ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมร้าย เกมรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ยาซะหาทางเจอกับชมพูแพรตามลำพัง ไปดักเธอที่ลานจอดรถ ทำเป็นเอากระเป๋าสตางค์คืนให้ ชมพูแพรขอบใจแล้วจะไป ยาซะรีบเรียก ชมพูแพรนึกได้เอาเงินให้บอกว่าเป็นสินน้ำใจ

“ผมไม่ขอเป็นเงินแต่ขอเป็นคำถามสักข้อได้ไหมครับ” เมื่อได้รับอนุญาต ยาซะถามว่า “ที่คุณให้ผมไปตามหาสามีของน้องสาวคุณ เพราะคุณแอบชอบคุณชาร์ลใช่ไหม”

ชมพูแพรตกใจมากที่ยาซะล่วงรู้ถึงความในใจของตน แต่ทำเป็นไม่เข้าใจ ยาซะเผยท่าทีอย่างเป็นต่อว่า

“คุณไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ผมมาคิดๆดูแล้ว ผมกำลังร้อนเงิน ผมจะช่วยคุณ แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าความลับของคุณจะแตก เพราะเงินปิดปากผมได้เสมอ ตัดสินใจได้เมื่อไหร่โทร.หาผม”

ก่อนเดินออกไป ยาซะนึกได้หันมาพูดกับเธอว่า “อ้อ... แล้วที่ผมพูดว่า “คุณเป็นพี่สาวที่แสนดี” ผมขอถอนคำพูด”

ท่าทีและคำพูดเชิงคุกคามของยาซะ ทำให้ชมพูแพรคิดหนัก

ooooooo

คืนนี้ สายชลได้รับข่าวร้ายว่า คุณพ่อเขาหัวใจวายตอนนี้อยู่ในห้องไอซียู สายชลสั่งสหัสให้หาตั๋วเครื่องบินไปอเมริกาให้ตนเร็วที่สุด และบอกพิสมัยกับเพลินตาให้เตรียมตัวด้วย

ดึกคืนนี้ เขาโทร.บอกฟ้าลดาว่า พรุ่งนี้จะบินไปอเมริกา ขณะนั้นเป็นเวลาตีหนึ่งเขาอยู่ที่สนามบินแล้ว เขาขอร้องเธอว่า

“รอผมกลับมานะครับคุณฟ้า ผมมีเรื่องสำคัญมาก ต้องคุยกับคุณ”

สายชลวางสายไปแล้ว ฟ้าลดายังงุนงงกับคำพูดของเขา

รุ่งเช้า เมื่อฟ้าลดาบอกชมพูแพรว่า สายชลเดินทางไปอเมริกาเมื่อคืนนี้ เพราะคุณพ่อป่วยหนัก ชมพูแพรไม่พอใจที่สายชลบอกฟ้าลดาแต่ไม่บอกตน ฟ้าลดาชี้แจงแทนว่า

“คุณชาร์ลบอกว่าโทร.หาพี่แพรไม่ติดค่ะ ก็เลยโทร.หาฟ้าแทน”

หลังจากนั้น ชมพูแพรโทร.หายาซะบอกว่า “ฉันตัดสินใจได้แล้ว”

ooooooo

ยาซะเริ่มแผนของตนทันที เช้านี้ไปดักพบฟ้าลดาที่ลานจอดรถออฟฟิศฟิล์มแฟลช จู่โจมเข้าไปนั่งในรถฟ้าลดาทันทีที่เธอจอดรถ ฟ้าลดาตกใจจะหนีออกจากรถ ถูกยาซะจับไหล่ไว้ เธอตกใจถามว่า “แกต้องการอะไร”

“จำผัวตัวเองไม่ได้เหรอ”

ฟ้าลดาผงะ เมื่อยาซะยื่นหน้าเข้าหา เธอผลักมัน แล้วรีบลงจากรถ วิ่งไปชนเจมส์อย่างแรง พอเห็นเจมส์ฟ้าลดาก็โล่งใจ แต่พอหันมองไปข้างหลังอีกที ยาซะหายไปแล้ว เจมส์ถามฟ้าลดาว่าเป็นอะไร

หลังจากรู้เรื่อง เจมส์โทร.ถาม รปภ.ปรากฏว่ากล้อง วงจรปิดเสีย เจมส์เสนอว่าเราไปแจ้งความไว้ก่อนดีไหม ฟ้าลดาได้แต่พยักหน้า ยกกาแฟดื่มหน้าเครียดจัด

ยาซะยังดำเนินแผนขั้นต่อไป ด้วยการแอบเข้าไปในบ้านหลังเล็กของฟ้าลดาไปนั่งรอเธออยู่ในห้องรับแขก ฟ้าลดามาเจอเธอตกใจมาก คว้าไม้เบสบอลเตรียมสู้ร้องขู่ “แกเข้ามาได้ยังไง อย่าเข้ามา!”

“เธอเป็นเมียฉัน ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า”

ฟ้าลดาปฏิเสธว่าตนไม่เคยเห็นหน้ามันมาก่อน ยาซะบอกให้มองให้ดีๆ แล้วใช้จังหวะเผลอพุ่งเข้าแย่งไม้เบสบอล รวบตัวเธอไว้ เมื่อฟ้าลดาตะโกนขอความช่วยเหลือ มันเอามืออุดปาก ถูกเธอกัดจนมันปล่อย ฟ้าลดารีบวิ่งออกไป เจอหมอวัฒนาเข้ามาพอดี ยาซะเห็นท่าไม่ดีรีบหนีออกไปทางด้านหลัง หมอวัฒนาตามไปแต่ไม่ทัน

เมื่อกลับมา หมอถามฟ้าลดาว่าเกิดอะไรขึ้น ฟ้าลดาเล่าอย่างตื่นกลัวว่า

“ฟ้าไม่รู้ค่ะ เมื่อเช้าผู้ชายคนนี้ก็มาหาฟ้าที่ออฟฟิศ แล้วเขาก็บอกว่าเขาเป็น...เป็น...สามีของฟ้า”

หมอเสนอว่าบอกเรื่องนี้ให้ชมพูแพรรู้ดีไหม ฟ้าลดาขอไว้ก่อน เพราะช่วงนี้รู้สึกพี่สาวจะเครียดๆ ตนไม่อยากไปเพิ่มปัญหาให้อีก

