ข่าว

วิดีโอ



มหาหิน

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอคชั่น-โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ภูมิแผ่นดิน

กำกับการแสดงโดย: ทองก้อน ศรีทับทิม

ผลิตโดย: บริษัท โคลี่เซี่ยม อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: จิณณะ นวรัตน์,พิมพ์ปวีณ์ โคกระบินทร์

เคร่งและคนของผู้กำกับพงษ์แฝงตัวอยู่ในความมืดบริเวณบ้านป้าของชาดาหมายสังหารพวกหินให้หมดทุกคน!

แต่ไม่ง่ายอย่างที่มันคิด...หิน ฝน ลม และชาดาแม้ไม่รู้ตัวมาก่อนแต่ระมัดระวังตัวกันอยู่แล้ว เคร่งโดนหินฟาดด้วยไม้หน้าสามสลบเหมือด ส่วนคนอื่นๆโดนยิงตายหมด พอเคร่งฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ห้องสอบสวนภายในค่ายทหาร

ผู้พันสุรสีห์ให้โอกาสเคร่งพูดความจริงว่าพวกปลัดชัยกำลังจะทำอะไร เพื่อที่โทษหนักจะได้เป็นเบา แต่มันไม่ยอมปริปาก...เมื่อผู้กำกับพงษ์รู้ว่าเคร่งทำงานพลาดก็หงุดหงิดหัวเสีย ส่วนปลัดชัยกลัวเคร่งจะคาย

ความลับหากโดนสอบสวนอย่างหนัก สมเกียรติร่วมวงสนทนาอยู่ด้วย ถือโอกาสถามพวกเขาว่ากำลังจะทำอะไรกัน

ปลัดชัยยอมบอกเรื่องสร้างโรงงานผลิตอาวุธชีวภาพ สมเกียรติคาดไม่ถึง หลอกถามเพื่อเก็บข้อมูลไว้รายงานสารวัตรชัช แต่เมื่อเขาจะให้อาโปไปส่งข่าวเรื่องวันเวลาที่พวกปลัดชัยจะขนสิ่งของและสารเคมีมาทำอาวุธชีวภาพ กลับโดนจอปาลอบจับสังเกตโดยไม่รู้ตัว

อาโปนำกระดาษจดข้อความที่ได้จากสมเกียรติมาที่ห้องวิทยุเพื่อจะส่งข่าวไปยังทีมของสารวัตรชัช แต่ไม่สำเร็จเพราะจอปาขัดขวาง

จอปานำตัวอาโปมาให้นายพลเก้ายอดสอบสวนจนเขาต้องพูดความจริงว่าทำงานให้เจ้าหน้าที่ไทย จากนั้นจอปาก็ให้อาโปส่งข้อมูลที่ผิดไปให้สารวัตรชัช ส่วน

เขาจะไปชิงเอาของพวกนั้นมาตามคำสั่งของนายพลเก้ายอด

พวกสารวัตรชัชเชื่อตามข้อมูลที่ได้มา จึงเตรียม

พร้อมปฏิบัติการ แต่ก่อนวันลงมือทิมมาปรากฏตัวเพราะเป็นห่วงเกด โดยบอกตามตรงว่าตนลาออกจากตำรวจแล้ว เกดตกใจมากต่อว่าเขายกใหญ่

ลมกับหินรู้จากประดับว่าทิมไปหาเกด ต่างพากันเป็นห่วง และคิดว่าต้องรีบตามไปเพราะมีข่าวแจ้งว่าสมเกียรติกับอาโปขาดการติดต่อ...ลม หิน ฝน และชาดาจึงออกเดินทางกันทันที

ส่วนเคร่งที่โดนจับอยู่ในค่ายทหาร เขาได้รับความช่วยเหลือจากโสภณ นักการเมืองชื่อดังที่ทำทีเข้ามาดูหน้าคนขายชาติแล้วทำทีโดนเคร่งแย่งปืนจากเอวมาจี้เขาเป็นตัวประกัน บังคับให้ขับรถออกไปก่อนจะหยุดรถกลางซอยแล้วเปลี่ยนรถคันใหม่หลบหนีลอยนวลไปได้

