ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มรสุมสวาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครเข้มข้น “มรสุมสวาท” ได้ “เวียร์ ศุกลวัฒน์” ประกบ เปรี้ยว ทัศนียา”


อัครพลมาหาสยมภูที่บริษัทแต่เช้าเพื่อให้โอกาสเขาทบทวนข้อเสนอของธาราอินดัสเตรียนอีกครั้ง เขายืนกรานคำเดิมไม่ขอร่วมงานกับอัครพลเด็ดขาด แล้วบอกให้ทะนงส่งแขก อัครพลรู้ว่าสยมภูเป็นคนประเภทไม่ชอบถูกท้าทาย จึงแกล้งยั่ว ที่เขาปฏิเสธไม่รับงานนี้เพราะกลัวตนจะมาใกล้ชิดกวางใช่ไหม สยมภูถึงกับอึ้ง

“น่าแปลกที่มืออาชีพอย่างคุณกลับแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกหรือไม่มั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง”

“แบบนี้ในวงการนักเลงเขาเรียกเปิดศึกท้าทายกันซึ่งหน้า ไอ้ฉันมันก็นักเลงเก่าซะด้วยไม่รับคำท้าดูจะเป็นไอ้หน้าตัวเมียไปหน่อย มาลองกันหน่อยก็ได้ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า...จะสักแค่ไหน”

“ยินดีอย่างยิ่ง” อัครพลยื่นมือไปให้สยมภูจับ ต่างฝ่ายต่างจับมือกันและจ้องหน้ากันอย่างไม่ใครยอมใคร

“ทะนง ไปเอาเอกสารสัญญาของธารามาให้ฉัน ฉันอยากดูรายละเอียดอีกที”

ทันทีที่ทะนงออกจากห้อง ปิยะธิดาซึ่งรู้จากเลขาฯของอัครพลว่าเขามาที่นี่ก็โทร.มาที่โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของกวาง สยมภูเดินไปรับสายเพราะเจ้าตัวยังไม่มา พอรู้ว่าปิยะธิดาตั้งใจโทร.หากวาง ก็เลยส่งโทรศัพท์ให้อัครพลซึ่งหน้าถอดสี ไม่กล้ารับ สยมภูได้ทีแกล้งพูดเสียงดังให้ปลายสายได้ยิน

“หรือไม่อยากคุยกับเมีย ฉันจะได้วาง” ไม่พูดเปล่าสยมภูทำท่าจะวางสาย อัครพลถลาคว้าโทรศัพท์ไว้

“ดาพี่กำลังจะกลับแล้ว ค่อยไปคุยกันที่บ้านนะจ๊ะ”

ปิยะธิดาโวยลั่น ไหนอัครพลรับปากจะไม่เจอนังนั่นอีกแล้วทำไมถึงไปอยู่ในห้องทำงานของมัน เขาปฏิเสธว่าไม่ได้มาเจอกวาง แต่มาคุยงานกับสยมภู นี่คุยเสร็จแล้วจะรีบกลับเดี๋ยวนี้แล้ววางสายทันทีโดย ไม่ฟังเสียงห้ามปรามของปิยะธิดา สยมภูตีหน้าซื่อตาใส

“เขาโกรธหรือ ฉันอุตส่าห์หวังดีกลัวเขาจะเข้าใจผิดว่านายมาหาเมียฉัน เลยให้เคลียร์กันเอง ผู้หญิงก็หึงไม่เข้าท่าอย่างนี้แหละ ไม่ซีเรียสหรอก ฉันรู้ว่านายแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานเก่งอยู่แล้ว”

อัครพลเดินออกจากห้องด้วยความแค้นใจ เมื่อมาถึงหน้าบริษัท เจอกวางกำลังเดินเข้ามา แต่ไม่กล้าทัก จะรีบกลับไปเคลียร์กับปิยะธิดา เธอเองก็ไม่อยากเจอเขาเช่นกัน ก้มหน้าหลบๆ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นอุษากับพนักงานรุมดูอะไรบางอย่าง รีบเข้าไปดู เห็นผู้หญิงนั่งเมาคออ่อนคอพับ อุษาก้มดูหน้าใกล้ๆถึงกับร้องเอะอะ

“นี่มันดาราในดวงใจฉันนี่หว่า คุณวันทนีย์”

คนถูกเอ่ยชื่อเงยหน้าขึ้นมอง กวางตกใจยืนตะลึง วันทนีย์ชี้หน้าศัตรูหัวใจพร้อมกับด่าทอหยาบๆคายๆที่บังอาจมาแย่งผัวของตน แล้วเดินโซเซเข้าหา กวางจะหนีแต่ไม่ทันถูกวันทนีย์ตบหน้าหงายเสียก่อน แล้วตามไปจิกหัวซ้ำ อุษารีบเข้าไปห้ามกลับถูกลูกหลงไปด้วย แต่เธอฮึดสู้รวบตัวมือตบไว้พลางเรียกพนักงานคนอื่นให้มาช่วย วันทนีย์ดิ้นสุดฤทธิ์ สั่งให้ปล่อย แล้วหันไปด่ากวางอีกครั้งที่คิดจะยื้อแย่งสยมภูไปจากตน

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับท่านประธานนะคะ ที่มาอยู่นี่เพราะทำงานใช้หนี้”

วันทนีย์ดิ้นรนจนเป็นอิสระ ถอดรองเท้าส้นสูงข้างหนึ่งปาใส่แต่กวางหลบทัน เธอเริ่มโมโหที่ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เตือนวันทนีย์ควรจะกลับไปก่อนดีกว่า ทำแบบนี้ยิ่งทำให้ตัวเองดูแย่ ดาราสาวฟิวส์ขาดคว้ากรวย จราจรที่พื้นจะฟาดกวาง แต่อยู่ๆสติผึงเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น อุษาจะไปเรียก รปภ.แต่กวางห้ามไว้ แล้วเข้าไปพยุงวันทนีย์ที่กลิ่นเหล้าหึงแต่พาลุกขึ้นไม่ไหว คิงมาถึงบริษัทพอดี กวางจึงขอร้องให้เขาช่วย

ooooooo

จากนั้นไม่นาน คิงประคองวันทนีย์มานอนที่โซฟาบนตึกเล็กบ้านสยมภู กวางขอผ้ากับน้ำเย็นจะเอามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้วันทนีย์ เขาขอร้องให้เธอกลับไปได้แล้ว หากนายน้อยรู้ว่าเธอมาที่นี่คงไม่ชอบใจแน่ กวางไม่ยอมกลับจะขอดูแลวันทนีย์ก่อน อ้างที่นี่มีแต่ผู้ชาย คิงจำต้องไปหยิบผ้ากับน้ำเย็นมาให้

