นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    นางทาส

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

    พระยาสีหโยธินไม่มีทางเลือกมากนัก เย็นเป็นความหวังเดียวของลูกสาว จะไม่ต้องเจ็บป่วยและทุกข์ทรมานอีก นมแสงไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีการของแย้มที่จะดึงให้เย็นเป็นแม่นมของคุณหนูตัวน้อย แต่ก็ขวางไม่ได้ เพราะคุณหญิงคนสวยจำเป็นต้องทำ เพื่อรักษาชีวิตหมากสำคัญอย่างแดงไว้

    อาการของแดงดีขึ้นทันตาเห็น เช่นเดียวกับสีหน้าของเย็น ที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเลือดในอก แม้อาจจะเป็นแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็ตาม บุญมีเฝ้ามองสถานการณ์บนเรือนใหญ่ด้วยความเจ็บใจที่ทุกอย่างไม่เป็นตามหวัง แต่กระนั้นก็ไม่ยอมแพ้ หมายมั่นปั้นมือจะหาโอกาสอีกครั้ง ล้างแค้นท่านเจ้าคุณให้ได้

    ส่วนสาลี่...ไม่ได้ยี่หระกับความอยู่รอดของใคร นอกจากร้องไห้สะอึกสะอื้นกับชะตากรรมตกต่ำของตนเอง แอบเห็นเจ้านายสาวเครียดก็เป็นห่วง พยายามจะปลอบใจ แต่ก็ไม่ค่อยได้เรื่องนัก

    “ท่านเจ้าคุณจะโบยข้าเชียวนะนังแอบ นับแต่เป็นผัวเมียกันมา มีปากเสียงแทบนับครั้งได้ แต่นี่กลับจะโบยข้า”

    “ท่านเจ้าคุณกำลังโกรธ อย่าไปถือสาเลยเจ้าค่ะ เป็นเพราะอ้ายเคราคนเดียว อ้ายสถุล! หากมันไม่เร่งรัดทวงหนี้แม่คุณของบ่าว แม่คุณคงไม่ต้องถูกท่านเจ้าคุณดุเอาเช่นนี้”

    ชื่อของเคราทำให้สาลี่ยิ่งหัวเสีย แอบเลยเสนอให้ฉวยโอกาสนี้ไม่ใช้หนี้เสียเลย

    สาลี่ส่ายหน้า ตัดสินใจโพล่งออกไป “มันไม่ง่ายอย่างนั้นดอก ที่ข้าต้องวิ่งพล่านหาเงินทองมาใช้หนี้มัน ก็เพราะอ้ายเครา...อ้ายเครามันจะบีบให้ข้าหลับนอนกับมันเพื่อล้างหนี้ ถ้าข้าไม่มีให้”

    แอบตาค้าง ก่อนจะโวยออกไปด้วยอารมณ์โกรธจัด

    “อ้ายชิงหมาเกิด มึงกล้าทำอย่างนี้กับคุณสาลี่เชียวรึ กูจะฆ่ามึงให้ตายกับมือ!”

    ขาดคำก็ตั้งท่าจะไปเอาเรื่องเคราถึงบ่อน สาลี่ต้องดึงตัวไว้ ไม่อยากให้บ่าวคนสนิทหาเรื่องใส่ตัว แอบเลยแนะให้สารภาพเรื่องนี้กับท่านเจ้าคุณ เพราะถึงจะโดนด่า แต่ก็ไม่น่าจะต้องไปทำเรื่องอัปยศเช่นนั้น

    “นึกว่าข้าไม่อยากบอกรึ แต่คนรอกระทืบซ้ำมีอยู่ทั่ว ทั้งอีคุณหญิง อีบุญมี แม้แต่บ่าวไพร่ในเรือนก็ใช่ว่ามันจะรักใคร่ข้าเหมือนเอ็ง ยามมีวาสนา มันก็ไม่กล้าดอก แต่ยามเสื่อมมีรึพวกมันจะปล่อยข้าไว้”

    น้ำตาเจ้านายสาว ทำให้แอบสงสารจับใจ “แม่คุณของบ่าว...ไม่น่าเลย นี่ถ้าอ้ายเครามันเพียงแต่มักมาก มิเจาะจงมาที่คุณ บ่าวจะยอมหลับนอนกับมันใช้หนี้ให้คุณเองเจ้าค่ะ”

    ความเสียสละของแอบ ทำให้สาลี่ทึ่งมาก ซาบซึ้งใจที่สุดที่บ่าวคนสนิทรักตนมากขนาดนี้ แต่เธอจะไม่มีวันยอมให้อีกฝ่ายไปทำอะไรแบบนั้นเป็นอันขาด เพราะเธอเพิ่งคิดได้ ว่ามีวิธีดีกว่านั้น!

    ooooooo

    วิธีการเอาตัวรอดจากสถานการณ์หนี้ท่วมหัวของสาลี่ คือหาทางขายเย็นให้พระมหาเทพ ซึ่งเธอรู้มานานแล้วว่าอีกฝ่ายหลงใหลและหวังในตัวอดีตเมียน้อยคนโปรดของสามีมากเพียงใด

    พระมหาเทพรับคำอย่างไม่ลังเล ด้วยชอบใจหน้าตาหมดจดของเย็นมานาน แต่คนที่ต้องเดือดร้อนไปด้วย ก็คือเครา เพราะแผนของคุณพระหนุ่มกับอนุภรรยาคนสวย อาจทำให้เขาอาจชวดสิ่งที่หวังมานาน

    “กระผมสู้อุตส่าห์อดทน แลวางแผนมานานปี ก็เพราะหวังในตัวแม่สาลี่ แลนี่เนื้อกำลังจะเข้าปาก คุณพระจะบอกให้กระผมหยุดอย่างนั้นหรือขอรับ”
    “ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นล่ะวะ ข้าเองก็หวังในตัวนังเย็นมานานแล้ว เมื่อมีโอกาสข้าก็คว้าไว้ซีวะ”

    “แล้วโอกาสของกระผมเล่าขอรับ”

    “ก็ข้าบอกแล้วว่าชั่วคราว นังสาลี่มันติดพนันโงหัวไม่ขึ้น แม้ครานี้มันรอดได้ คราหน้าก็ไม่พ้นมือเอ็งดอกว่ะ”

    “ก็เลยต้องให้กระผมรอไปก่อน จนกว่าคุณพระจะสมหวังกับอีนังทาสนั่นใช่หรือไม่ขอรับ”

    “ถือว่าข้าขอเถิดว่ะ ถ้าข้าได้นังเย็นสมใจแล้ว ข้าสัญญา...ว่าเอ็งก็ต้องได้นังสาลี่เหมือนกัน เอ็งทำงานกับข้ามานาน แลมั่งมีขึ้นมาได้ก็เพราะข้า ยังจะกลัวข้าตระบัดสัตย์อีกรึ...”

