นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    เพราะความดื้อรั้นและทิฐิของบุญมีแท้ๆ ทำให้รุ่งอาการเพียบหนัก ลมหายใจร่อแร่เต็มที บุญมีร้อนใจมาก แล่นไปตามสามีและสั่งให้คนตามหมอมาตรวจ เลยได้ฟังข่าวร้ายอันน่าตกใจ

    “คุณหนูอาการหนักมากแล้วขอรับ อันที่จริง... คุณหนูเป็นโรคซางจรเหมือนคุณหนูผู้หญิง รักษาไม่ยากนัก แต่ดูแลผิดวิธี ทำให้ทรุดลง แลยังกินยามากเกินไป ฤทธิ์ยา ขัดกันจนทำลายร่างกาย ยากจะเยียวยาแล้วขอรับ”

    บุญมีร้องไห้โฮแทบขาดใจ ก่อนจะตั้งสติได้ อาละวาดใส่หมอ ขู่ให้หาทางรักษาให้ได้ พระยาสีหโยธินต้องช่วยปรามและห้ามไว้ รู้ดีว่าคงทำอะไรไม่ได้มากแล้ว และรุ่งคงจะจากไปในไม่ช้า

    พระยาสีหโยธินเฝ้ามองสภาพลูกชายคนเล็กด้วยแววตาอาลัย เสียใจสุดซึ้งที่จะต้องสูญเสียทายาทเพราะโรคร้าย เย็นตื่นเช้ามืดไปทำงานตามปกติ ผ่านมาเห็นอดีตสามีนั่งเหม่อตรงศาลาริมน้ำ ก็อดไม่ได้จะไปนั่งเป็นเพื่อน

    เย็นพอจะเข้าใจความรู้สึกเขาดี แต่ก็เลือกจะไม่พูดปลอบ นอกจากนั่งคุกเข่าเงียบๆ

    “ทำไมไม่พูดกระไร”

    “บ่าวคิดว่าท่านเจ้าคุณอยากอยู่เงียบๆมากกว่าเจ้าค่ะ ถ้าท่านเจ้าคุณอยากได้ยินเสียงบ่าว ก็คงถามเองเจ้าค่ะ”

    “แล้วไม่อยากรู้รึ ว่าทำไมฉันมานั่งที่นี่”

    “ไม่เจ้าค่ะ บ่าวเป็นบ่าว มีหน้าที่รับใช้ ไม่ใช่ตั้งคำถามกับผู้เป็นนายเจ้าค่ะ”

    “อย่าเรียกตัวเองว่าบ่าวเลยเย็น ฉันไม่อยากได้ยิน... เข้ามาใกล้ๆฉันสิ”

    เย็นลังเล แต่ก็ถูกเขาบังคับจับไว้ให้ยืนเสมอกันจนได้

    “ฉันจำได้...ว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน เย็นนั่งอยู่ที่ฉันนั่ง แลเย็นกำลังเป่าขลุ่ยใบไม้อยู่ ฉันจำได้ ไม่มีวันลืม”

    แววตาอ่อนแสงและท่าทางเหมือนคนหมดแรงของเขา ทำให้เย็นใจอ่อนยวบ ตัดสินใจยกมือโอบเขาตอบ ตอนเขาร่ำไห้อย่างสุดกลั้น ที่ต้องสูญเสียลูกชายคนเล็กอย่างไม่มีวันหวนคืน...

    รุ่งจากไปจริงๆในเวลาต่อมา บุญมีเสียใจมาก ทั้งเพราะในฐานะแม่ และเพราะแผนร้ายที่วางไว้ล่มไม่เป็นท่า พระยาสีหโยธินกับแย้มก็เสียใจกับการสูญเสียรุ่งไม่ต่างกัน คงมีเพียงสาลี่ที่สะใจมาก แต่ยังแสร้งตีหน้าเศร้าโศก ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับจะตายตามคุณหนูตัวน้อยไป

    แอบก็แกล้งมารยาเสียใจไปกับเจ้านายด้วย “อย่าเสียใจไปเลยเจ้าค่ะแม่คุณของบ่าว...คุณหนูรุ่งทำบุญมาแค่นี้ มิเช่นนั้น...ไหนเลยจะดลใจให้คุณบุญมีดื้อรั้นไม่ฟัง คำหมอ จนคุณหนูรุ่งต้องตายเล่าเจ้าคะ”

    “จริงของเอ็ง แม่ทำร้ายลูกแท้ๆ ถ้าแม่บุญมีไม่ดื้อรั้นเอาแต่ใจ พ่อรุ่งคงหายเหมือนคุณแดง ไม่ต้องตายดอก”