“ฉันจะต้องเช็ดตัวให้เธอขออยู่กันส่วนตัวนะคะ ...เดี๋ยวค่ะ กรุณาอย่าเล่าเรื่องนี้ให้ท่านประธานฟังนะคะ”

“กลัวท่านประธานรู้แล้วมาทำไม”

กวางสงสารวันทนีย์ คิงมองเธออย่างรู้สึกดีก่อนจะเดินออกไป ระหว่างที่กวางเช็ดตัวให้ วันทนีย์เพ้อหาแต่สยมภูพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟายไปด้วย กวางยิ่งสงสารเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ เธอปรือตาขึ้นมาเห็นหน้าคู่อริลุกพรวดจะเอาเรื่อง แต่กลับเซจะล้ม กวางจะจับให้นอนอย่างเดิม เธอปัดมือไม่ยอมให้มาแตะต้องไล่ตะเพิดไปให้พ้นหน้า กวางขอร้องให้เธอเลิกทำแบบนี้ เพราะไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น วันทนีย์ไม่พอใจเงื้อมือจะตบ กวางคว้าข้อมือเธอไว้

“อย่าหึงฉันเลยค่ะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณสยมภูอย่างที่คุณคิด ฉันเป็นแค่ลูกหนี้เป็นแค่ลูกจ้างเขาจริงๆ”

“งั้นแกกล้าสาบานไหมล่ะว่าแกจะไม่ยุ่งกับเขาจะไม่แย่งเขาไปจากฉัน”

กวางไม่ขอสาบาน แต่สัญญาว่าจะไม่เป็นมือที่สามทำให้วันทนีย์กับสยมภูต้องเลิกรากัน ขอแค่ทำงานกับเขาเพราะเธอมีความจำเป็นจริงๆ วันทนีย์ไม่เชื่อ

“งั้นเราก็มาคอยดูกันค่ะ แต่ตอนนี้ฉันจะพยุงคุณไปนอนนะคะ” กวางพยุงวันทนีย์ซึ่งจ้องหน้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรไปที่ห้องนอน หลังจัดการให้วันทนีย์นอนพักเรียบร้อย กวางแอบไปที่โรงรถข้างตึกใหญ่ เจอมานพกำลังฝึกถอดชิ้นส่วนมอเตอร์ไซค์อยู่กับม่วงก็โกรธมาก จะเข้าไปหาแต่คิงขวางไว้ บอกให้กลับไปได้แล้ว เธอคิดว่าเขากับม่วงสอนให้น้องชายของเธอเป็นขโมยถอดชิ้นส่วนรถไปขายก็โวยวายจะเอาเรื่องโดยไม่ฟังคำอธิบายว่าเขากับม่วงกำลังฝึกมานพให้แต่งรถ คิงอ้อนวอนให้เธอกลับไปก่อนที่เขาจะโดนนายน้อยตื้บ

“คุณก็รู้นี่ นายน้อยโหดแค่ไหน แล้วน้องคุณก็อาจจะโดนไปด้วย” คิงแกล้งขู่ กวางหลงเชื่อรีบกลับทันที...

ด้านอัครพลกลับถึงบ้านแบบใจคอไม่ดี กลัวปิยะธิดาจะตามพี่ชายมาเล่นงาน แต่กลับโดนเธอพุ่งเข้ามาทุบตีไม่ยั้ง ฐานแอบไปหานังนั่นทั้งที่รับปากแล้วว่าจะไม่เจอมันอีก เขาอธิบายว่าสยมภูจงใจกลั่นแกล้งให้เธอหึงหวง กวางไม่ได้อยู่ในห้องนั้นด้วยซ้ำ ปิยะธิดาขอให้เขาเลิกดีลงานกับสยมภูกรุ๊ป อัครพลอ้างว่าไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น บริษัทแม่ที่อเมริกาเป็นคนเลือกบริษัทของสยมภู ขืนไม่ทำตามโดนเด้งแน่

“แต่ถ้ามันทำให้ดาไม่สบายใจพี่จะไปยกเลิกสัญญาก็ได้ อย่างมากก็หางานใหม่ทำ ช่างมันเถอะ พี่แคร์ดามากกว่าอยู่แล้ว” คำโป้ปดของอัครพลทำให้ปิยะธิดาหลงเชื่อคลายความโกรธลง

“ถ้าจำเป็นก็เอางานก่อนเถอะค่ะ ดาขอแค่ถ้าพี่พลไปสยมภูกรุ๊ปอีก ต้องคอยบอกดาก่อนเสมอนะคะ แล้วถ้าดาโทร.หาก็ต้องรีบรับสายด้วย”

แม้จะไม่ค่อยพอใจนัก แต่อัครพลจำต้องรับคำ ปิยะธิดานึกขึ้นได้หยิบแหวนแต่งงานออกมาอวดว่าซื้อเตรียมไว้แล้ว เขาชอบหรือเปล่า อัครพลมองแหวนในกล่องซึ่งมีสองวงคู่กัน ก่อนจะตัดพ้อหน้าที่นี้ีควรจะเป็นหน้าที่ของเขามากกว่า เธอไม่สนใจใครจะซื้อก็เหมือนกัน

“ดามีความสุขที่ได้จัดการทุกอย่างให้พี่พล... พี่พลแค่เป็นเจ้าบ่าวที่น่ารักของดาคนเดียวก็พอ...ลองใส่แหวนดูนะคะ...มาดาใส่ให้” ปิยะธิดาหยิบแหวนสวมให้ อัครพลจึงหยิบแหวนอีกวงสวมให้ปิยะธิดาที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มีความสุขโดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้สึกดีใจด้วยเลย สักพักอัครพลเดินขึ้นห้อง คว้ามือถือขึ้นมาโทร.หาโอภาส

