นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    สาลี่เจ็บใจเย็นมากจึงหาทางยุให้เที่ยงฉุดเย็นมาทำเมียก่อนที่ท่านเจ้าคุณจะคว้าไปเป็นอนุ ทาสหนุ่มมีสีหน้าลังเลเพราะพอระแคะระคายว่าเย็นไม่ได้มีใจให้ตน แต่สาลี่ก็ปั่นหัวไม่หยุด จนเที่ยงเกิดฮึดขึ้นมา

    แต่ถึงใจจะเอนเอียงไปกับสาลี่ เที่ยงก็พยายามสืบความจริงด้วยตัวเอง และเห็นจริงดังคำของสาลี่ว่าท่านเจ้าคุณก็เหมือนจะมีใจให้เย็นไม่น้อย ถึงขั้นจำรสมือกับข้าวได้ด้วยซ้ำ

    เที่ยงร้อนใจมาก ในที่สุดจึงตัดสินใจพาเย็นไปสารภาพความในใจ

    “อันที่จริง...ข้าไถ่ตัวเองได้หลายเดือนก่อนแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่ไป...เพราะเอ็งอย่างไรเล่านังเย็น เพราะเอ็งมาอยู่ในเรือนนี้ ข้าจึงไม่อยากเป็นไท เพราะข้าอยากอยู่กับเอ็งก่อน...นังเย็น ข้ารักเอ็ง”

    เย็นอึดอัดใจมาก แต่ก็ต้องตัดใจบอกความจริงว่าไม่ได้รักเขาและคงไปกับเขาไม่ได้

    “ทำไมเล่า ถ้าเอ็งอยู่ต่อ เอ็งอาจต้องตกเป็นเมียท่านเจ้าคุณก็เป็นได้...เอ็งยอมได้รึ”

    “ท่านเจ้าคุณไม่บังคับฉันดอก”

    “แต่ก่อนอาจใช่ แต่เพลานี้ข้าไม่มั่นใจ ไปกับข้าเถิดนะเย็น เราขยันเสียอย่างจะกลัวอะไรกับความลำบาก”

    “ฉันไม่ได้กลัวลำบาก แต่ฉันไม่ได้รักพี่”

    เที่ยงช้ำใจมากและเกือบขาดสติปลุกปล้ำเย็นเป็นเมีย ถ้าจะไม่สำนึกได้ก่อนว่าเย็นคือคนที่รัก เขาคงเห็นแก่ตัวและใจร้ายไม่พอจะขืนใจ ทั้งที่เธอไม่ยินยอมแน่

    เย็นรู้สึกผิดไม่น้อย ต้องบอกความจริงกับเที่ยง แต่ครั้นจะให้ฝืนใจตัวเองก็ทำไม่ได้อีก ทาสสาวอ่อนใจมาก เลยไปนั่งเป่าใบไม้คนเดียวที่ริมคลองเหมือนเคย พระยาสีหโยธินผ่านมาได้ยินแวะไปคุยด้วย และถามถึงขลุ่ยที่เคยซื้อให้เมื่อหลายวันก่อน เย็นหน้าแดง อึกๆอักๆตอบว่าไม่กล้าใช้เพราะเป่าไม่เป็น

    “ผ่านไปนานเข้า ไม่ว่าของใดก็กลายเป็นของเก่าทั้งสิ้น เจ้าไม่ยอมหยิบจับ แล้วเมื่อใดจะเป็นเล่า”

    พระยาสีหโยธินเห็นทาสสาวก้มหน้าหงอก็เลิกเย้า แต่เกี้ยวแทน “อย่างไรวันนี้คงไม่ได้ฟังขลุ่ยแล้ว ฟังเจ้าเป่าใบไม้แทนก็ยังดี เป่าสักเพลงสองเพลงเถิดนะ ฉันจะได้กลับไปนอนหลับฝันดี”

    รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขาทำให้เย็นเขินจัด ยอมเป่าใบไม้ให้เขาฟังอีกหลายเพลง ไม่รู้เลยว่าท่าทางสดใสร่าเริงของตนนับวันก็ยิ่งทำให้ท่านเจ้าคุณหลงใหลมากขึ้นจนถอนตัวไม่ได้เสียแล้ว

    เมื่อสาลี่รู้ว่าเที่ยงเปลี่ยนใจไม่ฉุดเย็นไปทำเมียก็โมโหมาก ด่าสาดเสียเทเสียจนทาสหนุ่มเหลืออด

    “รักเพราะต้องตกเป็นเมียน่ะหรือขอรับ กระผมยังไม่เห็นทางว่าจะผูกสมัครรักใคร่คนที่กระทำย่ำยีตัวเองได้”

    “นี่เอ็งย้อนข้ารึ เอ็งเป็นแค่ขี้ข้ากล้าย้อนข้าผู้เป็นนาย ทั้งที่ข้าชี้ทางสว่างให้เอ็ง โง่แล้วอวดฉลาด”

    “ขอรับ...อ้ายเที่ยงมันโง่เง่า รู้ไม่ทันเลยขอรับว่าคุณสาลี่เกรงนังเย็นมันจะขึ้นมาแข่งวาสนา จึงคิดจะยืมมืออ้ายเที่ยงย่ำยีนังเย็นเสีย เพื่อขัดขวางมิให้มันขึ้นมาเทียมได้ ใช่หรือไม่ขอรับ”

