ข่าว

วิดีโอ



นางทาส

อ่านเรื่องย่อ

แนว: พีเรียด-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: บทกร

กำกับการแสดงโดย: กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล

ผลิตโดย: บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ณัฐวุฒิ สกิดใจ,มทิรา ตันติประสุต,วิริฒิพา แย้มนาม,หยาดทิพย์ ราชปาล,รวีวรรณ บุญประชม

อัลบั้ม: ปัดฝุ่น 'นางทาส' ลงจอ 'ป๋อ-แยม' พร้อมนำทีมพิสูจน์ฝีมือ

คำสารภาพอย่างไม่ลังเลของเที่ยง ทำให้บุญมีหัวใจสลาย กอปรกับแผนล้างแค้นพังไม่เป็นท่า แถมบุญมาก็ถูกตำรวจยิงตาย เมียน้อยคนสวยของพระยาสีหโยธินเลยตัดสินใจยิงตัวตาย!

ทุกคนสลดใจมากกับการจากไปของบุญมี โดย เฉพาะพระยาสีหโยธิน เสียใจและช้ำใจนัก ด้วยไม่เคยคิดเลยสักครั้ง ว่าเมียน้อยคนสวยจะใจคอโหดเหี้ยมและผูกใจเจ็บยาวนานขนาดนี้

เที่ยงประสาทเสียไม่แพ้กัน แม้ไม่ได้มีใจรักใคร่ในตัวบุญมี แต่อีกฝ่ายก็ขึ้นชื่อว่าเมีย แถมมีลูกชายด้วยกันอีก การจากไปของเธอเลยสร้างความสะเทือนใจไม่น้อย

แย้มก็เสียใจกับการจากไปของบุญมี แต่ก็ไม่โกรธ ไม่ผูกใจเจ็บ และถือวิสาสะจัดการงานศพแทนสามี ด้วยคิดว่าอย่างไรเสีย...บุญมีก็เป็นอนุภรรยาคนหนึ่ง แต่สาลี่ ไม่คิดเช่นนั้น เคืองบุญมีมาก ที่คิดคดทรยศ ก่อเรื่องงามหน้าจนต้องอับอายกันทั้งตระกูล แถมทำให้สามีบาดเจ็บอีก

เย็นพยายามไกล่เกลี่ย ไม่ให้คิดมาก ด้วยเป็นห่วงอดีตสามีที่ยังไม่รู้สึกตัว แต่กลับถูกแดงเอ็ดลั่น

“ยังจะเข้าข้างคนอื่นอีกรึนังเย็น ที่เจ้าคุณพ่อต้องบาดเจ็บ ส่วนหนึ่งก็เพราะไปช่วยเอ็งนั่นล่ะ...อีกาลกิณี!”

ทุกคนถึงกับผงะ แย้มได้สติก่อนเพื่อน ดุลูกสาวเสียงเข้ม

“แม่แดง! แม่ห้ามเป็นคำขาดแล้วมิใช่รึ ว่าห้ามก้าวร้าวกับเย็น”

แดงฮึดฮัด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อหมอมาแจ้งข่าวว่าพระยาสีหโยธินรู้สึกตัว บรรดาเมียจึงพากันเข้าไปเยี่ยม ทิ้งเย็นไว้กับบ่าวไพร่คนอื่นๆ เพราะเกรงใจแดง ไม่อยากให้คิดมากหรือสงสัย

แต่มีหรือแดงจะพอใจแค่นั้น สบโอกาสตอนแย้มไปเยี่ยมพ่อ อาละวาดจนบ่าวไพร่กระเจิง!

เย็นทนไม่ไหว ไม่อยากให้ลูกทำตัวไม่น่ารัก เลยพยายามเข้าจับตัวรั้งไว้

“หยุดเถิดเจ้าค่ะ ข้าวของแตกหักหมดแล้ว หยุดเจ้าค่ะ”

แดงสะบัดตัวออกอย่างแรง “อย่ามาแตะต้องตัว ข้า...อีทาสสกปรก!”