“ผมพอลสันนะครับ ผมลองกลับมาทบทวนดู เรื่องที่เสี่ยพูดเกี่ยวกับสยมภูกรุ๊ปวันนั้น ผมเชื่อเสี่ย แต่ผมหนักใจตรงที่บริษัทแม่เลือกสยมภูกรุ๊ปไปแล้วนี่สิ แต่ถ้าจะทำให้ทางอเมริกาเปลี่ยนใจยกเลิกสัญญา มันก็ต้องมีสาเหตุ เสี่ยเข้าใจไหม”

“เรื่องนี้ไม่ยาก คอยฟังข่าวดีจากผมก็แล้วกัน” โอภาสวางสายแล้วหันไปทางโจกับหมึก “อั๊วมีงานให้ทำ”

ooooooo

หลังจากดูเอกสารสัญญาเรียบร้อย สยมภูสั่งทะนงเตรียมทีมก่อสร้างชุดเอลงพื้นที่ เตรียมเดินหน้าได้เลย โครงการนี้ตนจะดูแลเอง ทะนงรู้สึกแปลกๆ ชอบกล อัครพลเคยมีปัญหากับท่านประธานมาก่อน แต่กลับยกงานนี้ให้อย่างง่ายๆ สยมภูหาว่าอัครพลเป็นแค่นกหัดบินซึ่งมักจะโชว์บินให้สูงที่สุดที่ปีกจะขยับไปถึง

“เราเป็นนายพรานมีหน้าไม้อยู่กับมือจะกลัวอะไร ถ้าน่ารำคาญนักก็เด็ดปีกมันซะก็จบ”

“ครับท่าน” ทะนงจะไป แต่เหลือบมองไปที่โต๊ะทำงานของกวาง กลับเจอแต่ความว่างเปล่า ก็ร้องทักทำไมกวางยังไม่มาทำงานอีก สยมภูเหลือบดูนาฬิกาเห็นใกล้เที่ยงแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ ไปคาดคั้นจากอุษาว่ากวางหายไปไหน เธออึกอักเพราะรับปากกวางเอาไว้ว่าจะไม่พูดอะไร จึงโกหกว่าใช้ให้กวางออกไปซื้อของ พอดีลวดเย็บกระดาษหมด สยมภูเห็นสีหน้ามีพิรุธ ขู่ถ้าโกหกจะโดนย้ายไปเฝ้าห้องเก็บของ

อุษากลัวมากกำลังจะสารภาพ แต่กวางกลับมาเสียก่อน แถมพูดตรงกับที่อุษาโกหกไว้ไม่มีผิดเพี้ยน และยังซื้อลวดเย็บกระดาษติดมือมาด้วย สยมภูโล่งใจเพราะกลัวกวางจะไปกับอัครพล เรียกให้เธอตามไปที่ห้อง มีงานให้ทำ กวางเห็นเขาไปพ้นแล้ว รีบขอโทษอุษาที่ทำให้เดือดร้อน

“เปลี่ยนเป็นช่วยบอกท่านประธานเพิ่มเงินเดือนให้พี่ดีกว่า...พี่ล้อเล่น เรื่องที่เขาเม้าท์กันพี่ไม่เชื่อหรอกน่า เมียเก็บเมียขัดดอกอะไรก็ไม่รู้ ก็พูดกันไปได้ ไร้สาระเนอะ” อุษาจ้องจับผิดกวางซึ่งได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

“กวางขอตัวก่อนนะคะ” ทันทีที่กวางคล้อยหลัง พนักงานคนหนึ่งรีบเดินมาหาอุษา

“พี่อุษา พี่ว่าไม่ใช่เมียเก็บจริงหรือ”

“เมื่อเช้าหล่อนไม่เห็นหรือ เมียในกรุตามมาด่าไฟแลบถึงนี่ ยังต้องสงสัยอะไรอีก สาวๆสมัยนี้ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเงิน แต่ถ้าพี่สวยกว่านี้พี่ก็เอาเหมือนกันนะ อิๆๆ...ทำงานย่ะ”

กวางยังไม่ได้เดินไปไหน ยืนหลบมุมแอบฟังอยู่ ถึงกับหน้าเครียด...

ครู่ต่อมา กวางทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานยังเคืองไม่หายกับการที่ใครต่อใครหาว่าเป็นเมียเก็บของท่านประธาน พอสยมภูเอามือถือมาให้หนึ่งเครื่องก็เลยยิ่งโกรธ ไม่ขอรับอะไรจากเขาทั้งนั้น เขาอธิบายว่าที่ให้มือถือเพราะเธอจะได้เอารูปถ่ายตอนเที่ยวสวนสนุกด้วยกันไปให้น้องๆที่บ้านสวนดู สมัยนี้ไม่มีใครปริ๊นต์รูปลงกระดาษอีกแล้ว ไม่ว่าเขาจะอ้างเหตุผลอะไรเธอยืนกรานไม่ยอมรับมือถือที่เขาให้ สยมภูชักยัวะ

“กุมาริกาเธอชักเยอะไปแล้วนะ พอฉันใจดีเข้าหน่อยก็ทำเป็นจองหองไม่รู้จักใครเป็นนายใครเป็นลูกน้อง”

“เพราะดิฉันรู้จักฐานะตัวเองดีถึงไม่กล้ารับอะไรจากท่านทั้งนั้นอย่าให้ใครมองดิฉันอย่างผิดๆเลยนะคะ”

สยมภูถึงบางอ้อทันที ที่แท้ก็อายที่เขาประกาศว่าเธอเป็นเมียของเขานี่เอง เธอกลับบอกว่าแค่นี้ทนได้ สงสารคนที่ต้องตกเป็นเหยื่อมากกว่าแล้วขอตัวทำงานต่อ สยมภูงงใครเป็นเหยื่อใคร

“เธอหมายถึงอัครพลใช่ไหมเธอไม่พอใจที่ฉันตู่ว่าเธอเป็นเมียต่อหน้ามันล่ะสิ สงสารมันมากสินะ”

