นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แฝดนะยะ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เหลือคนสุดท้ายที่จะสัมภาษณ์คือหมายเลข 9 ปรางค์ธิดา เลยไม่ต้องจับสลาก พิธีกรเชิญคุณสมชายกรรมการหมายเลข 1 เป็นผู้สัมภาษณ์

    "คุณให้สัมภาษณ์ไว้ว่า ที่คุณเข้ามาประกวดในครั้งนี้ก็เพื่อเงินรางวัลหนึ่งล้านบาท แสดงว่าคุณต้องการเงินรางวัลอย่างเดียว ตำแหน่งมิสเรนโบว์ควีนไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับคุณเลย" คุณสมชายถาม

    "ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ"

    "แล้วถ้าการประกวดในครั้งนี้ไม่มีเงินรางวัลมากขนาดนี้คุณจะเข้าประกวดไหมครับ"

    "ไม่ว่าการประกวดครั้งนี้จะมีเงินรางวัลมากน้อยแค่ไหน ดิฉันก็จะเข้าประกวดค่ะ เพราะดิฉันมีหน้าที่ที่จะต้องทำให้ความฝันของผู้หญิงที่ชื่อ ปรางค์ธิดา เป็นจริงให้ได้...การได้รับตำแหน่งมิสเรนโบว์ควีน จะเป็นเกียรติอย่างสูงสำหรับดิฉัน แต่ดิฉันเข้าประกวดก็เพื่อให้ได้ทั้งตำแหน่งทั้งเงินรางวัล ไม่ใช่อย่างใด อย่างหนึ่ง"

    มีเสียงฮือฮาอย่างชื่นชอบจากผู้ชม แป้งหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ

    "ดิฉันฝึกซ้อมมาอย่างหนัก ฝ่าฟันอุปสรรคอะไรมามากมาย ดิฉันคิดว่า ดิฉันคู่ควรกับตำแหน่งมิสเรนโบว์ควีนและเงินรางวัลหนึ่งล้านบาทค่ะ"

    "แล้วถ้าผมให้เงินหนึ่งล้านบาทคุณไปเลย โดยไม่ต้องเข้าประกวดล่ะ"

    "ดิฉันไม่รับค่ะ ไม่ว่าคุณจะให้เงินดิฉันด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม การที่จะได้เงินมา ต้องมาจากการทำงานที่สุจริตเท่านั้น ไม่ว่าดิฉันจะจนตรอกแค่ไหน เงินก็ซื้อดิฉันไม่ได้ ไม่ว่าจะยังไงศักดิ์ศรีต้องมาก่อนเงินค่ะ"

    กรรมการอีกคนหนึ่งปรบมือให้กับความฉะฉานจริงใจของแป้ง คนในห้องต่างก็พากันปรบมือให้กำลังใจแป้ง นักรบเองที่เดินมาทันได้ฟังการให้สัมภาษณ์ของแป้งก็ปรบมือให้อย่างจริงใจ แป้งมองลงมาสบตาและยิ้มให้เขา

    ที่หลังเวทีประกวด...

    เจ๊จูนฝันเฟื่องมั่นใจเกินร้อยว่าข้าวฟ่างต้องได้ตำแหน่งมิสเรนโบว์ควีนแน่ๆ เรียกมาเติมแป้ง ยีผมให้ฟูเตรียมไว้สวมมงกุฎ แล้วลากข้าวฟ่างออกไปรอการประกาศผล

    ooooooo

    ปรางค์ใจจดจ่อรอฟังข่าวดีจากแป้ง ย่องลงมาข้างล่างเหลียวมองไม่เห็นใครก็ไปเปิดทีวีดูถ่ายทอดการประกวด เป็นการประกาศรองอันดับสามแล้ว

    ประพันธ์กับกระบี่เดินเข้ามา ประพันธ์ถามปรางค์ว่าดูอะไรอยู่ ปรางค์ปดว่าดูข่าวอยู่เป็นข่าวภาคดึก ประพันธ์บอกว่าเดี๋ยวบอลมาเรียกด้วย แล้วหยิบหนังสือพิมพ์เดินออกไป แต่กระบี่ยังไม่ไป พูดให้ปรางค์สบายใจว่า

    "ท่าทางน้าพันจะทำใจได้แล้ว แกสบายใจขึ้นหรือยังไอ้แป้ง"

    "เออ...สบายใจขึ้นเยอะเลย ดึกมากแล้วทำไมไม่กลับบ้านล่ะ" ปรางค์อยากดูถ่ายทอดการประกวดเต็มที พอกระบี่บอกว่าจะอยู่ดูบอลกับน้าพัน ถามว่าปกติไม่เคยไล่ตนกลับทำไมวันนี้ดูร้อนรนชอบกล ปรางค์แก้เกี้ยวว่า "ไม่ได้เป็นอะไร แกไปคุยเป็นเพื่อนพ่อหน่อยเถอะ พ่อยังดูซึมๆอยู่เลยนะกระบี่นะ...คิดว่าช่วยฉันก็แล้วกัน"

    พอกระบี่ออกไป ปรางค์ก็รีบเปิดดูการประกวดต่ออย่างตื่นเต้นมาก

    ooooooo

    ที่เวทีประกวด พิธีกรประกาศอย่างตื่นเต้นขณะที่รองอีกสามคนได้สายสะพายและดอกไม้ยืนอยู่ด้านหลัง

    "ผมรู้สึกตื่นเต้นจริงๆเลยครับ แล้วนาทีที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ชื่อที่ผมประกาศต่อไปนี้คือผู้ที่จะได้เป็นตัวแทนประเทศไทยไปประกวดมิส เรนโบว์เวิลด์ที่สหรัฐอเมริกา...ผู้ที่ได้ครองมงกุฎมิสเรนโบว์ควีน 2010 ได้แก่..."

