ข่าว

วิดีโอ



นักฆ่าขนตางอน

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

พริบตานั้น แพ็ตแหวกม่านควันออกมาพร้อมมีดคู่ในมือ เธอตวัดมีดฆ่าสมุนของเหว่งอย่างรวดเร็วโดยมีชาลีตามมาคอยระวังหลังและยิงสมุนของเหว่งตายไปหลายคน

พออำพันเห็นแพ็ตก็ปราดออกมาต่อกรด้วยทันที ไมเคิลเห็นการต่อสู้ก็ถามรณภพว่าจะลงมือได้หรือยัง รณภพขอให้รอตัวประกันปลอดภัยก่อน หมวดโอมพูดต่ออย่างรู้เชิงกันว่า ไม่ต้องห่วง อีกสักครู่แพ็ตต้องส่งสัญญาณมาแน่

ขณะที่อำพันกำลังต่อสู้กับแพ็ตอยู่นั้น เหว่งนำนิโคลัสที่อุ้มโนรีมาด้วยตรงไปที่รถ แต่นิโคลัสหันมาเห็นชาลีกำลัง

ยิงสมุนของมันก็แค้นใจด่าไอ้หมาลอบกัด แล้ววางร่างโนรีลงชักปืนยิงใส่ชาลี แพ็ตเห็นเข้าพอดี เธอปามีดปักคอนิโคลัสอย่างแม่นฉมัง นิโคลัสล้มลงขาดใจทันที

"คุณชาลีรีบพาโนรีหนีไป" แพ็ตตะโกนบอก ชาลีรีบวิ่งไปอุ้มโนรีหนี ส่วนแพ็ตก็ส่งสัญญาณให้รณภพรู้ว่าโนรีปลอดภัยแล้ว รณภพตะโกนบอกพรรคพวกทันที

"ตัวประกันปลอดภัยแล้ว พวกเราบุก!"

เมื่อตำรวจกรูกันเข้ามา อำพันกับแพ็ตต่างแยกย้ายกันเพราะเกรงถูกลูกหลง เหว่งวิ่งไปสตาร์ตรถตะโกนเรียกอำพันให้รีบขึ้นรถหนี แพ็ตเห็นดังนั้นหันไปดึงมีดจากศพนิโคลัสวิ่งตามรถเหว่งไปและกระโดดเกาะท้ายรถอย่างมืออาชีพ

ลุงกรณ์เห็นแพ็ตกระโดดเกาะท้ายรถคนร้ายก็วิ่งไปสตาร์ตรถตำรวจขับตามไป ไมเคิลบอกรณภพให้รีบตามเหว่งไป ทางนี้ตนจัดการเอง รณภพบอกหมวดโอมให้ไปกับตน

จึงกลายเป็นการต่อสู้สองกลุ่ม โดยกำลังสำคัญอันมี

รณภพ หมวดโอม แพ็ต ลุงกรณ์ไล่ตามเหว่งกับอำพันไป ส่วนที่ท่าเรือ ไมเคิล จ่าฉิม ชาลีอยู่สู้กับเทพและสมุนที่ถูกเหว่งทิ้งไว้

แต่เพราะสมุนของเหว่งถูกยิงตายเป็นเบือ เทพถอดใจบอกสมุนที่เหลืออีกสองคนว่า ตนยอมติดคุกดีกว่าตายโหง ตัดสินใจตะโกนยอมแพ้ พวกมันจึงถูกจับใส่กุญแจมือทั้งหมด

โนรีรู้สึกตัวพอดี ลืมตาขึ้นเห็นชาลี เธอร้องเรียกเขาด้วยความดีใจสุดขีด ชาลีปลอบเธอว่าปลอดภัยแล้ว ทุกอย่างใกล้จบแล้ว โนรีโผกอดชาลีไว้แน่น แต่พอนึกได้ก็ถามอย่าง เป็นห่วงว่า

"แล้วคุณแพ็ตล่ะคะ ตอนนี้คุณแพ็ตอยู่ไหน"

ooooooo

แพ็ตกระโดดเกาะท้ายรถของเหว่งไป อำพันเห็นเงาของเธอทาบที่ถนนบอกเหว่งว่า

"นังแพ็ตมันอยู่บนหลังคา เหวี่ยงมันให้ตกถนนเลย"

แพ็ตถูกรถเหวี่ยงจะตกมิตกแหล่แต่มือเธอเหนียวยังเกาะรถไว้แน่น ตัดสินใจชักปืนยิงล้อข้างหนึ่งระเบิดทำให้รถเสียหลัก เธอเองถูกเหวี่ยงจนปืนหลุดจากมือ เหว่งเห็นดังนั้นขับรถเบียดเข้าใส่ต้นไม้ แพ็ตกระโดดหลบ กลิ้งตกลงบนถนน

รถของลุงกรณ์ไล่บี้รถเหว่งมาเห็นแพ็ตตกลงมาแกเบรกรถแทบไม่ทัน รถจอดอยู่ห่างแพ็ตแค่ฝ่ามือกั้นเท่านั้น!

แพ็ตลุกพรวดขึ้นโดยสัญชาตญาณ พอดีรณภพกระโดดลงไปประคองเธอถามว่าปลอดภัยใช่ไหม แพ็ตพยักหน้ารับบอกเขาว่า "รีบตามพวกไอ้เหว่งไปเถอะค่ะผู้กอง"

"ขึ้นรถเร็ว งานนี้ลุงไม่ปล่อยพวกมันแน่ ขอไว้ลายตำรวจเก่าหน่อยเถอะวะ" ลุงกรณ์เข้าเกียร์ห้อตามรถเหว่งไปราวกับเหาะ

ooooooo

รถของเหว่งถูกแพ็ตยิงยางระเบิดไปเส้นหนึ่ง มันขับบดต่อไปจนแหลกขับต่อไปไม่ได้ เหว่งเสนอว่าเราคงต้องทิ้งยาไว้ก่อน อำพันเสียดายเพราะราคาหลาย ร้อยล้านและมันเป็นทุกอย่างที่เรามีอยู่ตอนนี้

"จะกี่ร้อยล้านก็แลกกับชีวิตของเราไม่ได้หรอกอำพัน รีบเผ่นก่อนเถอะก่อนที่ตำรวจจะตามมา"

ครู่ใหญ่ รณภพ แพ็ต หมวดโอม และลุงกรณ์ตามมาเจอรถของเหว่ง ทุกคนลงไปดูอย่างระแวดระวังไม่พบใครเลยนอกจากซากรถ ลุงกรณ์เชื่อว่าพวกมันต้องอยู่ในป่าข้างทางนี่แน่ๆ รณภพเห็นด้วย ร้องบอก

"โอม วิทยุเรียกกำลังเสริม ผมจะเข้าไปตรวจค้นข้างใน"

แพ็ตท้วงติงว่าไม่รอคนอื่นก่อนหรือ รณภพส่ายหน้าพูดอย่างมุ่งมั่นว่าวันนี้เป็นตายอย่างไรตนก็ต้องจับเหว่งให้ได้ ว่าแล้วเดินนำไป แพ็ตได้แต่มองด้วยความเป็นห่วง