“ท่านประธานก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยมองเห็นความผิดของตัวเอง”

“คงเพราะฉันมัวแต่เอาตาไปห่วงคนบางคนอยู่จนลืมมองตัวเองมั้ง ขอบใจที่อุตส่าห์เตือนสติ” สยมภูคว้ามือถือคืน เดินออกไปด้วยความน้อยใจ กวางไม่กล้าบอกเรื่องวันทนีย์กลัวเขาจะตามไปเล่นงานเธอ

ooooooo

เช้านี้สยมภูพากวางไปตรวจงานยังพื้นที่ก่อสร้างธาราโฮเทล ขณะวิศวกรของบริษัทกำลังชี้ให้เขากับทะนงดูจุดต่างๆรอบบริเวณ กวางซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆกับคิงกระซิบถามว่าวันทนีย์เป็นอย่างไรบ้าง เขายังไม่เห็นเธอโผล่ออกมาจากตึกเล็กตั้งแต่เมื่อวาน สงสัยจะขึ้นอืดไปแล้ว เล่นดื่มเหล้าเป็นน้ำขนาดนั้น

“แล้วถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาล่ะคะ...ช่วยกลับไปดูหน่อยสิคะ”

“เห็นผมว่างมากหรือไง” คิงเอ็ดเสียงเขียว โดยที่ไม่มีใครคาดคิด ชายชาวบ้านที่ทำเป็นคุ้ยหาของอยู่แถวนั้น เห็นสยมภูเดินผ่านคว้าไม้จะทำร้าย กวางเห็นพอดีพุ่งเข้าไปใช้สมุดที่จดบันทึกงานฟาดไปที่หลังชายคนนั้นจนเซ คิงจับข้อมือเขาหัก แล้วแย่งไม้ไปได้ เตะข้อพับเขาจนทรุดแล้วจะตื้บซ้ำ กวางขอร้องอย่าทำร้ายเขา สยมภูเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอสั่งให้ทะนงดึงตัวออกมา แล้วหันไปถามชาวบ้านว่าจะทำร้ายตนทำไม

“พวกแกมันชั่ว ไล่ที่รื้อบ้านจนเราไม่มีที่จะอยู่ บอกจะให้เงินชดเชยแต่ก็ไม่เคยให้ เจ้าของที่ดินคนเดิมแบ่งที่ให้ฉันอยู่มาเป็นสิบปีแล้ว แค่ไม่มีโฉนดให้เท่านั้นเอง อยู่ดีๆก็จะมาไล่แล้วจะให้เราไปซุกหัวที่ไหน”

ทะนงรีบรายงานสยมภูว่าน่าจะเป็นปัญหาของบริษัทธาราก่อนที่เราจะเข้ามารับช่วงต่อ ตนจะรีบตามเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ชายชาวบ้านตกใจเมื่อรู้ว่าสยมภูไม่ใช่คนของบริษัทฝรั่ง ไหว้ขอโทษปลกๆ และขอความยุติธรรมให้ตนและครอบครัวด้วย สยมภูไม่รับปากเพราะเขาไม่ใช่เจ้าของที่ดิน แต่ถ้าคุยตกลงกันง่ายๆ เขาก็อาจจะพอช่วยได้บ้าง ชาวบ้านดีใจมากจับมือเขาขอบคุณแล้วขอบคุณอีก กวางเห็นแง่มุมหนึ่งที่มีเมตตาจิตของสยมภูแล้วความโกรธก็บรรเทาลง อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก หมึกจ้องไปที่ชายชาวบ้านสีหน้ามุ่งร้าย...

สยมภูโกรธที่กวางเอาตัวเข้าเสี่ยงช่วยเขาหันไปเอ็ดตะโรใส่ระหว่างเดินมาขึ้นรถ ทีหน้าทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก ถ้าคิดจะประจบเขาก็ไม่ต้องลงทุนสร้างภาพขนาดนี้ก็ได้ เธอขอโทษต่อไปจะไม่ทำอะไรพลการอีก จะทำตามที่เขาสั่งเท่านั้น สยมภูขึ้นนั่งรถโดยที่ทะนงไปนั่งประจำที่คนขับ ส่วนกวางยังยืนอยู่ที่เดิมเพราะเขาไม่ได้สั่งให้ขึ้นรถ สยมภูหมั่นไส้ไล่ให้เธอขึ้นแท็กซี่กลับบริษัทเอง สั่งให้ทะนงเอาเงินค่าแท็กซี่ให้ แล้วบอกให้ออกรถ

“เอาจริงหรือครับ”

“ฉันไม่ชอบให้ลูกน้องต่อปากต่อคำ มันเสียการปกครอง” สยมภูทำเป็นปากแข็งแต่ในใจอดเป็นห่วงกวางไม่ได้ แอบมองทางกระจกส่องหลัง พอเห็นทะนงมองอยู่ก็ทำเมินหน้าไปทางอื่น...

ทางด้านหมึกกับพวกสวมหน้ากากไอ้โม่งอำพรางใบหน้าเข้าไปทำร้ายร่างกายชายชาวบ้านและพังกระต๊อบของเขาอีกด้วย แล้วโยนความผิดให้สยมภู จนกลายเป็นข่าวฮอตประเด็นร้อนประจำวัน ทีวีทุกช่องออกข่าวกันอย่างครึกโครม ชายชาวบ้านคนนั้นให้สัมภาษณ์กับนักข่าวว่ามาเฟียสยมภูส่งลูกน้องมาซ้อมและข่มขู่ ถ้าไม่ยอมย้ายจะฝังเขากับเมียทั้งเป็น สยมภูดูข่าวอยู่กับผู้บริหารถึงกับอึ้ง ทะนงตั้งข้อสังเกต

“จะเป็นฝีมือไอ้คิงหรือเปล่าครับท่านประธาน ไอ้นี่มันยิ่งบ้าเลือดอยู่ด้วย เตือนอะไรก็ไม่เคยฟัง”

พวกผู้บริหารพากันหน้าเครียด เพราะข่าวที่ออกไปสร้างความเสียหายให้กับบริษัท สยมภูร้อนใจมากกวาดตาไปทั่วห้องประชุมไม่เห็นระวิวรรณอยู่ด้วยก็แปลกใจ

“ผอ.ล่ะ ยังไม่มาทำงานอีกหรือ รับงานนี้มายังไงไม่รู้ว่าทางโน้นทำเรื่องเน่าๆทิ้งไว้ให้เรา”...

