ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    มาลีเริงระบำ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: สน ยุกต์ ประกบ แพทริเซีย กู๊ด ละครสนุกใน "มาลีเริงระบำ"


    ในขณะที่คอนเสิร์ตดำเนินมาถึงเบล ทุกคนอึ้งที่เบลร้องโชว์พลังเสียงได้ดี ต่างจากหนูมาลีที่ดูเศร้า สีหน้าเป็นกังวลจนเห็นได้ชัด โยทะกามองแล้วแปลกใจ ว่าทำไมเธอถึงร้องเพลงรักแต่ดูไม่มีพลังเอาเสียเลย ทำให้คะแนนไม่ขยับ จ๋าเลขารู้สึกว่าโยทะกาเชียร์หนูมาลีมากกว่าเบล

    “นั่นสิ...อย่าบอกคุณเบลนะ” โยทะกายอมรับ จ๋ายิ้มรับคำ

    ถึงคิวการะเกด อธิให้กำลังใจขอให้เธอลืมทุกอย่างสักห้านาที ร้องเพลงออกไปอย่างมีความสุขเหมือนทุกครั้งที่เคยร้อง จำความรู้สึกนั้นมาใช้ การะเกดพยักหน้าพยายามตั้งสติ พอพิธีกรประกาศชื่อ เธอเดินออกมายืนมองผู้คนปรบมือ สมาธิหลุด คำพูดของวานิชแว่บเข้ามา

    “ฉันหลงรักเธอตั้งแต่เห็นพวกเธอร้องเพลง ขึ้นเวทีคราวหน้าคิดถึงฉัน คิดถึงความทรงจำระหว่างเราด้วยนะหนู ฮ่าๆๆๆ” การะเกดนึกเห็นร่างตัวเองสั่นผวาร้องไห้อยู่ใต้ร่างวานิช

    หญิงสาวยืนนิ่ง สีหน้าหวาดกลัว น้ำตาไหลพรั่งพรู ถูกอดีตหลอน ส่ายหน้าถอยหลัง เสียงคนฮือฮา เธอตัดสินใจกล่าวเสียงเครือ “หนูขอโทษ หนูร้องเพลงไม่ได้ หนูขอลาออกค่ะ”

    การะเกดวิ่งลงจากเวที แซนดี้เสียดายความสามารถร้องเรียกให้กลับมา โยทะกาสั่งตัดเข้าโฆษณา บรมบ่น ทีมสาวเสิร์ฟ คนแรกไปถ่ายโป๊ คนนี้มาสติแตก...อธิวิ่งตามมากอดการะเกดด้วยความสงสารจับใจ หลังจากพิธีกรแก้สถานการณ์ก็ประกาศสรุปคะแนนโหวต เป็นที่แน่นอนว่าครั้งนี้การะเกดเป็นผู้ถูกออก คะแนนหนูมาลีรองจากเบล รั้งท้ายด้วยน้อยหน่า

    หน้าห้องแต่งตัว หนูมาลีเดินมาเห็นการะเกดยังร้องไห้ พอเห็น เธอก็รีบขอโทษ หนูมาลีปลอบ “ฉันจะไปว่าอะไรเธอได้ มันเป็นสิทธิ์ของเธอ สบายใจแบบไหนก็เอาแบบนั้นเถอะนะ”

    บอยบ่นไม่มีทองทาสักคน ร้องเพลงไม่ได้เรื่องกันเลย ถ้ารอบหน้าหนูมาลีร้องแบบนี้ ตกรอบแน่ โรสตัดบทบอกหนูมาลีไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้เดินทางกลับบ้านนอก...พิธีกรประกาศมีโชว์ศิลปินใหม่ที่จะกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์คนต่อไป ดีกรีนักเต้นระดับโลก ที่สำคัญหล่อ เท่ หุ่นดี เชิญพบกับ ทองทา มไหศวรรย์ ทุกคนที่ได้ยินนามสกุล แปลกใจเพราะเป็นนามสกุลของเมืองแมนเจ้าของสถานี เสียงปรบมือดังกระหึ่ม

    เนื้อเพลงที่ทองทาร้องเป็นการสารภาพและขอโทษที่ทำให้คนที่ตนรักเข้าใจผิด...ซีโร่กับพิสมัยตาโพลงเมื่อเห็นภาพทางทีวี พอรู้ว่าทองทาเป็นลูกชายเมืองแมน แถม ความสามารถสูงที่ซีโร่ไม่อาจเทียบติด...แซนดี้อึ้ง ทำไมเมืองแมนมีลูกชายเก่งแล้วเก็บไว้ บรมยิ้มกริ่มมองหนทางเรียกเรตติ้ง แฟนคลับของซีโร่ถึงกับวางป้ายชื่อซีโร่หันมากรี๊ดกร๊าดให้กับทองทา

    หนูมาลีกับโรสเดินมาเห็นทีวี โรสส่งเสียงตื่นเต้น “โอพระเจ้า โอมายก๊อด พับผ่า ให้มันได้อย่างนี้ แหมมันได้อย่างใจไม่มีผิด” หนูมาลีตะลึง โรสเน้น “นี่ๆต้องอย่างนี้ถึงเรียกนักร้อง ดูดู๊ หล่อล้ำหล่อลาก หล่อถึงชาติหน้า อย่างนี้ไอ้ซีโร่จะเอาอะไรไปสู้”

    หนูมาลีเห็นทองทาถือดอกกุหลาบแดงเอาขึ้นมาดมขณะจบเพลง โรสเอ่ยว่าทำเหมือนที่หนูมาลีเคยทำ...หนูมาลีฉุกคิดกุหลาบแดงหมายถึงตน เสียงปรบมือดังกระหึ่ม หนูมาลีช็อกเป็นลม โรสปรี่เข้าอุ้มลูกสาววางลงบนโซฟา แล้วเดินหาห้องพยาบาล เผอิญโยทะกาเดินเร่งรีบผ่านมา โรสเห็นด้านหลังร้องถาม เธอหันมา ทั้งสองตกตะลึง โรสตั้งสติยิ้มให้ ทักทายตามมารยาท

    “สวัสดี สบายดีเหรอรำเพย เอ้อ...คุณโยทะกา”

    “เธอเหมือนเดิม...ตาสวยๆของเธอสวยเหมือนเดิม” โยทะกายังตะลึง

    “ฉันก็จำเธอได้ตั้งแต่เห็นเธอในทีวีตอนประกวด ถึงเธอจะให้สัมภาษณ์ว่าเธอเป็นเด็กกรุงเทพฯชื่อโยทะกา”

