นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ



    คำสั่งเสียสุดท้ายของฟัก คือให้เย็นอย่าดึงมีดจากท้องเป็นอันขาด และหาวิธีซ่อนศพของเธอ ด้วยการโยนลงน้ำ เผื่อในภายหน้า จะได้เก็บหลักฐานทั้งหมด เอาผิดกับพระมหาเทพกับพวก!

    เย็นกระเสือกกระสนไปจนถึงนครบาล แต่ไม่กล้าไปแจ้งความ ได้แต่อดทนรอให้ถึงเวลาอันควร จึงจะออกไป ส่วนเที่ยง...หลังช่วยพวกเย็นให้หนีไปได้ ก็เกือบถูกฆ่า โชคดีที่บุญมีตามมาทัน เลยช่วยไว้ได้ทันเวลา แต่กระนั้น...ก็ถูกล่ามขังไว้ เตรียมลงโทษ โทษฐานขัดขวางแผนการทั้งหมด

    ด้านพระยาสีหโยธิน...ยังไม่รู้ชะตากรรมของเย็น มัววิตกกังวลกับข้อร้องเรียน และความกดดันจากเหล่าลูกขุน ให้เขาเตรียมหาหลักฐานมาแก้ต่างความผิดของตัวเอง เมื่อสาลี่ทราบเรื่องก็รีบไปดักรอ แต่ยังไม่กล้าเสนอตัวช่วย เกรงจะถูกเกลียดขี้หน้ากว่าเดิม เพราะตนเคยแอบคัดลอกความลับทางราชการไปหลายรอบ

    พระยาสีหโยธินคิดว่าอดีตเมียน้อยคนสวยกลัวอดตาย หากตนถูกดำเนินคดี เลยปลอบเสียงอ่อน

    “แม่สาลี่ไม่ต้องกลัวนะ ฉันคุยกับคุณหญิงแล้ว แม้ครานี้ฉันจะต้องโทษ แต่ก็คงมีทรัพย์สินเหลืออยู่ไม่น้อย คุณหญิงจะแบ่งให้แม่สาลี่ตามสมควร แม่สาลี่ไม่ลำบากดอก”

    “ท่านเจ้าคุณห่วงใยฉัน ไม่โกรธเคืองฉันแล้วหรือเจ้าคะ”

    ท่านเจ้าคุณส่ายหน้าช้าๆ ถอนใจยาว “เรื่องมันเกิดมานานมากแล้ว แลแม่สาลี่ก็ได้รับโทษทัณฑ์สาสมกับความผิดแล้ว ฉันจะโกรธเคืองต่อไปก็ดูจะใจร้ายเกินไป แต่ที่ฉันจะจดจำได้ไม่เปลี่ยน คือแม่สาลี่เป็นเมียแรกของฉัน เป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันรัก แล้วฉันจะทอดทิ้งให้แม่สาลี่ลำบากได้อย่างไรเล่า”

    สาลี่ดีใจจนน้ำตาคลอ “ท่านเจ้าคุณไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ฉันมีทางช่วยท่านเจ้าคุณ ฉันจะไม่ยอมให้ท่านเจ้าคุณต้องรับโทษในความผิดที่ท่านเจ้าคุณไม่ได้ก่อเป็นอันขาด”

    “ขนาดฉัน...ยังใกล้จะจนปัญญาเข้าไปทุกที แม่สาลี่อยู่แต่ในเรือน จะช่วยกระไรฉันได้”

    อดีตเมียน้อยคนสวยอึกๆอักๆ อยากสารภาพความจริงจะแย่ แต่ก็เกรงจะทำให้เสียเรื่อง จังหวะเดียวกันนั่นเอง...ปีติก็มาตามท่านเจ้าคุณกลับเรือนใหญ่ เพราะแย้มมีเรื่องสำคัญจะแจ้งเกี่ยวกับเย็นและบุญมี!

