ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมร้าย เกมรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

วีรเดชกุลีกุจอต้อนรับสายชลอย่างเอาใจ พอเขานั่ง วีรเดชถามว่าจะรับกาแฟหรือน้ำอะไรดี พอสายชลบอกว่ากาแฟร้อนก็แล้วกัน วีรเดชสั่งทันที

“ฟ้า...ชงกาแฟมา”

ฟ้าลดาเอ๋อไปเลย ส่วนสายชลมองวีรเดชอย่างไม่พอใจ วีรเดชสั่งเสียงเข้มขึ้นว่า “ไปสิ...มองอะไร??” ฟ้าลดาก็ขยับทำท่าจะลุกไป สายชลรีบพูด

“ผมเกรงว่าคุณวีรเดชคงต้องให้คนอื่นชงกาแฟ เพราะว่างานของผมต้องการให้คุณฟ้าเป็นครีเอทีฟ” ทั้งวีรเดชและฟ้าลดาต่างชะงัก มองอึ้ง “เพราะฉะนั้นคุณฟ้าลดาต้องนั่งฟังด้วย”

วีรเดชพูดไม่เต็มเสียงว่า ฟ้าลดาเพิ่งมาทำงาน ยังไม่มีประสบการณ์ ตนมีครีเอทีฟเก่งๆหลายคน

“ผมต้องการให้คุณฟ้าลดาเป็นครีเอทีฟ หรือว่าคุณมีปัญหา” สายชลเสียงเข้มจริงจังจนวีรเดชชะงักกึก แต่รีบฉีกยิ้มตอบอย่างสอพลอว่า

“ไม่มีครับ ไม่มีปัญหาเลยครับ ให้เด็กรุ่นใหม่เป็นครีเอทีฟก็ดีครับ จะได้มุมมองแปลกๆใหม่ๆเฮอะๆๆ” แล้ววีรเดชก็กดอินเตอร์คอมสั่ง “จุ๊...กาแฟร้อนหนึ่งที่ด่วน” สั่งแล้วยิ้มให้สายชลก่อนมองไปทางฟ้าลดาพูดห้วนๆแต่เสียงอ่อนลงว่า “นั่งสิฟ้า”

ฟ้าลดานั่งลงข้างๆสายชลเอ่ยขอบคุณเบาๆ สายชลโค้งหัวให้นิดหนึ่งเอ่ยเบาๆเช่นกันว่า “ไม่เป็นไร”

ที่หน้าห้อง จุ๊เป็นแฟนกับแป๊ะ พอเห็นความหล่อของสายชลจุ๊ก็แทบจะเพ้อ พอดีเจมส์เดินเข้ามา แป๊ะเลยฟ้องว่าจุ๊นอกใจตน เห็นคนอื่นดีกว่าแฟนตัวเอง เจมส์ถามว่าใคร จุ๊รีบบอกหน้าชื่นตาบานว่า

“คุณชาร์ล ท่านประธานสายการบินเซเว่นซี ตอนนี้กำลังคุยงานกับพี่วีอยู่ในห้อง”

เจมส์ฟังแล้วขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

ooooooo

ภายในห้อง...สายชล และวีรเดช มีฟ้าลดานั่งอยู่ด้วย กำลังคุยงานกันอยู่ สายชลเสนอว่า

“คุณฟ้าทำโปรเจกต์มาเลยนะครับ จะมาดูสถานที่ที่ถ่ายทำก่อนก็ได้ จะเป็นบนเครื่อง หรือว่าที่กราวนด์ ส่วนรายละเอียดเกี่ยวกับเมืองที่เรามีเทอร์มินอล ถามผมได้โดยตรง”

“ได้เลยครับคุณชาร์ล ผมจะให้ฟ้ารีบทำให้เร็วที่สุด” วีรเดชรีบรับคำ

สายชลหยิบนามบัตร วีรเดชนึกว่าจะให้ตน แต่เขากลับยื่นให้ฟ้าลดา ทำเอาวีรเดชเก้อไป หลังจากนั้นเขาขอตัวกลับ ทั้งหมดจึงพากันลุกขึ้นเดินออกไป โดยสายชลไม่ได้สนใจวีรเดชเลยแม้แต่น้อย

จุ๊จับตาดูอยู่ พอเห็นสายชลเดินออกมาก็รีบบอกว่าออกมากันแล้ว เจมส์มองขวับแล้วชะงักกึก เมื่อเห็นเป็น

สายชลคู่ปรับเก่าที่สวนสาธารณะ เจมส์แค้นจนลืมตัวตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อสายชลถามว่ามาทำอะไรที่นี่ หรือว่าตามฟ้าลดามา

“เจมส์” ฟ้าลดารีบจับแขนเจมส์ไว้ “ใจเย็นๆฟังก่อน นี่คุณชาร์ลเจ้านายพี่แพร”

“และเป็นประธานสายการบินเซเว่นซี ลูกค้าของเรา” วีรเดชย้ำประโยคหลังให้เจมส์สำเหนียก