คนที่สยมภูบ่นถึงกำลังดูข่าวนี้อยู่เช่นกันตอนที่ทะนงแวะไปหา เธอเห็นหน้าเขาก็รู้ทันทีว่าสยมภูให้มาตาม ทะนงยอมรับว่าเป็นความจริงเพราะท่านเห็นว่าเธอมีคอนเน็กชั่นกับสื่อมากกว่าใครๆ ระวิวรรณทำท่าจะไม่ยอมกลับไปทำงาน ทะนงหว่านล้อมจะทิ้งบริษัทไปตอนนี้ไม่เสียดายหรือ อุตส่าห์ทุ่มเทไปไม่น้อย เกินครึ่งของชีวิตด้วยซ้ำ ถ้าเป็นการลงทุน เธอก็ขาดทุนแทบไม่แหลืออะไร ระวิวรรณสีหน้าครุ่นคิดคล้อยตาม...

ขณะกวางเดินไปที่ห้องทำงาน คิงเข้ามาบอกว่าวันทนีย์ไม่เป็นอะไรแล้ว ทีหน้าทีหลังไม่ต้องมาขอให้เขาช่วยทำอะไรให้อีก เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขาจะทำให้ กวางไหว้ขอบคุณเขา จังหวะนั้นอุษามาตามคิงให้ไปพบท่านประธาน เขารีบวิ่งหน้าตื่นออกไปทันที

“โอ๊ย วันนี้หัวหมุนไปหมด ตายแล้วกาแฟก็ยังไม่ได้เสิร์ฟให้ท่านประธาน” อุษาทำเป็นบ่น

“กวางไปทำเองค่ะ”

เข้าทางอุษาทันทีแอบยิ้มพอใจที่กวางหลงกล

ooooooo

สยมภูเล่นงานคิงทันทีที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาเพราะคิดว่าเป็นฝีมือเขาที่ไปเล่นงานชายชาวบ้านคนนั้น เขาปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ นายน้อยให้เขาพาชาวบ้านคนนั้นไปส่งบ้าน ส่งเสร็จเขาก็กลับ

“แล้วแกหายหัวไปไหนตั้งนานในช่วงที่เกิดเรื่อง”

ทีแรกคิงไม่ยอมบอก แต่พอสยมภูขู่จะหั่นเส้นผมของเขาทิ้ง ถึงได้ยอมเปิดปากพูดว่าตอนนั้นเขาต้องกลับไปดูวันทนีย์ที่ตึกเล็กเนื่องจากวันก่อนมาอาละวาดเล่นงานกวางที่บริษัทนี่แล้วเกิดเมาหมดสติ เธอก็เลยพาไปส่งบ้าน วันนี้กวางก็ห่วงอีกว่าวันทนีย์จะไม่ฟื้น ขอให้เขาช่วยไปดูให้ สยมภูถึงบางอ้อทันที วันก่อนที่กวางหายไป ที่แท้ไปช่วยวันทนีย์นี่เองหลงคิดว่าเธอไปกับอัครพล แล้วนึกขึ้นได้

“นี่แกปล่อยให้กุมาริกาไปที่บ้านฉันได้ไง เขาได้เจอกับมานพหรือเปล่า”

“เจอ แต่ผมไล่เธอกลับได้ทัน คุณนักเรียนเธอก็เป็นคนขี้สงสารคนนะครับ แค่ผมขู่ว่าผมจะโดนนายน้อยเล่นงานถึงตาย เธอก็ยอมกลับแต่โดยดี”

“ไอ้ความขี้สงสารนี่แหละคือปัญหา” สยมภูตวาดเสียงดังอย่างหงุดหงิด ก่อนจะจ้ำพรวดๆออกจากห้อง ตรงไปหากวางซึ่งกำลังชงกาแฟอยู่ ต่อว่าที่ชอบจุ้นจ้านพาวันทนีย์กลับไปส่งตึกเล็กทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ วันทนีย์เป็นผู้หญิงของเขา เขาจัดการเองได้ กวางอยากรู้เขาจะจัดการกับเธออย่างไร และทำไมเขาถึงไม่รักเธอสักทีทั้งที่เธออดทนอยู่กับเขามาตั้งนาน เขาอยากตอบใจจะขาดว่าเป็นเพราะเขารักกวาง แต่กลับไม่กล้าพูด

“ไม่รักก็คือไม่รัก ไปทำงานของตัวเองได้แล้ว อย่ามัวแต่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน อีกอย่าง อย่าเข้าใกล้วันทนีย์อีก ถ้ายังดื้อไม่ฟังกัน เธอจะได้เห็นว่าฉันโหดยังไง” พูดจบสยมภูผละจากไป เมื่อมาถึงห้องทำงานพบว่าอัครพล
รอท่าอยู่ก่อนแล้ว

“บริษัทใหญ่มีคำสั่งลงมาให้ผมยกเลิกสัญญากับสยมภูกรุ๊ป ผมขอโทษจริงๆที่ไม่สามารถช่วยพูดแทนคุณได้เพราะคำว่ามาเฟีย ใครๆก็รังเกียจ”

“ไอ้เรื่องที่นายหมกเม็ดไว้ บริษัทใหญ่ก็คงไม่รู้ด้วยสินะ” สยมภูยิ้มเย้ย

จังหวะนั้นกวางถือถ้วยกาแฟเข้ามาโดยยังไม่เห็นอัครพลนั่งอยู่ด้วย สยมภูต้องการแกล้งแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ รีบลุกขึ้นโอบเอวเธอไว้ ถามว่าเหนื่อยไหมยาหยี อีกสักครู่อัครพลก็จะกลับแล้ว

“เราไปหาของอร่อยกินกันดีกว่า จากนั้นก็ตบท้ายด้วยของหวานแบบที่ฉันชอบ”