    พระยาสีหโยธินกับแย้มมองหน้ากันเครียดๆ ก่อนที่ฝ่ายแรกจะปรามสาลี่ ไม่ให้พูดอะไรให้สะเทือนใจกันไปกว่านี้ แต่เมียน้อยคนสวยก็ไม่สำนึก แถมยุแยงอีกต่างหากว่าบุญมีหายตัวไป ทั้งที่ลูกชายเพิ่งตาย!

    ooooooo

    บุญมีไม่ได้ไปเฝ้าศพลูกชาย เพราะรีบไปแจ้งข่าวร้ายแก่ชู้รักและพี่ชาย พร้อมฉวยโอกาสยั่วยุและปั่นหัวทั้งสองหนุ่มให้อาฆาตแค้นหนักกว่าเก่า ที่รุ่งต้องตายโดยไม่มีใครเหลียวแล

    “ท่านเจ้าคุณเห็นว่าพ่อรุ่งเป็นลูกเมียน้อย จึงไม่ใส่ใจ ปล่อยให้พวกเรารักษากันเองตามมีตามเกิด แต่กลับให้หมอไปดูแลรักษาคุณแดงอย่างดี จนตอนนี้...คุณแดงอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่พ่อรุ่งกลับ...”

    บุญมาเดือดดาลมาก “อ้ายชาติชั่ว! ไหนยกหางตัวเองว่าเป็นคนเที่ยงธรรม ที่แท้ก็มือถือสากปากถือศีล”

    บุญมีเห็นท่าพี่ชายก็สาแก่ใจยิ่งนัก รีบยุชู้รักให้คลั่งกว่าเดิม “อ้ายเที่ยง...ข้ารู้ว่าเอ็งรู้สึกผิดต่อท่านเจ้าคุณเพราะข้า แต่ท่านเจ้าคุณลำเอียง จนทำให้ลูกของเราต้องตาย เอ็งจะไม่แก้แค้นแทนลูกบ้างเลยรึ...”

    ยุเสร็จบุญมีก็รีบกลับเรือน ฟักซึ่งแอบสะกดรอยตามมาตลอด ได้แต่มองตามด้วยแววตาเคียดแค้น และอดไม่ได้ต้องแจ้นไปฟ้องนมแสง ถึงวีรกรรมชั่วช้าของบุญมี

    นมแสงถอนใจยาว เอ่ยเสียงเครียด “จะหาว่าฉันใจดำก็ได้ แต่นี่เป็นโอกาสดีในรอบหลายปีที่เราจะกระชากหน้ากากแม่บุญมี ถ้าปล่อยผ่านไป ก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว”

    “คุณนมจะเปิดเผยเรื่องคุณบุญมีในช่วงงานศพคุณหนูรุ่งหรือเจ้าคะ”

    “ที่แล้วมา แม่บุญมีรอบคอบนัก ปีหนึ่งจะเลือกตอนท่านเจ้าคุณไปราชการหัวเมือง แล้วหลบไปพบอ้ายเที่ยงสักสองสามครา แลยังมีพี่ชายเป็นเจ้าของโรงฝิ่นคอยช่วยเหลืออีก ทำให้เราทำกระไรไม่ถนัดนัก แต่ในงานศพลูกชาย คนเป็นพ่อแม่ต้องมา หรือไม่ก็ต้องไปพบปะกันบ่อยครั้งขึ้นเหมือนเช่นช่วงนี้”

    “แต่พวกเราล้วนมีชนักติดหลัง ลำพังพูดปากเปล่า ท่านเจ้าคุณคงไม่เชื่อถือเป็นแน่ แลเรื่องเช่นนี้ ถ้าไม่เห็นกับตา คุณบุญมีคงเอาตัวรอดไปได้อยู่ดีล่ะเจ้าค่ะ”

    “ข้อนั้นฉันคิดทางแก้ไว้แล้ว สำคัญที่ว่าระหว่างนี้ อย่ามีเหตุให้เราต้องเสียโอกาสก็พอ!”