ที่แท้โสภณคือนายใหญ่ตัวจริงที่ใครๆต่างพากันสงสัย เขาจะเดินทางมาพบพวกปลัดชัยในวันนัดรับส่งสารเคมีที่ทุกคนรอคอย

ooooooo

สมเกียรติกระวนกระวายที่อาโปหายตัวไป แต่ไม่กล้าถามใครเพราะกลัวผิดสังเกต ด้านนายพลเก้ายอดที่คิดจะตลบหลังพวกปลัดชัย เขาสั่งจอปาปล่อยตัวอาโปไปเพราะมีแผนการบางอย่าง

ในที่สุดโสภณก็มาปรากฏตัวที่ค่ายนายพล

เก้ายอดพร้อมกับเคร่ง ปลัดชัยแนะนำว่าท่านคือนายใหญ่ตัวจริง สมเกียรติรับรู้อย่างคาดไม่ถึง

ขณะที่ทุกคนสนทนากันอยู่นั้น อาโปหลบหนีออกจากค่ายไปเจอพวกเกดก่อนทั้งหมดจะพากันกลับมาที่เต็นท์บัญชาการ อาโปเล่าให้ทุกคนฟังว่า

“ผมถูกจับได้ แล้วหนีออกมา ตอนแรกเสี่ยสมเกียรติจะออกมาด้วย แต่...”

“แต่ทำไม...ทำไมพ่อฉันถึงไม่มาด้วย” ชาดาเร่งเร้าเพราะเป็นห่วงสมเกียรติ

“นั่นสิ ภารกิจมันจบแล้วนี่ เรารู้แล้วว่าพวกมันจะขนอาวุธชีวภาพมา”

“แต่มีนายใหญ่อีกคนนึงมา”

“นายใหญ่?” ลมทวนคำงงๆ

ทิมบ่นอุบ “อะไรกันนักหนาเนี่ย ยังมีโผล่มาอีกหรือ”

“พอจะรู้ไหมว่าเป็นใคร” หินถาม

“ไม่ครับ แต่รู้ว่าเป็นคนสำคัญมาก”

ระหว่างนี้หน่วยเหนือรายงานเข้ามาว่าเคร่งหนีออกมาได้ คนที่ช่วยออกมาคือท่านโสภณ สารวัตรชัชตกใจ พูดโพล่งขึ้น

“ท่านโสภณ นักการเมืองใหญ่น่ะหรือ”

“ตามรายงานบอกว่าใช่ครับ”

“หรือว่าจะเป็นนายใหญ่ในสมุดบันทึกหน้า

ที่หายไป” ลมคาดเดา ส่วนทิมฟันธงว่าใช่แน่นอน!

หลังจากนั้น ลม หิน และทิมออกมาคุยกันนอกรอบ หินคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเดินทางมาถึงจุดนี้ บวชอยู่ดีๆ เป็นมหาอยู่ดีๆ กลับต้องมาจับปืนไล่ล่าผู้ร้าย

“ก็ดีแล้วไง สมัยนี้ธรรมะใช้ปราบมารไม่ได้หรอก มันต้องตาต่อตา ฟันต่อฟัน”

“คนแบบนี้คุกขังมันไม่อยู่หรอก”

“นั่นสิ เพราะความโลภตัวเดียว”

“พรุ่งนี้เราต้องออกศึกอีกครั้ง...มา” ทิมยื่นมือมาตรงหน้าเพื่อนๆ สามหนุ่มจับมือกันเตรียมพร้อมปฏิบัติภารกิจครั้งสำคัญในวันพรุ่งนี้

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เรือขนาดกลางวิ่งมาตามลำน้ำ มีการขนของบางอย่าง  ด้านบนมีผ้าใบคลุมมาอย่างมิดชิด เป็นไปตามข้อมูลที่พวกสารวัตรชัชได้มา

สารวัตรชัชนำทีมเกด ทิม หิน ลม อาโป พร้อมตำรวจตระเวนชายแดนอีกหลายนายมาวางแผนการเข้าโจมตีบุกชิงสารเคมีผลิตอาวุธชีวภาพ อาโปยืนยันว่ามันจะเอาของมาขึ้นที่ท่านี้แน่นอน ตนได้ยินมากับหู

แต่เมื่อทุกคนบุกขึ้นไปบนเรือเปิดผ้าคลุมออกกลับไม่พบสิ่งของเหล่านั้น มีแต่สินค้าอุปโภคบริโภคเต็มไปหมด