ได้ผล! เจมส์ชะงักกึกหน้าเหวอ ปล่อยมือจากคอเสื้อ กลืนน้ำลายเอื๊อก

เมื่อออกมาส่งสายชลที่หน้าบ้าน เจมส์ขอโทษสายชลที่ตนวู่วามไปหน่อย สายชลมองเจมส์อย่างไม่ถูกชะตานัก พูดอย่างเย็นชาว่า

“ไม่เป็นไร เพราะวันนั้นผมก็วู่วามเหมือนกับคุณวันนี้ แล้วผมก็ต้องขอโทษด้วยที่วันนั้นผมทำตัวก้าวร้าวไปหน่อย” พูดแล้วหันบอกฟ้าลดา “ผมกลับนะครับ”

แต่พอเดินไปได้ไม่ทันไรก็หันกลับมามองอย่างไม่สบายใจ แล้วก็ได้เห็นฟ้าลดากับเจมส์หยอกล้อกัน ฉุนขึ้นมาเลยเดินกลับมาถามเธอว่า

“วันนี้คุณฟ้าว่างไหม คือผมคิดๆดูแล้ว ผมอยากรีบพาคุณฟ้าไปดูสิ่งที่ผมต้องการ เผื่อจะเป็นไอเดียให้คุณฟ้า”

เมื่อฟ้าลดาบอกว่าว่างสายชลดีใจ เหล่มองเจมส์ อย่างเป็นต่อ แล้วชวนเธอไปขึ้นรถ แต่เธอขอไปเอากระเป๋าก่อน จึงเดินเข้าไปกับเจมส์ คราวนี้เจมส์หันมองบ้าง ทั้งสองมองกันอย่างไม่ถูกชะตากันนัก

ooooooo

ที่สนามบิน เพลินตากับพิสมัยสองแม่ลูกมาถึงแล้ว ต่างบ่นกันว่าร้อน กลัวหน้ามันไม่สวย ช่วยกันดูและซับหน้ากันวุ่นวาย

หลังจากแต่งจนคิดว่าสวยพริ้งแล้ว ก็มองหาคนมารับคือชาร์ล เพลินตาบ่นกระเง้ากระงอดว่าทำไมพี่ชาร์ลยังไม่มารับพวกเราอีก

ครู่เดียว สหัสก็วิ่งมา เพลินตาเห็นหน้าสหัสก็ชักสีหน้าใส่ทันที สหัสทำไม่รู้ไม่ชี้เข้าไปยกมือไหว้พิสมัยแล้วหันไปทางเพลินตา ขอโทษทั้งสองที่มาช้า

เพลินตาถามถึงชาร์ล สหัสบอกว่าเขาติดประชุมเลยให้ตนมารับแทน พูดแล้วยิ้มแฉ่ง เพลินตากับพิสมัยมองหน้ากันอย่างเซ็งจัด เดินตามสหัสมาจนถึงลานจอดรถ เพลินตาสั่งให้พาตนไปหาชาร์ล สหัสอ้างว่าชาร์ลยุ่งอยู่ พิสมัยถามว่ามันจะยุ่งกันทั้งวันเลยรึไง

“นั่นสิ ไม่ต้องมากีดกันฉันไม่ให้เจอพี่ชาร์ลเลยนะ” เพลินตาหาเรื่อง

“โอ๊ย...ผมไม่กล้ากีดกันคุณเพลินตาหรอกครับ ถ้าไม่ได้รับคำสั่ง” สหัสพูดหน้าตาเฉย พอถูกเพลินตาถามว่าหมายความว่าชาร์ลสั่งไม่ให้ตนสองคนไปหาหรือ สหัสทำเสียงตกใจปฏิเสธวุ่นว่า “ผมเปล่าพูดนะครับ คุณพูดเอง” แล้วรีบเปิดประตูรถเชิญขึ้นนั่ง พูดเบาๆแต่กวนประสาทว่า “เชิญครับ ว่าง่ายๆจะได้โตไวๆนะครับ”

“ไอ้บ้า! ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นแกนะ” เพลินตาด่า สะบัดหน้าขึ้นรถไปกับพิสมัย สหัสยิ้มขำๆแล้วรีบขึ้นนั่งขับออกไป

ooooooo

สายชลขับรถพาฟ้าลดามาที่สนามบินพาไปดูสิ่งที่เขาต้องการในงานโฆษณา สวนกับรถของสหัสพอดี เพลินตาตาไวหันมองจนแน่ใจว่าเป็นสายชล เธอสั่งสหัสให้หยุดรถ สหัสบอกว่าตรงนี้หยุดไม่ได้ ครั้นบอกให้กลับรถ สหัสก็บอกว่าตรงนี้ห้ามกลับรถ

“นายสหัส อย่ามาลีลา ถ่วงเวลานะ เร็วสิ” เพลินตาโมโหตบเบาะปึงๆ สหัสเลยจำต้องกลับรถขับตามไป เพลินตาชะเง้อจนคอยาวมองหารถของสายชล