“คุณแดงโกรธเคืองกระไรหรือเจ้าคะ เหตุใดต้องทำลายข้าวของด้วย”

“ก็โกรธเคืองเอ็งน่ะซี เอ็งเป็นต้นเหตุให้เจ้าคุณพ่อต้องบาดเจ็บแท้ๆ แต่คุณหญิงแม่กลับเข้าข้างเอ็งแล้วมาดุด่าข้า เอ็งวิเศษมาจากที่ใดกัน คุณหญิงแม่ถึงต้องเข้าข้างเอ็งเสียทุกคราไป”

เย็นหน้าเสีย แรมอดไม่ได้ โต้แทน “ไม่ได้วิเศษกระไรดอกเจ้าค่ะ เพียงแต่นังเย็นมันเคยดูแลคุณแดงตอนคุณแดงเจ็บป่วยเท่านั้น คุณหญิงนึกถึงบุญคุณข้อนี้ จึงไม่อยากให้คุณแดงก้าวร้าวนังเย็นเจ้าค่ะ”

“นังเย็นเป็นบ่าวไพร่ มีหน้าที่รับใช้ข้าอยู่แล้ว ถ้าถือเป็นบุญคุณ ข้ามิต้องติดหนี้บุญคุณพวกเอ็งหมดรึ”

พวกบ่าวไพร่มองหน้ากันเครียดๆ เย็นพยายามจะอธิบายถึงเหตุผล แต่เหมือนจะทำให้แย่ลง แดงโกรธมาก คิดว่าเย็นท้าทายอำนาจความเป็นเจ้านายของตน ประกาศกร้าว

“เอ็งนึกว่าคุณหญิงแม่ให้ท้ายแล้วจะดุด่าข้าได้รึ ข้าจะกำราบเอ็งให้รู้ ว่าใครเป็นนาย ใครเป็นบ่าว...เอานังเย็นไปเฆี่ยนประเดี๋ยวนี้!”

ooooooo

บ่าวไพร่ถึงกับแตกตื่น เมื่อเจอคำสั่งของแดง โดยเฉพาะแรมซึ่งถูกสั่งให้เฆี่ยนเย็น แอบเห็นท่าไม่ดี รีบไปฟ้องแย้มกับสาลี่ให้มาช่วยห้าม และเมื่อพระยาสีหโยธินทราบเรื่อง ก็ร้อนใจมาก ขอตามมาด้วย

แรมอึกๆอักๆไม่อยากเฆี่ยนเย็น เพราะไม่เห็นเหตุผลอันควร แดงเลยคว้าหวายมาจะฟาดเอง แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศ เมื่อแย้มปรากฏตัวพร้อมกับสาลี่และพระยาสีหโยธิน

“หยุดประเดี๋ยวนี้แม่แดง!”

“ไม่เจ้าค่ะ ลูกไม่หยุด! เหตุใดคุณหญิงแม่ต้องปกป้องนังเย็นมันด้วย เมื่อครู่นังเย็นมันดุด่าลูกเชียวนะเจ้าคะ”

“บ่าวไม่ได้ดุด่าเจ้าค่ะ แต่บ่าวกำลังสอนอย่างคนอาบน้ำร้อนมาก่อน” เย็นละล่ำละลักอธิบาย

“อย่างเอ็งน่ะรึ จะมีปัญญาได้อาบน้ำร้อน”

คำพูดเหยียดหยามของแดง ทำให้แย้มถึงกับสะอึก แต่คุณหนูคนสวยก็ไม่สะทกสะท้าน

“นังเย็นมันกล้าสั่งสอนลูก มันเป็นทาส เป็นข้ารับใช้เรา อวดดียังไงมาสั่งสอนลูกกันเจ้าคะ”

“จะนายหรือบ่าว ถ้าลูกแดงทำผิด ก็ตักเตือนสั่งสอนกันได้ทั้งนั้น เย็นทำถูกแล้ว ส่งหวายมาให้แม่”

แดงยื้อไว้และฉวยจังหวะนี้ฟาดหวายบนตัวเย็นอย่างจัง แย้มตกใจมาก ถลาไปแย่งหวายคืนจากลูกสาว แล้วตบหน้าสั่งสอนฉาดใหญ่ แดงร้องไห้โฮ เพราะไม่เคยถูกตี จนแย้มอดรู้สึกผิดไม่ได้ แต่กระนั้น...ความกดดันที่สะสมมานานกว่าสิบปีก็ทำให้โพล่งออกไปในที่สุด

“นรกจะกินหัวแล้ว ยังไม่สำนึกอีก จำไว้นะว่าอย่าทำร้ายเย็นอีก มิเช่นนั้น...ไม่ต้องมาเป็นแม่ลูกกัน!”