อีกด้านหนึ่ง จอปาพากำลังทหารของเขามาซุ่มที่ป่าข้างทางมีถนนตัดผ่าน ทั้งหมดสวมชุดปฏิบัติการ คล้ายพวกสารวัตรชัช จอปาอธิบายกับลูกทีมว่า

“รถน่ากำลังจะมาถึง...ภารกิจคือสังหารคนใน

รถให้หมด อย่าให้รอดไปได้ และอย่าให้ของในรถเสียหาย”

ทุกคนรับทราบและเพ่งเล็งไปที่รถเป้าหมายเมื่อมันเคลื่อนใกล้เข้ามา เมื่อรถวิ่งถึงจุดโจมตี ทหารของจอปาราวสิบคนก็ล้มต้นไม้ขวางถนน

คนขับรถเบรกเอี๊ยด! จากนั้นพวกจอปาก็จู่โจมอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง รัวปืนใส่อีกฝ่ายตายหมดก่อนจะปีนขึ้นไปบนรถเปิดผ้าคลุมออก พบว่าเป็นสารเคมีจริงๆ จอปาพอใจ รถขับออกไปทิ้งไว้แต่ศพที่นอนเกลื่อนกลาด

ooooooo

ที่เต็นท์บัญชาการเจ้าหน้าที่ไทย บัดนี้เสียงปืนดังด้านนอกเหมือนมีคนมาโจมตี ฝนกับชาดาอยู่กับเจ้าหน้าที่ไม่กี่นาย ทุกคนหยิบอาวุธเตรียมพร้อม

นายพลเก้ายอดนั่นเอง เขานำกำลังบุกเข้า มาและสั่งให้พวกฝนวางอาวุธ...ทุกคนรู้ว่าสู้พวกมันไม่ได้แน่ จำต้องทำตาม

ทางด้านปลัดชัย ผู้กำกับพงษ์ และลูกน้องจำนวนหนึ่งที่มารอรับของอยู่ที่จุดผ่านชายแดน เมื่อเห็นว่าเลยเวลานัดหมายไปมาก ปลัดชัยเริ่มเครียด

“นี่เลยเวลานัดมาตั้งนานแล้วนะ ทำไมของยังไม่มาอีก”

ผู้กำกับพงษ์สีหน้าไม่ดีเหมือนกัน คาดเดา “หรือว่าจะเกิดเรื่อง”

“จะเกิดเรื่องได้ยังไง เรื่องนี้มีไม่กี่คนที่รู้”

“แต่ผมตงิดๆยังไงไม่รู้”

ปลัดชัยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทร.ตาม แต่รอนานไม่มีคนรับสาย

“มันชักยังไงแล้ว ลองไปดูตามทางซิ”

ทั้งหมดขึ้นรถออกไป ใช้เวลาไม่นานก็ไปพบศพที่พวกจอปายิงตายเกลื่อน

“เป็นแบบนี้ได้ยังไง”

“รถล่ะ รถไปไหน”

“ไม่มีรถ แสดงว่า...”

“เราถูกปล้น!” ผู้กำกับพงษ์ฟันธงอย่างเจ็บใจ

“หรือว่า...เป็นพวกมัน” ปลัดชัยนึกถึงพวกหินและลม...แล้วขบกรามแน่นด้วยความแค้น

ooooooo

กลุ่มของสารวัตรชัชพากันกลับมายังเต็นท์บัญชาการ พบศพตำรวจตระเวนชายแดนที่ถูกพวกนายพลเก้ายอดยิงตาย ทุกคนตกใจกระจายตัวกันตรวจสอบ ปรากฏว่าไม่รอดแม้แต่คนเดียว

“ทำไมเป็นแบบนี้”

เมื่อเข้าไปในเต็นท์ก็พบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีฝนกับชาดา...หินพบศพหนึ่งแต่งตัวไม่เหมือนเจ้าหน้าที่ไทย ตรวจสอบชั่วครู่ก็ฟันธงว่าเป็นทหารของนายพลเก้ายอด แสดงว่าพวกมันมาจับพวกเราไป

“จะลุยมั้ย” เกดถามทุกคน

หิน ทิม ลม ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าลุย! สารวัตรชัชจึงหันมาหาอาโป ถามว่าเราจะเข้าไปที่ค่ายนั่นได้ยังไง

“สบายมาก” อาโปตอบอย่างมั่นใจ

เวลาเดียวกันนั้น โสภณกำลังโมโหสุดขีดเมื่อรู้ว่าสารเคมีที่จะทำอาวุธชีวภาพถูกปล้นไป

