ข่าว

วิดีโอ



กลกิโมโน

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ณัชภีม - สุธิสา

กำกับการแสดงโดย: อดุลย์ บุญบุตร

ผลิตโดย: บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ภูภูมิ พงศ์ภานุ,ชมพู่ อารยา เอฮอาร์เก็ต,

อัลบั้ม: “เบิร์ด” ธงไชย ประกบ “ชมพู่ อารยา” ในละครฟอร์มยักษ์ “กลกิโมโน”



ร้านอาหารในเมือง ไอนัดฮิเดโนริมาพบเพื่อกล่าวลา เธอกล้ำกลืนความเจ็บปวดรวดร้าวบอกเขาว่า จะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า เธอทำทุกอย่างเพราะรักเขาจริงๆ ไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง

“ฉันจะให้อภัย จะไม่โกรธไม่เกลียดเธอเลยจะจดจำเรื่องราวดีๆที่เธอเคยมอบให้ฉัน แม้มันจะไม่มีความจริงใจเลยสักนิดแต่ฉันก็ไม่ถือสา และขออวยพรให้เธอได้พบกับผู้หญิงที่จะรักเธอได้อย่างแท้จริงโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน เธอจะได้รู้ว่าพลังของความรักมันยิ่งใหญ่แค่ไหน”

ไอลุกขึ้นกล่าวย้ำ ถ้าเขามีข่าวดีเมื่อไหร่ ขอให้ส่งข่าวบอกตนด้วยตนจะร่วมยินดีในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ขอให้เขาโชคดี ไอโค้งอย่างสุภาพแล้วเดินออกไป ฮิเดโนริอึ้งสะเทือนใจที่ตัวเองทำเลวกับเธอมาก...

ไอเดินหน้านิ่งออกมา แต่พอพ้นสายตา เธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ ทรุดลงร่ำไห้ระบายความเจ็บปวดออกมาอย่างน่าสงสาร ฮิเดโนริเดินออกจากร้าน ได้ยินเสียงด้วยพลังปีศาจจึงตามเสียงนั้นไปจนได้เห็น เกิดความสงสารเอื้อมมือจะแตะไหล่ ทว่าไอลุกขึ้นแล้วก้าวเดินต่อไปอย่างมุ่งมั่น เขารู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้เธอ...

ในวันเดียวกัน ริเอะเสียใจที่พ่อถูกยูกิฆ่าตาย เกิดความเจ็บแค้นคว้าดาบซามูไรสั้นที่อยู่ในตู้โชว์ของมิยา–คาวะออกมา...รินดาราไม่สบายใจเรื่องโฮชิกำลังจะกลายเป็นมนุษย์คงกระพัน จึงจะมาปรึกษามิกิ เผอิญสวนกับริเอะที่หน้าตาดุดันเดินผ่าน พอเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ริเอะเพิ่งออกมาก็ตกใจเห็นตู้เก็บดาบแตกและดาบสั้นหายไป จึงรีบตามออกมา พบอาคิระกำลังเครียดเรื่องอายูมิ พอเธอถามหาริเอะเขาก็บอกว่าเธอให้นารูตะขับรถพาออกไป รินดาราเครียด...

ด้วยอารมณ์ทำให้ขาดความยั้งคิด ริเอะบุกมาหายูกิที่คฤหาสน์โคสึกะ ชักดาบออกมาหมายจะแทงยูกิแต่ถูกพลังปีศาจบังคับให้มือหันดาบมาจะแทงตัวเอง

“ของกระจอกแค่นี้ให้บทเรียนกับฉันไม่ได้หรอก แต่มันให้บทเรียนกับเธอได้ ว่าอย่ามารนหาที่ตาย ถ้าไปเจอพ่อเธอในนรก ฝากขอบใจเขาด้วยนะที่ช่วยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”

ยูกิบังคับกดปลายดาบลงที่คอริเอะ เสียงอาคิระดังขึ้น “ปล่อยริเอะเดี๋ยวนี้!”

ยูกิกับริเอะหันมองเห็นอาคิระกับรินดาราอยู่ตรงหน้า ยูกิจับริเอะล็อกด้านหลังใช้ดาบจ่อคอ รินดาราเตือนอย่าทำบาปอีกเลย ปล่อยริเอะไปเสีย ยูกิยิ้มเยาะ

“เป็นเกียรติจังที่ร่างอวตารเทพเมียวโจมาอ้อนวอนขอร้องปีศาจอย่างฉัน เอาอย่างนี้ดีไหม ปล่อยให้ฉันได้กลืนกินกิเลสของนังนี่ แล้วฉันจะบอกให้ว่าอายูมิอยู่ที่ไหน”

อาคิระโกรธที่เป็นยูกิจริงๆที่จับอายูมิไป รินดาราปรามให้ใจเย็น ยูกิเป็นต่อเยาะจะยอมแลกชีวิตริเอะกับอายูมิหรือไม่ อาคิระรู้สึกกดดันอย่างมาก...ขณะเดียวกัน อัตซุโอะมารายงานไดซุเกะว่า ยูกิมีเรื่องกับริเอะอยู่หน้าตึก ไดซุเกะไม่สนใจกลับสั่งให้ใช้โอกาสนี้เข้าไปเอาของในห้องยูกิมาให้ตน

ด้านยูกิกดดันอาคิระให้เลือกจะแลกเอาชีวิตใคร ริเอะด่าว่ายูกิน่าสมเพชที่ต้องอยู่ในร่างเน่าๆ ยูกิโกรธกดปลายดาบลงที่คอริเอะเลือดซึม อาคิระตกใจขอแลกกับชีวิตตัวเองแทน ยูกิว่ากิเลสในตัวเขาไม่มีพอที่จะทำให้ตนดีขึ้นได้ อาคิระสวน

“ไม่จริง! ตอนนี้กิเลสในใจฉันมีมาก กิเลสที่เกิดจากความเกลียดปีศาจใจชั่วอย่างเธอ ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านชายโฮชิถึงได้เกลียดเธอนักหนา อยากจะฆ่าเธอด้วยมือของเขาเองด้วยซ้ำ” ยูกิหน้าเสียถามโฮชิพูดจริงหรือ “ใช่ ท่านชายมีเมตตาให้กับทุกคนยกเว้นเธอ นี่ขนาดว่าเธออยู่ในร่างผู้หญิงสวยอย่างคุณยูกิ ท่านชายยังอยากจะฆ่าเธอเลย” อาคิระพูดให้ยูกิเสียสมาธิแล้วเอาเหรียญเซมาโมริในกระเป๋าออกมาชูขึ้นสูง

