ข่าว

วิดีโอ



หัวใจปฐพี

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอคชั่น - ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ติณณา ภูมิใจ.... อ่านต่อได้ที่ :

กำกับการแสดงโดย: สมพร เชื้อบุญอุ้ม

ผลิตโดย: บริษัท ทีวีซีนแอนด์พิคเจอร์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ทฤษฎี สหวงษ์,มทิรา ตันติประสุต

อัลบั้ม: ทีวีซีนส่งละครแนวอนุรักษ์ป่าไม้ "หัวใจปฐพี"

คืนนี้ เรนนอนฝันว่าในวัยเด็กตนปลูกต้นไม้อยู่กับพิภพ ฝันเห็นไฟไหม้ป่า และฝันว่าตัวเองถูกจับมัดอยู่เห็นพิภพวิ่งฝ่าไฟเข้ามาช่วย ในฝันเธอตะโกนอย่าง ขวัญเสีย “พ่อ...ช่วยด้วย”

รุ่งเช้า เรนได้รับโทรศัพท์จากพสุถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า เรนตอบงงๆว่าเปล่า พสุจึงเล่าว่า

“เอวาส่งข้อความมาบอกว่าคุณมีเรื่องกับพ่อ ผมเลยเป็นห่วง” เรนบอกว่าตนไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วง

พอดีพสุเห็นภูริชเดินมาทำท่าเหมือนมีอะไรจะคุยด้วย พอเดินตามภูริชไป เจอเกริกนั่งคอยอยู่ในสวน พสุขอบคุณเกริกที่ยอมมาเป็นพยานให้ เกริกบอกว่าตนทำเพราะเห็นแก่ลูก ภูริชถามว่า

“พ่อรู้จักเดวิดมาตั้งนาน ทำไมถึงบอกว่าพ่อไม่ค่อยรู้เรื่องของมัน”

“เดวิดเป็นคนมีความลับเยอะ เรื่องที่พ่อรู้ก็จะเป็นเรื่องที่เขาอยากระบายให้ฟังเท่านั้น...พ่อรู้แค่ว่าเดวิดเคยทำงานให้เอเดน” เกริกทบทวนความจำเล่าต่อว่า “ลุงรู้จักกับเดวิดโดยบังเอิญตั้งแต่ยังรับราชการอยู่ เดวิดมาขอให้พ่อช่วยทำงานผิดกฎหมายเพราะโดนเอเดนขู่ฆ่ามาอีกที พอมีครั้งแรกก็มีครั้งถัดมาเรื่อยๆ”

เกริกเล่าเรื่องในอดีตว่า เวลานั้นทั้งตนและถาวร ต่างอยู่ในวัยหนุ่ม คืนหนึ่งเขาวิ่งมาในป่าอย่างรีบร้อนพลันก็ได้ยินเสียงปืน เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ เดวิดกับลูกน้องหันมองเขาเป็นตาเดียวแล้วหันมองไปทางร่างถาวรที่นอนกองกับพื้นเลือดนอง

“เฮ้ย...ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ” เกริกโวยวาย เดวิดยิ้มเหี้ยมบอกว่า มันอยากสืบเรื่องเอเดนทำไม ถาวรที่ยังไม่ตายแต่ไม่สามารถพูดได้แล้ว มองเกริกด้วยสายตาผิดหวัง เกริกหลบตาด้วยความรู้สึกผิด หันไปบอกเดวิด “แกรีบหลบไปเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเอง”

พอเดวิดกับลูกน้องเดินไป เกริกรีบวิ่งมาประคองถาวรด้วยความเป็นห่วง มองซ้ายมองขวาว่าจะช่วยถาวรอย่างไรดี แล้วเกริกก็เล่าว่า “ลุงแอบไปตามหมอมาช่วย แต่ก็ไม่ทัน...”

พสุอึ้งกับความจริงเรื่องที่พ่อหายสาบสูญไป เกริกสรุปว่าที่ถาวรถูกเก็บน่าจะเป็นเพราะสืบจนรู้ว่าเอเดนเป็นใคร พสุถามเสียงเครือว่าแล้วศพพ่อตนอยู่ไหน

“ลุงให้ทางวัดเผาแล้วก็เก็บอัฐิไว้อย่างดี ลุงเขียนชื่อที่อยู่ไว้ให้แล้ว ลุงขอโทษที่เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ มานาน”

เกริกยื่นกระดาษจดที่อยู่ให้พสุ เขาขอบคุณที่เป็นธุระให้ เกริกเล่าอีกว่า “ตอนนี้ เดวิดขอให้ลุงช่วยงานอยู่ ลุงจะเป็นสายให้เอง ถ้ารู้วันเวลาส่งของเมื่อไรจะรีบ บอก” ภูริชติงว่ามันเสี่ยงไปหรือเปล่า “ถ้าอยากจะจัดการเดวิด เราต้องรีบหาหลักฐานให้เร็วที่สุด” เกริกย้ำอย่างหนักแน่น พสุกับภูริชมองหน้ากันและยอมรับเหตุผลของเกริก

ต่อมาเกริกไปพบเดวิดที่เซฟเฮาส์ เกริกมองไปรอบๆ ถามว่าคิดอย่างไรถึงมาซื้อที่นี่เพิ่ม เดวิดพูดประชดว่าตั้งแต่คลิปนั่นหลุดออกไป ตนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ลูกเขาจะพาตำรวจมาจับตน บอกเกริกให้เป็นคนกลางติดต่อหาฟายาดให้ที

เกริกติงว่าช่วงนี้เขาอย่าเพิ่งทำอะไรดีกว่า เดวิดพูดอย่างไม่พอใจว่า มัวแต่กลัวก็ไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี

“ไม่ได้หมายความว่าให้อยู่เฉยๆ แต่จะเสนอว่าทำไมไม่ลองซื้อตัวพสุดู” เดวิดเสียงแข็งว่าพสุก็เหมือนภูริชถ้าพสุจะยอมก็ยอมไปนานแล้ว “นั่นมันเรื่องเก่า ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว นอกจากภูริชกับเอวาจะคบกันอยู่ แกคงไม่รู้สินะว่าพสุกับเรนก็ชอบกัน ถ้าแกเอามันมาเป็นพวกได้ ทุกอย่างก็จบ”

เดวิดฟังแล้วนิ่งคิด

ooooooo

ทิชาเปิดดูไฟล์แล้ว บอกทีมงานที่มามุงดูอยู่ว่า พบไฟล์ภาพและรายงานของถาวรที่สืบเรื่องเดวิดแต่ไฟล์ชื่อ “เอเดน” ยังกู้ไม่ได้ เหมือนกับไฟล์ไม่ได้เสียแต่โดนล็อก เดี๋ยวจะลองกู้ดูอีกที

“ตอนนี้ก็เหลือแค่หลักฐานบัญชีการเงินเครือข่ายของเดวิด ถ้าลุงเกริกได้มาก็ยิ่งดี” พสุเอ่ย ภูริชเห็นด้วยบอกว่า

“ถ้าหลักฐานทั้งหมดพร้อม ผมจะส่งเข้ากองปราบทันที เท่านี้พวกเราก็น่าจะพอจัดการเดวิดได้แล้ว”

ระหว่างนั้นเดวิดโทร.หาพสุ เขารับสายแล้วออก ไปพบเดวิดที่ห้องส่วนตัวในร้านอาหาร เดวิดเอากระเป๋าใส่ เงินไว้เต็มให้ พสุเลื่อนคืนไปอย่างไม่สนใจบอกว่า ถ้าเรื่องที่จะคุยมีแค่นี้ตนก็จะกลับ เดวิดแกล้งถอนใจพูดลอยๆว่า

“ถ้าฉันโดนจับ เรนคงจะเสียใจมาก ไม่ใช่สิทั้งเรนและเอวาคงเกลียดพวกที่ทำให้พ่อตัวเองต้องติดคุกแน่ๆ”

