ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เงารักลวงใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

นาวามาบ้านรัญญาแต่เช้าเพื่อจะพบข้าวหอม แต่รัญญาลงมาเจอเสียก่อน  เธอจึงขอคุยกับนาวาตาม ลำพัง

"ต่อไปนี้ข้าวหอมจะอยู่กับน้าที่นี่"

"อะไรนะครับ"

"ข้าวหอมเล่าเรื่องระหว่างเขากับเตชิตให้น้าฟังแล้ว รวมถึงเรื่องที่นาวาพาข้าวหอมหนีไปอยู่ด้วย นาวา นี่มันชีวิต คนนะ พวกเธอจะมาทำเป็นเรื่องสนุกทำเหมือนเล่นขายของไม่ได้ ถึงข้าวหอมจะเป็นแค่เด็กกำพร้าแต่เขาก็มีชีวิตจิตใจ"

"แต่ผมทำแบบนั้นเพราะข้าวหอมขอร้องนะครับ นายเต มันรังแกข้าวหอม จนข้าวหอมทนอยู่ด้วยไม่ได้ ผมถึงต้องยื่นมือเข้าไปช่วย"

"ในฐานะอะไร"

"เอ่อ...เพื่อนครับ"

"แต่เตชิตเป็นคู่หมั้นข้าวหอมนะ ข้าวหอมเขาเป็นผู้หญิงไม่ว่าเขาจะกระดิกตัวไปทางไหนเขาก็มีแต่เสียหายใน สายตาคนอื่นทั้งนั้น นี่ไง น้าถึงได้บอกว่าพวกเธอกำลังทำชีวิตคนคนหนึ่งเป็นเรื่องสนุก น้าขอตำหนิทั้งเตชิต แล้วก็นาวาด้วย... ตอนนี้คนที่ข้าวหอมไว้ใจคือน้า และน้าก็มั่นใจว่าน้ามีวุฒิภาวะ มากพอจะดูแลข้าวหอมได้เป็นอย่างดี เพราะฉะนั้น ต่อจากนี้ น้าจะเป็นคนดูแลข้าวหอมเอง   หวังว่านาวาคงจะเข้าใจและไม่ขัดข้องนะ"

"ครับ ผมเข้าใจ ถ้านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับข้าวหอม แล้วนายเตล่ะครับ มันจะยอมให้ข้าวหอมอยู่ที่นี่เหรอครับ"

"เรื่องนั้นนาวาไม่ต้องเป็นห่วง  น้าว่าน้าน่าจะคุยกับเตชิตได้"

หลังจากนั้นนาวากับข้าวหอมได้พบกัน นาวาแสดงความเป็นห่วงข้าวหอมอย่างจริงใจ ถามข้าวหอมว่าคิดยังไงถึงได้ หนีไปแบบนั้น

"ก็ตอนนั้นฉันคิดอะไรไม่ออกนี่คะ ฉันไม่อยากเห็นคุณกับคุณเตชิตต้องทะเลาะกันเพราะฉันอีก แล้วนี่คุณรู้ได้ ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่"

"รตีโทร.ไปบอกฉัน"

ข้าวหอมหน้าเสีย   รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที   "รตีโทร. บอกคุณ รตีคงไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่"

"ไม่ต้องคิดมากหรอก เมื่อกี้ฉันได้คุยกับน้ารัญ ฉันว่ารตีคงไม่กล้าหาเรื่องเธออีกแล้วล่ะ"

"แล้วนอกจากคุณแล้ว มีใครรู้อีกไหมคะว่าฉันอยู่ที่นี่"

"หมายถึงนายเตน่ะเหรอ" ข้าวหอมพยักหน้ารับ "เธอไม่เห็นจะต้องไปสนใจเลย ถึงมันจะรู้ แต่ถ้าน้ารัญออกหน้าแทน ยืนยันจะให้เธออยู่นี่ ฉันว่านายเตก็คงไม่กล้าทำอะไรหรอก เว้นแต่ว่าเธอเองจะอยากกลับไปอยู่กับนายเตอีก"