ยูกิผงะกลัว ริเอะฉวยโอกาสสะบัดตัวออกจะวิ่งไปหาอาคิระ แต่ยูกิจิกผมไว้ได้ รินดาราจึงถลาเข้าผลักยูกิ ด้วยพลังแสงที่วาบออกมาจากปาน ทำให้มือที่แตะถูกตัวยูกิถึงกับมีรอยไหม้ สร้างความเจ็บปวดให้กับยูกิอย่างมาก ยูกิโกรธประกาศกร้าวให้เตรียมรับศพอายูมิได้เลย ทั้งอาคิระและรินดาราตกใจ ยูกิหายตัววับไป

ยูกิซมซานกลับเข้าห้อง เจออัตซุโอะที่เข้ามาหาของกำลังจะออกไป เขารีบคุมสติอ้างว่านายให้มาถามว่าพวกมิยาคาวะทำร้ายอะไรหรือเปล่า ยูกิยืดตัวโอ่ว่าพวกนั้นทำอะไรตนไม่ได้ พออัตซุโอะออกไป ยูกิก็ใช้พลังรักษาบาดแผลตัวเองด้วยความเจ็บแค้น จากนั้นก็เรียกฮิโตชิให้ไปเอาตัวอายูมิออกมา...อัตซุโอะแอบฟังอยู่หน้าห้อง

ooooooo

อาคิระพยายามจะบุกเข้าไปช่วยอายูมิ รินดาราปรามให้ใจเย็น พวกนั้นไม่ยอมปล่อยอายูมิมาง่ายๆแน่ ริเอะเสนอให้แจ้งตำรวจ อาคิระร้อนใจตะโกนเรียกนางปีศาจหิมะให้ออกมา พลันรินดาราได้ยินเสียงร้องให้ช่วยด้วยของอายูมิแว่วมา จึงรีบบอกอาคิระแล้วมองหาที่มาของเสียง

ฮิโตชิโผล่เข้ามาเอ็ดอายูมิไม่ให้ส่งเสียงร้อง เพราะเกรงฮิเดโนริได้ยินจะมาทำร้าย แต่อายูมิหวาดกลัวร้องไห้แต่จะกลับบ้านๆ เขาจึงบอกว่าไม่มีใครได้ยินเสียงเธอเพราะปีศาจหิมะใช้มนต์พรางตาลักซ่อนไว้ อายูมิสะอึกสะอื้นขอร้องฮิโตชิอย่าทำแบบนี้

ทางด้านรินดาราแปลกใจที่เสียงอายูมิเงียบหายไป จึงช่วยกันค้นหา ทันใดเสียงฮิเดโนริถามมาทำอะไรกัน อาคิระปราดเข้ากระชากคอเสื้อถามเอาอายูมิไปไว้ไหน เขาสวนไม่ได้เอามา อาคิระไม่เชื่อ “แกร่วมมือกับนางปีศาจหิมะเพื่อทำลายท่านชายโฮชิ และมิยาคาวะ นอกจากจะใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือ ยังจะใช้เด็กเป็นตัวประกัน จิตใจแกทำด้วยอะไร มันถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้”

ฮิเดโนริโกรธจ้องหน้าอาคิระ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีส้ม ใช้มือบีบคอเขาทันที แต่อาคิระฮึดสู้กระแทกหมัดใส่หน้าและลำตัวฮิเดโนริหลายหมัดหนักๆจนเลือดไหลซิบมุมปาก เขาแยกเขี้ยว เล็บงอกพุ่งเข้าใส่ แต่อาคิระหลบทัน โดนกรงเล็บถากที่ต้นแขนเลือดอาบ

รินดาราตกใจเข้าขวางไม่ให้ฮิเดโนริซ้ำ และโวยว่าเขาใจร้ายกับเด็กกำพร้าแถมร่างกายพิการ ฮิเดโนริสะท้อนใจถึงชีวิตตัวเอง รินดาราตอกย้ำให้เขาสำนึกถึงสิ่งที่ทำกับไอ ควรแก้ไขด้วยการบอกว่าอายูมิอยู่ไหน

ฮิเดโนรินิ่งอึ้งแต่ก็ไม่บอกว่าอายูมิอยู่ในห้องเก็บของ กลับดึงตัวริเอะมาเป็นตัวประกัน ทำร้ายเธอบาดเจ็บจนอาคิระต้องยอมล่าถอย ริเอะจึงถูกปล่อยตัว รินดาราประคองริเอะกลับ

ฮิโตชิเห็นว่าทุกคนกลับไปแล้วก็ต่อว่าอายูมิเป็นเด็กดื้อ ถึงได้โดนปีศาจหิมะสั่งสอน อายูมิโต้ว่าฮิโตชิไม่รักตนแล้ว ทำร้ายตน ฮิโตชิรีบปฏิเสธไม่จริง เธอต่างหากที่โกหกว่าจะรักตนแต่พอเห็นตนเป็นผีก็เกลียดตน ทำร้ายตน อายูมิอธิบายว่าไม่ได้เกลียดเพียงแค่ตกใจกลัว ฮิโตชิรู้สึกดีขึ้น เข้าสิงร่างอายูมิเพื่อจะพาออกไป

ฮิโตชิรีบบอกยูกิว่าอายูมิเป็นเด็กดีแล้วจะพากลับบ้าน แต่ยูกิกราดเกรี้ยวไม่ให้กลับ ฮิโตชิตกใจไม่ยอมให้ใครทำร้ายอายูมิ ยอมเอาตัวเข้าขวางให้อายูมิหนี อายูมิคว้าไม้มาค้ำพยุงตัวก้าวเดิน ฮิโตชิโดนยูกิทุบตีบอบช้ำเลือดซิบ

โฮชิอยู่บนหอคอย ได้ยินเสียงร้องของฮิโตชิแว่วมาว่าให้ช่วยอายูมิด้วย เขาจึงรีบออกไป...อาคิระให้รินดาราพาริเอะกลับก่อน เขาจะย้อนเข้าไปตามหาอายูมิ รินดาราห้ามพลันร่างกระตุก ดวงตากลายเป็นสีเขียว ได้ยินเสียงร้องของฮิโตชิให้ช่วยอายูมิ อาคิระตกใจว่ารินดาราเป็นอะไร

“ฉันได้ยินเสียงฮิโตชิร้องไห้ค่ะ ฮิโตชิพาอายูมิหนีออกไปจากที่นี่แล้ว”

อายูมิใช้ไม้ประคองตัวเองอย่างลำบากหนีมาถึงป่าสน แล้วหมดแรงล้มลง ยูกิตามมาเยาะยื่นมือจะบีบคอ แต่กลับมีมือแข็งกร้าวมาปัดอย่างแรงจนร่างยูกิกระเด็นไป อายูมิหันมาเห็นโฮชิก็ดีใจโผกอดร้องไห้โฮ ยูกิหันกลับมาพอเห็นว่าโฮชิเป็นคนทำร้ายตนก็โวยวายเขาใจร้ายมาก

โฮชิเสียงกร้าว “เพราะฉันให้โอกาสเธอกลับเนื้อ กลับตัวมามากแล้ว แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าปีศาจมันก็คือปีศาจ ไม่มีวันจะดีได้”