เย็นกลัวเรื่องจะบานปลาย พยายามเข้าไปห้ามแดง แต่มีหรือคุณหนูคนสวยจะฟัง

“คุณหญิงแม่ตบตีลูก เพื่อนังทาสนี่หรือเจ้าคะ ทำไมเจ้าคะ”

“ก็เพราะฉันต้องการช่วยเจ้าน่ะสิ เป็นลูกแต่เฆี่ยนแม่ ตายไปจะตกนรกขุมใดกัน”

นมแสงออกจากเรือนได้ยินพอดี ถึงกับอึ้งไปอึดใจ เช่นเดียวกับพระยาสีหโยธิน

“หมายความว่ากระไรกันคุณหญิง ลูกเฆี่ยนแม่กระไรกัน”

เย็นช่วยพูดแก้ต่างให้ แต่ก็ยิ่งทำให้แดงโมโห ถลาไปถีบเย็นจนล้มกับพื้น แย้มสุดจะยับยั้งอารมณ์ตัวเองอีกต่อไป ตวาดใส่ลูกสาวคนเดียว

“หยุดนะลูกแดง หยุดทำร้ายแม่บังเกิดเกล้าของลูกประเดี๋ยวนี้!”

คำสารภาพของแย้ม ทำให้ทุกคนบนเรือนพูดไม่ออก แต่คุณหญิงคนสวยก็ตัดสินใจแล้ว

“ฉันขอสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หนูแดงคือลูกในไส้ของเย็น หากฉันพูดไม่จริง ขอให้ตายในสามวันเจ็ดวัน!”

ooooooo

ความจริงจากปากแย้ม ที่ว่าแดงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเธอ แต่เป็นลูกซึ่งขอจากเย็น เพราะลูกตัวเองตายตั้งแต่แรกคลอด ทำให้หลายคนสะเทือนใจ ไม่เว้นแม้แต่นมแสง ซึ่งแม้จะรู้สึกแย่แค่ไหน ก็เข้าใจความรู้สึกของเจ้านายสาวดี ว่าคงอึดอัดและอัดอั้นเต็มที ที่ต้องเจอเรื่องลำบากใจเช่นนี้

แต่คนเครียดที่สุด ไม่ใช่แดงกับเย็น แต่เป็นพระยาสีหโยธิน ซึ่งเพิ่งทราบความจริงทั้งหมด และแม้จะไม่โกรธหรือเกลียดอย่างที่แย้มนึกกลัว แต่ก็ใช่ว่าจะไม่อยากพูดจากันให้เข้าใจ

เย็นเข้าใจความรู้สึกทั้งแย้มกับอดีตสามีดี และเธอก็รู้ด้วยว่า จะตามหาตัวคุณหญิงคนสวย ซึ่งหนีหายจากเรือนตั้งแต่บ่ายด้วยความละอายใจได้ที่ไหน...

แย้มรู้สึกผิดมาก หนีไปร้องไห้คนเดียวที่วัด เมื่อพระยาสีหโยธินกับเย็นมาตามกลับเรือน คุณหญิงคนสวยก็ดึงดันไม่ยอม ปฏิเสธเสียงเข้ม

“ฉันไม่มีหน้ากลับไปดอกเจ้าค่ะ ฉันแย่งลูกคนอื่นมา แลยังปั้นหน้าหลอกทุกคนได้เป็นสิบปี คนใจดำแลเห็นแก่ตัวอย่างฉัน ยังคู่ควรกลับไปปกครองเรือนอีกหรือเจ้าคะ”

“คุณหญิงใจดำจริง แต่ยังดำไม่ถึงที่สุด หาไม่...คงปล่อยให้แม่แดงเฆี่ยนตีเย็นไปแล้ว แต่นี่คุณหญิงรักแลห่วงว่าบาปกรรมจะติดตัวแม่แดงไป จึงยอมสารภาพออกมา ฉะนั้น...ถือว่าหักลบกลบกันไปเถิด”

“เป็นพระคุณเจ้าค่ะ แต่ฉันก็ยังไม่กล้ากลับไปอยู่ดี ท่านเจ้าคุณทราบหรือไม่เจ้าคะ ว่าตั้งแต่ฉันทำเรื่องนี้ ใจฉันไม่เคยสงบเลย ช่วงแรกๆเคยคิดจะเปลี่ยนใจหลายครั้ง แต่นานวันเข้า แม่แดงก็ทำให้ฐานะฉันมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ จนฉัน...คิดจะกันเย็นออกไปด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าแม่แดงจะรักเย็นมากกว่าฉัน”

ท่านเจ้าคุณถึงกับอึ้ง เย็นก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่เห็นใจคุณหญิงคนสวยมากกว่า

