นางสาวทองสร้อย

ทองสร้อยสับสนกับชีวิตตัวเอง ที่ต้องหนีการตามล่าของพ่อมาอยู่กับเพื่อน เพื่อนก็ทั้งจนทั้งป่วย คิดไม่ออกว่าชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร ไปยืนเถียงกับตัวเองในกระจกห้องน้ำ

“กลับบ้านเถอะ ไปหาพ่อ ยอมเล่นละครตบตาไปก่อนว่ายอม แล้วหาทางเอากระเป๋าคืนมา จากนั้นก็...ชิ่ง!” ทองสร้อยในกระจกบอก ทองสร้อยที่หน้ากระจกชะงักเริ่มคล้อยตาม ถามตัวเองว่า หรือจะยอมกลับไปก่อนดี

แต่พอคิดถึงความจริงที่ถูกพ่อเอากรอบมาครอบขีดเส้นให้เดินก็ฮึดขึ้นมา ใส่เป็นชุดอยู่หน้ากระจกทันที

“ถ้าเขาจะเข้าใจสักนิดว่า ชีวิตลูกเป็นของลูก เขาไม่มีสิทธิ์มาบังคับ ฉันคงไม่หนีไปเรียนเมืองนอก ทำงานเมืองนอก ไม่แน่นะ ฉันอาจจะหาสามีเป็นปารีเซียง มีลูก แก่ ตาย ฝังที่โน่นเลย! จบ!”

ทองสร้อยในกระจกถามว่าไหนว่าจะไม่แต่งงานเพราะกลัวเจอผู้ชายเหมือนพ่อ ทองสร้อยหน้ากระจกก็เปลี่ยนใหม่เป็นว่า “เอาใหม่...จะทำงานที่โน่น แก่ตายคนเดียว ฝัง จบ!”

เนรัญญาเข้ามาในห้องน้ำหิ้วถุงน้ำเกลือมาด้วย ถามว่าทะเลาะกับตัวเองอีกแล้วใช่ไหมสร้อย ทองสร้อยหันไปตกใจใจนึกว่าผีหลอก ขณะทั้งสองกำลังกลัวผี พยาบาลก็ผลักประตูเข้ามาเอายาก่อนนอนมาให้กิน ทองสร้อยตกใจแผดเสียงร้อง พยาบาลทำเสียงดุว่า “โรงพยาบาล ห้ามเสียงดัง” ทองสร้อยหยุดกึกพยักหน้าทำตาปริบๆ เนรัญญาพยักหน้าจ๋อยๆ

ooooooo

ฝ่ายทองก้อนเดินดูรูปครอบครัวที่ติดไว้ในบ้าน ทั้งตัวเองถ่ายกับภรรยา ถ่ายกับลูก และลูกๆ ถ่ายกันเอง ทุกคนน่ารัก อยู่ในวัยสดใส พอนึกถึงตอนนี้ ที่แต่ละคนแผลงฤทธิ์คะนองเดชกันแล้ว ทองก้อนรำพึงอย่างทำใจไม่ได้ว่า

“ทำไมมันต้องโต! มันน่าจะสตัฟฟ์ให้หยุดโตตั้งแต่หกขวบ!”

ศักดิ์สิทธิ์เอาเครื่องดื่มมาให้ ได้เห็นได้ยิน จึงตัดสินใจหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นอ่านออกเสียงข้อความที่จดไว้...

“คณะอนุกรรมการพัฒนาครอบครัวและแก้ไขความรุนแรงต่อเด็กและสตรีได้กำหนดคุณลักษณะครอบครัวไทยที่พึงประสงค์เอาไว้ 8 ประการ”

ทองก้อนชะงัก จ้องหน้าศักดิ์สิทธิ์แบบ...พูดเรื่องอะไรของมัน! ศักดิ์สิทธิ์ทำไม่รู้ไม่ชี้ อ่านออกเสียงไปเรื่อยเจื้อยแจ้ว

“และหนึ่งในแปดข้อนั้นก็คือ สมาชิกทุกคนควรมีความรักใคร่กลมเกลียว สมานฉันท์ ช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้ออาทร มีการพูดจาให้เกิดความเข้าใจกัน มีการแก้ปัญหาร่วมกันอย่างสร้างสรรค์ เพื่อป้องกันการล่มสลายของครอบครัว”

“พอ...” ทองก้อนร้องห้ามเบาๆ ยกถ้วยขึ้นแต่กินดื่มอะไรไม่ลง

“แถมอีกข้อ... ควรส่งเสริมความเป็นประชาธิปไตยให้ลูกรู้จักสิทธิและหน้าที่พลเมืองโดยทำให้เห็นเป็นตัวอย่าง”

“หยุด!” ทองก้อนตวาดอย่างทนฟังไม่ไหว พอศักดิ์สิทธิ์หยุดอ่านก็ไล่ “กลับบ้านไปได้แล้ว” ศักดิ์สิทธิ์ยังไม่วายวอแวว่ายังเหลืออีกหกข้อที่ยังไม่ได้อ่าน เลยถูกตวาดเสียงเขียว “ยังอีก!!” ศักดิ์สิทธิ์เลยรีบเดินออกไป

ทองก้อนกระแทกถ้วยเครื่องดื่มโครม มองไปที่สมุดโน้ต นึกสนใจ เดินไปมา ทำท่าจะหยิบสมุดโน้ตแต่แล้วก็ชักมือกลับ เห็นทองโปรยเดินอิดโรยมายิ้มให้ ทองก้อนเหมือนเห็นข่าวดีในรอยยิ้มนั้น ก็แผดหัวเราะชอบใจล่วงหน้า

ooooooo

ทองสร้อยคิดหนักจนหลับฝันร้ายว่าพ่อตามเอาชุดแต่งงานมาโชว์ตรงหน้าถามว่าพร้อมหรือยัง

“ไม่แต่ง!!” ทองสร้อยตะโกนจนตกใจเสียงตัวเองตื่น เนรัญญาและพยาบาลที่กำลังวัดไข้ตกใจหันมอง พอทองสร้อยมองไปรอบห้องไม่เห็นพ่อก็ค่อยผ่อนคลาย เนรัญญาถามด้วยสายตาว่าเกิดอะไรขึ้น ทองสร้อยจะเล่าก็ถูกพยาบาลดุว่า