“เธอเกลียดฉันมากเลยเหรอ”

“คำว่าเกลียดยังน้อยเกินไปสำหรับปีศาจจิตใจโหดเหี้ยมอย่างเธอ”

ยูกิสะเทือนใจมาก ปรี๊ดแตกทำให้เกิดพายุกระโชกแรง โฮชิกอดปกป้องอายูมิ ยูกิตะโกนก้อง “จำเอาไว้นะโฮชิ เธอจะต้องเสียใจที่พูดกับฉันแบบนี้ เธอจะต้องเสียใจ” ว่าแล้วก็หายวับไป

โฮชิกอดปลอบอายูมิ อาคิระ รินดาราและริเอะมาถึง วิ่งเข้าไปกอดอายูมิด้วยความดีใจ

ทุกคนกลับมายังคฤหาสน์มิยาคาวะ มิกิกอดอายูมิร้องไห้ด้วยความดีใจ โฮชิเกิดอาการหน้ามืดกะทันหันยืนเซ รินดารารีบประคอง มิกิจับตัวโฮชิแล้วตกใจเพราะตัวเขาร้อนจัด จะพาขึ้นไปพักผ่อน แต่รินดาราอาสาดูแลเอง อาคิระมองอย่างน้อยใจเพราะตนเองก็บาดเจ็บไม่น้อย

รินดาราเช็ดตัวให้โฮชิและคุยเรื่องสนุกๆวัยเด็กให้ฟัง โฮชิรู้สึกว่าเธอฝืนทำตัวสนุกแต่แววตาเศร้า จึงถามคิดอะไรอยู่ เธอยอมบอกว่าเป็นห่วงเขา อยากให้เขาลืมความโกรธที่มีต่อนางปีศาจหิมะเพราะกิเลสของความโกรธจะยิ่งทำลายความเป็นเทพของเขาให้ต้องกลายเป็นมนุษย์ โฮชิรู้แก่ใจบอกว่าตนทำใจไว้แล้ว รินดาราแย้งจะไม่มีวันนั้น ตนจะหาขนนกกระเรียนทองคำมาให้ได้ โฮชิยิ้มขอบใจ แล้วบอกอย่างจริงใจ

“แต่ถ้าฉันจะต้องติดอยู่บนโลกมนุษย์ไปตลอดกาล โดยไม่แก่และไม่ตาย ฉันขออะไรเธอสักอย่างได้ไหม...ฉันขอให้เธอกลับไปใช้ชีวิตของเธอ อยู่กับครอบครัวอยู่กับคนที่เธอรัก แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก เพราะฉันทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเธอตายจากฉันไป”

รินดารากุมมือโฮชิ “ไม่ค่ะ ถ้าท่านชายจะต้องติดอยู่บนโลกมนุษย์จริงๆ ฉันจะไม่ไปไหน ฉันจะไม่รักใคร จะไม่ปล่อยให้ท่านชายเหงาอ้างว้างอยู่ตามลำพัง” เธอสวมกอดโฮชิ

อาคิระตามมายืนฟังแล้วเศร้าใจกลับลงไป เขาเสียใจเมื่อรับรู้ว่ารินดารามอบชีวิตและหัวใจให้แก่โฮชิ น้ำตาลูกผู้ชายคลอเบ้า...อาคิระเข้ามาหาอายูมิในห้องนอน อายูมิสังเกตเห็นว่าเขาเศร้า อาคิระกลบเกลื่อนว่ายังใจหายที่เธอหายไป อายูมิถือโอกาสขออนุญาตเป็นเพื่อนกับฮิโตชิต่อไป ถึงแม้ฮิโตชิจะเป็นผี แต่เขาก็ยอมบาดเจ็บจากปีศาจหิมะเพราะช่วยตนหนีออกมา

อาคิระอึ้งเดินมาที่บ่อน้ำร้าง เอาขนมมามากมาย เรียกฮิโตชิให้ออกมากิน ฮิโตชิค่อยๆโผล่หน้า จึงได้เห็นว่าเขาบาดเจ็บ ฮิโตชิถามไม่ไล่ตนแล้วหรือ อาคิระตอบว่าจะไล่ผู้มีพระคุณช่วยหลานสาวตนได้อย่างไร แถมอนุญาตให้เขาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเล่นกับอายูมิได้แต่ต้องสัญญาว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้ ฮิโตชิสัญญา

ooooooo

ไดซุเกะได้สิ่งที่ต้องการ คือเส้นผมของยูกิที่ติดอยู่กับหวีเพื่อมาทำพิธีกำราบเธอ...ยูกิกำลังเคียดแค้น ทำให้เมฆบนฟ้าก่อตัวเป็นใบหน้าตัวเองเหมือนจ้องมองทุกชีวิตในสึกิ

ฮิเดโนริครุ่นคิดถึงความรักความอบอุ่นที่เคยได้รับจากไอ แล้วให้รู้สึกเสียใจ พลันอัตซุโอะมาตาม ไดซุเกะให้ไปทำพิธีเพราะตอนนี้ยูกิไม่อยู่...ไดซุเกะบอกว่า นี่เป็นพิธีปลุกเสกอาวุธเพื่อกำจัดปีศาจหิมะ ต้องใช้เลือดปีศาจสุนัขจิ้งจอก แต่ฮิเดโนริต้องทำสมาธิเพราะมันจะเจ็บปวด

“ผมทนได้เพื่อโคสึกะครับ”

ไดซุเกะยิ้มบอกบรรพบุรุษจะต้องภูมิใจในตัวเขา...

ฮิเดโนริถอดเสื้อให้เห็นรอยสักจิ้งจอกบนแผ่นหลัง ไดซุเกะใช้เข็มปักบนรอยสักยันต์ อัตซุโอะจับมือสองข้างของฮิเดโนริล็อกไว้ ไดซุเกะเอาถ้วยกระเบื้องมารองรับเลือดที่ไหลออกมา มันเจ็บปวดจนฮิเดโนริสลบไป อัตซุโอะพาร่างเขากลับห้องนอน

ไดซุเกะหยิบผ้าแดงที่ห่อเส้นผมยูกิ เอาเส้นผมใส่ไปในถ้วยเลือด ร่ายคาถาขมุบขมิบ พร้อมกับดึงมีดออกจากคมฝักจุ่มลงไปในถ้วยเลือด

หลังจากนั้นไดซุเกะนั่งมองดูมีดสั้นที่ลงอาคมอย่างพึงพอใจ ทันใดยูกิเปิดประตูเข้ามา พอเห็นท่าทีของไดซุเกะก็สงสัย เธอบอกเขาว่าเราต้องร่วมมือกันจัดการเทพเจ้านกกระเรียน ไดซุเกะรู้ทันชี้หน้าถามเธอต้องการกลืนกินพลังจากตัวเขาหรือ ยูกิหัวเราะฮึๆ

“เรากำลังร่วมมือกันแก้แค้นไม่ใช่หรือ ร่วมมือกับฉันดีๆเถอะ แกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแบกสังขาร เพราะถึงยังไงแกก็ไม่มีวันรอดอยู่แล้ว”

“แกนั่นแหละที่จะไม่รอด สำหรับตระกูลโคสึกะ แกมันก็แค่ปีศาจกระจอก บรรพบุรุษฉันจับแกขังไว้ในตุ๊กตาฮินะมานานถึงสี่ร้อยปี แต่ฉันไม่ปรานีแกเหมือนบรรพบุรุษฉันหรอก ฉันจะทำให้แกสูญสลายไปเสียเลย”

ยูกิหัวเราะเยาะจนไดซุเกะหงุดหงิดถามหัวเราะอะไร เธอบอกหัวเราะพวกโง่ แล้วเปิดเผยความจริงว่าคนที่ฆ่าเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอกคือตนเองไม่ใช่เทพเจ้านกกระเรียน...