    หญิงสาวยิ้มแหยๆสารภาพว่าคนที่ส่งประกวดจัดการสร้างภาพให้ตนเป็นลูกผู้ดี แล้วถามโรส ทำไมไม่มาถาม มาตามหาตนบ้าง โรสย้อนถามว่าเพื่ออะไร เธอมีชีวิตที่ดีแต่งงานกับเศรษฐี โยทะกาสลดลง “ฉันอยู่กับการโกหกมาตลอดชีวิต จนไม่รู้ว่าอันไหนโกหกอันไหนเรื่องจริง”

    “ฉันเปลี่ยนชื่อเหมือนเธอ สิบกว่าปีฉันก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนเธอ ฉันเข้าใจ กรุงเทพฯทำให้เราเป็นคนไร้หัวใจ”

    โยทะกาพยักหน้าแล้วถามโรสมาทำอะไร เขาอึกอักก่อนจะตอบไปว่า มาส่งข้าว ตนทำร้านอาหาร หญิงสาวไม่เอะใจเอ่ยถามถึงเด็ก โรสแปลกใจที่เธอไม่รู้เรื่องบ้างเลย จึงถามไม่ได้ติดต่อใครเลยหรือ โยทะกาเล่าว่า แม่ย้ายออกมาไม่กี่ปีก็ตาย ตนแต่งงานก็ไม่เคยเล่าเรื่องเก่าๆให้เขาฟัง โรสตัดสินใจบอกเพียงว่า เด็กอยู่กับตน พอตนรู้ว่าแม่เธอยกเด็กให้สถานสงเคราะห์ ตนก็ตามไปเอาตัวกลับมาเลี้ยงเอง สีหน้าโยทะกาดีใจมาก

    “โธ่ ถ้าฉันเอะใจสักนิด ฉันก็ได้พบลูกแล้ว ไม่ต้องนอนฝันร้ายทุกคืนว่าใครจะรับเขาไปเลี้ยง เขาอยู่ดีกินดีหรือเปล่า...ลูกเป็นยังไงบ้าง”

    “เขาเป็นเด็กเลี้ยงง่าย พ่อกับแม่ฉันช่วยเยอะ” พอโยทะกาถามลูกอยู่ไหน โรสตัดบท “เขาอยู่กับพ่อแม่ฉันไม่ต้องห่วง อย่าเจอเขาเลย เขาจะสับสนเปล่าๆ เราอยู่เหมือนเดิมเถอะใช้ชีวิตเหมือนเดิม เราสองคนมีชีวิตเป็นคนใหม่แล้ว ถือซะว่าฉันกับเธอไม่ได้เจอกันในวันนี้ดีไหม”

    โยทะกาจะค้านพอดีจ๋าวิ่งมาตามว่าซีโร่รออยู่ โยทะกาจำต้องจากโรสไปก่อน มาพบซีโร่ เขาหน้าเครียด โวยว่าสัญญาตนยังไม่หมด ปั้นคนใหม่แบบนี้เท่ากับมาแย่งงานตน จ๋าต่อว่าแทน

    “คุณโยนึกว่าคุณเป็นอะไรไป คุณควรไปหาคุณโยไม่ใช่ให้คุณโยทิ้งงานออกมาแบบนี้”

    “คุณต้องรับผิดชอบ ต้องมีคำตอบให้ผม” ซีโร่ยังเอาเรื่อง

    “เราไม่ได้ทำผิดสัญญา ไม่ได้มีข้อกำหนดไหนบอกว่าเราปั้นนักร้องใหม่ไม่ได้ คุณกับทองทาไม่เกี่ยวกันสักหน่อย” โยทะกาเสียงเครียด

    “ไม่เกี่ยวได้ไง คุณเอาเวทีผมไปให้มัน ใช่สิ มันเป็นลูกเจ้าของสถานี ฮึ่ย...สถานีบ้าอะไร เปิดมาเพื่อสนับสนุนลูกหลานตัวเอง หน้าไม่อาย”...พิสมัยตกใจเอ็ดซีโร่พูดอะไรออกมา

    โยทะกาตาดุวาว “ไม่เคยนึกเลยว่าชื่อเสียงจะทำให้คนบ้าได้ขนาดนี้ ถ้าด่าต้นสังกัดที่ปั้นเธอ เลี้ยงดูเธอ คนแบบนี้จะเรียกว่าอะไรไปคิดดู”

    พิสมัยรีบขอโทษและให้ซีโร่ขอโทษเช่นกัน แต่เขานิ่งเฉย โยทะกาจึงบอกว่าถ้ามีปัญหา ก็ให้มายกเลิกสัญญา ตนจะให้จ๋าเตรียมเอกสารรอไว้ตั้งแต่พรุ่งนี้ ว่าแล้วก็เดินไป ซีโร่ร้องฮึ่ย...

    ทองทาลงจากเวทีรีบมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะออกไปหาหนูมาลี แต่กลับเจอกลุ่มนักข่าวและแฟนคลับรุมล้อม ทองทาชี้ไปที่มิกซ์กับแมกซ์ว่าเป็นผู้จัดการให้สัมภาษณ์เขาแทน ตนมีธุระ

    ทองทาหามุมสงบกดโทรศัพท์...โรสพาพยาบาลมาช่วยปฐมพยาบาลหนูมาลี จู่ๆเธอก็ฟื้นพรวดลุกนั่ง หัวแทบโขกกับโรส บอยสะดุ้งเพราะทองทาโทร.เข้ามา หนูมาลีรีบลากโรสบอกตนจะกลับบ้าน บอยจึงรับสายทองทาบอกเขาว่าหนูมาลีเป็นลม ทองทารีบถาม

    “เป็นลมเพราะผมหรือ เขาเห็นผมบนเวทีแล้วใช่ไหม แล้วเขาอยู่ไหน ผมขอคุยกับเขาหน่อยได้ไหมครับ”

    บอยตามยื่นมือถือให้หนูมาลี เธอโวยวายไม่รับ ไม่คุย โรสเอ็ด “เอ้าอีนี่ เดี๋ยวก็เป็นลมอีก”

    หนูมาลีขอให้อธิไปส่งการะเกด พวกตนจะกลับบ้านนอกเช่นกัน ทองทาได้ยินเสียงลอดเข้ามาตามสาย ถามบอยว่าหนูมาลีไม่ยอมคุยกับตนใช่ไหม บอยอึกอักๆ จู่ๆหนูมาลีก็ดึงมือถือไปกดตัดสาย แล้วบอกบอยให้ขับรถ ตนจะกลับ

    ooooooo

    บนถนนยามค่ำ ในรถหนูมาลีนั่งซึมที่เบาะหลัง โรสนั่งหลับข้างคนขับ หนูมาลีคิดถึงภาพทองทาตอนใกล้ชิดกับตน เช็ดวิปครีมที่แก้มตนด้วยปากของเขา ก็ร้องอ๊าย...ลั่นออกมา

    “คนหลอกลวง คนหลอกลวง ฮือ...”