ตามไปจนถึงสนามบิน เพลินตาถามแม่ว่าเห็นชาร์ลไหม พิสมัยบอกว่าไม่เห็น สหัสพูดให้เขวว่าสงสัยเธอจะตาฝาดมากกว่า เพราะชาร์ลประชุมอยู่ที่ออฟฟิศ คงแยกร่างมาอยู่แถวนี้ไม่ได้หรอก

สหัสพูดไม่ทันขาดคำ เพลินตาก็เห็นสายชลเข้าจริงๆ สหัสสะดุ้งโหยงนึกในใจ “ซวยแล้วคุณชาร์ล” แล้วแอบโทร.บอกสายชล ทำให้สายชลตึงเครียดขึ้นมาจนฟ้าลดาถามว่ามีอะไรรึเปล่า เขาบอกว่าไม่มี แต่ท่าทางมีพิรุธ เห็นเพลินตาเดินตรงมาเลยโกหกฟ้าลดาว่าคอนแทกต์เลนส์ของตนหล่นช่วยหาให้ที

ฟ้าลดาหลงเชื่อก้มหาคอนแทกต์เลนส์ให้ ระหว่างนั้นสายชลก็แอบดูเพลินตาเห็นเธอมองหาแล้วแยกไปอีกทางก็โล่งใจ พอดีฟ้าลดาเงยหน้าขึ้นบอกว่าหาไม่เจอ เขาเลยบอกว่าไม่เป็นไรช่างมันเถอะ เดี๋ยวค่อยหาซื้อใหม่ แล้วชวนรีบเข้าข้างในกันดีกว่า ตนมีอะไรตั้งหลายอย่างจะให้ดู

แต่พอหันจะเดิน ปรากฏว่าเพลินตามาอยู่ข้างหลังฟ้าลดาแล้ว สายชลตกใจคว้ามือฟ้าลดาพาวิ่งตะบึงไป ฟ้าลดาถามว่าวิ่งทำไม ส่วนเพลินตาก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ “พี่ชาร์ล...พี่ชาร์ล...”

เกิดการวิ่งหนีและตามไล่ล่ากันในสนามบินนับแต่อาคารผู้โดยสารไปจนถึงลานจอดรถ สายชลพาฟ้าลดาวิ่งหนีลงไปยังลานจอดรถอีกชั้นหนึ่ง จนฟ้าลดาโมโหสะบัดมือจากเขาถามว่าทำไมต้องวิ่งหนีผู้หญิงคนนั้นด้วย

สายชลยังรู้สึกหนีไม่พ้นจากเพลินตา เร่งให้รีบไปกันก่อนเถอะตนไม่อยากให้เธอเจอผู้หญิงคนนั้น ฟ้าลดาถามว่าเขาไปทำไม่ดีอะไรกับเธอไว้หรือ

“ได้โปรดอย่าเข้าใจผิด ที่ผมทำก็เพื่อปกป้องคุณ”

ฟ้าลดาเห็นแววตาจริงจังของสายชลก็พูดไม่ออก แต่พอจะพากันไปต่อ ก็เจอเพลินตาเข้าอย่างจัง เธอปราดเข้าหาสายชลเจอกันซึ่งหน้าแบบนี้ สายชลเลยต้องทำเป็นยิ้มทักทายแบบบังเอิญเจอกัน ทั้งยังทำเป็นปากหวานว่านึกแล้วว่าเราต้องเจอกันที่นี่ แกล้งถามว่าเครื่องลงตั้งแต่เที่ยงไม่ใช่หรือ นี่ตั้งบ่ายสามกว่าแล้วทำไมถึงยังอยู่ที่นี่อีก

พอเพลินตาบอกว่าเครื่องดีเลย์ สายชลก็ขอตัว แต่เพลินตาจิกไม่ปล่อยปรามว่าอย่ามาเปลี่ยนเรื่องให้ตนไขว้เขว ถามว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร พลางจ้องไปทางฟ้าลดาด้วยสายตาเหยียดๆ

เจอคนแบบนี้เข้า ฟ้าลดาก็ของขึ้น บอกให้พูดจาให้ดีๆหน่อย กลับถูกเพลินตาพูดดูถูกยิ่งขึ้น ถามว่า

“ทำไมฉันต้องพูดดีกับแก” แล้วถามสายชล “ดูจากสารรูป พี่ชาร์ลไปเก็บมาจากข้างถนนเหรอคะ”

เพลินตาดูถูกฟ้าลดาจนสายชลทนไม่ได้ปรามว่าหยุดก้าวร้าวเพื่อนตนได้แล้ว กลับถูกย้อนถามว่าเพื่อนกินหรือเพื่อนนอน