    ความจริงเรื่องบุญมีเป็นคนร้าย วางแผนจับตัวเย็นกับฟัก ทำให้พระยาสีหโยธินถึงกับพูดไม่ออก จนแย้มเริ่มใจไม่ดี แต่กระนั้น...ก็ไม่ยอมแพ้ พยายามหว่านล้อมและหาเหตุผลมาสนับสนุน

    “ฉันนึกอยู่แล้วว่าท่านเจ้าคุณคงไม่เชื่อ ถึงเลือกจะปิดท่านเจ้าคุณมาตลอด แต่ที่ต้องบอกเพลานี้ ก็เพราะมีข้อสงสัยมากมายที่ล้วนชี้ว่าแม่บุญมีไม่หวังดีกับคนในเรือนเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินคิดหนัก นมแสงซึ่งตามมาแจ้งข่าวจากนครบาล ต้องช่วยพูด

    “พอคุณหญิงให้แรมส่งจดหมายมาบอก ฉันก็รีบแจ้งนครบาลแลพาคนตามไป แต่กว่าจะถึงก็ดึกดื่น พอขึ้นเรือนไป ก็ไม่เห็นเย็นกับฟักแล้ว เหลือแต่ร่องรอยการต่อสู้และรอยเลือด ฉันถึงกลับมาแจ้งคุณหญิงนี่ล่ะเจ้าค่ะ”

    “แต่ก็เพียงคุณหญิงกับนมแสงสงสัย ฉันฟังความข้างเดียวไม่ได้ดอกนะ” ท่านเจ้าคุณแย้งเครียดๆ

    “ฉันทราบค่ะ แต่เพลานี้แม่บุญมีไม่อยู่เรือน ไต่ถามบ่าวไพร่แล้ว ออกไปเมื่อวาน ป่านนี้ยังไม่กลับเลยเจ้าค่ะ!”

    ooooooo

    ไม่มีใครเห็นบุญมีจริงๆ แต่ที่ทุกคนไม่รู้คือเมียน้อยคนสวยของท่านเจ้าคุณกลับมานานแล้ว ซ่อนตัวบนเรือน และส่งม้วนไปสอดแนมที่เรือนใหญ่ และทันทีที่รู้ว่าแย้มแอบสงสัย ก็ตัดสินใจจะจับแดงไปเป็นตัวประกัน!

    ม้วนตะลึงมาก ไม่อยากเชื่อว่าเจ้านายสาวที่รับใช้มานานนับสิบปีจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ แต่ไม่ทันขัดขวาง ก็ถูกปีติจับได้เสียก่อน และถูกนำตัวไปให้พระยาสีหโยธินกับแย้มสอบสวน

    “บ่าวไม่รู้เจ้าค่ะ ไม่รู้กระไรจริงๆเจ้าค่ะ”

    “จะไม่รู้ได้อย่างไร ก็เห็นอยู่ว่าก่อนจะไปหาคุณแดง แม่ม้วนคุยกับคุณบุญมีตั้งนานสองนาน” ปีติโวยลั่น

    ม้วนกลัวมาก ลนลานก้มกราบท่านเจ้าคุณกับคุณหญิง “บ่าวโง่เง่า ไม่รู้เท่าทันคุณบุญมีจริงๆเจ้าค่ะ แลหากรู้ว่าคุณ...เอ่อ...อีนังบุญมีมันชั่วช้าสารเลวเช่นนี้ บ่าวจะไม่มีวันรับใช้มันดอกเจ้าค่ะ”

    พระยาสีหโยธินเจ็บใจมากที่คาดคั้นอะไรจากม้วนไม่ได้ ตัดสินใจบุกถึงโรงฝิ่นของบุญมา ตามคำบอกเล่าของนมแสง แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะบุญมายกพวกไปซ่อนตัวที่อื่นแล้ว

    และสถานที่ที่พวกบุญมาหนีไปซ่อนตัวคือเรือนพระมหาเทพ โดยมีเคราคอยเฝ้าห่างๆ พระมหาเทพยังบาดเจ็บจากแผลที่โดนฟักแทง เลยอารมณ์ไม่ดี ยิ่งเห็นหน้าเที่ยง ซึ่งถูกจับมัดกับเสา ยิ่งของขึ้น

    “ข้าจะวางใจกว่านี้ ถ้าไม่มีตัวอุบาทว์จัญไรมาเหยียบเรือน”

    “ตัวอุบาทว์ไม่มีดอกขอรับ มีแต่ตัณหาราคะของคุณพระเองต่างหาก ที่นำพาความอุบาทว์มาสู่เรือน”

    “มึงหุบปากเลยอ้ายเที่ยง! กูไม่ฆ่ามึงก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

    “จะฆ่าตอนนี้ก็ยังทันนะขอรับ กระผมหนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว”

    เที่ยงปะทะคารมกับพระมหาเทพอย่างดุเดือด ก่อนจะต้องหุบปากฉับ เมื่อบุญมีขู่จะฆ่าเย็น!