เมื่อสี่ร้อยปีก่อนเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอกรู้สึกผิดที่ปลุกวิญญาณปีศาจหิมะขึ้นมาแล้วกลับมาทำร้ายประชาชนสึกิ จึงตกลงให้เทพเจ้านกกระเรียนเป็นคนดูแลรักษาชาวเมือง ส่วนเขาจะปราบปีศาจหิมะ แต่แล้วร่างเขาก็ต้องแตกดับเพราะจับวิญญาณตนขังในตุ๊กตาฮินะสำเร็จ ตนโยนความผิดให้เทพเจ้านกกระเรียน

พอไดซุเกะรู้ความจริงก็โกรธมาก ยูกิชอบใจเพราะนั่นคือการสร้างกิเลสให้มากขึ้น ด้วยความที่ไดซุเกะยังไม่แข็งแรง จึงสู้พลังยูกิไม่ได้ อัตซุโอะเข้ามาเห็นคว้าดาบซามูไรจะช่วย แต่ถูกยูกิเล่นงานสะกดจิตให้ลุกมาฆ่าไดซุเกะแทน จากนั้นเธอก็ดูดพลังจากไดซุเกะจนร่างแห้ง

ในขณะเดียวกัน ไอมากราบลามิกิกลับบ้าน แต่มิกิเห็นอาการป่วยของเธอก็รู้ว่าตั้งท้อง จึงขอให้พักอยู่ด้วยกันต่อไป...บ่ายวันนั้น ฮิเมะบอกรินดาราได้ยินเสียงแม่ร้องเรียก จึงขอให้พาไปหาแม่ ฮิเมะร้องไห้จนรินดาราต้องยอมพาออกไป เธอเอาฮิเมะใส่กระเป๋าสะพาย เผอิญอายูมิเข้ามาพอรู้ว่าฮิเมะจะไปก็ขอให้สัญญาว่าบินได้เมื่อไหร่ต้องกลับมาเยี่ยมตน

ระหว่างทาง เกิดลมกระโชกหิมะก่อตัวแล้วกลายร่างเป็นปีศาจหิมะ ทำร้ายรินดาราจนสลบถูกหิมะถมทับ...ด้านโฮชิได้รับสัญญาณจากเมียวโจว่ารินดารากำลังอยู่ในอันตราย รีบมาถามมิกิว่ารินดาราไปไหน อาคิระกลับมาได้ยินเป็นห่วงเธอมาก ส่วนอายูมิรู้สึกหนาวจึงเรียกฮิโตชิให้มาห่มผ้าด้วยกัน แต่พอเห็นว่าเขาอยู่ในชุดยูกาตะสีขาวก็แปลกใจ ฮิโตชิบอกว่า

“ท่านชายบอกเป็นผลจากการทำความดีและเสียสละช่วยอายูมิ ถ้าเมื่อไหร่ที่ฮิโตชิมีเสื้อผ้าใหม่ก็แสดงว่าใกล้จะได้เวลาที่ฮิโตชิจะต้องไปสวรรค์แล้ว”

อายูมิดีใจรีบมาจะถามโฮชิ จึงได้รู้ว่าโฮชิกับอาคิระกำลังตามหารินดารา อายูมิบอกว่าเธอพาฮิเมะออกไป ตามหาแม่แถวภูเขา...โฮชิกับอาคิระสบตากันจะรีบออกไป ริเอะรั้งอาคิระไม่ยอมให้ไป อ้างไม่ห่วงที่บ้านมีแต่ผู้หญิง กับเด็กบ้างหรือ โฮชิรู้ว่าอาคิระห่วงรินดารา จึงช่วยพูด

“อย่าห้ามอาคิระเลยริเอะ อาคิระกับฉันก็เหมือนกัน สถานการณ์เลวร้ายแบบนี้เราทุกคนต่างเป็นห่วงคนที่เรารัก” อาคิระมองโฮชิอึ้งๆ โฮชิย้ำไม่ต้องห่วง อาคิระ กับรินดาราจะปลอดภัย

มิกิให้ทั้งสองรีบออกไป ริเอะสะเทือนใจยอมรับแล้วว่าอาคิระรักรินดาราจริงๆ

ooooooo

ฮิเดโนริตื่นขึ้นมาแปลกใจทำไมอากาศหนาว ชักเอะใจว่าเป็นฝีมือยูกิ จึงรีบไปหาไดซุเกะที่ห้อง พลันต้องตกใจเมื่อพบว่าอัตซุโอะนอนโชกเลือด และร่างปู่แห้งเป็นโครงกระดูก สักพักอัตซุโอะฟื้นขึ้นมาเล่าว่ายูกิฆ่าไดซุเกะ และเล่าเรื่องที่เข้าใจผิดมานานสี่ร้อยปี ฮิเดโนริแค้น

อาคิระกับโฮชิตามมาแถวภูเขา ร้องเรียกรินดาราท่ามกลางหิมะหนาทึบ รินดาราได้ยินเสียงอาคิระก็พยายามจะส่งเสียงกลับแต่ปากแข็งเพราะหนาวเหน็บ...ยูกิเยาะ ในที่สุดทั้งสองก็ต้องมา ว่าแล้วยูกิก็แปลงร่างเป็นรินดารา

ถูกมัดติดกับต้นไม้ พออาคิระมาเห็นก็ถลาจะเข้าช่วย โฮชิเห็นดวงตาเธอเป็นสีฟ้าก็รีบเตือนอาคิระให้ระวัง ทันใดร่างที่เหมือนรินดาราก็ยกดาบฟันฉับ อาคิระหลบโดนถากที่แขน โฮชิเข้าประคอง ยูกิคืนร่างหัวเราะเยาะ

“เห็นทีว่าฉันจะต้องกลืนกินกิเลสมนุษย์ทุกคนในเมืองสึกิแล้วล่ะมั้ง ถึงจะตบตาเธอได้”