“ฟ้าเป็นได้ทั้งเพื่อนกินและเพื่อนนอนแหละค่ะ หรือจะให้ทั้งกินทั้งนอนในเวลาเดียวกันฟ้าก็ทำได้...จริงไหมคะคุณชาร์ลขา...” ฟ้าลดาทำเสียงหวานอ้อนออเซาะจนสายชลยิ้มขำๆ แต่เพลินตาไม่ขำด้วย เธอร้องกรี๊ดๆเหมือนสติแตกแล้วพุ่งเข้าตบหน้าฟ้าลดาฉาดใหญ่ ถูกฟ้าลดาสวนหมัดเข้าครึ่งปากครึ่งจมูกเลือดกำเดาออกทันที พอเพลินตาเอามือลูบเห็นเลือดก็ยิ่งแผดเสียงกรี๊ด จนสายชลเหวอ ส่วนฟ้าลดาถึงกับต้องสะบัดมือด้วยความเจ็บ

ooooooo

เมื่อไปเจรจากันที่ร้านกาแฟ พิสมัยกล่าวโทษว่าฟ้าลดาทำให้เพลินตาเสียหาย เสียค่าทำดั้งไปหลายหมื่น ทำแบบนี้จะรับผิดชอบไหวหรือ สายชลบอกว่าเรื่องนี้ เพลินตาเป็นฝ่ายผิดเพราะพูดจาดูถูกฟ้าลดาก่อน

“พี่ชาร์ลอย่ามาโทษตานะคะ ก็เพราะพี่ชาร์ลนั่นแหละวิ่งหนีตาทำไม ตาก็นึกว่าพี่ชาร์ลนอกใจน่ะสิ”

“นี่ตา! พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับตา ถ้าพี่จะมีใครมันก็เป็นเรื่องของพี่ และที่พี่ต้องหนีตาก็เพราะพี่รู้ว่าต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นยังไงล่ะ” สายชลพูดจริงจังจนเพลินตาพูดไม่ออก พิสมัยเลยไกล่เกลี่ยว่า

ไหนๆเรื่องก็ผ่านไปแล้วก็ให้แล้วกันไป เวลานี้น้องกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว อย่าถือสาน้องเลย บอกว่า “ยัยตาก็ใจร้อนแบบนี้แหละ”

สายชลบอกให้เพลินตาขอโทษฟ้าลดา เพลินตาเกี่ยงว่าต้องให้ฟ้าลดาขอโทษตนด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะคุณชาร์ล ฟ้าเองก็มีส่วนผิด” ฟ้าลดาขัดขึ้น แล้วหันไปทางเพลินตา “ฉันขอโทษที่ฉันทำร้ายคุณ”

พอฟ้าลดาขอโทษ เพลินตาก็กลับทำเชิดใส่ จนสายชลเรียกปรามเธอจึงจำต้องขอโทษอย่างเสียไม่ได้ สายชลรีบรวบรัดว่าหมดเรื่องแล้วตนก็ขอตัว สั่งสหัสว่าส่งเพลินตาให้ถึงบ้านด้วย

ooooooo

สายชลจูงมือฟ้าลดาเดินออกไป จนฟ้าลดาบอกว่าปล่อยมือตนได้แล้ว เขาจึงขอโทษเธอแทนเพลินตาอีกครั้ง พูดบ่นๆว่าเพลินตาเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฟ้าลดาเลยถามว่าเขากับเพลินตาเป็นแฟนกันหรือเปล่า

สายชลบอกว่าไม่ใช่ เพลินตาเป็นลูกของหน้าพิสมัยที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณแม่ของตน ฟ้าลดาบอกว่าท่าทางเพลินตาจะชอบเขา

“ผมชอบใครไม่ได้อีกแล้วล่ะครับ” พูดแล้วมองหน้าฟ้าลดานิ่งลึกซึ้ง ก่อนบอกว่า “เพราะหัวใจผมมีเจ้าของแล้ว”

ฟ้าลดาไม่กล้าถามต่อ เธออึ้งไปกับสายตาและคำพูดของเขา ส่วนตัวสายชลเองพูดแล้วยิ้มอย่างสบายใจที่ได้พูดความในใจของตนให้เธอได้รับรู้

ooooooo

เมื่อพิสมัยกับเพลินตากลับมาถึงบ้านพัก เพลินตาคาดคั้นกับสหัสว่าฟ้าลดาเป็นใครกันแน่ สหัสบอกว่าเป็นครีเอทีฟบริษัทโฆษณาที่ทำงานให้สายชล ครั้นถูกคาดคั้นว่าแค่นั้นหรือ สหัสตอบเลี่ยงๆว่าตนทราบแค่นั้น ถ้าเธออยากรู้มากกว่านั้นก็ต้องถามสายชลเอาเอง

เมื่อไม่ได้ดั่งใจ เพลินตาก็เอาแต่แผดเสียงบอกแม่ว่าตนชักจะหมดความอดทนแล้ว พิสมัยตกใจบอกลูกว่าห้ามท้อเด็ดขาด ย้ำว่า “ผู้ชายอย่างชาร์ลชอบผู้หญิงที่ไม่มีปากเสียง เป็นกุลสตรี ลูกห้ามเอานิสัยเอาแต่ใจตัวมาใช้ที่นี่เด็ดขาด”