“โรงพยาบาล ห้ามเสียงดัง”

“ฉันฝันเห็นพ่อ” ทองสร้อยสีหน้ายังตื่นตระหนก บอกเนรัญญาเสียงแทบไม่หลุดจากปาก

พอพยาบาลออกไป เนรัญญาก็คว้าโทรศัพท์เพื่อโทร.ลางานกับบอสและฝ่ายบุคคล เธอโทร.รายงานพฤกษ์ขอลางานเพราะป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่นอนอยู่โรงพยาบาล พฤกษ์ถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน เนรัญญาก็บิดไปมาเขินจนตอบไม่ออก ทองสร้อยหมั่นไส้คว้ามือถือไปบอกให้พอได้แล้ว กระนั้นเนรัญญาก็ยังอุตส่าห์ส่งเสียงไปว่า

“แค่นี้ก่อนนะคะบอส อยากให้มาเยี่ยมนะคะ เหงามากค่ะ”

พฤกษ์งงๆ ดูนาฬิกาแล้วเดินออกไป

ooooooo

ทองสร้อยบอกเนรัญญาว่าตนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เนรัญญาถามว่าจะหนีไปไหนได้ เงินก็ไม่มี

“อีเมล! ฉันติดต่อเพื่อนที่ปารีสทางเมลก็ได้นี่นา ยืมเงินมันก่อน ให้โอนเข้าบัญชีแก จากนั้นค่อยว่ากัน ยืมมือถือหน่อย จะเข้าจีเมล” แต่พอรับมือถือมาปรากฏว่าแบตหมด!

ทองสร้อยจึงไปยืมเครื่องชาร์จแบตจากพยาบาล วิ่งกลับมาชนเข้ากับพฤกษ์ที่จะมาเยี่ยมเนรัญญาเข้าอย่างจัง พฤกษ์จำโทรศัพท์มือถือของเนรัญญาได้ หาว่าทองสร้อยขโมยโทรศัพท์มาจะลากไปที่ห้องเนรัญญา ทองสร้อยไม่ยอมไปจนพฤกษ์จะเรียก รปภ.จับส่งตำรวจจึงยอมไปด้วย

ทองก้อนนำทีมล่าไปที่โรงพยาบาล คาดคั้นเนรัญญาว่าทองสร้อยอยู่ไหน เนรัญญาบอกว่าตนไม่รู้ ถูกขู่หนักเข้าก็ร้องไห้โฮ พยายามแผดเสียงร้องเพื่อส่งสัญญาณให้ทองสร้อยที่ไปยืมเครื่องชาร์จกับพยาบาลรู้จะได้ไหวตัวทันไม่เข้ามา

พฤกษ์คุมตัวทองสร้อยขณะกำลังจะไปเยี่ยมคุณแหวว พอดีคุณแหววกับเจียรนัยเปิดประตูออกมา ทองสร้อยเกายุกยิกไปทั้งตัวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ คุณแหววถามพฤกษ์ว่าทองสร้อยเป็นอะไร พฤกษ์บอกว่าเป็นหิด คุณแหววก็ค่อยๆถอยห่างไปอย่างไม่ให้น่าเกลียด

มือถือพฤกษ์ดังขึ้น เขาเห็นเป็นเบอร์จากพี่ใหญ่ จึงส่งทองสร้อยให้พุฒิคุมตัวไว้แล้วรับสายคุณใหญ่

“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ใหญ่”

“พี่โทร.หาเนรัญญาไม่ติด อยู่กับเธอหรือเปล่า” คุณใหญ่ถาม พฤกษ์บอกว่าเนรัญญาไม่สบายอยู่โรงพยาบาลห้องติดกับห้องคุณแหวว ตนกำลังจะไปหา คุณใหญ่รีบบอกว่า “บอกเนรัญญาว่าพี่ต้องการคนใช้ใหม่ เร็วที่สุด วันนี้ได้เลยยิ่งดี เพราะพี่ทนไม่ไหวแล้ว แต่มีข้อแม้ พี่ไม่เอาคนหน้าตาดี!”

ที่คุณใหญ่ต้องโทร.มาให้หาคนใช้อย่างเร่งด่วน เพราะไล่คนเก่าออกไประแวงว่าจะมาอ่อยพฤกษ์ คนที่มีอยู่ทุกคนก็มีงานล้นมือ เมื่อไม่มีคนใช้ก็ต้องทำเองปรากฏว่าทำไม่เป็นอีก เลยต้องยอมหาคนใช้ใหม่ด่วนจี๋ มีข้อแม้เดียวคือไม่เอาคนสวย

พฤกษ์คุยโทรศัพท์เสร็จ พุฒิบอกทองสร้อยว่าไปได้แล้ว ทองสร้อยดึงหน้ากากอนามัยปิดหน้าไม่พอ ดึงผมลงมาปรกหน้าปรกตาเพื่อไม่ให้ใครจำได้ คุณแหววกับเจียรนัยมองทองสร้อยงงๆ กับท่าทางแปลกๆของเธอ

พฤกษ์เข้าไปในห้องเนรัญญาเจอพวกทองก้อนอยู่ในห้องก่อนแล้ว ทองก้อนให้พฤกษ์เยี่ยมเนรัญญาก่อนเพราะตนยังคุยธุระไม่เสร็จ พฤกษ์บอกเนรัญญาว่าพี่ใหญ่ต้องการคนใช้แบบด่วนจี๋ช่วยหาให้ด้วย

ทองก้อนเห็นทองสร้อยหลบอยู่ข้างหลังพฤกษ์ถามว่านั่นใคร พฤกษ์บอกว่าตนก็กำลังจะถามเนรัญญาอยู่พอดีเลย

“อ๋อ...เป็นคนใช้คนใหม่ที่เนจะพาไปให้คุณใหญ่ไงคะ เขาเพิ่งมาจากอุบลเป็นญาติของแม่เนเอง มาให้เนช่วยหางาน เนกะอยู่แล้วว่าคุณใหญ่ต้องหาคนใช้ใหม่”

ทองก้อนกับทองโปรยเดินไปข้างหลังพฤกษ์เพื่อจะดูหน้าให้ชัดๆ ทองสร้อยดัดเสียงเว้าอีสานเสียงดังฟังชัดทันที

“โอ้ย...ข้อยปวดขี้!”