ฟังแล้วพสุนั่งลงอย่างเดิมด้วยท่าทางไม่พอใจ เดวิดลอบมองอย่างสะใจกับอาการนี้ของเขา

ระหว่างนั้นเกริกเข้าไปที่เซฟเฮาส์ใหม่ของเดวิดนึกว่าปลอดคน ถูกตุลย์เรียกถามว่ามีธุระอะไรหรือ เกริกบอกว่าเดวิดนัดให้มารอเห็นว่ามีเรื่องจะคุย พอเข้าไปในห้องทำงานของเดวิด เกริกก็รื้อค้นหยิบเอกสารใส่กระเป๋าอย่างรีบร้อน

ตุลย์โทร.ไปบอกเดวิดว่าเกริกมาถึงแล้ว จึงรู้ว่าเดวิดไม่ได้นัด เดวิดสั่งให้จับเกริกไว้อย่าให้เอาอะไรออกไปได้เด็ดขาด พอตุลย์กลับมาไม่เห็นเกริกแล้ววิ่งไล่ตามไปเจอเกริกลงลิฟต์พอดี ตุลย์จึงวิ่งไปลงทางบันไดหนีไฟสั่งลูกน้องให้ดักรอที่หน้าลิฟต์ข้างล่าง แต่พวกมันถูกเกริกเล่นงานจนหมอบกระแต พอตุลย์มาเห็นลูกน้องนอนร้องโอดโอยที่พื้นเขามองอย่างเจ็บใจ

เดวิดตวาดถามพสุว่าร่วมมือกันหลอกตนใช่ไหม พสุขยับปืนในเสื้ออย่างเตรียมพร้อม ก็พอดีเอวาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเร่งให้เดวิดรีบออกไปก่อนเพราะพวกนักข่าวกำลังแห่กันมาขอสัมภาษณ์อยู่ เธอขอโทษพสุบอกไว้ค่อยเจอกันแล้วรีบออกไป

เดวิดกลับไปถึงห้องทำงานที่คฤหาสน์ก็ปัดข้าวของกระจัดกระจายตะโกนอย่างแค้นคลั่ง

“ไอ้เกริก มันกล้าหักหลังฉัน!” อาร์มอาสาจะไปเก็บให้ “ไปตอนนี้ก็เข้าทางพวกมัน แกอยากโดนจับนักเหรอ” เดวิดนิ่งไปอึดใจเดียวก็โพล่งออกมาว่า “ฉันรู้แล้วว่าจะส่งใครไป”

คนที่เดวิดจะส่งไปคือเรน เขาสั่งเรนให้ไปเก็บพวกพสุให้หมด เรนไม่ยอมทำบอกให้เดวิดยอมรับความจริงว่าแพ้พวกนั้นแล้ว สู้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เดวิดโมโหมากพูดอย่างเจ็บใจว่าเรนก็เป็นแค่เด็กที่ตนเก็บมาเลี้ยงกล้าขัดใจตนหรือ

“เรนขอไม่ทำตามคำสั่งผิดๆของแด๊ดอีกต่อไป แด๊ดอยากให้เรนชดใช้แด๊ดเอาชีวิตเรนไปตอนนี้ได้เลย”

“ได้!” เดวิดยิ้มเหี้ยม จ้องหน้าเรนเลือดเย็น

ooooooo

เดวิดเอาเรนเป็นเหยื่อแลกเปลี่ยนหลักฐานที่ถูกเกริกขโมยไป เรนถูกจับไปมัดกับต้นไม้ในป่าในสภาพไม่ได้สติแล้วถ่ายรูปส่งไปให้พวกพสุดู ในรูปมีโกดังอยู่ใกล้ๆ

พสุเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ทุกคนฟังพร้อมกัน

“ตอนนี้พวกแกคงเตรียมตัวเอาหลักฐานของฉันไปส่งให้ตำรวจอยู่ใช่ไหม ฉันให้แกเลือกระหว่างเอาหลักฐานทุกอย่างแล้วก็ส่งตัวไอ้เพื่อนทรยศมาให้ฉันเพื่อแลกกับชีวิตของเรน”

ภูริชโพล่งขึ้นว่าเดวิดเลวขนาดเอาชีวิตลูกมาขู่เลยหรือ เดวิดบอกว่าเรนไม่ใช่ลูกตน พูดอย่างเหี้ยมเกรียมว่าตนจะเผาป่าตอนเที่ยงกว่าไฟจะลามไปถึงจุดที่เรนอยู่ก็เป็นช่วงที่พสุนัดส่งมอบหลักฐานพอดี

อธิบดีถามพสุว่าเลื่อนการมอบหลักฐานออกไปก่อนดีไหม เกริกพูดเสริมว่าคราวนี้ดูท่าเดวิดจะเอาจริง

“ทุกคนอุตส่าห์เสียสละทุ่มเทเพื่อวันที่เราจะจับเดวิดได้ ผมไม่อยากให้เราเสียเวลาเปล่ากัน ทุกคนเอาหลักฐานไปมอบให้ตำรวจเถอะครับ” พสุตัดสินใจ

บรรยากาศเงียบไปอย่างกดดัน พลันภาคินก็คิดได้บอกว่าตนมีวิธีที่จะช่วยพวกเราแล้ว

วิธีของภาคินคือ เช็ก “แผนภาพคาดการณ์ปริมาณน้ำฝนรายวัน” และ “แผนภาพคาดการณ์ลม” จากคอมฯ พอเช็กได้เขาตะโกน “เยส!” บอกทุกคนว่า

“ผมคำนวณเรียบร้อยแล้วครับ วันนี้ตอนบ่ายจะเกิดฝนตกที่ภูสรวง ถ้าเราสามารถถ่วงเวลาเดวิดได้ เรนก็จะปลอดภัย แถมป่าภูสรวงก็จะไม่เสียหายมากด้วย”

“เดี๋ยวผมไปขอให้คุณเอวาช่วยเอง” ภูริชเสนอตัว พสุซาบซึ้งใจที่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันแก้ปัญหา

เขาขอตัวล่วงหน้าไปช่วยเรนก่อน ทิชาถามว่ารู้หรือว่าเรนถูกจับอยู่ที่ไหน “พี่จำโกดังในภาพได้ ทิกับคินตามพี่มาแล้วกัน”

“เราเลื่อนการส่งหลักฐานไปก่อน ชีวิตคนสำคัญกว่า พวกคุณแยกย้ายกันไปเถอะ” อธิบดีตัดสินใจ

“ทุกคนระวังตัวกันด้วย เดวิดมันอาจจะซ้อนแผนอะไรไว้อีกก็ได้” เกริกเตือนอย่างรู้เล่ห์เหลี่ยมของเดวิดดี ภูริชโทร.ไปขอความช่วยเหลือจากเอวา เธอถามว่าตอนนี้เรนอยู่ที่ไหน

“ที่โกดังในป่าภูสรวง พ่อคุณขู่จะเผาป่า พี่ดินกำลังไปช่วยอยู่ คุณช่วยไปพูดกับพ่อคุณทีได้ไหม”

“ได้ ฉันจะรีบไป” เอวาตอบรับทันที พอวางสายจากภูริชก็คว้าของบนโต๊ะวิ่งออก

ooooooo

ตุลย์บอกอาร์มว่าแย่แล้ว เรนถูกเดวิดจับไปเป็นตัวประกันอยู่ที่ภูสรวงเพื่อขอแลกกับหลักฐานของพวกพสุ

เดวิดโทร.สั่งลูกน้องว่า “ถ้าถึงเวลาแล้วฉันยังไม่โทร.ไป พวกแกทำตามแผนได้เลย”

อาร์มเปิดประตูพรวดเข้าไปถามเดวิดอย่างตึงเครียดว่าทำกับเรนอย่างนี้ได้ยังไง เรนก็เป็นลูกของแด๊ดเหมือนกัน เดวิดพูดอย่างคนใจหินว่าเรนเป็นเด็กที่ตนเก็บมาเลี้ยงต่างหาก

“แต่เรนมันก็โตมากับผม ผมยอมแด๊ดได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้”

“ก็ลองดูถ้าแกหามันเจอ”

“อย่าลืมว่าผมก็ลูกแด๊ดเหมือนกัน ไปถึงภูสรวงฆ่าคนของแด๊ดทิ้งสักคนสองคนก็รู้เรื่องแล้ว” อาร์มโกรธมากเดินออกไปทันที เดวิดพยักหน้าให้ลูกน้องที่อยู่แถวนั้น พวกนั้นพรวดไปขวางอาร์มไว้ พออาร์มจะชกก็โดนจี้ด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้าสลบไปทันที ตุลย์วิ่งเข้ามาเห็นอาร์มสลบอยู่เขารีบเข้าไปจะประคอง

“ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน แกคิดจะมีปัญหากับฉันอีกคนรึไง” เดวิดตวาด ตุลย์หยุดกึกด้วยความเกรงใจ เดวิดสั่งทันที “ฉันมีงานให้แกทำ”

ooooooo

เอวาเดินอ้าวไปถามเดวิดที่สวนในคฤหาสน์ว่าเรนถูกจับไว้ที่ไหน เดวิดทำหน้าตายถามว่าพูดเรื่องอะไร ใครโดนจับ เอวาทนไม่ได้คว้ามีดออกมาจะฆ่าตัวตายถ้าเดวิดไม่ยอมบอก

เดวิดรีบเอาโทรศัพท์ออกมาโทร.ไปหาลูกน้องสั่ง “ยกเลิกคำสั่ง ไม่ต้องเผาแล้ว” แต่ลูกน้องบอกว่า

พวกตนเพิ่งจุดไฟแล้ววิ่งออกมาเดี๋ยวนี้เอง เดวิดอึ้งไปนิดหนึ่งแล้วแกล้งสั่ง “ดีมาก...ไปปล่อยตัวเรนออกมาด้วย แค่นี้นะ”

เอวาตัดสินใจวิ่งผ่านเดวิดไป ถูกลูกน้องเดวิดขวางไว้ ขณะเอวากำลังถูกขัดขวางนั่นเอง จู่ๆภูริชก็

เข้ามาช่วยจัดการลูกน้องเดวิดตะโกนบอกเธอให้รีบหนีไปแล้วเขาก็วิ่งตามไป

ไฟป่าลุกลามอย่างรวดเร็ว พสุวิ่งแข่งกับเวลาไปตามเส้นทางที่ทิชาบอกตามแผนที่อยู่ในรถเฉพาะกิจ

เรนถูกไฟที่ลามมาอย่างเร็วจนสำลักควัน เหตุการณ์ในอดีตเมื่อ 20 ปีก่อนผุดขึ้นในความทรงจำ เวลานั้นเธอถูกจับมัดอยู่กับต้นไม้แบบเดียวกันนี้ ขณะกำลังสำลักควันไฟก็เห็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้วิ่งเข้ามา พอเห็นชัดว่าเป็นใครเธอตะโกนสุดเสียง

“พ่อ...ช่วยด้วย!”

นาทีนี้เรนเห็นไฟป่าลามมาใกล้ตัว เธอดิ้นกรีดร้องจนหมดสติไป พสุวิ่งมาถึงพอดีเขาตัดเชือกที่มัดเธอแล้วหาทางฝ่าแนวไฟที่ล้อมเข้ามา

ทันใดนั้นฝนตกลงมาห่าใหญ่ พสุดีใจที่ฝนมาตามที่ภาคินคำนวณไว้ พอไฟป่าสงบลง เขาวางร่างเรนลงกับพื้น ลูบใบหน้าเธอที่เปื้อนควันให้น้ำฝนชะล้างไปอย่างอ่อนโยน

ขณะที่เอวากับภูริชกำลังรอคอยการช่วยเหลือเรนอยู่อย่างร้อนใจนั้น พสุก็อุ้มร่างไร้สติของเรนเข้ามา จึงรีบพาไปโรงพยาบาล

เมื่อเรนรู้สึกตัวขึ้นมา เธอบอกพสุว่า ตอนที่เกิดไฟป่าตนจำเรื่องตอนเด็กๆ ได้นิดหน่อย พสุดีใจถามว่าเธอจำอะไรได้บ้าง?

เรนเล่าว่าพิภพพ่อของเธอที่เป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ผูกสร้อยหนังถักให้ที่ข้อมือบอกว่าพ่อตั้งใจถักให้ พ่อดีใจที่เรนชมว่าสวย เวลานั้นพ่อบอกว่าพ่อตั้งชื่อให้เธอว่าก้ามปู หมายถึงต้นก้ามปูที่ให้ร่มเงาจะได้เป็นที่พักพิงของพ่อเวลาเหนื่อย พ่อยังทดสอบถามว่าป่าไม้สำคัญอย่างไร แม้จะยังเด็กมากแต่เธอก็ตอบพ่ออย่างฉะฉานตามที่พ่อสอนไว้ว่า

“ป่าไม้เป็นที่อยู่ของบรรดาสัตว์ทั้งหลาย เป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธาร”

พสุฟังเรนเล่าแล้วทักว่า “นี่ละมั้งคือสาเหตุที่คุณมีความสุขทุกครั้งที่ได้เข้าป่า ได้ปลูกต้นไม้” เรนพยักหน้าบอกว่า

“ฉันเห็นพ่อฉันใส่ชุดเจ้าหน้าที่ป่าไม้ สร้อยหนังถักเส้นนี้พ่อเป็นคนทำให้ฉัน แล้วพ่อก็เรียกฉันว่า ‘ก้ามปู’ ที่หมายถึงต้นก้ามปู...คุณช่วยตามหาพ่อฉันให้หน่อยได้ไหม”

“ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ก็น่าจะหาได้ไม่ยาก ผมจะไปสืบให้ดู”

เรนขอบคุณ พสุกุมมือเธอไว้ เรนสบตาอย่างมีความสุข

จุรีจันทร์รู้เรื่องเรนจากอาร์มจะไปเยี่ยม ลงมาเจอ เดวิดถามว่าเรนเป็นอย่างไรบ้าง ถูกจุรีจันทร์ตบหน้าปรามว่าดีที่เรนปลอดภัยไม่อย่างนั้นเราได้มีเรื่องกันแน่ แล้วจะเลี่ยงไป เดวิดขอไปด้วย ถูกอาร์มประชดว่า

“แด๊ดอย่าไปเลยครับ จะไปเยี่ยมคนที่ไม่ใช่ลูกตัวเองทำไม” ทำเอาเดวิดหน้าตึงหยุดมองแม่ลูกออกไปอย่างไม่พอใจ

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ทั้งเรน จุรีจันทร์ เอวา และอาร์ม จึงพบกันอย่างแม่และพี่กับน้อง จุรีจันทร์บอกว่า

“ต่อไปแม่จะไม่ยอมให้พ่อมาทำอะไรเราอีกแล้ว” เรนกับอาร์มสบตาอย่างรู้กันว่าเรื่องนี้ไม่จบลงง่ายแน่

ooooooo

เช้าวันต่อมาก็เกิดเหตุการณ์ที่ทุกคนตกใจเมื่อทิชามาพบว่าคอมฯโดนไวรัส ข้อมูลเกี่ยวกับเดวิดไม่เหลือเลย ภาคินก็เข้ามาบอกว่าคอมฯทั้งแผนก

ก็เจ๊งไปด้วย ยังดีที่ทัมบ์ไดรฟ์ที่มีไฟล์เอเดนทิชาเก็บไว้กับตัวจึงยังอยู่

ขณะทุกคนกำลังเครียดนั่นเอง อธิบดีก็เปิดประตูเข้ามาหน้าตาเคร่งเครียดบอกว่า เซฟตนถูกงัด เอกสารของเดวิดถูกขโมยไปแล้ว บรรยากาศเครียดขึ้นเป็นทวีคูณทันที

สายวันเดียวกันเรนก็เก็บของย้ายออกจากคฤหาสน์เดวิด บอกจุรีจันทร์ว่าตนจะย้ายไปอยู่ข้างนอก เธอขอบคุณทั้งแม่และอาร์มสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ตน แต่ตนรู้ตัวเองดีว่าเป็นส่วนเกินของบ้านนี้ จุรีจันทร์ถามว่า เธอเกลียดพ่อแล้วใช่ไหม

“เรนยังรักและเคารพแด๊ดเหมือนเดิมค่ะ ที่เรนไปเพราะเรนจะไม่ยอมทำตามคำสั่งของแด๊ดอีกต่อไปแล้ว อยู่ไปก็มีแต่ทะเลาะกันเปล่าๆ”