“ปีศาจจิตใจชั่วร้ายอย่างเธอ ไม่มีวันเป็นเทพธิดาแสนดีอย่างเมียวโจได้”

“เมียวโจน่ะเหรอเทพธิดาผู้แสนดี นังเมียวโจมันก็น่ารังเกียจไม่ต่างจากฉันหรอก เชอะ ทำตัวเป็นเทพธิดาผู้สูงศักดิ์แต่ที่แท้ก็ยังฝักใฝ่กิเลส ยังโหยหาความรักถึงได้ส่งส่วนหนึ่งของตัวเองลงมาตามคนรักให้กลับไป” ยูกิหัวเราะประชด

โฮชิตอบกลับว่าปีศาจอย่างเธอไม่เข้าใจความรักอย่างแท้จริงเพราะเธอไม่มีหัวใจ ยูกิแว้ดตนมีหัวใจและรักเขาคนเดียว แต่เขาทำลายหัวใจตน ถึงเวลาที่ตนจะทำลายหัวใจเขาบ้าง...ยูกิเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว โฮชิกับอาคิระรีบตามไป

ทางมิยาคาวะ ฮิเดโนริมาขอพบโฮชิ ไอเห็นเขาเกิดอาการประหม่าจนมิกิสังเกตเห็น มิกิแปลกใจถามมาทำไม ฮิเดโนริบอกมีเรื่องสำคัญคุยด้วย มิกิจึงบอกว่าออกไปตามหารินดารา ไอเห็นสีหน้าเขาห่วงใยก็น้อยใจเดินเลี่ยงออกไป ฮิเดโนริมองตามอย่างอาวรณ์แล้วหันมาพูดกับมิกิ

“คุณย่ามิกิครับ ผมมีเรื่องอยากขอร้อง...”

หลังจากนั้น ฮิเดโนริกลับไป มิกิเดินมาหาไอถามตรงๆว่าเขาคือพ่อของเด็กในท้องใช่ไหมแล้วเขารู้หรือเปล่าว่าเธอท้อง ไอน้ำตาร่วงบอกไม่จำเป็นต้องรู้เพราะเขาไม่รักตน มิกิส่ายหน้า “ไม่จริง ถ้าจริงเขาคงไม่มาขอร้องกับย่าว่าให้ช่วยดูแลไอแทนเขา เวลาหิมะตกหนักแบบนี้ ไอจะรู้สึกเหงาอ้างว้าง ไอชอบให้มีคนกอดไอแน่นๆแล้วไอจะรู้สึกดีขึ้น”

ไอสะอื้นไม่คาดคิด มิกิย้ำตนเป็นย่ายังไม่เคยรู้มาก่อน แสดงว่าเขาก็รู้สึกดีเวลาที่กอดไอเหมือนกัน ไอรีบถามว่าฮิเดโนริอยู่ไหน มิกิบอกว่าเขาตามไปช่วยรินดารา ไอสลดลงอีกครั้ง...

ในขณะที่โฮชิกับอาคิระตามยูกิมาจนเจอเธอกำลังใช้มีดสั้นซามูไรจ่อคอรินดาราอยู่ เธอหัวเราะบอกถึงเวลาจะส่งเมียวโจกลับให้โฮชิอยู่บนโลกมนุษย์กับตน ยูกิเงื้อดาบ ทันใดเสียงคำรามของจิ้งจอกดังก้อง ฮิเดโนริกระโจนเข้ากระแทกยูกิล้มกลิ้งไปด้วยกัน ดาบสั้นหล่นอยู่ ฮิเดโนริ ชักมีดอาคมออกมาแทงกลางหลังยูกิ เธอร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส วงไฟที่แผลแผ่กว้างเผาไหม้ไปทั้งร่างยูกิ เหลือเพียงร่างปีศาจหิมะที่น่าเกลียด ทั้งโฮชิ อาคิระและรินดาราตะลึง

ปีศาจหิมะโกรธทะยานเข้าต่อสู้กับฮิเดโนริ เขาร้องบอกอาคิระให้พารินดาราหนีไป ทั้งสองสู้กันดุเดือด ฮิเดโนริได้ทีใช้มีดอาคมจะแทงเธออีกครั้ง แต่เธอควานเจอดาบสั้นที่ตกอยู่แทงเข้าที่ท้องเขาเสียก่อน จากนั้นก็บีบคอเขาจะดูดพลัง ทันใดเสียงดังฉับร่างปีศาจหิมะสะดุ้งเฮือก...เธอปล่อยฮิเดโนริหันมองด้านหลัง โฮชิถือดาบซามูไรฟันที่ร่างเธออีกครั้ง

“ฉันให้โอกาสเธอมามากพอแล้วนางปีศาจหิมะ”เกิดแสงสีเขียวทะลุทะลวงร่างนางปีศาจ โฮชิแหงนหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าปลงตก

จากนั้นโฮชิประคองฮิเดโนริ รินดาราประคองอาคิระกลับมายังคฤหาสน์มิยาคาวะ ทุกคนดีใจและตกใจที่สองคนบาดเจ็บ ไอถลาเข้าดูแลฮิเดโนริ แต่เขากลับบอกว่าเขารักษาตัวเองได้ ฮิเดโนริใช้พลังแรงกล้ารักษาบาดแผล ร่างกระตุกร้องลั่น ไอตกใจถลาเข้ามาหา ดวงตาเขาแข็งกร้าวดุจจิ้งจอกเจอเหยื่ออันโอชะ ควบคุมตัวเองไม่ได้หันมาจิกคอเธอ โฮชิเข้ามาดึงมือ เตือนสติ

“ทำใจให้สงบฮิเดะ เธอเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจสูงส่ง สัตว์ร้ายใดๆก็ครอบงำจิตใจเธอไม่ได้”

ไอโผกอด ฮิเดโนริสงบลงและหมดสติไป...กลางดึกเขาตื่นมาพบว่าตัวเองยังมีเล็บยาวงุ้มก็ปลงกับชะตากรรมนึกถึงคำพูดของรินดารา “ถ้าคุณยังปล่อยให้ความเกลียดชัง ความเห็นแก่ตัวทำร้ายคนอื่นอยู่แบบนี้ สักวันคุณจะไม่เหลืออะไรเลย แม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ในตัวคุณ”

ooooooo

เช้าวันใหม่ ไอยกถาดข้าวต้มเข้ามาไม่พบฮิเด-โนริในห้องมีเพียงจดหมายสั่งลาว่าไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะตอนนี้ร่างกายเขาไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ขออวยพรให้เธอพบกับความรักที่ดีงาม ไม่ใช่ความรักโง่เขลาอย่างเขา

ไอร้องไห้โฮมาที่คฤหาสน์โคสึกะ พบเพียงอัตซุโอะที่ยังบาดเจ็บบอกฮิเดโนริมากราบศพไดซุเกะแล้วสั่งตนหาทายาทโคสึกะมารับหน้าที่ดูแลตระกูลแทนเขา ไอน้ำตาร่วงพรูถามรู้บ้างไหมว่าฮิเดโนริจะไปอยู่ที่ไหน อัตซุโอะพยักหน้า...

