ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัญมาแกล้งไม่สบายสองมือกุมท้องอยู่ต่อหน้าอธิคมที่ถือเงินจ้องมองอย่างจับผิด

“ฉันไม่ได้เบี้ยว แต่มันปวดท้อง เลยนั่งพัก พอค่อยยังชั่วก็รีบมา”

“ไอ้เก้ามันว่า คนพูดกันว่าเธอลงแดง แสดงว่าเธออยากเลิก”

“เปล่า ไม่ได้ลงแดง ปวดท้องเมนส์ วิ่งหนีตำรวจด้วยมันเลยจุกจนเดินไม่ไหว” เห็นอธิคมมองเงิน เธอรีบอธิบาย “ฉันเอาไปแตกแบงก์ที่ตำรวจมันมาล่อซื้อ...ซื้อขนมไป 50”

อธิคมดึงเงินครึ่งหนึ่งให้เธอเป็นค่าแรง อัญมานิ่งไม่อยากรับ เขาเดาออกถามว่าทำหน้าเหมือนไม่อยากได้ หรือคิดว่าเป็นเงินสกปรก

“เปล่า ฉันจะเกลียดทำไม มีเงินไปกินไปใช้ ดีจะตาย”

“เข้าไปสิ ห้องนั้นน่ะ ไม่ต้องจ่ายหรอก อยากได้เท่าไหร่ก็หยิบไป ฉันอนุญาต” อธิคมไฟเขียว

อัญมามองไปทางห้องเสพยา เก้ากับต้นเปิดประตูรอรับแต่เธอปฏิเสธเสียงดังฟังชัดว่าวันนี้เล่นไม่ไหวจริงๆ ขอกลับไปนอนพัก แล้วแกล้งเดินกะปลกกะเปลี้ยออกไป อธิคมไม่ไว้ใจสั่งเก้าให้คอยดูมันไว้

กลับถึงบ้านในชุมชนบัวสวรรค์ อัญมาถูกอุบลซักไซ้ไล่เลียงว่าหายไปไหนมา วันนี้พวกนายวินิจมาตามหา อัญมากำลังเหนื่อยเลยไม่อยากพูดมาก ตัดบทขอตัวไปนอนเพราะปวดท้อง จิ๊บเข้ามาได้ยินรีบดึงแขนไว้ กลัวเพื่อนจะมีอาการลงแดง แต่อัญมาเสียงเขียวใส่ว่าอย่ามายุ่ง

อัญมาเข้าห้องไปแล้ว อุบลขอบใจจิ๊บที่เป็นห่วงลูกสาวตน เดี๋ยวตนเฝ้ามันไว้เอง

“ฉันผิดเองที่ชวนมันไปรู้จักไอ้ยานรกพวกนี้ ฉันขอโทษนะป้าอุบล” จิ๊บยกมือไหว้ปลกๆ

“ไอ้อัญใจมันไม่แข็งเอง จะเลิกมากี่ครั้งก็ทำไม่ได้สักที ไม่รู้ทำไมต้องสิ้นคิดไปใช้ไอ้ยานรกพวกนี้ด้วย”

พูดแล้วอุบลถอนใจ ไม่เห็นสัญชัยที่เงี่ยหูฟังอยู่มุมหนึ่ง

ooooooo

เช้าขึ้นอัญมามาแปลกบอกแม่ว่าไม่ไปค่ายมวยวินิจหรือพี่บัง แต่จะไปเข็นรถช่วยแม่ขายไก่ทอด ผู้คนบ้านใกล้เรือนเคียงเห็นเข้าก็ทักกันเกรียว แต่มีคนบางประเภทที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอุบลก็แกว่งปากหาเสี้ยน

ไม่ใช่ใครที่ไหน สมใจกับเจ๊ว่านคู่ปรับของอุบลนั่นเอง เสริมทัพด้วยแอนนี่เด็กสาวในร้านเสริมสวยของเจ๊ว่าน สองฝ่ายปะทะคารมกันไปมาและเกือบจะลงมือลงมีดกันถ้าอัญมาไม่ตัดสินใจยุติแล้วเดินดุ่มออกไป โดยไม่ฟังเสียงขอร้องของอุบลที่ห้ามไม่ให้ไปหาพี่บัง

สองแม่ลูกยอมจบ แต่แอนนี่ไม่ยอม เธอแกล้งขัดขาอัญมาจนล้มกับพื้นแล้วตบตีกันอุตลุด จ่าเดชวิ่งเป่านกหวีดเข้ามาห้ามทัพ สองฝ่ายเลยแยกย้ายเพราะกลัวจะโดนรวบตัวไปโรงพัก