“ไอ้บัดซบเอ๊ย มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”

ปลัดชัยและผู้กำกับพงษ์หน้าสลด ขณะที่สมเกียรติตั้งใจฟังเพื่อเก็บข้อมูล

“ผมก็ไม่ทราบครับ แต่พอไปถึงที่เกิดเหตุก็เห็นแต่ศพ”

“ฝีมือใคร”

ผู้กำกับพงษ์คาดเดาว่าอาจเป็นพวกสารวัตรชัช โสภณได้ฟังยิ่งไม่พอใจ ตวาดลั่น

“อาจจะงั้นหรือ ขอความแน่นอน ฉันไม่ชอบทำงานแบบคาดเดา”

“ผู้กำกับพงษ์พูดถูกแล้ว” เสียงนายพลเก้ายอดดังเข้ามาก่อนตัว ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว

“ว่าไงนะท่านนายพล เป็นฝีมือพวกนั้นจริงๆหรือ”

“ตามมา...จะให้ดูอะไร” นายพลเก้ายอดไม่ตอบคำถามแต่เดินนำออกไปยังจุดที่เคยคุมขังอาโป ซึ่งบัดนี้มีฝน ชาดา และตำรวจไทยถูกขังแทน

ทุกคนชักแถวเข้ามา สมเกียรติตกใจที่เห็นชาดาและฝน แต่เก็บซ่อนอาการเพื่อไม่ให้ใครสงสัย และยังคงเล่นละครต่อไปเพื่อความแนบเนียนเมื่อชาดาร้องเรียกเขาว่าพ่อ

“ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าพ่ออีกหรือ นังลูกไม่รักดี”

ฝนมองออกว่าสมเกียรติเล่นละคร จึงรับลูกบอกชาดาว่า “ไม่ต้องเรียกมันว่าพ่อหรอก คนมันไม่มีสำนึก ไม่กลับตัวกลับใจ”

ชาดาชะงักไปนิด แต่พอเห็นสายตาฝนที่พยายามส่งซิกก็เข้าใจ ปลัดชัยรำคาญตวาดฝนอย่าพูดมาก นายพลเก้ายอดจับตามองคนโน้นคนนี้ก่อนโยนความผิดให้พวกฝน

“พวกมันนั่นแหละเป็นคนไปปล้นรถสารเคมี...คง

ไม่ปฏิเสธนะ”

“ใช่ พวกเราไม่ยอมให้พวกแกมาบ่อนทำลายชาติหรอก ไอ้พวกสารเลว” ฝนด่ากราด

“ไม่ต้องพูดมาก ยิงมันทิ้งให้หมดเลย” ผู้กำกับพงษ์ สั่งเฉียบ โสภณเห็นด้วย สั่งเอาตัวสองสาวกับเจ้าหน้าที่ไทยออกมาประหารให้หมด

สมเกียรติตกใจรีบหาทางออก “เดี๋ยว! ถ้าฆ่าพวกนี้เราก็หมดโอกาสเอาของคืนน่ะสิ”

“เสี่ยหมายความว่ายังไง”

“ให้มันเอาของมาแลกกับคนของมันไปสิ”

“ก็ดี แล้วจะส่งข่าวมันยังไง”

ผู้กำกับพงษ์มองไปที่ตำรวจไทย “ให้ไอ้หมอนั่นไปแจ้งข่าวพวกมัน”

นายพลเก้ายอดลอบยิ้มเจ้าเล่ห์...เวลานั้นจอปาอยู่ในโรงรถที่ซุกซ่อนสารเคมีที่ปล้นมา เขาสั่งทหารเอาผ้าคลุมของในรถให้มิดชิดและห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด

ooooooo

เคร่งรู้จากปลัดชัยว่าสารเคมีถูกปล้นก็คิดเช่นเดียวกับคนอื่นๆว่าเป็นฝีมือพวกหิน จึงถามปลัดชัยว่าจะให้ตนไปจัดการพวกมันเลยไหม

“ไม่ต้อง พวกเราจัดการแล้ว ท่านโสภณสั่งงานนายแล้วใช่ไหม”

“ครับ ผมกำลังจะเดินทาง”