    เคราคับแค้นใจมาก แต่ก็พูดอะไรไม่ได้มาก เพราะตนอยู่ใต้พระมหาเทพมานาน

    วันเวลาผ่านไปหลายวัน...อาการของแดงดีขึ้นจนเกือบหายเป็นปกติ พระยาสีหโยธินดีใจมาก แต่ก็ยังไม่ดีมากพอจะยอมตามที่แย้มร้องขอ จะให้เย็นเป็นแม่นมของแดงจริงๆ

    แย้มเสียใจมากแต่ก็พูดมากไม่ได้ เลยได้แต่ผ่อนปรนความรู้สึกผิดในใจตนที่มีต่อเย็น ด้วยการเสนอตัว จะช่วยเหลือทุกอย่างตามที่อีกฝ่ายร้องขอ แต่เย็นกลับไม่อยากได้สิ่งใดนอกจากรถลากให้ฟักเท่านั้น

    เย็นได้รถลากตามที่ขอ และไม่รอช้าจะพาฟักไปนั่งรถเล่นในสวน เปลี่ยนบรรยากาศจากเรือนพักอุดอู้ เป็นร่มไม้น้อยใหญ่ ทำให้อาการและสีหน้าของหัวหน้าทาสสาวใหญ่ดีขึ้นมาก

    บุญมีกับม้วนผ่านมาเห็นก็ปรี่ไปหาเรื่องทันที โดยเฉพาะอนุภรรยาคนสวย อยากไปหยั่งเชิงและดูสภาพของฟักตามประสาพวกร้อนตัว ส่วนม้วนทำหน้าที่เยาะเย้ยถากถางเย็นแทนเจ้านายสาวเช่นเคย แต่ก็ทำอะไรอดีตเมียน้อยคนโปรดไม่ได้ บุญมีเลยต้องออกโรงแทน แต่เย็นก็ไม่ตอบโต้อีก

    “มิว่าบ่าวจะพูดหรือไม่พูด หากผู้เป็นนายเห็นว่าผิดแล้ว ก็ย่อมต้องผิดอยู่ดีเจ้าค่ะ”

    ม้วนเต้นผ่างแทนเจ้านายสาว ตะคอกเสียงเข้ม “ปากดีนักนะนังเย็น สัญชาติคางคก ยางหัวไม่ตกไม่สำนึก เป็นขี้ข้าเขายังไม่พอ ยังถูกตราหน้าว่าเป็นขี้ข้าเพราะคบชู้ด้วย สารเลวเช่นนี้ ยังกล้าต่อปากต่อคำกับคุณบุญมีอีกรึ”

    “แล้วพี่ม้วนมาต่อปากต่อคำกับขี้ข้าสารเลวอย่างฉัน พี่ม้วนเป็นขี้ข้าประเภทใดรึจ๊ะ”

    น้ำเสียงราบเรียบของเย็นทำให้ม้วนโมโหมาก ตั้งท่าจะตบให้หายแค้น แต่ฟักก็แข็งใจลุกจากรถลากเข้ามาขวางเสียก่อน แต่เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้นก็ล้มไม่เป็นท่า เพราะขาอ่อนแรงไม่ได้ใช้งานมานาน แต่เท่านั้นก็มากพอจะทำให้บุญมีร้อนใจมากจนต้องแล่นไปหาพี่ชายถึงโรงฝิ่นในเย็นวันเดียวกัน

    ooooooo

    บุญมาตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องอาการของฟักจากน้องสาว เลยตัดสินใจให้ยาพิษไปฆ่าปิดปาก แต่เที่ยงผ่านมาได้ยินเสียก่อน เลยพยายามขัดขวาง แต่ก็สู้แรงลูกน้องบุญมาไม่ไหว บุญมีเลยแย่งขวดยาพิษคืนไปได้

    ฝ่ายสาลี่...อดทนรออย่างใจเย็น จะหาทางเอาเย็นไปประเคนพระมหาเทพให้ได้ แลกกับเงินก้อนโตไปใช้หนี้พนัน และแล้วโอกาสของอนุภรรยาคนสวยก็มาถึง เมื่อพระยาสีหโยธินอนุญาตให้เย็นตามไปทำบุญที่วัดด้วย เนื่องในโอกาสที่เขาจะทำบุญให้แดงที่เพิ่งหายจากอาการเจ็บป่วย

    แย้มยินดีกับเย็นด้วย และยอมให้เย็นอุ้มแดงไปทำบุญที่วัดด้วยความเต็มใจ พระยาสีหโยธินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เดินนำเมียหลวงกับแรมไปขึ้นรถม้าคันหน้า ส่วนเย็นอุ้มแดงไปนั่งรถคันต่อมากับทาสคนอื่น

    ลูกน้องของพระมหาเทพรอจังหวะอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่ารถคันหน้าของท่านเจ้าคุณแล่นห่างไปไกล จึงได้ส่งสัญญาณให้พวกของตนบุกไปขวางรถคันที่สองและลักพาตัวเย็นออกมา!

    กว่าพระยาสีหโยธินจะรู้เรื่องจากบ่าวที่หนีรอดมาได้ พวกคนร้ายก็พาตัวเย็นกับแดงไปไกลแล้ว แต่กระนั้น...พระยาหนุ่มใหญ่ก็ไม่ยอมแพ้ จัดแจงให้คนไปขอกำลังเพิ่มจากนครบาลไปช่วยตัวลูกและอดีตเมียกลับมา ให้ได้

    เวลาเดียวกันที่เรือนฟัก...บุญมีหาทางลอบลงจากเรือนตัวเองมาฆ่าปิดปากเสี้ยนหนามคนสำคัญ

    “อย่าว่าข้าเลยนะนังฟัก เอ็งมันถึงที่เอง หากเอ็งไม่มีท่าว่าจะดีขึ้น แลหากวันนี้นังเย็นมันไม่แส่ตามท่านเจ้าคุณไปทำบุญ ข้าก็คงไม่มีโอกาสเช่นนี้ดอก”

    ฟักยังไม่มีแรงจะขัดขืน ได้แต่นอนแน่นิ่ง พลางส่งสายตาโกรธแค้นและชิงชังให้ แต่บุญมีก็ไม่สะทกสะท้าน กระชากแขนอีกฝ่ายขึ้นนั่งและพยายามจะเอายาพิษกรอกปาก!

    แต่ทุกอย่างกลับพังไม่เป็นท่า! เมื่อเที่ยงแอบสะกดรอยตามมาขัดขวางไม่ให้เธอทำร้ายฟัก ขวดยาพิษถูกเขาปัดตกพื้นแตกกระจาย บุญมีโมโหมากจึงตบหน้าเขาฉาดใหญ่

    “ครั้งหนึ่งยังพอให้อภัย แต่นี่ถึงกับลอบเข้ามาเพื่อช่วยอีฟักเชียวรึ คิดว่าข้าไม่กล้าทำกระไรเอ็งอย่างนั้นรึ”

    “ก็ทำซีขอรับ กระผมยอมให้คุณบุญมีฆ่ากระผมก็ได้ แต่กระผมจะไม่มีวันยอมให้พี่ฟักถูกทำร้ายอีกแล้ว”

    คำท้าทายของเขา ทำให้บุญมีหมดความอดทน จะตบเขาอีกรอบ แต่ครานี้เที่ยงไม่ยอมอีกแล้ว

    “อย่าเสียงดังมากนะขอรับ ผัวเมียตีกัน อายบ่าวไพร่มันบ้าง”