“แต่นี่มันเป็นเรื่องใหญ่นะฟ้า ผู้ชายคนนั้นมาหาฟ้าถึงสองครั้งในวันเดียว พี่ว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ”

ooooooo

คืนนี้เอง หมอวัฒนาก็เล่าเรื่องนี้ให้ชมพูแพรฟัง เธอทำเป็นไม่สนใจติงว่าคงเป็นพวกโรคจิตมากกว่า

หมอถามว่าถ้าไม่ใช่ล่ะ เพราะฟ้าลดาเคยมีสามีมาก่อน บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นสามีของฟ้าลดาจริงๆก็ได้ บอกว่าเราน่าจะบอกเรื่องนี้ให้น้องรู้

“ไม่ค่ะ แพรจะไม่บอก และพี่หมอเองก็ห้ามบอกยัยฟ้าเหมือนกัน เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกนะคะ” ชมพูแพรตัดบท แต่หมอยังเป็นห่วง เธอยืนยันว่า “แพรจะจัดการเรื่องนี้เอง ขอบคุณพี่หมอมากนะคะที่เป็นห่วงน้องสาวแพร”

หมอวัฒนานิ่งอึ้งไปกับน้ำเสียง คำพูด และท่าทีที่ห่างเหินของคนรัก

ส่วนฟ้าลดา ยังสับสนว้าวุ่นและตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ป้าเนียมเห็นว่าเธอยังไม่ได้ทานอาหารเย็น จึงทำข้าวต้มมาให้ ฟ้าลดาถามป้าเนียมว่า หลังจากตนเจออุบัติเหตุทางเรือ ตนรักษาตัวที่โรงพยาบาลกระบี่นานไหม

ป้าเนียมอึ้งไปนิดหนึ่ง เพราะชมพูแพรเคยสั่งห้ามป้าเนียมพูดเรื่องนี้ ป้าจึงตอบกว้างๆว่า นานหลายเดือน แล้วย้อนถามว่าถามทำไมหรือ

“ไม่มีอะไรค่ะ อยู่ดีๆ ฟ้าก็นึกขึ้นมาได้ แต่ก็นึกภาพตัวเองตอนรักษาตัวที่กระบี่ไม่ออก มันเหมือนฟ้าไม่มีความทรงจำช่วงนั้นเลย”

ป้าเนียมมองฟ้าลดาที่ก้มหน้าทานข้าวต้มด้วยสีหน้าไม่สบายใจ แต่แหวนที่รู้เรื่องนี้มองป้าเนียมอย่างสงสัยว่า ทำไมบอกฟ้าลดาไปอย่างนั้น

ป้าเนียมรีบไปรายงานชมพูแพรว่าฟ้าลดาถามอะไรและตอบไปอย่างไร ชมพูแพรบอกว่าตอบไปอย่างนั้นดีแล้ว แต่ถ้าต่อไปฟ้าลดายังสงสัยอะไรอีกให้มาถามตนโดยตรง

เมื่อป้าเนียมออกไปแล้ว ชมพูแพรยิ้มอย่างพอใจที่แผนของตนเริ่มเป็นผลแล้ว

แต่เรื่องไม่จบแค่นั้น เพราะแหวนจอมสาระแน อดใจไม่ได้ ทำทีกลับไปเก็บถ้วยชาม แล้วบอกฟ้าลดาว่า

“ก่อนคุณฟ้าไปเรียนเมืองนอก แหวนได้ยินคุณแพรคุยกับป้าเนียมค่ะ คุณแพรพูดถึงเกาะอะไรสักอย่าง...อือม์...อ๋อ เกาะมินค่ะ เกาะมิน คุณแพรกำชับป้าเนียมว่าไม่ให้บอกคุณฟ้า อะไรทำนองนี้แหละค่ะ”

ฟ้าลดาฟังแล้วอึ้ง จนรุ่งเช้าเธอจึงถามชมพูแพรที่โต๊ะอาหารว่ารู้จักเกาะมินไหม ชมพูแพรไม่ตอบแต่กลับย้อนถามว่า ถามทำไม ฟ้าลดาจึงเล่าให้ฟังว่า

“ฟ้าเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขาบอกว่าเขาเป็นสามีของฟ้า”

ชมพูแพรวางช้อนทันที ตัดบทว่าเรื่องนี้ตนรู้จากหมอแล้ว อย่าไปสนใจดีกว่า ผู้ชายคนนั้นคงเข้าใจผิด

“พี่แพรปิดบังอะไรฟ้าอยู่ใช่ไหมคะ พี่แพรบอกฟ้ามาเถอะ ฟ้ามั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวกับฝันร้ายที่ฟ้าฝันถึงบ่อยๆแน่”

ชมพูแพรแกล้งทำเป็นลำบากใจที่จะพูด ฟ้าลดา

กุมมือพี่สาวมองอย่างอ้อนวอน ชมพูแพรทำเป็นลำบากใจมาก ยอมรับว่าตนโกหกน้อง แล้วเล่าให้ฟังว่า

“หลังจากเรือล่ม ฟ้าหายตัวไป พี่ออกตามหาฟ้าอยู่นาน จนกระทั่งมีคนเจอฟ้าอยู่ที่เกาะมิน ฟ้าแต่งงาน มีสามีที่นั่น คนพวกนั้นหลอกฟ้า ไม่หวังดีกับฟ้า พี่ต้องรีบพาฟ้ากลับมารักษาตัว และเพราะการรักษา ก็เลยทำให้ฟ้าลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่เกาะมิน”

ฟ้าลดาตะลึงอึ้ง นึกไม่ถึงว่านั่นคือชีวิตของตัวเองที่ผ่านมา ความสดใสร่าเริงที่มีหายวับไปจากชีวิตทันที...

เมื่อกลับมาที่บ้านหลังเล็ก ฟ้าลดาเข้าห้องนํ้า รู้สึกขยะแขยงตัวเอง เปิดฝักบัวรดตัว ถูทั้งตัวอย่างแรงเหมือนจะขัดล้างคราบสกปรกนั้นให้หมดไปจากตัว

ooooooo

บ่ายวันนั้นเอง ชมพูแพรก็นัดพบยาซะ ยื่นซองเงินให้ บอกว่า “ทำได้ดีมาก”

ยาซะถามว่าแน่ใจหรือว่าวิธีนี้จะทำให้น้องสาวเธอไปจากที่นี่ เธอบอกว่ามั่นใจ แล้วเดินกลับไป ยาซะมองตามพูดอย่างย่ามใจว่า “แผนของคุณจบ แต่ของผมยัง!”