“นายไปเอาปืนที่คนของฉันตามที่อยู่นี้” ปลัดชัยยื่นนามบัตรให้ เคร่งรับมาและถามว่าจะลงมือเมื่อไหร่ “นายกฯจะมาเปิดงานงานหนึ่ง งานจะมีพิธีบนดาดฟ้าตึก นายไปจัดการเอารายละเอียดอื่นๆ คนของฉันจะบอกนายเอง”

เคร่งรับคำแข็งขัน...สมเกียรติแอบฟังอยู่หลังห้องพัก คิดหาทางออกสกัดพวกมันทำชั่ว

เมื่อโสภณกับเคร่งพร้อมเดินทางแล้ว โสภณฝากปลัดชัยช่วยดูทางนี้แล้วตนจะกลับมาพร้อมความสำเร็จ

ฝ่ายนายพลเก้ายอดมั่นใจว่าตัวเองเป็นต่อ ฟังจอปาเข้ามารายงานว่าเก็บของไว้มิดชิดด้วยรอยยิ้ม แต่พอจอปาถามว่าภารกิจจบแล้วใช่ไหม เขาตอบอย่างเจ้าเล่ห์ว่า

“ยัง...พวกมันปล่อย ตชด.คนนึงไปส่งข่าวเรื่องแลกตัวประกันกับของที่ปลัดชัยคิดว่าพวกนั้นปล้นไป”

“จะให้ทำยังไง”

“เอาคนไปตามเก็บพวกมันให้หมด จะได้ปริปากไม่ได้”

จอปาพยักหน้าเข้าใจแล้วกลับออกไป

ooooooo

 ในที่คุมขัง ชาดาบ่นเป็นห่วงสมเกียรติ กลัวพวกมันจับได้ แต่ฝนเชื่อว่าสมเกียรติมีไหวพริบไม่จนแต้มง่ายๆ

สักครู่มีทหารของนายพลเก้ายอดเข้ามาลากตัวเจ้าหน้าที่ไทยคนนั้นออกจากที่คุมขังเพื่อปล่อยตัวตามแผน พอเขาวิ่งคล้อยหลัง จอปาสั่งคนของตนแกะรอยไปห่างๆ

สารวัตรชัชยังมีสถานที่บัญชาการสำรองอีกแห่งที่มีเครื่องมือสื่อสารและอุปกรณ์ครบครัน เขาพาพวกหินไปดู ลมชื่นชม แต่หินท่าทางไม่ใส่ใจนัก ร้อนใจอยากรู้ว่าเราจะบุกเมื่อไหร่ อาโปบอกว่ากลางคืนเหมาะที่สุด สารวัตรชัชจึงให้ทุกคนเตรียมอาวุธให้พร้อม เราจะออกเดินทางตอนเย็น

ที่ค่ายนายพลเก้ายอด สมเกียรติหาทางมาพบชาดากับฝนในห้องคุมขังจนได้ เขามีเรื่องสำคัญต้องบอกให้รู้

“พ่อมาได้ยังไง พวกนั้นมันไม่สงสัยรึไง”

“ไม่มีเวลาแล้ว เอานี่ไป” สมเกียรติส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ชาดา “ทั้งหมดพ่อเขียนไว้ในนี้ พวกมันกำลังคิดก่อการใหญ่ พ่อต้องไปล่ะ แล้วจะหาทางช่วย”

สมเกียรติรวบรัดกลัวใครมาเห็น...ชาดาคลี่กระดาษออกอ่านแล้วตกใจ

“แย่แล้ว  พวกมันกำลังลอบสังหารนายกรัฐมนตรี”

“ถ้านายกฯตาย...รองนายกฯก็ต้องขึ้นแทน”

“แสดงว่ารองนายกฯนี่แหละตัวใหญ่จริง”

สองสาววิเคราะห์แล้วพากันตื่นตระหนก...

ผ่านไปไม่นาน เจ้าหน้าที่ไทยที่ได้รับการปล่อยตัวก็กลับมาบริเวณศูนย์บัญชาการสำรองของสารวัตรชัช แต่ไม่ทันได้พบใครสักคน จอปาที่นำทหารแกะรอยตามมาก็สาดกระสุน สั่งฆ่าทุกคนที่นี่ให้หมด

เสียงปืนทำให้พวกสารวัตรชัชตื่นตัว อาโปถูกสั่งให้คุมวิทยุสื่อสารไว้ ส่วนคนอื่นๆออกไปกราดยิงสู้กับพวกของจอปา

สารวัตรชัชเจอเจ้าหน้าที่ไทยคนนั้นจึงซักถามเรื่องราว ทั้งที่เสียงปืนยังดังไม่หยุด

“มันแกล้งปล่อยผม แล้วตามผมมา...พวกนั้นจับคุณฝน คุณชาดาไป มันบอกว่าให้ผมมาส่งข่าวให้สารวัตรเอาของที่ปล้นไปแลกตัว”

เกดสีหน้าแปลกใจ “ของที่ปล้น? เราไม่ได้ปล้นเสียหน่อย”

“แสดงว่าต้องมีคนปล้นไปจริงๆ”

“ที่ไม่ใช่เรา...”