“ตาจะทำได้เหรอแม่...” เสียงเธอเหมือนจะถอดใจแล้ว

“ลูกต้องทำได้ อดทนเพื่อแม่เพื่อเรานะลูก หลังจากพี่ไพลินตาย ไมเคิลก็รักลูกเหมือนลูกแท้ๆจนกระทั่งไมเคิลพาชาร์ลมาอยู่ด้วย ไมเคิลก็ไว้ใจยกทุกอย่างให้ชาร์ล แม่ถึงอยากให้ลูกแต่งงานกับชาร์ล สมบัติมันจะได้ไม่หลุดรอดไปไหน ลูกเข้าใจคุณแม่ใช่ไหมคะ”

“ค่ะแม่ ตาจะพยายามจับพี่ชาร์ลให้ได้ค่ะ” เพลินตามุ่งมั่นขึ้นมาอีกครั้ง

ooooooo

ฝ่ายสายชลกับฟ้าลดา หลังจากดูงานกันเสร็จแล้ว ต่างรู้สึกดีมาก ฟ้าลดาบอกว่ามากับเขาครั้งนี้ทำให้ตนได้ข้อมูลเยอะ ไอเดียบรรเจิดสุดๆ เธอขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงแจ่มใส แต่สำหรับสายชลแล้ว เขารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่วิเศษมากๆที่ได้อยู่ใกล้ชิดและสร้างความรู้สึกดีๆให้ฟ้าลดานางฟ้าของตน

เพราะเย็นแล้ว สายชลถือโอกาสชวนฟ้าลดาทานข้าวกันดีไหมเพราะเรายังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงกันเลย เธอไม่ทันตอบเสียงท้องก็ร้องจ๊อก...เสียก่อน เลยพูดเขินๆติดตลกว่า

“พูดถึงก็หิวขึ้นมาเลยค่ะ ขอโทษนะคะ ฟ้าคุมมันไม่ได้”

“ไม่เป็นไรครับ คนที่ผมรู้จักคนหนึ่งก็มักเป็นแบบนี้เวลาหิว” สายชลพยายามที่จะวกเข้าสู่อดีตหมายสะกิดความทรงจำ

สายชลแวะเข้าร้านสะดวกซื้อ เขาซื้ออาหารกล่องไปนั่งทานกันที่ริมแม่น้ำ ทานไปบรรยายบรรยากาศในยามเย็นไป บอกเธอว่าตนชอบมานั่งดูแม่น้ำเห็นแล้วสบายใจ

ได้ผล...เพราะฟ้าลดาก็เล่าความประทับใจของตัวเองว่า ตนก็ชอบเช่นกันยิ่งถ้าเป็นทะเลยามเย็นยิ่งชอบ พูดอย่างผูกพันว่า “ทุกครั้งที่ไปทะเลฟ้าจะรู้สึกผูกพันกับมันยังไงก็ไม่รู้”

สายชลคิดถึงความหลังขึ้นจับใจ มองหน้าเธอนิ่งนาน จนเธอถามว่าเป็นอะไรไปหรือ สายชลบอกว่าเธอทำให้ตนคิดถึงใครบางคน ฟ้าลดาหยอกหยั่งว่า ใช่เจ้าของหัวใจเขาหรือเปล่า สายชลนิ่งไปนิดหนึ่ง พูดเหมือนตกอยู่ในความฝันว่า

“ครับ...เธอชื่อนางฟ้า” ฟ้าลดาชะงักถามว่าที่เขาเรียกเธอว่านางฟ้าหรือ ถามแล้วมองหน้าอย่างรอคำตอบ สายชลตอบเรียบๆเหมือนพูดไปคิดถึงความหลังไปว่า “เมื่อสามปีที่แล้ว ผมกับนางฟ้าถูกพรากจากกัน ถึงตอนนี้ผมก็ยังรอเธอกลับมา”

“เรื่องของคุณ โรแมนติกจังเลยนะคะ ถ้ามีคนรักฟ้าแบบนี้ก็ดีน่ะสิ”

“ผมเชื่อว่ามีคนที่รักคุณฟ้าแบบนี้ครับ” สายชลพยายามจะแสดงตัว มองเธออย่างมีความหมาย แต่น่าเสียดายที่ฟ้าลดาไม่ได้สนใจ เพราะใจจดจ่ออยู่แต่เรื่องงาน ฉุกคิดอะไรได้บอกสายชลอย่างตื่นเต้นว่า

“ฟ้านึกออกแล้วว่าจะทำหนังโฆษณาให้คุณยังไง ฟ้าจะใช้ชื่อเรื่องของคุณนี่แหละค่ะ เออะ...จะได้ไหมคะ”

สายชลอนุญาตทันที ทั้งยังเสนอให้ใช้ทะเลเป็นสถานที่ถ่ายทำด้วย ฟ้าลดาถูกใจมากชมว่าเยี่ยมไปเลย