“ดูเหมือนเลขาฯคุณจะไม่ค่อยชอบละครฉากนี้เท่าไหร่นะครับ น้องกวางยังไม่ได้บอกคุณสยมภูหรือว่า ตอนที่พี่ไปเยี่ยมน้องกวางที่บ้านสวน เราคุยอะไรกันบ้าง...เห็นทีต้องกลับจริงๆแล้ว ขอโทษอีกทีนะครับที่การร่วมงานของเราต้องจบกันเร็วขนาดนี้ พี่ไปนะจ๊ะน้องกวาง” อัครพลยิ้มสะใจก่อนเดินออกไป สยมภูหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ ต่อว่ากวางว่าทำไมถึงไปบอกมันว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เธออ้างไม่อยากโกหกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก ถึงอย่างไรอัครพลก็เหมือนเป็นพี่ชายของเธอ เขาจะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ สยมภูพาลหาเรื่อง

“คิดอย่างนั้นจริงอ่ะ ไม่ใช่เพราะอยากประกาศให้เขารู้ว่าเธอยังโสดยังไม่มีราคีคาว ขอเชิญมารักฉันอีกครั้ง เธอคิดอย่างนี้ล่ะสิ”

“ดิฉันเจียมตัวอยู่ตลอดเวลาว่าไม่ใช่ลูกผู้รากมากดีที่ใครๆต้องมายกย่อง แต่ถึงจะต้อยต่ำ ดิฉันก็ยังอยากเหลือศักดิ์ศรีให้กับตัวเองบ้าง กรุณาอย่ายัดเยียดตำแหน่งเมียเก็บกำมะลอให้ใครๆเข้าใจผิดอีก รวมทั้งคุณวันทนีย์ด้วย” กวางว่าแล้วเดินไปนั่งโต๊ะตัวเอง สยมภูถึงกับพูดไม่ออก ไม่คิดว่าสิ่งที่ทำจะทำร้ายจิตใจกวาง คว้าเสื้อนอกเดินออกไปเลย

ooooooo

สยมภูมาถึงตึกเล็กเพื่อจะเล่นงานวันทนีย์ที่บังอาจไปอาละวาดกวางถึงที่ทำงาน กลับเจอเธอเมาหมดสติ อยู่บนพื้น อดนึกถึงคำพูดของกวางที่ต่อว่าเขาว่าปล่อยให้วันทนีย์รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอก็นึกเวทนาสงสาร อุ้มเธอไปวางบนเตียงแล้วห่มผ้าให้ จังหวะนั้นม่วงเข้ามาแจ้งว่า ทะนงกับระวิวรรณมาขอพบ

ครู่ต่อมาสยมภูมาถึงห้องรับแขกเจอทั้งคู่นั่งรอท่าอยู่ ระวิวรรณรายงานว่าเธอไปพบผู้เสียหายเรียบร้อยแล้ว ต่อรองจนทางนั้นไม่แจ้งความและสัญญาจะไม่ให้ข่าวกับสื่ออีก เธอยังพาผู้เสียหายย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ และให้เซ็นสัญญาไว้เป็นหลักฐานว่าจะไม่ติดต่อกับใครอีก สยมภูเข้ามากอดระวิวรรณ

“ขอบคุณ ผมคิดไม่ผิดจริงๆที่เรียกคุณกลับมา สมกับเป็นมือขวาของสยมภูจริงๆ ยอดเยี่ยม”

ระวิวรรณน้ำตาคลอแวบเดียวเท่านั้นแล้วก็เหือดแห้ง คำชมของสยมภูไม่ได้ทำให้เธอภูมิใจอีกแล้วเพราะการกลับมาคราวนี้ เธอมาเพื่อแก้แค้น คิงรีบร้อนเข้ามารายงานว่าพวกที่ซ้อมชาวบ้านไม่ใช่คนของอัครพลอย่างที่สยมภูสงสัยแต่เป็นพวกนักเลงคุมบ่อน ลูกน้องของตนกำลังแกะรอยอยู่ว่าบ่อนไหน ทันใดนั้น ลูกน้องของคิงสองคนถูกอัดกระเด็นเข้ามา โดยมีโอภาสเดินหัวร่อร่าตามมากับหมึก

“ไม่ได้มาบ้านนี้ซะนาน เห็นแล้วคิดถึงพี่ภักดีเป็นบ้า...อาไม่ได้มาหาเรื่องแต่จะมาบอกข่าวดีว่าอาวางมือจากธุรกิจบ่อนทั้งหมดแล้ว ตอนนี้หันมาจับธุรกิจแบบเดียวกับที่หลานทำ งานใหญ่ที่อาเพิ่งได้มาสดๆร้อนๆก็คืองานสร้างโรงแรมของบริษัทธาราอินดัสเตรียน”

สยมภูรู้ทันทีที่แท้นักเลงที่ทำร้ายชาวบ้านคนนั้นก็คือคนของโอภาสนี่เอง กำมือแน่นด้วยความแค้น คิงเจ็บใจมากปรี่เข้าไปจะเอาเรื่อง สยมภูต้องร้องห้ามไว้ ก่อนจะหันไปแสดงความยินดีกับโอภาส แล้วเตือนให้ระวังตัวไว้หน่อยธุรกิจนี้ไม่กล้วยเหมือนทำบ่อนเถื่อน การแข่งขันสูง มีเทคนิคไล่บี้คู่แข่งจนยอมยกธงขาวได้สารพัดวิธี แล้วเขาจะได้เห็น โอภาสหัวเราะร่วนราวกับสยมภูพูดเรื่องตลก

“แล้วอาจะคอยดูแล้วกันนะ แต่กลัวจะไม่ได้เห็น แหมวันนี้ได้กลับมาเยี่ยมพี่ภักดี มีความสุขจริงๆ...กลับโว้ย” โอภาสเดินหัวเราะร่วนออกไปกับหมึก

ooooooo

ในเมื่อโอภาสกับอัครพลอยากจะลองดีสยมภูก็เลยจัดให้แบบเต็มๆ ขอให้โรงปูนที่เป็นคู่ค้าไม่ขายปูนให้กับบริษัทของโอภาส ทำให้ไม่มีคอนกรีตมาเทรากฐาน อัครพลถึงกับหน้าเครียดที่งานไม่เดิน จังหวะนั้นสยมภูเดินยิ้มร่าเข้ามากับคิงและลูกน้อง บังเอิญได้ข่าวมาว่าไม่มีโรงงานไหนส่งปูนให้โอภาส