ไอมาที่หุบเขากว้างใหญ่ ตะโกนเรียกฮิเดโนริดังก้อง ขอร้องให้เขาออกมาพบตนอีกสักครั้ง...พักใหญ่ ฮิเดโนริปรากฏตัวตำหนิ “เธอใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับฉันไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉันแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกแล้ว บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะอยู่ในร่างนี้” ไม่ทันที่เขาจะเดินไปก็ชะงักหันมองเอ่ยถาม “ไอ...ฉันได้ยินเสียงหัวใจเต้นอยู่ในตัวเธอมันไม่ใช่หัวใจเธอ”

ไอรีบบอกเป็นลูกของเขา ฮิเดโนริยื่นมือสั่นเทามาลูบท้องไอ ได้ยินเสียงหัวใจดังชัด เขาขอให้ไอเลี้ยงดูเด็กให้เป็นคนดีเพื่อสืบทอดตระกูลโคสึกะแทนเขา “เมื่อลูกโตขึ้นเรื่องของฉันกับตำนานเทพเจ้านกกระเรียนแห่งเมืองสึกิจะเป็นนิทานที่เธอเล่าให้ลูกฟังเพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนให้เขาเป็นคนดี แล้วฉันจะเฝ้ามองเขาจากหุบเขาแห่งนี้...ลาก่อน”

ไอลูบท้องตัวเองร้องไห้โฮ...ขณะเดียวกันรินดารากำลังคุยโทรศัพท์กับแม่ที่เมืองไทย ได้ยินเสียงอายูมิร้องไห้จึงรีบวิ่งมาหา อายูมิบอกว่าโฮชิจะส่งฮิโตชิขึ้นสวรรค์ ฮิโตชิไม่ยอมให้ตนไปส่ง แกล้งทำให้ล้อรถไม่หมุน รินดาราจึงเอาไม้ค้ำให้อายูมิใช้พยุงตัวเดินแทน

ด้านอาคิระยืนส่งริเอะขึ้นรถ เธอตัดสินใจไปใช้ชีวิตอยู่ฝรั่งเศส พอจะเดินเข้าบ้าน เห็นรินดาราพยุงอายูมิเดินอย่างรีบร้อนจึงตามไปจนถึงบ่อน้ำร้าง...ฮิโตชิอยู่ในชุดสะอาดสะอ้านนั่งพิงบ่อร้องไห้ โฮชิถามอยากให้พาอายูมิมาไหม เขาส่ายหน้าไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ให้คนรำคาญ

“โถ...เจ้าหนู เพราะเธอเป็นเด็กดีมีจิตใจที่ดี คิดถึงคนอื่นแบบนี้ไงล่ะเธอถึงจะได้ไปสู่ภพภูมิที่ดี” ไม่ทันไรมีแสงสว่างส่องลงมา โฮชิยื่นมือให้บอกว่าได้เวลาแล้ว

เสียงอายูมิร้องเรียก ทั้งสองหันมองเห็นอายูมิรีบร้อนจนสะดุดล้มไปพร้อมกับรินดารา แต่เธอก็พยายามยืนด้วยตัวเองและก้าวเดินต่อ สีหน้าเธอเจ็บปวด ฮิโตชิ

ทนไม่ไหววิ่งเข้าไปจับมือดีใจที่เธอเดินได้ อายูมิร้องไห้ต่อว่าเขาผิดคำพูดที่บอกจะวิ่งเล่นด้วยกันเมื่อตนกลับมาเดินได้

“ฮิโตชิไม่ได้ผิดคำพูดนะ แต่ฮิโตชิอยู่ไม่ได้ ฮิโตชิต้องไป ท่านชายบอกว่าพ่อแม่ของฮิโตชิรออยู่บนสวรรค์”

“ถ้ายังงั้นฮิโตชิสัญญากับอายูมินะ เวลาฮิโตชิวิ่งเล่นบนสวรรค์ ฮิโตชิจะก้มมองลงมา อายูมิวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ก็จะเงยหน้ามองบนท้องฟ้าเหมือนกัน จะได้เหมือนกับว่าเราวิ่งเล่นด้วยกันไง”

ฮิโตชิเกี่ยวก้อยสัญญา ทุกคนมองมิตรภาพอันงดงามของเด็กทั้งสองน้ำตารื้น โฮชิย้ำต้องไปแล้ว ฮิโตชิกล่าวลา อายูมิรีบบอกว่าเขาเป็นเพื่อนรักของตน เขายิ้มปลื้ม...โฮชิจูงมือฮิโตชิเข้าไปในลำแสงแล้วหายวับไปทั้งคู่...บนทางเดินเต็มไปด้วยดอกไม้สวยงาม ฮิโตชิเดินร้องไห้สะอึกสะอื้น โฮชิย่อตัวลงเช็ดน้ำตาปลอบว่าเขาจะอยู่ในความทรงจำของอายูมิตลอดไป

“ฮิโตชิคิดถึงอายูมิ ทำยังไงฮิโตชิถึงจะได้เจอกับอายูมิอีก”

“อธิษฐานสิ ฉันอธิษฐานขอให้ได้พบเมียวโจคนรักของฉันทุกวันมานานสี่ร้อยปี ในที่สุดคำอธิษฐานของฉันก็เป็นจริง”

ฮิโตชิรับคำแล้วย้อนถามท่านจะกลับสวรรค์เมื่อไหร่ โฮชิสลดลงเพราะรู้แก่ใจว่าตัวเองคงกลับไปไม่ได้อีก ต้องยอมรับความจริง...และแล้วฮิโตชิมองไปเห็นพ่อแม่ยืนรออยู่ เขาดีใจจะวิ่งไปหา นึกได้หันกลับมากอดโฮชิ สัญญาจะอธิษฐานขอให้เขาได้ขึ้นสวรรค์ไปพบกับเมียวโจ

ooooooo

บ่ายวันนั้นอาคิระเอากระเป๋าสะพายมาคืนให้รินดารา เธอนึกได้ถามเขาเห็นฮิเมะไหม เขาส่ายหน้า หญิงสาวเศร้าเกรงฮิเมะจะถูกหิมะทับตาย อาคิระปลอบเธอช่วยมันดีที่สุดแล้ว

อาคิระชวนรินดาราไปแสดงความยินดีกับอายูมิที่กลับมาเดินได้ รินดาราตรวจสอบของในกระเป๋าแล้วพบขนนกสีทองเล็กๆก็ประหลาดใจ เพราะฮิเมะเป็นลูกนกยังไม่ผลัดขน จึงรีบเอามาให้มิกิตรวจสอบ ด้วยความชำนาญด้านเส้นไหม มิกิแน่ใจว่าใช่ขนนกกระเรียนทองคำ อาคิระถามรินดาราอยู่กับฮิเมะตั้งนานไม่เคยถามเลยหรือว่าเป็นนกพันธุ์อะไร