    ระหว่างที่นมแสงกับฟักหาทางแฉบุญมี สาลี่ก็ไปขอความช่วยเหลือจากพระมหาเทพ ให้ช่วยส่งคนตามสืบ หวังประจานความชั่วของบุญมีที่แอบเป็นชู้กับเที่ยง แต่คุณพระหนุ่มก็ลังเล

    “สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดลบันดาลให้ลูกมันตาย ลดความโอหังของนังบุญมีลงมาแล้ว คุณพระจะไม่ช่วยฉันอีกหน่อยรึ”

    “คราก่อนฉันก็ช่วยไปแล้ว ช่วยจนเข้าหน้าท่านเจ้าคุณไม่ได้ไปเป็นแรมเดือน แม่สาลี่ยังหาเรื่องมาให้อีกรึ”

    “ฉันไม่อ้างชื่อคุณพระดอกน่ะ แค่คุณพระให้ฉันยืมคนของคุณพระเท่านั้น ฉันสงสัยว่านังบุญมีมันจะคบชู้กับอ้ายเที่ยง ถ้าได้คนสะกดรอยตามต้องรู้แน่ ว่ามันไปซุกซ่อนทำเรื่องอัปรีย์กันที่ไหน”

    “แม่บุญมีน่ะรึจะคบชู้ ละเมอเพ้อพกไปใหญ่แล้วแม่สาลี่”

    สาลี่จะเกลี้ยกล่อมอีกรอบ แต่บุญมาซึ่งแฝงตัวมาทำงานกับพระมหาเทพก็โผล่มาขัดจังหวะเสียก่อน แถมเสนอตัวจะสืบเรื่องของบุญมีอีกต่างหาก

    “รับรองว่าไม่เกินสามวัน กระผมจะหาที่ซ่อนชู้มาให้คุณสาลี่ให้จงได้ขอรับ!”

    ooooooo

    สาลี่ไม่มีวันรู้เลยว่าบุญมีกับบุญมาจะใช้แผนตลบหลังเธออย่างไรบ้าง มัวย่ามใจคิดว่าแผนประจานเมียน้อยคู่ปรับจะได้ผล และสามีจะเฉดหัวอีกฝ่ายออกจากเรือน แต่พระยาสีหโยธินกลับไม่เชื่อง่ายๆ

    “ครานี้ฉันมั่นใจจริงๆว่าแม่บุญมีคิดไม่ซื่อ ท่านเจ้าคุณให้โอกาสฉันพิสูจน์ก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

    “ไม่! ฉันเคยให้โอกาสแม่สาลี่แล้ว ครั้งนี้...ฉันจะไม่เชื่อถือกระไรแม่สาลี่อีกแล้ว”

    “ฉันสาบานต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ว่าถ้าฉันโกหกท่านเจ้าคุณ ขอให้ไม่ตายดี!”

    พระยาสีหโยธินรำคาญ จำใจรับปากแบบขอไปที จะตามไปดูให้เห็นกับตา หากบุญมีคบชู้สู่ชายจริง ก็ต้องได้รับการลงโทษ สาลี่ลอบยิ้มด้วยความสาสมใจ มั่นใจเหลือเกินว่าต้องจับบุญมีได้คาหนังคาเขาแน่

    แย้มเฝ้ามองความพยายามของสาลี่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนจะต้องตะลึง เมื่อเจอกับฟักในสภาพหายเป็นปกติ พร้อมด้วยเย็นกับนมแสง ที่ตั้งใจตามมาถึงวัดที่จัดงานศพของรุ่ง เพื่อบอกความจริงเรื่องบุญมี

    แต่ที่ทำให้คุณหญิงคนสวยอึ้งกว่า คือการที่ฟักไม่ได้ป่วยหนักจนเป็นอัมพาตอย่างที่เข้าใจมาตลอด

    “ความอดทนของฟัก เป็นที่อัศจรรย์ใจของฉันเหลือเกิน ตั้งหลายปีดีดัก ทนได้อย่างไร”

    “บ่าวเกิดมาเป็นทาส ไม่มีญาติพี่น้อง แลยังไม่อยากตาย จึงต้องอดทนแสร้งนอนเป็นผักเอาตัวรอดเจ้าค่ะ”

    “แล้วทำไมเพิ่งมาบอกฉันเอาตอนนี้เล่า”

    เย็นตอบแทนหัวหน้าทาสสาวใหญ่ “พวกเราเป็นห่วง คุณหญิงเจ้าค่ะ ลองคุณบุญมีโหดเหี้ยม ฆ่าคนได้ง่ายดายขนาดนี้ ถ้าความแตกออกไปว่าคุณหญิงรู้เรื่องด้วย คุณหญิงต้องตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่ แต่ครั้งนี้ถือว่าเป็นโอกาสดีแล้วที่จะจับคุณบุญมี จึงมากราบเรียนให้ทราบเจ้าค่ะ”

    แย้มนิ่งไปอึดใจ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุญมีจะเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้

    “ทุกคนที่นี่เป็นคนที่ฉันไว้ใจทั้งสิ้น แลยังช่วยกันสืบมานานปี ฉันจะไม่เชื่อได้อย่างไร แต่ฉันสงสัยว่า