"ไม่ค่ะ ยังไงฉันก็จะไม่กลับไปอยู่กับคุณเตชิตอีก" ข้าวหอมรีบปฏิเสธ ทั้งที่ในใจนั้นแอบนึกถึงเตชิตอยู่เหมือนกัน

ส่วนรัญญาหลังคุยกับนาวาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รัญญาเดินทางไปพบโตมรที่บริษัท โตมรทักทายรัญญาด้วยความดีใจ พอได้ยินเธอบอกว่ามีธุระสำคัญ โตมรยิ่งยิ้มร่านึกว่ารัญญามาด้วยเรื่องรีสอร์ตที่นครนายก แต่กลายเป็นว่ารัญญาขอคุยเรื่องข้าวหอม

"ทำไมเหรอครับ เด็กนั่นไปสร้างปัญหาอะไรให้คุณรึเปล่า"

"เปล่าค่ะ แต่ฉันอยากจะขออนุญาตคุณในฐานะที่คุณเป็นผู้ใหญ่ของข้าวหอมก่อน ให้ข้าวหอมมาอยู่กับฉัน"

"ไปอยู่กับคุณ?"

"ใช่ค่ะ ฉันรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ แล้วอีกอย่างข้าวหอมยังเป็นแค่คู่หมั้นของเตชิต ข้าวหอมเองก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ฉันเลยอยากให้เขามาอยู่ด้วย หวังว่าคุณคงจะไม่ขัดข้องนะคะคุณโตมร"

"ไม่เลยครับ ถ้าคุณรัญเอ็นดูข้าวหอม ผมก็ดีใจกับ ข้าวหอมด้วย ดีซะอีก บ้านผมมีแต่ผู้ชาย ให้ดูแลเด็กผู้หญิงคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่"

"งั้นฉันถือเป็นคำตอบ ตกลงนะคะคุณโตมร"

"ครับคุณรัญ"

"อ้อ แล้วนี่เตชิตอยู่รึเปล่าคะ ฉันอยากจะคุยกับเขา ซักหน่อย"

"อยู่ครับ เดี๋ยวผมโทร.ตามให้นายเตมาที่นี่เลยดีไหมครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากคุยกับเตชิตแบบส่วนตัวมากกว่า"

โตมรชะงักไปด้วยสงสัยว่าจะคุยอะไรกัน...อีกครู่ต่อมา รัญญาและเตชิตได้พบกันภายในห้องรับแขกของบริษัท

"เธอคงยังไม่รู้สินะว่าตอนนี้ข้าวหอมมาอยู่ที่บ้านน้า น้าได้คุยกับเขาโดยบังเอิญ ก็เลยชวนเขามาอยู่กับน้า นี่พ่อของเตชิตก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร แล้วเธอล่ะ ว่ายังไง"

"ถ้าเขาอยากอยู่กับน้ารัญจริงๆ ผมก็ไม่ขัดข้องครับ"

"งั้นก็ดีแล้ว น้าจะได้บอกข้าวหอมให้สบายใจเรื่องนี้ ได้แล้ว อ้อ มีอีกเรื่องนึง ข้าวหอมเล่าเรื่องเหตุผลที่เขายอมหมั้นกับเธอให้น้าฟังหมดแล้วนะ"

"ครับ มันเกิดจากความคิดโง่ๆของผมเอง ที่อยากจะ เอาชนะข้าวหอมในตอนนั้น นี่เขาคงโกรธผมมากถึงได้เล่าให้น้ารัญฟัง"

"น้าว่าเป็นเพราะเขาไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครต่างหาก... เตชิต เธอคงไม่ใช่แค่อยากเอาชนะข้าวหอมอย่างเดียวหรอกใช่ไหม เธอรักข้าวหอมรึเปล่า" เตชิตอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไงดี รัญญาจับสีหน้าท่าทีเขาอย่างรู้ทัน "แค่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องน่าอายนะเตชิต บอกน้าได้ไหมว่าเธอรู้สึกยังไงกับข้าวหอม"