    โรสสะดุ้งตื่น บ่น “เขาบอกว่าแกไปทึกทักเขาก่อนว่าเขาเป็นกะเทย เขาก็เลยเลยตามเลย”

    “ไม่ใช่เรื่องนั้นเรื่องเดียว...เขาหอมแก้มหนู...” หนูมาลีตะโกนลั่น

    บอยตกใจเบรกรถ โรสกรี๊ด...เปิดประตูรถออกมาร้องลั่น “อ๊าย...ไอ้ทองทา มึงตาย!” แล้วกลับเข้ามานั่งในรถถาม “หอมแก้มแกอย่างเดียวหรือ แล้วมันทำอะไรอีก มีควัก มีล้วง มีจูบอะไรอีกบอกมา เล่ามาให้หมด”...หนูมาลีเอาแต่ร้องไห้ว่าเขาหลอก ตนไม่มีวันให้อภัย โรสเค้นถามว่าทองทาทำอะไรอีก ก็พูดคำเดียวว่าเขาหลอกตน

    เช้าวันใหม่ ทองทานั่งแถลงข่าวร่วมกับบรมและแซนดี้ บรมแจ้งนักข่าวว่า ตนทำหน้าที่โปรดิวเซอร์ให้ทองทาเองและที่น่าตื่นเต้น มีครูแซนดี้ อดีตซุปเปอร์สตาร์ตัวแม่ของวงการเพลงมาเป็นผู้ดูแลเรื่องเพลงและท่าเต้นด้วย ทองทายกมือไหว้แซนดี้พร้อมบอกว่า ตนติดตามผลงานเธอมาตั้งแต่เด็ก นักข่าวถามความเห็นแซนดี้

    “ศิลปินกับดาราไม่เหมือนกันนะคะ ดาราคือหล่อสวย ทำงานช่วงหนึ่งแล้วก็จากไป ศิลปินคือวิชาชีพ ต้องฝึกฝน เพิ่มเติมความรู้และมีความคิดสร้างสรรค์ พร้อมเสนองานตลอดเวลา ดูทองทานิดเดียวก็รู้แล้วว่า เขาเป็นอย่างนั้น”

    นักข่าวถามบรม เขายิ้ม “ผมนึกถึงงานละครฟอร์มยักษ์ พระเอกหล่อๆเพลงดีๆพร้อมขายต่างประเทศ มันส์มืออยากทำไปหมด ต่อไปนี้เราจะสนุกด้วยกันใช่ไหมครับคุณทองทา”

    ทองทายิ้มแห้งๆ ไม่ทันไร เบลโผล่เข้ามาขอแสดงความยินดีกับพี่ชาย แถมประกาศว่า ตนกับพี่ชายมีแผนจะร้องเพลงคู่กันในอัลบั้มใหม่นี้...ซีโร่ดูข่าวในทีวีเคียดแค้นที่ทุกคนหันไปชื่นชมทองทากันหมด แม้แต่เบลก็ยังเกาะกระแสเขา ด้านเมืองแมนกับโยทะกาดูการแถลงข่าวผ่านจอ โยทะกาทึ่งที่นักข่าวทุกสำนักมาโดยไม่ต้องออกหมายเชิญ เมืองแมนชอบใจที่เรตติ้งเพิ่ม

    รถของโรสแล่นเข้าหมู่บ้าน ต้องแปลกใจเมื่อเห็นปู่เชื้อกับย่าหงส์มานั่งรออยู่ปากทาง พอเห็นโรส ทั้งสองก็น้ำตาปริ่ม ย่าหงส์ร้องไห้โผกอดลูกชาย ย่าหงส์บอกว่าปู่เชื้อไม่ยอมนอนให้ออกมารอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เกรงลูกจะเข้าบ้านไม่ถูก โรสติงมาตากน้ำค้างแบบนี้จะไม่สบาย

    “แหม หนูก็มาด้วย พี่โรสเขามาไม่เป็น หนูก็พามาได้” หนูมาลีแย้ง

    ย่าหงส์สะดุดหูถามหนูมาลีทำไมเรียกพ่อว่าพี่ เธอหน้าเหวอ โรสแก้ตัวแทนว่าไม่อยากแก่เลยให้เรียกพี่ แล้วหันมาแนะนำบอยว่าเป็นลูกน้องในร้าน บอยหน้าเสียที่โรสไม่กล้าบอกความจริงว่าตนเป็นแฟน โรสหลบตา

    ooooooo

    อธิพาการะเกดมาหาแม่ที่โรงพยาบาล แม่ดีใจมากไม่โกรธที่ลูกลาออกจากการแข่งขัน แม่มองไปยังอธิ โต้งแซวว่าแฟนพี่ การะเกดเอ็ดน้อง แล้วบอกแม่ว่าอธิเป็นคนจังหวัดเดียวกัน จึงขอติดรถกลับมา อธิน้อยใจเอาขนมที่ซื้อฝากให้แล้วลากลับ การะเกดน้ำตาคลอเจ็บปวดในใจ

    ยอดดาวน์โหลดเพลงของทองทาขึ้นมาที่หนึ่ง ทำให้ซีโร่ไม่พอใจ ต้องหาวิธีเรียกเรตติ้งให้ตัวเองกลับคืนมา เขาคิดจะใช้หนูมาลีเป็นเครื่องมือ จึงถามพิสมัยว่าเธออยู่ไหน พิสมัยบอกว่าเมื่อวานเข้าออฟฟิศเห็นตารางเขียนว่ากลับบ้านต่างจังหวัดอาจไปหาพ่อแม่ ซีโร่คิดแผนบางอย่าง