    พิธีกรทิ้งจังหวะให้ดนตรีกระหึ่มอย่างระทึก พวกเจ๊ตุ่มลุ้นกันสุดตัว เจ๊จูนกับข้าวฟ่างยืนเชิดอย่างมั่นใจในชัยชนะเต็มที่

    "ได้แก่...หมายเลข...9 ครับ ปรางค์ธิดา วิลาศไพศาล ขอแสดงความยินดีกับน้องปรางค์ด้วยครับ ขอเชิญคุณประไพพักตร จิตต์โสภัค มิสเรนโบว์ควีน 2009 ขึ้นมามอบมงกุฎและสายสะพายให้กับน้องปรางค์ด้วยครับ"

    แป้งยืนงงไปครู่หนึ่งก่อนจะก้าวออกไปหน้าเวทีด้วยสีหน้าตื่นเต้น นักรบปรบมือดีใจอย่างลืมตัวจนต๊อดหันมอง เอื้อมกระโดดกอดปรียา เจ๊ตุ่มกับนุชกระโดดโลดเต้นกรี๊ดกร๊าดดีใจสุดขีด โชติรสมองแป้งอย่างไม่ชอบใจที่เธอได้เป็นมิสเรนโบว์ควีน

    พิธีกรประกาศต่อไปว่า "นั่นก็หมายความว่าน้องข้าวฟ่าง หยาดนภา พรรณรายโสภา ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง"

    ข้าวฟ่างยังยืนอึ้งคิดไม่ถึงว่าจะแพ้แป้ง เจ๊จูนอึ้งไปนานกว่าจะร้องกรี๊ดออกมาอย่างรับไม่ได้กระทืบเท้าปึงปังแล้วเดินออกไปทันที

    แป้งได้รับการสวมมงกุฎและสายสะพาย จากนั้นกลุ่มนักข่าวก็กลุ้มรุมกันเข้ามาถ่ายรูป นักรบกับต๊อดแทรกเข้าไปช่วยกันเก็บภาพ ในขณะที่แป้งยังยืนงงทำอะไรไม่ถูกรู้สึกสับสนไปหมด

    ooooooo

    ปรางค์ดูการถ่ายทอดดีใจจนร้องไห้ออกมา ยิ่งเห็นแป้งหันมายิ้มให้กล้องเหมือนยิ้มให้ตนก็ยิ่งร้องไห้ พลันก็ต้องรีบปาดน้ำตาปิดทีวี เมื่อได้ยินเสียงประพันธ์ถามเข้ามาว่าบอลมาหรือยัง พอเข้ามาเห็นปรางค์ปิดทีวีก็ถามว่าปิดทำไม ตนจะดูบอล

    ปรางค์บอกว่าบอลยังไม่มา แต่ประพันธ์บอกว่าห้าทุ่มแล้ว บอลมาแล้ว พลางเอารีโมตไปกดเปิด ปรางค์ผวาจะไปปิดที่ตัวเครื่อง ที่จอยังมีช่วงท้ายของรายการประกวดอยู่แต่ไม่เห็นผู้ชนะประกวดแล้ว ปรางค์ถอนใจยาว กระบี่มองหน้าถามว่า ร้องไห้หรือ

    "เปล่าๆ ไม่ได้ร้องสักหน่อย" ปรางค์รีบเช็ดน้ำตาให้แห้งสนิท กระบี่จับผิดว่าตาบวมขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่ได้ร้องอีก ประพันธ์นึกว่าปรางค์เสียใจที่ชกแพ้ ปลอบใจลูกว่า

    "แกร้องไห้ทำไมวะไอ้แป้ง แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา แกจะเสียใจไปทำไมวะ หรือว่าพ่อทำให้แกร้องไห้ พ่อขอโทษนะโว้ย พ่อแค่คิดไม่ถึงว่าแกจะแพ้ง่ายๆอย่างนั้นก็เลยหงุดหงิดไปหน่อย"

    "เอ่อ...หนู...หนูแพ้ หนูก็เลยเสียใจนิดหน่อย หนูจะไม่ร้องไห้อีกแล้วล่ะจ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ หนูไปนอนดีกว่า วันนี้เหนื่อยมากเลย" ปรางค์พูดผสมโรงแล้วรีบขอตัวไปนอนด้วยหัวใจที่อิ่มเอิบกับชัยชนะของแป้ง

    ooooooo

    ที่เวทีประกวด แป้งกลายเป็นดาวดวงเด่นในพริบตา เธอดีใจมากกอดปรียา เมื่อแม่ไปแสดงความยินดีด้วย บอกแม่ว่า "หนูชนะแล้วแม่" ปรียาบอกว่าแม่ดีใจด้วย ส่วนเจ๊ตุ่มร้องแต่ว่า เราชนะแล้ว...เราชนะแล้ว ครู่หนึ่งหันไปถามนุชว่าตนไม่ได้ฝันไปใช่ไหม นุชตบหน้าเจ๊เบาๆบอกว่าไม่ได้ฝันไปหรอก