ทุกคนผงะ ทองสร้อยวิ่งเข้าห้องน้ำหลบไปจากภาวะคับขันทันที พอเข้าห้องน้ำก็ดึงหน้ากากอนามัยออก ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง พึมพำอย่างกลุ้มใจกับชะตากรรมของตน “คนใช้เนี่ยนะ...ไอ้เน!!!”

ทองก้อนยังติดใจสงสัยเคาะประตูห้องน้ำรัว ทองสร้อยใจสั่นนึกว่าเสร็จแน่แล้ว พอดีมือถือเนรัญญาดังขึ้น เป็นสายจากจีจี้เลขาคุณใหญ่ เนรัญญาเลยโมเมทำเป็นว่ารับสายทองสร้อย จงใจพูดเสียงดังให้ทองก้อนได้ยินว่า

“แกจะโทร.มาทำไมตอนนี้ หา! พ่อแกอยู่กับฉันเนี่ย!”

ทองก้อนหันขวับ เดินคุกคามเข้าหาเนรัญญา ในขณะที่ทองสร้อยลุ้นอยู่ในห้องน้ำว่า จะรอดไหมเนี่ย...รอดไหมเนี่ยยย?!

ooooooo

จีจี้กับเนรัญญาต่างพูดกันคนละเรื่อง เนรัญญาหลอกจนทองก้อนเชื่อ กระชากโทรศัพท์จะคุยเอง ยื้อกับเนรัญญาจนพฤกษ์ขอร้องให้พอเถิดเพราะเนรัญญากำลังไม่สบาย แต่ทองก้อนก็แย่งโทรศัพท์ไปจนได้

เนรัญญาแกล้งทำเป็นเผลอบอกว่าทองสร้อยวางสายไปแล้ว ทองก้อนคาดคั้นถามว่ามันอยู่ไหน เนรัญญาหลอกว่าอยู่ที่คอนโดตน ทองก้อนสั่งให้เอากุญแจมา ขู่ห้ามโทร.บอกทองสร้อยให้รู้ตัว ไม่อย่างนั้นโรงพยาบาลแตกแน่

พอได้กุญแจ ทองก้อนกับแก๊งล่าทองสร้อยก็เดินกร่างออกไป พฤกษ์ถามเนรัญญาว่าพ่อเพื่อนเธอตามหาใคร

“เพื่อนมันหนีออกจากบ้านมาหาเนค่ะ เพราะไม่อยากให้พ่อเผด็จการจับคลุมถุงชน” พฤกษ์ถามว่าสมัยนี้ยังมีอีกหรือ แต่คาดว่าคงไม่รอด “เนช่วยอะไรมันไม่ได้แล้ว ขอให้มันโชคดี” เนรัญญามั่วเอาตัวรอดไปได้ตามสถานการณ์

ทองสร้อยเห็นข้างนอกปลอดภัยแล้วจึงออกจากห้องน้ำ พฤกษ์ถามว่าเสร็จธุระแล้วหรือ ทำไมไม่ได้ยินเสียงชักโครก ทองสร้อยบอกว่าลืมแล้วเข้าไปกดชักโครกแก้เกี้ยว พฤกษ์ถามเนรัญญาว่าแบบนี้จะไปเป็นคนใช้ได้หรือเรื่องพื้นฐานแค่นี้ยังลืม เนรัญญารับรองว่าทำได้ แม้เพื่อนจะขี้ลืมแต่ก็พร้อมมาก เพราะขืนไม่ไปทำงานมีหวังซวยแน่

“ทำไมต้องซวย มีอะไร”

“อ๋อ...คืองี้ค่ะ ทองสร้อยเนี่ยมาแบบตัวเปล่า เพราะพอถึงกรุงเทพฯปั๊บก็ถูกวิ่งราวเอาไปหมดทั้งกระเป๋าเลย ทั้งเสื้อผ้า ทั้งเงิน ขืนไม่รีบทำงานก็ไม่มีเงินส่งไปให้ผัว เอาไปส่งดอกเบี้ย ธ.ก.ส. ที่นาก็ถูกยึด จริงป่ะ!”

ทองสร้อยอึ้งทึ่งกับการมโนของเพื่อน แต่พอดีเจียรนัยมาบอกพฤกษ์ว่าคุณแหววให้มาถามว่าเมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน พฤกษ์บอกว่ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้หันสั่งทองสร้อยก่อนออกไปว่า

“ทองสร้อยเตรียมตัวให้พร้อมไปกับฉันภายในห้านาที ฉันจะไปรอข้างนอก” แล้วบอกเนรัญญา “ผมจะเชื่อใจคุณนะ คิดว่าคงไม่แนะนำคนผิดให้”

พอพฤกษ์ออกไป ทองสร้อยเล่นงานเพื่อนทันที

“ไอ้เน! จะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันก่อน ให้ฉันเป็นญาติแก มาจากอุบลไปเป็นคนใช้ เริ่มงาน

วันนี้ แถมมีผัวแล้วด้วย ไอ้บ้า!!” ทองสร้อยจ้องหน้าเพื่อนด้วยสายตาอำมหิตมาก จับแขนเนรัญญาที่กำลังให้น้ำเกลืออยู่ เนรัญญาตกใจถามว่าจะทำอะไรตน!