    ในขณะที่โรสกับบอยช่วยกันซ่อมแซมหลังคาบ้านที่มีน้ำหยด ย่าหงส์หาข้าวปลาให้กิน โรสบ่นว่าส่งเงินมาให้ซ่อมบ้านก็ไม่ทำ ปู่เชื้อย่างปลาสีหน้ายิ้มแฉ่ง ดีใจที่ลูกกลับมา หนูมาลีบอกโรสว่าปู่กินข้าวได้มาก โรสบอกปู่ “ดีแล้วพ่อ ปลาเผาพ่ออร่อยสุดๆ พรุ่งนี้ฉันจะกินอีก”

    “โฮ้ย เกาเหลาข้าทำไม่อร่อย มันต้องมีเครื่องใน ให้นังหนูมันไปซื้อที่ตลาดโน่น” ปู่แย้ง ทุกคนขำ หนูมาลีบอกปู่ว่า โรสจะกินปลาเผาไม่ใช่เกาเหลา ทันใดมีมอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าบ้าน น้อยตะโกนเรียก “ไอ้เรือง ไอ้เรืองใช่ไหมเนี่ย เฮ้ยเพื่อนรัก”

    โรสยิ้มแหยๆไม่ค่อยอยากเจอเพื่อนเท่าไหร่ วางค้อนเดินออกไปหา น้อยต่อว่ากลับมาไม่บอกกันบ้าง จะตามเพื่อนๆมากรึ๊บกันหน่อย โรสยิ้มเจื่อนๆ

    บ่ายนั้น เพื่อนชาย 5-6 คนมานั่งดื่มหน้าบ้าน แดงเริ่มเมา น้อยถามโรสว่ามางานกฐินใช่ไหม อวดว่าชัยไปทำงานที่เชียงใหม่ได้เงินมาร่วมทำบุญเป็นแสน เขาได้มาเท่าไหร่ โรสตอบอย่างลำบากใจว่า ไม่รู้ล่วงหน้าเลยไม่ได้เตรียมมา บอยซ่อมมุ้งลวดอยู่ห่างๆ เพื่อนคนหนึ่งท้วง

    “เฮ้ยน้อง ไม่ต้องทำเองหรอก จ้างช่างมาก็ได้ สร้างหลังใหม่เล้ย แถวนี้ต่อเติมหลังใหม่กันแทบทุกหลัง ไปทำงานที่กรุงเทพฯตั้งนาน ขยายบ้านให้พ่อแม่แค่นี้ สบายๆใช่ไหมวะ”

    เพื่อนอีกคนเสริม “ใช่ๆลูกสาวแกเป็นนักร้องแล้วไม่ใช่เหรอ ได้เงินมาเท่าไหร่วะนังหนู”

    โรสยิ้มแห้งๆ หนูมาลีช่วยตอบว่าแค่เข้าประกวดยังไม่ชนะ ยังไม่ได้เงิน แดงซึ่งเมาหนักลุกขึ้นโวยวาย “โฮ้ย พูดนั่นนี่อ้อมไปอ้อมมา ถามมันไปเลย ไอ้เรื่องที่พวกเราอยากรู้น่ะ”

    โรสหน้าเครียดสังหรณ์ใจถึงเวลาแล้วแน่ เพื่อนคนหนึ่งโพล่งขึ้น “ไอ้ตุ้ยมันบอกว่าเคยเจอแกที่พัทยา จริงเปล่าวะ” โรสถอนใจเพราะอดีตตอนอยู่อลิซคาบาเร่ต์ มีเพื่อนไปพบ “ไอ้ตุ้ยมันบอกเอ็งมีนมมีตูด เต้นยั่วผู้ชาย เอางี้ป่ะ งานสมโภชกฐิน มึงขึ้นเลย เต้นโชว์พวกกูหน่อย พวกกูอยากดูว่ามึงสวยแค่ไหน”

    เพื่อนอีกคนเตือนว่าหนูมาลีนั่งอยู่ แล้วลากเพื่อนที่เมาออกไป เพื่อนคนอื่นๆกร่อย โรสมองหนูมาลีที่หน้าเศร้าลงเพราะเป็นปมที่เธออายอยู่แล้ว

    ทองทายังง่วนกับการโทร.หาหนูมาลี ระหว่างที่แซนดี้ บรมและโยทะกาประชุมเรื่องอัลบั้มของเขา จู่ๆ ทองทาก็โพล่งขึ้นว่า วันนี้ตนมีธุระ ขอลางานสักอาทิตย์สองอาทิตย์ โยทะกางงร้องเรียก บรมร้องอ้าว...ตารางโปรโมตออกมาแล้ว ทองทาไม่ฟังใครเดินจ้ำๆออกไป

    ขณะที่โรส หนูมาลีและบอยมาช่วยงานโรงเรียน ครูสวยขอให้หนูมาลีขึ้นเวทีวันงาน ทำให้เพื่อนบางคนไม่พอใจ กลุ่มเพื่อนของโรสก็มองด้วยสายตาเหยียดหยาม บอยแปลกใจทำไมถูกมองแบบนั้น โรสว่าป่านนี้เพื่อนๆคงโพนทะนาทั้งหมู่บ้านเรื่องพวกเราแล้ว...ไม่ทันไร รถตู้แล่นมาจอด แคที่ก้าวลงมาในชุดขาว โบกมือบ๊ายบายคนขับรถ ทำให้เป็นจุดสนใจของคนทั่วไป บอยนึกได้รีบบอกว่า แคที่โทร.มาถาม พอรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่จึงตามมา

    แคที่เข้ามาถึงสาธยายว่า “รถทำบุญ 5 วัน 50 วัด ฉันเป็นเจ้าภาพเอง นี่ครบแล้วคืนนี้ เขาจะตีเข้ากรุงเทพฯ ฉันเลยให้เขามาส่งบ้านแก ฉันจะมาค้างกับแก”

    “โฮ้ย...สาธุ 50 วัด เข้ากะโหลกได้สัก 5 เม็ดไหม” โรสกระแนะกระแหน แคที่เบิ๊ดกะโหลกโรส “กะโหลกแกสักหน่อยไหมล่ะ”

    โรสถามจะอยู่ได้หรือบ้านนอกแบบนี้ แคที่หยิบหนังสือธรรมะออกมากล่าว...ความยินดีในธรรมย่อมชนะความยินดีทั้งปวง คนอื่นอยู่ได้ตนก็ต้องอยู่ได้...ท่าทางแคที่ทำให้คนที่มองมาซุบซิบหัวเราะ แคที่ยิ่งออกท่าเว่อร์ส่งจูบทักทาย โรสมองหน้าหนูมาลีรู้ว่าลูกอึดอัดใจ จึงบ่น

    “จะมาหาทีก็มาได้จังหวะจริงๆ มีเก้งมีกวางมีกะเทย ครบทั้งป่าเดียวกันเลยอีเจ๊เอ๊ย...”