ภควัตใส่หนวดเคราปลอมตัวเป็นเซียนพระมาจากสิงห์บุรี มาเช่าห้องอยู่แถวนี้ แอนนี่เห็นความหล่อเหลาของชายหนุ่มก็ปิ๊งปั๊งทันที แต่อัญมาจำภควัตได้เลยกลั้นขำแทบแย่ ก่อนชิงตัดหน้าแอนนี่ขึ้นซ้อนท้ายเขาออกไปอย่างเนียนๆ

อธิคมได้รับรายงานจากลูกน้องว่าเห็นไอ้อัญนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ผู้ชายก็หงุดหงิดโมโห สั่งมันไปสืบมาให้ได้ว่าเซียนพระที่ชื่อวัตมาจากไหน
ภควัตพาอัญมาไปพบหมอจิระศักดิ์เพื่อนของตนที่โรงพยาบาลตามสัญญากับเธอไว้ว่าจะช่วยให้เลิกยา หมอสำรวจร่างกายภายนอกของเธอแล้วบอกว่าไม่ธรรมดา มีทั้งรอยเข็ม รอยกรีดแขน

“ฉันไม่รู้หรอกค่ะ ตอนนี้ไม่รู้จริงๆ นี่คือหลักฐานเดียวที่จะให้คุณหมอเห็นว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง”

“ใจเย็นๆคุณอัญมา ผมจะช่วยคุณ แต่ที่สุดแล้วคนที่จะเลิกยาได้คือคนที่มีกำลังใจเข้มแข็ง ตั้งมั่นว่าจะไม่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดอีก เพื่อครอบครัว เพื่อคนที่รักคุณ รับรองว่าจะไม่มีอุปสรรคอะไรที่จะเอาชนะหัวใจเข้มแข็งของคนเราไปได้แน่นอนครับ” หมอจิระศักดิ์ให้กำลังใจอัญมาเต็มที่

ด้านสารวัตรกฤษณ์ที่เสนอตัวเข้ามาทำงานร่วมทีมเดียวกับผู้กองภควัต แต่วันนี้เขาเข้ามายังฐานลับของทีมกลับไม่เห็นภควัต ถามจ่าเดชก็ได้คำตอบว่าผู้กองไปราชการลับสุดยอดซึ่งต้องลงมือเอง

คำตอบนั้นทำให้กฤษณ์คิดมาก กลัวภควัตจะดีจะเด่นกว่าตนเลยมาบ่นให้สุคนธรสฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ไม่ยอมรับว่ากลัวภควัตจะทำผลงานแซงหน้า

“รสไม่เข้าใจเลย คุณจะย้ายมาทำงานพื้นที่เดียวกับวัตทำไม วัตทำงานบ้าบิ่น บ้าระห่ำ พวกผู้ใหญ่เค้าถึงชอบใช้คนแบบนี้มาตายก่อน”

“หรือถ้าไม่ตายก็จะได้ดี นายอยากได้ตัวไปอยู่ใกล้ๆ แล้วก็เลื่อนยศให้เร็วกว่าคนอื่น” กฤษณ์สรุปเสียงเคร่ง หน้าตาบ่งบอกว่ายังไงก็ไม่มีทางยอมแพ้ภควัตเด็ดขาด

ooooooo

ในโรงพยาบาล ภควัตเดินคุยกับหมอจิระศักดิ์ด้วยเรื่องอัญมา อยากรู้ว่าเธอจะเลิกยาได้หรือไม่ หมอยังไม่ตอบแต่กลับถามเพื่อนรักว่าห่วงผู้หญิงติดยาคนนี้มากเพราะอะไร

“เขาช่วยฉันทำงานกวาดล้าง”

“แค่นั้น?” จิระศักดิ์มองคาดคั้น ภควัตยืนยันคำตอบเดิม แต่หมอเถียงว่าไม่จริง ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาผู้หญิงที่ทำให้เขาร้อนรน มองด้วยสายตาห่วงใย ตนเห็นแค่สุคนธรสแฟนเก่าเขากับผู้หญิงชื่ออัญมาคนนี้

“แกอย่ามารู้ดีกว่าฉันไอ้หมอ แล้วก็เลิกพูดเรื่องสุคนธรสสักที เขาเป็นแฟนสารวัตรกฤษณ์ไปแล้ว”

พูดแล้วเขานิ่งเงียบ ย้อนนึกไปถึงวันที่ถูกสุคนธรสบอกเลิกอย่างไม่มีเยื่อใย ด้วยข้ออ้างที่ว่าเขาไม่มีเวลาให้เธอ เอาแต่ดูแลทุกข์สุขชาวบ้าน ที่สำคัญเขาทำตัวซ่อมซ่อไม่สมฐานะ ขับรถเก่าๆไม่เข้าสังคม ทั้งที่เป็นถึงหลานรัฐมนตรีอภิกานต์กับคุณหญิงวรจันทร์

ตั้งแต่วันนั้นภควัตตกอยู่ในสภาพคนอกหัก สุคนธรสหันไปเลือกสารวัตรกฤษณ์ที่ทำตัวอู้ฟู้กว่า...

