ข่าว

วิดีโอ



มรสุมสวาท

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า - โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์

กำกับการแสดงโดย: ธีระศักดิ์ พรหมเงิน.... อ่านต่อได้ที่ :

ผลิตโดย: บริษัท มุมใหม่ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,ทัศนียา การสมนุช

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครเข้มข้น “มรสุมสวาท” ได้ “เวียร์ ศุกลวัฒน์” ประกบ เปรี้ยว ทัศนียา”

สะอาดกลับถึงบ้านอิศรเสวีก็นั่งแปะลงกับพื้นห้องโถง บ่นด้วยความกลุ้มใจว่าทศพรไม่รู้เรื่องที่อัครพลฉุดกวาง วรเทวีเข้าไปนั่งข้างๆแล้วกราบที่ตัก

“วอขอโทษกับทุกๆเรื่องที่วอเคยล่วงเกินพี่สะอาด”

“โอ๊ยๆอย่าพูดอะไรซึ้งๆไม่เอา พี่ทนฟังไม่ได้ ให้เธอด่าพี่เหมือนเดิมยังจะสบายหูซะกว่า แล้วไม่ต้องมากงมากราบอีกนะ เธอเป็นถึงลูกคุณท่าน พี่มันแค่คนใช้ เดี๋ยวเหากินหัวพี่”

“พี่พูดเองไม่ใช่หรือคะว่าวอเป็นลูกแล้ววอก็เต็มใจที่จะนับถือพี่สะอาดเป็นแม่เลี้ยงเป็นแม่ของวออีกคน” วรเทวีกุมมือสะอาดไว้ ต่างยิ้มให้กันอย่างมีไมตรี จังหวะนั้น มานพวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่าคุณสยมภูรู้แล้วว่าพี่กวางอยู่ไหน ทั้งสะอาดและวรเทวีต่างยิ้มดีใจ...

สยมภูบุกมาที่คอนโดฯเป้าหมาย จัดการอัดหมึกลงไปกองแล้วแย่งปืนมาจ่อหัวสั่งให้บอกมาว่าอัครพลเอากวางไปขังไว้ห้องไหน เขาไม่ยอมบอก ระหว่างนั้นมีเสียงกวางร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น สยมภูเอาด้ามปืนตบหน้าหมึกสลบเหมือดแล้ววิ่งตามเสียงร้อง เห็นอัครพลลากกวางออกจากตึกลงไปที่ชายหาด

เธอพยายามขืนตัวไว้เพื่อให้เขาวิ่งช้าลง พร้อมกับขอร้องให้ปล่อยเธอไป เธอไม่ได้รักเขา ถึงเอาตัวเธอไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่สนจะรักหรือไม่รักก็ไม่สำคัญกับเขาอีกแล้ว กวางเห็นเปลือกหอยปลายแหลมที่พื้นแกล้งหกล้มแล้วคว้ามันซ่อนไว้ในมือ สยมภูวิ่งตามมาข้างหลังก็ถูกอัครพลยิงใส่ เขาไม่กล้ายิงโต้ตอบกลัวจะพลาดถูก

หญิงคนรัก เขาลากกวางไปยังสะพานที่ยื่นลงไปในทะเลซึ่งปลายสุดมีเรือเร็วพร้อมคนขับจอดรออยู่ สยมภูไล่ตามมาทัน ตะโกนสั่งให้คนขับเรือเอาเรือออกไปไม่อย่างนั้นตนจะยิง

“ตำรวจกำลังมา ถ้าไม่อยากติดคุกไปกับมันก็รีบหนีไปซะ”

คนขับเรือกลัวติดร่างแหไปด้วย รีบขับเรือหนี อัครพลโกรธจัดจ่อปืนที่คอกวาง ขู่จะยิงเธอทิ้งแล้วจะฆ่าตัวตายตาม สยมภูต่อรองอยากได้อะไรขอให้บอก ตนยินดีให้ทุกอย่างขอแค่คืนกวางมาให้

“งั้นแกก็ยิงตัวเองแลกกับชีวิตคนที่แกรักสิ ทำได้ไหม”

กวางส่งซิกให้สยมภูแล้วแบมือให้เห็นเปลือกหอย เขาส่ายหน้าเป็นเชิงไม่ให้เธอทำ อัครพลเร่ง ถ้าสยมภูไม่ยิงตัวตาย เขาจะยิงเธอแล้วเลื่อนปากกระบอกปืนมาจ่อที่หัว