แล้วบ่ายวันนี้เอง ยาซะก็โทรศัพท์ไปหาฟ้าลดาขณะเธอนอนเปลญวนครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้มกับเรื่องราวที่ถาโถมเข้ามา

ยาซะนัดเธอไปที่สนามเด็กเล่น พยายามจะเข้าใกล้ ฟ้าลดาถอยห่างอย่างระวังตัว พูดอย่างไม่หายตื่นกลัวว่า

“ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร สิ่งที่เกิดขึ้นที่เกาะมิน ฉันทำไปโดยไม่รู้ตัว ตอนนั้นฉันความจำเสื่อม ฉันถึงทำอะไรลงไปโดยไม่คิด”

ยาซะพูดอย่างพอใจว่าตนรู้ ฟ้าลดาถามว่าแล้วยังกลับมาทำไม ต้องการอะไร

“รู้สึกที่รักอยากจะลืมเรื่องของเราจังเลยนะจ๊ะ”

“ฉันต้องการลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

“คุณต้องการลืมเรื่องราวทุกอย่างที่เกาะมินจริงๆเหรอ” ยาซะพูดเสียงดังอย่างจงใจ ฟ้าลดาตอบอย่างหนักแน่นว่า

“จริง ฉันต้องทำยังไง แกถึงจะไม่มายุ่งกับฉันอีก” ยาซะเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาถูกัน ฟ้าลดารู้ทันทีว่ามันต้องการเงิน ถามว่า “ต้องการเท่าไหร่ ฉันจะเซ็นเช็คให้”

ยาซะยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจกับแผนการง่ายๆของตน

ooooooo

เมื่อกลับถึงโรงแรมจิ้งหรีดที่มันพักอยู่ ยาซะโยนเงินที่ได้จากชมพูแพรลงบนที่นอน ทิ้งตัวลงนอนแล้วหยิบเงินมาโปรยใส่หัว หยิบเช็คที่ฟ้าลดาเซ็นให้ขึ้นมาจูบ พูดไปหัวเราะไปอย่างสะใจ

“รวยแล้ว ไอ้ยาซะ ฮ่าๆๆๆ”

แต่พอลุกขึ้นมองตัวเองในกระจก เห็นรอยแผลเป็นจากมีดที่ถูกสายชลเอามาจ่อ มันคำรามหน้าเหี้ยม

“ไอ้สายชล! แกต้องได้รับการชดใช้!”

ฟ้าลดาตัดสินใจขอชมพูแพรกลับไปอเมริกา บอกว่าอยากขออยู่กับตัวเองสักพัก ชมพูแพรพูดอย่างแสนรักว่า ถ้าทำให้น้องสาวคนเดียวของตนมีความสุขก็ตามใจน้อง ส่วนเรื่องการเป็นพรีเซ็นเตอร์สายการบินนั่นไม่เป็นไรตนจะบอกชาร์ลเอง ถามว่าจะไปเมื่อไหร่

“ฟ้าได้ตั๋วกลับอเมริกาวันพรุ่งนี้ค่ะ”

ชมพูแพรนิ่งไปอย่างสะใจ ดีใจ ที่แผนการของตนสำเร็จแล้ว

เมื่อเพื่อนๆที่ฟิล์มแฟลชรู้ ทุกคนต่างเสียดาย แต่ก็ให้กำลังใจกันว่า ลาพักร้อนคงจะได้เจอกัน

ooooooo

เพราะมีงานด่วนต้องกลับมาเซ็น กอปรกับไมเคิลอาการดีขึ้น ทั้งยังมีพิสมัยกับเพลินตาคอยดูแลอยู่ สายชลจึงกลับเมืองไทย เขาปรารภกับสหัสว่ามีเอกสารด่วนมากมาย คืนนี้คงได้กลับบ้านเที่ยงคืนแน่ บอกสหัสให้กลับไปพักเสียตนดูแลตัวเองได้

เมื่ออยู่ตามลำพัง สายชลโทร.เข้ามือถือฟ้าลดา แต่ติดต่อไม่ได้ จึงค้นหาเบอร์บ้าน โทร.ไปเจอป้าเนียม ป้า

บอกว่า ฟ้าลดาไม่อยู่ ออกไปกับชมพูแพร แหวนได้ยิน ถามป้าเนียมว่าทำไมบอกสายชลไปอย่างนั้น ทั้งที่รู้ว่าฟ้าลดาจะไปอเมริกาพรุ่งนี้แล้ว ถูกป้าเนียมดุว่าไม่ใช่เรื่องของพวกเรา แหวนจำต้องเงียบไปอย่างขัดใจ

ooooooo

เย็นนี้เอง ยาซะไปหาสายชลที่ออฟฟิศ สายชลชะงัก ถามว่ารู้ได้ยังไงว่าตนอยู่ที่นี่ ยาซะเอามือถือที่อัด เสียงการคุยกับฟ้าลดาที่สนามเด็กเล่นเปิดให้สายชลฟัง

พอสายชลฟังจบ ยาซะบอกว่านางฟ้าจำทุกอย่างได้หมดแล้ว สายชลไม่เชื่อ บอกว่าทุกอย่างเป็นแผนของยาซะ

“ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจำทุกอย่างได้ แล้วเขาจะตามหาฉันทำไม แกอย่าลืมสิว่าฉันเป็นคนพาฟ้าลดากลับไปให้ พี่สาวเขา นางฟ้าของแกเอาเงินปิดปากฉัน ไม่ให้บอกใครว่าเกิดอะไรขึ้นที่เกาะมิน เพราะเขาต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีแก”

สายชลไม่เชื่อ ยาซะจึงเอาเช็คที่ฟ้าลดาเซ็นยื่นให้ดู บอกว่าเธอเซ็นเช็คให้เพื่อให้ตนลืมเรื่องทั้งหมดเสีย ท้าสายชลว่าเอาคลิปเสียงไปตรวจได้เลยว่าเป็นเสียงของฟ้าลดาจริงหรือเปล่า เห็นสายชลมีท่าทีลังเลมันทำสงครามจิตวิทยาอีกว่า

“ถ้าแกไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไร ฉันขอแนะนำให้แกรีบไปหานางฟ้าของแกซะ เพราะตอนนี้นางฟ้าของแกกำลังจะโบยบินไปจากแกอีกครั้งแล้ว ฮ่ะๆๆๆ” ยาซะผลักสายชลให้พ้นทางแล้วเดินหัวเราะเยาะไป