    นักรบกับต๊อดเข้ามาเก็บภาพบรรยากาศหลังการประกวดเสร็จ แป้งหันมายิ้มให้กล้องของนักรบพูดใส่กล้องว่า

    "ฉันได้เป็นมิสเรนโบว์ควีนแล้ว ภารกิจของฉันจบสิ้นเสียที"

    "นี่แค่การเริ่มต้นต่างหาก..." นักรบบอก แป้งฟังแล้วมองนักรบอย่างไม่เข้าใจ

    ooooooo

    เจ๊จูนกำลังสติแตกร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเนื้อกระเพื่อมไปทั้งตัว กอดข้าวฟ่างไว้แน่น ประกาศประท้วงการตัดสินครั้งนี้ กล่าวหามากมาย ทั้งการตัดสินไม่ยุติธรรม ทั้งกล่าวหาว่าปรางค์ทำผิดกฎของกองประกวดแล้วแต่ยังเข้ามาประกวดต่อจนได้ มงกุฎเท่ากับทางกองประกวดทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กันหมด

    "แล้วพี่จูนจะทำยังไงต่อไปครับ" นักข่าวถาม

    เจ๊บอกว่าจะยืนประท้วงอยู่อย่างนี้จนกว่าข้าวฟ่างจะได้รับความยุติธรรม แล้วให้ข้าวฟ่างพูดบ้าง ข้าวฟ่างทำตาปริบๆ บีบน้ำตาพูดไปสะอื้นไปว่า

    "ข้าวฟ่างไม่มีอะไรจะพูดค่ะ นอกจาก...ข้าวฟ่างเสียใจมาก...หัวใจของข้าวฟ่างแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ข้าวฟ่างอยากตายค่ะ..."

    พูดแล้วทั้งเจ๊จูนกับข้าวฟ่างกอดกันร้องไห้โพสท่าให้นักข่าวถ่ายรูปกัน

    ooooooo

    เจ๊จูนพาข้าวฟ่างไปยืนประท้วงอยู่หน้าห้องประชุมของโรงแรมที่กุ๊กไก่กับโชติรสและกรรมการคนอื่นๆกำลังประชุมกันอยู่

    กุ๊กไก่ในฐานะที่ประสานงานกับเจ๊จูนมาตลอด ออกมาเจรจายอมรับว่าทุกอย่างเป็นความผิดของตนเอง เรื่องการประกาศตัดสิทธิ์ปรางค์ธิดานั้นตนทำโดยพลการ ที่จริงแล้วต้องให้ทางกองประกวดเป็นผู้ตัดสินเท่านั้น

    แต่ไม่ว่ากุ๊กไก่จะชี้แจงและยอมรับผิดอย่างไร เจ๊จูนก็ไม่ยอมเข้าใจเรียกร้องแต่ว่าจะต่อสู้เรียกร้องความยุติธรรม

    ในที่สุดโชติรสต้องออกมาคุยด้วยตัวเอง บอกเจ๊จูนว่า

    เราคงเปลี่ยนแปลงคำตัดสินของกรรมการไม่ได้ แต่มีข้อเสนอพิเศษให้คือ จะให้ข้าวฟ่างเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้ด้วย ทั้งที่รายการ "ตามติดชีวิตราชินีสีรุ้ง" นี้จะทำเฉพาะผู้ชนะการประกวดเท่านั้น แต่ชีวิตของข้าวฟ่างก็น่าสนใจดี

    พอเจ๊จูนรู้ว่าจะได้เข้าร่วมรายการเรียลลิตี้และจะได้ ออกทีวีทุกวัน ต่างก็ยิ้มออก เจ๊ถามว่า แล้วค่าตอบแทนเท่าไร เท่าน้องปรางค์หรือเปล่า

    "คงเท่าไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณไม่สนใจก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ขอเตือนหน่อยนะคะ ในฐานะ ที่ฉันเป็นที่ปรึกษาของการประกวดในครั้งนี้ การประท้วงของคุณเป็นการผิดสัญญาที่คุณได้เซ็นกับทางเราไว้ นอกจากเราจะยึดตำแหน่งและเงินรางวัลคืนมาได้แล้วก็ยังจะถูกปรับอีก" โชติรสเปลี่ยนเป็นรุก

    เจ๊จูนรีบตกลง บอกว่าตนอยากร่วมทำงานกับโชติรส อยู่แล้ว เรื่องเงินทองไม่สำคัญมันอยู่ที่ใจต่างหาก

    "งั้นคุณจูนช่วยไปแก้ข่าวให้กับทางเราด้วย แล้วหวังว่าคงจะไม่มีปัญหาวุ่นวายอะไรอีกนะคะ"

    พูดเสร็จโชติรสจิกตามองเจ๊จูนจนฝ่ายนั้นก้มหน้าหลบตา แล้วเธอก็เดินระเหิดระหงกลับเข้าไปในห้องประชุมอย่างผู้ชนะ

    ooooooo

    หลังได้รับตำแหน่งแล้ว เจ้าหน้าที่พาแป้งไปเข้าห้องพักที่จัดไว้สำหรับมิสเรนโบว์ควีน แป้งตื่นตาตื่นใจกับห้องพักหรูมาก นึกในใจว่าได้เป็นมิสเรนโบว์ควีนแล้วมันดีอย่างนี้เอง

    ขณะกำลังตื่นเต้นนั่นเอง นักรบก็มาเคาะประตู พอเปิดไปเจอนักรบเท่านั้น แป้งหมดอารมณ์สุนทรีย์ทันที ถามอย่างเบื่อหน่ายว่า