    บุญมีได้ทำตามที่ขู่จริงๆ ด้วยการไปดักรอถึงนครบาล จังหวะเดียวกับที่เย็นโผล่มาแจ้งความพอดี

    “นังคนนี้มันเป็นบ้าน่ะจ้ะ เจอใครก็เที่ยวไปฟ้องว่ามีคนจะฆ่า จนวุ่นวายมาหลายคราแล้ว วันนี้หนีออกจากเรือน ฉันนึกแล้วว่าต้องมาก่อเรื่องที่นครบาล จึงรีบตามมาน่ะจ้ะ”

    “ไม่จริงเจ้าค่ะ ฉันไม่ได้บ้า ถ้าบ้าจะคุยรู้เรื่องหรือเจ้าคะ ฉันชื่อเย็น เป็นทาสบ้านท่าน...”

    บุญมีไม่รอให้เย็นพูดจบ โพล่งขึ้น “แม่แดง...ลูกเอ็งรออยู่ รีบกลับเรือนกับข้าเถิด”

    เย็นตกใจมาก หน้าซีด ไม่คิดมาก่อนว่าบุญมีจะล่วงรู้ความลับนี้

    “ว่าอย่างไรล่ะนังเย็น แม่แดงเลือดในอกเอ็งข้าช่วยดูแลมาพักใหญ่แล้ว เอ็งไม่คิดอยากกลับไปเจอลูกบ้างรึ”

    คำขู่ของบุญมีทำให้เย็นเครียดจัด ลังเลเรื่องแจ้งความ จนบุญมีย่ามใจ ขู่เสียงเข้ม

    “นึกถึงลูกให้มาก กลับไปกับข้าเถิด อย่าสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเลย”

    ในที่สุดเย็นก็ยอมกลับไปกับบุญมี แต่กระนั้น...ก็ไม่วายสงสัยเรื่องความลับของแดง

    “คุณบุญมีรู้เรื่องคุณแดงมานานแล้วหรือเจ้าคะ”

    “ก็นานกว่าที่อีฟักมันหลอกข้าว่านอนเป็นผัก จนข้าตายใจน่ะล่ะ ที่จริง...ก็ต้องชมพวกเอ็งที่อดทนได้ขนาดนี้”

    “แต่ความอดทนของบ่าว ก็คงเปรียบกับความโหดร้ายของคุณบุญมีไม่ได้ดอกเจ้าค่ะ คุณบุญมีรู้ทั้งรู้ว่าคุณแดงเป็นลูกบ่าว ก็ยังสั่งสอนให้คุณแดงเกลียดชัง แลก้าวร้าวกับบ่าวตลอด คุณต้องการกระไรกันแน่เจ้าคะ”

    “ก็ต้องการเห็นเอ็งทุกข์ทรมานใจ ต้องทนดูลูกในไส้ใกล้นรก เพราะจิกหัวด่าแม่บังเกิดเกล้าน่ะซี สะใจข้านัก!”

    “บ่าวเคยนึก ว่าคนร้ายกาจที่สุดในเรือนคือคุณสาลี่ แต่ไม่อาจเทียบกับคุณบุญมีได้เลย”

    “ในเมียท่านเจ้าคุณสี่คน โง่ที่สุดก็คือเอ็ง เจ้าเล่ห์มารยาสาไถยที่สุดก็นังสาลี่ แต่โหดเหี้ยมใจดำที่สุด ไม่ใช่ข้าดอกนะ แต่เป็นนังคุณหญิง คนที่เอ็งรักและเทิดทูนหนักหนาต่างหาก”

    เย็นหน้าเสีย บุญมียิ่งสะใจ “คิดดูเถิด แย่งลูกเอ็งมาอย่างหน้าไม่อาย เอ็งก็น้ำท่วมปาก บอกใครไม่ได้ แลยังโยนบุญคุณมารัดคอเอ็ง แม้แต่ข้า ยังหน้าหนาไม่พอจะทำได้เลย!”

    ooooooo
    เย็นถูกจับตัวไปที่เรือนของพระมหาเทพ และทันทีที่เห็นหน้า คุณพระหนุ่มก็กระโจนหา หวังฆ่าให้ตายคามือ เที่ยงพยายามดิ้นรนจะช่วย แต่ก็ไม่ทันบุญมาที่ชักปืนมาขู่เสียก่อน

    “นี่มันกระไรกันวะอ้ายบุญมา...หรือเอ็งจะช่วยอีเย็น”

    “กระผมไม่ได้ช่วยใครนอกจากตัวเอง สิ่งที่กระผมต้องการคือล้างแค้น...คุณพระจะฆ่านังเย็นตอนนี้ไม่ได้!”