สายชลตัดสินใจ โทร.หาสหัส บอกว่าจะส่งคลิปเสียงไปให้เช็กด่วนที่สุดว่าเป็นเสียงที่แต่งขึ้นรึเปล่า พลางขับรถออกไป

ooooooo

คืนก่อนเดินทาง ชมพูแพรมองดูกระเป๋าเดินทางของน้องแล้วทำหน้าใจหาย รำพึงว่าเหมือนสามปีที่แล้วเลย ที่ตนต้องมาส่งน้องไปเมืองนอก บอกน้องด้วยน้ำเสียงที่แสดงความรักอย่างที่สุดว่า

“จำไว้นะฟ้า ปัญหาของฟ้า คือปัญหาของพี่ ฟ้าไม่มีความสุข พี่ก็ไม่มีความสุข ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นอดีต มันเป็นแค่ความทรงจำ แต่พี่สาวคนนี้จะรักและดูแลฟ้าตลอดไป เวลาจะเป็นตัวเยียวยารักษาทุกอย่างให้น้องเองนะจ๊ะ”

ฟ้าลดาโผเข้ากอดชมพูแพรร้องไห้ออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ

“ต่อจากนี้ไป น้องสาวของพี่จะได้เจอแต่เรื่องดีๆเชื่อพี่นะจ๊ะน้องรัก”

ชมพูแพรลูบหัวน้องอย่างอบอุ่นอ่อนโยน แต่สีหน้าและแววตาที่แนบอยู่กับแก้มของน้องนั้น เต็มไปด้วยความร้ายกาจสะใจที่ได้เฉดฟ้าลดาออกไปพ้นทางของตน

ooooooo

หลังจากสหัสเช็กคลิปเสียงและบอกสายชลว่าเป็นเสียงของฟ้าลดาจริง ทั้งยังเชื่อว่าฟ้าลดาจำเรื่องระหว่างเขากับเธอได้แล้ว สายชลเจ็บปวดแทบจะหมดแรง เขากำพวงมาลัยแน่นขณะขับรถกลับบ้าน

สายชลตรงไปที่บ้านหลังเล็ก เห็นชมพูแพรกำลังจะกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ เขาหลบคอยจนเธอเข้าบ้านไปแล้วจึงออกมามองไปที่บ้านหลังเล็กอย่างหมายมาด

สายชลเข้าไปในบ้านหลังเล็ก ฟ้าลดากำลังดูตั๋วเครื่องบินและพาสปอร์ตอยู่  เธอตกใจที่ถูกจู่โจม สายชลถามห้วนๆว่าจะไปไหน เธอบอกว่าจะกลับอเมริกา

สายชลจึงเชื่อว่าที่ยาซะพูดนั้นเป็นความจริง ถามเธออย่างเจ็บปวดว่ารังเกียจตนมากขนาดนี้เลยหรือ ฟ้าลดาถามว่าพูดอะไรตนไม่รู้เรื่อง สายชลเสียงเข้มใส่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อนว่า

“เลิกตีสองหน้าเสียที! ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรอคุณมาตลอด ผมมีความหวังทุกวันว่าจะได้เจอคุณ” ฟ้าลดาทำท่าจะพูดอีก ถูกสั่ง “ไม่ต้องพูด...ฟังผม...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันไม่เคยมีค่า ไม่เคยมีความหมายในสายตาคุณเลยใช่ไหม”

ฟ้าลดานิ่งถูกตะคอกให้ตอบ เธอมองเขาอย่างโมโหถามว่าจะเอายังไง เพราะสั่งไม่ให้ตนพูดเอง สายชลโกรธจัดตรงเข้าจับบ่าเธอ ฟ้าลดาตกใจบอกให้ปล่อย

สายชลปักใจเชื่อว่าฟ้าลดาไม่ยอมรับตน แต่ฟ้าลดาบอกว่าเขาบ้าไปแล้ว ตนไม่เข้าใจที่เขาพูดจริงๆ สายชลรวบตัวเธอเข้าไปกอดและซุกไซ้อย่างดุเดือด ฟ้าลดาบอกให้ปล่อย ด่าเขาว่า วิปริต บ้ากาม ตะโกน “ฉันเกลียดคุณ...”

ยิ่งถูกปฏิเสธ สายชลก็ยิ่งหน้ามืด ทั้งกอดทั้งจูบไม่ยั้ง สัมผัสที่ฟ้าลดาได้รับ ทำให้เธอนึกถึงผู้ชายในความฝัน และรู้สึกอบอุ่น คุ้นเคย จากที่ผลักไส ด่าว่า กลายเป็นกอดตอบและในที่สุดต่างก็ปล่อยไปตามใจปรารถนาอย่างไม่รู้ตัว

ooooooo

รุ่งเช้า สายชลตื่นขึ้นมาไม่เห็นฟ้าลดา เขาตกใจนึกว่าเธอหนีไปแล้ว แต่พอใส่เสื้อผ้าลวกๆออกไปเห็นเธอยืนอยู่ที่ระเบียง เพียงเห็นหน้ากัน ฟ้าลดาก็กล่าวโทษเขา ทั้งยังไม่ยอมรับความสัมพันธ์เมื่อคืน ทำให้สายชลรับไม่ได้ เกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรง จนฟ้าลดาตบหน้าเขา พูดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนตนถือว่า “ทำทานให้หมามันกิน”

สายชลรับไม่ได้ โต้เถียงกันด้วยอารมณ์ร้อนแรง จนสายชลพุ่งไปฉีกตั๋วและพาสปอร์ตของฟ้าลดาเพื่อไม่ให้เธอเดินทาง เมื่อฟ้าลดาบอกว่าถึงเขาฉีกตั๋วกับพาสปอร์ตไปแล้วตนก็จะไปจากเขาอยู่ดี สายชลพูดอย่างมั่นใจว่าเธอไปไม่ได้หรอก

“ทำไม”

“ถ้าคุณไป ผมจะถอนหุ้นออกจากบริษัทพี่สาวคุณทั้งหมด ทุกบาททุกสตางค์ที่พี่คุณลงทุนไป มันจะเหลือแต่ความว่างเปล่า พี่คุณก็แค่...ขาดทุนไม่กี่พันล้าน อาจต้องกลายเป็นคนล้มละลาย ทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อคุณสร้างมาก็ต้องพัง เพราะฝีมือคุณ!”