“เรื่องนี้จะโทษคุณหญิงฝ่ายเดียวไม่ได้ดอกเจ้าค่ะ คนที่ไม่ใช่คุณหญิงย่อมไม่มีวันเข้าใจ ว่ามันยากลำบากเพียงใดที่จะรักษาทุกอย่างไว้ ฉะนั้น...บ่าวไม่เคยโกรธเคืองคุณหญิงเพราะเรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ”

“เย็นพูดถูกแล้ว หากจะโทษ ก็ต้องโทษฉันด้วย เพราะถ้าฉันให้ความเป็นธรรมกับเมียทุกคนได้เท่าเทียมกัน คุณหญิงก็คงไม่ต้องทำเช่นนี้ ฉันเอง...ก็ต้องขอโทษคุณหญิงด้วย”

คำพูดของสามีและน้ำใจของเย็น ทำให้แย้มยิ่งสะเทือนใจ พระยาสีหโยธินต้องปลอบ

“ถ้าคุณหญิงให้อภัยในความผิดของฉัน ฉันก็จะให้อภัยในความผิดของคุณหญิงเช่นกัน เรามาเริ่มกันใหม่นะ”

แย้มร้องไห้โฮ ก้มกราบสามีด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ พระยาสีหโยธินไม่เคยชอบให้กราบ แต่เพื่อความสบายใจของเธอ เลยจำเป็นต้องยอม ท่ามกลางน้ำตาแห่งความยินดีของเย็น

ooooooo

พระยาสีหโยธินพาแย้มกลับเรือน แดงรับรู้ แต่ไม่ออกไปรอรับเหมือนเคย เย็นเป็นห่วงกลัวลูกสาวไม่สบาย เลยแวะไปดู แต่กลับถูกประชดประชันกลับมา

“ฉันไม่ใช่ลูกในไส้แท้ๆ คุณหญิงยังยินดีให้ฉันไปรับอีกรึ”

“หากคุณหญิงไม่คิดว่าคุณแดงเป็นลูก จะห้ามปราม แลโกรธเคืองที่คุณแดงทำร้ายบ่าวหรือเจ้าคะ เรารักใครก็ ย่อมต้องหวังดีกับคนนั้น เหมือนเช่นที่คุณหญิงทำนี่ล่ะ เจ้าค่ะ”

“บ่าวๆ เรียกตัวเองว่าบ่าวอีกทำกระไร เรียกตัวเองว่าแม่ซี แลเรียกฉันว่าลูก ฉันเป็นลูกเมียบ่าวไม่ใช่รึ”

เย็นหน้าเสีย ลดเสียงลงอย่างเจียมตัว “บ่าวมิบังอาจตีตนเสมอด้วยการเรียกคุณแดงว่าลูกดอกเจ้าค่ะ เพราะในเมื่อคุณหญิงรับคุณแดงเป็นลูกแล้ว คุณแดงก็คือลูกของคุณหญิงเจ้าค่ะ”

“ทำไม...ไม่อยากได้ฉันเป็นลูกรึ”

“อยากสิเจ้าคะ ไม่มีสิ่งใดที่บ่าวจะปรารถนา

เกินกว่านี้อีกแล้ว แต่เป็นลูกคุณหญิง ย่อมดีกว่าเป็นลูกบ่าวมากมายนัก แล้วบ่าวจะฉุดคุณแดงให้ลงต่ำ ด้วยการรับคุณเป็นลูกได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“แล้วไม่โกรธรึ ที่ฉันทำร้ายต่างๆนานา”

เย็นยิ้มบางๆ เอ่ยเสียงอ่อน “อย่าว่าแต่โดนเท่านี้เลยเจ้าค่ะ ต่อให้ฆ่าบ่าว บ่าวก็ไม่มีวันโกรธเคืองคุณแดงได้ บ่าว...รักคุณแดงมากนะเจ้าคะ รักยิ่งกว่าชีวิตของบ่าว”

แดงร้องไห้โฮ ก่อนจะคุกเข่า ตั้งท่าจะกราบแม่บังเกิดเกล้า แต่เย็นก็ถลาไปรั้งไว้ ไม่อยากให้ลูกแปดเปื้อนและตกต่ำไปกับตน พระยาสีหโยธินกับแย้มผ่านมาพอดี จึงช่วยพูดให้เย็นเปลี่ยนใจ

“ให้ลูกกราบเถิดเย็น เย็นจะได้อโหสิให้ลูกบาปกรรมจะได้ไม่ตกกับลูกอย่างไรเล่า”