    แม่บุญมีต้องการกระไรแน่ เพราะถ้าแค่อยากเป็นหนึ่งเหนือฉันหรือแม่สาลี่ ก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้”

    นมแสงพยักหน้าเห็นด้วย “ข้อนี้นมก็สงสัยเจ้าค่ะ แต่ก็สืบไม่ได้ความกระไร แลที่พิกลสุดคือความเป็นมาของ พี่ชายกับตัวแม่บุญมี จนถึงตอนนี้ ก็รู้แต่เพียงว่าเปิดโรงฝิ่น เลี้ยงนักเลงไว้มาก แลเคยเป็นพวกอั้งยี่เท่านั้นเองเจ้าค่ะ แต่เป็นใครมาจากไหน เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่กลับ ไม่มีใครรู้เลย”

    เรื่องของบุญมายังไม่ใครให้คำตอบได้ แต่เรื่องความสัมพันธ์ของเที่ยงกับบุญมี เย็นยืนยันได้

    “เรื่องพี่เที่ยงกับคุณบุญมี บ่าวมั่นใจนะเจ้าคะ ขอเพียงคุณหญิงช่วยออกหน้าบอกท่านเจ้าคุณภายในวันสองวันนี้ น่าจะจับได้ไม่ยาก อย่างเมื่อวาน...บ่าวก็แอบเห็นพี่เที่ยงมางานศพคุณหนูรุ่ง เพียงแต่ระวังตัวไม่ให้ใครเห็นเท่านั้น”

    “ข้อนี้คงไม่ต้องให้ฉันบอกท่านเจ้าคุณดอก เพราะแม่สาลี่เป็นคนบอกเสียเองแล้ว”

    นมแสง เย็นและฟักตาโต ก่อนจะถอนใจยาวด้วยความเสียดาย ที่พลาดโอกาสจะแฉบุญมีอีกครั้ง

    ooooooo

    สาลี่ยังไม่รู้ตัวว่าจะถูกเล่นงาน มัวกระตือรือร้นจะพาสามีไปจับผิดบุญมี โดยมีบุญมาเป็นคนนำไปจนถึงเรือนหลังหนึ่ง บุญมีแสร้งตีหน้าตกใจ ละล่ำละลักแก้ตัวว่าไม่ได้เป็นชู้กับเที่ยง

    “จับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้ ยังจะตีหน้าซื่ออีกนังผู้ร้ายปากแข็ง ไร้ยางอาย อย่าช้าเจ้าค่ะท่านเจ้าคุณอีบุญมีมันคบชู้สู่ชาย เห็นอยู่คาตา รีบลากมันไปรับโทษให้สาสมกับความชั่วของมันเถิดค่ะ”

    “คบชู้กระไรกัน แม่สาลี่อย่ามาปากชั่วใส่ความฉันนะ”

    พระยาสีหโยธินโกรธมาก แต่ไม่ทันพูดอะไร บุญมีก็ควักกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

    “เมื่อวันก่อน ท่านเจ้าคุณได้รับมอบหมายให้ซื้อปืนยาวจำนวนมากใช่หรือไม่เจ้าคะ”

    “แม่บุญมีรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”

    “กระดาษแผ่นนี้ เขียนไว้หมดว่ามีคนยื่นขายปืนยาวให้ท่านเจ้าคุณกี่คน แต่ละคนให้ราคาเท่าใด”

    สาลี่หน้าเสีย สังหรณ์ว่าความผิดที่แอบคัดลอกความลับทางราชการอาจถูกเปิดเผย แล้วก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวของสามี ทันทีที่อ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นจบ

    “ฉันไม่รู้เรื่องกระไรด้วยนะเจ้าคะท่านเจ้าคุณ ไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะเจ้าคะ”

    “แล้วนี่มันลายมือผู้ใดกัน แม้แต่คำที่แม่สาลี่เขียนผิดประจำก็ยังตรงกัน ยังจะกล้าบอกว่าไม่เกี่ยวข้องอีกรึ”

    หลักฐานคาตาของสามี ทำให้สาลี่อึกๆอักๆ บุญมีเลยฉวยโอกาสยุแยง

    “ฉันสงสัยมานานแล้ว ว่าที่แล้วมา ทำไมท่านเจ้าคุณถึงถูกกล่าวหาว่าทุจริตคิดไม่ซื่อ จนไม่นานมานี้ ฉันเห็นแม่สาลี่มีพิรุธ จึงตามสืบดู จนรู้ว่าแม่สาลี่แอบคัดลอกความลับในราชการมาขาย”