สายชลพูดอย่างเป็นต่อเหมือนเธอเป็นลูกไก่ในกำมือ ฟ้าลดาหน้าเสีย ด่าเขาว่าเลว สายชลสวนไปพร้อมเสียงหัวเราะ

อย่างขมขื่นว่า “ผมกับคุณก็เหมาะสมกันแล้วไง เพราะเลวด้วยกันทั้งคู่”

สายชลปล่อยฟ้าลดาแล้วเดินออกไป เธอทรุดนั่งอย่างหมดแรง...พูดอะไรไม่ออกอีกเลย...

ooooooo

สายชลเดินออกจากบ้านฟ้าลดาในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย แหวนเห็นแล้วตกใจว่าทำไมเขาออกมาตอนเช้าในสภาพแบบนั้น ไปเล่าให้ป้าเนียมฟัง ตั้งข้อสังเกตว่า สายชลคงอยู่กับฟ้าลดาทั้งคืนเช้านี้ถึงได้ออกมาในสภาพแบบนี้

ป้าเนียมด่าแหวนว่าคิดอะไรบ้าๆแต่ตัวเองก็ใจไม่ดีเหมือนกัน

สายชลกลับมาถึงบ้านเช่า ก็ปาขวดโหลที่ใส่ลูกแก้วนับวันที่พลัดพรากจากฟ้าลดาจนแตกกระจายทั้งหมดด้วยความแค้นใจ ส่วนฟ้าลดาก็บอกชมพูแพรว่าตนเปลี่ยนใจไม่ไปอเมริกาแล้วอ้างว่าไม่อยากทิ้งพี่สาวไว้คนเดียว แล้วขอตัวอ้างว่าต้องรีบไปที่ทำงาน เดี๋ยวเขารับคนใหม่แล้วตัวเองจะตกงาน

ชมพูแพรยืนอึ้งกับการเปลี่ยนใจของฟ้าลดา นั่นหมายถึงแผนการของตนกำลังประสบปัญหา

ขณะกำลังผิดหวังและงงๆอยู่นั่นเอง ป้าเนียมกับแหวนก็มาหา ต่างทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด เมื่อชมพูแพรถามป้าเนียมเล่าไม่เต็มเสียงว่า

“เมื่อเช้า...แหวนเห็นคุณชาร์ลออกจากบ้านคุณฟ้าค่ะ”

ชมพูแพรช็อกสนิท!

ooooooo

ครู่เดียว ชมพูแพรก็ไปเคาะประตูห้องสายชล เขาเปิดประตูออกมาในชุดเดิม เธอบอกเขาว่าวันนี้ขอติดรถไปด้วยเพราะรถตนเสีย พลางมองเข้าไปในห้อง เห็นขวดโหลแตกลูกแก้วกลิ้งกระจายเกลื่อน เธอมองอย่างสงสัย สายชลพยายามเอาตัวบังไว้  ขอเวลาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักสิบนาทีแล้วจะไปรับที่บ้าน

เมื่อขึ้นรถไปด้วยกัน ชมพูแพรเหล่มองเขาไม่วางตา สายชลถามว่ามีอะไรจะถามไหม เธอจึงบอกว่า

“เมื่อเช้าแหวนเห็นคุณชาร์ลออกมาจากบ้านยัยฟ้า”

สายชลตอบนิ่งๆว่าใช่เพราะตนมีเรื่องต้องเคลียร์กับฟ้าลดานิดหน่อย ชมพูแพรถามว่าใช่เรื่องที่เขาเคยบอกตนหรือเปล่า ถามแล้วลุ้นรอคำตอบ สายชลเพียงแต่ยิ้ม ทำให้เธอไม่กล้าถามต่อ แต่ในใจว้าวุ่นมาก คิดหนักว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างสายชลกับฟ้าลดา หรือว่าเขาบอกรักฟ้าลดาแล้ว

ooooooo

การกลับมาทำงานของฟ้าลดา ทำให้ทุกคนในฟิล์ม- แฟลชดีใจมาก โดยเฉพาะวีรเดชถึงกับนัดเลี้ยงฉลองกัน

ฟ้าลดาบอกวีรเดชว่าตนขอถอนตัวจากการเป็นพรี– เซ็นเตอร์สายการบินเซเว่นซีเพราะอยากทำงานเบื้องหลังมากกว่า และขอให้เขาช่วยไปคุยกับสายชลให้ด้วย

วีรเดชไปคุยกับสายชลแล้ว ได้รับคำตอบว่า ถ้าฟ้าลดาถอนตัว เขาก็จะเอาโปรเจกต์นี้ไปให้ที่อื่นทำ วีรเดชแทบช็อกอ้อนวอนว่า ขออย่าเปลี่ยนบริษัทเลย

สายชลพึมพำอย่างเจ็บใจว่า ฟ้าลดาคิดจะตีตัวออก ห่างตนหรือ ไม่มีวัน!

ฟ้าลดาว้าวุ่นใจจนทำน้ำร้อนลวกมือขณะไปชงกาแฟ เธอถือโอกาสลางานอ้างว่าไม่ค่อยสบาย

ขณะวีรเดชกำลังใจคอไม่อยู่กับตัวเมื่อสายชลบอกว่าจะเอางานคืนถ้าฟ้าลดาถอนตัวจากการเป็นพรีเซ็นเตอร์ เมื่อสายชลเดินกลับมาอีกครั้ง ก็ตรงเข้าไปกอดอ้อนวอนอย่าเอางานคืนเลย สายชลสั่งให้ปล่อย ถามว่าฟ้าลดาอยู่ไหน พอรู้ว่าเธอไม่ค่อยสบายและกลับไปแล้ว สายชลก็ออกไปทันที

สายชลโทร.เข้ามือถือของฟ้าลดา เธอปิดเครื่องจึงโทร.ไปที่บ้าน แหวนรับสายบอกว่าฟ้าลดาไม่อยู่ เขาวางสายทันทีพึมพำอย่างร้อนรุ่มใจ “ไม่สบาย...ไม่สบาย?”