ทองสร้อยยื่นคำขาดว่าถ้ากลัวตนจะทำอะไรก็ให้ไปบอกพฤกษ์ว่าตนขอถอนตัวเพราะตนเป็นเซเลบ เน็ตไอดอลไม่ไปรับใช้ใครเด็ดขาด เนรัญญาบอกก็ได้ถ้าเธอตอบคำถามตนได้ ทองสร้อยบอกให้ถามมาเลย

“แล้วแกจะไปซ่อนตัวจากพ่อแกที่ไหน ในเมื่อตอนนี้เงินก็ไม่มีและแกก็ยังไม่ได้ส่งเมลไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนที่ปารีสและฉันก็เชื่อว่า พ่อแกต้องย้อนกลับมาที่นี่ในอีกไม่ช้าเพราะจับได้ว่าฉันโกหก และเชื่อว่าเขาต้องส่งคนมาจับตาดูฉันอยู่ในตอนนี้ และนับจากนี้ไปด้วย”

ทองสร้อยอึ้ง เนรัญญาเร่งให้ตอบ ทองสร้อยบอกว่าตนยังไม่รู้

“งั้นก็รีบไปซะ แล้วค่อยหาทางหนีทีไล่กันอีกที ก่อนที่พ่อแกจะโผล่มา” ทองสร้อยถามว่าแล้วเธอล่ะ “ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ยังไงฉันก็มีพยาบาลดูแล ดูแลตัวเองก่อนนะสร้อยฉันหายดีแล้วจะรีบออกไปช่วย จำไว้นะถ้าไม่อยากให้แกและฉันมีปัญหา ก็อย่าทำตัวมีพิรุธให้บอสจับได้ว่าเราโกหก ไม่งั้นฉันซวย ถูกไล่ออกแน่”

ทองสร้อยบอกว่าจะให้ตนเป็นอะไรก็ยอมทั้งนั้นแต่ทำไมต้องให้ตนมีผัวด้วย? เนรัญญาบอกว่าเพื่อให้เจ้านายไว้ใจเธอ บอกทองสร้อยไม่ต้องซักอะไรมาก ไปอยู่บ้านนั้นเดี๋ยวก็รู้เอง แต่ตอนนี้ต้องแอ๊บก่อน

ทองสร้อยแอ๊บให้ดูถามว่าเนียนไหม

“ไม่ได้เรื่อง ตั้งสติใจเย็น คิดถึงตอนที่แกทำกับข้าวสิ แกเคยบอกฉันว่า เวลาที่แกทำกับข้าวคือเวลาที่แกเป็นตัวของตัวเอง เป็นเวลาที่แกมั่นใจ เป็นเวลาที่โลกทั้งโลกอยู่ในมือของแก แกสามารถควบคุมทุกอย่างไว้ในมือได้!”

ทองสร้อยหลับตา ตั้งสติ พอลืมตาก็บอกเนรัญญาว่า

“ขอบใจมากนะเน ทุกอย่างจะต้องเพอร์เฟกต์ สมบูรณ์แบบเมื่อผ่านมือทองสร้อย!”

แล้วนางสาวทองสร้อยก็ลั้ลลาออกไป กระนั้น เนรัญญาก็ยังมองอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ อวยพรเพื่อนรักขอให้โชคดี แล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน

ooooooo

พฤกษ์ไปรับคุณแหววที่ห้อง พอคุณแหววเห็นทองสร้อย ถามพฤกษ์ว่ามีอะไรกันหรือ ทองสร้อยตอบแทนว่าตนกำลังจะไปเป็นคนใช้ที่บ้านคุณบอสเด้อ

คุณแหววมองสงสัยเพราะเมื่อกี้เห็นเป็นหิด พฤกษ์บอกว่าเดี๋ยวเราค่อยคุยกันที่รถแล้วชวนไปกันเลย

ทองสร้อยทำหน้าที่สาวใช้ทันที ปรี่เข้าไปจะช่วยคุณแหววถือของ คุณแหววผงะเล็กน้อยถามว่าหายดีแล้วหรือ ทองสร้อยทำหน้าสงสัย คุณแหววถามว่าเธอคันเพราะเป็นหิด ถามว่ามียาไหมหรือจะให้หมอตรวจดูอีกที

ทองสร้อยแก้ปัญหาไปตามสถานการณ์และความกะล่อนว่า ตนไม่แน่ใจ มีความรู้น้อยเรียนจบแค่ ป.6 เลยไม่รู้ว่าที่คันๆอยู่นี้เรียกหิดหรือเปล่า ทองสร้อยพล่ามเสียจนพฤกษ์บอกให้พอพูดมากไปแล้ว ตอบแค่ว่าเป็นหรือไม่ก็พอ

“ฉันคิดว่าไม่เป็นค่ะ ข้อยแค่คันเฉยๆ”

“ฉันก็คิดว่าไม่น่าจะเป็น ผิวพรรณเธอไม่น่าจะเป็นชาวนาหรือคนที่ทำงานใช้แรงงานอาบเหงื่อต่างน้ำด้วยซ้ำ มันดูบอบบางเกินไป” พฤกษ์มองสำรวจจนทองสร้อยอึ้งรีบแก้สถานการณ์ทำทะเล้นกลบเกลื่อนว่า

“โอย...คุณบอสไม่เห็นในร่มผ้าข้อย ดูไหมข้อยจะเลิกผ้า...” ทองสร้อยจะถลกผ้าให้ดู

“หยุด! อย่าล้น! จำไว้นะถ้าจะทำงานที่บ้านฉัน พูดให้น้อยที่สุด”

ทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาของเฉวียงที่ทองโปรยสั่งให้มาติดตามการเคลื่อนไหวที่โรงพยาบาล เฉวียงหยิบมือกดเบอร์โทร.รายงานทองโปรยทันที ในขณะที่พฤกษ์ยังอบรมทองสร้อยต่อว่า

“แสดงความคิดเห็นเท่าที่จำเป็น ไม่งั้นอาจจะมีปัญหากับคนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านได้”

“ใครหรือคะ??” ทองสร้อยถามเตรียมรับมือ

ooooooo

ทองสร้อยมาถึงบ้านเวียงคีรี ถูกพาไปนั่งพับเพียบก้มหน้างุดอยู่ต่อหน้าคุณใหญ่ที่นั่งหลังตรงคอแข็งอยู่บนเกาอี้โดยมีพฤกษ์และคุณแหววนั่งอยู่ด้วย นอกนั้นมีชบา พุฒิ เจียรนัยยืนอยู่รอบนอก

คุณใหญ่ใช้สายตาคมกริบมองสำรวจทองสร้อยอย่างละเอียดลออ ถามว่าชื่ออะไร นามสกุลอะไร ทองสร้อยบอกว่า