ส่วนเอวาก็ขอร้องเดวิดให้หยุดทุกอย่างที่ทำอยู่เสียแล้วย้ายไปอยู่เมืองนอกกัน ตนรู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาทำจนไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้ว เดวิดถามว่าถ้าตนไม่ทำตามที่บอกล่ะ เอวาจะเอาหลักฐานไปให้ตำรวจมาจับตนหรือ

“เอวาไม่อกตัญญูขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่เอวาจะไปยอมรับกับตำรวจว่าทุกอย่างเป็นฝีมือของเอวา แล้วจะยอมติดคุกแทนเพื่อไถ่บาปให้แด๊ดดี้” เอวาถูกเดวิดด่าว่าจะบ้าหรือคิดอะไรโง่ๆ เธอสวนทันทีว่า “ใช่ค่ะ เอวามันโง่ โง่ที่เคยคิดว่าแด๊ดดี้เป็นคนดี หลังจากนี้
เอวาคงต้องเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง”

เมื่อเห็นเอวาจริงจังเช่นนี้ เดวิดขอเวลาตัดสินใจก่อน เอวาขอบคุณและจะรอคำตอบ แล้วเธอก็เดินจากไป

ooooooo

ภูริชโทร.หาเอวาแต่เธอไม่รับสาย เกริกบอกว่าเธออาจจะกำลังเครียดเรื่องเดวิดอยู่ให้เวลาเธอหน่อย

เกริกยกตัวอย่างว่าคงเหมือนตนที่รู้สึกผิดกับลูก ภูริชถามว่านี่คือเหตุผลที่ทำให้พ่อเปลี่ยนใจมาช่วยตนใช่ไหม

เกริกยอมรับว่าเหตุผลจริงๆ คือตนอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับครอบครัวกับคนที่ตนรักโดยไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงเดวิดอีก ระบายความอัดอั้นว่า

“ที่ผ่านมาพ่อยอมช่วยเดวิดเพราะต้องการจะปกป้องครอบครัวที่พ่อรัก แต่มันกลายเป็นว่าพ่อทำให้ลูกผิดหวัง ทำให้เราไม่เข้าใจกัน พ่อปล่อยให้ข้าราชการดีๆตายไปโดยที่ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะพ่อไม่กล้าพอที่จะลุกขึ้นมาต่อต้านเดวิดเหมือนอย่างที่ลูกทำ พ่อขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ที่พ่อไม่ได้ดูแลเรากับแม่ให้ดี ถ้าเรื่องนี้จบเมื่อไหร่ ขอให้พ่อทำหน้าที่ของตัวเองบ้างได้ไหม”

“ไว้จัดการเรื่องเดวิดได้เมื่อไหร่ ผมค่อยให้คำตอบพ่อดีกว่าครับ” ภูริชเกิดทิฐิขึ้นในใจ มองหน้าพ่อแล้วเดินผ่านไป

ooooooo

ส่วนที่คฤหาสน์เดวิด วันนี้ทั้งพ่อแม่ลูกนั่งกันอยู่พร้อมหน้าที่ห้องรับแขก เดวิดขอโทษทุกคนที่ตนทำเรื่องไม่ดีกับเรนเพราะอารมณ์ชั่ววูบไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร

เดวิดขอโทษจุรีจันทร์ที่ทำให้เธอไม่พอใจ บอกว่าเมื่อคิดตามที่เอวาพูดแล้วตนจะหยุดทุกอย่างแล้วย้ายไปอยู่เมืองนอกด้วยกัน ยิ้มกับทุกคน ตีหน้าเศร้าบอกว่า

“ขอเวลาแด๊ดดี้เคลียร์อะไรอีกหน่อยแล้วเราค่อยไป เอวาช่วยไปตามพี่เขากลับมาอยู่บ้านทีได้ไหม แด๊ดดี้โทร.ไปเรนก็ไม่รับสาย” พอเอวารับคำ เดวิดพูดยิ้มๆ “แด๊ดดี้ฝากเราด้วยนะ” พูดแล้วเดวิดหันหลังยิ้มร้ายออกไป

อาร์มไม่เชื่อเดวิดนัก ตกค่ำเขาจึงเข้าไปถามเดวิดในห้องทำงานว่า แด๊ดไม่ได้ทำอย่างที่พูดจริงๆใช่ไหม เดวิดตอบเสียงในลำคอว่าเพราะเอวายื่นคำขาดตัดพ่อตัดลูกกับตนขนาดนั้น ตนก็ต้องเออออไปก่อน แล้วสั่งอาร์ม

“แกไปจัดการไอ้พสุ ส่วนตุลย์ไปจัดการไอ้ภูริช ทำยังไงก็ได้ให้พวกมันตายเหมือนอุบัติเหตุ เอวาจะได้ไม่มีข้อสงสัย” อาร์มพยักหน้ารับคำ

ภูริชโทร.หาเอวาอย่างไรเธอก็ไม่รับสาย เลยส่งข้อความแทนเรนที่นั่งอยู่กับเอวาถามว่าทำไมไม่รับสายภูริช เธอบอกว่าตนรู้สึกผิดกับสิ่งที่แด๊ดทำจนไม่มีหน้าจะคุยกับเขาแล้ว เอวาถามว่าแล้วเรื่องที่แด๊ดให้เรนกลับไปอยู่บ้านจะว่าอย่างไร เรนขอเวลาคิดดูก่อน แต่วันนี้ตนจะกลับไปเยี่ยมแม่หน่อย ถามว่าจะกลับไปด้วยกันไหม เอวาบอกว่าตนเจอแม่ทุกวันอยู่แล้ว จะขอไปทำธุระต่อหน่อย

เวลาเดียวกันเดวิดก็ถามอาร์มว่าที่สั่งให้ไปเก็บพสุนั้นไปถึงไหนแล้ว อาร์มทำเสียงหงุดหงิดว่าเดี๋ยวตนจัดการให้เอง

“แด๊ดให้เวลาแกอีกแค่วันเดียว ไม่งั้นแด๊ดจะลงมือเองเข้าใจไหม” เดวิดเสียงแข็ง อาร์มพยักหน้าบ่นหงุดหงิดว่าจะรีบร้อนอะไรนักหนา

เรนผ่านมาเห็นคนยืนจับกลุ่มกันอยู่เลยหยุดฟัง ได้ยินเดวิดคำราม

“ถ้าหลักฐานเกี่ยวกับเอเดนยังอยู่ ฉันไม่ปล่อยมัน ไว้แน่!”

ตุลย์หันเห็นเรนยืนฟังอยู่ เขาพยักหน้าบอกเดวิด เดวิดหันมองลูกน้องที่ห้อมล้อมอยู่แหวกออกเป็นทาง เรนจึงเห็นเดวิดยืนอยู่ตรงกลาง เรนยืนนิ่ง อย่างรู้สึกคุ้นกับประโยคที่เดวิดพูดเมื่อครู่นี้

ooooooo

“ถ้าหลักฐานเกี่ยวกับเอเดนยังอยู่ ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่”

เป็นประโยคเดียวกับที่เรนได้ยินก่อนที่จะเห็นพิภพล้มเลือดอาบเสียชีวิตเมื่อยี่สิบปีก่อน!

แม้ความจำจะกระท่อนกระแท่น สับสน แต่ก็เป็นคำพูดและภาพที่ฝังใจเรนตราบทุกวันนี้!