เหว่งกับอำพันหลบอยู่แถวนั้นจริงๆ เหว่งเสนอว่าเราคงต้องแยกกันแล้ว เขาแสดงความเสียใจที่ทำให้เธอผิดหวัง อำพันยิ้มรับ แต่ขอเขาเรื่องหนึ่งอยากให้เหว่งรับปาก เมื่อเหว่งตั้งใจฟัง เธอบอกเขาว่า

"ถ้าฉันตายก่อน นายต้องล้างแค้นให้ฉัน"

"ย่อมได้ และหวังว่าเธอคงทำแบบเดียวกับที่ให้ฉันทำ"

สองวายร้ายจับมือมองหน้าและยิ้มเหี้ยมให้กันก่อนที่อำพันจะพูดเป็นคำสุดท้ายว่า

"แล้วเจอกันในนรก"

เหว่งผละไปแล้ว อำพันยังยืนคิดอยู่ว่าจะรับมือกับพวกแพ็ต อย่างไร ซึ่งก็เป็นเวลาที่รณภพตัดสินใจเสนอว่าเราต้องแยกกันออกค้นหา เพราะขืนไปด้วยกันแบบนี้พวกเหว่งต้องรู้ตัวแน่

"ถ้างั้นผู้กองไปกับแพ็ต หมวดโอมกับลุงกรณ์แยกไปอีกทาง" แพ็ตเสนอ เมื่อตกลงกันแล้วลุงกรณ์กำชับรณภพ ก่อนแยกกันว่า

"ฝากหลานผมด้วยนะครับผู้กอง ถ้าหลานผมเป็นอะไรไปละก็...ผมเอาเรื่องผู้กองแน่"

หนุ่มสาวเดินไปด้วยกัน ด้วยบรรยากาศที่มีทั้งความรักความห่วงใยที่มีต่อกันและความตึงเครียดที่กำลังไปเผชิญกับความเป็นความตาย โดยทั้งสองไม่รู้เลยว่าเหว่งซุ่มอยู่แถวนั้นมันรอจังหวะที่จะเล่นงานอยู่ตลอดเวลา!

ooooooo

ที่ป่าอีกด้านหนึ่ง หมวดโอมกับลุงกรณ์เดินไปด้วยกัน ทั้งสองมองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง ลุงกรณ์ ระวังจนดูเครียด หมวดโอมหยอกว่าผ่อนคลายหน่อยก็ได้ ลุงกรณ์พูดขึงขังว่าถ้าเจอตัวคนร้ายเมื่อไรรับรองมันต้องเสร็จตนแน่ หมวดถามว่าลุงมีดีอะไรหรือ ลุงกรณ์ตบกระเป๋ากางเกงทำนองว่ามีของดีอยู่ในนี้

ระหว่างนั้นเอง อำพันซึ่งซุ่มอยู่พอได้จังหวะก็กระโจนออกมาพร้อมมีดจะพุ่งเข้าแทงลุงกรณ์ ดีที่หมวดโอมเห็นก่อนร้องตะโกนบอก ลุงกรณ์หันขวับส่องปืนใส่อำพันแต่อยู่ในระยะประชิดตัวเลยถูกอำพันคว้าปากกระบอกปืนเบนออก อีกมือที่ถือมีดก็จ้วงเข้าที่ท้องลุงกรณ์ แต่ก็ถูกลุงกรณ์เหวี่ยงศอกใส่จนผงะหงายแล้วยิงใส่ หมวดโอมช่วยยิงอีกแรง แต่อำพัน ก็ไวทายาดกลิ้งตัวหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่ได้ทัน

แพ็ตได้ยินเสียงปืนบอกรณภพว่าน่าจะมาจากทางนี้พลางชี้ให้ดูแล้วจะพากันไป เหว่งฉวยโอกาสนั้นพรวดออกมายิงใส่ รณภพผลักแพ็ตหลบกระสุนได้ทัน แล้วหันไปกระหน่ำใส่เหว่งยิงถูกมันที่ท้อง ส่วนรณภพก็ถูกยิงที่หน้าอก แต่เพราะเขาใส่เสื้อเกราะจึงแค่ทำให้จุกเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อประจันหน้ากันอยู่เช่นนี้ รณภพบอกแพ็ตว่าเขาจะยิงเปิดทางให้ แพ็ตรับทราบบอกว่าค่อยเจอกันใหม่ พอรณภพยิงตอบโต้ไปทางเหว่ง แพ็ตก็วิ่งบ่ายหน้าไปช่วยหมวดโอมกับลุงกรณ์

ooooooo

ลุงกรณ์ปวดแผลที่ถูกอำพันแทงจนทรุดลง หมวดโอมเข้าประคองถามว่าเป็นอย่างไร ลุงกรณ์ตอบอย่างเข้มแข็งว่าแผลแค่นี้เล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อหมวดโอมเตือนว่าต้องระวังเชื่อว่าอำพันยังอยู่ แถวนี้ ลุงกรณ์จึงล้วงของดีในกระเป๋ากางเกงออกมา มันคือระเบิดที่แกเก็บไว้ตั้งแต่ยังบวชอยู่ ลุงกรณ์เอาระเบิดมาเตรียมใช้งาน พริบตานั้นมีการเคลื่อนไหวอยู่ในพงไม้ ลุงกรณ์ปาระเบิดเข้าไปทันที

ลุงกรณ์กับหมวดโอมพากันหลบ เห็นพุ่มไม้ปลิวกระจุยเพราะแรงระเบิด แพ็ตกำลังวิ่งมาทางนี้ เสียงระเบิดทำให้เธอตกใจเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก

สิ้นเสียงระเบิด ลุงกรณ์กับหมวดโอมก็มองหาอำพัน ลุงกรณ์ล้วงระเบิดลูกที่สองมาเตรียมพร้อม แต่ไม่ทันทำอะไร อำพันก็พรวดเข้ามาทางด้านหลัง ใช้ดาบฟันมือหมวดที่ถือปืนอยู่จนปืนหลุด ลุงกรณ์ยิงใส่ก็แค่ถากอำพันไป เธอหันขวับฟันลุงกรณ์จนคว่ำระเบิดในมือหลุดกลิ้งไปที่พื้น

"นังอำพัน แกอย่าอยู่เลย!" หมวดคำรามคว้าท่อนไม้ ฟาดอำพันแต่เธอไวราวกับปรอทปัดป้องแล้วใช้ดาบฟันโอมจนได้อีกแผล ซ้ำยังเยาะเย้ยว่า

"ฝีมืออย่างพวกแกยังไม่คู่ควรกับฉันหรอก เตรียมตัวตายได้แล้ว!" สิ้นเสียงอำพันพุ่งเข้าแทงหมวดโอม แพ็ตมาถึงพอดีใช้ มีดคู่มือปัดป้องเอาไว้ทัน แล้วตะโกนบอกหมวดโอมให้พาลุงกรณ์ หลบไปก่อนทางนี้ตนจัดการเอง หมวดห่วงแพ็ต เธอจึงย้ำว่า

"ทำตามที่ฉันบอกเถอะค่ะผู้หมวด ฉันอยากดวลกับอำพันอย่างยุติธรรม"

ดังนั้นหมวดโอมจึงประคองลุงกรณ์หลบไป แพ็ตกับอำพันหันจ้องหน้ากันเยี่ยงนางสิงห์ร้าย!