    "คุณอีกแล้วเหรอ จะมาถ่ายอะไรอีก การประกวดมันจบไปแล้วนะ คุณไม่มีสิทธิ์จะมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีกต่อไป คุณทำรายการอะไรของคุณ ถึงได้มาถ่ายถึงห้องนอน ไม่รู้จักเคารพความเป็นส่วนตัวของคนอื่นบ้างเลย"

    แป้งใส่เป็นชุด จนนักรบลดกล้องลงถามว่าเธอไม่รู้อะไรเลยหรือ เพราะแม้ว่าการประกวดจบแล้วแต่รายการทีวีของเธอเพิ่งเริ่มต้น แล้วนักรบก็ชี้แจงว่า รายการที่ว่านี้คือ...

    "รายการเรียลลิตี้ที่ติดตามชีวิตของเธอไง ต่อไปนี้เธอจะต้องมีตากล้องตามเธอไปทุกที่ทุกวันเพื่อเก็บบันทึกชีวิตของเธอ ต่อไปนี้จะไม่มีคำว่าส่วนตัวสำหรับเธอ ชีวิตทุกแง่ ทุกมุมของเธอจะต้องถูกเปิดเผย"

    แป้งรับไม่ได้ แต่นักรบยืนยันว่าฐานะของเธอตอนนี้ต้องให้ความร่วมมือกับทางรายการของตน ถามว่าตอนเซ็นสัญญาเข้าประกวดรับรู้เรื่องนี้แล้วไม่ใช่หรือ   พอแป้งทำหน้างง เขาตัดบทว่า

    "ไม่รู้ล่ะ ยังไงเธอก็ต้องยอมให้ฉันเก็บภาพของเธอ ฉันขอเก็บภาพเธอในคืนแรกของการเป็นมิสเรนโบว์ควีนหน่อยนะ ขอเวลาสักสิบนาทีก็พอ เธอจะทำอะไรก็ทำไปเลย คิดว่าไม่มีฉันไม่มีกล้องอยู่นะ"

    นักรบพูดง่ายๆ แต่แป้งเข้าใจและรับยาก เธอยืนกรานไม่ร่วมมือกับรายการบ้าๆนี่เด็ดขาด ในที่สุด นักรบต้องพาเธอไปพบโชติรสมือปราบพวกเฮี้ยวประจำกองประกวด โดยมีเจ๊ตุ่มกับนุชร่วมด้วย

    ooooooo

    แป้งถูกคุมให้อ่านสัญญาให้ละเอียด พออ่านจบเงยหน้าขึ้น เจ๊ตุ่มกับนุชที่มองลุ้นอยู่หลบตาแว้บ แป้งหันไปโวยวายกับโชติรสและนักรบว่าตนไม่ใช่หมีแพนด้าจะได้มาอยู่หน้ากล้องให้คนเขาดูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง นักรบเลยต้องชี้แจงว่า

    "สัญญาเขียนไว้กว้างๆเท่านั้นแหละ ที่จริงทางรายการเราอาจจะเก็บภาพชีวิตประจำวันของเธอบ้างแต่ก็คงไม่ทุกวัน แต่ที่ต้องตามเก็บภาพเธอแน่ๆ ก็ช่วงที่เธอออกปฏิบัติหน้าที่ของมิสเรนโบว์ควีนไปออกทีวีให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชน หรือออกงานต่างๆ"

    "สรุปคือเรามีสิทธิ์ที่จะไปเคาะประตูห้องนอนของเธอเมื่อไหร่ก็ได้ เรามีสิทธิ์ตามดูชีวิตเธอได้ตลอดเวลาที่เราต้องการ ข้องใจอะไรอีกไหม" โชติรสแทรกขึ้น

    "งั้นคุณเจรจากับปรางค์เขาเองแล้วกันนะ" นักรบฉุนลุกเดินไปเลย

    "ฉันขอยกเลิกสัญญา..." แป้งแข็งกร้าว เจ๊ตุ่มพยายามขอร้องว่าเลิกไม่ได้เพราะเธอเซ็นไปแล้ว ส่วนโชติรสใช้ไม้เดิมคือ จะยกเลิกสัญญาก็ได้แต่ต้องจ่ายค่าเสียหายมา 5 ล้านบาทก็เป็นอันจบ

    ในที่สุดแป้งก็ต้องยอมตามนั้นเพราะคิดจนหัวแตกก็ไม่มีปัญญาหาเงิน 5 ล้านบาทมาได้ แต่มีข้อแม้ว่าต้องได้ค่าตอบแทนสูงกว่านั้นเพราะเล่นเปิดเผยทุกอย่างในชีวิตของตนให้คนทั้งประเทศรับรู้

    "เธอคิดว่าชีวิตของเธอมีค่าเท่าไหร่เหรอ" โชติรสถามหยันๆ

    "ชีวิตฉันก็มีค่าเท่าคุณนั่นแหละคุณโรส ฉันขอเพิ่มค่าตากหน้าออกทีวีอีกสามแสน"