ทั้งคู่ทานอาหารกล่องกันต่ออย่างมีความสุข ได้ทั้งบรรยากาศและได้ทั้งงาน ยิ่งคุยก็ยิ่งสนุก ยิ่งนึกวาดภาพก็ยิ่งอยากทำงาน

ooooooo

เมื่อชมพูแพรรู้เรื่องน้องจะไปถ่ายทำโฆษณาที่กระบี่กับสายชล เธอตกใจแทบช็อก ฟ้าลดายิ่งคุยอย่างสนุกสนานกับการเริ่มงานนี้มากเท่าไร ชมพูแพรก็ยิ่งห่วงมากเท่านั้น สุดท้ายเสนอขอไปกับน้องด้วย อ้างว่ากลัวน้องจะไปทำกะเปิ๊บกะป๊าบต่อหน้าชาร์ล

แต่พอตกกลางคืนเธอก็บอกน้องว่าไปไม่ได้แล้วเพราะมีนัดกับลูกค้าสำคัญ ฟ้าลดาโล่งใจ กอดพี่สาวพูดปะเหลาะว่า “ฟ้าสัญญาว่าฟ้าจะไม่ทำลายชื่อเสียงของพี่แพรเด็ดขาด ฟ้าจะทำให้คุณชาร์ลทั้งรักทั้งหลงฟ้าเลยคอยดู”

ฟังแล้วชมพูแพรยิ่งใจไม่ดี รีบบอกว่าไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก เอาแค่ให้ตั้งใจทำงานก็พอ

“แน่นอน คอนเฟิร์ม ชัวร์ครับพ้ม” ฟ้าลดาทำหน้าเป็น รับคำพี่สาว ชมพูแพรลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู แต่แววตามีความกังวล

ooooooo

เมื่อฟ้าลดาไปกระบี่แล้ว ชมพูแพรก็อดเป็นห่วงไม่ได้ โทร.ไปก็ไม่มีคนรับสาย โทร.อีกทีก็ปิดเครื่องแล้ว ทำให้ชมพูแพรยิ่งระแวง ระหว่างนั้น หมอวัฒนาโทร.มานัดทานข้าวเย็นกัน แล้วหมอก็เซอร์ไพรส์ด้วยการสร้างบรรยากาศแสนโรแมนติกและขอแต่งงาน

ความตั้งใจจริงจังของหมอวัฒนา ทำให้ชมพูแพรไม่อาจปฏิเสธคำขอแต่งงานของหมอได้ แต่เมื่อหมอขอแต่งในเดือนหน้าเลย เธอตกใจขอเวลาอีกสักหน่อยเพราะยังสนุกกับการทำงานอยู่ อีกทั้งเป็นช่วงเกี่ยวกับการรวมบริษัทงานค่อนข้างยุ่ง ตนอยากทุ่มเวลาให้กับตรงนี้ก่อน

ส่วนสายชลกับฟ้าลดา พอไปถึงกระบี่ ฟ้าลดาถามว่าลงมือทำงานกันเลยดีไหม สายชลขอให้ใจเย็นๆเธอได้ทำงานหนักแน่ แต่ตอนนี้เราไปหาอะไรสนุกๆทำกันก่อนดีกว่า

อะไรสนุกๆที่สายชลพูดถึง คือการดำน้ำชมปะการังและถ่ายรูปเหมือนคืนวันเก่าๆของสายชลกับนางฟ้าที่เกาะมิน ทั้งสองดำน้ำถ่ายรูปกันอย่างเพลิดเพลินมีความสุข ซึ่งเป็นจังหวะที่ชมพูแพรโทร.เข้ามาแล้วไม่มีคนรับสายและต่อมาก็แบตหมด

สายชลพยายามฟื้นความจำของฟ้าลดาด้วยการปฏิบัติอย่างที่เคยทำเมื่อครั้งเธอเป็นนางฟ้า เธอสนุกและชอบมาก จนสายชลบอกว่าตนดีใจมากที่เธอชอบ

ฟ้าลดาถามว่าเขารู้จักอาการเดจาวูไหม สายชลทำหน้างงๆเธอจึงอธิบายว่า

“มันคืออาการที่เรารู้สึกว่าเราเคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นมาแล้ว ทั้งๆที่เพิ่งเจอครั้งแรก เหมือนอย่างที่ตอนฟ้าดำน้ำกับคุณสายชลมาก่อนแล้วงั้นแหละ แปลกมากเลยค่ะ”

ฟ้าลดาเล่าอย่างไม่คิดอะไร แต่สายชลฟังแล้วดีใจมากแววตาเป็นประกาย มีความหวังขึ้นมาว่าฟ้าลดาจะจำตนได้อีกครั้ง