“ชื่อทองสร้อย เดินไกล” ถูกคุณใหญ่จับผิดทันทีว่าเมื่อกี๊บอกว่านามสกุล นาไกล ทองสร้อยทำหน้าละเหี่ยบอกว่า

“อ้อ...นาไกลแหละค่ะ พอดีนาข้อยกว่าจะไปถึง เดินไกล๊...ไกล ข้อยมัวแต่คิดถึงผัวคิดถึงนาตัวเอง มันเลยพูดจาสับสนค่ะ” คุณใหญ่ย้ำถามว่ามีผัวแล้วแน่นะ “ตอนแรกข้อยก็ไม่ได้อยากมี มารู้ตัวอีกทีมันมีไปแล้ว เลยต้องมีค่ะ”

“ท่าจะประสาท” คุณใหญ่พึมพำถามพฤกษ์ว่า “เช็กได้ไหมคุณกลาง ว่ามันมีผัวแล้วจริงๆ”

“ว้าย!! ข้อยให้ผัวข้อยเช็กได้คนเดียว คนอื่นเช็กบ่ได้!”

ทุกคนอึ้ง คุณใหญ่บอกว่าจะให้เช็กข้อมูลว่ามีผัวเป็นตัวเป็นตนอยู่จริงๆต่างหาก ถามดุๆว่าคิดว่าจะให้เช็กอะไรหา! ทองสร้อยขอโทษก็ถูกคุณใหญ่ด่าว่า “ความคิดต่ำเหมือนกำพืด!”

ทองสร้อยกำมือแน่นที่ถูกด่าถึงกำพืด คุณใหญ่สั่งให้ไปแจ้งบัตรประชาชนหาย รีบไปทำแล้วเอามาเก็บไว้ที่ตน

พฤกษ์เห็นความ “เข้ม” ของคุณใหญ่ติงว่าคนใช้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ทองสร้อยเป็นญาติของเนรัญญาและเนรัญญาก็รับประกันแล้ว พี่ใหญ่น่าจะโอเคแล้ว ให้ทองสร้อยเริ่มงานได้เลยกระมัง คุณใหญ่นิ่ง คุณแหววบอกทองสร้อยให้ตามไปตนจะพาไปห้องพักแล้วจะบอกว่าต้องทำอะไรบ้าง

พอทองสร้อยจะลุกไป คุณใหญ่เรียกไว้ย้ำปรามว่า อย่าลืมว่าตนจับตาดูอยู่ ถ้าทำให้ตนไม่พอใจแม้แต่เรื่องเล็กน้อยตนมีสิทธิ์ไล่กลับไปไถนากับผัวโดยไม่ต้องจ่ายค่าแรง และถ้าคิดจะขโมยของติดมือไปละก็ จะแจ้งตำรวจจับให้ติดคุกหัวโตไปเลย

“งั้นไล่ข้อยออกตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ!!” ทองสร้อยท้าอย่างเหลืออดเหลือทนกับการจิกของคุณใหญ่

คุณใหญ่โมโหตวาดว่าอย่าท้านะ ชบาหนาวเยือกรีบบอกว่าอย่าเพิ่งไล่ออกเลยคนใช้หายาก ตนจะช่วยดูแลให้เอง

“ก็นี่ไง ที่มันทำอยู่ ไม่มีมารยาท ไม่มีสัมมาคารวะ พ่อแม่แกไม่ได้สั่งสอนมาหรือว่าควรทำตัวยังไงกับคนที่ให้เงินจ้างแกทำงาน” ทองสร้อยนิ่งแต่ในใจแทบระเบิด “คงจะไม่ได้สอน ฟังไว้เลยนะ แกควรจะนอบน้อมกับเจ้านาย ไม่ใช่ทำตัวจองหองพองขน อย่าเอาสันดานสถุลมาใช้ในบ้านผู้ดี!”

ทองสร้อยเจ็บจี๊ดๆ อยู่ในใจปะทะสายตากับคุณใหญ่ท่ามกลางความตกใจของทุกคน

ooooooo

เมื่อเรียนจบคุณเล็กไปหางานทำ วันนี้ไปสมัครงานที่ฟิตเนส TB ขณะนั่งรอสัมภาษณ์ พนักงานมาบอกว่าผู้จัดการติดธุระอยู่ข้างนอกให้รอไปก่อน

คุณเล็กถามว่านานไหม พนักงานบอกว่าไม่ทราบ ถามว่ามีธุระสัมภาษณ์งานที่อื่นต่อหรือ

“ไม่มีค่ะ วันนี้สัมภาษณ์ที่นี่ที่เดียว รอได้ค่ะ” พนักงานจึงให้ไปเดินดูสถานที่ของที่นี่ก่อนก็ได้ คุณเล็กขอบคุณ แต่พอพนักงานเดินไป คุณเล็กบ่นอย่างหงุดหงิด “เบื่อจริงๆคิดว่าเวลาของคนอื่นสำคัญน้อยกว่าของตัวเองรึไง” รู้สึกเบื่อๆเลยลุกเดินออกไป

คุณเล็กเดินดูจนเบื่อ เดินกลับมาหายอดชายเลขาของทองโปรยบอกว่าจะกลับแล้ว ยอดชายบอกว่าผู้จัดการกำลังมา

คุณเล็กไม่รอเพราะรอมาหลายชั่วโมงแล้ว และคิดว่าจะไม่มาสมัครงานที่นี่แล้วด้วย

แต่พอเดินออกไปก็สวนกับทองโปรยที่กำลังเข้ามา ทองโปรยเห็นความสวยใสของคุณเล็กก็ตกหลุมรักทันที มองเพลินและเดินตาม ขณะคุณเล็กควานหากุญแจรถทำเอกสารสมัครงานหล่น พอก้มลงเก็บทองโปรยก็เก็บยื่นให้แล้ว แต่พอคุณเล็กรับก็ไม่ยอมปล่อยจับอยู่อย่างนั้นจนรถที่จะขับผ่านบีบแตรขอทาง ทองโปรยตกใจปล่อยมือหันมอง พอหันมาอีกทีคุณเล็กก็หายไปแล้ว

ทองโปรยมองหาอย่างแสนเสียดาย เฉวียงโผล่มาเรียก “นายครับ” ทำเอาทองโปรยตกใจร้อง “เฮ้ย!!”