    โชติรสไม่ยอมให้เพราะเธอเซ็นสัญญาไปแล้ว แป้งเถียงว่าในสัญญาเขียนไว้ว่าถ้าตนเกิดอาการเครียดก็มีสิทธิ์ขอพบจิตแพทย์ได้ ถามว่าถ้าตนไปหาจิตแพทย์ทุกวันรายการของเธอคงน่าเบื่อตาย เล่นแง่ย้ำอีกว่า "แล้วสัญญาคุณก็ไม่ได้บังคับให้ฉันต้องให้สัมภาษณ์นี่ ถ้าฉันเกิดปิดปากเงียบตลอดรายการคุณคิดว่ารายการจะออกมาเป็นยังไง"

    สุดท้ายโชติรสก็โชติรสเถอะ เจอหัวหมออย่างแป้งเข้าก็ต้องยอม แต่ขู่ว่าถ้าจ่ายให้ตามที่เรียกร้องแล้วอย่ามาเรียกอะไรเพิ่มอีก ไม่อย่างนั้นจะให้ทนายเล่นงาน พูดอย่างดูถูกว่า "โชคดีแค่ไหนที่ได้ออกทีวีน่ะ ยังมาทำเล่นตัวอีก"

    พอโชติรสออกไป แป้งก็หันขวับมองเจ๊ตุ่มกับนุช แค่เรียกชื่อทั้งสองก็สะดุ้งเฮือกแล้ว พอถูกแป้งจ้องหน้าก็พากันก้มงุด

    ooooooo

    ระหว่างเดินกลับห้องพัก เจ๊ตุ่มขอโทษแป้งที่ลืมบอกเรื่องนี้เพราะมัวแต่ยุ่งๆกับเรื่องประกวด ส่วนนุชก็พูดออกตัวว่า นึกว่ารายการนี้แค่ทำไปออกทีวีแป๊บเดียว ไม่รู้จริงๆว่าเขาจะถ่ายทำกันเป็นเดือน

    เมื่อทั้งเจ๊กับนุชพากันขอโทษ แป้งปัดว่าไม่ต้องขอโทษตนให้ไปขอโทษปรางค์แทนเพราะปรางค์จะต้องเป็นคนมารับงานนี้ ทำเอาเจ๊กับนุชหน้าเสียอ้อนวอนให้แป้งยอมเป็นปรางค์ต่อไปให้จบเถอะ แป้งก็ยังยืนกรานว่าหน้าที่ของตนหมดแล้ว
    เพราะตกลงกันแค่เข้าประกวดแทนปรางค์ แต่อย่างอื่นตนไม่ได้ตกลงด้วย ไม่ขอเกี่ยวข้องอีก พอกันที พูดแล้วแป้งแยกไปที่ห้องนอนตัวเอง

    เจอนักรบถือกล้องคอยอยู่ที่หน้าห้องจนได้ แป้งแทบจะสติแตกถามว่ามาทำไมอีก นักรบชี้แจงยาวเหยียดถึงหน้าที่ของตัวเองที่ต้องตามเก็บภาพของเธอ พอแป้งถามว่าแล้วทำไมถึงเพิ่งจะมาบอกกันตอนนี้! นักรบก็สวนกลับไปอย่างเผ็ดร้อนว่า

    "ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าเธอจะเซ่อซ่ายอมเข้าประกวดโดยที่ไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรบ้าง คราวนี้ถือว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน วันหลังจะทำอะไรก็รู้จักรอบคอบ ต้องรู้จักระวังถึงเธอจะเป็น..." เขาหยุดกึก แป้งจ้องหน้าถลึงตาถามว่าเป็นอะไร เขายังเงียบ เธอเลยพูดให้ชัดไปเลยว่า

    "เป็นกะเทยใช่ไหม พูดออกมาเลยซิ เพราะว่าฉันเป็นกะเทยใช่ไหม พวกคุณก็เลยอยากจะตามดูชีวิตฉัน เห็นฉันเป็นตัวประหลาดหรือยังไง ทำเหมือนฉันไม่ใช่คนงั้นแหละ ฉันคิดว่าคุณเป็นคนดีซะอีก ที่แท้คุณก็แย่พอๆกับแฟนคุณนั่นแหละ"

    "ฉันก็ไม่อยากทำรายการนี้นักหรอก แล้วคุณโรสก็ไม่ได้เป็นแฟนฉัน"

    "คุณเหรอไม่อยากทำรายการ ฉันเห็นคุณตั้งอกตั้งใจทำงานจะตาย แล้วคุณอยากจะให้ฉันทำยังไงก็บอกมาได้เลยนะ จะให้ฉันทำตัวเป็นกะเทยเว่อร์ๆขำๆ หรือจะให้เป็นกะเทยรันทดน่าสงสาร"

    "เธอทำได้ทั้งนั้น เพราะคนอย่างเธอทำทุกอย่างได้ เพื่อให้ได้เงิน"

    "ใช่ ฉันทำได้ทุกอย่าง ถ้าได้เงิน แต่งานเดียวที่ฉันจะไม่มีวันทำได้คืองานที่คุณทำอยู่นี่ งานที่ดูถูกเหยียดหยามคนอื่น ฉันอยากรู้นักว่าคุณทนอยู่กับตัวเองได้ยังไง"

    พูดจบแป้งปิดประตูใส่หน้านักรบปัง!

    ooooooo

    ขณะเดินหัวเสียกลับไปที่ล็อบบี้นั่น เจอต๊อดเข้าพอดี ถูกต๊อดกวนประสาทอีกจนได้ ถามว่าตามไปเก็บภาพน้องปรางค์มาใช่ไหม ไปเก็บกันถึงไหนถึงได้