เย็นน้ำตาคลอ และร้องไห้อย่างสุดกลั้น เมื่อได้ยินคำขอโทษและคำว่าแม่จากปากแดง “ลูกไม่รู้ ลูกไม่ผิด บาปกรรมใดจะเกิดเพราะความไม่รู้ของลูก ก็ขอให้ลงที่แม่คนเดียว แม่ให้อภัยลูกหมดสิ้นทุกอย่าง...ลูกแดง ของแม่”

เรื่องราวทุกอย่างบนเรือนพระยาสีหโยธินจบลงด้วยดี ทุกคนเข้าอกเข้าใจกันดี และยอมรับความจริงกันมากขึ้น ต่างจากพระมหาเทพ ซึ่งหนีไปกบดานในป่ากับเครา ร้อนรนด้วยความรักตัวกลัวตาย พยายามเอาเงินและทรัพย์สมบัติมาหลอกล่อ แต่เคราก็รู้ทันว่าถูกหลอกใช้ เลยวางแผนตลบหลัง ส่งข่าวให้ปีติมาจับคุณพระหนุ่มในหลายวันต่อมา...

ooooooo

พระมหาเทพถูกกุมตัวไปขึ้นศาล โดยมีคำให้การของเย็นและศพฟักเป็นหลักฐานสำคัญ จะเอาผิดกับคุณพระหนุ่มข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนาให้ได้

ปีติซึ่งกลับมาทำงานในนครบาลตามเดิม รับหน้าที่เอ่ยถึงคำให้การของเย็นต่อหน้าศาล

“นางเย็นให้การว่าพระมหาเทพยิงปืนใส่นางฟักที่กลางหลัง แลใช้มีดปอกหมากแทงซ้ำที่ท้องจนตาย เมื่อสองวันก่อนพบศพหญิงนางหนึ่งในคลองแถบเมืองนนทบุรี มีมีดปอกหมากปักคาท้อง แลพอผ่าดู ก็พบกระสุนฝังอยู่”

จบคำก็ยกถาดบรรจุกระสุนที่ผ่าเจอในศพฟักมาเป็นหลักฐานยืนยัน แต่พระมหาเทพก็ให้การปฏิเสธ

“เป็นการใส่ร้ายขอรับ...พระยาสีหโยธินมาขอให้กระผมช่วยในคดีทุจริต แต่กระผมไม่ยอม จึงให้นังเย็นซึ่งเคยเป็นเมียสร้างเรื่องใส่ร้ายกระผมขอรับ”

พระยาสีหโยธินซึ่งมาฟังคำตัดสินด้วย โกรธมาก โต้เสียงเข้ม

“เลวอย่างไม่รู้จะเปรียบกับกระไรแล้ว หลักฐานเห็นอยู่ทนโท่ นอกจากจะไม่ยอมรับ ยังป้ายสีมาให้ฉันหน้าด้านๆ เรื่องโง่ที่สุดในชีวิตฉัน ไม่มีกระไรเกินคบคนอย่างคุณพระเป็นเกลอแล้ว!”

ข้าราชการในชั้นศาลต้องช่วยกันปรามให้ใจเย็นๆ พระยาสีหโยธินเลยต้องข่มใจอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ทำได้ยากเต็มที เมื่อเห็นท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องของอดีตเกลอรัก

“กระผมขอสาบานต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แลคุณพระศรีรัตนตรัย ว่ากระผมมิได้ฆ่านังฟักขอรับ หากกระผมโกหก...ขอให้ตายในสามวันเจ็ดวัน!”

ปีติเห็นท่าไม่ดี กลัวเรื่องไปกันใหญ่ เลยเชิญตัวสาลี่ พยานคนสำคัญอีกคนมาให้การ สร้างความตื่นตะลึงให้แก่คนทั้งศาล โดยเฉพาะพระมหาเทพ ที่สังหรณ์ใจว่าจะดิ้นไม่หลุด

“อิฉันชื่อสาลี่...เมื่อหลายปีก่อนเคยต้องโทษ ฐานเอาความลับในข้อราชการไปเปิดเผย แต่ที่อิฉันไม่ได้บอก คือความลับเหล่านั้น อิฉันเอาไปให้พระมหาเทพผู้นี้เจ้าค่ะ”

พระมหาเทพหน้าซีดเผือด ยิ่งเมื่ออนุภรรยาคนสวยของเกลอรักเปิดกล่องหยิบกระดาษปึกใหญ่บันทึกหลักฐานสำคัญจะเอาผิด ยิ่งร้อนรน นั่งแทบไม่ติด แต่สาลี่ก็ไม่ยี่หระ ให้การเสียงเรียบ