ยังไม่ทันที่สารวัตรชัชกับหมวดเกดจะคุยต่อ ทิมตะโกนเข้ามาเสียงแข็ง

“จะคุยกันอีกนานมั้ย มาช่วยกันหน่อย”

สิ้นเสียงทิม ตำรวจไทยโดนยิงร่วงไปอีกนาย หมวดเกดกับสารวัตรชัชเคลื่อนตัวออกมาช่วยยิง ส่วนหินกับลมอยู่อีกมุมมองหน้ากัน ลมตัดสินใจในนาทีนั้น

“แบบนี้ไม่รอดแน่...ไปหิน ต้องบุกแล้ว”

หินพยักหน้ารับแล้ววิ่งอ้อมไปคนละด้านกับลม

ooooooo

สมเกียรติตัดสินใจลอบเข้ามาที่ห้องวิทยุ ใช้ปืนจี้ทหารของนายพลเก้ายอดให้เปิดหาคลื่นทหารไทย... ไม่นานนักก็สามารถสื่อสารกับอาโปที่เฝ้าอยู่ในเต็นท์บัญชาการสำรองของสารวัตรชัชได้

แต่จู่ๆนายพลเก้ายอดถือปืนตามเข้ามาจับได้ว่าสมเกียรติทรยศพวกปลัดชัย เข้ามาเป็นไส้ศึกให้ทางการไทย

“เสี่ยนี่แน่จริงๆ ไม่มีใครสงสัยเลย”

สมเกียรติทำใจดีสู้เสือ พลางเปิดเสียงวิทยุไว้ อาโป จึงได้ยินการสนทนานั้นด้วย

“นายพลเก้ายอด ฉันยอมให้พวกนี้ทำร้ายประเทศฉันไม่ได้”

“ฉันก็ยอมให้พวกมันมาสร้างโรงงานอาวุธชีวภาพในรัฐของฉันไม่ได้”

“พวกฉันปล้นอาวุธไปแล้ว ท่านไม่ต้องกลัว”

“ใครบอกว่าพวกเสี่ยปล้นล่ะ ฉันต่างหากที่เอามันไป”

“อ้าว...แล้วที่อาโปบอกพิกัดไปล่ะ”

“มันเป็นแผนของฉันทั้งนั้น”

“แล้วสารนั่นล่ะอยู่ที่ไหน” 

“อยู่กับฉันนี่แหละ...รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์” ขาดคำของนายพลเก้ายอด เสียงปืนดังเปรี้ยง!

อาโปได้ยินชัด เข้าใจว่านายพลเก้ายอดยิงสมเกียรติ จึงรีบออกไปรายงานสารวัตรชัช

ส่วนลมกับหินที่วิ่งอ้อมไปด้านหลังค่าย พวกเขาสยบจอปาลงได้ แล้วบังคับให้มันนำพาเข้ามาในค่ายเพื่อค้นหาสารเคมีร้ายแรงที่ปล้นมา แต่จอปาลูกเล่นพยายามส่งสัญญาณให้นายพลเก้ายอดรู้ ความโกลาหลจึงเกิดขึ้น

ooooooo

ทิมกับสารวัตรชัชแยกไปทางจุดที่ซ่อนสารเคมี ส่วนหิน ลม เกดพากันไปช่วยฝนกับชาดาในห้องขัง แต่โดนนายพลเก้ายอดกับทหารสกัดขัดขวาง

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวทำให้ผู้กำกับพงษ์และปลัดชัยเตรียมหนีเพราะแน่ใจว่าที่นี่ถูกพวกหินโจมตี แต่สองคนวิ่งออกมาเจอนายพลเก้ายอดกำลังสั่งจอปาให้เฝ้าโรงรถ เอะใจว่าที่นั่นมีอะไร แต่นายพลเก้ายอดไม่บอกเรื่องซ่อนสารเคมีไว้ บอกแค่ว่าเป็นที่เก็บอาวุธ