อัญมาเดินกลับมาพร้อมถุงยา ถามภควัตที่นั่งเหม่อว่าคิดถึงใครอยู่ แฟนหรือว่ากิ๊ก

“เลอะเทอะ ฉันไม่ได้คิดถึงใคร หมอว่ายังไงบ้าง”

“กินยาให้หมด อย่ากลับไปใช้ยาเสพติดพวกนั้นอีก อยู่ให้ห่างๆ เฮ้อ...จะอยู่ห่างได้ยังไง ถ้าฉันยังต้องกลับไปใช้ชีวิตไอ้อัญ”

“คุณกำลังเสียสละเพื่อส่วมรวมอยู่นะอัญมา”

อัญมานิ่วหน้าไม่เข้าใจว่าเสียสละยังไง ภควัต อธิบายว่า

“คุณสละความสุข ยอมเสี่ยงเป็นเด็กเดินยาให้เราได้ข้อมูลของพวกค้ายา นายวินิจคือกลุ่มพ่อค้ารายใหญ่ โยงใยเครือข่ายหลายแห่ง”
“ทำไมต้องเป็นฉัน ใช่ซี้ ฉันมันคือไอ้อัญนี่นะ”

“เพราะคุณเข้มแข็ง เด็กวิ่งยอดคนไหนก็ไม่เหมือนคุณ”

“นี่กำลังชมฉันใช่มั้ย”

“ผมว่าอธิคมก็ต้องเห็นข้อดีข้อนี้ในตัวคุณเหมือนที่ผมเห็น เขาถึงให้คุณอยู่ใกล้ๆ”

“อธิคมเห็นฉันเป็นผู้หญิงสวยต่างหาก” อัญมาเชิดหน้าสไตล์คุณหนูสวยรวยเว่อร์ ภควัตมองแล้วอมยิ้ม แต่พอเธอมองกลับมา เขารีบตีหน้าขรึมไม่ยอมให้เธอจับความรู้สึกได้

“นี่นะสวย คนอย่างอธิคม มันเลือกได้สวยกว่านี้อีกเป็นสิบ”

“คุณพูดเหมือนรู้จักกันดี”

“ปีก่อน...ผมเป็นคนจับอธิคมเข้าคุก ผมตามดูแก๊งมันจนได้โอกาสจับมันตอนส่งของลอตใหญ่ ทุกครั้งอธิคมจะเป็นแค่คนวางแผนหลอกล่อปั่นหัวตำรวจนับครั้งไม่ถ้วน แต่คราวนั้นมันย่ามใจถึงกับออกมาส่งของเอง เพราะราคาของเกือบสิบล้าน”

“คุณเลยมีโอกาส”

“ช่วยผมนะอัญมา ช่วยผมลากมันเข้าคุกอีกครั้ง ถ้าผมมีคุณ รับรองว่าอธิคมจะไม่มีวันออกมาสร้างความเดือดร้อนขายยานรกพวกนี้ให้ใครได้อีก” ภควัตแววตาขอร้อง จนอัญมาไม่กล้าปฏิเสธ

ooooooo

แอนนี่ไม่พอใจที่อธิคมดูจะรักและห่วงไอ้อัญถึงกับลั่นวาจาให้เธอไปบอกเจ๊ว่านว่าไอ้อัญเป็นเด็กของเขา ใครหน้าไหนห้ามแตะ

ด้วยความไม่พอใจและกลัวตัวเองจะตกกระป๋อง แอนนี่กลับมาเล่าให้เจ๊ว่านฟังด้วยความอิจฉาไอ้อัญ แต่เจ๊ว่านกลับบอกว่าคนอย่างอธิคมไม่กินของเหลือเดนใครแน่ มีแต่พริตตี้สวยๆจะถวายตัวเข้าไปหา

“แต่แอนนี่ว่ามันแปลกๆนะคะ น้ำสงน้ำเสียงแบบว่าผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ”

“ไอ้อัญมันเป็นเด็กวิ่งยอดที่เก่งที่สุดน่ะสิ วันก่อนไม่เห็นเหรอ ตำรวจจะจับมันยังหลบแผล็วไปได้ต่อหน้าต่อตา ฉันว่าคุณอธิคมถึงหวง ไม่ยอมให้มันหลุดมือ”

เจ๊ว่านท่าทางไม่ติดใจ ไม่เหมือนแอนนี่ที่ยังไม่อยากจะเชื่อ...