“ดูหลานอาจะรู้ข่าวเร็วจริงนะ”

“ผมบอกเสี่ยแล้วไง ผมอยู่ในวงการนี้มานานก็เลยรู้ทางหนีทีไล่ดี นี่เราโชคดีที่สต๊อกของไว้เยอะ สนใจซื้อจากเราไหมล่ะเสี่ยผมจะแบ่งให้ แต่เรื่องราคาคงต้องเพิ่มอีกสองเท่าตัวจากราคาในท้องตลาด”

“กว้านซื้อแล้วเอามาขายต่อ ใครจะโง่เอาวะ” โอภาสโมโหโวยลั่น

หมึกเตือนถ้าไม่เอางานก็เริ่มไม่ได้ มีหวังโดนปรับเงินแน่ อัครพลกลัวจะพาลเดือดร้อนกันไปหมดแนะให้โอภาสรับข้อเสนอของสยมภู เขาไม่มีทางเลือก จำใจซื้อปูนราคาแพงกว่าปกติสองเท่า

ด้วยความแค้นที่โดนสยมภูเล่นงาน โอภาสสั่งการให้โจไปจัดการเขาให้สิ้นซาก...

ด้านอัครพลกลับถึงบ้านด้วยความหงุดหงิดที่โดนสยมภูสอนบทเรียนให้ กิ๊บ ขิงและชมสาวใช้ของปิยะธิดารีบยกถาดใส่น้ำผลไม้หลากชนิด รวมทั้งขนมหวานสารพัดอย่างมาเสิร์ฟให้อย่างเอาอกเอาใจตามที่เจ้านายสาวกำชับไว้ แต่ไม่ถูกใจเขาสักอย่าง อัครพลเหลือบเห็นขนมตาลวางแอบๆอยู่ในถาดก็นึกถึงกวางขึ้นมาทันที เพราะเธอทำขนมชนิดนี้ได้อร่อยมาก จัดแจงหยิบใส่ปาก แต่คายทิ้งแทบไม่ทัน ทั้งกระด้างทั้งหาความอร่อยไม่เจอ แล้วหยิบกระดาษโน้ตจากในกระเป๋าออกมาเขียนบางอย่างก่อนจะส่งให้กิ๊บ

“ฉันจะออกไปสังสรรค์กับลูกค้า ถ้าคุณดากลับมาแล้วอยากให้ใครตามไปเฝ้าฉันก็ไปตามที่อยู่นี่เลย”

กิ๊บพยายามห้ามเนื่องจากปิยะธิดาสั่งให้เขาอยู่รอกินข้าวด้วย แต่เขาไม่สนใจเดินลิ่วออกไป

ooooooo

วันทนีย์เมาอาละวาดอีกครั้ง ม่วงรับมือไม่ไหวต้องไปตามสยมภูมาช่วย พอเห็นเขาเท่านั้น เธอแทบจะหายเมา เปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็นตัดพ้อต่อว่าที่เขาใจร้ายหายไปมีความสุขกับนังเด็กนั่น ไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย เขาต่อว่าเธอกลับที่ดื่มจนเมามายแล้วไประรานคนอื่นถึงบริษัทของเขา

“มันฟ้องภูหรือ เอาสิ ถ้าภูคิดว่าวันผิดอยากจะทำอะไรกับวันก็ได้ เชิญเลย วันมันทาสภูอยู่แล้ว ไม่เคยมีสิทธิ์เรียกร้องอะไร” วันทนีย์คร่ำครวญทั้งน้ำตา สยมภูถอนใจกลุ้ม ไม่อยากเจรจากับคนเมา ไว้ให้เธอมีสติกว่านี้ก่อนค่อยมาคุยกัน แล้วขยับจะไป วันทนีย์ถลามาดึงแขนไว้

“ภูรักมันข้างเดียวรู้บ้างหรือเปล่า นังนั่นมันบอกวันเองว่ามันเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับภูแบบชู้สาว มันยังสัญญาว่าจะไม่แย่งภูไปจากวัน”

สยมภูเดินหน้าเครียดจะกลับตึกใหญ่ เจอพวกลูกน้องตั้งวงดื่มเหล้ากันอยู่ที่สนามหญ้าก็หยุดมอง ม่วงที่เดินตามมาข้างหลังบอกว่าพวกนั้นดีใจที่นายน้อยสั่งสอนไอ้เสี่ยนอกคอกจนหงายเงิบก็เลยเลี้ยงฉลองกันนิดหน่อย ทีแรกเขาทำท่าเหมือนจะห้าม แต่สุดท้ายกลับนั่งร่วมวงกับพวกลูกน้อง ขณะสยมภูกำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เห็นคิงพามานพเดินเข้ามาก็ชะงัก คิงเห็นสายตาของนายน้อยที่จ้องมองอยู่ รีบอธิบาย

“เออ คือเห็นมันอยู่เงียบๆคนเดียว เลยชวนมันมาเฮฮากับพี่น้องหน่อยครับนายน้อย”

ม่วงเอาแก้วเหล้าส่งให้มานพซึ่งยังไม่ทันจะรับไปดื่ม สยมภูร้องห้ามลั่น แล้วไล่เขากลับไปที่พักของตัวเอง พรุ่งนี้ต้องไปฝึกงานที่อู่รถแต่เช้าไม่ใช่หรือ จากนั้นก็เดินขึ้นตึกใหญ่ ทุกคนเห็นเจ้านายอารมณ์บูดรีบสลายตัวทันที มานพไม่เข้าใจทำไมท่านประธานต้องห้ามเขาด้วยทั้งที่ตัวเองก็ดื่ม คิงอธิบายว่าปกตินายน้อยจะไม่ดื่ม ยกเว้นแต่ตอนเข้าสังคมก็จะแค่จิบๆ มานพไม่เชื่อ หันไปถามม่วงว่าคิงแค่คุยโม้ใช่ไหม

“พี่คิงน่ะเขาขี้โม้ แต่คราวนี้เขาพูดจริง นายน้อยของพวกพี่ บอกเลยคนดีในหมู่โจรเว้ย”...