“ไม่เคยค่ะ ฉันเห็นว่านกฮิเมะพูดมาก ฉันก็คิดว่ามันเป็นลูกนกแก้ว...ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ คุณเมียวโจอุตส่าห์มอบความสามารถพิเศษคุยกับสัตว์รู้เรื่องมาให้ฉัน แต่ฉันก็ยังทำพลาด”

แล้วรินดาราก็นึกได้ว่าฮิเมะบอกว่าได้ยินเสียงแม่ดังมาจากภูเขา แสดงว่ารังคงอยู่แถวนั้น จะออกไปตามหา อาคิระห้ามมันเสี่ยงเกินไปในป่ามีแต่อันตราย รินดารากลับบอกว่าเสี่ยงเพื่อท่านชายตนยินดี อาคิระคว้าแขนเธอเอ็ด “รินดารา คุณอย่าดื้อได้ไหม คุณควรจะพักผ่อนอีกสักสองสามวันก่อนก็ยังดี แล้วเราค่อยออกเดินทางกัน”

“แต่ท่านชายรอไม่ได้ค่ะ ความเป็นเทพของท่านชายใกล้จะหมดลงทุกที ถ้าท่านชายกลับสวรรค์ไม่ได้ก็ต้องติดอยู่บนโลกนี้ตลอดไป ในขณะที่ทุกคนเกิดแก่เจ็บตายแต่ท่านชายจะยังอยู่ตลอดกาลเห็นพวกเราจากไปทีละคน คุณไม่สงสารท่านชายเหรอคะ”

อาคิระนิ่งอึ้งแต่พอเห็นเธอจะเดินไปก็คว้าไหล่สองข้างของเธอบีบแน่น ตะเบ็งเสียงใส่ “แต่คุณต้องอยู่ดูแลอายูมิ ผมไม่อนุญาตให้คุณไปไหนทั้งนั้น”

“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันแบบนี้ ข้อตกลงทำงานของฉันพ้นจากสภาพการเป็นลูกจ้างคุณตั้งแต่วันที่อายูมิเดินได้แล้ว”

“แต่คุณไม่มีวันพ้นจากการเป็นผู้หญิงที่ผมรัก ผมจะไม่มีวันยอมให้คุณไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด” อาคิระมองรินดาราด้วยดวงตาเปี่ยมรัก เธอพยายามหักห้ามใจไม่อาจรับความรู้สึกนั้นได้ เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น “เข้าใจไหมรินดารา ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณเป็นอันตรายอีก”

รินดาราผลักไส เขาโพล่งขึ้น “ไม่ต้องบอกว่าคุณเป็นใคร ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณคือส่วนหนึ่งของคุณเมียวโจ คุณเกิดมาเพื่อท่านชายโฮชิ ทั้งตัวและหัวใจของคุณเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ผมรู้ดี...แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ผมไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะรักคุณฝ่ายเดียว”

“ใช่ค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์! เพราะถ้าท่านชายรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับฉัน เขาจะทุกข์ใจมากแล้วทุกข์นั้นก็จะทำให้ความเป็นเทพในร่างกายเขาถูกทำลาย คุณคือ

มิยาคาวะ มีหน้าที่ดูแลท่านชายโฮชิ เพราะฉะนั้นการตัดใจจากฉันคือหนึ่งในหน้าที่ของคุณค่ะ อาคิระ มิยาคาวะ”

อาคิระเศร้าสะเทือนใจมองรินดาราเดินเชิดจากไป เขาหันมาชกต้นไม้ระบายอารมณ์ มิกิเข้ามากอดปลอบหลานให้ใจเย็น ย้ำที่รินดาราพูดถูกเขาควรจะทำใจ...โฮชิมองมาจากอีกทางรู้สึกผิดจนต้องเดินตามรินดาราไป แล้วก็ได้เห็นเธอนั่งร้องไห้รำพันขอโทษอาคิระ จึงรู้ซึ้งถึงใจเธอ

โฮชิกลับขึ้นหอคอยตัดสินใจบางอย่าง ดีดโกโตะด้วยเพลงที่เรียกหาเมียวโจ...ระหว่างนั้นรินดารากำลังคุยกับมิกิ เธอมาบอกว่าพรุ่งนี้อาคิระกับนารูตะจะเดินทางไปด้วย พอมิกิกลับออกไป ปานที่หลังรินดาราก็สว่างวาบ ทำให้เธอกระตุกดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเขียว

รินดาราที่มีเมียวโจอยู่ในร่าง เข้ามากุมมือโฮชิด้วยความไม่สบายใจ เพราะการที่เขาใช้พลังเรียกตนมาแบบนี้ จะทำให้พลังเทพในตัวเขาลดน้อยลงจนไม่อาจกลับขึ้นสวรรค์ได้

โฮชิกุมมือเธอยอมรับว่าตนไม่อาจกลับขึ้นสวรรค์ได้ ตนอยู่บนโลกมนุษย์มาสี่ร้อยปี รับรู้เรื่องราวมนุษย์จนทำให้ใจตนมีกิเลส รักโลภโกรธหลง แล้วกิเลสนั้นก็ค่อยๆทำลายความเป็นเทพในตัว กว่าจะหาเส้นไหม

ขนนกกระเรียนทองคำเจอ เศษเสี้ยวความเป็นเทพของตนก็คงหมด

เมียวโจปลอบอย่าเพิ่งหมดหวัง พรุ่งนี้รินดาราจะออกไปค้นหาลูกนกกระเรียน โฮชิจับไหล่เมียวโจเตือนให้เธอยอมรับความจริง เมียวโจสบตาเขาแล้วกล่าว “ความจริงที่เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม เธอมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเพราะเธอหลงรักรินดาราใช่ไหม”

โฮชิก้มหน้า “ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกดีกับฮิคาริ กิเลสตัณหาที่ทำให้ฉันคิดนอกใจเธออย่างที่เทพอย่างฉันไม่ควรรู้สึกนี่แหละ ที่ทำลายความเป็นเทพในตัวฉัน”

เมียวโจเสียใจที่โฮชิยอมรับความจริง เขาขอโทษ เมียวโจคิดว่าตนก็มีส่วนผิดส่งผู้หญิงที่เหมือนตนแถมเป็นคนดี ไม่แปลกถ้าเขาเผลอใจ แต่ตนก็ยังเชื่อมั่นในความรักของเขาที่มีต่อตน โฮชิยอมรับอยากกลับไปอยู่กับเธอบนสวรรค์ แต่กิเลสที่ตนปล่อยให้เกิดขึ้นกำลังลงโทษให้ตนต้องอยู่บนโลกมนุษย์ตลอดไป