    พระมหาเทพมีสีหน้างงสุดขีด บุญมีเลยช่วยเฉลย พร้อมรอยยิ้มหยัน

    “พวกเราหมดทางล้างแค้นท่านเจ้าคุณแล้ว แม้ไม่มีหลักฐานเอาผิดฉัน แต่ฉันก็คงกลับไปที่เรือนไม่ได้อยู่ดี ฉะนั้น...ก็เหลือแต่ให้คุณพระล่อท่านเจ้าคุณมาให้พวกเราฆ่าทิ้งเท่านั้น ถึงจะระบายแค้นของพวกเราลงได้”

    เย็นตกใจมาก ไม่คิดเลยว่าบุญมีจะโหดเหี้ยมและเลือดเย็นถึงเพียงนี้

    “นี่คุณบุญมีคิดฆ่าท่านเจ้าคุณรึ เพราะกระไรกัน ท่านเจ้าคุณดีกับคุณบุญมีนัก เหตุใดถึงคิดชั่วต่อท่านได้”

    “ข้ามิได้เพิ่งคิดดอกนังเย็น แต่ข้าคิด...นับแต่วันแรกที่พ่อแม่ข้าถูกมันฆ่าตายแล้ว!”

    พระมหาเทพพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย เมื่อค้นพบความจริงบางอย่าง

    “จะใจร้อนไปไย อีกไม่กี่วันคดีความท่านเจ้าคุณก็ตัดสินแล้ว เผลอๆจะถูกฟันคอด้วยซ้ำ เท่านี้ก็สมกับความแค้นของพวกเอ็งแล้วไม่ใช่รึ ข้าว่ารีบตัดไฟแต่ต้นลม กำจัดนังเย็นเสียก่อนเถิด”

    บุญมาไม่ยอม ประกาศลั่น “ไม่! คุณพระต้องช่วยพวกเราก่อน อ้ายท่านเจ้าคุณยังไม่รู้ว่าคุณพระอยู่เบื้องหลัง ถ้าไปหลอกมันมา มันต้องหลงเชื่อเป็นแน่ จากนั้น...พวกเราจะฆ่าปิดปากอีเย็นให้เอง”

    “ถ้าคุณพระกลัวนังเย็นมันจะแฉความชั่ว คุณพระก็ต้องช่วยพวกเรา มิเช่นนั้นก็ตายด้วยกันหมดนี่แหละ!”

    คำขาดของบุญมี ทำให้เที่ยงหัวเราะลั่น เพราะสุดท้ายแล้ว พระมหาเทพก็หนีไม่พ้น ถูกลากมาเอี่ยวในแผนล้างแค้นนี้ด้วย...เอาตัวรอดคนเดียวคงไม่ได้ดอกนะขอรับ!

    เวลาเดียวกันที่หน้าเรือนทาสของสาลี่...ปีติค้นพบเอกสารความลับที่อดีตเมียน้อยคนสวยซ่อนไว้ เลยไม่รอช้าเผยตัวจริงให้เธอรู้ สาลี่ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินสิ่งที่อดีตสามีฝากฝังกับทนายหน้าหอเมื่อหลายวันก่อน

    “ฉันเคยจับได้ว่าเมียคนหนึ่งของฉันแอบขโมยความลับข้อราชการเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งก็ได้รับโทษแล้ว แต่ฉันไม่รู้ว่ามีคนอื่นทำเช่นเดียวกันอีกหรือไม่ จะสอบสวนเองก็คงไม่ได้ความจริง จึงอยากไหว้วานหมื่นท่านให้ช่วยสืบให้”

    “ถ้าเช่นนั้น...กระผมจะปลอมตัวเป็นทนายหน้าหอของท่านเจ้าคุณ แลจะเร่งหาหลักฐานมาช่วยให้ได้ขอรับ”

    ปีติดึงตัวเองจากอดีต สาลี่ส่ายหน้า ถอนใจยาวแล้วเปรยปลงๆ

    “หมื่นท่านคงสงสัยฉันกระมัง”

    “ขอรับ...แต่หลังจากเจอหลักฐานเหล่านี้แล้ว กระผมก็หมดข้อสงสัยอีก เพราะหากจะคิดร้ายกับท่านเจ้าคุณจริง ก็คงไม่เก็บหลักฐานพวกนี้ไว้”