“อย่า! ฉันยังไม่เคยพูดใช่ไหมว่าคิดยังไงกับเธอ รู้ไว้ซะด้วยนะว่าฉันรักเธอถ้าเธอพลาดไม่ต้องรู้สึกผิด เธอต้องอยู่ต่อไปแล้วต้องอยู่ให้ได้อย่างมีความสุขด้วย” สยมภูว่าแล้วจ่อปืนที่หัวตัวเอง

“กวางไม่ใช่กวางเชื่องตัวเก่าที่ท่านประธานเคยรู้จักเมื่อห้าปีก่อนแล้วนะคะ กวางโดนปล่อยเข้าสู่ป่าต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอดจนไม่เคยกลัวกับอะไรอีกแล้ว” พูดจบกวางแทงเปลือกหอยที่แขนอัครพลจนปืนหลุดมือ เตะปืนจะให้หล่นทะเลแต่มันไปติดอยู่ขอบสะพานแล้ววิ่งไปหาสยมภูซึ่งเล็งปืนใส่อัครพล แต่กลับแค่ยิงขู่จนกระสุนหมดก่อนจะโยนปืนทิ้งน้ำ พากวางหันหลังจะกลับ อัครพลเหลือบเห็นปืนคาอยู่ที่ขอบสะพาน หยิบขึ้นมายิงใส่สยมภูร่วงตกทะเล กวางรีบโดดลงไปช่วย อัครพลใจสลายที่เห็นเธอดำผุดดำว่ายร้องหาสยมภู

อัครพลทนดูภาพบาดตาไม่ไหว กลับไปขึ้นรถของตัวเอง ขับออกมายังไม่ทันพ้นลานจอดรถของคอนโดฯแห่งนั้น อยู่ๆเครื่องกระตุกสองทีก่อนจะดับ เขาพยายามสตาร์ตรถแต่เครื่องไม่ติด ม่วงกับมานพหิ้วปีกหมึกที่สลบคอพับเดินมาหยุดหน้ารถ มานพชูสายไฟที่ตัดออกจากเครื่องยนต์ของรถให้ดู

“ไม่เสียแรงที่นายน้อยส่งแกเรียนช่าง ฝีมือดีนี่หว่า” ม่วงชมเปาะ อัครพลเปิดประตูรถจะวิ่งหนี

รถตำรวจหลายคันพุ่งมาล้อมไว้ อัครพลยิงปืนใส่ม่วงกับมานพเพื่อเปิดทางแล้ววิ่งหนีขึ้นไปบนคอนโดฯ ไปยังห้องที่ขังกวางไว้ ปิดประตูล็อกกลอน แล้ววิ่งไปที่ระเบียงห้อง มองไปยังทะเลเบื้องหน้าเห็นกวางยังว่ายน้ำหาสยมภูที่จมหายไปกับท้องทะเลก็ยิ้มสะใจ ในที่สุดเขาก็ชนะสยมภู เสียงตำรวจทุบประตูห้องสั่งมอบตัวดังขึ้น อัครพลตัดสินใจทิ้งตัวลงจากระเบียงห้องฆ่าตัวตาย

ooooooo

1 เดือนต่อมา...

บริษัทสยมภูกรุ๊ปถูกเปลี่ยนชื่อเป็นซัคเซส เรียลเอสเตท โดยมีระวิวรรณเป็นประธานบริษัท ทะนงถือ โอกาสแก้แค้นที่เธอปฏิเสธเขาอย่างไม่มีเยื่อใย ยักยอกเงินที่จะต้องจ่ายใต้โต๊ะให้ทวีศักดิ์จำนวนหลายสิบล้านบาท แถมยังโกงเงินที่ต้องจ่ายให้ผู้รับเหมางานที่บางบัวทองอีกด้วย เธอแค้นมากขอให้ชูชีพช่วยหามือปืนให้

“คุณเสียสติไปแล้วหรือ ผมทำธุรกิจสร้างบ้านไม่ได้ทำซุ้มมือปืน ผมคงทำงานกับคุณไม่ได้แล้ว ผมขอลาออก” ชูชีพเดินออกไปหน้าตาเฉย ระวิวรรณยิ่งโมโห คว้าของ ใกล้มือปาทิ้ง...