เรนเดินอ้าวไปถึงห้องรับแขกเจอจุรีจันทร์รออยู่แล้วเห็นเรนยืนเซๆ ก็รีบประคองถามว่าเป็นอะไร ไปหาหมอไหม

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ตั้งแต่เรนกลับมาเรนเห็นภาพแปลกๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นความทรงจำตอนเด็กของเรนหรือเปล่า” เรนนึกๆ รำพึง “ไฟป่า เด็กผู้หญิง แล้วก็ผู้ชายใส่ชุดข้าราชการ มัมไปรับเรนมาจากที่ไหนคะ รู้ไหมคะว่าพ่อแม่เรนเป็นใคร”

“แม่รับเรนจากโรงพยาบาล ประวัติพ่อแม่เราที่โรงพยาบาลก็ไม่มี...แม่ว่าหนูคงจะกลัวมากตอนอยู่ในป่าเลยฟุ้งซ่าน อย่าคิดมากเลยลูก” จุรีจันทร์ลูบหลังเรนปลอบใจ นึกกังวลกลัวเรนจะจำเรื่องราวในอดีตได้

หมอที่เป็นเพื่อนกันอธิบายให้จุรีจันทร์ฟังว่า อาการของเรนเป็นอาการที่เกิดจากการกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง ทำให้สูญเสียความจำในบางส่วนที่จิตใจ

ไม่ต้องการรับรู้ ส่วนจะจำได้หมดหรือไม่นั้น หมอบอกว่า

“อันนี้ต้องย้อนกลับไปที่ว่าลูกเธอเจอกับเหตุการณ์อะไรที่ทำให้สมองถึงต้องปกป้องตัวเองด้วยการลบความทรงจำทั้งหมดออก”

ooooooo

เมื่อภูริชโทร.มาเอวาไม่รับสาย ส่งข้อความก็ไม่ตอบ คืนนี้เขาจึงปีนหน้าต่างเข้าหา ตัดพ้อว่าจะไปไหนไม่คิดจะบอกกันบ้างหรือ ถามว่าไม่ไปไม่ได้หรือ เอวา บอกว่าพ่อตนทำเรื่องแย่ๆไว้เยอะ ตนไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ได้แล้ว

“ถ้าคุณจะไปเพราะเหตุผลนี้ แล้วถ้าผมขอให้คุณอยู่เพื่อผมล่ะ” เป็นคำถามที่ทำให้เอวาเศร้าไป แต่ก็ตอบเขาไม่ได้

จากความทรงจำกระท่อนกระแท่นของตัวเอง เรน บอกพสุขณะพบกันที่สวนสาธารณะว่าตนมั่นใจว่าคนที่ ฆ่าพ่อคือเอเดน แต่ทุกอย่างเบลอไปหมด ฉุกคิดได้ถามว่า ถ้าเราเริ่มจากข้าราชการที่เสียชีวิตเมื่อ 20 ปีก่อนล่ะ?

เรนตัดสินใจกลับไปอยู่บ้านเพื่อจะได้สืบเรื่องในอดีตได้สะดวก สัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี พสุจึงค่อยเบาใจ

จากการหาข้อมูลหลายทาง ทิชาค้นหาคนชื่อ “พิภพ” จากกูเกิล และจงเดือนแม่ของพสุก็ค้นเจอกล่องใส่ไดอารี่และของส่วนตัวของถาวรส่งพัสดุมาให้พสุ เขาอ่านและสรุปไดอารี่เล่มสุดท้ายของพ่อให้เพื่อนๆฟังว่า
“พ่อเจอหลักฐานเกี่ยวกับเอเดนที่อาพิภพซ่อนไว้ก่อนตาย เป็นฟิล์มรูปถ่ายที่จะทำให้เรารู้ว่าใครคือเอเดน”

เย็นนี้ทั้งพสุ ภูริช เรน และเอวา ก็ไปหาคุณแม่ของพิภพที่บ้าน เรนมองไปรอบบ้านอย่างคุ้นตา ภูริชกับพสุ

บอกคุณย่าว่าพวกตนอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับอาพิภพก่อนที่คุณอาจะหายตัวไป คุณย่าถอนหายใจก่อนเล่าเรื่องในอดีตที่สะเทือนใจให้ฟังว่า

“ภพเป็นข้าราชการที่ตงฉินมาก บุกจับพวกลักลอบ ตัดไม้อย่างไม่กลัวตาย ภพตามสืบเรื่องพ่อค้าไม้รายใหญ่ที่ชื่อว่า ‘เอเดน’ จนโดนข่มขู่ ภพไม่ยอมแพ้ จ้างนักสืบว่า ใครคือเอเดน จนได้หลักฐานมา...แต่ยังไม่ทันที่ภพจะได้เปิดโปงว่าใครคือเอเดน ก็มาโดนฆ่าตายเสียก่อน”

“แล้วครอบครัวอาภพล่ะครับ” พสุถาม คุณย่าบอกว่าหลานสาวหายไปในวันเดียวกับที่พ่อเขาตาย ส่วนลูกสะใภ้ก็ตรอมใจตายตามไปอีกคน ภูริชถามว่าคุณย่าเก็บของของอาพิภพไว้หรือเปล่า คุณย่าบอกว่ายังอยู่ เดี๋ยวไปเอามาให้ดู

ระหว่างคุณย่าไปหยิบของ พสุสงสัยว่าถ้าเรนเป็นลูกของพิภพจริงแล้วเธอไปอยู่กับเดวิดได้อย่างไร ภูริชบอกว่าพ่อเคยเล่าว่าทำงานกับเอเดน จึงเป็นไปได้ที่จะรับเลี้ยงเรนไว้ตามคำสั่งของเอเดนก็ได้

คุณย่ากลับมาพร้อมกล่องกระดาษใบไม่ใหญ่นัก เรนขยับไปดูและรื้อของในกล่อง ความทรงจำของเธอก็แว่บเข้ามา...จำได้ว่าพ่อเคยกระซิบบอกตนว่า “หลักฐาน...ในกล่อง ฟิล์ม” เรนถามคุณย่าว่าเคยมีกล่องฟิล์มอยู่ในนี้หรือเปล่า

คุณย่านึกๆแล้วจำได้ว่ามี บอกว่าถาวรมาขอยืมไปไม่กี่วันก็เอามาคืน แต่ย่าก็ไม่ได้เปิดดูว่ามันเป็นฟิล์มอะไร

เมื่อได้ฟิล์มจากคุณย่าแล้ว พสุเอาไปให้ภาคินล้าง ภูริชวางแผนว่าถ้าล้างได้ตนจะได้ส่งรูปพวกนี้เข้ากองปราบ

ooooooo

เช้าวันต่อมา เดวิดบอกอาร์มว่าฟายาดนัดส่งของที่เขื่อนภูสรวง เดวิดสั่งทุกคนให้เตรียมพร้อม แต่งานนี้ตุลย์ไม่ต้องไป ตนจะให้เรนไปแทน งานนี้ตนจัดการเอง ถามตุลย์ว่างานที่สั่งเรียบร้อยไหม

งานที่ว่าคือให้ตุลย์ไปวางระเบิดที่กรมอุทยานตุลย์ลอบเข้าไปเอาระเบิดแปะไว้ที่ถังขยะด้านใน เกริกเห็นตุลย์ในชุดดำอำพรางหน้า จึงวิ่งไล่ตามและให้ภาคินไปดูรอบๆตึก

ระเบิดที่ตุลย์แปะไว้ที่ถังขยะระเบิดขึ้น เกริกอยู่ใกล้ถังขยะล้มลงเลือดอาบ ส่วนภาคินกับทิชาสลบอยู่ไม่ไกล เกริกคลานมาดูทั้งสอง พอทิชาได้สติก็โพล่งออกมาอย่าง ตกใจ “ไฟล์เอเดน” เพราะก่อนเธอออกมากำลังกู้ไฟล์นี้อยู่ เกริกได้ฟังก็วิ่งกลับเข้าไปในอาคารทั้งที่บาดเจ็บ

พสุกับภูริชกลับมาเห็นสภาพกรมอุทยาน ถามว่าเกิดอะไรขึ้น พอภาคินกับทิชาเล่าให้ฟังและบอกว่าเกริกวิ่งกลับไปเอาไฟล์เอเดนที่กำลังกู้อยู่ ก็พอดีเกริกคลานออกมา เอาทัมบ์ไดรฟ์ให้ทิชา บอกภูริชอย่างอ่อนแรงว่า

“จัดการเดวิดให้ได้นะลูก”

พสุกับภูริชเรียกรถพยาบาลแต่เกริกอาการหนักแล้วเขาสั่งเสียภูริชว่า “ฝากดูแลแม่กับแม่ใหญ่แทนพ่อด้วย” ภูริชกอดพ่อไว้แน่น สองพ่อลูกต่างบอกรักกันในนาทีสุดท้ายชีวิตของเกริก ภูริชกอดร่างพ่อร้องไห้โฮ พสุเข้ามาตบบ่าให้กำลังใจ