ที่แท้ฟ้าลดาไปหาหมอวัฒนาที่ให้ความอบอุ่นกับตนตลอดมา แต่เธอยังไม่เล่าอะไรให้หมอฟัง เมื่อทำใจไม่ได้จะร้องไห้ ก็ขอตัวจากหมอไปยืนร้องไห้ หมอมาพบจึงกอดปลอบใจ เธอยิ่งร้องไห้หนัก บอกหมอว่าอย่าแตะต้องตนเลย ตนสกปรก

หมอถามว่าที่พูดอย่างนี้เพราะเรื่องที่เกาะมินหรือเปล่า ปลอบว่านั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ ทำให้ฟ้าลดายิ่งร้องไห้หนัก หมอกอดปลอบเธอ เป็นจังหวะที่สายชลตามมาเห็นพอดี เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจะเข้าไปเอาเรื่อง แต่ถูกรถเข็นคนป่วยมาขวางเสียก่อน เมื่อมองไปอีกทีหมอกับฟ้าลดาก็หายไปแล้ว

สายชลไม่ยอมแพ้ไปหาพยาบาลถามหาหมอวัฒนา จึงรู้ว่าหมอออกเวรไปแล้ว คราวนี้ยิ่งว้าวุ่นใจไม่รู้ว่าทั้งสองหายไปไหนกัน

ooooooo

บ่ายแล้ว ชมพูแพรเอาเอกสารเข้าไปในห้อง สายชลเพื่อให้เขาเซ็น สายชลยังไม่กลับมา เธอเห็นรูปถ่ายคู่กับไมเคิลวางอยู่บนโต๊ะจึงหยิบขึ้นทำท่าจะหอมที่รูปสายชล

สายชลเข้ามาจากข้างหลัง เธอตกใจทำกรอบรูปหล่น สายชลรับไว้ทัน ทั้งคู่ใกล้ชิดกันจนหน้าเกือบสัมผัสกัน ทำให้ชมพูแพรประหม่ามาก สายชลดูอาการเธอออก ความแค้นที่เห็นหมอวัฒนากอดฟ้าลดา ทำให้สายชลคิดจะเอาคืน เขาเอาหลังมือเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา

สหัสเข้ามาเพื่อบอกว่าพรุ่งนี้พิสมัยกับเพลินตาจะมา เห็นเข้าพอดี ต่างชะงักทำหน้าไม่ถูก เมื่อชมพูแพรออกไปแล้ว สหัสถามว่าเมื่อกี้เห็น....สายชลตัดบททันทีว่า “ไม่ใช่เรื่องของนาย” สหัสจึงออกไปอย่างแปลกใจสงสัยกับสิ่งที่เห็น

เมื่อเลิกงาน สายชลขับรถมาส่งชมพูแพรที่บ้าน ชมพู–แพรเห็นฟ้าลดาขับรถกลับมาพอดี จึงเดินไปหาที่บ้านถามถึงสาเหตุที่เปลี่ยนใจไม่ไปอเมริกาอีก ฟ้าลดาให้เหตุผลเดิมคือไม่อยากทิ้งเธอไป เพราะรู้ว่าเธอทำงานหนักเพื่อตนตลอดมา ต่อไปจะไม่สร้างปัญหาให้หนักใจอีกแล้ว

ชมพูแพรถือโอกาสรำพันความรักความห่วงใยที่มีต่อน้อง ย้ำว่าถ้ามีปัญหาอะไรต้องบอกเพราะตนเป็นห่วง

“ได้ค่ะ ฟ้ารู้ค่ะว่าพี่แพรทำงานหนักเพื่อฟ้า ฟ้าจะไม่ทำให้พี่แพรต้องมาเหนื่อยกับฟ้าอีก”

เมื่อชมพูแพรกลับไปแล้ว ฟ้าลดาบอกกับตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

“ปัญหาของฟ้า ฟ้าจะแก้ไขเอง ฟ้าจะไม่ทำให้พี่แพรเดือดร้อนเด็ดขาด”

ส่วนชมพูแพรตะล่อมถามฟ้าลดาแล้วพึมพำกับตัวเองเมื่อออกมาแล้วว่า “คุณชาร์ลคงยังไม่ได้บอกเรื่องนั้นยัยฟ้า” พลางมองไปที่บ้านพักของสายชลอย่างครุ่นคิด

วันนี้...ฟ้าลดาเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เธอโล่งใจเมื่อมองไปทางบ้านสายชลเห็นยังมืดสนิทแสดงว่าเขายังไม่กลับมา แต่พอจะเข้าบ้านก็เอะใจที่ประตูไม่ได้ล็อก คิดว่าตัวเองคงลืม

ที่แท้สายชลเข้ามารอเธออยู่ในบ้านแล้ว ฟ้าลดาคว้าไม้เบสบอลทันที สายชลเข้าแย่งถามว่าบ้าไปแล้วหรือ เธอบอกว่าจะบ้ากว่านี้ถ้าเขาไม่ออกจากบ้านตน สายชลทำท่าจะไปแต่พอเธอเผลอเขาก็แย่งไม้เบสบอลทิ้ง กอดเธอไว้แน่น

ฟ้าลดาดิ้น สั่งให้เอามือสกปรกของเขาออกไป สายชลพูดอย่างไม่พอใจที่ข้างหูเธอว่า

“ทีกับผู้ชายคนอื่นให้เขายืนกอดได้หน้าไม่อาย ทีกับผัวตัวเองทำท่ารังเกียจ”

ฟ้าลดาไม่เข้าใจที่เขาพูด สายชลจับเธอหันมาแล้วระดมจูบทั้งด้วยความรักและแค้น ฟ้าลดาไม่ขัดขืนแต่น้ำตาไหลพรากจนสายชลชะงัก...

ooooooo

ฝ่ายชมพูแพร เมื่อสายชลมาส่งตอนเย็น เธอชวนทานข้าวด้วยกัน เขาขอตัวอ้างว่าต้องรีบเคลียร์งาน เมื่อเข้าบ้านแล้วชมพูแพรมองไปทางเขาเห็นปิดไฟมืดก็สงสัยว่า ไหนบอกว่าเคลียร์งานทำไมถึงปิดไฟมืด เธอสงสัยจึงเดินมาที่บ้านหลังเล็กของฟ้าลดา

สายชลยังอยู่ที่บ้านหลังเล็ก เมื่อฟ้าลดาไล่ เขาบอกเธอว่า

“ผมไปแน่ แต่ก่อนไป ผมอยากให้คุณรู้ว่าคุณไม่มีวันหนีผมได้... คุณต้องทำตามที่ผมสั่ง! คุณต้องเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ผมต่อ...”