สะอาดกับวรเทวีญาติดีกันเรียบร้อย ช่วยกันทำขนมไปส่งขายเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน สะอาดไม่เห็นกวางอยู่ช่วยฉีกใบตองสำหรับห่อขนมก็ถามหาได้ความว่าไปตามข่าวคราวของสยมภูเหมือนเคย

“ป่านนี้จะเหลือให้ตามหรือ แม้แต่ศพก็ยังหาไม่เจอ” สะอาดถอนใจหนักใจแทนลูกเลี้ยง...

คนที่สะอาดบ่นถึงนั่งซึมอยู่ที่โดมซึ่งเป็นสถานที่ที่สยมภูนัดให้มาเจอกัน ถ้าหากเธอยอมคบเขาเป็นแฟน โดยมีความหวังว่าเขาจะมาแต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แวว เธอตัดใจลุกขึ้นจะกลับ เรือกระดาษสีมอๆหล่นมาจากคานด้านบน เธอคว้าขึ้นมาดู เห็นเขียนข้อความบางอย่างไว้

“ฉันมารอเธอ...เธอจะมาไหม ฉันคิดถึงเธอ”

กวางเงยหน้าขึ้นดูเห็นเรือกระดาษอีก 4 ลำ หาไม้เขี่ยลงมาเปิดดูมีข้อความทำนองเดียวกันทุกลำ เธอตระหนักในทันทีว่าสยมภูมารอเธอที่นี่ทุกปีก็เสียใจมาก นำเรือ กระดาษมากอดไว้แนบอกร้องไห้...

ไม่นานนักกวางกลับมาถึงบ้านอิศรเสวี เจอบุรุษในชุดชาวบ้านสวมหมวกสานปิดหน้ามาด้อมๆมองๆ อยู่แถวประตูรั้ว เขาหันมาเห็นเธอก็พยายามจะวิ่งหนี เธอ วิ่งไปกอดเอวเขาไว้ ขอร้องอย่าหนีพวกเราไปอีก เขา สารภาพว่าไม่ได้หนีแต่ตอนนั้นหมึกกับสมุนจะมาชิงตัวเขาจากคิงกับม่วง เขาก็เลยต้องหนีไปแอบท้ายรถกระบะขนปลา บุรุษได้งานทำที่แพปลาแต่ทำไม่ค่อยเป็น พานจะเป็นลม หญิงนั่งคัดปลาอยู่เข้ามาช่วย

“พ่อต้องหัดทำงานแลกเงิน ลำบากมากแต่ก็ได้สาวประมงแถวนั้นมีน้ำใจคอยช่วยเหลือ เธอดีกับพ่อมาก พ่อก็เลยได้เธอเป็นเมียอีกคน แต่พ่อไม่เคยลืมพวกลูก เลยนะ พ่อย้อนกลับมาหาลูก แต่ก็ไม่เจอใครแล้ว”...

บุรุษตัดสินใจพากวางไปพบครอบครัวใหม่ของตัวเองซึ่งอยู่ที่หมู่บ้านชาวประมง ที่นั่นเธอได้พบกับหญิงเมียใหม่ของพ่อ และยังพบว่าพ่อมีลูกกับหญิงอีกสองคนคือปอกับป้อง บุรุษเห็นกวางไม่รังเกียจรังงอนน้องกับเมียใหม่ของตัวเองก็เลยช่วยให้เธอได้พบกับสยมภูที่หลบมาเลียแผลใจหลังจากเกิดเหตุวุ่นๆคราวนั้น

ทีแรกสยมภูไม่ยอมพูดคุยด้วยแถมยังไล่ตะเพิดออกนอกบ้าน กวางตามง้อสุดชีวิตและสารภาพว่ารักเขา มาตั้งแต่ต้น รักมาตลอดเพียงคนเดียวเท่านั้น ในที่สุดทั้งคู่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ สยมภูเองก็สารภาพว่ารักเธอมาตลอดและรักเธอเพียงคนเดียวเช่นกัน กวางดีใจโผกอดเขาไว้ สยมภูจูบหน้าผาก แล้วจูบริมฝีปากของ เธอเนิ่นนาน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายรัก น้ำทะเลที่ว่าเค็มกลายเป็นทะเลหวานไปในบัดดล

ooooooo

กวางพาพ่อกลับมาที่บ้านอิศรเสวี วรเทวี แป้งและเปี๊ยกดีใจมากที่เจอท่าน สะอาดจูงปลาเข้ามาเห็นก็ตกใจ เขารีบกวักมือเรียกเด็กน้อยให้มาหา ปลางงว่าเขาเป็นใคร