เดวิดพูดกับอาร์มอย่างสะใจว่า เสียดายที่เกริกตายคนเดียว แต่คราวนี้พวกนั้นก็ไม่มีหลักฐานสาวมาถึงตนแล้ว สั่งอาร์มให้รีบไปเตรียมนัดส่งของกับฟายาดได้เลย

ooooooo

ในที่สุดทิชาก็กู้และเปิดไฟล์เอเดนได้ เป็นรูปชายคล้ายเดวิดตอนหนุ่มกำลังคุมลูกน้องตัดไม้ในป่า เขาใส่เสื้อแขนกุดที่ต้นแขนขวาสักตัวอักษร “A” ชัดเจน

เวลาไล่เลี่ยกันฟิล์มที่ส่งไปล้างก็ส่งกลับมาทางเมล ทิชาเช็กแล้วภาพออกมาเป็นภาพเดียวกับไฟล์เอเดน

“เอเดนกับเดวิดคือคนคนเดียวกันจริงๆด้วย” ทิชาสรุป ภูริชถามเอวาว่าเคยเห็นรึเปล่า ทั้งเอวาและเรนพูดเหมือนกันว่าพวกตนไม่เคยเห็นเดวิดใส่เสื้อแขนกุดเลยเวลาไปเที่ยวทะเลก็ไม่ลงเล่นน้ำ ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาวิเคราะห์ว่า

“เดวิดอาจจะสร้างเอเดนขึ้นมาเพื่อจะได้ให้ตัวเองพ้นผิด ดังคำพูดที่ว่าใครเห็นเอเดนแล้วต้องตาย เพราะโดนเดวิดฆ่าทิ้งเพื่อทำลายหลักฐาน” ภาคินหันบอกเรนว่า “บางทีคนที่ฆ่าพ่อเรนอาจจะเป็นเดวิดก็ได้”

เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัด เอวากับเรนวางแผนทำเป็นทะเลาะกัน เดวิดเข้ามาห้ามแต่ทั้งสองไม่ยอมหยุด เรนทำท่าจะเข้ากระชากแขนเอวา เดวิดพุ่งเข้าขวางกลางเลยถูกเรนกระชากแขนเสื้อเดวิดขาดจนเห็นอักษร “A” สีจางๆ ที่หัวไหล่เดวิด

พอพิสูจน์แล้ว ทั้งเรนและเอวาก็แยกย้ายกันไป หลังจากนั้นเอวาโทร.ถามเรนว่าจะทำอย่างไรต่อไป เรนขอเวลาคิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงเพราะตนทำใจเผื่อไว้แล้วว่าเดวิดเป็นคนฆ่าพ่อตน

ooooooo

เรนรับอาสาติดต่อฟายาดเพื่อส่งของ งานนี้ เดวิดไปด้วยตัวเองโดยมีเรนขับรถให้ แต่ก่อนไปเรนขอให้ทิชาช่วยจัดการเรื่องอุปกรณ์ดักฟังกับตัดสัญญาณโทรศัพท์ของเดวิดด้วย ให้เหตุผลว่า

“ฉันจะทำให้พ่อสารภาพความจริงทุกอย่าง” ทิชาขอปรึกษาพสุก่อน เรนรีบห้ามว่าอย่า ภาคินถามว่าทำไม? “พสุต้องไม่เห็นด้วยกับแผนของฉันแน่ๆ ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกแล้ว พ่อฉันกำลังจะส่งไม้ลอตใหญ่แล้วจะหนีไปต่างประเทศถ้าพ่อหนีไปได้ ไม้ต้องโดนตัดมากกว่าเดิม หลายเท่า ต่อให้มีเจ้าหน้าที่อย่างพวกคุณมากเท่าไรก็คงไม่มีทางหยุดพ่อได้แน่ๆ”

ฝ่ายภูริชบอกพสุว่า เอวายืนยันว่าเดวิดมีรอยสักที่แขนจริง พสุติงว่าตนกลัวจะมีเรื่องมากกว่าแค่ทำให้เดวิดสารภาพ ภาคินเสนอว่าถ้าเรารีบตามไปตอนนี้น่าจะยังทันอยู่

เรนขับรถตามรถลูกน้องเดวิดที่นำหน้าไป 2-3 คัน เรนคอยชำเลืองมองเดวิดทางกระจกหลัง เห็นเขายกน้ำขึ้นดื่ม และพยายามโทรศัพท์ เรนเริ่มชะลอความเร็วทิ้งห่างรถนำหน้า เห็นเดวิดเริ่มมึนๆจนสลบไป ก็เลี้ยวรถแยกไปอีกทาง

เวลาเดียวกัน พสุขับรถมาอย่างเร็วโดนมีภูริชนั่งคู่และทิชากับภาคินนั่งเบาะหลัง ทิชาก้มดูอุปกรณ์ติดตาม สัญญาณตลอดเวลาคอยบอกทางให้พสุตามรถของเรนไป

เรนขับรถไปที่เหมืองร้างจอดที่ลานกว้างมีเสาไม้ปักอยู่ พอเดวิดรู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองถูกมัดติดอยู่กับเสา เขาตกใจตวาดถามเรนว่า “แกคิดจะทำอะไรของแก”

“เรนจะหยุดไม่ให้แด๊ดทำผิดมากไปกว่านี้น่ะสิคะ ถ้าแด๊ดยังทำผิดอยู่อย่างนี้ ต่อให้แด๊ดฆ่าพวกหน่วยเฉพาะกิจจนหมดวันนึงก็ต้องมีคนลุกขึ้นมาเปิดโปงแด๊ดอยู่ดี”

เดวิดยิ้มร้ายถามว่ารู้หรือเปล่าว่าก่อนตายพ่อแท้ๆ ของเธอก็พูดแบบนี้เหมือนกัน เรนสวนทันควันว่าตนรู้ว่าเขาเป็นคนฆ่าพ่อตน เดวิดเปลี่ยนเป็นถามว่าถ้าตนไม่ทำตามที่เรนพูด เรนจะทำอย่างไร? จะฆ่าตนหรือ!?

“ถ้าเรนทำอย่างนั้นเรื่องมันก็จบง่ายไปน่ะสิคะ” มองปืนในมือบอกว่า “ปืนกระบอกนี้เหลือลูกกระสุนอีกหนึ่งนัด เรามาเล่นเกมกันดีกว่าค่ะแด๊ด”

ทิชามองที่กล้องเห็นเลือดไหลซึมออกจากข้างแก้มเดวิด เธอบอกให้ทุกคนดู พสุเห็นดังนั้นเขาเร่งรถไปให้ ทันเวลา

เลือดที่ข้างแก้มเดวิดยังซึมออกมา เรนยกปืนเล็ง อีกครั้งแต่พอเหนี่ยวไกก็มีเสียงแค่คลิก เพราะปืนไม่มี กระสุนเดวิดเห็นเรนเอาจริง เขาพูดอย่างเสียไม่ได้ว่า

“ที่พ่อแกตายเพราะมันสืบเรื่องของเอเดน” พูดพลางค่อยๆขยับแก้เชือกที่มัดออก “ฉันตามเก็บสายของไอ้พิภพที่มันสืบรู้ว่าฉันกับเอเดนเป็นคนคนเดียวกัน แต่ไม่พบอะไรในตัวมัน ฉันเลยต้องหาวิธีอื่นเพื่อกำจัดหลักฐาน ถ้าหลักฐานเกี่ยวกับเอเดนยังอยู่ ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่”

เดวิดเล่าว่า ตนไปจับเรนมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับหลักฐานทั้งหมดที่พิภพมี ขณะเดียวกันพิภพก็โทรศัพท์บอกใครบางคนให้รีบมารับหลักฐานพลางหาที่ซ่อนหลักฐาน แล้วเขาก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนทิ้งไว้ว่าเรนถูกจับเป็นตัวประกัน พิภพวิ่งพรวดออกไปมองที่ยอดเขาเห็นไฟป่ากำลังลามอยู่

พิภพวิ่งไปถูกชายชุดดำใส่หน้ากากกันพิษสี่ห้าคนเข้ามาล้อมไว้ หนึ่งในนั้นถอดหน้ากากออก พิภพอุทาน ตกใจ...