    บุญมีกัดฟันกรอด ก่อนจะผละไปไม่เหลียวหลัง ทิ้งเที่ยงไว้กับฟัก ซึ่งมองอดีตทาสหนุ่มด้วยความข้องใจ ว่าเหตุใดถึงยอมมาช่วย และที่สำคัญ...เขามีแผนการใดร่วมกับบุญมีหรือไม่

    ooooooo

    ฟักรอดตัวอย่างหวุดหวิดอีกครั้ง ต่างจากเย็น ยังไม่รู้ชะตากรรมว่าจะมีชีวิตกลับไปหรือไม่ พระมหาเทพเห็นว่าเย็นอุ้มแดงมาด้วย เลยคิดแผนจะวางยาเธอ เมื่อสาลี่รู้เข้า ก็ถึงกับหัวเราะเย้ยหยัน

    “กะอีแค่นางทาสคนเดียวถึงกับต้องวางยาเลยหรือคะคุณพระ หากฉันมิได้เห็นกับตา ได้ยินกับหู จะมิเชื่อเลย”

    “หุบปากไปเถิดนะแม่สาลี่ ก็ไม่ใช่เพราะแม่สาลี่ดอกรึ เรื่องมันถึงได้บานปลาย จนลากลูกสาวท่านเจ้าคุณเข้ามาด้วย หากเอามาแต่นังเย็น ฉันก็คงไม่หนักใจเช่นนี้ดอก”

    “จะมาโทษฉันคนเดียวได้อย่างไรเล่า ใครจะมีญาณหยั่งรู้ ว่านังเย็นมันจะสาระแนขออุ้มคุณแดง แลถ้าฉันไม่ทำ ก็ไม่มีโอกาสแล้ว แต่ถ้าคุณพระเกรงเด็กตัวเท่าเมี่ยงนัก ก็ปล่อยนังเย็นกลับไปเสียซีคะ”

    “อย่ายั่วโมโหฉันนะแม่สาลี่ ที่ฉันต้องเกรง ก็เพราะมิรู้ว่าท่านเจ้าคุณจะมาตามลูกเมื่อใด แต่หากเป็นนังเย็นคนเดียว ท่านเจ้าคุณก็คงไม่กระไรกับทาสคบชู้นักดอก”

    “เราหนีมาไกลไม่ใช่น้อย ใช่ว่าท่านเจ้าคุณจะตามมาเจอง่ายๆ แลหากคุณพระกลัว ก็เร่งมือเข้าเถิด”

    “มิต้องบอกดอก ฉันลงทุนไปมาก มีรึ...จะปล่อยนังเย็นหลุดมือไปได้!”

    แต่ถึงจะหวังไว้มากแค่ไหน แผนชั่วของพระมหาเทพและสาลี่ก็ต้องล่มไม่เป็นท่า เมื่อเย็นไม่หลงกล แต่แกล้งทำเป็นสลบ ก่อนจะฉวยโอกาสตอนคนเฝ้าเผลอ เอาไม้ตีหัวแล้วอุ้มแดงหนี แดงร้องไห้ไม่หยุด เย็นใจเสียมาก แต่ก็พยายามวิ่งเต็มกำลัง และเกือบจะถูกจับได้เสียแล้ว ถ้าพระยาสีหโยธินจะไม่โผล่มาช่วยทันเวลา!

    พระมหาเทพกับสาลี่ซึ่งตามมาดูผลงานตัวเอง เห็นพระยาสีหโยธินนำกำลังนครบาลมาด้วยก็ตกใจมาก รีบหมุนตัวหนี โดยไม่รู้เลยว่าท่านเจ้าคุณหันมาเห็นหลังไวๆของทั้งสองพอดี แต่ก็ไม่แน่ชัดว่าเป็นใคร

    เย็นเอาตัวเองปกป้องแดงอย่างเต็มที่ ก่อนจะโผซบอกอดีตสามีด้วยท่าทีหวาดผวา พระยาสีหโยธินถึงกับอึ้งไปอึดใจ ความโกรธเกลียดที่เคยมีต่ออีกฝ่ายเลือนหายจนแทบไม่มีเหลือ แต่ก็ยังทำใจกลับไปรักเธอฉันสามีภรรยาอย่างเดิมไม่ได้ เลยได้แต่ทำตัวนิ่ง และโอบปลอบจนเธอหายตกใจ

    ฝ่ายพระมหาเทพกับสาลี่...วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ด้วยกลัวพระยาสีหโยธินจะตามมาทัน แต่เพราะไม่เคยสมบุกสมบัน สาลี่เลยทำท่าจะไปต่อไม่ไหว คุณพระหนุ่มนึกรำคาญ พาลหงุดหงิดใส่

    “รอกระไรเล่าแม่สาลี่ หรืออยากถูกนครบาลจับให้งามหน้า”

    “ใครเล่าจะอยากถูกจับ แต่ลงเรือลำเดียวกันแล้ว คุณพระก็มีน้ำใจให้ฉันบ้างจะเป็นกระไร”

    “ลงเรือลำเดียวกันงั้นหรือ ฉันเคยไปร่วมมือกับแม่สาลี่แต่เมื่อใด แลร่วมมือกันเรื่องกระไรรึ”

    “พอจวนตัวก็คิดจะถีบหัวส่งรึ ก็เอาซี ฉันเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าหากฉันถูกจับขึ้นมา คุณพระจะรอดไปได้สักกี่วัน มิแน่ว่าเพลานี้คนของคุณพระอาจจะกำลังซัดทอดคุณพระอยู่แล้วก็เป็นได้”

    คำขู่ของสาลี่ทำให้พระมหาเทพโกรธจัด คว้าคางเธอมาบีบแน่น ก่อนจะตะคอกเสียงเข้ม

    “คนของฉัน...มันรู้ดีอยู่แล้ว ว่าถ้าซัดทอดมาถึงฉันจะเกิดกระไรขึ้นบ้าง ส่วนแม่สาลี่ หากยังไม่รู้ ก็รู้ไว้เถิด มิใช่แต่เพียงแม่สาลี่เท่านั้น แม้แต่ผัวแม่สาลี่เอง ฉันก็ไม่เอาไว้ดอก คนอย่างฉัน ไม่มีวันยอมตายคนเดียวเป็นอันขาด!”

    “นี่คิดจะทำร้ายท่านเจ้าคุณเชียวรึ ท่านเจ้าคุณเป็นเกลอเก่า แลช่วยเหลือคุณพระไว้มาก ยังคิดร้ายได้ลงอีกรึ”

    พระมหาเทพยิ้มเหี้ยม ตอกกลับไม่ไว้หน้า “ก็เพราะเป็นเกลอเก่าน่ะซี หากเกิดกระไรขึ้นกับท่านเจ้าคุณ ใครเล่าจะนึกถึงว่าเป็นฝีมือฉัน แม่สาลี่ก็มิใช่คนโง่ ตรองดูเอาเองก็แล้วกัน”

    ooooooo

    พระยาสีหโยธินตามไปช่วยลูกสาวกับอดีตเมียน้อยทันเวลา แต่ก็พลาดโอกาสจะจับตัวคนร้าย เย็นพยายามช่วยเต็มที่ แต่ก็จำอะไรไม่ได้มาก นอกจากสิ่งที่ได้ยินจากพวกลูกน้องว่าตัวคนบงการอาจมียศถึงคุณพระ!