“คุณพ่อของเรา คุณพ่อที่น้องปลาอยากเจอไงจ๊ะ”

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ ทำไมคุณพ่อยังหล่อกว่าคุณอาขนมฟูอีก” ปลายกมือไหว้บุรุษซึ่งหัวเราะชอบใจ

“ปากหวานนะเรา มานี่ซิ มาให้พ่อกอดหน่อย”

ปลาถลาเข้าไปให้พ่อกอด สะอาดยืนมองทั้งโกรธทั้งน้อยใจที่บุรุษทิ้งไป หันหลังเดินหนีเข้าข้างใน แอบไปยืนร้องไห้คนเดียว บุรุษตามเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า เธอตกใจร้องห้ามเสียงหลง

“คุณท่านอย่าทำแบบนี้ สะอาดเป็นแค่คนใช้ ลุกขึ้นมาเถอะค่ะ”

“ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอตั้งท้องลูกอีกคน เธอคงลำบากน่าดู เพียงแค่นึกถึงฉันก็รู้สึกเจ็บปวดตามไปด้วย ฉันเสียใจ...เสียใจจริงๆ เธอจะด่าฉันยังไงก็ได้ ฉันยอมรับทั้งหมด” บุรุษร้องไห้ รู้สึกผิดต่อสะอาดมากมาย เธอทนใจแข็งไม่ไหว ทรุดลงนั่งข้างๆ ทุบอกเขาไปร้องไห้ไปด้วย

“สะอาดไม่มีวันให้อภัยคุณท่านหรอก สะอาดเกลียดคุณท่าน” ว่าแล้วเธอโผกอดบุรุษไว้แน่น...

ครู่ต่อมา สยมภูพากวางกับบุรุษมาหามานพที่อู่ซ่อมรถของเขา ม่วงอ้าปากจะเรียกมานพที่กำลังปะหม้อน้ำให้รถของลูกค้า แต่สยมภูจับบ่าเขาไว้เป็นทำนองไม่ให้เรียก มานพซ่อมรถเสร็จหันไปบอกลูกค้า

“รถมันแค่หม้อน้ำรั่ว ผมปะให้เรียบร้อยแล้วนะครับ...ถอยรถออกไปให้ลูกค้าหน่อย”

บุรุษมองลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ มานพหันมาเห็นพ่อก็ทำหน้าไม่ถูกอยากเข้าไปกอดก็ไม่กล้า ตัดสินใจเดินหนี บุรุษตามไปกอดเขาไว้ สองพ่อลูกร้องไห้โฮกอดกันกลม

“แกโตขึ้นมาก โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ ไอ้ลูกนิสัยเสีย ไอ้ลูกไม่รักดี พ่อรักแกนะไอ้ลูกบ้า”

มานพดีใจที่ได้ยินพ่อบอกรัก กวางพลอยน้ำตาซึมไปด้วย หันไปขอบคุณสยมภูที่เปิดร้านให้น้องชายของเธอ เขารีบออกตัวว่าไม่ได้เปิดให้ฟรีๆ ถึงอย่างไรมานพก็ต้องหักรายได้มาคืน เขาจะได้ภูมิใจที่สร้างร้านนี้ขึ้นมาด้วยมือตัวเอง กวางจะเดินเข้าไปหาพ่อกับน้อง เขาดึงมือไว้

“ปล่อยพ่อลูกเขาคุยกันเถอะ ฉันอยากจะพาเธอไปที่ที่หนึ่ง”...

จากนั้นไม่นาน สยมภูพากวางมายังหลุมศพของแม่ เธอคุกเข่าเอาดอกไม้วางไว้ ม่วงยืนมองอยู่ห่างๆ เห็นนายน้อยมีความสุขก็พลอยสุขใจไปด้วย แล้วอดคิดถึงคิงไม่ได้

“พี่คิง พี่สบายใจได้แล้วนะ นายน้อยของเราได้มีความสุขสักที ไม่ต้องห่วงแล้วนะพี่” ม่วงพึมพำฝากไปกับสายลมเผื่อจะไปถึงวิญญาณของคิง แล้วเดินเลี่ยงออกมาปล่อยให้กวางกับสยมภูอยู่กันตามลำพัง สยมภูมองรูปแม่แล้วอธิษฐานถึงท่านในใจ

“ผมเข้าใจแม่ผิดมาตลอด พาลคิดไปว่าความรักมันจอมปลอมไม่มีรักแท้ในโลกใบนี้ ความเชื่อบ้าๆนี้มันเลยทำให้ผมกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวซะเอง แต่สะใภ้โง่ๆ