    สาลี่หน้าซีดเผือด จ้องบุญมีด้วยความเคียดแค้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยี่หระ ลอยหน้าลอยตาปั้นน้ำเป็นตัว

    “ฉันตามต่อ จนรู้ว่าคนที่สมรู้ร่วมคิดกับแม่สาลี่อยู่ที่เรือนนี้ คราแรกตั้งใจจะมาว่ากล่าวโดยดี แต่บนเรือนกลับไม่มีใครอยู่ เหลือแต่กระดาษแผ่นนี้ไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น”

    “ไม่จริง! เอ็งรวมหัวกับอ้ายเที่ยงใส่ความข้า”

    “ใครใส่ความใครกันแน่ แม่สาลี่หักหลังท่านเจ้าคุณแท้ๆ ยังกล้าปั้นน้ำเป็นตัวหาว่าฉันคบชู้อีกรึ นี่คงกะใส่ร้ายฉันเพื่อกลบเกลื่อนความชั่วของตัวเองล่ะซี”

    พระยาสีหโยธินทนฟังต่อไปไม่ไหว ตวัดมือตบหน้าสาลี่ฉาดใหญ่ ก่อนจะส่งตัวให้นครบาลดำเนินคดี แอบรีบตามไปเยี่ยมถึงหน้าห้องขัง และถึงกับร้องไห้โฮเมื่อเห็นสภาพเจ้านายสาว

    “เป็นอย่างนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ เมื่อเช้าแม่คุณของบ่าวยังมั่นอกมั่นใจว่าจะจับผิดอีนังบุญมีได้อยู่เลย แล้วเหตุใดกลายเป็นติดคุกติดตะรางไปเสียได้”

    “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน จนป่านฉะนี้ ข้ายังไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร”

    “แล้วท่านเจ้าคุณเล่าเจ้าคะ ทำไมท่านเจ้าคุณถึงไม่ช่วยคุณสาลี่”

    สาลี่อ้ำๆอึ้งๆ พูดไม่ออกว่าตนก็ทำผิด จนสามีต้องอับอาย

    “เอ็งอย่าเพิ่งถามเลย เอาไว้วันหน้า ข้าจะเล่าให้ฟังเอง เพลานี้...คุณพระมหาเทพกำลังช่วยข้าอยู่”

    แต่ความหวังของสาลี่ก็ต้องพังทลาย เมื่อพระมหาเทพเจรจาไม่สำเร็จ

    “ฉันทำกระไรไม่ได้มากดอก แต่ถึงอย่างไรฉันก็ต้องช่วยแม่สาลี่แน่ สำคัญที่แม่สาลี่ อย่าซัดทอดฉันก็แล้วกัน!”

    สาลี่พยักหน้า ละล่ำละลักรับปาก “ฉันรู้นิสัยคุณพระดี ต่อให้กินดีหมีหัวใจเสือมา ฉันก็ไม่กล้าดอก”

    “ดี...เรารู้จักกันมานาน ฉันไม่อยากฆ่าปิดปากแม่สาลี่!”

    ooooooo

    พระมหาเทพร้อนรนเป็นอย่างมาก ไม่อยากเชื่อ ว่าความลับที่เคยร่วมกระทำกับสาลี่จะถูกแฉแบบนี้ ชะรอยต้องมีหนอนบ่อนไส้เป็นแน่ แต่ก็ไม่รู้จะไปควานหาตัวที่ไหน

    บุญมาไม่ได้เสนอตัวหาหนอนบ่อนไส้ แต่เดินแผนขั้นต่อไปด้วยการดึงคุณพระหนุ่มมาเป็นพวก

    “จะเป็นใครไม่สำคัญดอกขอรับ ที่สำคัญคือคุณพระไม่ถูกซัดทอด แลงานการคุณพระยังดำเนินต่อไปได้ก็พอ”

    “นี่พ่อบุญมารู้ข่าวแล้วรึ ทำไมรวดเร็วนัก หรือว่าเอ็งคือคนที่หักหลังแม่สาลี่”

    “อย่ากลัวไปเลยขอรับ กระผมไม่ได้เป็นศัตรูกับคุณพระ แลยังช่วยงานการคุณพระเหมือนเดิม”

    “ช่วยรึ...แม่สาลี่เป็นหมากสำคัญของข้า ที่ทำให้ข้าได้เปรียบผู้อื่น เอ็งทำเช่นนี้แล้วข้าจะไม่เสียหายรึ”

