นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ชายใหญ่ขับรถมาส่งแพนที่บ้าน แพนทำเป็นมีน้ำใจลงจากรถมาช่วยเอมเปิดประตูรั้ว ประภามาต้อนรับอยู่หน้าบ้าน ถามชายใหญ่จะนั่งข้างบนหรือจะไปที่ตึกใหญ่  ชายใหญ่ขอคุยกับแพนแป๊บเดียวก็จะกลับพูดพลางโอบเอวแพน เอ่ยกับประภาทันทีว่า

    "น้าประภาครับ ชายจะขอแพนแต่งงาน"

    ประภาอึ้งไปครู่หนึ่งจึงถามว่าคุณชายทูลท่านพ่อหรือยัง ชายใหญ่บอกว่ายัง ถามว่าน้าประภาจะให้ทูลเลยไหม ตนร้อนใจจริงๆอยากแต่งงานกับแพนให้เร็วที่สุด ประภาจึงขอให้ชายใหญ่ ทูลท่านพ่อก่อน ส่วนทางนี้จะหาฤกษ์ยามที่เหมาะสมไว้ แล้วค่อยทำให้เป็นเรื่องเป็นราว

    ชายใหญ่ถามว่าต้องเอาดวงไปดูใช่ไหม ตนไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย ประภาบอกว่าตนก็ไม่เชื่อแต่ราศีมีพระที่นับถือและตนก็เห็นว่าไม่เสียหายอะไร ชื่อของแพนที่ให้ท่านตั้งให้ก็รุ่งเรืองดี

    "ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจน้าประภา ชายจะจดรายละเอียดไว้ให้ แพนไปหยิบกระดาษดินสอมาให้ชายหน่อยเถอะ"

    แพนรีบเดินไปอย่างว่าง่าย

    ooooooo

    เมื่อเดินออกมาส่งชายใหญ่ที่รถ แพนพูดอย่างซาบซึ้งใจว่า

    "คุณชายคะ บุญคุณของคุณชายที่เมตตาแพน แพนจะไม่ลืมเลย"

    "แพนอย่าพูดถึงบุญคุณอะไรเลยนะ แพนคือคนที่ฉันรัก ฉันจะไม่ยอมให้ใครรังแกแพนอีกต่อไป"

    แพนพาตัวเข้าไปในอ้อมอกของชายใหญ่ช้อนตามองพูดทั้งอ้อนทั้งยั่วว่า

    "นั่นสิคะ เวลาแพนอยู่ใกล้ๆคุณชายอย่างนี้ แพนอบอุ่นและรู้ตัวว่าจะปลอดภัยจากทุกอย่าง  ถ้าไม่มีคุณชายคอยคุ้มครองอยู่ แพนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ยังไง"

    ชายใหญ่ปลื้มจนลืมตัวบอกว่าไม่ต้องกลัว อีกไม่นานเราจะได้อยู่ด้วยกันและก็จะไม่มีอะไรมาพรากเราจากกันได้อีกแล้ว ชายใหญ่กอดแพนไว้แนบอก แพนเหลือบมองรอบตัวไม่เห็นมีใครก็ซุกเข้าไปในอกชายใหญ่

    ทันใดนั้นแสงไฟหน้ารถของเล็กสาดเข้ามาเต็มๆ แพนผละออกอย่างตกใจ เล็กจอดรถพรวดลงมาพูดเหน็บแนมแพนทันทีว่า "นึกว่าใคร ชายใหญ่กับนางเอกนี่เอง ทำท่าเหมือนอยู่บนเวทีตลอดเลยนะเธอ" พอชายใหญ่ขอร้องว่าเลิกว่าแพนได้แล้ว ตนกำลังจะแต่งงานกับแพน เล็กพูดเย้ยในทีว่า "ตายละชายใหญ่ นี่เล็กจะแสดงความยินดีหรือเสียใจกับชายใหญ่ดีนะ"

    ชายใหญ่ขอให้เล็กเลิกแหย่กันเสียที โตๆกันแล้ว แพนขัดขึ้นว่า "ไม่เอาค่ะคุณชาย วันนี้แพนอยากฟังแต่เรื่องที่เป็นมงคล คุณชายกลับไปก่อนเถอะนะคะ"

    "ก็ได้..." ชายใหญ่รับคำแล้วพูดกับแพนอย่างอ่อนหวาน "พบกันครั้งหน้าคงจะได้ฟังแต่ข่าวดีของเรานะแพน"

    แพนทำเป็นก้มหน้าเอียงอาย แต่ชายใหญ่เข้าใจว่าเป็นการตอบรับ เอามือแพนไปกุมกระชับเหมือนให้คำมั่นสัญญา แล้วขึ้นรถขับออกไป

    ooooooo

    เมื่อชายใหญ่ขับรถออกไปแล้ว เล็กเคลื่อนรถ เข้ามาจอดในที่ของตน ขณะแพนหมุนตัวจะกลับเข้าข้างใน เสียงเล็กก็ถามประชดขึ้นว่า "ตกลงจับชายใหญ่ อยู่มือแล้วหรือ"