    สาลี่สบตานิ่ง และตัดสินใจบอกข้อสันนิษฐานของตน

    “คนน่าสงสัยตอนนี้ก็คือนังบุญมี ที่มันยังไม่กลับเรือน และคุณหญิงไม่กระโตกกระตาก คงเพราะเรื่องนี้กระมัง”

    “กระผมก็คาดเช่นนั้นขอรับ แต่ที่สงสัยคือเหตุใดคุณสาลี่ถึงไม่เอาหลักฐานพวกนี้ไปช่วยท่านเจ้าคุณเล่าขอรับ”

    “หลักฐานพวกนี้เกี่ยวพันถึงพระมหาเทพ ถ้าคุณพระคิดร้ายกับท่านเจ้าคุณ ฉันไม่เอาไว้แน่! แต่จนถึงเพลานี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร ขืนบุ่มบ่ามเอาหลักฐานออกมา ก็เท่ากับบีบให้พระมหาเทพลงมือทำร้ายฉันกับท่านเจ้าคุณน่ะซี”

    ปีติพยักหน้ารับรู้ ก่อนเอ่ยถึงปัญหาใหญ่ของท่านเจ้าคุณ

    “มีคนปลอมจดหมาย คำสั่ง แลตราประทับตำแหน่งท่านเจ้าคุณขอรับ ข้อนี้เป็นเหตุที่เอาผิดท่านเจ้าคุณได้”

    “จดหมายปลอมหรือไม่ ฉันแยกไม่ออก แต่ถ้าตราประทับปลอม มองปราดเดียวก็รู้ เพราะตราจริงมีตำหนิ”

    สาลี่ตัดสินใจเล่าเรื่องในอดีต ที่ตนเคยแอบคัดลอกเอกสารลับของสามี แล้วเผลอทำตราประทับตกพื้น

    “ฉันทำตราประทับตก เลยมีรอยแตกหักเล็กน้อย หากเอามาประทับแล้วเทียบกัน ก็จะรู้ว่าจริงหรือปลอม”

    ooooooo

    ปีติรีบนำความจริงจากสาลี่ไปบอกท่านเจ้าคุณ แต่ก็คลาดกัน เมื่อแย้มแจ้งว่าสามีไปบุกโรงฝิ่นพร้อมกับนมแสง และอาจเลยไปเรือนพระมหาเทพด้วย เพราะบุญมีหนีไปอาศัยที่นั่นชั่วคราว

    แย้มไม่อยากเชื่อหู เมื่อปีติบอกว่าพระมหาเทพไม่น่าไว้ใจ เพราะเห็นว่าเป็นเกลอเก่าสามีมานาน โดยไม่รู้เลยว่าเวลาเดียวกันนี้ พระยาสีหโยธินกำลังปรับทุกข์กับเกลอรัก เพราะระแวงแคลงใจในตัวบุญมี

    “บอกตามตรง เพลานี้ฉันไม่อาจวางใจแม่บุญมีได้เหมือนเดิมอีกแล้ว มิรู้ว่าการไปพึ่งคุณพระ จะมีอุบายกระไรอีกหรือไม่ จึงอยากจะแจ้งนครบาลให้ส่งคนไปคุ้มกันด้วยจะดีกว่า”

    “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ท่านเจ้าคุณอย่ากลัวเลย คนของฉันมีมาก คุ้มครองท่านเจ้าคุณได้ แลหากไปแจ้งนครบาล แล้วมีเรื่องเสื่อมเสียเกิดขึ้นจริง จะมิอับอายขายหน้ารึ สู้รู้กันเท่านี้ดีกว่า มิต้องกลัวว่าฉันจะแพร่งพรายให้เสื่อมเสียดอก”

    พระยาสีหโยธินลังเล พระมหาเทพเลยแกล้งตัดพ้อ

    “พ่อสิงห์...เรารู้จักกันมาเกินกว่าค่อนชีวิตเสียอีก หรือพ่อคิดว่าฉันไว้ใจไม่ได้แล้ว”

    “ใครจะคิดอย่างนั้นเล่า ฉันจะตามนครบาลเพื่อกันไว้ดีกว่าแก้ แต่เมื่อคุณพระว่าไม่ดี ก็ตามที่คุณพระพูดเถิด”

    ระหว่างที่พระมหาเทพหว่านล้อมพระยาสีหโยธิน เย็นกับเที่ยงก็ถูกมัดกับเสาเรือนคนละมุม โดยมีบุญมีเฝ้าไม่ห่าง และอดีตเมียน้อยคนโปรดก็อดรนทนไม่ไหวโพล่งขึ้น