เมื่อเฉวียงเล่าเรื่องทองสร้อยไปเป็นคนใช้ที่บ้านเจ้านายเนรัญญาให้ฟัง ทองโปรยกำชับเฉวียงอย่าบอกใครเพราะตนจะไม่มีทางให้พ่อจับทองสร้อยไปแต่งงานเด็ดขาด

“แต่นายก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานแทนคุณทองสร้อย”

“จะไม่มีใครถูกพ่อบังคับจับคลุมถุงชนเด็ดขาด ฉันต้องคุยกับทองสร้อย เราต้องหาทางออกด้วยกัน” ทองโปรยเครียด

ooooooo

ทองสร้อยเกือบจะทนคุณใหญ่ไม่ได้อยู่แล้ว แต่พอคิดถึงคำเตือนของเนรัญญาก็จำต้องกัดฟันทน ยอมไหว้ขอโทษคุณใหญ่ยอมรับว่าตนไม่มีสัมมาคารวะเอง ไม่คิดจะลาออกแล้ว ตนไม่มีที่ไปและอยากทำงานที่นี่

คุณใหญ่วางกฎเกณฑ์เพิ่มว่าอยู่ที่นี่ต้องพูดแต่ภาษากลางเท่านั้น ภาษาบ้านๆให้เอากลับไปพูดกับคนบ้านเดียวกัน แล้วสั่งชบาให้พาตัวไปสอนงาน

ทองสร้อยถามชบาว่าหม้อดำไหม อาสาขอล้างหม้อบอกว่าถือเป็นวิธีแก้เครียดที่ทำเป็นประจำ ดังนั้นหม้อทั้งบ้านจึงถูกขนมากองให้ทองสร้อยขัดล้าง แม้ที่ล้างแล้วก็ขนมาเพราะทองสร้อยจะขัดหม้อให้หายเครียด

คุณใหญ่ยืนมองทองสร้อยขัดหม้อ บอกชบาว่า

มันคงไม่ใช่แค่สาวบ้านอกคอกนาการศึกษาต่ำและมีผัวแล้วอย่างที่บอกคุณกลาง สั่งชบาจับตาดูให้ดีอย่าให้สร้างความเดือดร้อน กดให้ยิ่งต่ำได้ก็ยิ่งดีจะได้ไม่คิดว่าเราเป็นหมูให้เชือดง่ายๆ

คุณแหววเห็นทองสร้อยถูกคุณใหญ่จิกไม่ปรานีก็สงสาร บอกเจียรนัยให้ไปตามทองสร้อยมา บอกพฤกษ์หมายให้เขาดูตัวเองดีว่า

“แหววไม่อยากให้ทองสร้อยเครียดน่ะค่ะ อยากดูแลให้เขาได้สบายใจจะได้อยู่กับเราไปนานๆ ดีไหมคะ”

พอทองสร้อยมา คุณแหววยื่นซองเงินให้ บอกให้เอาไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ก่อนเพราะกว่าเงินเดือนจะออกอีกนาน เงินเดือนออกค่อยทยอยคืนก็ได้ เดี๋ยวจะไม่เหลือส่งไปให้สามีที่ต่างจังหวัด ทองสร้อยรับไว้ ไหว้ขอบคุณ

“ทองสร้อยดูไม่เหมือนคนที่เคยทำงานหนักอย่างที่บอกไว้เลยนะจ๊ะว่าจะทักตั้งแต่ที่กลับจากโรงพยาบาล แล้ว ผิวพรรณดีไม่มีคล้ำเสียหรือกร้านแดด หน้าตาก็หมดจด” คุณแหววชม

เจียรนัยรีบเสริมว่าจริง ตนอยากผิวดีอย่างนี้บ้างถามทองสร้อยว่าใช้ครีมอะไร คุณแหววเองก็อยากรู้ว่าทองสร้อยดูแลตัวเองยังไง ทองสร้อยคิดหาทางออก

นึกถึงตอนเด็กๆ ที่แม่ทำครีมบำรุงผิวให้ยังพอจำได้ เลยโมเมบอกว่าใช้มะขามเปียก เป็นสูตรของยายที่ทำให้ แม่เป็นคนเวียงจันทน์พอแต่งงานก็มาอยู่กับพ่อที่อุดร

บอกพอเลาๆ แล้วทองสร้อยรีบขอตัวไปทำงานบอกว่ามีคนคอยจับตาดูอยู่

พฤกษ์เห็นคุณแหววปฏิบัติดีต่อทองสร้อยเห็นว่าเธอเป็นคนดีรู้สึกสงสารแต่ยังไงก็ทำใจรักไม่ได้ เขาลุกเดินไป คุณแหววมองตามไปอย่างน้อยใจที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว

ooooooo

พฤกษ์เข้าไปในสตูดิโอ ร่างภาพลายเส้นบน กระดาษที่ว่างเปล่า เขาวาดอย่างระบายอารมณ์ นึกถึงที่ถูกคุณใหญ่ตำหนิเรื่องคุณแหวว ก็ยิ่งเครียดวาดแล้วขยำทิ้ง วาดใหม่ก็ขยำทิ้งอีก

พฤกษ์หันไปหยิบเฟรมที่ร่างลายเส้นเป็นเด็กสองคนเล่นหม้อข้าวหม้อแกงกันกลางทุ่งแต่ยังไม่ได้ลงสี ดูแล้วเห็นว่ายังมีรายละเอียดที่ไม่สมบูรณ์จึงหยิบดินสอมาเติมลงไปทำให้ลายเส้นสมบูรณ์ขึ้น

ขณะวาดรูป พฤกษ์เหมือนหลุดไปสู่อีกโลกหนึ่ง แต่ก่อนที่สมาธิจะกระเจิง เขาวางมือ คลุมผ้า เดินออกไป เจอคุณใหญ่มายืนรออยู่ เขาดูออกว่าต้องมีปัญหา จึงเตรียมเคลียร์กับพี่สาว