“อิฉันอาศัยความเป็นเมียพระยาสีหโยธิน ขโมยความลับของราชการมาให้พระมหาเทพหลายครา แต่ก็ได้คัดลอกทำสำเนาเอาไว้ไม่น้อย เพื่อป้องกันไม่ให้พระมหาเทพผู้นี้หักหลังเอาได้...นี่เป็นใบแสดงราคาขายปืนให้กลาโหมของแต่ละกัมปานี พระมหาเทพรู้ว่ากัมปานีอื่นให้ราคาเท่าใด จึงเสนอราคาให้ต่ำกว่าจนได้งานไปเจ้าค่ะ”

คำให้การของสาลี่ ทำให้พระมหาเทพดิ้นไม่หลุด แต่การเสียสละของเธอ ก็ทำให้พระยาสีหโยธินใจไม่ดี

“รู้หรือไม่ว่าแม่สาลี่ทำแบบนี้ อาจต้องโทษถึงตัดคอได้”

“ทราบเจ้าค่ะ...แต่ฉันยอมให้ท่านเจ้าคุณรับโทษในความผิดที่ท่านเจ้าคุณมิได้ก่อไม่ได้”

“แม่สาลี่ตัดสินใจเช่นนั้นแล้ว เหตุใดถึงไม่บอกฉันก่อนหน้านี้”

สาลี่น้ำตาคลอ สารภาพบาปในใจอย่างหมดอาย “เพราะฉันกลัวท่านเจ้าคุณจะเกลียดฉันน่ะซีเจ้าคะ แค่ฉันหักหลังท่านเจ้าคุณก็ผิดนักแล้ว หากท่านเจ้าคุณรู้ว่าฉันทำมามากมายหลายครา แลทำไปเพื่อหาเงินทองเข้าตัว ท่านเจ้าคุณอาจจะเกลียดจนไม่ให้อภัยฉัน ฉันยอมตาย ดีกว่ายอมให้ท่านเจ้าคุณเกลียดเจ้าค่ะ”

“ฉันอาจจะโกรธเคืองแม่สาลี่ แต่จะเกลียดได้อย่างไร ในเมื่อแม่สาลี่รักฉันออกปานนี้”

“หากครานี้ฉันไม่ตาย ฉันขอกลับมากราบขอโทษท่านเจ้าคุณอีกครั้งนะเจ้าคะ”

“ฉันไม่มีกระไรจะยกโทษให้ เพราะความรักที่แม่สาลี่มีให้ฉัน มันเกินกว่าความผิดทั้งปวงแล้ว”

ooooooo

คำให้การของสาลี่ ทำให้พระมหาเทพกลายเป็นผู้ต้องหาอย่างมิต้องสงสัย แต่ที่คาใจคณะลูกขุน คงหนีไม่พ้นเรื่องเอกสารและตราประทับปลอมของพระยาสีหโยธิน จะหาทางพิสูจน์เช่นไร

สาลี่อยากล้างมลทินให้สามี เลยตัดสินใจเล่าเรื่องในอดีต และให้ลองตราประทับของจริง ซึ่งมีรอยบิ่น เพราะเธอทำตกพื้นเมื่อหลายปีก่อน จนพระมหาเทพต้องรับผิดอีกข้อหา คือปลอมแปลงเอกสารสำคัญของราชการ

จบคำตัดสิน เจ้าหน้าที่ก็กรูกันจับตัวพระมหาเทพ ซึ่งโวยลั่น

“ปล่อยกู! อย่ามาแตะต้องตัวกู อีโง่! มึงสารภาพทำกระไร อยากตายเพื่อช่วยผัวนักรึ ทั้งที่มึงก็ไม่ต่างจากกู”

“ต่างค่ะ ฉันเป็นคนเลว แต่คนเลวอย่างฉันก็ยอมตายได้เพื่อคนที่ฉันรัก แต่คนเลวอย่างคุณพระนั้น...”

“กูขอสาปแช่งมึง ให้มึงถูกบั่นคอหัวหาย...อีแพศยา!”