    “คุณบุญมีอยู่กินกับท่านเจ้าคุณมานานปี แม้ไม่รัก ก็น่าจะมีความผูกพัน ไยถึงคิดร้ายต่อท่านเจ้าคุณได้ลงคอ”

    “พูดไปก็เท่านั้น ความแค้น...มันย้อมใจคุณบุญมีจนเป็นสีดำ ไม่เหลือความผูกพันให้ใครแล้ว”

    เที่ยงตอบแทนเสียงเครียด และนั่นก็ทำให้บุญมีโกรธมาก ตบหน้าเขาฉาดใหญ่

    “คนทรยศอย่างเอ็ง อย่าบังอาจพูดถึงข้า ถ้าไม่ใช่เพราะเอ็งหลงอีเย็นจนหน้ามืด พวกข้าคงไม่เป็นเช่นนี้ดอก”

    “อย่าทำกระไรนังเย็นเลยนะขอรับ”

    “ในเมื่อเอ็งหลงอีเย็นมากนัก ข้าก็จะกรีดหน้ามันให้ยับ ให้อัปลักษณ์ยิ่งกว่าผี ดูทีรึ...เอ็งจะหลงรักมันลงอีกรึไม่”

    “ถ้าคุณบุญมีทำร้ายนังเย็น กระผมจะฆ่าตัวตายตาม อย่าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน!”

    “ดี...งั้นมึงก็ตายพร้อมกันไปเลย”

    เที่ยงสบตาอย่างไม่กลัว บุญมีก็ตาแข็งกร้าว ไม่ต่างกัน แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายร่ำไห้อย่างหมดอาย

    “เอ็งมีข้าแล้ว ลูกเราก็มีด้วยกัน แต่เอ็งยังเห็นนังเย็นดีกว่า ข้าแค้น...จนอยากจะฆ่าเอ็งให้ตายสักร้อยครั้ง!”

    “ใช่ว่ากระผมเห็นใครดีกว่า กระผมยินดีช่วยคุณบุญมีทุกอย่าง ล้างแค้นให้พ่อรุ่ง ขอแค่เว้นนังเย็นไว้สักคน”

    เย็นได้ยินชื่อรุ่งก็งง เพราะคุณหนูคนเล็กตายเพราะโรคร้าย ไม่ได้ถูกใครฆ่า แต่ดูเหมือนเที่ยงจะไม่รู้

    “ไม่ฆ่าก็เหมือนฆ่าล่ะวะ ถ้าท่านเจ้าคุณห่วงใยพ่อรุ่งบ้าง มิรังเกียจว่าเป็นลูกเมียน้อย พ่อรุ่งคงไม่ตายดอก”

    “ท่านเจ้าคุณรักคุณหนูรุ่งราวกับแก้วตาดวงใจ มีรึจะปล่อยให้ตาย คุณบุญมีต่างหากทำให้คุณหนูต้องตาย”

    บุญมีร้อนตัว ตาเหลือก แหวลั่น “อีเย็น! มึงหุบปากไปเลย”

    แต่มีหรือเย็นจะยอม อยากให้เที่ยงได้รู้ความจริงบ้าง

    “คุณบุญมีรักษาไม่เป็นก็ยังฝืนทำ ท่านเจ้าคุณพาหมอมาก็ถือดีไม่ยอมให้รักษา แล้วจะโทษใครได้เล่า”

    เที่ยงตะลึง แต่ไม่ทันซักไซ้ บุญมีก็ผละไปก่อน เมื่อบุญมาบอกว่าท่านเจ้าคุณมาถึงแล้ว

    ooooooo

    พระมหาเทพหลอกล่อให้พระยาสีหโยธินเกลอรักขึ้นบนเรือนจนได้ เพื่อเจรจากับบุญมี ส่วนตัวเองขอรอข้างล่างกับเครา ซึ่งมองมาอย่างรู้กัน รอเวลาฆ่าปิดปากคนทั้งเรือน!

    “ฆ่าทิ้งให้หมด ทั้งอีเย็น อ้ายเที่ยง แลอ้ายสองพี่น้องนั่น จากนั้นก็สร้างเรื่องว่าพวกมันฆ่ากันตายเอง”

    พระยาสีหโยธินไม่รู้ตัวว่าจะถูกฆ่าและซ้อนแผน หวังเกลี้ยกล่อมให้เมียน้อยคนสวยกลับเรือน แต่ไม่ทันได้พูด ก็ถึงกับทรุด เมื่อถูกบุญมายิงต้นขาและไหล่จนลุกไม่ขึ้น!