    หนูมาลีเสริม แล้วยังมีลูกกะเทยอีกด้วย...พอดีมีช่างคนหนึ่งถือของเดินมา บอยเข้าไปช่วย เสียงแดงเพื่อนโรสตะโกนลั่น “เฮ้ย! อย่าให้มันแตะ เดี๋ยวเชื้อตุ๊ดติดทั้งหมู่บ้านหรอกมึง”

    ชาวบ้านพากันหัวเราะ ช่างคนนั้นจึงขอบคุณบอยแล้วถือของเดินหนีไป แคที่อดโวยไม่ได้ “อะไรยะ...พวกเราเป็นคนนะไม่ใช่เชื้อโรค”

    “ตอนแรกก็มีแค่ไอ้หนุ่ม นี่โผล่มาอีกคน สามคนใครเป็นผัวเป็นเมียวะ พวกกูงงไปหมดแล้วว่ะ” แดงตะโกนหัวเราะขบขัน

    โรสกำหมัดแน่น หนูมาลีสะกิดปราม โรสสงบอารมณ์ลงคิดแผนบางอย่าง “วันนี้แค่มาดูสถานที่ มีคนทำงานเยอะแล้ว พวกเรากลับดีกว่า ไว้ถึงงานเมื่อไหร่ ฉันจะมาใหม่แบบจัดเต็ม” บอยถามจะทำอะไร โรสกล่าวยิ้มๆ “เอ้า ก็ครูเขาบอกไม่ค่อยมีการแสดง เอาน่า วันนี้ยังไม่สนุก เอาไว้วันงานก่อน สนุกแน่” โรสเดินกอดคอแคที่กับบอยไป หนูมาลีก้มหน้าเดินตามอายๆ

    ooooooo

    โยทะกาคิดทบทวนวันที่เจอโรส เขาบอกว่ามาส่งข้าวจึงขอเบอร์โทร.ร้านโรสจากลูกน้อง แต่ลูกน้องบอกว่าวันนั้นไม่ได้สั่งอาหาร โยทะกาแปลกใจ เสียดายที่ไม่ได้ขอเบอร์โรสไว้

    ในขณะที่ปู่เชื้อกับย่าหงส์ดูทีวี มีการรีรันคอนเสิร์ต เห็นทองทาร้องเพลงบนเวที ปู่เชื้อชมว่านักร้องคนนี้หล่อ หนูมาลีมองเศร้าๆทันใด ทองทาลงรถที่หน้าบ้าน ปู่เชื้อขยี้ตาหย็อยๆ ย่าหงส์ถามตาเป็นอะไร ปู่บอกว่า คนในทีวีมันมาเดินอยู่โน่น หนูมาลีกับย่าหงส์หันมอง

    “พี่ทองทา!” หนูมาลีตะลึง รีบเดินออกมาหาด้วยความรู้สึกคิดถึงแต่ยังสับสนในใจ

    สองคนยืนมองตกอยู่ในภวังค์รัก ท่ามกลางเสียงเพลงของทองทาที่ดังแว่วมา ชายหนุ่มยื่นดอกกุหลาบให้ ทันใดมีรถตู้อีกคันแล่นมาบีบแตรดังลั่น ทั้งสองสะดุ้งความรู้สึกขาดผึง ซีโร่กับพิสมัยก้าวลงจากรถ ทองทาเซ็ง บอยกับโรสชะโงกหน้ามามอง โรสอุทาน

    “โฮ้ย...รถไฟมาชนกันถึงที่นี่ ชนกันหนัก ชนกลาง ภูเขา ชนกันมดลูกแตกแน่คราวนี้”

    บอยกับโรสเดินมาหาแคที่ที่กำลังเดินจงกรมอยู่ บอกให้หยุดเดิน ดูว่าใครมา แคที่เงยมองปลงๆ “การพลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ การพบเห็นสิ่งที่ไม่รัก ก็เป็นทุกข์ เพราะฉะนั้น ไม่ควรรักสิ่งใด...สาธุ” พูดจบแคที่เอานิ้วกรีดน้ำตา ดีดลงพื้น

    ซีโร่เห็นทองทา ถามเสียงเข้มมาทำไม ทองทาไม่พอใจถามหนูมาลีชวนซีโร่มาหรือ หนูมาลีอึกอักๆ ซีโร่ตอบแทนว่าแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่า

    หนูมาลีอยู่ที่นี่ ทองทาโกรธ เขวี้ยงดอกกุหลาบทิ้งเดินหนีไป โรสขัดใจที่ทองทาขี้งอนไม่เข้าเรื่อง เดินตามร้องเรียก

    “เฮ้ย จะไปไหน...มานี่ ไอ้ตัวดี หน็อย...” โรสลากทองทามาตุ๊ยท้องไม่ให้ซีโร่เห็น

    ทองทาหน้าเหวอทำตนทำไม โรสเข่นเขี้ยวถาม เคยหอมแก้มหนูมาลีใช่ไหม ทองทายิ้มแหยๆสารภาพว่าทำหนเดียว โรสต่อยท้องอีกครั้ง บอกอันนี้โทษฐานที่ขี้ใจน้อย แล้วบอกว่าหนูมาลีไม่ได้นัดซีโร่มา ทองทายิ้มออก พิสมัยหันมาเห็น ปรี่เข้าชี้หน้าโรส

    “นายคนนี้อีกแล้ว คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง นี่บ้านหนูมาลีไม่ใช่หรือ”

    ซีโร่หาว่าเป็นเฒ่าหัวงูคิดจะจีบหนูมาลี โรสทำหน้าเยาะ “เชอะ หนูมาลีชวนมา...ถ้าสนิทกันจริง ก็ต้องรู้สิว่าฉันเป็นเจ้าของบ้านนี้ เป็นพ่อหนูมาลี”

    ทั้งซีโร่และพิสมัยตกตะลึง ถามทำไมเรียกพ่อว่าพี่ หนูมาลียิ้มแหยๆ บอยตัดบทชวนทุกคนเข้าไปคุยต่อในบ้าน ซีโร่กลืนน้ำลายเอื๊อก...ซวยอีกแล้ว ด่าเขาเอาไว้เยอะ