"ครับ ผมรักข้าวหอมครับน้ารัญ"

"รักแล้วทำไมทำกับเขาอย่างนั้นล่ะ ถ้าเป็นน้า การที่เรารักใคร เราควรจะทำดีกับเขา ดูแลเขา ให้เกียรติเขา ไม่ใช่ เอาชนะคะคานกันอย่างนี้"

"ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น แต่ตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วครับน้ารัญ ว่าผมทำผิดกับข้าวหอมจริงๆ แล้วผมควรจะทำยังไงดีครับ"

"ถ้ารู้ตัวว่าผิด ก็ต้องแก้ไขให้อะไรมันดีขึ้น ถ้าเธออยากได้ความรักจากข้าวหอม เธอก็ต้องเป็นฝ่ายให้เขาก่อน ซักวันข้าวหอมจะต้องเห็นความดีของเธอ เชื่อน้าสิ"

เตชิตนิ่งคิด รู้สึกคล้อยตามคำพูดของรัญญาเหมือนกัน... ฟากนาวาหลังได้เจรจากับรัญญาไปก่อนหน้านี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้น ภูผาเองพอรู้เรื่องนี้จากลูกชายก็ว่าข้าวหอมคิดถูกแล้วที่เลือกจะไปอยู่กับ รัญญา เพราะยังไงรตีก็เป็นเพื่อนข้าวหอม แล้วรัญญาก็เป็นคนดี

"อีกอย่าง แกกับนายเตจะได้เลิกแย่งตัวข้าวหอมกันซักที"

"ผมเองก็สบายใจครับพ่อที่เห็นข้าวหอมอยู่กับน้ารัญ แต่ผมติดอยู่นิดหน่อยก็ตรงรตีนี่แหละ"

"ทำไม หนูรตีเป็นยังไงเหรอ"

"พ่อยังไม่รู้จักเขาดีพอ   ความจริงรตีไม่ได้ดีอย่างที่ใครเห็นนะครับ ผมรู้จักเขาตั้งแต่อยู่บ้านทอฟ้า เขามีแต่หาเรื่องรังแกข้าวหอมตลอด"

"แกคิดมากเกินไปรึเปล่า พ่อว่าตอนนี้รตีเขามีแม่ดีๆอย่างรัญญาอบรม เขาคงไม่เป็นอย่างนั้นแล้วล่ะมั้ง"

"ก็ขอให้เป็นอย่างที่พ่อพูดแล้วกันครับ ถ้าข้าวหอมอยู่ที่นั่นแล้วสบายใจ ก็จะได้ไม่ต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว"

ooooooo

เช้าวันใหม่ รัญญาชวนยุวรินทร์ไปหาภูผา แต่ เพราะความรีบร้อนทำให้รัญญาลืมนาฬิการาคาแพงระยับ เอาไว้ที่บ้าน หลังจากทั้งคู่ออกไปได้ครู่เดียว เตชิตก็หอบดอกไม้ตั้งใจมาง้อขอโทษข้าวหอม แต่ข้าวหอมกลับไม่ยอมรับ ทั้งยังว่าให้ด้วยอย่างระแวง

"ถ้าคุณคิดจะมาพาตัวฉันกลับไป ฉันขอบอกเลยว่าฉันจะไม่กลับไปกับคุณเด็ดขาด"

"ใครบอกว่าฉันมารับเธอ ฉันแค่แวะมาเยี่ยมเธอต่างหาก แล้วฉันก็ตั้งใจจะมาขอโทษเธอด้วยที่เคยล่วงเกินเธอ แต่ต่อไปฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ถ้าเธอไม่เต็มใจ ฉันจะไม่บังคับเธออีก ไม่ใช่แค่ตอนนี้ แต่ฉันหมายถึงตลอดไป เธออภัยให้ฉันได้ไหมข้าวหอม"