    กลับมาป่านนี้ พอถูกนักรบไล่ว่าจะไปไหนก็ไป ต๊อดแหย่ว่าอารมณ์เสียแบบนี้คงเจอน้องปรางค์ดังแล้วหยิ่งใช่ไหม แล้วทำหน้าทะเล้นแซวว่า

    "ผมบอกพี่รบแล้ว ให้รีบจับจองตัวน้องปรางค์ไว้ เห็นไหมล่ะ แล้วก็ทำหลุดมือไปจนได้" พอนักรบสั่งให้หยุดพูดเรื่องนี้เสียที ต๊อดก็ยังพล่ามติดลมว่า "พี่รบไม่ต้องห่วงเลยนะครับ ตอนนี้เรามีสิทธิ์ตามติดน้องปรางค์ไปทุกที่อยู่แล้ว ถ้าน้องปรางค์ได้เห็นหน้าพี่รบทุกวัน ยังไงก็ต้องใจอ่อนกลับมาเป็นของพี่รบเหมือนเดิม พี่รบตื๊อๆหน่อยก็แล้วกัน"

    "ไอ้ต๊อด!!"

    ถูกเรียกเสียงเข้มขนาดนั้น ต๊อดก็ยังคึกถามว่าจะให้ตนช่วยตื๊อหรือ ได้เลยตนคารมเป็นต่ออยู่แล้ว นักรบตัดบทเฉียบขาดว่า "พรุ่งนี้หางานใหม่ได้เลยนะ" แล้วเดินไปเลย ต๊อดตาเหลือกวิ่งตามไปง้อ

    "พี่รบ...พี่รบพูดเล่นใช่ไหม ผมล้อเล่นทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย พี่รบ...พี่รบ..."

    ooooooo

    ปรียาดูแลแป้งอย่างใกล้ชิด เข้าไปในห้องสวีทช่วยจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ให้ ถามว่าตกลงต้องอยู่ที่นี่อีกกี่วัน แป้งเองก็ไม่รู้ แต่พรุ่งนี้ทางกองประกวดถึงจะสรุปตารางการกำหนดทั้งหมดว่าต้องทำอะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆคือต้องถ่ายรายการเรียลลิตี้บ้าๆนั่นทุกวัน

    แป้งขอโทษแม่ที่ทำให้ต้องมาเดือดร้อนไปด้วยเพราะทางรายการต้องสัมภาษณ์แม่ออกทีวีด้วย ปรียาไม่ห่วงเรื่องให้สัมภาษณ์ กังวลอยู่อย่างเดียวกลัวแพร่ภาพออกไปแล้วประพันธ์จะเห็นเข้า แป้งถามหยอกว่ากลัวพ่อจะมาตามหรือ

    "พ่อแกหรือจะมาตามเรา ป่านนี้มันคงถูกเจ้าหนี้ฆ่าตายไปแล้วล่ะมั้งไอ้ป้าง แกอย่าวาดฝันว่าพ่อแกจะเหมือนพ่อคนอื่นๆ พ่อแกน่ะเป็นผีพนัน มันขายทุกอย่างในบ้านเพื่อเอาเงินไปเข้าบ่อน ที่แม่เลิกกับมันก็เพราะกลัวว่าสักวัน
    มันจะต้องขายลูก..."

    แป้งพยายามแก้ต่างว่าพ่อไม่มีวันทำอย่างนั้น ปรียาก็ยังเชื่อว่าประพันธ์ทำได้ทุกอย่าง ถึงขั้นสาปส่งว่าเป็นตายอย่างไรชาตินี้ทั้งชาติจะไม่ขอเจอหน้ากันอีก พอแป้งถามว่าแล้วแป้งล่ะแม่ไม่อยากเจอเหมือนกันหรือ ทำให้ปรียานึกถึงแป้งขึ้นมา แป้งเลยเล่าให้ฟังว่าน้านุชเคยบอกเรื่องน้องฝาแฝดของตน แม่ไม่คิดถึงเลยหรือ

    "ฉันจะคิดถึงมันไปทำไม หยุด ไม่ต้องพูดอะไรอีก ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้" ปรียาตัดบทอย่างไม่อาจทำใจได้

    แล้วเดินหนีไป แป้งได้แต่มองตามแม่ไปอย่างผิดหวัง

    ooooooo

    ปรางค์ยังนอนระบมไปทั้งตัวอยู่ที่ห้องของแป้ง ประพันธ์สงสารลูก ประคบน้ำเย็นให้แล้วพรุ่งนี้ค่อยประคบน้ำอุ่นอีกที บ่นตัวเองว่ามีลูกสาวก็ดันมาเลี้ยงให้เป็นลูกชาย เพราะอยากให้เข้มแข็งเหมือนผู้ชายจะได้ป้องกันตัวเองได้เวลาไม่มีพ่ออยู่ดูแลแล้ว

    ปรางค์แกล้งแหย่ว่านึกว่าพ่ออยากได้ลูกชายมากกว่าถึงได้เลี้ยงให้เป็นอย่างนี้ พูดกระทบใจเหมือนรู้เรื่องดีว่า

    "พ่อคงรู้สึกว่าคิดผิดที่เลือกหนูแทนที่จะเลือกพี่ชายของหนูใช่ไหม"

    "ไอ้แป้ง แกพูดอะไร" ประพันธ์ตกใจถามเคืองๆ

    "พ่อคิดว่าหนูไปสืบเรื่องแม่เรื่องเดียวเหรอ หนูสืบทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของเรา หนูมีพี่ชายชื่อป้างใช่ไหมพ่อ หนูคอยอยู่ว่าเมื่อไหร่พ่อจะบอกหนูเรื่องนี้ แต่พ่อก็ไม่เคยพูดถึงพี่เขาเลย"