แม้คำให้การของสาลี่จะเอาผิดพระมหาเทพได้ แต่ตัวเธอเองนั้นก็โดนโทษหนักไม่แพ้กันคือต้องเข้าคุก พระยาสีหโยธินเป็นห่วงเมียน้อยคนสวยมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากปลอบให้สบายใจ

“พ้นโทษเมื่อใด เรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกเถิดนะ ฉันจะยกย่องแม่สาลี่ให้เหมือนที่เคยเป็นมา”

“ท่านเจ้าคุณไม่กลัวคำครหาว่ามีเมียเป็นคนขี้คุกหรือเจ้าคะ”

“ปากคน ฉันห้ามไม่ได้ดอก แลฉันหากลัวไม่ ฉันกลัวก็แต่จะไม่ได้อยู่กับแม่สาลี่อีกเท่านั้น ฉันจะรอนะแม่สาลี่”

พระยาสีหโยธินรักษาคำพูดอย่างดี แม้เวลาจะผ่านไปครบขวบปี เขาก็ไม่เปลี่ยนใจ หมั่นไปเยี่ยมสาลี่ถึงในคุกสม่ำเสมอ เช่นเดียวกับแอบ บ่าวคนสนิทที่แวะเวียนไปส่งสำรับกับข้าวทุกวันไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว

สถานการณ์ของเย็นก็ดีขึ้นมาก ความสัมพันธ์ฉันแม่ลูกกับแดงก็ดำเนินไปด้วยดี ต่างจากเที่ยง แม้เวลาจะล่วงเลยไปเป็นปีแล้ว ก็ยังทำใจได้ไม่ดีนัก ทั้งเรื่องรุ่งและบุญมี เย็นเห็นว่าเขาจะอพยพไปอยู่บ้านนอก เลยแวะไปร่ำลา พร้อมกับอวยพรให้เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครสักคน

เที่ยงถอนใจยาว ส่ายหน้าน้อยๆ “ข้าไม่คิดจะออกเรือนกับใครแล้ว แม้ข้าจะไม่ได้รักคุณบุญมี แต่ข้าก็ติดค้างคุณบุญมีมากนัก ข้าจะไม่ขอมีใครอีก...”

แอบเสียใจมาก ไม่ได้ไปส่งเที่ยง พระยาสีหโยธินบ่นเสียดายแทน ก่อนจะลืมเรื่องเที่ยงไปเลย เมื่อบ่าวหนุ่มๆ มาแจ้งว่ามีคนมาขอพบ พร้อมมีดสั้นประจำตระกูลของเขา!

ooooooo

ยืนนั่นเอง ที่นำมีดสั้นมาตามหาเจ้าของ พระยาสีหโยธินตื่นเต้นดีใจมาก ที่ได้เจอมิตรแท้ในยามยากอีกครั้ง พร้อมกับนึกทึ่ง เมื่อเห็นท่าทางภูมิฐานของอีกฝ่าย ยืนก็ยินดีไม่แพ้กันที่ได้เจอ เพราะมีบางอย่างอยากขอให้ช่วย

“พูดตามตรงนะพี่สิงห์ สิบกว่าปีก่อน บ้านฉันยากจนนัก ต้องขายน้องสาวมาเป็นทาสเขา ตอนนี้ฉันมั่งมีแล้ว ก็อยากจะไถ่ตัวน้องสาวกลับบ้าน จะได้เลี้ยงดูให้สุขสบายเสียที”

“ก็ดีซี แล้วติดขัดตรงที่ใดรึ”

“มีครั้งหนึ่งพ่อฉันเจ็บป่วย ฉันเลยไปขอเบี้ยจากน้อง แต่ฉันกลัวพวกขุนน้ำขุนนางนัก จึงต้องลอบเข้าไป น้องฉันให้เครื่องประดับมาแทน แต่จู่ๆก็มีคนตะโกนด่าแลไล่จับฉันไปลงโทษ ฉันหนีไม่คิดชีวิตเลยกว่าจะรอดมาได้ พูดแล้วยังกลัวจับใจ ไม่กล้าไปเหยียบเรือนนั้น

คนเดียวอีกแล้ว พี่สิงห์ก็เป็นข้าราชการ พอจะช่วยเป็นคนกลางได้หรือไม่”

เรื่องราวจากปากยืน ทำให้พระยาสีหโยธินเงียบไปอึดใจ เพราะฟังดูคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก แล้วก็ถึงกับตะลึงตาค้าง เมื่อยืนบอกว่าน้องสาวที่ตั้งใจมาไถ่ตัวชื่อเย็น!