เตชิตส่งสายตาเว้าวอน ข้าวหอมใจสั่น ตั้งตัวไม่ติดกับการแสดงออกของเตชิตที่เปลี่ยนไปจากเดิมลิบลับ...รตียืนมอง จากระเบียงห้องตัวเองมายังทั้งคู่ด้วยความเจ็บใจ

"แกน่าจะตายให้มันพ้นๆชีวิตฉันตั้งแต่แรก ไม่รู้รอดมาได้ยังไง" ว่าแล้วรตีจะลงมาเอาเรื่องข้าวหอม พอดีมังกรโทร.เข้ามาเสียก่อน รตีจำใจรับสายเพราะรู้ตัวว่าเป็นรองมังกรอยู่หลายขุม

"ไงจ๊ะที่รัก หายไปเลยนะ ลืมไปแล้วรึไงว่าต้องเอาเงินมาให้พี่สามแสน"

"ยังไม่ลืม แต่ยังไม่มีโอกาสขอแม่"

"ไม่มีโอกาสอะไร เธอน่ะลูกเศรษฐีหมื่นล้านไม่ใช่เหรอ กับเงินแค่นี้จะต้องหาโอกาสอะไรนักหนา"

"นี่...พี่มังกร เงินสามแสนนะไม่ใช่สามบาท พี่มังกรก็หัดรอซะบ้างสิ"

"แต่ฉันรอไม่ไหว ฉันต้องการเงินตอนนี้ แล้วก็เดี๋ยวนี้ด้วย ถ้าเธอไม่มีปัญญาขอเงิน เธอก็ต้องไปขโมยของบ้านนั้นมาให้ฉัน ระดับแม่เธอมันต้องมีแก้วแหวนเงินทองแพงๆอยู่แล้ว ฟังนะ ถ้าคืนนี้ฉันไม่ได้เงินมาใช้หนี้ รับรองว่าเธอโดนเฉดหัวออกจากบ้านหลังนั้นแน่" มังกรพูดจบก็กดวางทันที รตีสีหน้าเริ่มเครียด กลัวมังกรจะทำจริง...

ภูผาพารัญญากับยุวรินทร์ที่แวะมาหาออกไปทานกลางวันนอกบริษัท รัญญาจึงสบโอกาสปรึกษาภูผาเรื่องที่โตมรชวนเธอลงทุนปรับปรุงรีสอร์ตที่ นครนายก

"รีสอร์ตนครนายก ที่โตมรปล่อยร้างไว้น่ะเหรอ"

"แล้วที่นี่ไม่ได้เป็นของบริษัทคุณเหรอคะ"

"อ๋อ เปล่าหรอก มันเป็นของโตมรคนเดียว แต่จริงๆเขาเคยเสนอให้ผมลงทุนร่วมกับเขานะ แต่ผมเห็นว่าโปรเจกต์ของบริษัทมีเยอะแล้ว ก็เลยต้องพับไป"

"แล้วอย่างนี้คุณภูผาว่าจะคุ้มต่อการลงทุนไหมคะ เพราะดูเหมือนรตีเขาชอบมาก เลยมาขอแม่เขาให้ลงทุนร่วมด้วย"

"ผมเองก็เห็นด้วยกับโตมรนะที่จะปรับปรุงที่นี่ขึ้นใหม่ เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวใกล้กรุงเทพฯ เพียงแต่กว่าจะถอนทุนคืนอาจจะต้องใช้เวลานิดนึง ขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะว่าจะยอมให้เงินจมกับที่นี่รึเปล่า"

"เรื่องเงินฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะ เพราะถ้าลูกทำแล้วมีความสุข ฉันก็พอใจแล้ว"

"งั้นผมว่า คุณคงมีคำตอบในใจคุณแล้วล่ะรัญ"