    สาลี่โกรธมากจะสั่งโบย แต่เที่ยงไม่กลัว ขู่จะบอกความจริงกับทุกคนหากถูกทำโทษ อนุคนสวยถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ พึมพำตามหลังทาสหนุ่มด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

    “มึงนึกว่ามึงไม่ช่วยกูแล้ว กูจะไม่มีปัญญาเอาอีเย็นลงจากวอรึ คอยดูต่อไปเถิด!”
    ooooooo

    ท่าทีของพระยาสีหโยธินที่มีต่อเย็นนับวันจะเด่นชัดขึ้นทุกที ทั้งบ่าวทั้งนายในบ้าน ต่างก็รู้และมั่นใจมากว่าเย็นคงได้เป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณในไม่ช้า

    สาลี่หึงจัดแต่ออกอาการมากไม่ได้ นอกจากรอเวลาหาทางกำจัดเย็นเท่านั้น ต่างจากบุญมี...โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งรู้ว่าท่านเจ้าคุณต้องไปดูงานต่างเมืองเป็นเวลาร่วมเดือนก็ยิ่งยินดี ก่อนจะต้องหน้าซีดเผือด เมื่อบุญมาพี่ชายเพียงคนเดียวที่เหลือแอบมาหาถึงเรือน!

    “พี่ไม่รู้รึ...ว่าลอบเข้ามาเช่นนี้มันเสี่ยงนัก หากมีใครเห็นเข้าแผนที่เราเพียรทำมามิพังหมดสิ้นรึ”

    “ผ่านมานานปีแล้วข้าก็มิเห็นว่าแผนของเอ็งจะสำเร็จกระไร ดีเสียอีก หากอ้ายสิงห์มาเจอจะได้ฆ่ามันเลย”

    “ขนาดพี่ไปลอบฆ่าโดยไม่มีใครรู้ยังพลาดได้ แล้วสู้กันซึ่งหน้า พี่จะเอาชนะได้รึ”

    “เอ็งคงจะหลงมันมากซีนะ ถึงได้ปกป้องมันเช่นนี้”

    “ฉันน่ะรึหลงท่านเจ้าคุณ ทุกวันนี้ฉันต้องกลั้นใจเพียงใดยามที่มันจับต้องตัวฉัน มีความในใจจะเผยก็

    ทำไม่ได้ ต้องสู้เก็บเอาไว้ก็เพราะกระไร ถ้ามิใช่เพราะฉันต้องการล้างแค้นให้เตี่ย”

    บุญมีกัดฟันแน่น พลางดึงตัวเองสู่อดีตเมื่อหลายปีก่อน วันที่ครอบครัวของเธอต้องเจอกับการสูญเสีย

    ครั้งใหญ่ เมื่อหลวงสีหโยธินบุกทลายพวกอั้งยี่ ซึ่งนำกองกำลังโดยพ่อของเธอ บุญมาพยายามต่อสู้เพื่อปกป้องพวกพ้องและพ่อ แต่ก็ต้านกำลังพวกหลวงสีหโยธินไม่ไหว ทั้งลูกน้องและครอบครัวจึงต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ!

    หลายปีต่อมา บุญมีกับบุญมาถึงสบโอกาส จะกลับไปล้างแค้นหลวงสีหโยธิน ซึ่งเวลานั้นได้รับพระราชทานยศเป็นพระยาแล้ว สองพี่น้องจึงได้พากันไปไหว้ศพพ่อ

    “พวกเรามาที่นี่ ก็เพื่อมาบอกเตี่ยว่าโอกาสที่เรารอมานานปี ใกล้จะเป็นจริงแล้ว บุญมีจะเสียสละตัวเองไปเป็นเมียน้อยอ้ายสิงห์ เพื่อหาทางทำให้มันพินาศสิ้นเสียทั้งโคตร สมกับที่มันทำกับพวกเรา”

    “โชคดีที่ฉันหน้าตาเหมือนคนไทยอย่างแม่ ต่อให้นอนข้างกายอ้ายสิงห์ มันก็ไม่รู้ดอก ว่าฉันเป็นลูกอั้งยี่ที่มันฆ่ากับมือ แลหากฉันมีลูกกับมัน ฉันก็จะสอนลูกของฉันให้เกลียดมัน ผู้เป็นพ่อแท้ๆ มิให้พวกมันได้อยู่เป็นสุขอีกเลย!”

    “พวกเราขอสาบานจะล้างแค้นให้เตี่ยแลพี่น้องทุกคน ขอให้เตี่ยคุ้มครองเราด้วย”

    บุญมากระชากน้องสาวออกจากอดีต โวยลั่นด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะน้องสาวยังทำตามแผนไม่สำเร็จ

    “ท่านเจ้าคุณไม่ชื่นชอบฉัน จะให้ฉันทำอย่างไรเล่าพี่ แลท่านเจ้าคุณก็เป็นคนสัตย์ซื่อ มิเคยมีเรื่องด่างพร้อยเสียด้วย แล้วจะมีจุดอ่อนที่ใดให้เราเล่นงานได้เล่า”

    “คำก็ท่านเจ้าคุณ สองคำก็ท่านเจ้าคุณ นี่เอ็งคงหลงความสุขสบายที่มันปรนเปรอจนลืมความแค้นกระมัง”

    “แล้วที่พี่ไปลอบฆ่ามัน จนต้องหนีซมซานกลับมา เรียกว่ากตัญญูกระนั้นรึ”