ไม่ทันข้ามวัน อธิคมซึ่งชอบพอไอ้อัญก็โทร.ตามตัวให้มาหาที่ค่ายมวย เวลานั้นอัญมาในร่างไอ้อัญยังอยู่กับภควัต เธอกลัวมากไม่อยากไปแต่เขาหว่านล้อมให้ความมั่นใจจนเธอยินยอม

ภควัตในคราบเซียนพระขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งอัญมาหน้าค่ายมวย ทั้งคู่เล่นละครตบตาลูกน้องอธิคมราวกับเป็นแฟนกันจริงๆ

อัญมาจำใจเข้ามาในห้องอธิคมที่อยู่ในสภาพนุ่งกางเกงยีนส์ตัวเดียวไม่ใส่เสื้อ เธอไม่ไว้ใจเขาเลยแกล้งเวียนหัวจะขอออกไปคุยกันนอกห้องแต่เขาไม่ยอม ย้ำว่าอยากคุยในนี้สองต่อสอง อัญมารู้แน่แก่ใจว่าเขาคิดอะไร จึงพยายามหาทางออกโดยเร็วที่สุด

อธิคมจะปล้ำไอ้อัญให้ได้แต่พอเห็นเธอกลัวตัวสั่นก็ชะงักด้วยความสงสัยว่าเธอไม่เคยถูกผู้ชายกอดเลยหรือ

“แหม...มองฉันดีเกินไปแล้วพี่คม”

“งั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องเล่นตัวให้เสียเวลา” เขาทำท่า จะจูบแต่เธอดันอกเขาไว้ ขอร้องให้ปล่อยเธอไป แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ถ้าเธอไม่หัวไวอ้างว่าเพิ่งไปตรวจเลือดมาแล้ว หมอบอกว่า...“แกเป็นเอดส์หรือเปล่าไอ้อัญ” อธิคมรุกเร่ง

“หมอบอกว่าต้องไปตรวจอีกรอบ” อัญมาแกล้งตีหน้าเศร้าเข้ามาประจบ “ไว้ถ้าฉันไม่เป็นเอดส์ พี่จะทำอะไรฉัน ฉันจะไม่ขัดไม่ขืนเลยนะ”

“อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น คนอย่างอธิคมไม่เคยมีอะไรรอดมือได้”

“ฉันรู้ ฉันไม่หนีหรอก ฉันสัญญา”

อธิคมมองเธอตาวาววับ อัญมาหนาวๆร้อนๆแต่ยิ้มสู้ แล้วลอบถอนใจโล่งอก ทันทีที่เขาหันหลังไปแต่งตัว

ภควัตเป็นห่วงอัญมาเลยย้อนกลับมาป้วนเปี้ยนหน้าค่าย ก่อนจะโดนลูกน้องสองคนของอธิคมจับตัวได้แล้วสอบสวนเป็นการใหญ่ ภควัตบอกว่าตนเป็นแฟนไอ้อัญ เธอลืมกระเป๋าตังค์ไว้ก็เลยเอามาให้ สองคนไม่เชื่อและอวดเก่งชกต่อยเขา แต่กลายเป็นเจ็บเสียเองเพราะฝีมือภควัตไม่ธรรมดา
อธิคมออกมาเห็น ตวาดดุแล้วพุ่งเข้าใส่ภควัต

อย่างเอาเรื่อง ภควัตเห็นท่าไม่ดีเลยแกล้งออมมือเพื่อไม่ให้มันสงสัย แต่พอเขากับไอ้อัญพากันออกไป อธิคมก็บอกลูกน้องว่ารู้สึกคุ้นหน้าเซียนพระคนนี้

“มันเพิ่งมาอยู่นะพี่ ฉันไปถามชาวบ้านมาหมดแล้ว มันเพิ่งมา ไม่ใช่สายตำรวจ”

“ใช่หรือไม่ใช่ ถ้าทำให้ข้าหงุดหงิดมันก็มีสิทธิ์ตายได้เท่ากัน” อธิคมเข่นเขี้ยวไม่ชอบขี้หน้าแฟนไอ้อัญ

อัญมาพาภควัตกลับมาที่บ้านแล้วหายาหม่องให้เขา ทารอยฟกช้ำที่โดนอธิคมเล่นงาน แต่ภควัตยังอิดออดเพราะ เป็นห่วงเธอมากกว่าอยากรู้ว่าอธิคมทำอะไรเธอหรือเปล่า

ภควัตจับไหล่สองข้างของเธอให้หันมา จังหวะนั้น สัญชัยโผล่เข้ามาในบ้าน ความหึงหวงพุ่งปรี๊ดเมื่อเห็นไอ้หนุ่มหน้ามนใกล้ชิดลูกเลี้ยงสาว

“เฮ้ย ใครวะ เข้ามาทำอะไรลูกสาวข้า”

ผู้กองหนุ่มตกใจปล่อยมือจากไหล่อัญมาทันที สัญชัยทำกร่างกำหมัดเดินเข้าหา

“ไอ้อัญน่ะลูกสาวสุดที่รักของข้า ผู้ชายหน้าไหนก็ห้ามแตะต้อง”