ปิยะธิดาเห็นโน้ตที่อัครพลฝากกิ๊บไว้ถึงกับของขึ้น จัดแจงจะไปตามจิกตัวเขากลับ แต่เดินได้สามก้าวก็ชะงักเมื่อนึกถึงคำเตือนของดำรงที่ให้เธอปล่อยให้อัครพลมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง ถ้าคิดจะล่ามโซ่เขาไว้กับตัวเองตลอดชีวิตก็อย่าขึงโซ่ให้ตึงเกินไป ระวังมันจะขาด ปิยะธิดาใจเย็นลงหันบอกกิ๊บ

“ฉันจะรอคุณพลเอง แกไปนอนได้แล้ว” ปิยะธิดามองแหวนแต่งงานในมือก่อนจะยิ้มสุขใจ...

อัครพลแค้นที่ถูกสยมภูหักหน้า ดื่มเหล้าจนเมาไม่ได้สติ แล้วไปฟุบหลับอยู่หน้าบ้านสวน กวางออกมาเห็นก็ช่วยพยุงไปนอนพักที่แคร่ใต้ถุนบ้าน หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ เขาสะลึมสะลือขึ้นมาเห็นเธอเข้า ก็คว้ามือมาจับ คร่ำครวญถึงเรื่องที่เธอทิ้งไป ทำให้เขาเผลอใจไปมีอะไรกับคนที่เขาไม่ได้รัก แล้วร้องไห้ฟูมฟาย

กวางสงสารจึงปล่อยให้อัครพลนอนบนแคร่ใต้ถุนบ้านโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของสะอาด ทั้งคู่ไม่รู้ เลยว่านักสืบของระวิวรรณแอบถ่ายคลิปตอนกวางพยุงอัครพลเข้าบ้าน แล้วส่งไปให้นายจ้างของตัวเอง

ooooooo

ปิยะธิดาเผลอหลับไปบนโซฟา กิ๊บซึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางนำดำรงเข้ามาในบ้าน เห็นเจ้านายสาวยังหลับอยู่ หันไปบอกเขาว่าปิยะธิดารออัครพลทั้งคืน จะให้เธอปลุกให้ไหม ดำรงส่ายหน้า

“ปล่อยให้เขานอนเถอะ เธอเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องฉันก่อน” ดำรงเห็นผ้าห่มตกอยู่ที่พื้น หยิบขึ้นมาห่มให้น้อง มีเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้ามาในมือถือของปิยะธิดาที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นรูปกวางประคองอัครพลก็โกรธมากคิดจะสอนบทเรียนให้กวางจะได้ไม่มายุ่งกับว่าที่น้องเขยของตัวเองอีก...

สะอาดลงมาจากบ้านเห็นอัครพลสร่างเมาแล้วก็ไล่ตะเพิดให้กลับ เขาเห็นกวางเดินลงมาก็รีบเข้าไปขอโทษที่เมื่อคืนเมามากไปหน่อย เธอบอกให้เขารีบกลับบ้าน ป่านนี้ปิยะธิดาเป็นห่วงแย่แล้ว อัครพลยังไม่ทันจะขยับไปไหน เปี๊ยกวิ่งหน้าตื่นลงมาบอกกวางว่าปลาเป็นอะไรไม่รู้ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น เธอตกใจวิ่งพรวดขึ้นไปบนบ้านโดยมีสะอาดกับอัครพลวิ่งตาม สักพักก็พากันอุ้มปลาออกไปอย่างรีบร้อน

ไม่นานนัก สะอาดจูงมือปลากลับเข้าบ้าน เปี๊ยกวิ่งออกมาถามว่าน้องหายดีแล้วหรือ

“เป็นไข้นิดหน่อย หมอตรวจแล้วก็ให้กลับบ้าน...แกนี่มันจริงๆเลยนะ ป่วยตอนไหนไม่ป่วยมาเป็นเอาตอนไอ้จอมตื๊อมันอยู่พอดี แหม ทำคะแนนน่าดู หมั่นไส้” สะอาดมองไปนอกบ้าน เห็นกวางไหว้ขอบคุณอัครพลที่ช่วยพาปลาไปหาหมอ พลันมีเสียงมือถือของอัครพลดังขึ้น เขาเห็นชื่อปิยะธิดาโชว์อยู่บนหน้าจอมือถือก็หน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนจะตัดสายทิ้ง กวางเกรงใจเขามากรีบบอกให้กลับได้แล้ว

“อีกไม่กี่วันพี่ก็จะแต่งงานแล้ว แต่ถ้าเลือกได้ พี่อยากหนีไปไกลๆ ไม่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่พี่ทำพลาดไป”

“พี่พลทำถูกแล้วค่ะ คุณดาเธอไม่ได้ทำผิดอะไร กวางขอให้พี่พลมีความสุขกับคุณดานะคะ”

อัครพลจับมือกวางไว้ ก่อนจะเล่นละครตบตาว่าทำใจได้แล้วว่าเราสองคนคงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ แต่เราก็ยังเป็นพี่น้องกันได้ และเขาจะพยายามอธิบายให้ปิยะธิดาเข้าใจเอง

“ถ้าคุณดาเธอเข้าใจก็ดีสิคะ กวางก็อยากเป็นเพื่อนกับเธอ เป็นน้องสาวของพี่พลค่ะ” ว่าแล้วเธอวางมือบนมืออัครพลเป็นทำนองให้กำลังใจ สยมภูยืนอยู่มองอยู่อีกมุมหนึ่งด้วยความหึงหวง มีเสียงมือถือของอัครพลดังขึ้นอีกครั้ง เขารีบขอตัว แล้วเดินไปที่รถพร้อมกับกดรับสายไปด้วย

“พี่กำลังกลับ แค่นี้นะ พี่ต้องขับรถ” อัครพลรีบขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ooooooo





นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 15:14 น.