คุณใหญ่หาว่าเขากำลังปกปิดอะไรตนอยู่ ทองสร้อยไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาแต่เป็นผู้หญิงลับๆของเขา มโนไปไกลว่า

“พี่รู้ทันนะคุณกลาง ที่เธอกลับบ้านดึก ปลีกตัวเหินห่างเมีย เพราะเธอมีผู้หญิงอยู่นอกบ้าน แต่ตอนหลังก็กลัวจะผิดสังเกตที่หายออกไปบ่อยๆ เลยเอาเมียน้อยมาอยู่ใกล้ตัวเสียเลย แล้วให้ยัยเนรัญญาช่วยเธอโกหก”

พฤกษ์เห็นพี่สาวฟุ้งซ่านมากชวนไปเที่ยวยุโรปให้ผ่อนคลายสักสองอาทิตย์ไหม บ่นว่าแค่นี้ชีวิตตนก็ซับซ้อนยุ่งยากพอแล้วอย่าหาเรื่องมาให้อีกเลย

“งั้นก็เลิกคิดที่จะหย่ากับคุณแหววเสีย พี่จะได้ไม่ต้องเครียด อย่าลืมนะว่าถ้าเธอทำให้คุณแหววเสียใจเมื่อไหร่ พวกเราไม่มีใครอยู่อย่างเป็นสุขแน่ เวียงคีรีจะต้องสั่นคลอน”

พฤกษ์อึ้ง เครียด และสับสน เพราะคุณแหววได้รับมรดกจากพ่อที่ตายและเป็นหุ้นส่วนธุรกิจเวียงคีรีถึงครึ่งหนึ่ง!

ooooooo

ทองสร้อยช่วยชบาอยู่ในครัว เห็นชบาล้างผักแล้วตกใจ บอกว่าล้างอย่างนี้สารเคมีตกค้างจะไปตกค้างในร่างกายเราแล้วสอนวิธีล้างที่ถูกต้องให้ ชบาหมั่นไส้ที่ทองสร้อยทำเป็นรู้มากเลยให้ทำกับข้าวมื้อเย็นขึ้นโต๊ะเจ้านายเลยแล้วกัน

คุณเล็กกลับถึงบ้านรู้จากชบาที่กำลังเดินออกจากครัวว่าได้คนใช้คนใหม่มาแล้วและแนะนำให้รู้จักกัน คุณเล็กถามทองสร้อยว่าทำกับข้าวเป็นด้วยหรือ ดีเลยถ้าทำอร่อยจะได้เปลี่ยนแม่ครัวเพราะเดี๋ยวนี้ชบามือตก หยอกชบาแล้วเดินออกไปด้วยกัน

ทองสร้อยพลั้งปากกับชบาว่าถ้ามีเงินก็จะหนี พอถูกชบาซักไซ้ก็เฉไฉว่าจะหนีออกไปซื้อของที่ร้านหน้าหมู่บ้านแต่พอชบาออกไปกับคุณเล็กแล้ว ทองสร้อยเอาซองเงินที่คุณแหววให้มาแกะดูมีอยู่หนึ่งพันบาท ก็คิดว่าจะทำอย่างไรดี

ระหว่างคุณเล็กเดินไปกับชบา ได้ยินชบาพูดถึงทองสร้อยว่าดีหน่อยที่มีผัวแล้วไม่อย่างนั้นคุณใหญ่คงไม่รับไว้ แต่ก็สั่งให้ตนจับตาดูให้ดีเพราะรู้สึกทองสร้อยไม่ใช่คนธรรมดาแน่ คุณเล็กเอง แม้เห็นทองสร้อยเพียงแว่บเดียวก็รู้สึกว่าทองสร้อยไม่ธรรมดาบอกชบาว่าตนจะช่วยดูให้อีกคน

ทองสร้อยเตรียมทำอาหารอย่างคล่องแคล่วทะมัดทะแมงและมีความสุข พฤกษ์เจอชบาถามว่าไม่เตรียมทำอาหารหรือ พอรู้ว่ามื้อนี้ให้ทองสร้อยทำแทน เขาเดินไปดูที่ครัว ทองสร้อยผัดผักบุ้งไฟแดงเสร็จตักใส่จานหมุนกลับมาเจอพฤกษ์ยืนในระยะใกล้ เลยทำอาหารหกใส่ลวกมือเขาจนร้อง

“โอ้ย!!! ร้อน!!!!”

ทองสร้อยตกใจอุทานขอโทษเป็นภาษาฝรั่งเศสพฤกษ์ได้ยินก็มองอึ้ง ทองสร้อยเองก็ตกใจที่เผลออุทานออกมา แต่ก็รีบกลบเกลื่อนหาอุปกรณ์มาล้างแผล หาผ้าสะอาดไม่เจอจึงไปลากชบาที่อยู่กับคุณใหญ่หลบแว้บออกมา

ทองสร้อยล้างแผลให้พฤกษ์อย่างคล่องแคล่วถูกวิธีจนเขาแปลกใจ เธอบอกว่าอยู่ในครัวต้องรู้เรื่องเหล่านี้อยู่แล้ว พฤกษ์เลยไม่ติดใจ

คุณใหญ่เห็นชบาหายไป เดินมาเจอรู้ว่าทองสร้อยทำอาหารร้อนๆหกรดพฤกษ์และกำลังทำแผลให้อยู่ในครัว คุณใหญ่เข้าไปอย่างเอาเรื่องทันที ทองสร้อยกำลังทำแผลให้พฤกษ์อย่างใกล้ชิดผละจากกันแทบไม่ทัน

คุณใหญ่สั่งชบาให้ไปตามคุณแหววมาดูแลผัวตัวเองไม่ใช่หน้าที่ของคนอื่น ทองสร้อยบอกว่าตนก็ไม่ได้อยากดูแลผัวคนอื่นหรอกมันบาป คุณใหญ่โมโหหุนหันจะออกไป เหยียบผักบุ้งไฟแดงที่พื้นลื่นพรืด ทั้งพฤกษ์และทองสร้อยหลับตาปี๋

ooooooo

คุณใหญ่หกล้มในครัวเลยยิ่งไม่พอใจทองสร้อย ยิ่งพาลหาเรื่อง ทองสร้อยทำแผลให้ก็ตวาดให้ทำเบาๆ ทั้งๆที่ทองสร้อยก็ทำเบาอยู่แล้ว พอพฤกษ์บอกให้ใจเย็นๆก็หาว่าเขาเข้าข้างทองสร้อย จะให้คนใช้ขึ้นขี่คอตนหรือไง!