    แต่พวกนครบาลกลับไม่คิดเช่นนั้น ด้วยไม่เห็นเหตุจูงใจ ว่าคนมียศถาบรรดาศักดิ์จะจับตัวทาสกับเด็กไปเรียกค่าไถ่ให้เสียชื่อเสียง แย้มไม่เห็นด้วยนัก และก็คิดว่าสามีคงคิดไม่ต่างกัน เห็นได้จากท่าทางครุ่นคิดของเขา

    พระยาสีหโยธินคิดไม่ต่างกันจริงๆ ด้วยคาใจเรื่องชายหญิงสองคนที่เห็นหลังไวๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เจอเย็นกับแดงนัก และรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก แต่จำไม่ได้ว่าสองคนนั้นคือใคร...

    แย้มไม่รู้เรื่องสองชายหญิงปริศนา แต่ก็เดาว่าสามีน่าจะสงสัยสาลี่ เพราะมีแรงจูงใจมากที่สุด เลยอดไม่ได้จะนำเรื่องนี้ไปปรึกษาหารือกับนมแสงเหมือนเคย

    “ท่านเจ้าคุณไม่ได้พูดกระไรแม้แต่คำเดียว แต่ฉันรู้...ว่าท่านต้องคิด”

    “แม่สาลี่มีชนักปักหลังเรื่องขโมยของ เพลานี้ก็มีหนี้พนัน ถ้าท่านเจ้าคุณจะสงสัยแม่สาลี่ก็คงไม่แปลกดอกค่ะ”

    “ฉันเองก็สงสัย แต่ไม่เหมาะจะพูดออกไปให้ท่านเจ้าคุณหนักใจไปกว่านี้ แต่นม...พอจะช่วยฉันได้หรือไม่จ๊ะ”

    นมแสงยิ้มอย่างรู้กัน “นมจะเอาข้อสงสัยเรื่องแม่สาลี่ไปพูดอ้อมๆกับนังม้วนเองเจ้าค่ะ ไม่ช้าไม่นานก็ต้องถึงหูคุณบุญมี คนมันชังน้ำหน้ากันอยู่แล้ว มีรึแม่บุญมีจะไม่ขยายความต่อ แม้ว่าแม่สาลี่จะไม่ได้กระทำ แต่ก็คงต้องแก้ตัวกันเหนื่อย โดยที่เราไม่ต้องเปื้อนมือเลย”

    ด้านเย็น...แม้จะปลอดภัยกลับเรือน แต่ก็อดผวาไม่ได้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เพิ่งผ่านมา แต่ไม่ทันได้สรตะเรื่องใดๆ ก็ต้องรีบหลบข้างทาง เมื่อเห็นสาลี่นั่งเรือมากับเครา!

    สาลี่ไม่รู้ตัวว่าถูกเย็นจับตามอง มัวหัวเสียใส่เครา ซึ่งเพิ่งช่วยเธอจากการหนีพวกนครบาล

    “แผนการคุณสาลี่ล้มเหลวทุกทาง แล้วเรื่องหนี้สินจะทำอย่างไรต่อเล่าขอรับ”

    “ผ่อนผันให้ฉันหน่อยเถิด อย่างไรฉันก็ไม่หนีพ่อเคราไปแน่”

    “คุณสาลี่ก็แจ้งอยู่แก่ใจว่ากระผมคิดเช่นไร คราก่อนกระผมอาจจะหยาบหยามไปบ้าง แต่ใจที่กระผมมีให้คุณสาลี่นั้นเป็นเรื่องจริงนะขอรับ ถ้าคุณสาลี่ ไม่อยากถูกครหาว่าคบชู้ ก็เลิกกับท่านเจ้าคุณมาอยู่กับกระผมเป็นไร มิเพียงแต่ล้างหนี้ได้เท่านั้น แต่คุณสาลี่ยังเล่นพนันได้เท่าที่ต้องการอีกด้วย”

    “ทิ้งผัวพระยามามีผัวนายบ่อนน่ะรึ ถ้าทำจริง ฉันคงโง่เกินคนแล้ว”

    “ก่อนจะพูดให้เป็นห่วงรัดคอตนภายหลัง คุณสาลี่ลองตรองดูเถิดขอรับ เพลานี้...คุณสาลี่ยังได้รับความไว้เนื้อ เชื่อใจ แลยังเป็นยอดดวงใจของท่านเจ้าคุณเหมือนเดิมอยู่อีกรึ”

    สาลี่ถึงกับชะงัก คำพูดของเขาแทงใจดำอย่างแรง เคราเลยฉวยโอกาสพูดทิ้งท้าย

    “บางครา...เป็นหมาหัวเน่าก็ยังดีกว่าเป็นหางราชสีห์ไม่ใช่หรือขอรับ”

    เคราพายเรือจากไปแล้ว ทิ้งสาลี่ให้ยืนหน้าเสีย เพราะรู้ตัวว่าไม่มีทางเลือกมากนัก โดยไม่รู้เลยว่าเย็นลอบมองตามห่างๆอีกทีด้วยแววตาสงสาร แต่ก็สมเพชเวทนาไปในตัว

    ooooooo

    สาลี่ยังไม่ทันหายกลุ้มเรื่องเครา ก็ต้องมาหัวเสียกว่าเดิม เมื่อเห็นแอบกับม้วนมีเรื่องตบตีกันหน้าเรือนของเธอ โดยมีบุญมีมองมายิ้มๆ ไม่คิดห้ามปรามและไม่คิดช่วยเหลือใดๆ

    พระยาสีหโยธินได้ยินเสียงคนทะเลาะกันก็รีบมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นแอบกับม้วน เลยแกล้งหยั่งเชิง เพื่อดูท่าทีของสาลี่ เพราะสงสัยว่าเธออาจมีส่วนกับเรื่องที่เกิดกับเย็นและแดงเมื่อบ่าย

    “นังแอบ...นังม้วนมันด่าแม่สาลี่ว่ากระไร”

    แอบตั้งท่าจะพูด แต่ก็ยั้งไว้ เพราะคิดได้ว่าอาจนำความเดือดร้อนมาสู่เจ้านายสาว พระยาสีหโยธินเลยดักคอ

    “ไม่พูด...ถ้ากระนั้นข้าจะพูดแทนให้ มันคงเปรย... ทำนองว่าแม่สาลี่มีหนี้สินล้นพ้นตัว แลเคยขโมยของจนถูกจับได้มาก่อน จึงน่าจะเกี่ยวข้องกับพวกโจรจับลูกข้าไปวันนี้ใช่หรือไม่”

    สาลี่เริ่มใจไม่ดี เพราะสามีพูดเหมือนรู้อะไรมา แต่ไม่ทันโต้ บุญมีก็โพล่งขึ้นเสียก่อน

    “นี่โจษกันให้อึงไปจนถึงหูท่านเจ้าคุณเชียวหรือคะ แหม...อีกไม่กี่วันคงรู้กันทั่วคุ้งน้ำกระมัง”

    “ฉันไม่รู้เรื่องนะคะท่านเจ้าคุณ ถึงจะเป็นหนี้สินอย่างไร ฉันก็ไม่เคยคิดร้ายกับเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านเจ้าคุณ”

    ท่าทางลุกลี้ลุกลนของสาลี่ทำให้ท่านเจ้าคุณเริ่มมั่นใจว่าข้อสงสัยของตนอาจเป็นจริง แต่ก็เลือกจะไม่พูดต่อหน้าบ่าวไพร่มากมาย แต่เลือกจะตัดสินโทษของแอบกับม้วนแทน