"ไม่ใช่แค่ความสุขของลูกอย่างเดียวนะคะ ฉันเองกำลังคิดว่าถ้ารตีเรียนจบก็อยากหาอะไรให้ลูกทำ อีกอย่างตอนนี้ข้าวหอมก็มาอยู่กับฉัน เผื่อว่าทั้งสองคนจะได้ช่วยกันดูแลรีสอร์ตนี้ คุณทราบใช่ไหมคะ ว่าตอนนี้ฉันเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของข้าวหอม"

ภูผาพยักหน้ายิ้มๆ เห็นด้วยกับรัญญาทั้งเรื่องอุปการะข้าวหอมและเรื่องงานที่คิดจะทำเพื่ออนาคต ของลูก

ooooooo

เตชิตกับนาวาเดินสวนกันตรงลานจอดรถบริษัท ทั้งคู่ไม่ได้หยุดทักทายกันแต่อย่างใด...เตชิตถูกโตมรตามตัวเข้ามาพบด่วน ด้วยเรื่องรีสอร์ตที่จะลงทุนกับรัญญา ซึ่งเขาเตรียมเอกสารในส่วนของเตชิตไว้ให้เรียบร้อยแล้ว แต่ทำไมเตชิตยังไม่กระตือรือร้น

"ตกลงแกจะเอายังไง ฮึ"

"ผมก็จะทำตามที่พ่อสั่ง แต่พอดีช่วงนี้มีเรื่องยุ่งนิดหน่อย"

"เรื่องอะไรจะไปสำคัญเท่างานของฉัน อ้อ แล้วนี่แกคุยกับคุณรัญเรื่องเด็กนั่นแล้วใช่ไหม"

"ครับ ตกลงว่าข้าวหอมจะอยู่กับน้ารัญ"

"ดี มันไปจากบ้านนี้ซะ จะได้ไม่ต้องอยู่ขวางหูขวางตาฉัน เผื่อหนูรตีมาที่นี่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องแกกับเด็กนั่น"

"เกี่ยวอะไรกับรตีด้วยครับ ผมว่าพ่อเลิกที่จะจับคู่ผมกับเขาซักทีเถอะ เพราะยังไงผมก็ไม่มีทางคิดอะไรกับรตี"

"แกน่ะมันโง่ไอ้เต ผู้หญิงดีๆรวยๆไม่ชอบ ไปสนใจทำไมเด็กกำพร้าจนๆ"

"เรื่องของความรักมันห้ามกันไม่ได้หรอกพ่อ ผมว่าพ่ออย่าพยายามเลย เพราะมันไม่มีประโยชน์"

เตชิตหันหลังให้พ่อด้วยความโมโห โตมรเบ้หน้าหมั่นไส้ลูกชาย พึมพำในคอว่า มันไม่มีประโยชน์กับแก แต่มันมีประโยชน์กับฉัน...

ด้านรตี เมื่อถูกมังกรขู่เข็ญจะเอาเงินตั้งสามแสน รตีไม่มีทางเลือกแอบขโมยนาฬิกาของรัญญาไปให้ถึงห้องเช่า แต่ก่อนหน้าที่จะมาถึง รตีได้สั่งซื้อยาเสพติดจากวัยรุ่นคนที่เคยเอามาส่งมังกร แล้วรตีก็เอาทั้งนาฬิการาคาแพง และยาให้มังกรเสพ ผ่านไปสักพักมังกรก็มีอาการเคลิ้มเบลอยา จากนั้นรตีหลอกพามังกรขึ้นไปชมวิวบนดาดฟ้าแล้วผลักมังกรตกลงมาตายคาที่อย่างเลือดเย็น และก่อนกลับยังเอามือถือที่มังกรถ่ายคลิปฉาวของเธอกับเขามาทำลายด้วยการขับรถทับจนแหลกละเอียด