“แกเองหรือ แกคือเอเดน!” พลันก็ได้ยินเสียงเรนร้อง “พ่อ ช่วยด้วย” พิภพวิ่งไปตามเสียงเรียก ลูกน้องเอเดนจะตาม เขายกมือห้ามแล้วเดินตามพิภพไป

พิภพวิ่งไปเจอเรนร้อง “พ่อ ช่วยด้วย” เขาเข้าไป แก้เชือกที่มัดบอกลูกว่าไม่เป็นไรพ่อมาแล้ว เดวิดตามมาถึงสั่งเหี้ยม

“ส่งหลักฐานที่แกมีทั้งหมดมาให้ฉันถ้าไม่อยากตายทั้งพ่อทั้งลูก”

“ต่อให้แกฆ่าฉันแล้วได้หลักฐานไป วันนึงก็ต้องมีคนอย่างฉันลุกขึ้นมาเปิดโปงแกอยู่ดี แกหนีความผิดไม่ได้หรอก”

“ต่อให้มีแกอีกเป็นสิบ เป็นร้อยคน ฉันก็จะตามฆ่าคนที่ขวางทางฉันให้หมด แต่ตอนนี้ฉันจะฆ่าลูกแกทิ้งก่อนถ้าแกยังไม่หยุดปากดี”

จุรีจันทร์ซึ่งเวลานั้นเป็นคนรักของเดวิดอยู่ เธอพรวดเข้ามาขอร้องเขาอย่าฆ่าใครอีกได้ไหม เดวิดอ้างว่า ปล่อยพิภพไปไม่ได้เพราะมีหลักฐานว่าตนคือเอเดน พิภพถามว่าถ้าตนตายไปพร้อมหลักฐานเขาจะปล่อยลูกตนไหม แล้วพิภพก็กระซิบข้างหูเรนว่า “หลักฐาน...ในกล่องฟิล์ม” เอ่ยปากฝากลูกไว้กับจุรีจันทร์แล้วยิงตัวตาย

เรนตกใจร้องไห้จนหมดสติ จุรีจันทร์เข้าไปกอดเรนไว้อย่างสงสาร ปรามเดวิดว่าอย่าคิดทำอะไรเด็กคนนี้เด็ดขาด เดวิดอ้างว่าเด็กคนนี้รู้เรื่องทุกอย่างตนปล่อยไว้ไม่ได้

“ถ้าคุณยอมไว้ชีวิตเด็กคนนี้ เลิกเป็นเอเดน ฉันจะยอมแต่งงานกับคุณ” จุรีจันทร์เสนอ

เดวิดเล่าให้เรนฟังในตอนท้ายว่า “สุดท้ายฉันก็ทำตามที่แม่แกขอเพราะฉันรักเขามาก”

เรนขอร้องให้เดวิดกลับตัวกลับใจเสีย เดวิดหัวเราะร้ายบอกว่าอย่าขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ สั่งเรนให้แก้มัดตนเดี๋ยวนี้

“เรนให้หน่วยเฉพาะกิจบันทึกคำสารภาพของแด๊ดไว้หมดแล้ว ต่อให้แด๊ดเคยทำเรื่องเลวร้ายไว้ขนาดไหน ต่อให้แด๊ดไม่เคยรักเรนเลย แต่เรนก็รักแด๊ดนะคะ รักมากด้วย รักเหมือนพ่อแท้ๆของเรน เรนไม่อยากเห็นแด๊ดทำผิดอีกต่อไปแล้ว”

เดวิดแค้นมากรัวปืนใส่เรนแต่ปืนไม่มีกระสุน เขาคำรามแทบคลั่ง “นี่แกหลอกฉันเรอะ!”

ooooooo

พสุ ภูริช ทิชา และภาคิน ตามมาช่วยเรน ในที่สุดเดวิดก็ถูกพวกพสุจับได้และพาไปส่งโรงพยาบาล ระหว่างนั้นอาร์มกับตุลย์ปลอมตัวเป็นพยาบาลเข้ามาโปะยาสลบเอวาที่เฝ้าเดวิดอยู่ บอกเดวิดให้รีบหนีก่อนที่ตำรวจที่เฝ้าอยู่จะฟื้น

ขณะพากันมาขึ้นรถ ทิชามาเจอพอดีเธอหลบแอบฟังได้ยินอาร์มบอกเดวิดว่าของที่ฟายาดสั่งเรียบร้อยแล้ว เดวิดบอกว่าเสร็จงานนี้เราจะหนีไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน พอพวกอาร์มออกรถทิชาก็ขับรถตามไปทันที

จุรีจันทร์ไปเยี่ยมเรน ครู่หนึ่งก็ขอตัวกลับไปเก็บของ ภาคินกับพสุจึงเล่าให้เรนฟังว่าเดวิดนัดส่งของกับฟายาด และบอกข่าวว่าศักดิศรอาการดีขึ้นจำอะไรได้หมดแล้วและยอมเป็นพยานให้พวกเราด้วย ระหว่างนั้นเอง ภูริชได้รับโทรศัพท์จากทิชาฟังแล้วบอกทีมงานว่า เดวิดหนีไปแล้วและเอาตัวเอวาไปด้วย ภาคินรีบหาตำแหน่งที่ทิชาอยู่แล้วพากันตามไป

เรนแอบหนีไปถึงโกดังปีนเข้าไปในห้องที่ขังเอวากับทิชา อาร์มมาเจอไล่ให้เรนรีบหนีไปก่อนที่เดวิดจะมาเจอหรือไม่ก็หันมาร่วมมือกับเดวิด เรนส่ายหน้าปฏิเสธในขณะที่เอวาก็หว่านล้อมอาร์มว่าจะเอาตนกับทิชาไปด้วยทำไม พอดีเดวิดถีบประตูเข้ามา ทั้งเรน เอวาและทิชาตกใจที่เดวิดได้ยินหมดทุกอย่างแล้ว เดวิดเอาตัวทั้งสามคนไปด้วยเพื่อไปส่งของให้ฟายาด

พวกพสุตามไปเกิดปะทะกัน มีมือปืนลึกลับมาช่วยฝ่ายพสุด้วยเขาคือ ศักดิศร นั่นเอง

สองฝ่ายเปิดฉากต่อสู้กันแบบใครดีใครอยู่ นับแต่ยิงปืน ใช้ระเบิดสังหาร ระเบิดควัน จนกระทั่งตะลุมบอนกันด้วยกำลัง ภาคินที่บาดเจ็บพยายามไปช่วยทิชาที่ถูกฟายาด ล็อกคอ ถูกฟายาดยิงขาล้มลง

พสุไปเจอเดวิดกำลังเล็งปืนจะยิงเรน เขาคลานจะไปช่วยเรน เสียงปืนกัมปนาทขึ้น พอทุกอย่างสงบ กลายเป็นอาร์มเอาตัวรับกระสุนแทนเรน เดวิดด่าอาร์มว่าโง่ ทำอย่างนี้ทำไม อาร์มขอร้องให้เขาหยุดเสียเถิด

“กูไม่หยุด ไม่มีใครหยุดกูได้ทั้งนั้น” เดวิดบ้าคลั่งและดึงเอวาหนีไปจนถึงท่าเรือ ภูริชตามมาทันจะเข้าช่วยเอวา ถูกเดวิดจับทุ่มไปกองกับพื้น แล้วลากเอวาวิ่งไปในป่าที่เขาสั่งลูกน้องกานต้นไม้ไว้

กรรมตามทัน! ต้นไม้ที่ถูกกานล้มทับเดวิดตายตาเหลือกเลือดทะลักออกทางปาก ส่วนเอวาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเธอโผซบอกภูริชร้องไห้อย่างขวัญเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ooooooo

เหตุการณ์สงบแล้ว นักข่าวรายงานเป็นข่าวใหญ่ สาวไส้เดวิดที่เป็นนักบุญใจบาปอย่างครึกโครม แฉเรื่องในอดีตว่า

“จากข้อมูลทราบว่า นายเดวิดยังเกี่ยวข้องกับการตายของ ‘นายพิภพ คุณเดช’ และการหายตัวไปของ ‘นายถาวร ภูมิรักษา’ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ชื่อดังเมื่อหลายสิบปีก่อนด้วย”