    “นังแอบกับนังม้วนมันฝ่าฝืนคำสั่งข้าก่อเรื่องวิวาท แต่เห็นแก่ว่าพวกมันเจ็บแค้นแทนด้วยนาย ข้าจึงไม่โบย แต่ให้เอาไปที่เรือนขังทาสสามวัน ดูทีรึ...ว่าล่ามโซ่ตีตรวนเดียวกันแล้ว จะรักกันขึ้นมาได้บ้างหรือไม่”

    สองบ่าวสาวถูกลากตัวไปขังแล้ว สาลี่ละล้าละลัง แต่สุดท้ายก็ถลาไปดึงแขนสามี หวังแก้ตัวให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายใคร โดยเฉพาะแดง แต่ความหวัง ก็พังไม่เป็นท่า เมื่อท่านเจ้าคุณตอกกลับอย่างรู้ทัน

    “แม่สาลี่ไม่ตกใจแลสงสัยถามไถ่บ้างเชียวรึ ว่าเกิดกระไรขึ้นบ้าง...บางคราฉันก็ขลาดนัก ขลาดที่จะรับรู้ ความจริง แม่สาลี่อย่าได้พูดกระไรอีกเลย เพราะฉันไม่อยากรังเกียจเดียดฉันท์แม่สาลี่มากไปกว่านี้!”

    จบคำก็ผละไป ทิ้งสาลี่ให้มองตามเครียดๆ ก่อนจะตาลุกวาว เมื่อได้ยินถ้อยคำถากถางของบุญมี

    “เห็นสารรูปนังเย็นแล้วไม่ใช่รึ อดใจอีกหน่อยเถิด แม่สาลี่จะไม่ต่างกับนังเย็นเลย”

    บุญมีเดินแยกไปอีกคน สาลี่ได้แต่ยืนนิ่ง พลางครุ่นคิด เรื่องราวที่ผ่านมา รวมทั้งคำพูดทิ้งท้ายล่าสุดของเครา ซึ่ง แทงใจดำอย่างแรง ว่าเวลานี้...เธออาจไม่เป็นที่รักของสามีอีกต่อไปแล้วก็ได้

    ooooooo

    ปัญหาวุ่นวายในครอบครัวที่ถาโถม รวมทั้งหน้าที่การงานที่ทำท่าจะหยุดชะงัก ทำให้พระยาสีหโยธินท้อแท้ใจเหลือเกิน โดยเฉพาะเรื่องสาลี่ ซึ่งทำตัวเลวร้ายและน่าอับอายมากขึ้นทุกวัน

    ภาพเย็นคล้องพวงมาลัยดอกชบาแดงกำลังนั่งทำงานอย่างขะมักเขม้น ทำให้เขาอดเสียดายลึกๆไม่ได้ หากไม่เกิดเรื่องมากมายก่อนหน้า เขากับเธอคงได้อยู่สุขสบายไปแล้ว และเขาก็คงไม่ต้องหน้าชื่นอกตรมเช่นนี้ เพราะมีเธอเป็นกำลังใจสำคัญแสนดีอย่างที่เคยเป็นให้เขามาตลอด

    เย็นหันมาเห็นอดีตสามีก็ละงานที่ทำ คุกเข่าก้มหน้าด้วยท่าทางนอบน้อมเหมือนเคย ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด เลยตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้ทำ

    “นับแต่นี้...เจ้าไม่ต้องคล้องพวงมาลัยดอกชบาแดงอีกแล้ว”

    “ทำไมเล่าเจ้าคะ”

    “เพราะเจ้าช่วยชีวิตลูกฉันไว้ ถือว่าได้ทำคุณ

    ไถ่โทษแล้ว ไม่ควรต้องโดนประจานอีก”

    “เป็นพระคุณเจ้าค่ะ”

    เย็นยกมือไหว้ทั้งน้ำตา ดีใจหนักหนาที่ได้ปลดจากพันธนาการนี้ พระยาสีหโยธินถึงกับใจอ่อนยวบ แต่ก็ยังใจแข็ง แกล้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา และให้ถือว่าเป็นการทดแทนบุญคุณ

    “ฉันเป็นคนจดจำบุญคุณของคน แต่สิ่งใดที่ทำกับฉันไว้...ฉันก็ไม่ลืมเช่นกัน”

    ท่านเจ้าคุณเดินจากไปแล้ว ทิ้งเย็นให้มองตามด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย สะเทือนใจยิ่งนักที่เขากับเธอต้องห่างเหินและหมางเมินต่อกันแบบนี้...แต่ก่อนที่จะได้คิดฟุ้งซ่านไปกว่านั้น อดีตเมียน้อยคนโปรดก็ได้ตกตะลึงมากกว่า เมื่อเห็นว่าฟักเริ่มรู้สึกตัวมากขึ้น และมีทีท่าว่าอาจจะขยับตัวได้เป็นปกติในไม่ช้า!

    อาการของฟักไม่น่าเป็นห่วงแล้ว แต่อาการของสาลี่กลับน่ากลัวมากกว่า และเย็นก็พอเดาความคิดของอนุภรรยาคนสวยได้ ว่าอาจเลือกหนทางลัด ยอมเป็นเมียน้อยเครา แลกกับหนี้พนันก้อนโต

    และสิ่งที่เย็นคิดก็ไม่ผิดเลย เมื่อเห็นว่าสาลี่ลอบลงจากเรือนกลางดึก อดีตเมียน้อยคนโปรดไม่รอช้า ตามไปดักหน้า พร้อมกับเตือนสติด้วยความหวังดี

    “คุณสาลี่เจ้าคะ...อย่าไปเลยนะเจ้าคะ คุณเคยรังเกียจบ่าว ดูถูกดูแคลนบ่าวเพราะบ่าวถูกหาว่าคบชู้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ แล้วมาเพลานี้ คุณสาลี่จะเดินซ้ำรอยบ่าวกระนั้นหรือเจ้าคะ”

    “อีทาสชาติไพร่ กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า คนอย่างข้ารึจะชั่วช้าอย่างเอ็ง ถ้าข้าจะทำ ข้าจะไปโดยไม่กลับมาอีก”

    “แล้วคุณสาลี่ไม่รักท่านเจ้าคุณแล้วหรือเจ้าคะ”

    สาลี่ขบกรามแน่น น้ำตาคลอเบ้า ทั้งรักและเสียใจ แต่ก็ทิฐิเกินกว่าจะยอมรับความจริง

    “ท่านเจ้าคุณสิ้นรักข้าแล้วต่างหาก ถ้าจะต้องรอให้ถึงวันถูกเฉดหัว สู้ข้าไปเสียเองดีกว่า”

    “แม้ว่าทางข้างหน้าจะมีหุบเหวลึก มองไม่เห็นก้นรออยู่กระนั้นหรือเจ้าคะ...”

    ooooooo

    สาลี่ไม่ได้ตอบคำถามนั้นของเย็น แต่เลือกผละมาหาเคราถึงเรือนพักใกล้บ่อน เพื่อล้างหนี้ด้วยตัวเอง เคราดีใจมาก เดินนำอนุภรรยาคนสวยของพระยาสีหโยธินเข้าห้องช้าๆ พร้อมสัญญาด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

    “คุณสาลี่คิดไม่ผิดดอกขอรับ มิเพียงแต่จะล้างหนี้เท่านั้น แต่กระผมสัญญาว่าจะเลี้ยงดูคุณสาลี่ให้สุขสบาย ไม่แพ้ยามอยู่กับท่านเจ้าคุณเลย”

    เสียงปิดประตูห้องทำให้สาลี่กลัวจนตัวสั่น และก่อนที่อะไรจะเลยเถิดกู่ไม่กลับ ภาพและคำพูดเตือนสติของเย็นก็ลอยเข้าหัวอีกครั้ง อนุภรรยาคนสวยสับสนมาก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจคว้าของใกล้มือทุบหัวนายบ่อนจอมหื่น และวิ่งหนีกลับเรือนแบบไม่คิดชีวิต!