    "ที่ฉันไม่พูดถึงเพราะตอนนี้ฉันมีแกเป็นลูกคนเดียว ไอ้ป้างมันไม่ใช่ลูกของฉันอีกต่อไป แล้วห้ามพูดเรื่องนี้อีกต่อไป เข้าใจไหม" ปรางค์ถามว่าทำไม ประพันธ์ตอบตัดบทว่า "ไม่รู้โว้ย ฉันเป็นพ่อแก ฉันจะทำอะไรก็ได้ จะทำไมวะ"
    ประพันธ์ออกไปแล้ว ปรางค์ได้แต่มองตามพ่ออย่างผิดหวัง ไม่ต่างกับแป้งที่ผิดหวังกับแม่

    ooooooo

    นักรบเริ่มทนไม่ได้กับการทำงานที่เอาแต่ความคิดเห็นของตัวเองของโชติรส เมื่อได้นั่งคุยกันเขาเสนอว่าเธอต้องฟังตนบ้าง แต่โชติรสยืนยันความคิดเห็นของตัวเองว่าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเพราะรูปแบบรายการของเราไม่มีปัญหาอะไร นักรบจึงชี้ให้เห็นว่า

    "รูปแบบที่คุณวางไว้ มันขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวเกินไปนะครับ จะให้ตามไปสืบโคตรเหง้าปรางค์เขาไปทำไม ก็คอนเซปต์วางไว้จะให้คนดูได้เห็นชีวิตของเขาหลังการประกวดว่าเป็นยังไงต่อไปเท่านั้น"

    โชติรสยืนยันความเห็นของตัวเอง อ้างว่านี่คือสาระที่จะทำให้รายการดีขึ้น คนที่เป็นพ่อแม่จะได้ดูไว้เป็นแบบอย่างว่าเลี้ยงลูกยังไงไม่ให้เป็นกะเทย ยิ่งฟังโชติรสพูด นักรบก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอไม่ลึกซึ้งอะไรเลย ตำหนิว่าเธอไม่รู้จักชีวิตกะเทยจริงๆด้วยซ้ำ แต่อยากทำรายการเกี่ยวกับกะเทย ย้ำว่า

    "ไม่มีใครรู้หรอกว่าทำไมเขาถึงเกิดมาเป็นแบบนี้ แทนที่คุณจะเห็นใจพวกเขา คุณกลับเลือกที่จะเหยียบย่ำซ้ำเติม ผมไม่น่าเสียเวลาพูดกับคุณเลยจริงๆ"

    นักรบลุกเดินไป โชติรสรีบตามไปชี้แจงอีก ระหว่างนั้นมีเด็กเข็นกระเป๋าของโรงแรมเข็นกระเป๋าผ่ากลางทำให้นักรบเดินหนีไปจนโชติรสตามไม่ทัน

    ที่แท้เด็กเข็นกระเป๋าคือแป้งปลอมตัวมานั่นเอง พริบตาเดียวแป้งก็หนีออกจากโรงแรมกลับไปหาปรางค์ที่บ้าน เข้าบ้านเจอประพันธ์เข้าจังๆ ประพันธ์ถามว่าไปไหนมา แป้งบอกว่าไปเดินเล่น ประพันธ์ถามว่ากลุ้มใจอะไรถึงได้ไปเดินเล่นดึกๆดื่นๆแล้วไล่ให้ไปนอนเสีย แป้งรีบขึ้นไปที่ห้องตัวเองทันที

    ooooooo

    พอพี่น้องเจอกันก็รีบปิดประตูคุยกันด้วยความดีใจ แป้งเห็นสภาพของปรางค์แล้วสงสารถามว่าโดนถล่มถึงขนาดนี้เลยหรือ

    แป้งต้องการมาบอกปรางค์ให้กลับไปเปลี่ยนตัวตามเดิมเสีย ปรางค์บอกว่าสภาพของตนตอนนี้คงไปไม่ได้เพราะหน้าตายังยับเยินอยู่ แป้งออกอุบายว่าให้โกหกว่าออกไปเดินเล่นนอกโรงแรมแล้วถูกจิ๊กโก๋รุมตื้บเอา แค่นี้ก็เรียบร้อย เร่งปรางค์ให้เอาชุดที่ตนใส่มาเปลี่ยนเสียเราจะได้เปลี่ยนตัวกันตอนนี้เลย

    "ถ้าพี่กลับไปในสภาพนี้คนจะยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก เธอก็รู้ว่าพี่จูนจ้องจับผิดเราอยู่ ถ้าเราถูกจับได้ตอนนี้ทุกอย่างที่เธอทำมามันจะสูญเปล่านะแป้ง"

    แป้งยืนกรานว่าตนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ตนเกลียดชีวิตแบบปรางค์ ขอร้องว่า

    "พี่เอาชีวิตของฉันคืนมานะพี่ปรางค์ เอาชีวิตของฉันคืนมา ได้ยินไหม"

    ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างตึงเครียดนั่นเอง กระบี่มาเคาะประตูแล้วเข้ามาเลย โชคดีที่แป้งหลบทัน ปรางค์ถามว่ามีอะไรหรือ กระบี่บอกว่าเอาก๋วยเตี๋ยวมาให้เพราะเห็นเมื่อตอนเย็นกินอะไรไม่ได้เลย ปรางค์รีบขอบใจแล้วเร่งให้ไปดูบอลเสีย
    พอกระบี่ลงไปเจอประพันธ์ก็ปรารภอย่างสงสัยว่าไม่รู้แป้งคุยกับใครอยู่ในห้อง ประพันธ์บอกว่าคงไม่มีอะไรหรอก แป้งคงพูดกับตัวเองสงสัยคงเครียดเพราะชกแพ้มา บอกให้ปล่อยไปเถอะให้แป้งระบายออกมาเสียบ้างก็ดี

    กระบี่แสดงความเป็นห่วงแป้งมากมายจนประพันธ์ถามว่าทำไมห่วงใยแป้งเสียจริง กระบี่อึกอักตกใจตอบอ้อมแอ้มว่าก็เราเป็นเพื่อนกัน ถูกประพันธ์คาดคั้นว่า คิดกับแป้งแค่เพื่อนจริงหรือ ถ้าเป็นลูกผู้ชายจริงให้บอกมาตรงๆว่า

    คิดอย่างไรกับลูกสาวตน วันนี้เรามาเปิดอกคุยกันเลยเพราะตนข้องใจมานานแล้ว

    ถูกรุกเข้าตรงๆอย่างนี้กระบี่ยิ่งอึกอักประหม่าจนประพันธ์ขู่ว่าถ้าไม่ชอบตนก็จะได้ดูหนุ่มๆคนอื่นให้แป้ง ยกตัวอย่างว่าไอ้เข้มนักมวยที่มาใหม่ก็เข้าท่าดี ท่าทางอนาคตจะไปไกล

    กระบี่ตกใจแทบตายรีบบอกว่า "ไม่ได้นะ น้าพัน น้าจะหาแฟนให้ไอ้แป้งไม่ได้นะ ฉัน...ฉันชอบไอ้แป้ง ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันชอบมันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันชอบมันจริงๆ ฉันทำได้ทุกอย่างเพื่อมันคนเดียว"

    ประพันธ์ยิ้มพอใจที่กระบี่ยอมรับตรงๆ สอนให้รีบหางานที่มั่นคงทำไม่ใช่หากินไปวันๆอย่างนี้สอนว่า "ที่สำคัญต้องไม่กินเหล้า ไม่เล่นการพนัน แกทำได้ไหมไอ้บี่"

    กระบี่รับปากแข็งขันว่าทำได้ ถามว่าตอนนี้น้าพันยอมให้ตนเป็นแฟนแป้งแล้วใช่ไหม

    "ยังโว้ย ฉันแค่อนุมัติให้แกจีบไอ้แป้งได้เท่านั้น ต่อไปก็อยู่ที่ฝีมือแล้วว่าไอ้แป้งจะยอมเป็นแฟนกับแกรึเปล่า"

    "ขอบคุณมากน้าพัน...ขอบคุณมาก" กระบี่โถมเข้ากอดประพันธ์ไว้ด้วยความดีใจ

    ooooooo

    ในที่สุดแป้งก็ยอมเป็นปรางค์ต่อไป เมื่อฟังปรางค์พูดอย่างสะเทือนใจว่า

    "คิดซะว่านี่เป็นโอกาสดีที่เธอจะได้อยู่กับแม่นานขึ้นอีกหน่อย ส่วนพี่ก็จะได้มีเวลาทำความรู้จักกับพ่อมากขึ้น โอกาสอย่างนี้มันหาไม่ได้ง่ายๆนะแป้ง"

    เมื่อตกลงกันได้แล้วแป้งย่องลงมาเอาชุดเด็กยกกระเป๋าที่วางอยู่หลังโซฟาที่ประพันธ์นั่งดูบอลอยู่ แต่พอคลานออกไปประพันธ์เห็นเข้าถามว่าจะไปไหนดึกดื่น แป้งโกหกว่าเมื่อกี้ลืมปิดประตูรั้วกำลังจะไปปิด ประพันธ์บอกว่ายังไม่ต้องล็อกประตูเพราะกระบี่ยังไม่ได้กลับ

    พอดีกระบี่เอาน้ำออกมาจากห้องครัวมายืนตรงบันไดตะโกนถามปรางค์ว่าหลับหรือยัง ลงมาดูบอลด้วยกันไหม ประพันธ์บอกว่า "ไอ้แป้งมันไม่ได้อยู่ข้างบนมันอยู่หน้าบ้าน"

    ปรางค์ลากสังขารลงมา ถามกระบี่ว่าเรียกทำไมตนกำลังจะหลับอยู่แล้ว

    "เฮ้ย! ไอ้แป้ง" ประพันธ์ทำหน้าเหมือนถูกผีหลอก ถามว่าขึ้นไปข้างบนตั้งแต่เมื่อไรทำไมไวนักเมื่อกี้ยังเพิ่งเดินไปหน้าบ้านเอง

    "พ่อไม่ทันมองเองแหละ ฉันง่วงแล้ว ฉันไปนอนล่ะ ไม่ต้องเรียกแล้วนะ" ปรางค์รีบตัดบทก่อนที่จะถูกซักถามจนความลับแตก รีบขึ้นไปข้างบน

    ประพันธ์ยังไม่หายงงว่าทำไมแป้งผลุบโผล่ได้อย่างรวดเร็วราวกับผีหลอกอย่างนี้...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 08:54 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์