ของแม่คนนี้กลับตะบี้ตะบันเสียสละทำเพื่อคนนั้นคนนี้อย่างไม่เคยรู้จักเหน็ดเหนื่อย จนคนคิดว่าตัวเองฉลาดเต็มประดาอย่างผมยังต้องยอมแพ้ให้คนโง่อย่างเธอ”

“กำลังนินทากวางให้คุณแม่ฟังหรือคะ”

“เพ้อเจ้อ ป่านนี้แม่ฉันอยู่บนสวรรค์แล้วใครจะคุยด้วยรู้เรื่อง กลับกันได้แล้ว” สยมภูเดินนำไปได้สองก้าวก็หันมาทางกวาง “แม่ฉันชอบเธอนะ”

“รู้ได้ยังไงคะ”

“เธอทำขนมตาลอร่อยเหมือนแม่ ทำไมแม่จะไม่ชอบล่ะ” สยมภูคว้ามือกวางแล้วเดินจูงมือไปด้วยกัน

ooooooo

เพื่อให้กวางได้ทำตามความฝัน สยมภูเปิดแกลเลอรี่แห่งใหม่ให้โดยใช้ชื่อว่า “สยมภูแกลเลอรี่อาร์ต” วันนี้เป็นวันทำพิธีตัดริบบิ้นเปิดอาคารที่ทำการ มีแขกเหรื่อมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง กวางกับสยมภูเดินมาหยุดที่รูปซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานที่มีผ้าคลุมไว้ วรเทวีทำหน้าที่พิธีกรถือไมโครโฟนยืนอยู่ข้างรูปนั้น

“ดิฉันในนามผู้จัดการของสยมภูแกลเลอรี่อาร์ต อยากขอแนะนำรูปที่เป็นไฮไลต์ของการเปิดตัวในวันนี้ให้กับแขกผู้มีเกียรติได้รับชมกันนะคะ”

สยมภูเปิดผ้าคลุมออก เป็นรูปกวางน้อยที่กวางวาดให้เขา หนึ่งในแขกผู้มีเกียรติถูกใจรูปนี้มาก เพราะเหมาะกับร้านอาหารที่เธอกำลังจะเปิด ถามว่าราคาเท่าไหร่ สยมภูคงขายให้เธอไม่ได้ รูปนี้ทำให้เขาได้พบกับภรรยา ขืนขายคงได้หัวแบะแน่นอน ทุกคนพากันหัวเราะชอบใจ...

เสร็จพิธีเปิดแกลเลอรี่ สยมภูชวนวรเทวีกับมานพมาที่บ้านเพื่อเลี้ยงฉลองร่วมกับสะอาดและเด็กๆโดยไม่ลืมชวนบุรุษ หญิงกับปอและป้องมาร่วมฉลองด้วย วรเทวีชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจ

“อย่าบอกนะว่าคุณให้คุณพ่อพาเมียใหม่กับลูกๆมาด้วย” ว่าแล้ววรเทวีเดินขึ้นตึกใหญ่

“ทำไมท่านประธานไม่บอกกวางก่อนล่ะคะ พี่สะอาดกับพี่วอคงไม่พอใจ”

“ไม่มั้ง”

“คุณพ่อเลือกที่จะอยู่กับภรรยาใหม่ ไม่ยอมกลับมาอยู่ที่บ้านอิศรเสวี พี่สะอาดคงยังเสียใจอยู่แล้วยิ่งถ้าเห็นคุณพ่อมากับหญิง...” กวางมองเข้าไปในบ้านสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ...

เหตุการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่กวางคิด ทุกคนเข้ากันได้ดี หญิงนอบน้อมยอมเป็นเบี้ยล่างให้สะอาด เพราะรู้ตัวว่ามาทีหลัง เธอเดินถือถาดใส่อาหารตามสะอาดเข้ามาที่โต๊ะอาหาร

“วางลงเลย ดีๆอย่าให้หก โอ๊ยๆตายๆวางอย่างนั้นไม่ได้ ที่นี่เขาไม่ได้นั่งล้อมวงจกข้าวเหมือนที่บ้านหล่อนนะยะ วางบนที่รองจานนั่นแหละ” สะอาดชี้นิ้วสั่งหญิง ประหนึ่งเป็นคุณนาย

“ค่ะพี่สะอาด”