    ผลการกระทำของสาลี่ ทำให้เคราตัดสินใจบุกถึงเรือนใหญ่ของพระยาสีหโยธินในเช้าวันต่อมา พร้อมกับแจ้งข่าวอันน่าอัปยศว่าอนุภรรยาคนสวยกู้เงินก้อนโต และยังไม่ได้ใช้หนี้

    “แม่สาลี่ติดพนันพ่อเคราไม่ใช่รึ เหตุใดกลายเป็นการกู้ยืมทั่วไปได้”

    “ข้อนั้น...เอาไว้พูดต่อหน้าตุลาการเถิดขอรับ แต่เพลานี้กระผมขอให้ท่านเจ้าคุณส่งตัวคุณสาลี่ให้กระผมด้วย ท่านเจ้าคุณได้ชื่อว่าเป็นคนเถรตรงนัก คงมิคิดปกป้องเมียตัวเองแล้วคดโกงกระผมดอกนะขอรับ”

    “พ่อเคราไม่ต้องพูดดักคอกันดอก คนอย่างฉันผิดก็ว่าไปตามผิด ถ้าคิดเข้าข้าง ฉันคงไม่ให้พ่อเคราขึ้นมาเหยียบเรือนฉันแต่แรกแล้ว”

    ท่าทางหัวเสียของพระยาสีหโยธินทำให้เคราย่ามใจมากที่เอาคืนสาลี่ได้ แต่ก็ต้องถึงกับพูดไม่ออก ขบกรามแน่นด้วยความคับแค้นใจ เมื่อแย้มโผล่มาขัดจังหวะ แล้วประกาศกร้าวจะใช้หนี้แทนสาลี่ทั้งหมด!

    พระยาสีหโยธินไม่สบายใจนัก แต่ก็ขัดเมียหลวงไม่ได้ เช่นเดียวกับนมแสง ที่คิดว่าเงินสิบชั่งไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แต่แย้มกลับยิ้มบางๆ พร้อมกับบอกสิ่งที่คิด ว่าเงินจำนวนนี้จะช่วยกำจัดเสี้ยนหนามให้เธอได้

    “คุณหญิงคิดเช่นนี้ มันก็ใช่ล่ะเจ้าค่ะ...ต่อแต่นี้ท่านเจ้าคุณก็ยิ่งต้องเกรงใจคุณหญิงมากกว่าเดิม แลแม่สาลี่เองก็ยากจะสู้กับคุณหญิงได้อีกแล้ว เพราะถ้าไม่ได้คุณหญิง...ป่านฉะนี้อาจจะถูกจำคุกไปแล้วเสียด้วยซ้ำ”

    “ฉันต่อสู้กับแม่สาลี่มานาน ผลัดกันแพ้ชนะมาเรื่อย คิดไม่ถึงว่าแม่สาลี่จะแพ้ภัยตัวเอง ผีพนันเข้าสิงจนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นับแต่นี้ไป...แม่สาลี่ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันอีกแล้ว!”

    สาลี่ก็รู้ดีว่าแย้มแผนสูงแค่ไหน ถึงยอมเสียเงินสิบชั่งเพื่อเอาชนะตนเช่นนี้ แต่แอบกลับตามไม่ทัน และคิดว่าเป็นโชคดีของเจ้านายสาวด้วยซ้ำ ที่คุณหญิงคนสวยคู่ปรับยอมใช้หนี้แทนให้

    “โชคดีรึนังแอบ ให้ข้าตายดับลงไปประเดี๋ยวนี้ หรือต้องหาเงินทองใช้หนี้อ้ายเคราไปชั่วชีวิต ยังเจ็บน้อยกว่าต้องรับความเมตตาจากคุณหญิงเสียอีก”

    แอบหน้าเสีย แล้วก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อสาลี่ระบายความอึดอัดใจที่สั่งสมมานาน

    “ข้าต่อสู้กับคุณหญิงมาหลายปี ถือเป็นศัตรูสำคัญที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ แต่วันนี้...ข้ากลับต้องยอมให้คุณหญิงชดใช้หนี้แทน แล้วต่อไป...ข้ายังจะกล้าเผยอมองใครได้อีก แพ้แล้ว...ข้าแพ้จนไม่เหลือกระไรแล้ว”

    จบคำก็ทรุดตัวก้มหน้าร้องไห้อย่างอ่อนแรง แอบสงสารเจ้านายสาวจับใจ แต่ก็ทำได้แค่ปลอบ

    “ยอมแพ้วันนี้ เพื่อชนะในวันหน้าก็ได้นี่เจ้าคะ กัดฟันกลืนเลือดเอาตัวรอดไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

    “คุณหญิงช่วยข้า ก็เหมือนข้ารับบุญคุณมา หากยังชิงดีชิงเด่นอีก ก็ไม่ต่างจากคนเนรคุณ บุญคุณนี้จะต้องค้ำคอข้าไปจนตาย ยังจะเอาชนะกระไรได้อีกนังแอบ...”

    ooooooo

    อาการดีขึ้นของฟักทำให้เย็นดีใจมาก แต่ขณะเดียวกันก็เป็นกังวล กลัวภัยจะถึงตัวหัวหน้าทาสสาวใหญ่ เพราะตัวการที่ลอบทำร้ายอีกฝ่ายยังไม่ปรากฏตัว สองทาสสาวเลยรวมหัวกันสร้างเรื่องโกหก ให้ฟักอาการกำเริบอีกครั้ง และเกลี้ยกล่อมหมอที่มารักษา ให้ปดทุกคนว่าฟักอาการทรุดหนัก พูดไม่ได้และอาจตายในอีกไม่ถึงสามปี!