รัญญากับยุวรินทร์กลับมาถึงบ้านไม่เห็นรตี ถามแจงก็รู้แต่ว่าออกไปข้างนอก ไม่รู้ไปไหน รัญญานึกขึ้นได้เรื่องนาฬิกา จึงชวนยุวรินทร์ขึ้นไปช่วยหา แต่หาจนทั่วก็ไม่พบ พอรตีกลับมาจึงเรียกมาถาม รตีปฏิเสธอย่างมีพิรุธ แต่รัญญาไม่ได้ใส่ใจ ได้แต่บอกให้ลูกไปอาบน้ำนอน เพราะดึกมากแล้ว

เช้าขึ้นรัญญายังพยายามหานาฬิกาดูอีกที ระหว่างนี้ ยุวรินทร์แต่งตัวสวยปิ๊งมาชวนรัญญาไปตลาดหุ้น เธออยากลองเล่นหุ้นดูบ้าง รัญญาเลยต้องยุติการหานาฬิกาไว้ก่อน ทั้งที่ค้างคาใจเหลือเกินว่ามันหายไปไหน...สองเพื่อนซี้ออกมาเจอเตชิตตรงหน้าบ้าน เตชิตมาพร้อมดอกไม้เพื่อง้อขอโทษข้าวหอมอีกแล้ว ซึ่งรัญญาทราบดี จึงรีบบอกเตชิตว่าหนูข้าวหอมอยู่หลังบ้าน...เมื่อข้าวหอมเห็นเตชิต เธอทำท่าจะเดินหนี เตชิตเผลอตัวคว้าแขนเธอไว้ แต่แล้วต้องรีบปล่อยมือเพราะเห็นสายตาเย็นชาของข้าวหอม

"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

"มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ"

"นี่เธอยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอข้าวหอม"

"ฉันไม่ได้โกรธคุณ แต่ฉันเกลียดคุณต่างหาก"

"มันไม่มีทางไหนที่จะทำให้เราดีต่อกันได้บ้างเลยเหรอ"

"ไม่มีค่ะ เพราะฉันไม่เคยคิดว่าคุณดีต่อฉันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

"เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วนะข้าวหอม" เตชิตมองหน้าข้าวหอมด้วยสายตาวิงวอน รตีแอบมองมาจากมุมหนึ่ง เห็นดังนั้นรีบก้าวเข้ามาขัดจังหวะ ที่สุดเตชิตเลยต้องลากลับ จากนั้นรตีชวนแกมบังคับข้าวหอมให้ไปเป็นเพื่อนออกกำลังกายที่สปอร์ตคลับ โดยรตีสั่งให้แจงจัดเตรียมเสื้อผ้าและรองเท้าเผื่อข้าวหอมด้วย พอรตีออกรถไปแล้ว แจงนึกได้ว่าลืมรองเท้าของรตี เลยลนลานจะเอาไปให้ เป็นเวลาที่รัญญากับยุวรินทร์กลับมาเจอพอดี รัญญาจึงจะเอาไปให้ลูกสาวเอง เพราะความจริงแล้วแจงไม่รู้จักสปอร์ตคลับ แต่ที่ทำท่าจะไปก็เพราะอารามกลัวความผิด แล้วจะถูกรตีเล่นงานขนานใหญ่

ooooooo

หลังจากกำจัดมังกรผู้กุมความลับของตนเองไปแล้วหนึ่งคน รตียังมีแผนกำจัดลูกสาวตัวจริงของรัญญาเป็นรายต่อไป...รตีพาข้าวหอมไปยังสปอร์ตคลับแล้วคะยั้นคะยอให้เปลี่ยนชุดลงไปว่ายน้ำในสระด้วยกัน ทั้งที่ข้าวหอมพยายามปฏิเสธเพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็น ซึ่งเรื่องนี้รตีก็รู้อยู่แก่ใจตั้งแต่อยู่บ้านทอฟ้าแล้ว