    บุญมีซึ่งมาถึงทันได้ยินประโยคสุดท้าย โพล่งขึ้นแทนพี่ชาย

    “จะยากกระไรเล่าคุณพระ คุณพระก็แค่หาหมากตัวใหม่มาเล่นแทนนังสาลี่ก็เท่านั้นเอง”

    พระมหาเทพไม่ใช่คนโง่ เพียงไม่กี่อึดใจก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด ยิ้มร่าเมื่อคิดว่าคงไม่ต้องสนใจสาลี่อีกต่อไป เพราะมีบุญมีกับบุญมา สองพี่น้องที่จะช่วยให้งานทุจริตทุกอย่างในวันหน้าผ่านไปด้วยดี

    บุญมีกับบุญมาสะใจมากที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ต่างจากเที่ยง ที่คิดว่าสถานการณ์ยังไม่น่าไว้ใจ

    “เรื่องครานี้แค่โชคดี ถ้ามิใช่คุณสาลี่จ้างวานนายบุญมา เราอาจพลาดท่าไปแล้วก็ได้”

    บุญมาพยักหน้าเห็นด้วย “ที่อ้ายเที่ยงพูดมาก็ถูก จากนี้เราจะจัดการอย่างไรกับอ้ายท่านเจ้าคุณดี ในเมื่อพ่อรุ่งตายแล้ว แผนการจะยักย้ายสมบัติของอ้ายท่านเจ้าคุณมาเป็นของเราโดยอาศัยพ่อรุ่งก็คงทำไม่ได้อีก”

    บุญมีแสยะยิ้มร้าย ก่อนบอกถึงสาเหตุที่ไปเข้าพวกกับพระมหาเทพ ว่าจะหาทางป้ายความผิดให้สามี แต่เที่ยงกลับไม่เห็นด้วย เพราะเห็นว่าแผนยังมีช่องโหว่

    “แผนการจะลากท่านเจ้าคุณให้มาเกี่ยวข้องกับการฉ้อฉลของคุณพระนั้นดีก็จริง แต่ก็เท่ากับคุณพระมหาเทพต้องติดร่างแหไปด้วย แล้วมีรึ...ที่คุณพระจะไม่ขัดขวางเรา”

    สองพี่น้องอั้งยี่ทึ่งมากในสติปัญญาของเที่ยง และก็ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินประโยคต่อมา

    “กระผมว่าเราคุยกับคุณพระตามตรงจะดีกว่า รอจนกว่าคุณพระกินอิ่มหนำเมื่อใด ค่อยโยนความผิดให้ท่านเจ้าคุณ คนอย่างพระมหาเทพ ชั่วช้า เป็นมิตรคิดทุรยศ ย่อมไม่ลังเลจะช่วยเรา แลยังแนบเนียนกว่าพวกเราทำเองเสียอีก”

    บุญมาอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะหัวเราะชอบใจ “เอ็งก็ฉลาดเหมือนกันนี่นาอ้ายเที่ยง ทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลองอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ถ้ายอมช่วยพวกข้าเสียแต่แรกก็สบายไปแล้ว”

    “ที่กระผมยอมช่วย ก็เพราะต้องการล้างแค้นให้พ่อรุ่งเท่านั้นขอรับ”

    ท่าทางเป็นเดือดเป็นแค้นของเที่ยง ทำให้บุญมีสาแก่ใจมาก ทิ้งท้ายเสียงเหี้ยม

    “เอ็งมันหัวอกเดียวกับข้านั่นล่ะวะอ้ายเที่ยง พวกมันทุกคนจะต้องชดใช้คืนให้พวกเราเป็นร้อยเท่าทวีคูณ!”

    ooooooo

    อาการของแดงดีขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบหายเป็นปกติ เลยมีแรงแผลงฤทธิ์ อาละวาดเอาแต่ใจจะกินน้ำแข็งไสในตลาด จนบ่าวไพร่ไม่มีใครเอาอยู่ เย็นทนไม่ไหว ตัดสินใจช่วยไกล่เกลี่ยและเกลี้ยกล่อม จนแดงเกือบสงบ แต่เพียงไม่นานก็ต้องกระเจิงกันทั้งเรือน เมื่อบุญมีกับม้วนโผล่มาขัดจังหวะ

    “อย่าไปหลงกลพวกมันค่ะคุณแดง พวกมันขี้เกียจสันหลังยาว ไม่อยากไปหาน้ำแข็งให้คุณแดง เลยวางอุบายมาหลอกล่อคุณแดงต่างหากเล่าคะ”