    เสียงปืนทำให้เย็นหน้าเสีย พยายามดิ้นให้หลุดจากเชือก จนเที่ยงนึกเวทนา

    “อย่าพยายามเลยนังเย็น กำลังของเอ็งดิ้นไม่หลุดดอก”

    “ถึงไม่ได้ก็ต้องทำ ฉันไม่ยอมให้ท่านเจ้าคุณเป็นกระไรไปเด็ดขาด”

    “ป่านฉะนี้ ท่านเจ้าคุณอาจจะตายไปแล้วก็ได้”

    “ถึงตายแล้วก็ต้องเห็นศพ แลฉันจะตายตามไปพร้อมกับท่านเจ้าคุณเอง”

    “ท่านเจ้าคุณทำกับเอ็งไว้หนักนัก เอ็งยังรักท่านถึงเพียงนี้เชียวรึ”

    “ใช่...ฉันรักท่านเจ้าคุณ รักมาตลอด แลมิว่าจะเกิดกระไรขึ้น ฉันก็เลิกรักไม่ได้!”

    คำประกาศกร้าวของเย็น ทำให้เที่ยงยอมแพ้ใจ เขาถีบแจกันแถวนั้น และเอาเศษกระเบื้องตกแตกมาตัดเชือกจนเลือดอาบขา เย็นได้แต่มองมาด้วยความซาบซึ้งใจ ที่อดีตทาสหนุ่มยอมทำเพื่อตนขนาดนี้

    ฟากพระยาสีหโยธิน...ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อได้ฟังคำสารภาพจากปากบุญมี ว่าเขาเป็นเหยื่อแผนการล้างแค้น โดยมีพระมหาเทพร่วมมือ ด้วยการล่อลวงเขามาฆ่าวันนี้

    บุญมีแสยะยิ้มร้าย ตอกย้ำ “และคนที่ช่วยเราใส่ร้ายท่านเจ้าคุณ ก็คือคุณพระอีกเช่นกัน ลำพังพวกเรา ถ้าไม่มีคุณพระช่วย คงไม่แนบเนียนเช่นนี้ดอก โบราณท่านถึงว่า ศัตรูคู่อาฆาต ยังไม่ร้ายกาจเท่ามิตรคิดคด!”

    “ที่แล้วมา...ฉันไม่ดีกับแม่บุญมีเลยรึ ถึงได้ทำกับฉันถึงเพียงนี้”

    บุญมีไม่ตอบ แต่ยิ้มเยาะ บุญมาเลยกระตุ้นความทรงจำให้ ว่าเขากับน้องสาวเป็นใคร

    “ข้ากับนังบุญมี คือลูกหัวหน้ากลุ่มอั้งยี่ที่เอ็งฆ่าตาย คราวนี้คงรู้แล้วซี ว่าเอ็งต้องตายเพราะกระไร”

    “แล้วหล่อนก็ยอมเป็นเมียฉัน เพื่อแก้แค้น”

    ท่านเจ้าคุณกัดฟันกรอด

    “ใช่...แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด พวกเราต้องรอนานมากขนาดไหน กว่าจะมีวันนี้”

    “หล่อนแค้นฉัน ฉันเข้าใจ แต่เราเป็นผัวเมียกันมานานปี แม้ไม่รักใคร่ แต่ไม่มีความผูกพันให้กันบ้างเชียวรึ”

    “ถามเหมือนอีเย็น ควรแล้ว...ที่ครั้งหนึ่ง อีเย็นเป็นคนโปรดของเอ็ง”

    พระยาสีหโยธินช้ำใจมาก และก็แทบกระอัก เมื่อบุญมีกับบุญมาแฉว่ารุ่งไม่ใช่ลูกเขา แต่เป็นลูกของเที่ยง!

    บุญมีสะใจมาก เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของสามี เลยเฉลยแผนการทั้งหมด

    “ฉันตั้งใจให้พ่อรุ่งครอบครองสมบัติทุกอย่างแล้วค่อยฆ่าเอ็ง เสียดาย...พ่อรุ่งบุญน้อย ทุกอย่างเลยผิดแผน”

    “เอ็งมันโชคดีนัก มิว่าพวกข้าทำกระไร เอ็งก็แคล้วคลาดไปได้ตลอด แต่คราวนี้...ไม่มีอีกแล้ว”

    บุญมาตั้งท่าจะยิงพระยาสีหโยธิน แต่ก็ต้องชะงักค้าง เมื่อได้ยินเสียงปืนห่าใหญ่จากหน้าเรือน!