ภควัตหยิบมีดพกที่เอวมาควงเล่น สัญชัยผงะ ถอยออกมาสองสามก้าวแต่ยังปากดี

“ลูกอัญ...ลูกจะคบผู้ชายอันธพาลแบบนี้ไม่ได้ พ่อไม่อนุญาต”

“จะอ้วก พ่อเลี้ยงอย่างแกไม่ต้องมาอนุญาตอะไรหรอก ทำตัวดีๆ อยู่ห่างๆฉันไว้เถอะ ไม่งั้นฉันจะให้แฟนฉันกะซวกแกไส้ไหลออกมากองจนหมด”

“ลูกอัญ ทำไมพูดกับพ่อแบบนี้ ทำไมเห็นผู้ชายดีกว่าพ่อ”

“แกไม่ใช่พ่อฉัน แกคิดจะปล้ำฉันทุกครั้งที่มีโอกาส คนอย่างแกไม่สมควรจะเรียกว่าพ่อ”

“ไม่จริง ลูกเข้าใจพ่อผิด พ่อรักลูก หวังดีกับลูกทุกอย่าง”

ภควัตควงมีดแล้วชี้ไปที่สัญชัยไม่ให้เข้ามาใกล้อัญมา “ถ้าฉันรู้ว่าแกคิดจะลวนลามอัญอีก...แกตาย”

อัญมาสะใจ ดึงแขนภควัตออกจากบ้าน สัญชัยมองตามเจ็บใจ คำรามในคออย่างอาฆาต

“มึงคิดจะเอาผัวมาขู่กูเหรอไอ้อัญ มึงไม่รอดมือกูแน่”

พากันออกจากบ้านมาแล้ว ภควัตบ่นอุบที่อัญมา ไม่เคยเล่าให้ฟังเรื่องพ่อเลี้ยงคิดจะปลุกปล้ำ

“เล่าไปก็เท่านั้น ชีวิตฉันตอนนี้มันก็แย่ครบสูตรแล้ว” อัญมาเมินหน้าไปทางอื่น ภควัตสงสาร จับมือเธอกุมไว้แต่เธอท้วงว่าเดี๋ยวคนเห็น “ทุกคนที่นี่รู้แล้วว่าเราเป็นแฟนกัน เกิดพ่อเลี้ยงคุณตามมาเห็นแผนก็แตกพอดี”

“ฉวยโอกาส”

“ผมแค่จับมือ แต่ไอ้อธิคมมันคงจับ...ถึงไหนๆ”

“อยากปากแตกนักใช่มั้ย” อัญมากำหมัด ชาวบ้านสองสามคนเหลียวมอง ภควัตเลยรีบทำประจบให้แนบเนียน

“พี่กลัวแล้วจ้ะน้องอัญ ไปๆ อย่าโมโหหิว พี่พาไปกินข้าวหรูๆจ้ะ”

ปรากฏว่าภควัตต้อนอัญมาออกไปที่ร้านบะหมี่ริมถนน เลยโดนเธอต่อว่าหลายคำ

“ไหนบอกจะพาฉันไปกินข้าวหรูๆไง แล้วนี่อะไร แค่ร้านบะหมี่ริมทาง คุณมันกะล่อนมากนะผู้กอง”

ผู้กองหนุ่มไม่สนใจ อยากรู้ว่าอธิคมรังแกเธอหรือเปล่า อัญมาเห็นสายตาห่วงใยของเขาก็แย้มยิ้ม บอกว่าไม่ต้อง ห่วง คนอย่างคุณหนูอัญมาเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์

“ผมเป็นห่วงนะ”

“รู้แล้ว คุณห่วงว่าฉันจะโดนจับได้ว่าเป็นสายตำรวจใช่มั้ย ทีนี้ก็จะไม่มีคนทำงานให้คุณ”

“ไม่ใช่ ผมไม่ได้ห่วงว่าคุณจะทำงานให้ไม่ได้ แต่ผมห่วงคุณอย่าง...” ภควัตเว้นวรรคอย่างลังเลว่าจะพูดความรู้สึกจริงๆดีไหม ขณะที่อัญมาก็ลุ้นอยู่เหมือนกัน

“อย่าง...เพื่อน”

คำพูดสองคำสุดท้ายของเขาทำให้อัญมาเซ็งเล็กน้อย พลันได้ยินเสียงเรียกเจ๊อัญดังมา...นวยนั่นเอง เขาขับมอเตอร์ไซค์มาจอดโดยมีจิ๊บซ้อนท้าย
จิ๊บไม่ชอบหน้าภควัต ซักฟอกไอ้อัญเป็นการใหญ่ ว่ารู้จักและคบหากับเซียนพระคนนี้ที่ไหน

“รู้ด้วยว่าผมเป็นเซียนพระ”

“แหม...เรื่องชาวบ้านนี่ใครๆก็อยากรู้ โดยเฉพาะเรื่องเจ๊อัญมีแฟน หล่อเว่อร์ หล่อฟิน หล่อชวนจิ้น น้องแอนนี่มันเม้าท์ซะเละเทะ รู้ทั้งชุมชนแล้ว”