    บุญมีสาแก่ใจมาก เลิกระแวงและล้มความคิดจะกำจัดฟักให้เปลืองแรงอีกต่อไป พร้อมกันนั้น ก็คิดแผนใหม่ได้ เมื่อค้นพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเที่ยง

    บุญมายังไม่รู้เรื่อง มัวโกรธจัดที่เที่ยงแอบตามไปขัดขวางน้องสาวจนหมดโอกาสฆ่าปิดปากฟัก แต่ก่อนที่สองหนุ่มจะปะทะกันให้หายแค้น บุญมีก็โผล่มา พร้อมกับไล่ลูกน้องของพี่ชายออกไปจากเรือน

    ข่าวร้ายเรื่องอาการทรุดหนักของฟัก ทำให้เที่ยงร้อนใจมาก โวยวายกับบุญมีจนเธอต้องตอกกลับอย่างเหลืออด

    “ถ้าข้าทำ อีฟักคงไม่เป็นเท่านี้ดอก ถ้าเอ็งอยากรู้อาการมัน ก็หาทางลอบถามพวกบ่าวไพร่ที่เอ็งคุ้นเคยเอาเองเถิด อย่างไรเสีย...เอ็งก็ไม่เชื่อที่ข้าพูดอยู่แล้วนี่”

    แม้อาการของฟักจะเพียบหนักจนพูดไม่ได้ แต่บุญมาก็ไม่ไว้ใจ “ข้าเห็นว่าไม่ควรวางใจมันอีก มันขวางเราครั้งหนึ่งไม่พอ ยังตามไปขวางเอ็งอีก คนเช่นมันเลี้ยงไว้ก็เหมือนเลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัว”

    “ฉันรู้...แต่มันสายไปเสียแล้ว เดือนนี้...ระดูฉันยังไม่มา”

    เที่ยงกับบุญมาตกใจมาก แต่ฝ่ายหลังดูเหมือนจะตามมาด้วยความยินดี ที่แผนการของน้องสาวใกล้ความจริงขึ้นมาอีกขั้น บุญมีก็สะใจไม่แพ้กัน ก่อนจะหันไปสบตาเย้ยหยันใส่เที่ยง...ดูทีรึว่าจนทนเฉยได้อีกนานแค่ไหน

    เย็นไม่ได้คิดเลยว่าจะมีภัยถึงตัว นำของมีค่าที่เคยยึดจากสาลี่มาส่งคืนแย้มในเย็นวันต่อมา คุณหญิงคนสวยพยายามซักไซ้หาตัวหัวขโมย แต่เย็นก็ไม่ปริปาก เพราะไม่อยากทำร้ายและซ้ำเติมสาลี่มากไปกว่านี้

    แต่ท่าทีอึกอักของเย็นก็ทำให้คนฉลาดอย่างแย้มเดาได้ว่าหัวขโมยคือสาลี่ นมแสงเลยเสนอให้จัดการขั้นเด็ดขาด เพื่อสั่งสอนอนุภรรยาคนสวยไม่ให้กำเริบ เสิบสานหรือทำตัวเป็นปฏิปักษ์อีก

    “ตีงูควรตีให้ตาย มิควรปล่อยให้แม่สาลี่ลอบแว้งกัดได้อีกนะเจ้าคะ”

    “แต่ฉันกลับมองว่ามิควรไล่หมาจนตรอก จะเป็นอันตรายกว่า แลเพลานี้ท่านเจ้าคุณก็ชื่นชม แลเกรงใจฉันกว่าเดิมมากนัก ด้วยเหตุที่ฉันช่วยแม่สาลี่ จึงไม่ควรให้ท่านเจ้าคุณมองฉันในแง่ร้าย”

    “คุณหญิงว่าเช่นนั้นก็ถูก นมก็คงไม่มีกระไรแย้งดอกเจ้าค่ะ แต่คิดๆดู นังเย็นก็แปลกนัก สู้อุตส่าห์เอาเครื่องประดับกลับมาให้เรา แต่กลับไม่ให้เราลงโทษแม่สาลี่เสียอย่างนั้น”

    “ไม่แปลกดอกจ้ะ วิสัยเย็นเป็นคนขี้สงสาร คงเห็นว่าแม่สาลี่โดนมาหนักหนามากแล้ว จึงเกิดเมตตาจิตเท่านั้น แลหากเย็นมิใช่คนเช่นนี้มีรึ...จะตัดใจยกลูกแดงให้ฉันได้”

    “จริงเจ้าค่ะ แลเพราะคุณหญิงได้ลูกแดงมาเป็นลูก ฐานะจึงมั่นคงเช่นทุกวันนี้”

    “ยิ่งแม่สาลี่ทำร้ายตัวเองเช่นนี้แล้ว ฉันก็ยิ่งไม่ต้องกังวล แม่แดงจะทำให้ฉันวางใจ แลเป็นสุขในเรือนนี้ได้เสียที”

    ooooooo

    บุญมีไม่ยี่หระท่าทางของเที่ยง เรื่องใช้ลูกในท้องเป็นเครื่องมือล้างแค้น เดินหน้ายั่วยวนพระยาสีหโยธิน หลอกให้เขามาค้างด้วยที่เรือน หวังให้เชื่อว่าลูกในท้องเป็นลูกของเขา ไม่ใช่ลูกชู้อย่างเที่ยง!

    พระยาสีหโยธินกำลังเบื่อและเซ็งบรรดาเมีย ไม่ว่าจะเย็นหรือสาลี่ ก็ทำให้ทุกข์ใจไม่ต่างกัน เลยโอนอ่อนให้กับเสน่ห์ของบุญมีโดยง่าย เมื่อเที่ยงรู้เรื่อง ก็โวยวายด้วยความโมโห

    “คุณบุญมีมีลูกกับกระผมแล้ว ยังไปกระทำ...เรื่องแบบนั้นได้อีกหรือขอรับ หัวจิตหัวใจทำด้วยกระไรกัน”

    “ถ้าไม่กระทำ ก็รอวันถูกเฆี่ยนประจานแล้วคล้องพวงมาลัยดอกชบาแดงเหมือนอีเย็นน่ะสิ ท่านเจ้าคุณไม่ได้นอนเคียงหมอนกับข้ามานานนัก มีแต่กระทำเช่นนี้เท่านั้นแหละ ถึงจะเอาตัวรอดไปได้”

    “แต่กระผมทนไม่ได้”

    “แต่ก็ต้องทนให้ได้!”

    เที่ยงถอนใจยาวกับความเจ้าคิดเจ้าแค้นของบุญมี แต่ก็จนใจจะห้ามปราม “ที่แล้วมา...กระผมถือว่าชดใช้หนี้บุญคุณให้ท่านเจ้าคุณจนหมดสิ้นแล้ว แต่คุณบุญมีกลับทำให้กระผมละอายใจ จนไม่กล้าสู้หน้าท่านเจ้าคุณอีก”

    “แทนที่เอ็งจะละอายแก่ใจอย่างคนโง่เง่า สู้คิดถึงวันที่ลูกของเอ็งกับข้าได้ครอบครองทรัพย์สมบัติทั้งหมดของท่านเจ้าคุณไม่ดีกว่ารึ ข้าได้ล้างแค้น เอ็งก็จะได้มั่งมีศรีสุขเสียที”

    “กระผมไม่ต้องการเงินทองด้วยวิธีชั่วช้าเช่นนี้ อย่าว่าแต่ได้จับเงินทองเลย แค่คิดถึงก็รังเกียจนักหนาแล้ว”

    บุญมีโกรธมาก แหวลั่น “เอ็งมันโง่! ถึงได้จมปลักอยู่เพียงนี้อย่างไรเล่า”

    “หนีไปกับกระผมเถิดคุณบุญมี ไปให้ไกลที่สุด แลกระผมสัญญาว่าจะเลี้ยงดูคุณบุญมีกับลูกมิให้ลำบากเลย”

    “ข้ามิได้กลัวลำบาก แต่ข้าจะรอดูวันที่ลูกข้าครอบครอง ทุกอย่าง แลบอกให้อ้ายเจ้าคุณได้รู้ว่าข้าเป็นใคร”

    “นี่แม้แต่ลูกในไส้ คุณบุญมีก็ใช้เป็นเครื่องมือล้างแค้นกระนั้นรึ”

    “ใช่...ในเมื่อมันเป็นลูกข้า ก็ต้องช่วยแม่แก้แค้น มีกระไรไม่ถูกต้อง เอ็งก็เหมือนกัน อย่านึกว่าข้ารักเอ็ง แล้วจะขวางข้าได้ คราวอีฟัก ข้ายอมเอ็งเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเอ็งขวางข้าอีก ข้าก็ไม่เอาเอ็งไว้เหมือนกัน!”