    บุญมียอกย้อนด้วยความโมโห ก่อนจะทำใจให้เย็นลง และส่งถุงเงินให้พี่ชาย บุญมารับมาอย่างว่าง่าย แต่ไม่วายสงสัย เรื่องที่น้องสาวให้เขาส่งคนไปทำร้ายทาสสาวกลางตลาดเมื่อหลายวันก่อน

    “เหตุใดเอ็งต้องให้ข้าส่งคนไปฆ่าอีนางทาสนั่นด้วย มันเป็นแค่ทาสชั้นต่ำ มิควรที่เราต้องเสียมือเลย”

    ภาพเที่ยงมองเย็นด้วยความรัก ทำให้บุญมีของขึ้นแหวลั่น “ฉันเกลียดมัน! ชังน้ำหน้ามันยิ่งกว่านังสาลี่เสียอีก ถือเป็นคราวเคราะห์ของมันที่ไม่ตาย เพราะฉันจะทำให้มันทรมาน...ทรมานเสียยิ่งกว่าตายทั้งเป็น”

    ooooooo

    เย็นไม่ได้สำเนียกเลยว่าภัยจะมาถึงตัวในไม่ช้า มัวคอยปรนนิบัติและรับใช้แย้มอย่างใกล้ชิด เหมือนเช่นวันนี้ ที่ทาสสาวต้องตามคุณหญิงคนสวยไปเก็บค่าเช่าที่ตลาด

    สีหน้ายิ้มแย้มและท่าทางเป็นกันเองของแย้ม ทำให้เย็นประทับใจและชื่นชมจากใจจริง

    “บ่าวแปลกใจเจ้าค่ะ มิเคยเห็นนายเงินที่ใดมาเก็บดอกเบี้ยด้วยตัวเองเลยเจ้าค่ะ”

    “ฉันติดนิสัยเจ้าคุณพ่อท่านมา เรื่องงานการ อย่าถือยศถืออย่าง กระไรทำเองได้ก็ต้องทำ เย็นเองก็ดูเอาไว้ แลฝึกหัดให้ชำนาญ สักวัน...ฉันอาจต้องใช้เย็นมาแทนฉันก็เป็นได้”

    “งานสำคัญเช่นนี้ บ่าวไม่กล้าทำดอกเจ้าค่ะ ถ้าหายไป บ่าวไม่รู้จะเอาเบี้ยที่ใดใช้คืนคุณหญิง”

    “เพราะเป็นงานสำคัญ ฉันถึงต้องให้คนที่ไว้ใจทำอย่างไรเล่า ถ้าเย็นไม่ฝึกหัดไว้ แล้วฉันจะใช้สอยใคร”

    รอยยิ้มเมตตาของคุณหญิง ทำให้เย็นปลื้มใจมาก แต่กระนั้นก็ไม่อาจหาญพอจะรับข้าวของมีค่าที่แย้มจะซื้อให้ คุณหญิงคนสวยเห็นท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของทาสสาวก็พอใจมาก และตัดสินใจถามตรงๆ

    “ถึงเพลานี้...คงไม่ต้องอ้อมค้อมกันแล้ว เย็นคงรู้ว่าฉันหมายตาเย็นไว้ให้ท่านเจ้าคุณ เย็นเห็นเป็นเช่นไร”

    เย็นผงะ เอาแต่นั่งเงียบ จนแย้มเข้าใจว่าคงไม่เต็มใจ เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับท่านเจ้าคุณเย็นวันเดียวกัน เลยอดรำพึงด้วยความเสียดายไม่ได้ เพราะหวังเรื่องเย็นไว้มาก

    “บางที...ฉันอาจจะคิดผิดไป คิดว่าเย็นเต็มใจเป็นอนุของท่านเจ้าคุณ จึงเจ้ากี้เจ้าการจัดแจงเรื่องทั้งหมดต้องขอประทานโทษท่านเจ้าคุณด้วยนะเจ้าคะ”

    “จะต้องขอโทษขอโพยทำกระไร คุณหญิงไม่ได้ทำกระไรผิดเสียหน่อย”

    “ท่านเจ้าคุณไม่ผิดหวังหรือเจ้าคะที่ไม่ได้เย็นเป็นอนุ”

    พระยาสีหโยธินส่งยิ้มให้เมียหลวงคนสวย โอบกอดแน่น “ฉันมีเมียอยู่แล้วสามคน นับว่าเกินที่หวังมามากแล้ว แลฉันมีคุณหญิงเป็นภรรยาเอก ถือว่าฉันมีดวงแก้วอันประมาณค่ามิได้อยู่ในมือ แล้วจะผิดหวังอันใดอีก”

    “ฉันว่าเพลงปี่ของพระอภัยมณีก็ยังสะกดคนไม่ได้เท่าคารมของท่านเจ้าคุณเลยนะเจ้าคะ”

    แย้มซบอกสามีอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าท่านเจ้าคุณเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มเป็นเคร่งเครียดตลอดคืน อยากรู้เหลือเกินว่าเย็นคิดเห็นเรื่องเป็นเมียของตนเช่นไรกันแน่

    เรื่องของเย็นไม่ใช่ความลับแค่ในเรือนใหญ่เพราะแรมดันปากสว่างจนรู้ถึงหูสาลี่จนได้ ว่าเย็นไม่ได้ตอบตกลงเป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณ อนุคนสวยเลยเบาใจ และหันไปสนใจเรื่องอื่น ซึ่งก็หนีไม่พ้นผลประโยชน์กับ สินบนจากพระมหาเทพ ซึ่งนัดเจอเธอที่บ่อนโปในเช้าวันต่อมา