ที่พื้นใกล้ๆนั่นเอง ระเบิดของลุงกรณ์ที่หลุดจากมือ ยังสงบนิ่งอยู่ เหมือนรอเวลาที่จะทำงาน

ooooooo

อีกมุมหนึ่งที่ป่าข้างทาง    รณภพเผชิญหน้ากับเหว่ง ต่างยิงใส่กันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน รณภพฉวยโอกาสที่เหว่งหยุดบรรจุกระสุน ย่องไปข้างหลังมัน เอาปืนจ่อสั่งให้มันทิ้งปืน

ในภาวะเช่นนี้เหว่งจำต้องทิ้งปืนค่อยๆหันมาเผชิญ หน้ารณภพ แต่ยังไว้ลาย มันแสยะยิ้มพูดดักคอว่าถึงอย่างไรรณภพก็ไม่ฆ่าคนที่ไม่มีทางสู้หรอก รณภพตอบด้วยความแค้นที่ฝังลึกในอดีตว่า

"ใช่ ไม่เหมือนกับตอนที่แกฆ่าพ่อแม่ของฉัน" เหว่ง อ้างว่ามันทำตามคำสั่งอโหสิให้ด้วย รณภพหัวเราะเยาะถามว่า "งั้นเหรอ แล้วเรื่องครอบครัวของคุณแพ็ตล่ะ แกคิดว่านานพอรึยัง แล้วไหนคนที่ต้องตายเพราะยาเสพติดของแกอีกเป็นร้อยเป็นพันคน เขาต้องอโหสิให้แกด้วยใช่ไหมไอ้เหว่ง!"

เหว่งต่อรองว่าให้ปล่อยตนเสียแล้วจะยกยาเสพติดที่อยู่บนรถให้ทั้งหมด

"ฉันไม่ฆ่าแกหรอกนายเหว่ง แกต้องไปชดใช้กรรมในคุก แต่ว่า...ของกลางมากขนาดนี้ ฉันว่าโทษของแกคงไม่พ้นประหารชีวิต"

เมื่อเข้าตาจน เหว่งชักปืนสำรองจากข้อเท้ายิงใส่รณภพทันที ขณะรณภพผงะล้มนั้นมันทิ้งปืนสำรองคว้าปืนที่วางไว้ เมื่อครู่มายิงซ้ำ ต่างยิงกระหน่ำใส่กันหูดับตับไหม้ จนรณภพ กระสุดหมดเขากลิ้งตัวหลบหลังต้นไม้ แต่ยังถูกเหว่งระดมยิงมาไม่หยุด

ทั้งสองยิงกันในระยะประชิดกระสุนถูกที่สำคัญทั้งสองฝ่าย แต่ต่างก็ปลอดภัยเพราะมีเสื้อเกราะกันกระสุน เมื่อรณภพบรรจุกระสุนเสร็จจึงเปิดฉากดวลกันอีกครั้ง คราวนี้เขาถูกเหว่งยิงที่ขา ส่วนเหว่งถูกกระสุนของรณภพเจาะเข้าที่คอ มันหงายหลังส่งเสียงคร่อก...ดิ้นอย่างทุรนทุราย

"คิดถึงนรกเอาไว้นายเหว่ง คนชั่วอย่างแกไม่มีทางได้ผุดได้เกิดแน่" รณภพเดินเข้าไปดูเตะปืนมันทิ้งแต่ยังถูกเหว่งดิ้นเฮือกสุดท้ายด้วยการกระชากขารณภพไว้ก่อนจะขาดใจตาย

ooooooo

ที่ป่าข้างทางอีกจุดหนึ่ง แพ็ตกับอำพันยังต่อสู้ กันเอาเป็นเอาตายต่างได้แผลเลือดโกรก ทั้งสองต่างมุ่งที่จะเอาชีวิตของอีกฝ่าย จังหวะหนึ่งแพ็ตพลาดถูกอำพันตวัดดาบใส่จนต้องปล่อยอาวุธตัวเองทิ้ง

กระนั้นแพ็ตยังใช้มือเปล่าต่อสู้สุดฤทธิ์จนถูกอำพันแทงเข้าที่หน้าอกเกือบตัดขั้วหัวใจ แต่เธอก็ยังสู้

"อย่าขัดขืนอีกเลยแพตริเซีย อย่า...เพราะฉันรอวันนี้มานานแล้ว วันนี้จะได้เห็นแกตายเสียที"

"ไม่มีทางหรอกอำพัน ฉันไม่ตายก่อนแกเด็ดขาด" แพ็ตกัดฟันสู้ แต่เหมือนโชคเข้าข้างเมื่อเธอถอยไปเท้าเขี่ยถูกระเบิดของลุงกรณ์ที่พื้น แพ็ตเขี่ยระเบิดเข้ากองไฟแถวนั้น บอกอำพันที่ยังจ้วงแทงไม่ยั้งว่า "พอได้แล้วอำพัน ทุกอย่างมันจบแล้ว"

"แกพูดอะไรของแก เกมนี้ยังไม่จบ" อำพันที่กำลังเป็นต่อรุกไม่รามือ แต่พอมองตามสายตาแพ็ตก็พบว่าตัวเองเข้าใกล้กองไฟที่มีลูกระเบิดอยู่

อำพันพลิกตัวหลบทันที แต่ช้าไปแล้ว เสียงระเบิดตูม! ม่านควันกลบไปทั่วบริเวณ พอม่านฝุ่นจางลง รณภพมาถึงพอดีเขารีบเข้าประคองแพ็ตที่บาดเจ็บเลือดโซมกายไว้อย่างตกใจเป็นห่วง

อำพันยังไม่ตายแต่ตาอีกข้างที่เหลือบอดสนิท เธอร้องโหยหวนเกลือกกลิ้งด้วยความเจ็บปวด แต่ปากก็ยังด่าแพ็ต จะฆ่าแพ็ตให้ได้ แพ็ตมองอำพันอย่างเวทนาถือปืนเดินเข้าไปเรียก "อำพัน" พริบตานั้น อำพันหันขวับเงื้อดาบแทงมาตามเสียง แต่ถูกแพ็ตกระดิกนิ้วเหนี่ยวไกยิงแสกหน้าอำพันนัดเดียวก็ทำให้อำพันหลุดพ้นจากความทรมาน!