    แพนทำหน้าซื่อตาใสถามว่าพูดอะไร เล็กย้ำว่าก็ชายใหญ่ ประกาศจะแต่งงานกับเธอก็ถือว่าทำงานสำเร็จแล้วใช่ไหม แพนต่อว่าเล็กว่าใจแคบ ใจดำ เลยถูกย้อนว่า

    "ไม่เหมือนเธอหรอกแพน ที่ใจกว้าง เผื่อแผ่ให้กับทุกคน โดยเฉพาะผู้ชายที่หล่อๆรวยๆ"

    ทั้งสองตอบโต้ประชดประชันกันอย่างเผ็ดร้อน แพนหาว่าเล็กกำลังดูถูกชายใหญ่  แต่เล็กแย้งว่าตนกำลังปลุกชายใหญ่ให้ตื่นจากความฝัน  จากเสน่ห์ยาแฝดของเธอต่างหาก ย้ำกับแพนว่า

    "ฉันขอบอกก่อนนะ ชายใหญ่ไม่ใช่ของเล่น"

    แพนสวนไปอย่างท้าทายว่าให้เล็กไปบอกชายใหญ่เองมาบอกตนทำไม เล็กถามว่าก็เธอเป็นคนเริ่มก่อนไม่ใช่หรือ

    "คนอย่างฉันจะมีปัญญาทำอย่างนั้นได้หรือคะ อ้อ คุณคงไม่เข้าใจ เพราะคนอย่างคุณเล็กไม่เคยรู้จักความรัก ที่แท้จริง"

    "เธออย่าเอาความรักอย่างของเธอมาเทียบกับความรักของใครเลยแพน เพราะฉันรู้ไส้เธอว่า คนอย่างเธอไม่มีหรอกความรัก มันมีแต่ความทะเยอทะยาน ความอยาก ความรักมันสูงส่งเกินกว่าคนมักมากอย่างเธอ"

    แพนร้องวี๊ดเบาๆ ตบหน้าเล็กฉาดหนึ่งแล้วกระทืบเท้าเดินหนีไปทางเรือนประภา เล็กมองตามพูดเย้ยๆ "แม้แต่ความจริง ยังรับฟังไม่ได้เลย"

    ooooooo

    เมื่อไปพบประภาที่ห้องโถง ประภาเอากระดาษจดวันเดือนปีเกิดของชายใหญ่ขึ้นดู บอกแพนว่าพรุ่งนี้จะเอาไปให้ราศี ส่วนของแพนมีอยู่แล้ว แพนมองหน้าประภาอย่างชั่งใจก่อนจะเอ่ยถามไม่เต็มเสียงว่าเราต้องรีบร้อนถึงอย่างนั้นเชียวหรือ

    "อ้าว...ฉันจะไปรู้เหรอ แม่แพนนี่ เห็นชายใหญ่เร่งร้อนนักหนา" ประภาทำเสียงสูง แพนเสียงอ่อนแบบขอความเมตตาติงว่าไม่มีใครถามตนเลย ประภาถามงงๆว่า แล้วแพนเองยังไม่ได้คุยกับชายใหญ่หรือ เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันทั้งวัน

    ครั้นแพนอ้างว่าตนไม่ได้ไปกันสองต่อสองเพราะมีเอียดไปด้วยตลอด ประภาเลยถามว่าแล้วแพนจะไม่แต่งกับชายใหญ่งั้นหรือ แพนพึมพำว่ามันรวดเร็วเกินไปหรือเปล่า

    "แล้วแกไม่ได้รักกับชายใหญ่หรอกหรือ" ประภาถามมองอย่างค้นหา แพนหลบตาไม่ตอบ "หรือแกมีคนรักอื่นอยู่แล้ว" ประภาถามลึกลงไปอีก คราวนี้แพนสะดุ้งเงยหน้ามองแล้วเฉไฉอ้อนว่า

    "ชีวิตแพน คุณน้าได้ขีดเส้นไว้อย่างดีแล้ว แพนขอรับความกรุณาของคุณน้า เพียงแต่แพนรู้สึกใจหาย...ถ้าจะต้องไปจากคุณน้า"

    "ไม่ต้องห่วงฉันหรอกแพน ชีวิตต่อไปนี้ แพนต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ ชายใหญ่น่ะ ถ้าแพนดูแล้วเขาดี แกก็จะสบายไปตลอดชาติ"