“ไม่เป็นไรโฮชิ เธอกลับสวรรค์ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันก็จะอยู่กับเธอในร่างผู้หญิงคนนี้ เราจะมีความสุขด้วยกันนะโฮชิ”

“แต่ถ้าสิ่งที่เราทำจะทำให้อีกหลายคนเป็นทุกข์ เราจะมีความสุขได้จริงๆเหรอเมียวโจ”

โฮชิขอให้เมียวโจออกจากร่างรินดารา เธอเสียใจคิดว่าเขาคงอยากใช้ชีวิตกับรินดารา โฮชิจึงบอกความจริงว่ารินดารารักอาคิระ ถ้าตนจะต้องอยู่บนโลกต่อไปก็ขอเห็นทุกคนมีความสุข เมียวโจย้อนถามไม่คิดถึงตนบ้างหรือ เขาย้ำเพราะคิดถึงและจะมั่นคงต่อเธอไปชั่วนิรันดร์ เขายกมือโอบใบหน้าเธอดึงเข้ามาจุมพิตอย่างอบอุ่น เมียวโจสวมกอดรับความอบอุ่นจากกายเขา

“เข้าใจรึยังว่าฉันจะไม่มีวันลืมเธอ ถึงคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้พบกัน แต่หลังจากนี้เราจะอยู่ในใจ ของกันและกันเสมอไปนะเมียวโจ” โฮชิยังคงกอดเมียวโจ ในร่างรินดารานิ่งนาน

จวบจนรุ่งเช้าเมียวโจรู้ว่าต่อไปคงไม่ได้พูดคุยกับเขาแบบนี้อีก โฮชิบอกว่าแค่เธอมองลงมาก็จะเห็นตนยืนยิ้มให้ที่หน้าต่างทุกวัน จำไว้หัวใจตนจะเป็นของเธอคนเดียว...ทันใดนั้นฮิเมะบินมาเกาะที่หน้าต่าง

รินดาราดีใจ ฮิเมะพาแม่มาขอบคุณและตอบแทนบุญคุณด้วยขนนกทองคำ

ไม่นานมิกิก็ทำให้ขนนกกลายเป็นเส้นไหมมาซ่อมลายบนกิโมโนโฮชิได้สำเร็จ...โฮชิตัดสินใจบอก

อาคิระว่ารินดารารักเขา ที่ปฏิบัติต่อตนเป็นเพียงหน้าที่ ถ้าไม่เชื่อจะพิสูจน์ให้เห็น

วันต่อมาอาคิระมาบอกรินดาราว่า โฮชิให้ไปพบที่อุโมงค์ดอกวิสทีเรีย เธอมาถึงเห็นโฮชิอยู่ในชุดสง่างาม เขาบอกกับเธอว่าถึงเวลาที่เขาต้องกลับสวรรค์ ความรักของเธอที่มีต่อเขาจะยังอยู่หรือเปล่า เธอพยักหน้า โฮชิให้คิดดูดีๆแล้วหลอกล่อจนเธอสารภาพว่าใจจริง เธอรักใคร

“ท่านชายคะฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อท่านชายคืออะไร แต่ฉันรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับอาคิระ...ฉันขอโทษฉันรักอาคิระค่ะท่านชาย”

“ไม่เป็นไรหรอกฮิคาริ ส่วนหนึ่งของเมียวโจในตัวเธอต่างหากที่รักฉันแต่สำหรับตัวตนของรินดาราที่รู้สึกกับฉันมันเรียกว่า...ความศรัทธา” แล้วโฮชิก็ร้องบอกอาคิระได้ยินแล้วใช่ไหม

อาคิระเดินยิ้มปลื้มเข้ามา รินดาราตกใจที่โดนหลอกให้สารภาพ โฮชิส่งมือเธอให้อาคิระพร้อมกล่าว ทั้งสองจะเป็นดวงดาวแห่งความสุขที่ตนจะเฝ้ามองจากบนสวรรค์ อาคิระดึงรินดารามากอดอย่างตื้นตัน...จากนั้นทั้งสามเดินกลับมา มิกิให้ดูว่าชุดกิโมโนซ่อมเสร็จแล้ว ทุกคนกำลังชื่นชม จู่ๆปานที่หลังรินดาราก็สว่างวาบแล้วหายไป เธอร้องโอ๊ยก่อนจะหมดสติไป

เมื่อรินดาราฟื้น โฮชิบอกว่าส่วนที่เป็นเมียวโจ ออกจากร่างไปแล้ว ต่อไปเธอจะเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาและตนขอโทษที่เป็นต้นเหตุความทุกข์ต่างๆในชีวิตของเธอ รินดาราแย้งว่าตนต่างหากที่ต้องขอบคุณที่เลือกตนมาที่นี่ ได้รู้จักความรักอันยิ่งใหญ่ของเขากับเมียวโจ รู้จักความรักที่แข็งแกร่งของครอบครัวมิยาคาวะและความรักบริสุทธิ์งดงามของอายูมิกับฮิโตชิ

โฮชิอยากเห็นความรักของเธอกับอาคิระงดงามตลอดไป รินดาราจึงขอเคล็ดลับ โฮชิบอกไม่ยาก แค่หมั่นคอยดูแลและรักษาดวงใจเก็บไว้ในทุกวันที่เคียงข้างกัน แค่นี้รักก็ยืนยาว

ถึงเวลาที่โฮชิจะจากไป เขาอยู่ในชุดกิโมโนโฮชิสีน้ำเงินที่สวยสง่า โฮชิฝากอาคิระดูแลรินดาราและทุกคน มิกิร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะอยู่กับเขามาตลอดชีวิต จู่ๆ

โฮชิก็คุกเข่าขอบคุณ ทุกคนตกใจรีบประคองให้เขาลุกขึ้น อายูมิฝากความคิดถึงฮิโตชิ ไม่นานมีแสงสว่างจ้าขึ้นตรงที่โฮชิยืน ทุกคนต้องเอามือป้องตา พอแสงหายโฮชิก็หายไปแล้ว

หลังจากนั้นรินดาราก็ได้เห็นโฮชิปรากฏตัวบ่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นวันแต่งงานของเธอกับอาคิระ หรือแม้แต่วันที่เธอให้กำเนิดลูกชายคนแรก ที่หน้าตาเหมือนฮิโตชิ...ทั้งสองไม่มีโอกาสรู้เลยว่า เทพเจ้านกกระเรียนไม่ได้กลับขึ้นสวรรค์ ยังคงอยู่มอบความสุขแก่มนุษย์ไปชั่วกาลนาน

ooooooo

- อวสาน -


ละครกลกิโมโน ตอนที่ 12(ตอนจบ) อ่านกลกิโมโน ติดตามกลกิโมโน ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ภูภูมิ พงศ์ภานุ,ชมพู่ อารยา เอฮอาร์เก็ต, 15 พ.ค. 2558 08:26 2015-05-27T02:20:05+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