รตีอ้างว่าอยากสอนข้าวหอมว่ายน้ำ เผื่อวันหนึ่งวันใดเกิดตกน้ำจะได้ช่วยเหลือตัวเองได้ ข้าวหอมกลัวแต่ก็ไม่กล้าขัดใจรตี เพราะรตีเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว...พอสบโอกาสพาข้าวหอมออกไปกลางสระซึ่งน้ำลึก รตีก็ปล่อยมือทิ้งข้าวหอมให้จมลงก้นสระ แล้วตัวเองว่ายกลับมามองผลงานอยู่ขอบสระ โดยไม่รู้ว่าช่วงนี้รัญญาเดินมาเห็นพอดี

รตีพอเห็นรัญญาวิ่งเข้ามาอย่างตกอกตกใจก็แสร้งทำเป็นห่วงข้าวหอม พุ่งตัวดำลงไปช่วยขึ้นมาขอบสระ รัญญาลนลานกอดร่างหมดสติของข้าวหอมด้วยความรักและเป็นห่วง พลางถามรตีว่าเกิดอะไรขึ้น รตีตอบหน้าตาตื่นว่า ข้าวหอมจมน้ำ...

รัญญารีบปฐมพยาบาลจนข้าวหอมเริ่มรู้สึกตัว ขณะที่รตีกังวลแทบแย่ ไม่แน่ใจว่ารัญญาเห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้หรือเปล่า...รัญญาดีใจมากดึงข้าวหอมขึ้นมากอดแน่น

"ข้าวหอม...ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว"

"คุณน้ารัญ..."

"น้าคิดว่าหนูจะเป็นอะไรไปซะแล้ว ใจน้าแทบสลายเลยรู้ไหม"

รตีมองภาพสองแม่ลูกที่แท้จริงรักและห่วงใยกันก็ยิ่งโกรธ จ้องข้าวหอมด้วยสายตาริษยาและเกลียดชัง ยุวรินทร์ ที่นั่งรอรัญญาอยู่ตรงล็อบบี้เพิ่งจะออกมาเห็น พอรู้ว่าข้าวหอม

จมน้ำ ยุวรินทร์แสดงความห่วงใย แล้วยังพูดออกแนวตำหนิรตี นั่นยิ่งทำให้รตีเจ็บแค้นข้าวหอมยิ่งขึ้นไปอีก

"ตกลงยังไงเนี่ย ข้าวหอมว่ายน้ำไม่เป็นแล้วออกไปที่น้ำลึกๆให้จมน้ำทำไม"

ข้าวหอมเหลือบมองรตี แล้วได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร ยุวรินทร์หันมาเห็นสีหน้ารตีให้นึกแปลกใจ

"ฝน เธอพาหนูข้าวหอมไปหาอะไรอุ่นๆดื่มก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"

"เดี๋ยวรตีพาข้าวหอมไปเองก็ได้ค่ะ"

"ให้น้าฝนพาไปนั่นแหละ แม่อยากจะคุยกับหนูตามลำพังหน่อย"

วัวสันหลังหวะอย่างรตีใจหายวาบ ค่อยๆเดินตามรัญญาไปมุมหนึ่ง

"เล่าให้แม่ฟังได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นในสระว่ายน้ำนั่น"

"คุณแม่ก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าวหอมจมน้ำ แล้วรตีก็เป็นคนดำลงไปช่วยข้าวหอมขึ้นมา"

"แล้วรตีจะอธิบายกับแม่ยังไง ที่ข้าวหอมว่ายน้ำไม่เป็น แต่กลับไปจมอยู่ตรงน้ำลึกกลางสระอย่างนั้น"

"ก็รตีหวังดี อยากให้ข้าวหอมว่ายน้ำเป็นเร็วๆนี่คะ"

"รตีเลิกโกหกแม่ซักทีได้ไหม อย่าให้แม่ต้องพูดเลยว่าแม่เห็นอะไร"

รัญญาเสียงเครียด รตีชะงัก แล้วแกล้งโมโหกลบเกลื่อนความผิด

"แล้วคุณแม่เห็นอะไรคะ คุณแม่พูดมาสิคะว่าเห็นอะไร"