แพ็ตลดปืนลงอย่างปวดร้าวที่ต้องทำกับเพื่อนที่เธอรักมากคนหนึ่ง รณภพเข้าไปค่อยๆ ปลดปืนออกจากมือเธอ บอกเธอว่า

"มันจบแล้วแพตริเซีย ต่อไปนี้คุณไม่จำเป็นต้องจับอาวุธฆ่าใครอีกแล้ว"

ooooooo

ทันทีที่พากันกลับถึงกองปราบ  รณภพก็ตะลึงอึ้ง  เมื่อสารวัตรชลิตลงมาที่รถสั่งรณภพว่าให้คุมตัวแพ็ตไว้   รณภพพยายามชี้แจงว่าแพ็ตเป็นพวกเดียวกับเรา  สารวัตรชลิตอ้างว่า

"เมื่อสักครู่สารวัตรไมเคิลได้ติดต่อผ่านทางผู้ใหญ่ เขาขอให้ทางเราคุมตัวแพตริเซียเอาไว้" รณภพยังพยายามจะแย้ง ถูกสารวัตรตัดบทว่า "มันเป็นไปตามกฎหมายนะผู้กอง ถึงยังไงแพตริเซียก็เคยเป็นคนร้าย"

รณภพได้แต่กำหมัดกัดฟันด้วยความรู้สึกกดดันอย่างที่สุด แต่แพ็ตกลับเอื้อมมือมาแตะมือเขาเบาๆ เหมือนเตือนสติ ให้กำลังใจและพยักหน้าให้เขาทำตามคำสั่ง

เมื่อสารวัตรชลิตเข้าไปหารือกับสารวัตรไมเคิลเป็นการส่วนตัวในห้องทำงานที่กองปราบ ไมเคิลบอกว่าทางตำรวจสากลอยากให้เขาปิดเรื่องของแพตริเซียไว้เป็นความลับ เมื่อสารวัตรชลิตแย้งว่าตอนนี้ข้างนอกนักข่าวเป็นโขยงทุกคนรู้หมดแล้วว่านักฆ่าขนตางอนช่วยพวกเราปราบแก๊งค้ายา

"แค่ทำเฉยเข้าไว้ ทุกอย่างก็จะกลายเป็นแค่ข่าวลือ ถือว่านี่เป็นคำขอร้องก็แล้วกันครับสารวัตร แล้วผมจะอธิบายเหตุผลให้ทราบทีหลัง"

สารวัตรชลิตนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูดกับไมเคิลว่า

"ผมไม่ชอบพูดโกหก ถ้าไงคุณก็แถลงข่าวเองละกัน"

ไมเคิลพยักหน้าทันที สารวัตรชลิตลอบมองเขาอย่างนึกระแวงในใจ

ooooooo

ในที่สุด แพ็ตก็ถูกคุมขัง หมวดโอมทำใจไม่ได้ ส่วนรณภพหวังว่าความดีของแพ็ตคงจะทำให้ทางการลดหย่อนผ่อนโทษให้แน่

แพ็ตยังเป็นห่วงลุงกรณ์ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง หมวดโอมบอกว่าปลอดภัย ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล แพ็ตยิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนแยกกัน รณภพบอกแพ็ตด้วยความเห็นใจ ห่วงใยว่า

"รอหน่อยนะแพ็ต ผมจะรีบเคลียร์ให้คุณโดยเร็วที่สุด"

เวลาเดียวกัน ไมเคิลออกไปให้สัมภาษณ์นักข่าวที่มารอทำข่าวอยู่ การตอบคำถามนักข่าวของไมเคิลก่อผลทางลบแก่แพ็ต ในทำนองว่าเธอไม่เกี่ยวกับคดีนี้ ถ้าจะเกี่ยวก็คงอยู่ข้างฝ่ายคนร้ายมากกว่าโดยให้เหตุผลว่า

"เพราะว่ามีผู้ต้องหารายหนึ่ง เป็นอดีตสมาชิกของเอสเค 7 ผมคิดว่าคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดข่าวลือขึ้นมา"

"สรุปว่าตำรวจกับนักฆ่าขนตางอนไม่เคยมีข้อตกลงอะไรกันใช่ไหมครับ"

"ถูกต้องครับ เป็นไปไม่ได้ที่ทางตำรวจจะขอรับความร่วมมือจากคนร้าย โดยเฉพาะพวกนักฆ่า"

หลังการให้สัมภาษณ์ของไมเคิล เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน รณภพกับไมเคิลโต้เถียงกันอย่างรุนแรง รณภพไม่พอใจที่เขาสั่งขังแพ็ตทั้งที่เธอช่วยพวกเราเต็มที่ และการให้สัมภาษณ์ นักข่าวแบบนั้นเป็นการโกหกและปิดบังความดีของแพ็ต

ไมเคิลโต้ตอบอย่างวางเขื่องว่าแพ็ตเป็นคนร้ายถ้าไม่ให้นอนคุกแล้วจะให้นอนที่บ้านหรือ ส่วนที่ให้สัมภาษณ์ นักข่าวไปอย่างนั้น เป็นการช่วยพวกตำรวจต่างหาก แล้วหันมองสารวัตรชลิต หมวดโอมและจ่าฉิมที่ยืนฟังอยู่ พูดกับพวกเขาว่า

"ถ้าสื่อมวลชนรู้ว่าตำรวจต้องอาศัยพวกนอกกฎหมายมาช่วยจับคนร้าย หน่วยงานของคุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

รณภพยังไม่พอใจ สารวัตรชลิตจึงเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ยว่าไมเคิลพูดก็มีเหตุผล เพราะถึงอย่างไรเสียแพ็ตก็ต้องขึ้นศาลตามกฎหมาย บอกให้เขาใจเย็นๆ

"ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาต้องการแค่นี้จริงๆ" รณภพขึงขัง หันมองไมเคิลพูดตรงๆว่า "ผมต้องรู้ให้ได้ว่าคุณมีแผนอะไรกันแน่"

ไมเคิลฟังแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา

ooooooo

ที่ห้องโถงตึกร้างแห่งหนึ่ง รอนในสภาพผิวหนังถูกไหม้เป็นแผลหลายแห่ง ไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่นั่น มันติดต่อทางโทรศัพท์กับเครือข่ายที่ต่างประเทศ ขอพูดกับหัวหน้า แต่ถูกเอสเค 7 ที่รับสายกีดกันอ้างว่าหัวหน้าไม่ว่างจะคุยด้วย

รอนโวยวายว่าตนกำลังเจอปัญหา ถูกตำรวจตามล่าต้องรีบกลับสาขาใหญ่

"เสียใจด้วย ทางสาขาใหญ่ไม่ต้อนรับคนที่ทำงานพลาด" ปลายสายตอบอย่างเลือดเย็น เมื่อรอนถามว่าแล้วจะให้ตนทำอย่างไร เสียงตอบมาว่า "จัดการนังแพตริเซียคนทรยศซะ แล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อย"

แม้จะไม่พอใจแต่รอนก็ไม่มีทางเลือก เพื่อความรอดของตัวเองมันต้องกำจัดแพตริเซียเท่านั้น!