จนกระทั่งความจริงเปิดเผย ปลัดชัยและผู้กำกับพงษ์รู้ว่านายพลเก้ายอดตุกติกปล้นสารเคมีมาเก็บไว้ แน่นอนว่าสองฝ่ายต้องฆ่ากันเอง

นายพลเก้ายอดสั่งฆ่าทุกคนให้หมด แต่ตัวนายพลเองโดนปลัดชัยยิงตายคาที่ไปก่อน ส่วนสารวัตรชัช

โชคร้ายขณะต่อสู้กับจอปาแล้วสารเคมีร้ายแรงนั้นรั่วไหลเข้าสู่ร่างกายจนขาดใจตายไปพร้อมจอปา หมวดเกดรู้จากทิมก็เศร้าสลด

หลังจากสังหารนายพลเก้ายอดแล้ว ปลัดชัยกับผู้กำกับพงษ์วิ่งไปขึ้นรถเพื่อหลบหนีพวกหิน แต่ไปไม่รอดโดนลมวางระเบิดร่างของทั้งคู่แหลกเหลวพร้อมรถที่เหลือเพียงเศษเหล็กปลิวว่อน

เมื่อหมดผู้นำ ทหารของนายพลเก้ายอดที่เหลือ ต่างยอมจำนนทิ้งอาวุธ

“จบเรื่องเสียที” ทิมเอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อน

แต่สมเกียรติก้าวเข้ามาบอกทุกคนว่า “ยังหรอก... ต้องช่วยท่านนายกรัฐมนตรีก่อน”

 “เมื่อไหร่”

 “พรุ่งนี้เช้า”

 “จะไปยังไงทันล่ะ” ฝนร้อนใจ

 ลมมองไปมุมหนึ่งในค่ายก่อนเอ่ยว่า “ที่นี่มีเครื่องบินไม่ใช่หรือ”

 ทุกคนมองตามลมแล้วยิ้มอย่างมีความหวัง

ooooooo

เช้าวันถัดมา ณ ตึกแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ทุกคนกำลังรอการมาของนายกรัฐมนตรีที่จะมากล่าวเปิดงานสำคัญ...เสียงโฆษกประกาศว่า

“กราบเรียนท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ ขณะนี้ท่านนายกรัฐมนตรีกำลังเดินทางมาถึงแล้ว รออีกไม่กี่อึดใจเราจะทำพิธีเปิดศูนย์ปราบปรามทุจริตและคอร์รัปชันแห่งใหม่อย่างเป็นทางการครับ”

มุมหนึ่งในงาน โสภณแต่งกายรัดกุมพรางตัวเข้ามาปะปนกับฝูงชนเพื่อสังเกตการณ์ ส่วนบนดาดฟ้าตึกนั้นไอ้เคร่งกำลังเตรียมปืนยาวเพื่อลอบสังหารนายกรัฐมนตรีในขณะกล่าวเปิดงาน

หินไม่มีทางยอมให้มันทำอย่างนั้นสำเร็จแน่ เขาปรากฏตัวยับยั้งมันบนดาดฟ้า สองคนต่อสู้กันด้วย

มือเปล่า ฝ่ายลมจู่โจมสกัดโสภณที่พยายามเข้าถึงตัวท่านนายกฯจนได้

“หยุดนะท่านโสภณ ปล่อยท่านนายกฯเดี๋ยวนี้ แผนของท่านพังหมดแล้ว เราได้สารชีวภาพของท่านไว้หมดแล้ว”

“แผนฉันยังไม่จบ ถ้านายกฯตาย รองก็จะขึ้นแทน นั่นก็คือพวกของฉัน และตอนนี้ฉันกับนายกฯจะตายพร้อมกัน”

โสภณไม่ยอมสยบ ตั้งท่าจะยิงนายกฯก่อนที่จะยิงตัวเอง ทันใดกระสุนปืนพุ่งทะลุหน้าผากโสภณจนล้มลง

ทิมนั่นเองที่เป็นคนยิง!