"แม่ก็เห็นรตีมองข้าวหอมจมน้ำ โดยไม่คิดที่จะช่วยขึ้นมาน่ะสิ"

"คุณแม่หาว่ารตีจงใจทำร้ายข้าวหอมเหรอคะ"

"แม่ไม่ได้คิดขนาดนั้นนะรตี แม่แค่รู้สึกว่ารตีแกล้งข้าวหอมแรงเกินไป นั่นมันชีวิตคนนะลูก ลูกไม่ควรเล่นอะไรที่มันเสี่ยงต่อชีวิตคนอื่นอย่างนั้น"

"รตีไม่ได้แกล้งข้าวหอมนะคะคุณแม่ รตีแค่กำลังตกใจ เลยไม่ทันได้คิดลงไปช่วยข้าวหอม คุณแม่ไม่รู้หรอกว่าข้าวหอมต่างหากที่ดึงรตีจมน้ำไปด้วย รตีก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกันนะคะ แต่คุณแม่กลับไม่ห่วงรตีเลยซักนิด"

"จริงเหรอรตี...แม่ไม่รู้เลยจริงๆ แม่คิดว่า..."

"ใช่สิคะ ในสายตาคุณแม่ รตีคงเป็นคนที่เลวมาก คุณแม่ถึงอยากได้คนที่แสนดีอย่างข้าวหอมมาเป็นลูกแทนรตีไงคะ"

"รตี...ไม่ใช่นะ"

"เอาสิคะ อยากได้เขามาเป็นลูกมากนักก็เชิญ ไม่ต้องมาสนใจรตีแล้ว" รตีแสดงท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจเหลือประมาณ วิ่งหนีออกไป รัญญาใจหายรีบวิ่งตามง้อลูก แต่รตีไม่เหลียวหลังมาฟัง พอเห็นข้าวหอมวิ่งตามมาอีกคน รตียิ่งตอกย้ำประชดรัญญา

"นั่นไงคะ ลูกสาวคนดีของคุณแม่มาแล้ว คุณแม่ไม่ต้องมาสนใจรตีหรอกค่ะ กลับไปโอ๋ข้าวหอมต่อเถอะ"

รัญญาหันมองข้าวหอม รตีฉวยจังหวะนี้เปิดประตูรถขึ้นไปสตาร์ต รัญญาหันกลับมาเคาะกระจกเรียกรตี ถามรตีว่าจะไปไหน...รตีกดกระจกลงแล้วตะเบ็งเสียงตอบอย่างฉุนเฉียว

"รตีจะไปตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คุณแม่จะได้รับข้าวหอมมาเป็นลูกสมใจไงคะ"

ว่าแล้วรตีขับรถพรืดออกไปทันที รัญญาลนลานไปยังรถตัวเอง คนรถจะขับให้แต่รัญญาขอกุญแจขับไปเอง...ขณะขับไล่กันไปบนถนนนั้น รตีเหลือบมองกระจกหลัง แล้วสบถอย่างสะใจ

"ดูซิว่ากลับไปคราวนี้ยังจะกล้าพูดเรื่องรับนังข้าวหอมมาเป็นลูกอีกไหม"

รัญญาขับรถไล่ตามรถรตีด้วยสีหน้ากังวลและรู้สึกผิด แต่เมื่อรถของรัญญามาถึงทางแยกที่รถรตีแล่นผ่านไปแล้ว มีรถคันหนึ่งแล่นออกมาจากซอยตัดหน้ารถรัญญา รัญญากรีดร้องพร้อมกับหักหลบทำให้รถไปชนเสาไฟฟ้าอย่างแรง ร่างรัญญาอัดกระแทกกับพวงมาลัย เลือดออกจากปากและจมูกแดงฉาน รตีชะลอรถพลางมองกระจกมองหลังเห็นรถรัญญาอัดเข้ากับเสาไฟฟ้าจอดแน่นิ่ง...ถึงกับกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด

"คุณแม่!!"

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.