เพื่อกระตุ้นความจำของเธอกว่านั้น สายชลนัดเย็นนี้มาทานอาหารกันที่หาดหน้าโรงแรม เขาเอาชุดสีขาวที่เธอเคยใส่เมื่อครั้งอยู่เกาะมินให้ใส่ ขอร้องเธอว่า

“ชุดนี้เหมาะกับคุณ อยากให้คุณฟ้าใส่มาร่วมรับประทานอาหารเย็นกับผมที่หาดหน้าโรงแรม อย่าลืมใส่สร้อยมาด้วยนะครับ”

ฟ้าลดาหยิบสร้อยขึ้นมองอย่างรู้สึกชอบมาก เอา

สวมคอแล้วดูตัวเองในกระจกไปมา

ooooooo

ฝ่ายเพลินตากับพิสมัยสองแม่ลูก หงุดหงิดว้าวุ่นใจมากที่สายชลหายหน้าไป พากันลุยไปที่บริษัท ก็ไม่มีใครบอกได้ว่าสายชลหายไปไหน

หนักเข้าเลยสมคบกันวางแผนขู่สหัส เพลินตาแต่งชุดนอนวาบหวิวไปยั่วยวนสหัส แล้วให้พิสมัยถ่ายคลิปไว้ ขู่ว่าถ้าไม่บอกว่าสายชลไปไหนก็จะเอารูปนี้ไปฟ้องไมเคิล แค่นี้สหัสก็ตกใจตื่นกลัวแล้ว

เป็นเวลาที่ฟ้าลดาและสายชลกำลังมีความรู้สึกเหมือนอยู่ในบรรยากาศเก่าๆในอดีต จนเมื่อสายชลเล่นอูคูเลเล่ ฟ้าลดาก็อยากเรียน สายชลสอนให้ทันที หัดเล่นไปได้ครู่เดียวเธอก็เล่นได้อย่างน่าอัศจรรย์

ในบรรยากาศแสนโรแมนติกนั้น สายชลมองฟ้าลดานิ่งนาน จนเธอใจสั่นหวิว ทันใดก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาจนครางเบาๆ สายชลตกใจประคองเธอไว้บอกว่าจะพากลับไปพักที่ห้องดีกว่า

ฟ้าลดาขอโทษที่ตนอ่อนแอจนรบกวนเขา สายชลคาดว่าคงเป็นเพราะวันนี้ตากแดดมากเกินไป คืนนี้นอนพักเสียถ้าพรุ่งนี้ลุกไม่ไหวเรายังไม่ต้องไปดูโลเกชั่นก็ได้

เมื่อพาฟ้าลดาไปพักที่ห้องแล้ว เธอรู้สึกหน้าตัวเองร้อนผ่าวๆพึมพำถามตัวเองว่า

“นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย?” แต่พอนึกถึงรอยยิ้มของสายชลแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เอนตัวลงนอนแล้วเอื้อมมือดับไฟแต่ใจยังไม่นิ่ง จนกระทั่งหลับฝันไปว่าถูกผู้ชายไล่

ตามที่ริมหาด แต่เธอก็ยังมองไม่เห็นหน้า เพราะเขาหันหลังให้ แสงแดดทำให้ใบหน้าเขาดำมืด...

ooooooo

รุ่งขึ้น ฟ้าลดาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์จากชมพูแพรที่โทร.มาต่อว่าและถามว่าทำไมเมื่อวาน ไม่รับสาย ฟ้าลดาชี้แจงอย่างร่าเริงว่าแบตหมด ครั้นถามว่าแล้วเมื่อไรจะกลับ ฟ้าลดาก็เล่าอย่างแจ่มใสว่า

“ฟ้าเหลือดูโลเกชั่นอีกไม่กี่ที่ เสร็จแล้วฟ้ากับคุณ

ชาร์ลจะเลื่อนไฟลต์กลับวันนี้เลย” ชมพูแพรถามหยั่งว่าแล้วงานโอเคไหม เสียงน้องแจ่มใสกว่าเก่าว่า “ฟ้าโอมากเลยพี่แพร คุณชาร์ลเทกแคร์ฟ้าดีมาก พาไปดำนํ้า เลี้ยงข้าว เมื่อคืนฟ้าไม่ค่อยสบายก็พามาส่งที่ห้องเอายาให้กิน โคตรดีเลยอ่ะ พี่แพร ทั้งๆที่เราเป็นลูกจ้างเขานะ นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงใช้ฟ้าคุ้มเกินคุ้มไปแล้ว”

ชมพูแพรอึ้งจนเงียบไปนาน ฟ้าลดาถามว่ายังอยู่หรือเปล่า ชมพูแพรจึงรู้สึกตัวรีบบอกว่าอยู่ ถามว่าที่บอกว่าไม่ค่อยสบายเป็นอะไรมากไหม