    เข้ามาในบ้าน ซีโร่เปลี่ยนท่าทีเอาอกเอาใจโรสเป็นพิเศษ ปู่เชื้อกับย่าหงส์ถือเครื่องมือเดินมาทักทาย “เมื่อวานยังแก้ผ้าวิ่งเล่นอยู่เลย เฮอะๆหัวกระไดไม่แห้งซะแล้ว คุยกันไปนะ ปู่กับย่าจะไปเก็บผัก เดี๋ยวกินข้าวเย็นด้วยกัน”

    ปู่ชมว่าหล่อๆทั้งนั้น บอกโรสอย่าให้จีบหลานได้ง่ายๆ หนูมาลีหน้าเจื่อน โรสเสียงเข้ม “ถ่อกันมาถึงนี่ คงไม่ได้จะมาเซย์ไฮ ฮาวอาร์ยูทูเดย์กันหรอกใช่ไหม มีธุระอะไรกัน ว่ามาทีละคน”

    ซีโร่รีบบอกว่าตนคิดถึงหนูมาลี และหนูมาลีก็คงจะคิดถึงตนเช่นกัน...หนูมาลีไม่ตอบ ทองทาบอกว่าตนมาหาโรส โรสถลึงตาดุ จะปากแข็งทำไม ทองทา จึงหันมาสู้หน้า มองหนูมาลี

    “เอ้อ มาหาหนูมาลีครับ ผมบอกหนูมาลีไปแล้วว่าผมคิดยังไงกับเขา ผมอยากรู้ว่าเขาคิดยังไงกับผม”

    ...หนูมาลีสบตาทองทาใจสั่นหวิว

    โรสหันมาถามลูกสาว อยากให้ใครอยู่ อยากให้ใครไป หนูมาลีตกใจที่ต้องเลือก โรสแหว “เอ๊า! นังวันทองสองใจนี่ ถามออกมาได้ จะบอกวิธีเลือกให้นะ แก ต้องเลือกคนที่แกคิดถึงคนแรกเวลาที่แกเศร้า เพราะเวลาที่แกสุขมีคนมากมายอยู่กับแกอยู่แล้ว แต่เวลาที่แกเศร้านี่ล่ะ ใครที่แกนึกถึงทันที ต้องการคำปรึกษา คำปลอบใจจากใคร คนนั้นแหละ”

    หนูมาลีมองทองทา โรสสรุปทันที ทองทาชนะ ซีโร่โวยว่าหนูมาลียังไม่ทันเลือก แล้วออกตัว “ผมเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้หนูมาลีอยากเป็นนักร้อง หนูมาลีมาถึงตรงนี้เพราะผม ทุกอย่างชัดอยู่แล้วว่าเราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป...บอกคุณพ่อไปสิคะว่าหนูเลือกพี่”

    หนูมาลีอ้ำอึ้ง โรสโวย ติดอ่างขึ้นมาเชียว สมอง เฉื่อยฉับพลัน เพชรกับกรวดดูแป๊บเดียวก็รู้ มันยากตรงไหน บอยสะกิดโรสให้เวลาหนูมาลีไตร่ตรองบ้าง หนูมาลีเห็นด้วย บอยหันมาคุยเรื่องงานกฐินพรุ่งนี้ขอให้ทั้งทองทาและซีโร่อยู่ช่วยงาน ชาวบ้านคงดีใจ พิสมัยร้องยี้...งานวัด ทองทาบอกว่าตนยินดี ซีโร่ไม่ยอมแพ้จะอยู่ช่วยเช่นกัน โรสหมั่นไส้

    “เออๆ เดี๋ยวจัดที่นอนให้ตรงนอกชานนี่ล่ะ มีเพื่อนหน่อย” แกล้งทำเสียงตุ๊กแกร้อง

    พิสมัยกับซีโร่หน้าเสียขอตัวไปหาโรงแรมพักเอง โรสแอบยิ้มอย่างพอใจ

    ooooooo

    เห็นทองทาหายไป เบลพยายามโทร.หาไม่ได้ชักหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์ซ้อมเพลง นีน่ายุว่าตอนนี้คะแนนนำหนูมาลีกับน้อยหน่า ไม่ต้องซ้อมก็ได้ เบลจึงคิดหาจุดอ่อนมากำจัดน้อยหน่า

    คืนนั้นโรสกางมุ้งให้ทองทานอนนอกชาน ทองทา กลับชอบเพราะอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ โรสบอกในห้องนอนกันสามคนสนุกแน่คืนนี้ ทองทาทำหน้าตกใจ โรส หัวเราะ

    “บ้า พูดเล่น ตอนนี้เจ๊แกแก่กล้ามาก นี่ดีกว่าอกหักครั้งที่แล้วนะ ตอนนั้นนั่งนับลูกประคำอยู่โรงเจ...ปล่อยนางเพี้ยนสุดลิ่มสักพักเดี๋ยวก็หาย ไอ้ซีโร่เนี่ยสิวัวลืมตีน ไหนให้สัมภาษณ์ว่าเมื่อก่อนเป็นลูกจ้างร้านกาแฟ ล้างจานล้างห้องน้ำ ทิ้งขยะ ตอนนี้มาทำเป็นทนตุ๊กแกไม่ได้”

    ทองทากลุ้มใจที่หนูมาลีปฏิเสธตน โรสปลอบว่า แค่ตกใจที่คนคนหนึ่งเคยเป็นพี่สาวเพื่อนสาว จู่ๆวันหนึ่งมาบอกว่าเป็นผู้ชาย เธอหวงตัวจะตายเลยทำตัวไม่ถูก ทองทาติงที่เธอเปิดใจรับซีโร่ได้ง่าย...ระหว่างนั้น หนูมาลี เดินขึ้นมานั่งเล่นบนจุดชมวิวซึ่งอยู่หลังบ้าน นั่งถอนใจ เฮือกๆ ทองทาตามมานั่งข้างๆ เธอสะดุ้งขยับห่าง ทองทา ถามที่นี่เป็นที่ประจำหรือ เธอบอกที่ของทุกคน

    “สวยเนอะ ดาวเยอะมาก แทบจะจับได้เลย...มีวิว แบบนี้อยู่หลังบ้าน จะดิ้นรนเข้ากรุงเทพฯกันไปทำไมนะ”

    หนูมาลีมองทองทาที่ดูเป็นชายแท้อย่างไม่ชิน ตัดสินใจบอกไม่มีอะไรจะคุยด้วย ทองทาดักคอโรสบอกเธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไรกับตน ตนอยากให้คิดถึงระหว่างเราผ่านอะไรกันมาบ้าง