    แพนก้มหน้าซ่อนความรู้สึก แต่แล้วก็ไม่อาจทนต่อปรารถนาของหัวใจได้ เมื่อลงไปเดินดูซุ้มไม้เลื้อยที่เคยเห็นเล็กกับหญิงออนนั่งคุยกันที่วังสวนทิพย์ แพนก็เจอกับเล็กเข้าอีกจนได้ แพนพูดประชดเล็กเรื่องหญิงออนอีก เล็กตอบอย่างท้าทายประชดประชันว่า หญิงออนคือดวงตาแห่งสวรรค์ ถามว่า

    "รู้ความหมายไหม เนตรนภิสไง ดาวแห่งฟ้า ชวาลาแห่งดวงใจ...เธอเคยรู้อะไรเกี่ยวกับความรักบ้างล่ะแพน" เมื่อแพนตอบอย่างเจ็บปวดว่าทำไมจะไม่รู้ เล็กเย้ยว่า "เธอกำลังจะบอกฉันว่าเธอรักชายใหญ่จนถอนตัวไม่ขึ้นและจะต้องแต่งงานกับชายใหญ่ให้เร็วที่สุดอย่างนั้นใช่ไหม"

    "คุณเล็ก..." แพนเสียงเครือสะท้านอย่างสะเทือนใจ "นี่คุณไม่เคยมอง ไม่เคยรู้จริงๆเลยใช่ไหมว่าแพนรักใคร...แพนมีความรัก รักมานานแล้วด้วย แพนรักคุณเล็กยังไงล่ะคะ" ขาดคำแพนก็โผเข้ากอดเล็กไว้ พร่ำบอก "แพนรักคุณเล็ก รักอย่างหมดหัวใจ แล้วคุณเล็กล่ะ รับรู้ความรักของแพนบ้างหรือเปล่า ได้ยินไหมคะ แพนรักคุณ แพนรักคุณเล็กคนเดียว รักอย่างหมดหัวใจ..."

    แพนจูบแก้มเล็กอย่างโหยหาวาบหวิวจนเล็กตะลึงไปชั่วขณะ พอได้สติก็สะบัดออก ผลักแพนให้ไปนั่งที่ม้าหิน เอามือเช็ดแก้มที่ถูกแพนจูบเหมือนจะลบรอยให้สิ้น ด่าแพนก่อนเดินหนีไปว่า

    "บ้าไปแล้ว อย่ามาเล่นหลายหน้าเลยแพน ที่นี่ไม่ใช่ โรงละคร"

    แพนนั่งร้องไห้อย่างเจ็บปวดกับผลของการเปิดเผยความรู้สึกของตัวเอง...

    ooooooo

    ชายใหญ่กลับถึงวังก็เจอท่านพ่อคอยอยู่แล้ว ท่านเป็นฝ่ายเอ่ยถามว่ามีอะไรจะบอกไหม ชายใหญ่จึงพรั่งพรูออกมาว่า

    "ชายรักแพน ชายจะแต่งงานกับแพน ท่านพ่อเด็จไปขอแพนให้ชายนะคะ ชายไปคุยกับน้าราศีและคุณน้าประภาเรียบร้อยแล้ว ให้คุณน้าช่วยหาฤกษ์ยาม"

    เมื่อเป็นการตัดสินใจของชายใหญ่และเพียงแต่มาทูลให้ทราบและให้ช่วยไปขอแพนให้ ท่านชายพูดเชิงตัดพ้อว่ายังดีที่คิดไว้ว่าจะบอกพ่อ ถามว่าแล้วจะอยู่กันอย่างไรหลังแต่งงาน ชายใหญ่ตอบง่ายๆว่าก็อยู่บ้านเราเพราะตนทำงานอยู่ที่นี่ ท่านชายเลิกคิ้วมองชายใหญ่ถามอย่างแปลกใจว่า

    "ชายใหญ่...การที่แพนเขาจะย้ายมาอยู่ที่นี่ มันไม่เหมือน กับการมายืนเป็นแบบให้ชายใหญ่วาดรูปหรอกนะ คุยกับเขาเสีย บอกเขาด้วยว่าเราอยู่กันยังไง ให้ตกลงปลงใจกันให้เรียบร้อย พ่อจะได้ไปสู่ขอเขาได้อย่างสบายใจ"

    ชายใหญ่พูดอย่างตัดบทว่าแพนเป็นคนง่ายๆเข้าไหนเข้าได้เขาถึงได้มีชื่อเสียงโด่งดัง

    ท่านชายมองชายใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย บอกว่า "เอาเถอะ พ่อเพียงแต่ให้คำแนะนำ  เพราะพ่อเป็นพ่อของชาย  พ่อต้องทำตามหน้าที่" ท่านชายลุกยืนเดินกลับออกไปเงียบๆ

    ชายใหญ่ถอนใจนอนเอนลงไปกับเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน...