ทางด้านหินกับเคร่งที่ต่อสู้กันบนดาดฟ้า ในที่สุดหินเอาชนะมันได้ เคร่งตกตึกลงมาตาย

ooooooo

เช้าอีกวัน ทิมเข้ามารายงานตัวในกองบัญชาการ เขาเซ็นเอกสารต่อหน้าผู้บังคับบัญชาด้วยความเต็มใจ

“ขอต้อนรับการกลับมาอีกครั้ง สารวัตรทิม”

“นี่ผมได้เลื่อนขั้นหรือครับ”

“ใช่ จากผลงานของคุณ เราจึงเลื่อนขั้นให้คุณเป็นพันตำรวจตรี”

“ขอบคุณมากครับ แต่ช่วงนี้ผมอยู่ในช่วงพักร้อน”

“ให้แค่เจ็ดวัน”

ทิมยิ้มพอใจ กลับออกมาเจอหมวดเกดยืนรออยู่ สองคนเดินคุยกันออกไป

“ได้ข่าวว่านายได้เป็นสารวัตร”

“เบื้องบนคงอยากให้ผมมาแทนสารวัตรชัช”

เกดหน้าเศร้าลงทันใด บอกว่าไม่มีใครแทนสารวัตรชัชได้

“คุณยังอยู่ในใจสารวัตรเสมอ แม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเขา”

“ฉันรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน”

“แล้วยังจะพอมีที่ให้สารวัตรคนใหม่บ้างไหม”

เกดมองหน้าเขานิ่งครู่หนึ่งก่อนตอบยิ้มๆ “มีให้ตั้งแต่ตอนเป็นผู้กองแล้ว ล้นใจเลยล่ะ”

ทิมดีใจมาก สวมกอดเธอแน่น...ฝ่ายชาดากับลมกำลังจะลงเอยกันต่อหน้าสมเกียรติ แต่ลมยังไม่วายลูกเล่นทำตัวเป็นนินจาจนชาดากระเง้ากระงอด

“หมดเรื่องเสียที ต่อไปนี้พ่อคงไม่หลงผิดอีกแล้ว ขอบคุณทางการที่ช่วยเหลือให้พ่อพ้นคดี”

“เป็นเพราะตัวพ่อเองนั่นแหละที่มีส่วนช่วยชาติเอาไว้”

“ต้องขอบใจลม พ่อมองเขาผิดไปถนัด”

“พ่อไม่ต้องพูดถึงนายคนนี้อีกนะ หายหน้าหายตาไปเลย คอยดูนะกลับมาจะไม่พูดด้วย ถ้าหาแฟนใหม่ได้จะรีบแต่งงานเลยด้วย”

ที่แท้ลมหายไปซื้อแหวนเพชรมาหมั้นชาดา หญิงสาว

เห็นแหวนก็ยิ้มแก้มปริ หายงอนเป็นปลิดทิ้ง

ด้านหินที่รักฝนมากและตั้งใจดูแลเธอตามที่ได้สัญญาไว้กับกำนันลอย เขามุ่งมั่นสร้างบ้านให้เสร็จเพื่อใช้เป็นเรือนหอ แม้ลมจะยกบ้านริมน้ำให้แต่หินไม่รับ จนฝนถึงกับออกปากว่า

“นายนี่ดื้อจริงๆ พี่ลมยกบ้านให้นายแล้ว นายยังมาสร้างบ้านอีก”

“บ้านนี้มันเป็นความตั้งใจของครอบครัวผม ผมจำเป็นต้องทำให้เสร็จ”

“แล้วใครจะมาอยู่”

“ก็ผมกับฝนไง เราจะอยู่ที่นี่”

“ไม่...ฉันจะอยู่บ้านฉัน” ฝนแกล้งอำ หินยิ้มกริ่มรู้ทัน บอกว่าถ้าไม่มาอยู่ก็จะฉุด “แน่จริงก็เอาสิ”

หินรับคำท้าทันที ปรี่มาอุ้มและบอกว่าจะอุ้มเจ้าสาวเข้าหอ พอเธอโวยวาย หินยิ่งอยากแกล้ง อุ้มเธอวิ่งไปรอบบ้าน แล้วหยอกล้อกันอย่างมีความสุข

ooooooo

–อวสาน–


ละครมหาหิน ตอนที่ 15(ตอนจบ) อ่านมหาหิน ติดตามมหาหิน ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย จิณณะ นวรัตน์,พิมพ์ปวีณ์ โคกระบินทร์ 1 ม.ค. 2513 07:00 2018-01-03T01:00:19+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