    “พี่ทองทาที่หนูเคยรู้จักคือคนที่หนูไว้ใจมากที่สุดจนสามารถนอนข้างๆและหลับสนิทได้อย่างสบายใจ แต่วันนี้พี่เป็นพี่ชายของคนที่จ้องทำลายหนู เป็นลูกเจ้าของสถานี และยังเป็นผู้ชาย หนู...หนู...เฮ้อ...” หนูมาลีอึดอัดใจ อย่างมาก

    ทองทาเริ่มเข้าใจ บอกให้หนูมาลีหลับตายื่นมือออกไป หนูมาลีทำตาม ปล่อยใจคิดถึงเสียงเพลง ทองทา เข้าสวมกอดด้านหลัง หญิงสาวสะเทิ้นอาย ทองทากระซิบข้างหู “เลิกสนใจได้ไหม ว่าพี่เป็นผู้หญิง เป็นเกย์หรือเป็นผู้ชาย แค่ถามตัวเองว่า เราสำคัญต่อกันมากขนาดไหน และถามตัวเองว่า เธอรู้สึกยังไงกับพี่” ทองทาหอมแก้มหนูมาลีอย่างอ่อนโยน

    หนูมาลีสะดุ้งใช้ศอกถองสีข้างเขา “ฮึ่ย...ยังไงพี่ก็ยังเป็นคนฉวยโอกาสในสายตาของหนู พี่โกหก พี่ไม่ยอมบอกความจริงเพราะอยากฉวยโอกาสใช่ไหมล่ะ” หนูมาลีสะบัดออกเดินหนี

    ทองทาตามถาม จะโกรธอะไรนักหนา คนที่น่าเข้าใจตนมากที่สุดคือเธอ ต้องการอะไรกันแน่ หนูมาลี หันมาบอกว่าต้องการคำขอโทษ สนุกมากหรือที่โกหกคนอื่น ทองทาเสียงอ่อยว่าไม่ได้ตั้งใจ แค่กลัวว่าระหว่างเราจะเปลี่ยนไป หนูมาลีโวยนั่นแหละที่เขาเรียกว่าฉวยโอกาส

    “เอาไว้ด่าพระเอกของเธอดีกว่า รู้ไหมเขาใช้เธอเป็นเครื่องมือสร้างข่าว เขาเห็นเธอเป็นแค่แฟนคลับโง่ๆ เอาไว้หลอกใช้เท่านั้น” หนูมาลีไม่เชื่อ ทองทาเคือง “เขาเป็นนักร้อง ทีมงานเป็นร้อยสร้างภาพคนดีให้เขา แต่ตัวจริงๆเป็นอีกอย่างหนึ่ง นี่ไงเขาถึงเรียกว่ามายา ...ระหว่างเราต่างหากที่เป็นของจริง เราเป็นครึ่งชีวิตของกันและกันมาตลอด จำได้ไหม” ทองทาจับมือหนูมาลี

    “อย่ามาแต๊ะอั๋งหนูอีก ต่อไปนี้หนูไม่ยอมแล้ว คนฉวยโอกาส” หนูมาลีหักมือเขาร้องโอ๊ย

    และแล้วเบลสืบรู้ว่าทองทาไปบ้านเกิดหนูมาลี โยทะกาแอบได้ยินเบลคุยกับเพื่อนสงสัยคิดจะก่อเรื่องอะไรอีก

    วันต่อมา หนูมาลีแปลกใจที่พ่อกับแคที่ไปไหนแต่เช้า มาเจอที่โรงเรียน แคที่บอกว่าออกไปหาซื้อของ พอดีเห็นครูชายเดินผ่านมาก็อุทาน...คุณพระ หนูมาลีดักคอนั่นครูพละไม่ใช่พระ ตกลงจะเข้าหาทางธรรมหรือหาครูพละ แคที่ตัดใจพึมพำ ความรักคือทุกข์ๆๆๆ หนูมาลีขำ

    ครูสวยหน้าบาน ท่าน อบต.ดีใจที่มีดาราดังอย่างซีโร่และทองทามาร่วมงาน ซีโร่สร้างข่าว ถ่ายรูปคู่กับหนูมาลีลงอินสตาแกรม หนูมาลีเริ่มเอะใจ ซีโร่บอกพิสมัยแจ้งข่าวไปเลยว่าตนมาเยี่ยมบ้านหนูมาลีเอาใจพ่อตาด้วยการขึ้นมินิคอนเสิร์ต

    ด้านย่าหงส์ ปู่เชื้อรบเร้าจะไปดูหนูมาลีร้องเพลง ย่าจึงยอมแต่งตัวพาปู่มาที่โรงเรียน...พิสมัยดีใจที่ข่าวซีโร่ได้ผล มีงานหนังสือติดต่อเข้ามาขอให้ซีโร่กับหนูมาลีถ่ายขึ้นปกคู่กัน ซีโร่บอกหนูมาลีดังแล้ว พรุ่งนี้กลับกรุงเทพฯพร้อมตน หนูมาลียิ้มแหยๆ...บ่ายวันนั้นเบลกับเพื่อนๆนั่งรถมาถึงบ้านหนูมาลี แปลกใจที่บ้านดูเงียบเชียบ เพื่อนบ้านบอกว่าทุกคนไปงานกฐินที่โรงเรียน

    บรรยากาศงานกำลังครึกครื้น ซีโร่กับหนูมาลีร้องเพลงคู่กันบนเวที ทองทามองอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ต้องฝืนยิ้มถ่ายรูปกับคนที่มาเที่ยวงาน บอยเข้าใจความรู้สึกถามว่าเลี่ยนอยู่ใช่ไหม ให้คอยดูการแสดงชุดต่อไป หายเลี่ยนแน่ ทองทางง...ในขณะที่โยทะกาตามเบลมา แปลกใจว่ามาหมู่บ้านเก่าตนทำไม ทันใดเสียงเพลงกระหึ่มขึ้น ทุกคนมองไปทางเวที แคที่ยืนประกาศ ต่อไปเป็นการแสดงยิ่งใหญ่อลังการดาวล้านดวง เชิญพบกับนายเรืองยศ อากาศดี ลูกหลานคนบ้านนี้ มีบางสิ่งที่จะบอกกับทุกคนด้วยการแสดงนี้...ทุกคนตะลึงเมื่อเห็นโรสในชุดอลังการออกมาโชว์คาบาเร่ต์ด้วยเพลงคนสู้ชีวิต เป็นการบอกทุกคนต้องสู้เพื่อการอยู่รอด เพื่อครอบครัว ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ครูสวยอึ้ง เบลกับเพื่อนๆอ้าปากค้าง โยทะกาแทบช็อกเมื่อมองมาบนเวที

    “พ่อของหนูมาลี ก็คือเธอหรือเรือง!”