    แผนชั่วช้าของบุญมีดำเนินต่อไปนับเดือนๆ โดยไม่มีใครรู้ทันหรือยับยั้ง เย็นกับฟักได้แต่เฝ้ามองสถานการณ์ด้วยความอดทน ไม่อยากแสดงตัวว่ารู้มาก กลัวภัยจะถึงตัว โดยจับมือใครดมไม่ได้

    ส่วนสาลี่...จมกับความทุกข์และความอับอายที่ถูกแย้มหลู่ศักดิ์ศรี ด้วยการชดใช้หนี้พนันให้ จนหาทางออกไม่ได้ เลยได้แต่นอนรำพึงรำพันเป็นเดือนๆ โดยที่ท่านเจ้าคุณไม่นึกสงสาร หรือแวะมาหาเลยแม้แต่คืนเดียว

    ooooooo

    และแล้วในที่สุด...การรอคอยของบุญมีก็สิ้นสุด เมื่อพระยาสีหโยธินตื่นเต้นดีใจหนักหนาที่ได้รู้ว่าเธอตั้งท้อง สาลี่อยากจะเป็นบ้าตายที่ทุกอย่างผิดคาดไปหมด ต่างจากแย้ม ยินดีด้วยอย่างจริงใจ เพราะวางใจว่าบุญมีเป็นคนของตน คงไม่คิดหักหลังแน่ แต่นมแสงกลับไม่คิดเช่นนั้น

    “มันก็ควรคิดไม่ใช่หรือเจ้าคะ หากลูกของแม่บุญมีเป็นหญิง ก็คงไม่กระไรนัก แต่หากเป็นชาย นมเกรงว่าจะมาแข่งบุญแข่งวาสนากับคุณแดงเปล่าๆ”

    “ศักดิ์ของลูกเมียหลวงกับลูกเมียกลางนอก มันก็ต่างกันหนักหนาแล้ว ถึงเป็นชายก็ไม่ต้องกังวลดอกจ้ะ บุญมีก็เป็นคนของฉัน ที่ฉันหามาให้ท่านเจ้าคุณเอง คงไม่สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้ฉันเหมือนแม่สาลี่ดอก”

    “แต่นมก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดีล่ะเจ้าค่ะ แม่บุญมีใช่ว่าจะซื่อเหมือนแม่เย็นดอกนะเจ้าคะ”

    “อย่ากลัวไปเลยจ้ะนม ถึงแม่บุญมีจะร้ายกาจเพียงใด ก็คงไม่กล้ากำเริบกับฉันดอก แลขนาดแม่สาลี่ยังพ่ายแพ้แก่ฉัน แล้วยังกลัวว่าฉันจะรับมือคนอื่นไม่ได้หรือจ๊ะ...”

    แย้มมั่นใจว่าจะรับมือบุญมีได้แน่ โดยไม่รู้เลยว่าอนุภรรยาคนสวยที่ตนเป็นคนหามาเองกำลังคิดแผนร้าย หลอกให้นมแสงช่วยเป็นธุระจัดหายาบำรุงครรภ์ให้ ก่อนจะใส่ร้ายว่าอีกฝ่ายทำให้ตนตกเลือด!

    พระยาสีหโยธินโกรธมาก แม้ว่าหมอจะบอกว่าบุญมีไม่เป็นอะไร แค่เลือดลมทำงานไม่ปกติเล็กน้อย แต่หลักฐานที่ว่ามีซองยาขับเลือดในครัว ก็ทำให้ท่านเจ้าคุณปักใจว่านมแสงคิดมิดีมิร้ายกับลูกในท้องบุญมี

    แย้มเห็นท่าไม่ดี จะช่วยไกล่เกลี่ย และเตือนให้ฟังถึงเหตุผลของนมแสงบ้าง แต่ท่านเจ้าคุณก็ไม่ยอม

    “นี่มันเกี่ยวกับชีวิตลูกเมียฉันเชียวนะ ถ้าเกิดเรื่องทำนองเดียวกันกับลูกแดงหรือคุณหญิง ฉันก็ต้องทำเช่นกัน”

    “แล้วเหตุใด นมแสงถึงต้องทำร้ายแม่บุญมีกับลูกด้วยเจ้าคะ ฉันยังนึกไม่ออกเลย”

    “อาจเป็นเพราะความรักกระมัง นมแสงรักคุณหญิงมากนัก ขนาดคุณหญิงออกเรือนมาเป็นสิบปี ก็ยังตามมารับใช้ แล้วจะแปลกกระไร ถ้านมแสงจะกลัวว่าลูกในท้องแม่บุญมีจะมาเป็นคู่แข่งกับลูกแดง”

    “ถ้าเช่นนั้น...ท่านเจ้าคุณก็สงสัยว่าฉันเป็นคนบงการเสียเลยซีเจ้าคะ”

    นมแสงทนไม่ไหว ตัดบท “คุณหญิงเจ้าคะ อย่า ต้องทะเลาะเบาะแว้งกันเพราะนมเป็นต้นเหตุเลย สิ่งที่ฉันพูดเป็นความสัตย์ แต่ฉันก็มิรู้จะตอบคำถามท่านเจ้าคุณได้อย่างไรว่ายาขับเลือดมาจากที่ใด”

    พระยาสีหโยธินถอนใจยาว เบือนหน้าหนีด้วยความเหนื่อยหน่าย เพราะในใจเชื่อไปแล้วว่านมแสงต้องเป็นตัวการเรื่องทั้งหมดแน่ ซึ่งนมแสงเองก็ดูออก เลยเสนอตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

    “เช่นนี้เถิดเจ้าค่ะ เพื่อให้ท่านเจ้าคุณสิ้นระแวง ฉันจะไปจากเรือนนี้ แลไม่กลับมาอีก”

    พูดจบก็ผลุนผลันไปเก็บของ เตรียมออกจากเรือนพระยาสีหโยธิน แย้มตามไปห้าม ขอร้องให้อยู่ต่อ

    “นมเป็นคนที่ฉันรัก แลไว้ใจมากที่สุด บุญคุณที่นมมีให้ฉัน จะเป็นรองก็แต่เจ้าคุณพ่อแลคุณหญิงแม่เท่านั้น ถ้านมไปจากฉันแล้ว ฉันจะอยู่อย่างไรเล่าจ๊ะ”

    นมแสงร้องไห้ โอบกอดคุณหญิงคนสวยที่เลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อยแนบแน่น

    “ใช่ว่านมจะไม่ห่วงคุณหญิงนะเจ้าคะ แต่คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก แลหากเกิดกระไรขึ้น ก็คงไม่แคล้วโทษนมอีก นมก็อยู่ไม่เป็นสุข ทั้งตัวเอง ท่านเจ้าคุณแลคุณหญิง ก็ไม่มีผู้ใดเป็นสุข ให้นมไปเถิดเจ้าค่ะ หนทางนี้ดีที่สุดแล้ว”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:52 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์