“หุบปากไปเลยไอ้นวย ฉันกำลังถามไอ้อัญ ตกลงแกไปรักกับมันตอนไหน”

“ไม่รู้ จำไม่ได้ เจอปุ๊บ คุยกัน ชอบก็คบเลย” คำตอบของอัญมาทำให้จิ๊บจ้องภควัตเขม็ง

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งหมดพากันมาถึงหน้าบ้านอุบล จิ๊บเสนอตัวนอนเป็นเพื่อนไอ้อัญ ส่วนภควัตถามถึงพ่อเลี้ยงว่ายังอยู่หรือเปล่า

อัญมารู้ว่าทั้งคู่เป็นห่วง แต่อ้างว่าตนชอบนอนคนเดียว ตนเอาตัวรอดได้...พูดจบก็เดินเข้าบ้านไปเลย

“เจ๊อัญแกแกร่ง หรือถ้าห่วงมาก พี่ก็รีบแต่งงานกับเจ๊แกไปซะ พาแกออกไปจากบ้านหลังนี้”

ภควัตมองนวยที่ยิ้มจริงใจ แต่จิ๊บกลับตบหัวน้องชายด้วยความหมั่นไส้

“พูดมาก ใครใช้ให้แกยุ่งเรื่องไอ้อัญ ตัวเองยังเอาไม่รอด...ไป กลับบ้านไปเลย”

นวยเดินคลำหัวป้อยๆออกไป จิ๊บหันมามอง ภควัตด้วยแววตาเข้มดุ

“อย่าคิดจะมาหลอกเพื่อนฉัน ไอ้อัญมันเป็น คนดี” จิ๊บทิ้งท้ายก่อนผละไป ภควัตมองเข้าไปในบ้าน อุบลแล้วพึมพำเบาๆ

“อย่างน้อยก็ยังมีจิ๊บเป็นเพื่อนที่จริงใจกับคุณนะ ...อัญมา”

ooooooo

อุบลกำลังรีดผ้าอยู่ในบ้านเห็นลูกสาวเดินเข้ามาก็วางเตารีด กรีดเสียงถามอย่างไม่พอใจ

“ชาวบ้านเขาลือกันว่าแกพาไอ้ผู้ชายที่แกว่าเป็นแฟนเข้ามามั่วในบ้าน”

“ไม่ใช่ชาวบ้านลือหรอก ไอ้สัญชัยล่ะสิที่มันฟ้อง”

“ถึงเขาจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่แกก็ต้องเคารพเขาบ้างนะไอ้อัญ”

“จะให้ฉันไหว้ไอ้ผู้ชายที่มันคิดจะปล้ำฉันทุกนาทีน่ะเหรอ”

“แกพูดอะไร สัญชัยมันไม่กล้าทำอย่างนั้นหรอก”

“ไม่กล้า...มีอะไรที่ไอ้ขี้เมาอย่างมันไม่กล้า”

“แกอย่าเที่ยวใส่ร้ายคนอื่นนะไอ้อัญ แกตอบแม่เรื่องไอ้ผู้ชายที่แกซ้อนท้ายมันมาก่อน ไอ้ที่หายๆไป แกหายไปกับไอ้ผู้ชายคนนี้ใช่มั้ย งามหน้ามั้ยล่ะ มีลูกสาวคนเดียว ติดยา แล้วยังจะมีผัวไม่เลือกอีก”

“หรือฉันต้องเลือกแบบไอ้สัญชัย ป้าถึงจะเรียกว่าดี” อัญมาตอบโต้เสียงแข็ง ไม่เรียกอุบลว่าแม่ ซ้ำยังขอถามตรงๆว่าตนเป็นลูกสาวแท้ๆของป้าหรือเปล่า

“ไอ้อัญ...แกพูดกับแม่อย่างนี้ได้ยังไง ฉันเบ่งแกออกมานะ ถึงฉันจะเคยคิดทิ้งขว้างแก แต่สุดท้ายฉันก็ทำไม่ลง ฉันสู้อุตส่าห์เลี้ยงแกมาจนโต”

“ทิ้งฉัน? ป้าเคยคิดจะทิ้งฉันเหรอ แล้วฉันมีฝาแฝดหรือเปล่า”

“ไม่มีหรอก แค่เอ็งคนเดียวข้าก็ไม่รู้จะเลี้ยงยังไงให้รอด พ่อเอ็งก็มาตายจากไปกะทันหัน ตายเพราะช่วยคนอื่นแท้ๆ ข้าเอาเอ็งไปวางไว้หน้าบ้านเศรษฐี แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง ข้าทิ้งลูกตัวเองไม่ได้” อุบลเสียงสั่นเครือสะเทือนใจ