วันต่อมารอนปลอมตัวเป็นช่างตรงไปถึงห้องขังของแพ็ต มันวางระเบิดในถังขยะหน้าห้องทำงานของรณภพก่อนล่อหมวดโอมไปทางนั้น แล้วมันกำจัดสิบเวรที่เฝ้าหน้าห้อง แพ็ตตกใจที่รอนยังไม่ตาย มันแสยะยิ้มพูดใส่หน้าว่า

"มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกแพตริเซีย ฉันยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าจะกำจัดคนทรยศอย่างเธอ"

หมวดโอมย้อนกลับมาที่ห้องขังแพ็ต เห็นรอนกำลังย่างสามขุมเล็งปืนใส่แพ็ตพอดี เขาตะโกนให้แพ็ตหมอบลงแล้วตัวเองพุ่งเข้าต่อสู้ตะลุมบอนกับรอน หมวดสู้นักฆ่ามืออาชีพอย่างรอนไม่ได้ ตัดสินใจเหวี่ยงศอกเข้าที่ปุ่มสัญญาณเตือนไฟไหม้ แล้วเตะปืนที่พื้นให้ไถลไปทางแพ็ตตรงหน้าห้องขัง แพ็ตคว้าปืนยิงใส่รอน มันวิ่งออกจากห้อง หมวดโอมตามไปท่ามกลางเสียงร้องห้ามของแพ็ต

ooooooo

หมวดโอมไล่ตามรอนเข้าไปในห้องเก็บเอกสารในกองปราบ ทั้งสองต่อสู้กันท่ามกลางตู้เก็บเอกสารที่ถูกใช้เป็นเครื่องกีดขวางและอาวุธต่อสู้กับอีกฝ่าย รอนผลักตู้เอกสารล้มหนีบหมวดโอมไว้จนคอแทบหัก แล้วมันก็ถือปืนจ่อเข้ามา

"จนแต้มแล้วเหรอผู้หมวดคนเก่ง รู้ไหมว่าผมเกลียดขี้หน้าคุณมาตั้งแต่แรกเห็น...ความจริงผู้หมวดน่าจะตายไปนานแล้วแต่ผมไม่มีโอกาส แต่วันนี้นรกเปิดโอกาสให้ผมแล้ว"

แพ็ตถูกขังอยู่ ได้ยินเสียงร้องอย่างโหยหวนทรมานของหมวดดังแว่วมา  เธอยิงกลอนประตูกระจุยแล้ววิ่งไปตามเสียงร้องนั้น

หมวดโอมยังร้องอย่างโหยหวน รอบตัวมีเลือดกระเซ็นไปทั่ว สีหน้ารอนเหี้ยมอำมหิตสองมือกวัดแกว่งไปมาท่ามกลางเลือดหมวดที่สาดกระเซ็น!

"ผู้หมวด" แพ็ตวิ่งเข้ามาถึงหน้าห้อง ร้องสุดเสียง

ooooooo

รณภพเป็นคนพาชาลี โนรี และลุงกรณ์ไปเก็บตัวที่เซฟเฮาส์ในฐานะพยาน เขาสังหรณ์ใจเมื่อชาลีทักว่า

"แกมาส่งฉันแบบนี้แล้วใครจะอยู่คุ้มกัน คุณแพ็ตที่กองปราบวะ ไม่ห่วงบ้างรึไง"

"ไม่มีปัญหาหรอก ตอนนี้โอมดูแลอยู่" ตอบชาลีไปอย่างนั้น แต่ก็ใจไม่ดีจึงรีบกลับมาที่กองปราบ พอมาถึงเขาพรวดลงจากรถไม่มีแก่ใจแม้แต่จะปิดประตูรถ วิ่งอ้าวไปเจอ ไมเคิลกับสารวัตรชลิตที่หน้าห้องเก็บเอกสาร ทั้งสองกำลังยืนดูเจ้าหน้าที่เก็บหลักฐานอยู่

ไมเคิลเหม็นคาวเลือดจน ต้องเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก รณภพตกใจจะพรวดเข้าไปในห้องถูกไมเคิลออกมาขวางไว้บอกว่าอย่าเพิ่งเข้าไปดี กว่า แต่รณภพไม่ฟังเสียงเหวี่ยงไมเคิลพ้นทางชี้หน้าไมเคิลบอกว่า

"โอม เป็นลูกน้องผม ผมจัดการเองได้"

ไมเคิลไม่พูดอะไร แต่สารวัตรชลิตปรามว่า "ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไม่เข้าไปดูสภาพของโอมตอนนี้" ไมเคิลพูดแทรกย้ำว่าพวกเราหวังดีกับคุณ ทำให้รณภพหยุดชั่งใจนิดหนึ่งก่อนตัดสินใจโผล่เข้าไปดู แล้วเขาก็ต้องหลับตาลงอย่างสยองกับภาพที่เห็น

"แพตริเซียยืนยันว่า คนร้ายคือนายรอน มันอำมหิตมาก เจ้าหน้าที่เชื่อว่าหมวดโอมถูกมันชำแหละทั้งที่ยังมีชีวิต" สารวัตรชลิตบอก

"โอม..." รณภพพึมพำน้ำตาคลอ เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นร้องไห้สาบานว่า "ผมจะลากคอไอ้นรกตัวนั้นมารับโทษให้ได้ ผมขอสาบาน ได้ยินไหมโอม ผมขอสาบาน!!"

ooooooo

แพ็ตต้องกลับเข้าไปอยู่ในห้องขังที่กอง ปราบตามเดิม เธอนั่งกอดเข่าด้วยความสะเทือนใจจนรณภพเข้ามา เธอแสดงความเสียใจกับเขาเรื่องหมวดโอม

"มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก แพ็ต คนผิดคือไอ้รอนจอมวายร้ายนั่นต่างหาก" รณภพพูดอย่างแค้นใจ เมื่อแพ็ต

ถาม ว่าได้เบาะแสมันหรือยัง เขาส่ายหน้าพึมพำ "ถ้ามันพรางตัวเป็นตำรวจสากลได้ แล้วทำไมมันจะพรางเป็นคนอื่นไม่ได้"

รณภพพูดเหมือนบ่นว่าจนป่านนี้ตน ยังไม่ได้ข่าวมันเลย แพ็ตรำพึงว่านั่นเป็นกลยุทธ์ของแบบเอสเค 7 เป็นกลยุทธ์แบบผู้ก่อการร้าย รณภพถามว่ารู้ไม่ว่าตนจะหาตัวมันได้ยังไง เมื่อแพ็ตมองเขาอย่างลังเล รณภพย้ำว่า

"เราต้องรีบกำจัดมัน ก่อนที่จะมีคนตายมากไปกว่านี้"

เมื่อกลับมานั่งนึกตรึกตรองที่กอง ปราบ รณภพหนาวเยือกขึ้นมาเมื่อจำได้ว่า แพ็ตเคยพูดว่า

"เชื่อแพ็ต เถอะค่ะผู้กอง สำหรับเอสเค 7 โลกนี้ไม่เคยมีความลับ"