“เรียกฉันว่าคุณนาย ยังไงเธอก็มาทีหลังจะมาเรียกชื่อแบบตีสนิทกันมันไม่ได้” สะอาดเห็นหญิงวางจานเปล่าโดยวางช้อนส้อมแบบมั่วก็เอ็ดเสียงลั่น “ว้าย อกอีแป้นจะแตก ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลย วางใหม่ มันต้องวางแบบนี้” สะอาดทำให้ดูเป็นตัวอย่าง วรเทวีเดินสีหน้านิ่งเฉยเข้าไปหาหญิงแล้วดึงช้อนส้อมไปจากมือ

“วอช่วยนะคะ จะได้เสร็จไวๆ” วรเทวีเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม กวางตามเข้ามากับสยมภู เห็นทั้งสามคนกุลีกุจอช่วยกันจัดโต๊ะอาหารก็โล่งอก

“บอกแล้วว่าเธอกลัวไปเอง เห็นหรือยังพวกเขาเข้ากันได้ดีออก”

นอกจากสะอาดกับวรเทวีจะไม่มีปัญหาอะไรกับหญิง มื้อนี้บุรุษเข้าครัวปรุงอาหารด้วยตัวเอง วรเทวีแปลกใจว่าท่านทำเป็นด้วยหรือ สยมภูรับประกันไม่ใช่แค่ทำเป็นแต่ทำอร่อยมากด้วย เขาลองมาทุกเมนูแล้วตอนที่อยู่บ้านชายทะเล ยิ่งแกงเปรอะใส่ปลาร้า ต้องยกนิ้วหัวแม่โป้งให้สองนิ้วเลย

ทุกคนกินอาหารกันอย่างมีความสุข กวางอดคิดถึงแม่ตัวเองไม่ได้ หากท่านได้มาเห็นครอบครัวของเรากลับมาพร้อมหน้ากันอีกครั้งก็จะดีใจเหมือนเธอเช่นกัน

ooooooo

หลังมื้อค่ำแสนอร่อย สยมภูจูงมือกวางออกมาเดินเล่นที่อ่างน้ำพุข้างบ้าน เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ดวงสวยที่ไร้เมฆบัง หวังว่าจะไม่มีลมพายุหรือฝนตกลงมาอีก กวางนิ่วหน้า

“ท่านประธานกลัวฝนหรือคะ”

“ฝนตกทีไรมักมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับฉันทุกที แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวมันอีกแล้ว เพราะฉันมีเธอคอยเป็นคู่เต้นรำของฉันไง” สยมภูชวนกวางเต้นรำด้วยกัน เธอเขินเพราะไม่มีเสียงดนตรี เขาตบอกข้างซ้ายของตัวเอง

“ลองหลับตา เธอก็จะได้ยินเสียงหัวใจเต้น นั่นแหละดนตรี”

กวางหลับตาปล่อยให้สยมภูพาเต้นรำไปรอบๆ

อ่างน้ำพุ เพลงรักเพลงเดิมที่ทั้งคู่เคยเต้นรำด้วยกันในฝัน ดังลอยตามลมเข้ามา กวางค่อยๆลืมตามองสยมภูที่หลับตาอยู่ ก่อนจะพึมพำในใจ

“และแล้วเรือที่ฉันพาน้องๆลอยคอไปท่ามกลางคลื่นลมอันบ้าคลั่ง บัดนี้มันลอยลำนิ่งสงบอยู่ภายใต้ท้องฟ้าอันสดใส เรือลำนี้คงอับปางไปแล้วหากไม่มีผู้ชายคนนี้ สามีของฉันที่ใครต่อใครหาว่าเขาเป็นเสือร้ายที่จ้องจะตะครุบกวางเชื่องๆ แต่สำหรับฉันแล้ว เขาคือหางเสือที่ช่วยบังคับทิศทางให้ฉันสามารถพาเรือหลบพายุร้าย จนสามารถเดินทางขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย ไม่ใช่มรสุมร้ายที่น่ากลัวอย่างที่ฉันหวั่นใจเลยสักนิด”

สยมภูค่อยๆลืมตามองกวาง บรรจงจุมพิตเธอด้วยความรักเต็มหัวใจ

ooooooo

–อวสาน–


ละครมรสุมสวาท ตอนที่ 16(ตอนจบ) อ่านมรสุมสวาท ติดตามมรสุมสวาท ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,ทัศนียา การสมนุช 26 ม.ค. 2559 08:37 2016-01-28T01:39:02+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