“ไอ้อัญถึงรอดมาได้ แล้วมันก็มาขโมยชีวิตฉันไป ชีวิตฉันและไอ้อัญต้องดีกว่านี้ ถ้าไม่มีป้าเป็นแม่”

อัญมาระบายความอัดอั้น อุบลตกใจลุกพรวดไปตบหน้าอัญมาอย่างแรง

“ฉันเลี้ยงแกมานะไอ้อัญ สู้ลำบากทุกอย่าง เลี้ยงแกมาคนเดียว แต่แกกลับไปคบเพื่อนจนติดยา ชีวิตแกตกต่ำเพราะตัวแกกับเพื่อน แกอย่ามาโทษฉัน ไม่ใช่เพราะนังจิ๊บเหรอ แกถึงได้ไปลองไอ้ยาบ้านรกพวกนั้น ที่มันทำดีกับแกเพราะมันสำนึกผิด มันเป็นคนเอายาบ้ามาให้แกลอง”

“จิ๊บ...จิ๊บเป็นคนเอาไอ้ยานรกมาให้ฉันลองเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

อัญมาสุดจะทนฟังต่อไป วิ่งเข้าห้องร้องไห้ผิดหวังกับความจริงทุกอย่างที่ได้รู้ อุบลตามมาเคาะประตูเรียกก็ไม่เปิด ตะเบ็งเสียงไล่ไม่ให้มายุ่งเพราะตนไม่ใช่ลูกของเธอ

อุบลได้ยินเสียงกรีดร้องของอัญมาแล้วตกใจ

ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ทรุดลงร้องไห้อยู่ตรงนั้น...

ค่อนข้างดึก อัญมาตัดสินใจไปหาภควัตที่ห้องเช่า เธอโผกอดเขาทั้งน้ำตา โดยไม่รู้ว่านอกบ้านเก้ากับต้นเฝ้าจับตามองก่อนจะกลับไปรายงานอธิคมว่าเห็นไอ้อัญอยู่กับแฟนสองต่อสอง

อธิคมโกรธ คิดว่าไอ้อัญโกหกเรื่องอาจจะเป็นเอดส์ เขาแสดงความหึงหวงแต่ปากแข็งไม่ยอมรับเมื่อวินิจถามจี้ใจดำ

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับมัน แค่เห็นมันทำงานดี ไม่อยากให้มันตายเร็ว” พูดขาดคำ อธิคมเดินหนีไปทันที วินิจมองอาการงุ่นง่านของลูกชายอย่างจับสังเกต

ส่วนที่ห้องเช่าของภควัต...อัญมากำลังเล่าเรื่องราวที่เพิ่งรู้จากอุบลมาสดๆร้อนๆให้เขาฟังด้วยอารมณ์หงุดหงิด คับแค้น และสับสน

“ป้าอุบลเล่าว่าเคยจะเอาลูกไปทิ้งที่หน้าบ้านเศรษฐี อาจจะเป็นบ้านคุณพ่อคุณแม่ฉัน แต่ฉันก็เป็นลูกที่แท้จริงของคุณพ่อคุณแม่นี่...นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันกับไอ้อัญคงมีอะไรผูกพันกันสักอย่าง ฉันถึงต้องหลุดมาที่นี่ ทำไมล่ะผู้กอง ฉันทำผิดอะไรหนักหนา”

“อัญมา...ฟังผมนะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว ที่เขาเรียกว่ากรรม”

“ฉันทำกรรมชั่วอะไรนักหนาถึงต้องมาตกนรกขุมนี้”

“นี่ไม่ใช่นรกนะ ถ้าเป็นอย่างที่คุณเล่า ผู้หญิงอีกคนที่หน้าเหมือนคุณเขานอนอยู่ในโรงพยาบาล เขาอาจจะมีแต่ร่าง มีลมหายใจ แต่เขาไม่มีชีวิต ไม่มีพลังที่จะได้ทำอะไรอย่างคุณ”

อัญมาฟังแล้วยิ่งสะอื้น ภควัตพยายามปลอบใจ

“บางทีโชคชะตาคงอยากให้คุณได้เรียนรู้ชีวิต อย่าคิดว่าที่นี่เป็นนรก”

“ช่วยฉันได้มั้ยผู้กอง ช่วยฉันตามหาความจริง...

ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อที่ฉันพูด เรื่องไอ้อัญตัวจริง”

“ผมจะช่วยคุณ ผมจะช่วยคุณพิสูจน์ว่าผู้หญิงที่คุณบอกว่านอนอยู่ที่โรงพยาบาลคือไอ้อัญตัวจริง หรือแม้กระทั่งคุณอาจจะมีฝาแฝด ทั้งหมดถึงมันจะเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ ผมก็จะช่วยคุณหาความจริง”

“คุณเป็นตำรวจที่ใจดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ คุณรู้มั้ยว่าฉันเคยเจอคุณมาก่อน”

“เจอผม” ภควัตนิ่วหน้า อัญมานึกถึงตอนงานแฟชั่นโชว์กับการจับยาบ้าในห้างสรรพสินค้าแต่เปลี่ยนใจไม่พูดมันออกมา “ช่างเถอะ ถ้านี่คือชะตาลิขิตหรือกรรมอะไรก็ตาม ฉันรู้ว่ามันต้องมีทางเปลี่ยนแปลง ฉันจะไม่ยอมตายง่ายๆ”

“รู้ไหมอัญมา คนเป็นตำรวจอย่างผมทำไมจะไม่กลัวตาย แต่ผมคิดเสมอว่าวันนี้ตอนนี้ชีวิตเราดีที่สุด ไม่ต้องรังเกียจอดีต ไม่ต้องกลัวอนาคต เชื่อผมนะอัญมา เวลาตอนนี้ที่เราได้เจอกันมันดีที่สุดเสมอ”

ฟังเขาพูดมาถึงตรงนี้ อัญมารู้สึกคล้อยตามและมีกำลังใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...ทันใดนั้น ภควัตมอง

ออกไปนอกหน้าต่างเห็นอธิคมกำลังเพ่งเล็งมา เขารีบบอกอัญมาให้แสดงบทบาทของคนรักกันเพื่อตบตามัน

สองคนสวมกอดกันแน่น อธิคมหึงหวงอัญมาจนทนดูไม่ได้ ถอยกลับไปด้วยความเจ็บใจ

ooooooo

คืนนั้น อัญมานอนค้างที่ห้องเช่าภควัตอย่างปลอดโปร่งโล่งใจ ไม่มีใดๆเกินเลยกันระหว่างคนทั้งคู่ แม้ฝ่ายชายจะมีใจให้ฝ่ายหญิงแล้วก็ตาม

เช้าขึ้น อธิคมพาสมุนบุกบ้านอุบลแล้วค้นหา

อัญมาอย่างกับนักเลงโต สัญชัยทักท้วงและกางกั้นเลยถูกพวกมันซัดหมอบกระแต แถมอุบลก็จะโดนด้วย

โทษฐานที่ปากดีหาว่าพวกมันค้ายา แต่โชคดีอัญมากลับมาทัน อธิคมจึงลากตัวเธอออกไป ท่ามกลางความเป็นห่วงของจิ๊บและนวยที่ผ่านมาเห็นพอดี

สองพี่น้องตัดสินใจไปบอกจ่าเดชที่โรงพัก จ่าเดชจึงส่งข่าวต่อไปยังผู้กองภควัต แต่ภควัตไม่สามารถติดต่ออัญมาได้เพราะอธิคมโยนมือถือเธอทิ้งไปก่อนหน้านี้

อธิคมกำลังวางแผนส่งยาลอตใหญ่และคิดเบี่ยงเบนความสนใจของตำรวจด้วยการให้วินิจจัดงานเลี้ยงต้อนรับการออกจากคุกของตน แต่แล้วสารวัตรกฤษณ์กลับทำให้แผนอันแยบยลของภควัตพังไม่เป็นท่า เขานำกำลังตำรวจไปดักจับอธิคมที่ท่าเรือขนทรายแต่ไม่พบยาเสพติดแม้แต่นิดเดียว

ในเรือมีแต่ทรายทั้งนั้น อธิคมได้ทีขู่จะให้ทนายฟ้องตำรวจ ภควัตไม่พอใจกฤษณ์อย่างแรง เพราะการบุ่มบ่ามของเขาอาจทำให้อัญมาที่อยู่ในกลุ่มอธิคมบาดเจ็บล้มตาย

งานนี้กฤษณ์โดนหัวหน้าตำหนิอย่างแรง แต่ขณะเดียวกันอัญมาก็โดนอธิคมซักฟอกเรื่องเป็นสายให้ตำรวจ เธอไม่รับและเอาตัวรอดด้วยไหวพริบ กอปรกับอธิคมแอบรักเธออยู่เป็นทุนก็เลยใจอ่อน

ส่วนที่งานเลี้ยงที่บ้านวินิจ ภควัตลอบเข้ามาและได้เห็น “เสี่ยใหญ่” ที่วินิจให้ความเคารพและหวังพึ่งบารมีหากเขาได้เป็นนักการเมืองในเร็ววันนี้

ภควัตแทบไม่เชื่อสายตา จ้องมองเสี่ยใหญ่อย่างคาดไม่ถึง!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

อั้ม-มิกค์ พาฟินโดนใจแฟนละคร "จากศัตรูสู่หัวใจ" เรตติ้งแรง 6.1

อั้ม-มิกค์ พาฟินโดนใจแฟนละคร "จากศัตรูสู่หัวใจ" เรตติ้งแรง 6.1
25 พ.ย. 2563

08:50 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 25 พฤศจิกายน 2563 เวลา 12:14 น.