    ณ บ่อนโปแห่งนี้เอง สาลี่ได้รู้จักกับเครา นายบ่อนร่างใหญ่ ผู้ชักชวนเธอให้ติดการพนัน เพราะมีแผนบางอย่าง เขามองตามเธออย่างไม่วางตา จนพระมหาเทพสังเกตเห็น และอดไม่ได้จะปรามด้วยความหวังดี

    “นี่มันเมียน้อยพระยาสีหโยธินเชียวนา ฉันขอเตือนไว้ก่อน...ว่าถึงตาย”

    “เรื่องตาย...กระผมไม่ห่วงดอกขอรับ แต่เกรงว่างานของคุณพระจะเสียหายเท่านั้น”

    พระมหาเทพยิ้มบางๆ มองตามหลังสาลี่ที่เริ่มจะสนุกกับการพนันจนถอนตัวไม่ขึ้น “รู้ก็ดีแล้ว ทำตามแผนที่ฉันวางไว้ อย่าให้พลาด...ผู้หญิงไม่สำคัญเท่าเงินทองดอก ลองมั่งมีเสียอย่าง ต้องการผู้หญิงมากเท่าใดก็ได้ดั่งใจ”

    ooooooo

    เที่ยงก็เป็นอีกคนที่โล่งใจ เมื่อได้ยินว่าเย็นไม่ได้ตอบตกลงเป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณ และอารมณ์ดีมากจนแอบหมั่นไส้ หาเรื่องค่อนแคะไม่หยุดปาก แรมผ่านมาได้ยินก็นึกสนุก แกล้งยั่วยวนเที่ยง จนแอบทนไม่ไหว ตามไปดักทำร้ายในสวน แต่ไม่ให้เห็นหน้า โชคดีที่เย็นมาช่วยทัน แรมเลยรอดตัวไปได้

    เย็นมั่นใจว่าแอบคือคนที่ทำร้ายแรม แต่ไม่อยากให้มีเรื่อง เลยไม่ยอมพูดความจริง แม้แต่กับแย้ม แอบรู้เข้าก็สงสัยตามไปดักรอเย็น เพื่อคาดคั้นหาความจริง เย็นเลยสารภาพตามตรงว่าไม่อยากให้มีเรื่อง แต่แอบก็ไม่สำนึก แถมขู่อาฆาตอีกต่างหาก ถ้าเย็นตั้งใจจะแย่งเที่ยง จะโดนหนักกว่านี้แน่!

    ฝ่ายสาลี่...มัวเพลิดเพลินกับบ่อนจนไม่ยอมกลับเรือน เมื่อพระยาสีหโยธินมาหาในเย็นวันเดียวกัน แอบเลยต้องรับหน้าแทน เพราะไม่รู้ว่าเจ้านายสาวหายตัวไปไหน กว่าสาลี่จะกลับมาพร้อมข้าวของมีราคามากมายเพราะมือขึ้น พระยาสีหโยธินก็เปลี่ยนใจไปเรือนบุญมีแล้ว

    บุญมีนึกถึงแผนของตน จะหาทางใกล้ชิดและทำลายชีวิตของพระยาสีหโยธิน จึงเปลี่ยนจากท่าทีเย็นชา เป็นเอาอกเอาใจจนท่านเจ้าคุณอดแปลกใจไม่ได้

    “เพราะฉันรู้ตัวน่ะซีเจ้าคะ ว่าท่านเจ้าคุณไม่โปรด หากไม่ทำตัวให้ดี ก็คงรอวันถูกท่านเจ้าคุณทอดทิ้งเท่านั้น”

    น้ำเสียงตัดพ้อและท่าทางเต็มไปด้วยจริตจก้านของอนุภรรยา ทำให้พระยาสีหโยธินนึกชอบใจ ดึงตัวมากอดและหอมอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยเสียงหวาน

    “เห็นฉันเป็นคนใจร้าย จะทอดทิ้งหมางเมิงแม่บุญมีได้ลงคอเชียวรึ...เมียนั้นอาจมีศักดิ์ต่างกัน แต่ความรักที่ฉันมีให้เมียแต่ละคนนั้นเท่าเทียมกัน แม่บุญมีอย่าได้กังวลข้อนี้เลย”

    จบคำก็โน้มตัวจะจูบ บุญมีขยะแขยงมาก แต่ก็จำฝืนยิ้มอ่อนหวาน ใช้มารยาหญิงขอสิ่งที่ต้องการ คือให้เที่ยงมาเป็นทาสรับใช้ประจำเรือนอีกคน ท่านเจ้าคุณไม่คิดมาก เห็นว่าเมียทำตัวดี เลยตกปากรับคำ

    เที่ยงไม่ชอบใจนัก ต้องไปเป็นบ่าวประจำเรือนบุญมี แต่เพราะเป็นคำสั่งพระยาสีหโยธิน ก็ขัดไม่ได้ แต่ที่ทำให้ช้ำกว่า คือท่าทางของท่านเจ้าคุณที่มีต่อเย็น หลงใหลได้ปลื้มมาก ถึงขั้นวานให้เขายกต้นสายหยุดและหนังสือลิลิตตะเลงพ่ายไปให้ ก่อนจะลงเรือไปงานราชการต่างเมืองในเช้าวันต่อมา