ฟ้าลดาเสียงแข็งว่าไม่เป็นและเขาก็บังคับตนไม่ได้ด้วย สายชลจึงโทร.หาวีรเดชทันที บอกว่า

“คุณวี...ลูกน้องคุณปฏิเสธที่จะเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ผม เพราะฉะนั้นผมจะเอาโปรเจกต์นี้ไปให้ที่อื่นทำต่อ”

พูดแล้วสายชลวางสายทันที อึดใจเดียววีรเดชก็โทร.เข้ามือถือของฟ้าลดาร้องไห้อย่างหนัก ฟ้าลดานิ่งฟังอึดใจ แล้วบอกว่า

“ใจเย็นค่ะพี่วี อย่างร้องไห้...ตกลงค่ะ ฟ้าไม่ถอนตัวแล้ว” พูดแล้ววางสาย หันมาถามสายชลว่า “สาแก่ใจคุณแล้วใช่ไหม”

“มากกกกกก” สายชลตอบยิ้มกวนๆ อย่างผู้ชนะ

ooooooo

สายชลออกจากบ้านฟ้าลดาไป สวนกับชมพูแพร ที่เดินมา แต่ไม่เจอกัน ขณะฟ้าลดากำลังหงุดหงิดอัดอั้น อยู่นั้น มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอถามอย่างไม่พอใจว่า มีอะไรอีก แต่พอเสียงตอบว่า “นี่พี่เอง” ฟ้าลดาก็รีบเช็ดน้ำตาปรับสีหน้าเปิดประตูให้

ชมพูแพรมองไปรอบห้องถามว่ามีใครมาหาหรือ เมื่อน้องปฏิเสธก็ดักคอว่าแล้วที่ถามเมื่อกี้ว่ามีอะไรอีกหมายความว่ายังไง ฟ้าลดาแก้ตัวว่า ตนนึกว่าเป็นแหวน แล้วรีบถามว่า “พี่แพร...ตกลงมาหาฟ้ามีอะไรคะ”

“พี่มาเตือนฟ้าว่าพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบวันตายของคุณพ่อคุณแม่” เมื่อฟ้าลดาบอกว่าตนไม่ลืม เธอย้ำ “อย่าตื่นสายล่ะ”

เมื่อชมพูแพรกลับไปแล้วฟ้าลดารีบปิดประตู ถอนใจอย่างโล่งอกที่เอาตัวรอดได้

ooooooo

รุ่งเช้า หมอวัฒนาเอายาบำรุงมาให้ฟ้าลดามากมาย บอกว่าเห็นทานข้าวไม่ค่อยได้จึงเอามาให้บำรุง ฟ้าลดาขอบคุณและขอร้องว่าอย่าเล่าเรื่องเมื่อวานให้ชมพูแพรฟัง

ระหว่างทั้งสองคุยกันนั้น สายชลเอากล้องดูดาวแอบ ส่องดูอย่างไม่พอใจกับความสนิทสนมของทั้งสอง

หมอวัฒนาบอกฟ้าลดาว่าตนจะไปรอที่รถ เธอขอบคุณและกอดหมอไว้หลวมๆ เป็นจังหวะที่ชมพูแพรมาเห็นพอดี เธอมองภาพนั้น คิดอะไรบางอย่างได้ทันที ทั้งหมอและ

ฟ้าลดาผละจากกันหันมาทักชมพูแพร

ชมพูแพรถามน้องว่ายังไม่แต่งตัวอีกหรือ ฟ้าลดาบอกว่าแต่งแล้ว พี่สาวมองอย่างสำรวจถามว่าไปชุดนี้หรือ

“ค่ะ พี่แพรกับพี่หมอไปรอที่รถได้เลย ฟ้าขอไปเอากระเป๋าก่อนแล้วจะรีบตามไป”

ระหว่างชมพูแพรเดินไปกับหมอนั้น เธอทำทีหยอกหยั่งเชิงว่า ถ้าตนเป็นคนคิดมาก คงคิดว่าหมอกับยัยฟ้าเป็นกิ๊กกันแน่เลย หมอรีบชี้แจงว่าตนเอ็นดูฟ้าลดาเหมือนน้องสาว เธอเลยทำเป็นหัวเราะขำๆ บอกว่า “แพรแซวเล่นน่ะค่ะ”

หมอวัฒนาเล่าเรื่องเมื่อวานให้ชมพูแพรฟัง ตั้งข้อสังเกตว่าฟ้าลดาไปหาตนท่าทางตื่นๆ กลัวๆ และร้องไห้ไม่หยุด ชมพูแพรนึกถึงที่แหวนเล่าว่าเห็นสายชลเดินออกจากบ้านฟ้าลดาแต่เช้าทันที แล้วทำทีตั้งข้อสังเกตว่า น้องอาจจะคิดถึงเรื่องที่เกาะมินหรือเปล่า

“นั่นแหละครับยิ่งน่าเป็นห่วงเวลาที่น้องฟ้ามีปัญหาน้องฟ้าจะไม่แสดงออก ยิ่งน้องฟ้าทำตัวเป็นปกติมากเท่าไหร่ แสดงว่าน้องฟ้าไม่ปกติ เราต้องช่วยๆ กันดู”

“ค่ะ” ชมพูแพรรับปากไปอย่างนั้น แต่ใจคิดไปอีกอย่าง ชำเลืองมองหมออย่างครุ่นคิด

ooooooo

ขณะฟ้าลดาเข้าไปเอากระเป๋าในบ้านนั่นเอง สายชลจู่โจมเข้ามาถามว่าจะไปไหนกับหมอวัฒนา เธอตอบไปอย่างไม่พอใจว่า จะไปไหนก็เรื่องของตน สายชลเสียงแข็งว่าตนไม่ให้ไป และเธอต้องไปกับตน พลางจับแขนเธอไว้แน่น

ฟ้าลดาพยายามแกะมือสายชลออก แต่สู้แรงเขาไม่ได้ ถูกลากออกไป พอดีแหวนมาเห็น แหวนมองเหวอพึมพำ

“อีกแล้ว??”