ฟ้าลดาบอกว่าไม่และตอนนี้ก็หายแล้ว ไม่ต้องห่วง แล้วเจอกันที่กรุงเทพฯ พูดเสร็จก็วางสาย พอวางสายจากน้อง ชมพูแพรก็กำมือแน่น เครียด ไม่พอใจกับเรื่องที่ได้รับฟัง

ooooooo

ครู่เดียวฟ้าลดาก็ออกมาพบสายชลเตรียมออกเดินทางไปดูโลเกชั่นแห่งสุดท้ายกัน

เขาถามอาการป่วยด้วยความเป็นห่วงจนแน่ใจว่า

ฟ้าลดาแข็งแรงดีแล้วก็เตรียมออกเดินทาง ฟ้าลดานึกอะไรขึ้นได้หยิบสร้อยเส้นนั้นคืนให้เขา ส่วนชุดไว้เอากลับไปซักก่อนค่อยคืน

“คุณฟ้าเก็บไว้ทั้งสองอย่างเถอะครับ ผมให้” ฟ้าลดาทำเสียงแหลมบอกว่าไม่ดีหรอก “ดีสิครับ มันเหมาะสมกับคุณฟ้ามากที่สุดแล้ว” พูดแล้วสายชลเดินไปเลย ฟ้าลดาเก็บสร้อยใส่กระเป๋ายิ้มแบบให้ก็เอา แล้วเดินตามเขาไปขึ้นรถจี๊ป

ระหว่างทาง ฟ้าลดาถ่ายวีดิโอไปตลอดทาง แล้วหันมาถ่ายสายชลบ้าง ชายหนุ่มขับรถไปก็ยิ้มไป แอบมองฟ้าลดา ที่สนุกกับการถ่ายวีดิโออย่างมีความสุขยิ่งกว่า...

เมื่อฟ้าลดาถามความเห็นเขาเกี่ยวกับภาพที่จะเอาเป็นโลเกชั่นหลัก สายชลตอบเรียบๆขรึมๆว่า

“แล้วแต่คุณฟ้าเลยครับ คุณฟ้าเห็นภาพชัดกว่าผม เออ...คุณฟ้าครับ ผมมีเรื่องที่อยากขอร้อง อย่าบอกใครว่าโฆษณาชุดนี้เป็นเรื่องของผมนะครับ ผมไม่อยากให้ใครรู้แม้กระทั่งคุณแพร”

“ได้สิคะ งั้นฟ้าขอบล็อกช็อตก่อนนะคะ”

สายชลบอกตามสบาย แล้วดูฟ้าลดาถ่ายรูปตามมุม ต่างๆอย่างเพลินตาเพลินใจ จนอดใจไม่ไหวเอามือถือของตัวเองมาถ่ายรูปของเธออีกต่อหนึ่งอย่างมีความสุข

ooooooo

จนเย็น ฟ้าลดากลับมาถึงบ้านทักแหวนกับป้าเนียม คุยอย่างสนุกสนานถึงการไปทำงานที่กระบี่ครั้งนี้ ครู่หนึ่งชมพูแพรได้ยินเสียงเดินมาถามแซวๆว่า

“เม้าท์ไรกันอยู่หา...เสียงดังไปถึงหน้าบ้านเลย”

ฟ้าลดาหันมอง ตาไวเห็นแหวนเพชรที่นิ้วนางซ้ายของพี่สาวเข้าเต็มตา ร้องทักเสียงดังตื่นเต้น

“แหวน? ใส่นิ้วนางข้างซ้าย พี่แพรรับปากแต่งงานกับพี่หมอแล้วเหรอคะ” ชมพูแพรตอบเบาๆว่าใช่ แต่ฟ้าลดาแผดเสียงลั่น “เย้...ฟ้าจะมีพี่เขยแล้ว วู้...วู้...” แล้วทำหน้าอำๆ ถามว่า “นี่ถ้าฟ้าไม่เห็นแหวน พี่แพรคิดจะบอกฟ้าตอนไหนคะ”

“ก็ว่าจะบอก แต่ฟ้าตาดีเห็นก่อนทำไม”

ฟ้าลดาคว้ามือพี่สาวที่สวมแหวนไปให้ป้าเนียมกับแหวนดู คุยว่าเม็ดเป้งเลย แล้วทำเป็นแสบาเพราะถูกแสงเพชรเข้าตา แหวนสาระแนผสมโรง ชมพูแพรเลยไล่ให้เอาผ้าไปซักเสีย

แหวนตรวจเสื้อฟ้าที่จะเอาไปซัก เจอสร้อยในกระเป๋าเอาออกมาถามฟ้าลดาว่าสร้อยอะไร ชมพูแพรเห็นเข้าถามว่าฟ้ามีสร้อยแบบนี้ด้วยหรือ

“คุณชาร์ลให้ฟ้ามาค่ะ แล้วก็ยังให้เสื้อชุดนี้มาด้วยนะคะ” ฟ้าลดาหยิบเสื้อให้พี่สาวดู แล้วโยนเสื้อใส่ตะกร้าผ้าซัก ส่วนสร้อยเก็บใส่กระเป๋า

ชมพูแพรชะงักรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา จนป้าเนียมสังเกตเห็น

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:22 น.