ความห่วงกังวล ความปลอดภัยของพวกที่เซฟเฮาส์ ทำให้รณภพขับรถไปที่นั่นอย่างร้อนใจ

แต่ ก็ช้าไปกว่ารอนจนได้ เมื่อจ่าฉิมลงมาซื้อเครื่องกินของใช้สำหรับพวกที่เซฟเฮาส์แล้วเงินสดไม่พอ จึงใช้บัตรเครดิตแทน และรอนก็เช็กที่อยู่ของพวกจ่าได้จากการแฮ็กเข้าฐานข้อมูลของบัตรเครดิต นี่เอง มันพึมพำอย่างสะใจว่า

"ไอ้จ่าฉิม อยู่ที่ปราณบุรีนี่เอง!"

ooooooo

หลัง จากจ่าออกมาซื้อของแล้ว โนรีลงมือเข้าครัวทำอาหารสำหรับทุกคน ระหว่างนั้นลุงกรณ์ปลีกตัวไปนั่งคิดอะไรอยู่ที่ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน ชาลีเดินมาทักว่าปล่อยให้หาอยู่ตั้งนานแล้วชวนไปทานข้าวกัน เขาถามว่าแผลของลุงหายดีแล้วหรือ ถึงได้ออกมาเดินจงกรม

ลุงกรณ์ ยอมรับว่าแผลยังไม่หาย แต่รู้สึกใจคอร้อนรุ่มชอบกลเลยอยากจะมาทำสมาธิ ชาลีชื่นชมว่าคนเคยบวชอย่างลุงนี่ดีมีอะไรเกิดขึ้นก็รับมือได้ทุกสถานการณ์ ผิดกับตนที่มีปัญหาก็เอาแต่กินเหล้า

"คุณก็ลองบวชดูบ้างสิครับ คนมีจิตใจดีงามอย่างคุณน่าจะเข้าถึงธรรมะง่ายกว่าคนทั่วไปนะ"

"ฮืม...ก็ เข้าท่าเหมือนกันนะลุง ก่อนแต่งงานผมก็ว่าจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พ่ออยู่เหมือนกัน"

"ผมว่า ท่านต้องดีใจแน่ๆเลยครับที่คุณคิดแบบนั้น" ลุงกรณ์สนับสนุนเต็มที่

เมื่อ เข้าไปทานอาหารฝีมือโนรี ทุกคนชมว่าฝีมือไม่เลว และที่โต๊ะอาหารนี่เอง ชาลีบอกโนรีว่าลุงกรณ์ชวนบวช ถามโนรีว่าดีไหม โนรีหันไปถามลุงกรณ์ว่าจริงหรือ

"จริงสิ เสร็จเรื่องนี้เมื่อไหร่ลุงก็ว่าจะกลับไปบวชตามเดิม ถ้าหนูโนรีไม่รังเกียจ ลุงจะพาคุณชาลีไปด้วย"

โนรีหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่งถามว่าแล้วเรื่อง แต่งงานของเราล่ะ ชาลียิ้มปลอบใจ พูดปลอบโยนว่า

"อย่าห่วงเลยน่า แค่บวชศึกษาพระธรรมจะได้เป็นมงคลกับชีวิต แล้วอีกอย่างฉันอยากจะทำบุญให้เจ้ากรรมนายเวรด้วย ต่อไปเราจะได้มีความสุขกับเขาเสียที"

ฟังความตั้งใจของชาลีแล้ว โนรีมองหน้าเขานิ่งอย่างไตร่ตรองในใจ

ooooooo

แม้จะพาชาลี โนรี และลุงกรณ์ไปอยู่เซฟเฮาส์ถึงปราณบุรี แต่รอนก็ตามเจอจนได้ มันบุกเดี่ยวไปที่นั่น จัดการกับตำรวจที่เฝ้าอยู่หน้าบ้าน จ่าฉิมออกมาเห็นพอดี มันยิงใส่จ่า จ่าหลบได้ฉิวเฉียดแล้วรีบเข้าไปบอกพวกที่อยู่ในบ้าน

เมื่อซักถามจ่า จนแน่ใจว่ารอนมาคนเดียว ลุงกรณ์เสนอให้ใครคนใดคนหนึ่งอยู่เป็นเพื่อนโนรี แล้วอีกคนกับจ่าไปตามล่ารอน ชาลีให้ลุงกรณ์อยู่ ตนกับจ่าจะไปตามล่ามันเอง

เมื่อ ทั้งสองออกไปตามหาอย่างระแวดระวัง ก็เจอรอยเลือดสดๆบนใบไม้จึงตามรอยเลือดไป ปรากฏว่าเป็นแผนลวงของรอน มันเชือดไก่ไปแขวนไว้ ล่อให้จ่ากับชาลีไปทางนั้นแล้วมันก็วกมาเล่นงานลุงกรณ์กับโนรีที่บ้านพัก

ตำรวจ เก่าอย่างลุงกรณ์ไม่อาจสู้กับนักฆ่ามือฉมังอย่างรอนได้ ลุงกรณ์ถูกมันยิงกระดอนจมกองเลือดโดยที่ไม่ทันตั้งหลักสู้ ส่วนโนรีแม้จะฮึดสู้แต่ฝีมือคนละชั้นกัน พริบตาเดียวเธอก็ถูกรอนซัดจนเลือดอาบหน้าล้มลงข้างๆลุงกรณ์

ooooooo

รณ ภพมาถึงเจอแต่ร่างลุงกรณ์นอนจมกองเลือดอยู่ ลุงพยายามบอกรณภพว่า

"คนร้าย มันจับตัวโนรีไปแล้ว มันบอกว่าให้คุณพาหนูแพ็ตไปหามันก่อนที่มันจะฆ่าคนอื่นอีก" ลุงกรณ์อาการสาหัสมาก แต่ยังพยายามฝากรณภพไปบอกแพ็ตว่า "ฝากบอกหนูแพ็ตด้วยว่าลุง...ขอโทษ...ลุงคงช่วยได้แค่นี้..."

รณภพกอด ร่างลุงกรณ์ เขย่าเรียกสุดเสียง "ลุงกรณ์... ลุงกรณ์..."

ชาลีกับจ่า ฉิมเพิ่งกลับมาถึง พอชาลีรู้ว่าโนรีถูกรอนจับตัวไป เขาคำรามออกมาด้วยความแค้น

"ไอ้สารเลว ฉันจะต้องล่าตัวมันมาให้ได้!!"