ชมพูแพรรอฟ้าลดานานผิดปกติ หมอจะไปดูให้ก็ถูกห้าม พอดีแหวนเดินมา เธอจึงให้ไปตามฟ้าลดาให้ที

“แหวนเห็นคุณฟ้าออกไปกับคุณชาร์ลแล้วค่ะ”

ทั้งป้าเนียมที่อยู่ตรงนั้น กับหมอวัฒนาและชมพูแพรต่างชะงักกึก นิ่งงันไป

ฟ้าลดาบอกสายชลให้จอดรถเพราะวันนี้ตนจะไปทำบุญครบวันตายของพ่อกับแม่ สายชลอ้างว่าชมพูแพรไปแล้วเธอก็ไม่ต้องไป ครั้นฟ้าลดาจะเปิดประตูรถลงไป เขาขู่ว่า “ถ้าคุณออกไป ผมจะปล้ำคุณเดี๋ยวนี้” ทำให้ฟ้าลดาไม่กล้ายอมไปกับเขาโดยดี

ส่วนชมพูแพรกับหมอวัฒนาไปที่บ้านหลังเล็ก เห็นกระเป๋าถือและโทรศัพท์ของฟ้าลดาหล่นอยู่ ชมพูแพรยิ่งร้อนใจ หมอเสนอให้โทร.เข้ามือถือชาร์ล

เมื่อสายชลรับสาย เขาบอกว่าฟ้าลดาอยู่กับตน พอดีมีงานด่วนต้องให้เธอทำ เมื่อชมพูแพรขอพูดกับน้อง เขาส่งโทรศัพท์ให้ฟ้าลดา ปรามเบาๆ “พูดดีๆ”

ได้ยินฟ้าลดาตอบปลายสายไปว่า “ค่ะพี่แพร ฟ้าขอโทษที่ไปไม่ได้ งานด่วนจริงๆ ค่ะ พอดีฟ้ารีบไปก็เลยลืมกระเป๋า”

ชมพูแพรบ่นอย่างไม่พอใจว่างานด่วนอะไรขนาดลืมกระเป๋าถือ หมอบอกว่าคงเป็นงานด่วนจริงๆ แล้วชวนไปกันเถอะ เมื่อทั้งสองไปแล้ว แหวนเปรยๆ กับป้าเนียมว่า “คุณแพรดูเหมือนหึงคุณชาร์ลออกไปกับคุณฟ้าเลยนะป้า แสดงออกเต็มที่เลย”

“สู่รู้อีกแล้วนะแก” ป้าเนียมด่าปิดปากแหวนตามเคย

ooooooo

ขณะไปวัดด้วยกันนั้น หมอวัฒนามองชมพูแพรอย่างสงสัยทำท่าเหมือนอยากจะถามอะไร เมื่อทำบุญเสร็จจึงชวนไปหาอะไรทานกัน ชมพูแพรนิ่งเงียบเพราะใจหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องของสายชลกับฟ้าลดา จนหมอถามว่าคิดอะไรอยู่ เธอแก้เกี้ยวว่า

“คิดว่าป่านนี้คุณชาร์ลกับยัยฟ้าจะกลับบ้านหรือยัง”

หมอทักว่าดูเธอกังวลจังเลย เธออ้างว่าเพราะฟ้าลดาเป็นน้องตน หมอจึงลองพูดหยั่งเชิงว่าดูท่าสองคนนี้อาจชอบพอกัน เธอเสียงเข้มอย่างลืมตัวว่า “ไม่ได้!” ครั้นหมอถามว่าทำไมไม่ได้ เธอตะแบงไปว่า เพราะฟ้าลดาเป็นน้องสาวตน และชาร์ลเป็นเจ้านายน้อง ขืนเป็นแบบนั้นชาวบ้านนินทาตาย

หมอตัดสินใจพูดทีเล่นทีจริงว่าตอนนี้เธอทำตัวเหมือนหึงชาร์ลที่ออกไปกับฟ้าลดา เธอหน้าถอดสีแต่ทำเสียงแข็งใส่หมอว่า ทำไมคิดแบบนี้

“ไม่รู้สิครับ ตั้งแต่แพรกลับจากกระบี่ ผมรู้สึกว่าแพรเปลี่ยนไป เราไม่ค่อยได้คุยกัน และพอเราเจอกันเราก็ไม่มีเรื่องคุยกัน แล้วก็ลงท้ายด้วยการมีปากเสียง แล้วแพรก็ไม่เคยใส่แหวนแต่งงานของผมอีกเลย มันเหมือนว่าแพรกำลังมีคนอื่น”

หมอวัฒนามองหน้าเธออย่างสังเกต ชมพูแพรพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ ควบคุมอารมณ์เต็มที่ เอ่ยเนิบๆ

“สิบปีที่เราคบกันมา พี่หมอยังไม่ไว้ใจแพรเหรอคะ พี่หมอดีกับแพรมาก ยิ่งช่วงที่คุณพ่อคุณแม่เสีย แล้วก็ช่วงที่ยัยฟ้าหายตัวไป พี่หมอเป็นคนเดียวที่ยืนข้างแพรตลอด ความดีของพี่หมอแพรไม่ลืมหรอกค่ะ”

“ผมอยากให้แพรแต่งงานเพราะรักผม ไม่ใช่แต่ง...เพราะความดีของผม”หมอพูดเหมือนน้อยใจ

เมื่อเดินมาถึงลานจอดรถ เธอพูดเชิงตัดพ้อต่อว่าหมอว่า...

“พี่หมออย่ามาพูดทิ้งท้ายแล้วเดินหนีไปแบบนี้นะคะ พี่หมอกำลังดูถูกความรักของแพรที่มีให้พี่หมอ ถ้าพี่หมอคิดว่าแพรเป็นแบบนั้น เราก็ไม่ต้องแต่งงานกัน” พูดแล้วเดินผ่านหมอไปเลยครั้นหมอเรียกให้กลับมาขึ้นรถ เธอกระชากเสียงว่า

“ไม่...แพรจะกลับบ้านเอง!” หมอตามไปจับแขนไว้ เธอสะบัด “ปล่อยแพร อย่ามายุ่งกับแพร ปล่อยสิคะพี่หมอ”

หมอวัฒนาขอโทษที่ดูถูกความรักของเธอที่มีต่อตน ขอร้องว่าเราอย่าเป็นแบบนี้กันอีกเลย ตนไม่ชอบเวลาที่เราทะเลาะกัน เธอบอกว่าตนก็ไม่ชอบ

“แพรอย่าโกรธผมนะ” หมอเว้าวอน

“พี่หมอจำไว้นะคะ มีสองอย่างที่จะทำให้แพรหมดรักพี่หมอ นั่นคือ การโกหก กับการนอกใจ”

“แพรมั่นใจได้เลยว่า สองสิ่งนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้น” หมอวัฒนาบอกอย่างหนักแน่น แล้วดึงเธอเข้าไปกอด ชมพูแพรไม่ขัดขืน แต่สีหน้าเจ้าเล่ห์

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 17:36 น.