    เย็นแปลกใจมากที่ได้ของฝากจากท่านเจ้าคุณ จนเมื่อเห็นกลีบดอกไม้แห้งคั่นหน้าในหนังสือ จึงได้รู้ถึงความนัยที่เขาอยากสื่อ “สายหยุดหยุดกลิ่นฟุ้ง ยามสาย สายบ่หยุดเสน่ห์หาย ห่างเศร้า กี่คืนกี่วันวาย วางเทวษ ราแม่ ถวิลทุกขวบค่ำเช้า หยุดได้ฉันใด”

    ระหว่างที่เย็นซึมซับความรักและความรู้สึกผ่านบทกลอนจากท่านเจ้าคุณ บุญมีก็กำลังกะหยิ่มใจได้ตัวเที่ยงมารับใช้ และหาโอกาสกีดกันและแยกตัวเขาไม่ให้ได้ใกล้ชิดเย็นอีก

    ส่วนสาลี่...ไม่ได้สนใจจะไปส่งพระยาสีหโยธินไปราชการต่างเมืองเหมือนเคย มัวหลงละเลิงกับบ่อนโป จนในที่สุดก็คลาดกับท่านเจ้าคุณจนได้ สร้างความแปลกใจให้แก่ทุกคนมาก เพราะตามธรรมดาอนุคนสวยไม่เคยพลาด และต้องเสนอหน้าเกินหน้าเกินตาคนอื่นเสมอ

    พระยาสีหโยธินก็แปลกใจ แต่พลันก็ลืมทุกอย่าง เมื่อมีทหารเอาพวงมาลัยดอกสายหยุดมาให้ บอกว่ามีทาสสาวฝากมา ท่านเจ้าคุณยิ้มกว้าง ชอบใจนักเมื่อรู้ว่าเย็นเข้าใจสารที่ตนส่งผ่านบทกลอนไปให้เมื่อเช้า

    ooooooo

    กว่าแอบจะตามสาลี่กลับจากบ่อน ท่านเจ้าคุณก็ลงเรือไปไกลแล้ว บุญมีกับม้วนเห็นท่าทางร้อนรนของสาลี่ก็หมั่นไส้ แกล้งพูดยั่วประสาท จนแอบทนไม่ไหว ถลาไปเอาเรื่องแทนเจ้านายสาว

    แย้มแทบกุมขมับ แต่ยังมีสติ สั่งให้สองฝ่ายแยกจากกัน ก่อนจะย้อนถามสาลี่ ว่าเหตุใดถึงมาไม่ทันส่งท่านเจ้าคุณ สาลี่อึกๆอักๆ ไม่อยากบอกเรื่องตัวเองติดบ่อนโปจนลืมวันลืมคืน และก็เหมือนโชคช่วย เมื่อจู่ๆเธอก็เกิดหน้ามืด พะอืดพะอม ต้องวิ่งไปอาเจียนใต้ต้นไม้!

    อาการโอ้กอ้ากของสาลี่ทำให้ผู้คนทั้งเรือนแตกตื่น แล้วความกลัวของทุกคนก็เป็นจริง เมื่อหมอมาตรวจและยืนยันว่าสาลี่ตั้งท้อง แย้มเครียดมาก เพราะหากท่านเจ้าคุณทราบเรื่อง สถานะของสาลี่คงดีขึ้น และสถานะภรรยาหลวงของตนคงหมดความหมาย เพราะไม่มีทายาทสืบสกุลให้สามี

    แรมเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้านายสาวมาก และอดไม่ได้จะแนะให้ไปกล่อมเย็นอีกรอบ แย้มส่ายหน้าเบาๆ

    “ถึงเย็นจะเป็นความหวังเดียวที่จะดึงท่านเจ้าคุณกลับมาได้ แต่ฉันก็ไม่อยากได้ชื่อว่าบังคับฝืนใจใครทั้งนั้น”

    นมแสงถอนใจยาว “ถ้าอย่างนั้นเราก็คงต้องยอมแพ้แล้วล่ะเจ้าค่ะ”

    “ไม่ได้! ฉันรู้นิสัยใจคอแม่สาลี่ดี ถ้าฉันแพ้ ภายภาคหน้า ไม่เพียงฉัน แต่จะมีคนอีกมากต้องเดือดร้อน”

    “แล้วคุณหญิงจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ...”

    ไม่มีใครรู้ว่าแย้มคิดพลิกสถานการณ์เช่นไร โดยเฉพาะเย็น ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับข่าวการตั้งท้องของสาลี่นัก คิดว่าเป็นเรื่องน่ายินดีด้วยซ้ำที่เรือนท่านเจ้าคุณจะมีเด็กมาวิ่งเล่น

    ฟักเบ้หน้า ก่อนจะบ่น “เอ็งไม่เข้าใจ ที่ทุกคนบนเรือนนี้อยู่ดีมีสุขได้ก็เพราะคุณหญิงท่าน แต่หากคุณสาลี่มีลูกให้ท่านเจ้าคุณ อำนาจคุณสาลี่ก็จะมีมากขึ้น แล้วเอ็งก็เห็นไม่ใช่รึ...ว่าคุณสาลี่เป็นคนเช่นไร”

    “ฉันไม่อยากคิดเรื่องนี้เลยจ้ะพี่ฟัก อยู่เรือนเดียวกันแท้ๆ เหตุใดต้องช่วงชิงอำนาจกันด้วย แล้วจะอยู่เป็นสุขรึ”

    “หากทุกคนคิดได้อย่างเอ็งก็คงดี ไม่ต้องมานั่งต่อสู้แย่งชิงกันเช่นนี้ดอก”

    สาลี่ลำพองใจมาก เมื่อรู้ว่าตัวเองตั้งท้อง จัดการรื้อข้าวของและเครื่องเรือนเก่าไปถวายวัด และซื้อใหม่ทั้งหมด โดยให้พ่อค้าไปเก็บเงินกับแย้ม หวังท้าทายให้สาแก่ใจ ว่าลูกในท้องจะนำอำนาจที่เฝ้ารอมาให้

    แอบพลอยบ้าอำนาจไปด้วย โอ่ไปทั่วเรือนว่าลูกของเจ้านายสาวจะทำให้ทุกคนต้องเกรงบารมี

    สองนายบ่าวมัวหลงไปกับการประกาศศักดา เลยไม่ทันระวังตัวว่าถูกม้วนสะกดรอยตามจนล่วงรู้ความลับ!