    ooooooo

    เสียงปืนหน้าเรือน แท้จริงมาจากปีติกับพวกตำรวจจากนครบาล ที่ตามมาจับกุมตัวพระมหาเทพกับบุญมา แต่ก็เกิดการปะทะกันขึ้น โดยมีเที่ยงกับเย็น ซึ่งหลุดจากเชือกที่มัดกับเสามาร่วมด้วย

    ผลการปะทะ คือบุญมาถูกตำรวจยิงตาย ส่วนพระมหาเทพกับเคราหนีไปได้ ท่ามกลางความเจ็บแค้นใจของบุญมี ที่เหมือนหมาจนตรอก และตัดสินใจจับเย็นเป็นตัวประกัน!

    พระยาสีหโยธินเห็นเย็นถูกจับก็ร้อนใจมาก พยายามกล่อมให้บุญมีเปลี่ยนใจ

    “ปล่อยเย็นเถิดแม่บุญมี ที่แม่บุญมีต้องการ คือฆ่าฉันไม่ใช่รึ แม่บุญมีฆ่าฉันเถิด แล้วปล่อยเย็นไป”

    เย็นไม่ยอม ขัดขึ้น “อย่าเจ้าค่ะ บ่าวยอมตาย ท่านเจ้าคุณอย่าได้เสียสละชีวิตเพื่อบ่าวเลย”

    บุญมีเหยียดยิ้ม สะใจ “ได้ยินแล้วกระมังอ้ายเที่ยง เอ็งสู้ทรยศข้า แลเสี่ยงตายเพื่ออีเย็นมาหลายครา ท้ายที่สุด...มันก็ห่วงหาแต่ท่านเจ้าคุณ ไม่เคยเห็นเอ็งอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ”

    “กระผมทราบขอรับ ที่กระผมช่วยนังเย็น ก็เพราะนังเย็นเป็นคนดี ดีเกินกว่าจะต้องตายเพราะเรื่องชั่วช้าเช่นนี้”

    คำพูดของเที่ยงทำให้บุญมียิ่งแค้น กระชากตัวเย็นเข้าไปในเรือน และตะโกนสั่งให้ชู้รักตามมาด้วยเที่ยงไม่มีทางเลือก ต้องตามเพราะห่วงเย็น แต่อดีตเมียน้อยคนโปรดก็ใจเด็ดยิ่งนัก

    “บ่าวยอมตายเจ้าค่ะ แลหากตายไป บ่าวจะขออโหสิ ไม่อาฆาตแค้นคุณบุญมี ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน เพราะบ่าวเห็นแล้ว ว่าความแค้นนั้นมันน่าหวาดกลัว แลต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด”

    “อีขี้ข้า! เอ็งกล้าพูดเหมือนสมเพชข้ารึ”

    เที่ยงกลัวเย็นถูกทำร้าย โพล่งขัดขึ้น

    “พอเถิดขอรับ นังเย็นมันพูดถูกแล้ว พ่อรุ่งลูกของเรา ก็พูดได้ว่าตายเพราะความแค้นของคุณบุญมีเช่นกัน”

    “เอ็งเข้าข้างมันรึอ้ายเที่ยง ข้าหมดสิ้นทุกอย่างพี่ชายข้าก็ตาย ไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากเอ็ง เอ็งต้องเข้าข้างข้าซี ไม่ใช่เข้าข้างอีเย็น เพราะมึงอีเย็น...เพราะมึงคนเดียว!”

    ขาดคำก็จะยิง แต่เที่ยงก็โถมตัวมารับกระสุนแทน พร้อมกับขอร้องเสียงอ่อน

    “กระผมไม่อยากให้คุณบุญมีทำร้ายนังเย็น ปล่อยมันไปเถิดขอรับ”

    “เอ็งรักมันมาก ขนาดยอมตายเพื่อมันเชียวรึ แล้วข้าเล่า...ข้าเป็นเมียเอ็ง เอ็งไม่รักข้าบ้างรึ”

    บุญมีน้ำตาไหลพราก เจ็บช้ำน้ำใจที่สุด แต่เที่ยงก็ไม่ยอมพูดอะไร จนเธอต้องคาดคั้น

    “บอกข้ามาซีอ้ายเที่ยง บอกข้ามา!”

    เที่ยงลำบากใจมาก สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริง

    “คุณบุญมีเป็นแม่ของลูกกระผม แต่...แต่กระผมไม่เคยรักคุณบุญมีเลย”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:05 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์