รอนพาโนรีไปถึงตึกร้างที่มันซ่อนตัว อยู่ มันจับโนรีมัดไว้กับเสาพูดอย่างสะใจว่า

"โทษฉันไม่ได้นะสาวน้อย ต้องโทษลูกพี่ของเธอที่ทำให้เธอต้องเคราะห์ร้ายแบบนี้"

โนรีหลอกล่อ มันว่าถึงตนเป็นอะไรไปแพ็ตก็ไม่สนใจ แต่รอนรู้ลึกกว่านั้น มันเชยคางเธอขึ้นบอกว่า

"อย่าทำไก๋ไปหน่อยเลย ฉันรู้นะว่าหน้าตาเธอเหมือนกับน้องสาวของนังแพ็ตที่ตายไป รับรองว่ามันทิ้งเธอไม่ลงแน่"

ขณะนั้นเองเสียงมือถือของรอนดังขึ้น มันอ่านข้อความ เอสเอ็มเอสด้วยความแปลกใจ ครู่หนึ่งรอนออกไปที่หน้าตึกร้าง เจอทีมสังหารเอสเค 7 กลุ่มหนึ่ง แต่งตัวไม่เหมือนกัน แต่ที่เหมือนกันคือทุกคนสวมหมวกไหมพรมคลุมหน้า หัวหน้าทีมเดินมาเปิดคอเสื้อให้รอนดูปลอกคอแบบเดียวกับที่รอนเคยใส่ให้แพ็ ตกับดาหวัน

หัวหน้าทีมบอกรอนว่า "หัวหน้าส่งพวกเรามาช่วยคุณ หน้าที่ของเราคือกำจัดนังแพ็ตคนทรยศ"

"ดีมาก!" รอนยิ้มเหี้ยมอย่างสะใจที่สุด!

ooooooo

จู่ๆจ่าฉิมก็หน้าตา ตื่นไปบอกแพ็ตที่ห้องขังว่าให้รีบไปที่ห้องประชุมเพราะผู้กองรณภพกับชาลีรอ เธออยู่ แพ็ตแปลกใจที่จ่าฉิมมาที่นี่เพราะรู้ว่าจ่าไปเฝ้าพยานอยู่ที่เซฟเฮาส์ ถูกจ่าตัดบทเร่งให้รีบไปเร็วๆ

พอเจอหน้าแพ็ต ชาลีก็ต่อว่าด่าทอเธอเป็นการใหญ่ หาว่าเธอเป็นตัวการทำให้โนรีต้องเดือดร้อน ซึ่งแพ็ตก็ยอมรับ คำตำหนิด่าทอนั้นด้วยความรู้สึกผิดเช่นกัน เมื่อชาลีถามอย่างโกรธจัดว่าถ้าโนรีเป็นอะไรไปเธอจะรับผิดชอบยังไง

"ฉัน ยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของฉันก็ตาม" แพ็ตจริงจัง

จ่า ฉิมขอร้องว่าอย่าเถียงกันเลยเอาเวลามาคิดหาทางช่วยโนรีดีกว่า รณภพเห็นด้วยย้ำว่าอีกสักพักรอนต้องติดต่อมาแน่เพราะเป้าหมายของมันคือแพ็ต ไม่ใช่โนรี ดังนั้นตอนนี้ โนรีก็น่าจะปลอดภัย

คำพูดของรณภพทำให้ชาลี ได้คิด เขานิ่งไปครู่หนึ่งเสนอว่าตนมีทางช่วยโนรี แต่ทุกคนต้องทำตามแผนของตน พริบตานั้นชาลีก็แย่งปืนของจ่าฉิมจ่อไปที่แพ็ตซึ่งนั่งตะลึงอยู่

ชา ลีเอาแพ็ตเป็นตัวประกันพาออกไป ไมเคิลมาเจอก็ ชักปืนจะยิงชาลีไม่ยอมให้เอาตัวผู้ต้องหาไป จนรณภพต้องขอร้องว่าตนจะกล่อมชาลีเองขอให้สารวัตรเก็บปืนเสีย ไมเคิลเก็บปืนถามชาลีว่าต้องการอะไร ชาลีบอกว่าจะเอาตัวแพ็ตไปแลกกับโนรี เขาเชื่อว่าคนร้ายต้องติดต่อผ่านมาทางรณภพ จึงขอโทรศัพท์กับกุญแจรถจากรณภพ ผู้กองตัดสินใจขอขับรถไปให้เอง

ภาพทั้งหมดถูกกล้องวงจรปิดที่กองปราบ เก็บไว้ทั้งหมด เมื่อรณภพขับรถออกไป ไมเคิลสั่งจ่าฉิมให้แจ้งทุกหน่วยจับตาพวกรณภพให้ดี และถ้าภายในครึ่งชั่วโมงรณภพไม่ส่งข่าวมาก็ให้ตั้งด่านสกัดได้เลย

ooooooo

การเคลื่อนไหวของชาลีกับรณภพที่จับแพ็ตเป็นตัวประกัน ถูกรอนเจาะเข้าระบบคอมพิวเตอร์ ตำรวจรู้เห็นทั้งหมด มันหัวเราะชอบใจ ครู่หนึ่งก็โทร.เข้ามือถือของชาลีชมว่าทำได้ดีมาก

"ไม่ต้องพูดมาก ตอนนี้โนรีเป็นยังไง แล้วจะให้ฉันไปหาแกที่ไหน" ชาลีตัดบทเคร่งเครียด
ระหว่างนั้นโนรีกำลังเอามือที่ถูกมัดถูเชือกกับแง่งเสาจนเกือบขาดแล้ว

เมื่อรณภพขับรถไปถึงตึกร้างแห่งนั้น ชาลีลากแพ็ตลงจากรถบอกให้รณภพรออยู่ในรถ เมื่อรณภพพยายามเตือนสติก็ถูกชาลีเอาด้ามปืนฟาดจนสลบ แล้วลากแพ็ตเข้าไป

รอนลงมาบอกชาลีว่าทันทีที่ส่งแพ็ตให้เขาก็จะได้เจอโนรี ชาลีขู่ว่าถ้ารอนตุกติกโดนฆ่าแน่ รอนเย้ยว่าใครกันแน่ที่จะถูกฆ่า แล้วพริบตานั้นพวกมือสังหารของเอสเค 7 ที่แฝงตัวอยู่ก็กรูกันออกมาล้อมแพ็ตกับชาลีไว้

"ฉันนึกแล้วไม่มีผิดว่าแกต้องมาไม้นี้" แพ็ตพูดอย่างรู้ทัน เจ็บใจ

"ช่วยไม่ได้ ก็คนมันอยากโง่เอง" รอนเยาะเย้ย ระเบิดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แล้วมันก็ต้องหยุดกึกเมื่อปืนกระบอกหนึ่งมาจ่อหลังมัน พร้อมกับเสียงรณภพเย้ยมันยิ่งกว่าว่า

"ชาลีไม่โง่หรอกนายรอน ตรงกันข้ามเขาฉลาดเหนือแกเยอะ"

พริบตานั้นแพ็ตสลัดกุญแจมือที่คล้องหลอกไว้เฉยๆ ชักปืนออกมาถือไว้ แล้วช่วยกันคุมตัวรอนเข้าไปในตึกร้าง ทันใดนั้นรอนชักปืนออกมายิงใส่ทั้งสามตะโกนสั่งมือสังหารของมัน

"ฆ่าพวกมันให้หมด!"