    บุญมีแสยะยิ้มร้าย เมื่อได้รับการยืนยันจากม้วนว่าที่สาลี่หายหน้าหายตาบ่อยๆ เพราะกำลังติดการพนัน

    “ดี...เอ็งทำดีนักนังม้วน แต่แรกข้าเพียงสงสัยที่นังสาลี่มันไม่เสนอหน้าไปส่งท่านเจ้าคุณเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะตกปลาได้ตัวใหญ่ นังสาลี่กลับเข้าบ่อนโปเสียอย่างนั้น”

    “ท่านเจ้าคุณเกลียดการพนันนัก ถ้าคุณบุญมีกราบเรียนท่านเจ้าคุณ นังคุณสาลี่ต้องถูกตำหนิหนักแน่เจ้าค่ะ”

    บุญมีส่ายหน้าเบาๆ เพราะมีแผนสูงกว่านั้น

    “ข้าก็คิดไว้เช่นนั้น แต่ไม่แน่...ข้าอาจปล่อยให้นังสาลี่มันเล่นพนันต่อสักพัก คนเราลองผีพนันเข้าสิงแล้ว มัน ไม่พ้นความวิบัติฉิบหายไปได้ดอกว่ะ”

    ooooooo

    นอกเหนือจากหาทางเล่นงานสาลี่แล้ว บุญมียังหาทางใกล้ชิดกับเที่ยงอีกต่างหาก โดยไม่รู้เลยว่าคลื่นลูกใหม่จากแย้มกำลังจะเริ่มในบ่ายวันต่อมา เมื่อเย็นถูกเรียกตัวไปพบ

    “คุณหญิงเรียกหาบ่าว มีกระไรให้รับใช้หรือเจ้าคะ”

    “ฉันเรียกเย็นมาก็เพื่ออยากจะขอโทษ แลอยากให้เย็นอภัยให้ฉันด้วย”

    “ขอโทษ...คุณหญิงมีเรื่องกระไรต้องมาขอโทษขอโพยบ่าวเจ้าคะ บ่าวไม่กล้ารับไว้ดอกเจ้าค่ะ”

    “ฉันต้องขอโทษเย็น เพราะฉันกำลังจะขอร้องให้เย็นทำในสิ่งที่เย็นไม่อยากกระทำน่ะซี”

    “คุณหญิงจะขอร้องบ่าวทำกระไรหรือเจ้าคะ”

    “เย็น...รักท่านเจ้าคุณ เหมือนที่ฉันรักได้หรือไม่”

    เย็นตกใจมาก แต่เพราะอยากทดแทนบุญคุณคุณหญิง และตอบสนองความต้องการเบื้องลึกของตนเอง เลยตกปากรับคำง่ายๆ เมื่อฟักรู้เรื่องในเวลาต่อมาก็ตัดสินใจถามตรงๆ

    “เอ็งชอบพอท่านเจ้าคุณรึ”

    คำถามของฟักทำให้เย็นถึงกับพูดไม่ออก ฟักพอจะเข้าใจ ตัดบท

    “ข้าอาบน้ำร้อนมาก่อน ทำไมข้าจะดูไม่ออกคราวอ้ายเที่ยง เอ็งบอกปัดทันควัน แต่พอท่านเจ้าคุณ เอ็งกลับนิ่ง คุณหญิงท่านจึงเข้าใจผิด คิดว่าเอ็งไม่เต็มใจ จนยอมออกปากขอร้อง แต่ที่แท้...เอ็งหาได้รังเกียจท่านเจ้าคุณไม่”

    “ฉันไม่รู้ดอกเจ้าค่ะ ว่าฉันคิดอย่างไรกับท่านเจ้าคุณ ถ้าเลือกได้ ฉันก็อยากอยู่ต่อไปอย่างนี้ ไม่ต้องตัดสินใจกระไรทั้งนั้น แต่คุณหญิงท่านมีบุญคุณกับฉันนัก ไม่ได้ท่าน มิรู้ว่าฉันจะรอดมาถึงป่านนี้หรือไม่ แลเป็นทาสเขา ถ้าท่านจะบังคับเอาด้วยอำนาจ ฉันก็ต้องยอมอยู่ดีไม่ใช่หรือจ๊ะ”

    ฟักถอนใจยาว คิดว่าคงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว “ที่พูดมาก็ถูก เอาเถิด...เมื่อเอ็งเต็มใจ ข้าก็ไม่มีกระไรจะพูด เพราะเอ็งคงรู้แล้วว่าภายหน้าต้องเจอกับสิ่งใดบ้าง...แลที่คุณหญิงถึงกับยอมเอ่ยปากขอร้องเอ็ง ก็เพราะเหตุที่คุณสาลี่ตั้งท้อง เอ็งก็จงเตรียมใจไว้เถิดนังเย็น ว่าหนทางภายหน้านั้นหนักหนานัก”

    พระยาสีหโยธินยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะได้เมียใหม่ ตั้งหน้าตั้งตาตรวจราชการตามหน้าที่ โดยมีพระมหาเทพตามประกบ จนงานลุล่วงไปด้วยดี แต่กระนั้น...ก่อนกลับก็มีเรื่องให้ต้องตัดสินอีก เมื่อมีชาวบ้านชื่อทองก้อนมาฟ้องร้องขอความเป็นธรรมเพราะถูกยศ เจ้าของเรือสินค้าโกง!

    ยศเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีแต่มีนิสัยคดโกง เมื่อรู้ว่าพระยาสีหโยธิน ผู้เป็นญาติห่างๆเป็นคนตัดสินความก็เบาใจ เพราะเชื่อว่าท่านเจ้าคุณต้องเข้าข้าง แต่พระยาสีหโยธินกลับทำให้โกรธแทบคลั่ง ด้วยการตัดสินคดีความอย่างตรงไปตรงมา จนเขาต้องสูญเสียผลประโยชน์ก้อนโต

    เหล่าข้าราชการประจำท้องที่และพวกพ่อค้าต่างชาติ ต่างชื่นชมในความยุติธรรมของพระยาสีหโยธินมาก คงมีแค่ยศกับพระมหาเทพ ที่คิดว่าพระยารูปงามเถรตรงเกินไป และก็เพราะเหตุนี้ พระมหาเทพเลยตัดสินใจเจรจาค้าของผิดกฎหมายกับยศ หวังผลประโยชน์เป็นเงินก้อนโต และหาทางแก้แค้นพระยาสีหโยธินไปในตัว!

    ooooooo

    สาลี่ลำพองใจมาก นอกจากรื้อเครื่องเรือนใหม่ทั้งหมดแล้ว ยังจิกหัวใช้เหล่าทาส ทั้งของตนและลามปามถึงทาสบนเรือนใหญ่ ให้ทำงานตามต้องการ อย่างเช่นวันนี้ ที่บังคับคนครัวทำอาหารใส่บาตร

    เย็นไม่อยากให้มีเรื่อง เลยเสนอตัวทำแทน แอบเลยยอมเลิกรา ไม่อาละวาด ลงไม้ลงมือกับเหล่าคนครัว แล้วกลับไปเสนอหน้าประจบประแจงสาลี่เหมือนเคย

    “คุณหนูในท้องมีบุญบารมีเหลือเกินเจ้าคะ ขนาดยังไม่ลืมตา ยังช่วยให้อำนาจวาสนาคุณสาลี่เรืองรองเพียงนี้”

    สาลี่ลูบท้องตัวเองเบาๆ ยิ้มเย็น “ยังไม่พอดอกทูนหัวของแม่ รีบออกมาเร็วๆนะลูก จะได้ช่วยทวงคืนความเป็นธรรมให้แม่ แลสั่งสอนนังคุณหญิงให้มันจำไปจนวันตาย!”

    วีรกรรมบ้าอำนาจ โขกสับบ่าวไพร่ไม่เว้นแต่ละวันของสาลี่กับแอบ ทำให้แย้มกลุ้มใจมาก นมแสงกับแรมพลอยร้อนใจไปด้วย คุณหญิงคนสวยเลยต้องตั้งสติ ปลอบให้ทุกคนสบายใจ

    “อย่างน้อยตอนนี้เราก็เบาใจได้ ว่าเย็นยอมช่วยเหลือฉันแล้ว ต่อไปก็คงดีขึ้นเอง”

    นมแสงส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย “ประมาทไม่ได้ดอกเจ้าค่ะ อย่างไรก็ลูก แลยังเป็นลูกที่รอคอยมานานเสียด้วย ท่านเจ้าคุณอาจจะรักลูกจนไม่สนใจเย็นก็ได้นะเจ้าคะ”

    “ฉันทำดีที่สุดแล้ว ถ้าดวงชะตาของฉันต้องพ่ายแพ้แก่แม่สาลี่ ฉันก็คงต้องทำใจ”

    แรมเต้นผางแทนเจ้านาย “ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณสาลี่ริษยาคุณหญิงแรงนัก หากได้ขึ้นมาเสมอคุณหญิงเมื่อใด คงหาเรื่องร้อนใจมาให้ไม่สิ้นสุดเป็นแน่ อย่างคราวที่กลั่นแกล้งคุณหญิงให้ได้อายเมื่อหลายปีก่อนอย่างไรเล่าเจ้าคะ...”

    แย้มถอนใจยาว พลางคิดถึงเรื่องในอดีตเมื่อหลายปีก่อน สมัยแต่งงานใหม่ และสาลี่เป็นอนุภรรยาสองเมียเหมือนจะเข้ากันได้ดี เมื่อแย้มต้องไปออกงานใหญ่กับสามี สาลี่ก็อาสาตัดเย็บเสื้อให้

    ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี แย้มงามพร้อมในชุดสวยจนคนตะลึงทั้งงาน แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ภรรยาหลวงคนสวยของหลวงสีหโยธินก็ต้องออกจากงานแทบไม่ทัน เมื่อเสื้อชุดสวยปริขาด!