    เย็นหน้าเสีย แต่ก็ยังตีหน้านิ่ง อธิบายเหตุผลกับบุญมี “ที่บ่าวทำเช่นนี้ก็เพราะต้องการให้คุณแดงเข้าใจนะเจ้าคะ น้ำแข็งเป็นของหายากแลราคาแพง คุณแดงยังเล็กเด็กนัก ควรต้องกินของแพงเช่นนี้เลยรึเจ้าคะ”

    “บังอาจ! ถึงคุณแดงยังเด็ก แต่ก็เป็นนายพวกเอ็ง เอ็งกล้าดีอย่างไรเสนอหน้ามาสอนสั่งคุณแดง จำใส่กบาลเอาไว้ว่าคุณแดงอยากได้กระไรก็ต้องได้ ขี้ข้าอย่างพวกเอ็งมีหน้าที่ทำตามคำสั่งคุณแดงเท่านั้น”

    บุญมีตวาดใส่บ่าวไพร่จนทุกคนก้มหน้าหงอ แดงเห็นแล้วอดรู้สึกผิดไม่ได้ โพล่งขึ้น

    “แม่บุญมี...อย่าดุด่าคนอื่นเลย ฉันไม่อยากกินน้ำแข็งแล้ว”

    “อย่าไปใส่ใจพวกบ่าวไพร่เลยค่ะ ถ้าคุณแดงอยากกินหรืออยากได้กระไรก็ต้องได้ จำไว้นะคะ ทาสไม่ใช่คนเหมือนเรา มันเป็นเยี่ยงสัตว์ที่เราเลี้ยงไว้ใช้งานเท่านั้น หาควรต้องดีกับพวกมันไม่”

    แดงพยักหน้ารับฟัง เย็นได้ยินก็เครียดมาก แต่ก็ทำกระไรไม่ได้ นอกจากผละลงจากเรือน บุญมีมองตามหลังอดีตเมียน้อยคนโปรดด้วยความเคียดแค้นและชิงชัง

    “คอยดูเถิดนังเย็น ข้าจะตามใจลูกเอ็งให้มันเสียผู้เสียคนไปเลย ทุกคนต้องเจ็บเหมือนตายทั้งเป็น!”

    แย้มตัดสินใจไปช่วยไถ่ตัวสาลี่ เพราะเห็นแก่สามี ไม่อยากให้เขาถูกครหาว่าทอดทิ้งเมีย แต่พระยาสีหโยธินที่เคืองสาลี่ไม่หาย กลับไม่เห็นดีเห็นงามด้วย

    “คุณหญิงจะทำบุญทำกุศลก็ตามใจเถิด แต่เหตุใดต้องพากลับมาให้หนักเรือนฉันด้วย”

    “แม่สาลี่ไม่มีที่ไปแล้วนะเจ้าคะ ญาติพี่น้องก็ตายหมดแล้ว ถ้าไม่ให้มาอยู่ที่นี่แล้วจะให้อยู่ที่ใดกันเล่าเจ้าคะ”

    “จะไปอยู่วัดหรือจะไปตายข้างทางก็สุดแล้วแต่เถิด ฉันไม่อยากเห็นหน้าอีกแล้ว”

    สาลี่ถึงกับร้องไห้โฮ สะเทือนใจสุดขีด “ท่านเจ้าคุณเจ้าขา ทำไมใจร้ายกับเมียถึงเพียงนี้ ถึงกับไล่ให้ไปตายข้างทาง ไม่เห็นแก่ความรักแต่ก่อนของเราบ้างหรือเจ้าคะ”

    “ยังกล้าพูดถึงความหลังอีกรึ หากหล่อนนึกถึงความหลังจริง ไหนเลยจะกล้าทำเรื่องชั่วช้าให้ฉันเสื่อมเสียได้ นี่หล่อนนึกถึงแต่ตัวเอง โลภมากจนหน้ามืดตามัว แค่ฉันไล่ให้ไปตายข้างทาง มันยังไม่สาสมกับความชั่วของหล่อนเลย”

    สาลี่ร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่พระยาสีหโยธินก็ไม่ยี่หระ “คุณหญิง...ถือว่าสงเคราะห์ฉันเถิด เอานังผู้หญิงใจคดนี่ไปให้พ้นเรือนฉันที อย่าว่าแต่เห็นหน้าเลย แค่เงาฉันก็ไม่อยากเห็น!”