รอนวิ่งขึ้นข้างบนแพ็ตรีบวิ่งตาม ส่วนชาลีกับรณภพช่วยกันยิงต้านพวกมือสังหารของรอนที่ระดมยิงเข้ามาอย่างบ้า คลั่ง

ooooooo

แพ็ตวิ่งตามไปเจอโนรีที่ถูจนเชือกที่มัดมือขาดพอดี สองสาวช่วยกันเล่นงานรอน แม้จะเป็นนักฆ่าแต่ สองสาวก็ทำอะไรรอนไม่ได้เลย มันใช้มือปัดป้องโดยไม่ ต้องชักดาบด้วยซ้ำ

ส่วนรณภพกับชาลีต่อต้านสมุนของรอนจนกระสุนเกือบหมด ก็พอดีมีเอสเอ็มเอสเข้ามาที่โทรศัพท์ของรณภพแจ้งว่าทางกองปราบกำลังส่งคนมา ช่วย ทำให้ทั้งสองใจชื้นขึ้น แต่เมื่อกระสุนหมดจริงๆทั้งสองก็คว้าปืนจากศพสมุนของรอนยิงสู้พวกมัน

เมื่อแพ็ตกับโนรีจู่โจมรอนพร้อมกัน มันจึงชักดาบออกมาปัดป้อง ทำให้สองสาวต่างได้แผลฉกรรจ์ แต่แพ็ตอาการหนักเพราะถูกแทงเข้าที่ท้องทะลุปลายดาบปักเข้ากับเสาตรึงร่าง เธอไว้ รอนเข้าไปเยาะเย้ย ถูกแพ็ตคว้ามือไว้ไม่ยอมปล่อย โนรีเห็นดังนั้นคว้าพลั่ววิ่งเข้าไปสับใส่รอน

เป็นจังหวะที่รอนดิ้นหลุดจากแพ็ต มันยกมือขึ้นรับถูกพลั่วฟันขาดกระเด็น มันแผดร้องเสียงหลง กระชากดาบออกจาก ร่างแพ็ตไล่ฟันโนรีที่บ่าจนเธอล้มคว่ำ

ที่หน้าอาคารร้าง รณภพกับชาลีกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ หัวหน้านักฆ่าย่ามใจเดินเข้ามาเยาะเย้ยว่าทุกอย่างจบแล้ว เกมโอเว่อร์ แล้วมันก็เล็งปืนใส่รณภพ พริบตานั้นเองห่ากระสุนจากภายนอกก็สาดเข้ามา กำลังหนุนจากกองปราบมาถึงแล้ว!

ไมเคิล จ่าฉิม และสารวัตรชลิตนำกำลังบุกเข้ามายิงพวกเอสเค 7 ตายเกลื่อน

ooooooo

ที่ห้องโถงตึกร้าง แพ็ต โนรี และรอน ยังสู้กันอยู่ แต่ทั้งหมดต่างบาดเจ็บสาหัสจนแทบไม่มีแรงยันกายลุกขึ้น กระนั้นรอนก็ยังแข็งใจใช้ดาบยันตัวลุกขึ้น เงื้อดาบสุดแขนหมายฟันแพ็ตให้ขาดสองท่อน

"แพ็ต!!" รณภพกับชาลีวิ่งขึ้นมาพอดี รณภพแผดเสียงแล้วกระหน่ำยิงรอนไม่ยั้งมันผงะหงาย รณภพตามไปยิงซ้ำจนแน่นิ่ง

ชาลีรีบเข้าไปประคองโนรี ส่วนรณภพผวาไปประคองแพ็ตที่นอนตาค้างจมกองเลือดอยู่

"ไม่นะแพ็ต คุณอย่าเป็นอะไรนะแพ็ต" รณภพกอดร่างแพ็ตไว้แน่น

"รณภพ...ฉันรอ...รออิสรภาพมาตลอดชีวิต...รอวันที่หัวใจของฉันจะปราศจากความ แค้น..." แล้วบอกโนรีที่เข้ามาปลอบว่า "โนรี ฉันเสียใจ ที่ไปร่วมงานแต่งของเธอกับชาลีไม่ได้ คุณชาลีฉันฝากน้องสาวของฉันด้วย ต่อไปนี้คุณจะต้องเข้มแข็ง คุณจะต้องปกป้องเธอ อย่าให้เหมือนแพรพลอย..."

"ผมเข้าใจแพ็ต...ผมจะดูแลโนรีให้ดีที่สุด"

แพ็ตยิ้มก่อนหันไปทางรณภพ เอ่ยอย่างยากลำบาก แต่ ชัดเจน "รณภพ...นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้ฉันได้เป็นอิสระจากทุกสิ่ง อย่าให้ความรักของคุณมาฉุดรั้งฉัน หลังจากที่ฉันตายไป ลืมฉันเสีย ขอให้ความรักของเราหยุดอยู่แค่นี้นะคะ...รณภพ"

แพ็ตค่อยๆเอื้อมมือมาแตะแก้มรณภพ เขากุมมือเธอไว้ พูดเสียงสะท้าน

"ผมทำไม่ได้ ผมลืมคุณไม่ได้แพ็ต..."

"ฉันจะอยู่ที่ก้นบึ้งหัวใจของคุณตลอดไป..." แพ็ตพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนแน่นิ่งไป...

รณภพแผดเสียงร้องเหมือนหัวใจจะสลาย ชาลีกับโนรีพากันเข้าปลอบโยน แล้วพากันร้องไห้กับร่างโชกเลือดของแพ็ต...

ooooooo

หลังจากนั้น ชาลีบวชสมดังความหวังของลุงกรณ์

จากนั้น...ที่ท่าน้ำในวัดนั่นเอง ทุกคนพากันมาลอยอังคารแพ็ตที่ท่าน้ำ โนรีบอกแก่รณภพว่าเธอจะไปอยู่ต่างประเทศกับญาติของชาลีที่เปิดร้านอาหารอยู่ ที่นั่น ส่วนรณภพบอกว่าจะขอลาพักร้อนไปหาที่สงบๆพักใจ...ทำใจ แล้วค่อยกลับมาทำงาน

"ผู้กองต้องเข้มแข็งนะคะ อย่างน้อยก็ทำเพื่อคุณแพตริเซีย"

รณภพพยักหน้า ส่วนพระชาลีเหม่อมองไปในสายน้ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นลึกซึ้งว่า

"โยมแพ็ตเธอไปดีแล้ว อย่างน้อย ก่อนตายเธอก็ได้ระลึกถึงโทษของการฆ่า และการใช้ชีวิตอยู่ในวังวนของความรัก ความแค้น อาตมาหวังว่า สหายของอาตมาก็คงจะได้เรียนรู้แบบเดียวกัน..."

รณภพมองอังคารของแพ็ตที่ลอยไปในสายน้ำ...อย่างเข้าใจ...

ooooooo

-อวสาน-


ละครนักฆ่าขนตางอน ตอนที่ 22(ตอนจบ) อ่านนักฆ่าขนตางอน ติดตามนักฆ่าขนตางอน ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 29 มิ.ย. 2553 08:30 2010-07-02T03:44:46+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