    คุณหญิงคนสวยดึงตัวเองจากอดีต ความอับอายในวันนั้นยังฝังใจเธอจนถึงวันนี้

    “ฉันไม่มีวันลืมดอก เพราะเหตุครานั้น ทำให้ฉันอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่กล้าออกงานใดอีกเลย แม้ภายหลังจะรู้ว่าเป็นฝีมือแม่สาลี่ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดเอาผิดได้ จึงได้แต่ปล่อยไปเท่านั้น”

    นมแสงกับแรมมองหน้ากันเครียดๆ ก่อนที่บ่าวสาวจะทนไม่ไหว โพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    “ขนาดคุณหญิงเป็นภรรยาหลวง คุณสาลี่ยังทำได้ ถ้ามีลูก บ่าวไม่กล้าคิดเลยเจ้าค่ะ ว่าพวกเราจะอยู่กันยังไง”

    “จะอยู่กันยังไง ก็อยู่กันเหมือนเดิมน่ะล่ะ ท่านเจ้าคุณไม่ปล่อยให้ใครมารังแกคุณหญิงได้ตามใจชอบดอก”

    “แล้วพวกเราเล่าเจ้าคะคุณนม คุณนมมั่นใจว่าเราจะไม่ถูกรังแกหรือเจ้าคะ”

    ไม่มีใครตอบคำถามของแรมได้ เช่นเดียวกับเที่ยง ที่ไม่เข้าใจเหตุผลของเย็นเลย เมื่อเขาขอแต่งงานอีกครั้ง

    “ฉันไม่ไปจากที่นี่ดอกจ้ะ คุณหญิงมีบุญคุณกับฉันนัก ฉันจะอยู่ที่นี่”

    เที่ยงหน้าเสีย โอดเสียงอ่อน “เอ็งเองก็ไม่ได้หวังสุขสบาย ได้ขึ้นเป็นเมียท่านเจ้าคุณ แล้วจะอยู่เป็นทาสไปเพื่อกระไร ถ้าจะทดแทนบุญคุณคุณหญิง ก็ทำอย่างอื่นได้ไม่ใช่รึ”

    “สักวัน...พี่จะเข้าใจเองจ้ะ แต่เพลานี้ฉันคงพูดกระไรไม่ได้มาก”

    ooooooo

    เวลาสิบกว่าวันที่ต้องห่างกัน ทำให้เย็นกับพระยาสีหโยธินรู้ใจตัวเองมากขึ้น ว่าโหยหาและคิดถึงกันแค่ไหน เย็นได้แต่เฝ้ารอจะได้เห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย เช่นเดียวกับท่านเจ้าคุณ คิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออก แทบรอให้ถึงวันกลับไม่ไหว และเมื่อถึงวันนั้น ทองก้อนก็แวะมากราบขอบคุณ

    “ท่านเจ้าคุณมีบุญคุณกับกระผมนักหนา หากท่านเจ้าคุณไม่ให้ความเป็นธรรม กระผมคงสิ้นเนื้อประดาตัว”

    “มิต้องขอบอกขอบใจดอก มันเป็นหน้าที่ของฉัน ฉันเป็นข้าราชการ ถ้าไม่ให้ความเป็นธรรมแก่อาณาประชา ราษฎร์แล้ว จะคู่ควรเป็นข้าราชการอยู่อีกรึ”

    ความยุติธรรมสัตย์ซื่อของพระยาสีหโยธินได้รับเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะจากพวกชาวบ้านและพวกพ่อค้าต่างชาติ คงมีเพียงพระมหาเทพที่ลอบมองมาด้วยความอิจฉาที่เพื่อนได้ดีเกินหน้าเกินตา!

    สายวันเดียวกันที่เรือนบุญมี...อนุคนสวยพยายามจะใกล้ชิดเที่ยงตามที่หัวใจเรียกร้อง แต่สาลี่ซึ่งกำลังจะไปบ่อนผ่านมาเห็นเสียก่อน เลยแกล้งปรากฏตัวให้เห็น

    เที่ยงรีบผละจากบุญมี ละล่ำละลักแก้ตัว ว่าเจ้านายสาวแค่เมตตาเช็ดเหงื่อให้เท่านั้น แต่สาลี่กับแอบก็ไม่เชื่อ

    บุญมีร้อนตัว แหวลั่น “อย่าคิดว่าจะปรักปรำกันได้ง่ายๆนะแม่สาลี่ ฉันไม่ได้ทำกระไรผิด หากลัวคนตอหลดตอแหลไปฟ้องท่านเจ้าคุณไม่...คนที่เข้านอกออกในบ่อนทุกเมื่อเชื่อวันต่างหากที่ควรต้องกลัวท่านเจ้าคุณมากกว่า”

    ถึงคราวสาลี่หน้าเสียบ้าง ไม่คิดว่าจะมีใครล่วงรู้ความลับ แต่กระนั้นก็ยังปากดี

    “ก็เอาซี...ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าระหว่างเข้าบ่อนกับคบชู้กับทาส โทษใครมันจะหนักกว่ากัน!”

    บุญมีโมโหมาก ขู่ให้หุบปาก แต่สาลี่กลับลอยหน้าลอยตาท้าทาย “ฉันจะพูด หล่อนจะทำกระไรได้ ทาสโสโครก มีแต่เหงื่อไคลทั้งตัว หล่อนยังทอดสะพานให้ได้ คำว่าใฝ่ต่ำ คงยังน้อยไปกระมัง”

    แอบตั้งท่าปกป้องเจ้านายเต็มที่ บุญมีกับม้วนเลยต้องถอย แต่ไม่วายอาฆาตไล่หลัง

    “มึงยังรู้จักกูน้อยไป อีแอบ อีสาลี่!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 20:54 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์