พฤกษ์เห็นท่าปล่อยให้คุณใหญ่จัดการเรื่องในบ้านเองมีหวังยุ่งไม่มีที่สิ้นสุดจึงขอเข้ามาจัดการปัญหาด้วย เพราะเบื่อคนใช้เข้าๆออกๆเต็มทีแล้ว คุณใหญ่ถามว่าถ้าตนไม่ยอมล่ะ

“ผมก็จะไล่ทองสร้อยออกเดี๋ยวนี้ รวมถึงชบา เจียรนัย นายพุฒิ นายตวง และตัดงบค่าใช้จ่ายคนรับใช้ทั้งหมด ไม่ต้องมีทำกันเอง ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมจะได้ไม่ต้องมีปัญหา พี่ใหญ่ก็ไม่เครียด ผมก็ไม่เครียดจบ!”

สุดท้ายคุณใหญ่ต้องยอมตามที่พฤกษ์เสนอท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน ยกเว้นคุณแหววที่ระแวงทองสร้อย

เจียรนัยชอบทองสร้อยมากที่กล้าลุกขึ้นมาโต้แย้งกับคุณใหญ่ ทองสร้อยถามว่าพวกเธอทนอยู่กันมาได้ยังไง เจียรนัยบอกว่าเพราะพ่อแม่ของคุณๆ เขามีพระคุณกับครอบครัวพวกตน อยากให้ทองสร้อยอยู่ที่นี่ไปนานๆ เพราะตนกำลังเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ แล้วถาม “หนูถามจริง พี่เป็นใครกันแน่” ทองสร้อยอึ้งไปก่อนย้อนถามว่าหมายความว่ายังไง

“แต่หนูรู้ว่าจริงๆแล้วพี่เป็นใคร”

ทองสร้อยตกใจกลัวถูกเจียรนัยจับได้ แล้วเจียรนัยก็พูดเองเออเองว่า

“พี่เป็นคนที่สวรรค์ส่งมาช่วยปลดแอกพวกเราไง เฮ!!” ทองสร้อยฟังแล้วโล่งใจ บอกว่าตนก็แค่เป็นคนที่ทนไม่ค่อยได้ถ้าถูกใครดูถูกแค่นั้นเอง “เห็นพี่กล้าหาญแบบนี้ หนูฮึกเหิมชะมัด” เจียรนัยบอก แล้วชี้แจงว่าตนไม่ได้ต้องการอะไรมาก “ขอแค่อย่ากดขี่จนรู้สึกว่าเราไม่ใช่คนเหมือนกันกับแกเท่านั้นเอง”

ooooooo

คุณเล็กเห็นความไม่ปกติในความสัมพันธ์ระหว่างพฤกษ์กับคุณแหวว เธอสนิทกับพฤกษ์มากจึงกล้าถามว่า ระหว่างเขากับคุณแหววไม่มีทางออกเลยหรือ บอกว่าคุณแหววรักเขามากทำทุกอย่างเพื่อเขา เขาไม่เคยใจอ่อนบ้างเลยหรือ

“มันไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เรารักใครสักคนได้ พอเถอะคุณเล็กพี่ตอบคำถามเรื่องนี้กับพี่ใหญ่จนเบื่อแล้วนะ จะให้พี่เบื่อเราอีกคนใช่ไหม”

“โอย...เล็กจะพูดแค่นี้แหละ กับ...จะเตือน...ระวังนะคะ ทำให้พี่แหววเสียใจมากๆเข้าสักวันนึงจากความรักมันจะกลายเป็นความเกลียด แล้วลงเอยด้วยโศกนาฏกรรมที่คุณกลางอาจจะคาดไม่ถึง ถ้าจะจบก็รีบจบเสียตั้งแต่ตอนนี้”

พูดแล้วย้ำให้พฤกษ์เอาไปพิจารณาด้วย พฤกษ์มองคุณเล็กที่เดินออกไปแล้วถอนใจเฮือก...ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ทองสร้อยหาทางที่จะโทรศัพท์ไปหาเนรัญญา แต่ไม่สบโอกาสสักที วันนี้มาตามคุณเล็กไปทานอาหารเจอคุณเล็กกำลังคุยกับเพื่อนเรื่องที่ตนไปสมัครงานที่ TB สปอร์ตคลับ ทองสร้อยแอบฟังหูผึ่ง เพราะเป็นสปอร์ตคลับของครอบครัว

ทองโปรยไปหาเนรัญญาที่โรงพยาบาลบอกว่าตนรู้ว่าทองสร้อยหนีไปอยู่ที่ไหน เนรัญญาตกใจจะเป็นลม ทองโปรยบอกอย่าเพิ่งเป็นลม เพราะ “พี่แค่อยากคุยกับทองสร้อย”

ฝ่ายทองสร้อยเมื่อหาโอกาสโทร.เองไม่ได้จึงแอบกระซิบชบาขณะยืนคอยรับใช้อยู่ที่โต๊ะอาหาร เอ่ยปากขออนุญาตชบาโทร.ไปหาผัวที่บ้านหน่อย ตนแค่อยากบอกว่า ตอนนี้ได้งานแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ตนกลัวว่าเนรัญญาจะยังไม่ได้บอกให้

“เออๆๆ นังเจียให้มันยืมมือถือหน่อย อย่าคุยนานนะ เปลืองเงิน ให้ผัวแกโทร.กลับมาก็แล้วกัน”

“ได้จ้า” ทองสร้อยดีใจมากรีบออกไปกับเจียรนัย

พฤกษ์ปรายตามอง จับตาดูทองสร้อยอยู่ทุกฝีก้าว

ooooooo