งข้อสังเกตว่าเหตุใดถึงมีแมงป่องหลุดเข้ามาในเรือนพักพวกเธอได้ เย็นเองก็สงสัย แต่ก็หาคำตอบไม่ได้

    “เราไม่รู้ดอกเย็น...คนริษยาที่เอ็งกำลังจะได้เป็นเมียกลางทาสีของท่านเจ้าคุณมีไม่น้อย หาใช่มีแต่คุณสาลี่เท่านั้นไม่ อาจเป็นบ่าวไพร่คนใดในเรือนก็ได้ทั้งนั้น”

    ฟักพูดจบก็ผละไปต้มยา เพราะดูท่าแผลบวมบนข้อมือเย็นจะอักเสบเป็นแน่ เที่ยงเลยรับหน้าที่ทายาแทน ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยและสัมผัสอ่อนโยนของเขา ทำให้เย็นอดยิ้มไม่ได้

    “ฉันดีใจจ้ะ นึกว่าพี่เที่ยงจะโกรธเคือง จนไม่มองหน้าฉันเสียแล้ว”

    “ข้าไม่เคยโกรธเคืองเอ็ง ข้าเพียงแต่เสียใจ แต่เอ็งไม่ผิดดอก คนเราก็ต้องอยากสุขสบายเป็นธรรมดา”

    “ฉันไม่ได้รับปากเป็นเมียท่านเจ้าคุณ เพราะต้องการสุขสบายดอกจ้ะ”

    “แล้วเอ็งรับปากเพราะกระไรรึ”

    “แต่แรก...ฉันต้องการทดแทนบุญคุณคุณหญิง ต่อมา...”

    ใบหน้าแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเขินอาย ทำให้เที่ยงรู้ทัน ถอนใจปลงๆ

    “เอ็งไม่เคยมีใจให้ข้า เพราะเอ็งมีใจให้ท่านเจ้าคุณใช่หรือไม่”

    คำถามของเที่ยงไม่ได้รับคำตอบ เช่นเดียวกับความสงสัยของพระยาสีหโยธินในคืนเดียวกันว่าเหตุใดค่ำคืนนี้ถึงไม่ได้ยินเสียงขลุ่ยของเย็นเหมือนเคย...แล้วท่านเจ้าคุณก็ได้รับคำตอบในเช้าวันต่อมา เมื่อแย้มมารายงานว่าเย็นถูกแมงป่องต่อยกลางดึก ข้อมือบวมมาทำงานไม่ได้

    พระยาสีหโยธินเป็นห่วงว่าที่เมียน้อยคนใหม่มาก อยากไปเยี่ยมให้คลายห่วงและคิดถึง แต่แย้มก็เตือนให้นึกถึงคำขอของท่านพระครู ไม่ให้เจอหน้าเย็นก่อนถึงฤกษ์ส่งตัว เลยทำให้ท่านเจ้าคุณหงุดหงิดใจมาก

    แย้มถึงกับถอนใจยาว เมื่อสามีลงเรือนไปทำงาน ก่อนจะหันไปสบตาแรมที่ยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความชอบใจ

    “ขนาดยังไม่ได้แต่งเป็นเมีย ท่านเจ้าคุณยังหลงขนาดนี้ เห็นที...วาสนาคุณสาลี่คงหมดสิ้นลงครานี้ล่ะเจ้าค่ะ”

    สาลี่ไม่ได้สนใจว่าทาสคนไหนจะเป็นจะตาย มัวพะวงเรื่องเงินพนันที่เสียเมื่อคืนก่อน จนต้องแล่นไปเข้าบ่อนแต่เช้าเพื่อแก้มือ แม้แอบจะทัดทานให้เห็นแก่ลูกในท้อง อนุภรรยาคนสวยก็ไม่เปลี่ยนใจ

    เครารออยู่แล้ว และเริ่มลงมือทำให้สาลี่เสียพนันจนหมดตัว ก่อนจะแสร้งทำตัวเป็นมิตร เสนอเงินให้เธอยืมไปแก้มือ สาลี่ตามเล่ห์เหลี่ยมคนพวกนี้ไม่ทัน พะวงแต่เรื่องเงินที่เสียไป เลยยอมรับมา แต่ก็เสียแล้วเสียอีก จนหนี้บานท่วมหัว มากกว่าจำนวนเงินที่เธอเสียเมื่อวันก่อนไม่รู้กี่เท่า

    พระมหาเทพติดตาต้องใจในความสวยของเย็นยิ่งนัก และเช้าวันเดียวกันนี่เอง เขาก็หอบหิ้วข้าวของมากมายมาเยี่ยมแย้ม พลางกวาดตามองหาทาสสาวที่หมายตาไปด้วย และความหวังก็เป็นจริง เมื่อเย็นขึ้นมาเรือนใหญ่ แย้มเลยแนะนำให้รู้จักคุณพระหนุ่ม เพื่อนสนิทของพระยาสีหโยธิน

    “กิริยามารยาทงามนัก ถ้าไม่บอกว่าเป็นบ่าว ฉันยังนึกว่าเป็นญาติกับคุณหญิงเสียอีก ชื่อเย็นรึ...ชื่อช่างเหมาะกับตัวนัก เห็นแล้ว ฉันก็เย็นตาเย็นใจขึ้นมาทันทีเชียว”

    เย็นจำได้ว่าเขาคือคนเดียวกับที่เธอเห็นคุยกับสาลี่เมื่อวันก่อน แต่ไม่อยากแสดงท่าทีให้เขารู้ พระมหาเทพเลยเกี้ยวพาต่อไปแบบไม่เก็บอาการ แย้มทนไม่ไหวต้องโพล่งตัดบท ว่าเย็นกำลังจะได้เป็นเมียน้อยอีกคนของท่านเจ้าคุณ!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:57 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์