    ทองทาเปรย ไม่แซ่บไม่ใช่โรส...ทันใด ย่าหงส์กับปู่เชื้อมาถึงเพ่งมองว่าใครแสดงบนเวที แล้วทั้งสองก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นว่าเป็นลูกชายตัวเอง พอการแสดงจบลงไม่มีเสียงปรบมือเพราะทุกคนยืนตะลึง โรสถอดวิก ดึงขนตาปลอมออกกลางเวที เผยให้เห็นชัดๆว่าตนคือเรืองยศ

    “ไอ้สิ่งที่คุณเห็นเมื่อกี้ คือสิ่งที่ฉันใช้ทำมาหากินเลี้ยงลูกจนโต สำหรับพวกคุณอาจจะตลกขบขัน แต่สำหรับฉันคือความภูมิใจ แต่ถ้าใครรู้สึกแปลกจนต้องโพนทะนาให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ ฉันจะบอกให้นะ...กูไม่แคร์” โรสชี้หน้าแดง น้อย ตุ้ย ที่นั่งรวมกับเพื่อนๆ

    ตุ้ยกับแดงโมโหด่ากลับว่าวิปริต แทนที่จะสงบเจียมตัว กลับแต่งตัวมาโชว์ คนแบบนี้ไม่ควรอยู่ในหมู่บ้านนี้ โรสโต้ที่แต่งให้ดูเพื่อบอกว่า ถ้ายังแยกเกย์กับกะเทยไม่ออก ไม่ควรด่าใครว่าตุ๊ด และที่สำคัญ ไม่ว่าตนจะเป็นอะไรก็เป็นคนธรรมดาไม่ใช่ตัวประหลาด แคที่ตบมือเชียร์อยู่ข้างเวที โรสประกาศว่าถ้าใครไม่อยากคบกับตนก็ไม่เป็นไร ต่อไปไม่ต้องมาเม้าท์เรื่องของตน น้อยที่ดูจะเข้าใจกว่าใครพยายามปรามตุ้ยกับแดงที่ยังเสียงดัง แดงชี้หน้าโรสว่าทำให้พ่อแม่ต้องอาย โรสหันมาเห็นหงส์กับเชื้อก็ตกใจ หนูมาลีน้ำตาปริ่ม ทองทาจับมือให้กำลังใจ

    “เข้มแข็งไว้ สายตาคนอื่นจะมองมายังไงก็ช่างตัวเราต่างหากที่รู้ว่าเราเป็นใคร ทำอะไรอยู่”

    ปู่เชื้อช็อกที่เห็นลูกเป็นกะเทยเป็นลมพับ โรสตกใจ ย่าหงส์ก้าวออกมาโต้แดงและตุ้ย

    “ใครบอกว่ากูอาย...ไอ้แดง ชีวิตอย่างมึงต่างหากที่น่าอาย กินเหล้างานการไม่ทำ ทิ้งลูกเมียให้ลำบาก มึงภูมิใจในความเป็นผู้ชายของมึงนักหรือ อย่าพูดถึงลูกผู้ชายเลยวะ ความเป็นคนยังไม่มี ไม่เหมือนลูกกู ทำงานสุจริต ส่งเงินมาให้พ่อแม่ ให้ลูกเรียนหนังสือ เป็นคนดีมีเมตตากับคนอื่นมาตลอดชีวิต แค่นี้ผู้ชายแท้ๆอย่างมึงก็ทำไม่ได้แล้ว”

    โรสน้ำตาคลอ ตุ้ยกับน้อยก้มหน้าไม่กล้าเถียง แดงยังเถียงใครบอกว่าตนทิ้งลูกเมีย ย่าหงส์ถุยใส่ เขารู้กันทั้งหมู่บ้าน แล้วหันมาด่าตุ้ย ไม่กล้ามาสู้หน้าเรืองยศ ตนบอกแทนได้เลยว่าให้เลิกคบ ตนกับลูกไม่ได้ขอข้าวใครกิน...ทองทากับบอยประคองปู่เชื้อให้หนูมาลีพาย่าหงส์กลับ

    เบลชอบใจบอกนีน่ากับยาหยีถ่ายภาพข่าวเด็ดเก็บไว้ คิดตีแผ่ให้หนูมาลีกระเด็นออกไป ด้านโยทะกาน้ำตาปริ่ม ยืนตะลึงเมื่อรู้ความจริงว่าหนูมาลีคือลูกสาวตน...หนูมาลีเดินเครียดมาเจอเบล นีน่าและยาหยี เบลเยาะหยันทันทีว่าหนูมาลีเทียบได้เท่าคนรับใช้ คนสวนบ้านตน อย่าคิดตีเสมอทองทา หนูมาลีเซ็งบอกว่าทองทากำลังจะกลับ เบลย้ำ

    “พี่ทองทาเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน ฉันไม่ยอมให้เธอแย่งไปง่ายๆ ถ้าไม่อยากเดือดร้อนเพราะคนบ้าอย่างฉัน ถอยห่างจากพี่ทองทาซะ”

    หนูมาลีถามมาเพราะเรื่องแค่นี้หรือ เบลกับพวกหัวเราะเยาะ ตอนแรกคิดว่ามาแค่นี้ แต่ตอนนี้มีอะไรมากกว่าที่คิด หนูมาลีเครียดรู้ว่าเบลต้องประจานเรื่องตนแน่...เบลกับพวกเดินมาเจอซีโร่กับพิสมัยจึงถากถาง ถ้าไม่อยากเป็นลูกเขยครอบครัวเกย์ให้ถอนตัวออกมาเพราะตนกำลังจะตีข่าวเรื่องพ่อหนูมาลีเป็นนางโชว์...ด้านปู่เชื้อช็อกเรื่องโรส นั่งซึมทำใจไม่ได้ ย่าหงส์เข้าใจลูก ให้กำลังใจว่าลูกเป็นลูกที่ดีไม่เคยทำเรื่องเดือดร้อน แค่นี้แม่ก็ภาคภูมิใจ โรสซาบซึ้ง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 20:14 น.