    “อย่าให้ถึงขั้นนั้นเลยเจ้าค่ะ จะชั่วจะผิดอย่างไร แม่สาลี่ก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียท่านเจ้าคุณคนหนึ่ง แลยังเป็นเมียคนแรกอีกด้วย ไล่แม่สาลี่ไป ท่านเจ้าคุณก็อาจได้ชื่อว่าเที่ยงธรรม แต่ก็ต้องถูกครหาว่าใจไม้ไส้ระกำนะเจ้าคะ”

    พระยาสีหโยธินฮึดฮัดจะไม่ยอม บุญมีซึ่งผ่านมาได้ยิน เลยเสนอทางเลือกให้

    “ฉันเคยรู้มาว่ากฎหมายลักษณะทาสนั้น ระบุให้ผู้ที่จ่ายค่าปรับแทนผู้ต้องโทษ มีฐานะเป็นนายทาสของผู้ต้องโทษนั้น หากคุณหญิงจะเมตตาเลี้ยงไว้ ก็ต้องเลี้ยงไว้เป็นทาสรับใช้เท่านั้น ฉันถึงจะยอมรับได้”

    แย้มจะค้าน แต่ก็ไม่เปลี่ยนใจ เพราะไม่อยากหักหน้าบุญมี ส่วนพระยาสีหโยธินก็เบือนหน้าหนีดื้อๆ ไม่ยอมขัดหรือพูดสิ่งใด จนสาลี่ทนไม่ไหว ต้องหาโอกาสไปดักหน้าและขอร้องเขาอีกครั้ง

    สีหน้าและน้ำตาของสาลี่ไม่ได้ทำให้พระยาสีหโยธินใจอ่อน แต่กลับระเบิดอารมณ์อย่างอัดอั้น

    “ทุกครั้งที่หล่อนทำเลว ฉันก็ให้อภัยมาตลอดทั้งที่หล่อนติดการพนัน แลคิดจับลูกแดงไปเรียกค่าไถ่ ฉันก็อดใจไม่เอาความ แต่หล่อนก็รู้ว่าฉันเกลียดชังเรื่องฉ้อฉลทุจริตที่สุด แล้วหล่อนทำทำไม”

    สาลี่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสะเทือนใจสุดขีด แต่พระยาสีหโยธินก็ไม่ยอมหยุดระบายความอึดอัดใจ

    “ที่แล้วมา เพราะฉันรักหล่อน แลรู้สึกผิดมาตลอดที่สู่ขอหล่อนมาเป็นเมีย แต่กลับให้ตำแหน่งเมียหลวงแก่หล่อนไม่ได้ ทั้งที่หล่อนเป็นเมียคนแรก แต่มาตอนนี้ ฉันโล่งใจนัก ที่มิได้ยกหญิงชั่วช้าอย่างหล่อนขึ้นเป็นเมียหลวง”

    สาลี่หน้าชา ถลาจะกราบขออภัย แต่พระยาสีหโยธินกลับถอยเท้าหนี

    “ไม่ต้องมากราบฉัน ฉันไม่มีวันให้อภัยหล่อนไปชั่วชีวิต!”

    พระยาสีหโยธินผละจากไปแล้ว ทิ้งสาลี่ให้ยืนร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจในโชคชะตาที่ทำให้เธอตกต่ำถึงเพียงนี้ แอบเห็นสภาพเจ้านายต้องกลายเป็นทาสในเรือนไม่ต่างจากตน ก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทน

    “แม่คุณของบ่าว ไม่ควรต้องมาสวมชุดทาสให้เสื่อมราศีเช่นนี้เลยจริงๆ”

    สาลี่พยายามกลั้นน้ำตา ข่มความเสียใจ ผละตัวจากอ้อมกอดของบ่าวคนสนิท

    “เลิกกอดข้า...แลเลิกเรียกข้าว่าแม่คุณได้แล้วนังแอบ เพลานี้ข้ากับเอ็งก็เป็นทาสเขาไม่ต่างกันเลย”

    “ไม่จริงเจ้าค่ะ อย่างไรคุณสาลี่ก็เป็นนายของอีแอบเหมือนเดิมเจ้าค่ะ”

    ม้วนผ่านมาได้ยินพอดี อดแขวะไม่ได้ “โอ๊ย...จะหาใครสัตย์ซื่อเหมือนเอ็งเป็นไม่มีอีกแล้วนังแอบเอ๊ย ข้าก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าสัตย์ซื่อหรือโง่เง่าดี”

    แอบหันขวับ ตั้งท่าเอาเรื่องเต็มที่ แต่สาลี่ก็ขวางไว้ ไม่อยากมีเรื่องให้วุ่นวายใจไปกว่านี้ แอบเลยต้องยอมสงบศึกแบบขอไปที โดยมีม้วนมองตามด้วยความสะใจ ที่ได้เห็นสาลี่ตกต่ำ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 20:13 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์