เย็นดีใจมากได้เจอพี่ชายอีกครั้ง โดยมีสายตารู้สึกผิดของพระยาสีหโยธินมองตามไม่ห่าง และในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหว ต้องไประบายกับแย้ม ถึงความเข้าใจผิดที่ผ่านมาหลายปี

“ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเลวเท่านี้เลย เพราะความหูเบาของฉันแท้ๆถึงได้ทำร้ายทำลายชีวิตแม่เย็นมาสิบกว่าปี ทั้งที่แม่เย็นพูดความจริง แต่อคติก็บังตาฉันจนทำเรื่องร้ายกาจลงไป”

“เรื่องก็ผ่านมานานมากแล้ว เย็นคงไม่ได้โกรธเคืองกระไรท่านเจ้าคุณแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

“ไม่โกรธเคือง แต่มิได้หมายความว่าเรื่องชั่วที่ฉันกระทำจะหายไปนะคุณหญิง”

“ถ้ากระนั้น...ท่านเจ้าคุณก็ชดเชยให้เย็นซีเจ้าคะ ถือเสียว่าแทนคำขอโทษก็ยังดี”

“สายไปแล้วล่ะคุณหญิง พ่อยืนไถ่ตัวเย็นแล้วก็จะพากลับไปด้วยกันเลย เพลานี้พ่อยืนมั่งมี เย็นกลับไปก็คงสุขสบาย แล้วจะทนอยู่กับคนหูเบาอย่างฉันไปเพื่อกระไร...”

แย้มพยายามกล่อมอีกหลายยก แต่จนแล้วจนรอด พระยาสีหโยธินก็ไม่ยอมปรับความเข้าใจกับเย็น ได้แต่ปล่อยให้พี่น้องซึ่งพลัดพรากกันมานาน พูดคุยกันเต็มที่ ส่วนตัวเองพาแย้มกับแดงไปเดินเที่ยวตลาด

ท่าทางห่อเหี่ยวของสามี ทำให้แย้มสงสาร คะยั้นคะยอให้ขอคืนดีกับเย็นอีกครั้ง

“คุณหญิงก็รู้ว่าฉันทำกับเย็นไว้มาก เพลานี้เย็นเป็นไทแล้ว จะให้ฉันหน้าด้านไปขอให้เขาอยู่ต่อรึ”

“แล้วท่านเจ้าคุณจะปล่อยให้เย็นไปทั้งอย่างนี้หรือเจ้าคะ ถ้าเย็นอยากไปจริง เราก็คงห้ามไม่ได้ แต่ มิใช่ปล่อยให้กลับไปเพราะน้อยเนื้อต่ำใจที่ท่านเจ้าคุณไม่ทัดทาน แล้วจะไม่มาเสียใจทีหลังหรือเจ้าคะ”

แดงช่วยพูดอีกแรง เพราะยังทดแทนบุญคุณแม่แท้ๆไม่หมด พระยาสีหโยธินเลยเกิดฮึด รีบกลับเรือนไปหาอดีตเมียน้อยคนโปรด เย็นรออยู่แล้ว เพื่อขออนุญาตกลับไปเยี่ยมพ่อแม่และหลานๆ แต่เขากลับเข้าใจผิด คิดว่าเธอจะขอลากลับไปอยู่บ้านเลย เพราะพี่ชายมาไถ่ตัวให้เรียบร้อยแล้ว

“ฉันขอโทษแม่เย็น ขอโทษสำหรับความหูเบา ความโหดร้ายที่กระทำต่อแม่เย็น ฉันไม่หวังให้แม่เย็นอภัยดอกนะ แต่ฉันอยากบอกให้แม่เย็นรู้ ว่าฉันรักแม่เย็น มิว่าฉันจะเสียใจ แค้นใจเพราะแม่เย็นเพียงใด ฉันก็ไม่เคยเลิกรักแม่เย็นได้เลย อย่าไปจากฉันเลย อยู่กับฉันเถิดนะแม่เย็น”

เย็นอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะน้ำตาไหลด้วยความดีใจ สุดขีด ที่เขาขอคืนดีอีกครั้ง พระยาสีหโยธินก็รู้สึกไม่ต่างกัน เอื้อมไปดึงตัวเมียน้อยคนโปรดมากอดแน่น...ราวกับว่าจะไม่ยอมให้แยกจากกันอีก

ooooooo

–อวสาน–


ละครนางทาส ตอนที่ 17(ตอนจบ) อ่านนางทาส ติดตามนางทาส ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ณัฐวุฒิ สกิดใจ,มทิรา ตันติประสุต,วิริฒิพา แย้มนาม,หยาดทิพย์ ราชปาล,รวีวรรณ บุญประชม 21 มิ.ย. 2559 08:39 2016-06-29T11:51:23+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