พสุได้ขึ้นกล่าวว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตรัสไว้ว่า “ในการปฏิบัติราชการนั้น ขอให้ทำเพื่อหน้าที่ อย่านึกถึงบำเหน็จรางวัลหรือผลประโยชน์ให้มาก ขอให้ถือว่าการทำหน้าที่ได้สมบูรณ์เป็นทั้งรางวัลและประโยชน์อย่างประเสริฐ จะทำให้บ้านเมืองไทยของเราอยู่เย็นเป็นสุขและมั่นคง”

พสุพูดต่อในขณะนักข่าวพากันถ่ายรูปว่า

“และวันนี้ ผมก็ทำสำเร็จ การที่ทุกคนหันมาให้ความสนใจกับผืนป่า ถือเป็นรางวัลที่มีค่าที่สุดในชีวิตผม รางวัลที่ผมได้รับในวันนี้ ผมขอมอบให้กับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่เสียสละชีวิตเพื่อแผ่นดิน โดยที่ไม่เคยมีใครรับรู้ แต่พวกเขาก็ไม่ย่อท้อที่จะทำความดี ขอบคุณครับ”

ภูริชขึ้นพูดถึงความรู้สึกในอดีตที่ไม่เคยคิดจะรับราชการและไม่เคยมองว่าข้าราชการมีความสำคัญ ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเราต้องรักผืนป่า จนตัวเองได้มีโอกาสเข้ามาทำงานที่หน่วยเฉพาะกิจทำให้รู้ว่า...

“ข้าราชการนั้นมีความสำคัญขนาดไหน ประเทศจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีข้าราชการที่ดี ข้าราชการก็เหมือนกับรากแก้วของต้นไม้ ต้นไม้ที่ได้ชื่อว่าประเทศไทย เราคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีป่าที่เป็นแหล่งต้นน้ำ เป็นแหล่งยา แหล่งอาหาร เป็นที่อยู่อาศัยกันแดดกันฝน ผลิตอากาศบริสุทธิ์ให้เรา”

ภูริชสรุปว่า “สุดท้าย ผมขอให้ทุกคนช่วยกันรักษาผืนป่า เพราะป่าไม้คือลมหายใจของแผ่นดิน ขอบคุณครับ”

เรนพูดเมื่อมาเคารพอนุสรณ์ ที่แท่นเป็นชื่อของถาวรและพิภพ โดยมีพสุยืนมองอนุสรณ์เศร้าๆว่า

“เรนเคยทำผิดไว้มากมายตอนที่เรนยังไม่รู้ว่าเรนเป็นลูกพ่อ แต่ตอนนี้เรนจะชดเชยความผิดทุกอย่างด้วยการใช้ความสามารถที่เรนมีในการเป็นอาสาสมัครพิทักษ์ป่า”

พสุยืนมองอนุสรณ์เอ่ยแววตาเศร้า “พ่อครับ ผมทำตามที่ผมเคยบอกพ่อไว้แล้วนะครับ”

ooooooo

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญนี้แล้ว พสุกับภูริชลาออกจากกรมอุทยานเพื่อไปทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ

ทิชากับภาคินขอลาพักร้อนไปชาร์จแบต ถูกภูริชแซวว่า ลาไปพักร้อนด้วยกันใช่ไหมบอกมาเสียดีๆ

พสุยิ้มแซวว่า

“ค่อยสมกับที่ลุ้นมาตั้งนาน”

พสุนัดเรนไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พ่อปลูก บอกเธออย่างอบอุ่นว่า “ตอนนี้คุณอาจจะรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีใคร ผมเลยอยากทำให้คุณรู้ว่า คุณยังมีผมอยู่” แล้วจู่ๆพสุก็คุกเข่าลงตรงหน้าเรน จ้องตาเธอเอ่ย “ผมอยากขอเป็นคนดูแลคุณเองได้ไหม” เรนพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา พสุลุกขึ้นดึงเธอเข้าไปกอด ทั้งคู่กอดกันอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ถาวรปลูกอย่างมีความสุข

ภูริชชวนเอวาไปเที่ยวสวนสัตว์ เขามอบแหวนให้เธอบอกให้เขาเก็บไว้ตนรับไว้ไม่ได้ บอกว่าที่มาพบเขาวันนี้ก็เพื่อจะบอกลา เพราะรู้สึกผิดที่พ่อตนฆ่าพ่อเขา ตนขอชดใช้ความผิดของพ่อด้วยวิธีแบบของตน ยังไงตนก็รักเขาไม่ได้

วันนั้นต่างจากกันด้วยความเศร้า พอกลับไปถึงห้องนอนต่างก็ยังคิดถึงกัน เอวานอนร้องไห้ด้วยความเสียใจ

วันต่อมา เอวาและจุรีจันทร์ได้มอบอำนาจให้ทนายความทำเรื่องมอบทรัพย์สินที่มีอยู่ให้กรมอุทยาน ภูริชไปหาเธอที่มูลนิธิทนายบอกว่าเอวาปิดมูลนิธิไปแล้ว ภูริชติดต่อเอวาไม่ได้จึงผ่านทางเรนให้ช่วยติดต่อให้ เรนบอกว่าเอวาไม่รับสายตนเหมือนกัน แม่บอกว่าเอวาไปปฏิบัติธรรมแต่ไม่ได้บอกว่าไปที่ไหน

ภูริชจึงให้ทิชาช่วยหาตำแหน่งที่เอวาอยู่ให้ พอรู้ว่าเอวาไปปลูกต้นไม้ในป่า ภูริชตามไปเคลียร์ใจว่า ตนยอมรับว่าโกรธที่พ่อเธอฆ่าพ่อตนแต่เพราะตนรักเธอมากจนให้อภัยพ่อเธอได้ ถามว่าเรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม เอวายังใจแข็ง

จนเรนเดินมาบอกน้องว่าอย่าทรมานตัวเองเลย หว่านล้อมว่ายังมีหลายวิธีที่จะชดใช้ในสิ่งที่พ่อทำและพ่อคงจะดีใจถ้ารู้ว่ามีคนมาดูแลเอวาแทน เอวาจึงใจอ่อน ถามภูริชว่ายกโทษให้พ่อตนจริงๆหรือ พอภูริชพยักหน้า เธอยิ้มดีใจ เมื่อภูริชดึงเธอเข้าไปกอดเอวารู้สึกอบอุ่นมีความสุขในอ้อมกอดนั้น...บอกว่าตนจะปลูกต้นไม้ทดแทนที่พ่อเคยตัดไป แต่ปลูกทั้งชีวิตก็ยังไม่น่าจะพอ ภูริชบอกว่าพอเพราะเราจะช่วยกันปลูกตลอดไป

ทั้งภูริชและเอวาร่วมกันกับบรรดาอาสาสมัคร ช่วยกันปลูกต้นไม้วันแล้ววันเล่าอย่างไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย ภูริชทำหน้าที่รายงานอย่างมีความสุขว่า

“ต้นไม้เป็นหัวใจของผืนป่า ข้าราชการเป็นหัวใจของแผ่นดิน...ทิกับคินยังคงทำงานให้กับหน่วยเฉพาะกิจ ดูท่าทั้งคู่จะมีความสุขกันมากในการมาทำงานทุกวัน...พี่ดินกับเรนกลายเป็นคู่รักนักอนุรักษ์ตระเวนทำบายพาสต้นไม้ไปทั่ว...ส่วนผมก็มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเอวา มีความสุขที่มีโอกาสได้ดูแลหัวใจของผม...”

สิ่งที่ยังตราตรึงในหัวใจและความสำนึกของทุกคนเวลานี้คือ...ภาพข้าราชการป่าไม้ที่เสียชีวิตในหน้าที่ มีข้อความว่า

“ในแต่ละปีข้าราชการที่เสียสละชีวิตเพื่อแผ่นดินและผืนป่าเป็นจำนวนมาก ขอสดุดีข้าราชการผู้ล่วงลับทุกท่าน”

ooooooo

–อวสาน–


ละครหัวใจปฐพี ตอนที่ 12(ตอนจบ) อ่านหัวใจปฐพี ติดตามหัวใจปฐพี ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ทฤษฎี สหวงษ์,มทิรา ตันติประสุต 12 เม.ย. 2558 07:20 2015-04-08T00:45:34+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