    ooooooo

    วันต่อมา เมื่อชายใหญ่คุยกับแพน แพนเจาะจงว่าตนจะอยู่บนตึกใหญ่ เพราะที่สตูดิโอนั้นเป็นที่ทำงานของชายใหญ่ ผู้คนพลุกพล่าน ตนต้องการอยู่ในที่ที่รู้สึกว่าเป็นบ้านของตนจริงๆ

    "บ้านของแพนก็คือวังสวนทิพย์ นับแต่นี้ต่อไป แพนจะมีทุกอย่างเหมือนคนอื่นๆ แพนลำบากมามาก แต่เมื่อแพนมาอยู่กับฉันแล้ว แพนจะไม่มีวันลำบากอีก ฉันรับรอง"

    "คุณชายเป็นพ่อพระของแพนจริงๆ" แพนเข้าโอบรอบคอชายใหญ่ ขณะที่ชายใหญ่กำลังจะก้มลงจูบนั่นเอง หญิงออน มาเห็นเข้าขัดจังหวะอย่างไม่เกรงใจว่า

    "ขอโทษค่ะพี่ชาย หญิงไม่คิดว่าจะมีใครมาทำอะไรประเจิดประเจ้อแถวนี้"

    แพนทำคอแข็งสวนไปอย่างไม่แยแสว่าคงไม่เป็นไร เพราะอีกหน่อยตนก็จะแต่งงานกับชายใหญ่แล้ว คนรักกันจะแสดงความรักต่อกันบ้างคงไม่มีใครว่ากระมัง หญิงออนสวนไปเรียบๆแต่เจ็บแสบว่า

    "ถ้าเป็นที่อื่นคงไม่เป็นไรมังจ๊ะ แต่ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ หญิงจะถือว่าแพนไม่รู้ธรรมเนียมของวังสวนทิพย์ แต่ต่อไปแพนจะมาเป็นภรรยาของพี่ชาย แพนจะต้องรู้ว่าอะไรควรไม่ควร คนอื่นจะได้เคารพนับถือได้อย่างสนิทใจ...จริงไหมคะ พี่ชาย"

    พูดแล้วหญิงออนเดินเลี่ยงไป แพนมองตามอย่างไม่พอใจแต่เก็บความรู้สึกไว้ แสร้งทำหน้าสลดจนชายใหญ่ปลอบว่าอย่าถือสาหญิงออนเลยนะ

    "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แพนเข้าใจดีว่า แพนไม่ใช่ผู้ลากมากดีมาจากไหน อาจจะทำตัวไม่เหมาะสมบ้าง จะให้คุณหญิงเธอทำใจยอมรับแพนเป็นพี่สะใภ้คงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่แพนก็จะพยายามทำตัวให้คุณหญิงเมตตาค่ะ เพื่อคุณชาย" แพนพูดตรงกันข้ามกับความผูกใจเจ็บที่ซ่อนอยู่ข้างใน

    ชายใหญ่หลงคารมดึงแพนเข้าไปกอดด้วยความรัก...

    ooooooo

    เมื่อหญิงออนกลับถึงห้องนอน ป้าแก้วแม่บ้านเก่าแก่ก็มาหาด้วยสีหน้าทุกข์ใจ รับไม่ได้ที่ชายใหญ่สั่งให้คนมาตกแต่งห้องใหม่ทำเป็นห้องหอ ถามหญิงออน อย่างรับไม่ได้ว่า

    "ไหนคุณหญิงบอกว่าคุณชายจะไม่แต่งงานกับมันยังไงล่ะคะ แล้วนี่อะไร แก้วว่าแก้วอยู่ไม่ได้แล้ว ถ้าให้นังแพนมันขึ้นมาลอยหน้าอยู่บนตึกใหญ่" แล้วป้าแก้วก็เริ่มร้องไห้เมื่อเล่าว่า "ครั้งนี้คุณชายทำให้แก้วเจ็บปวดที่สุด ผู้หญิงดีๆตั้งมากมายไปคว้านังแพนมาเป็นเมีย นังคนนี้มันทะเยอทะยาน ไม่ดูกะลาหัวตัวเอง  แก้วดูออก  มันเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น  ขี้อิจฉาริษยา  แก้วเชื่อว่าถ้ามันแต่งงานกับคุณชายแล้วย้ายมาอยู่ตึกนี้
    คุณหญิงนั่นแหละค่ะที่จะต้องกระเด็นออกไป"

    แม้หญิงออนจะหนักใจแต่ก็ขอให้ป้าแก้วพูดแต่เรื่องดีๆเพราะพี่ชายจะแต่งงานมีแต่เรื่องมงคล

    ป้าแก้วรับไม่ได้ คร่ำครวญถึงหม่อมรัชนีว่า "ป่านนี้วิญญาณของหม่อมแม่ของคุณหญิงคงจะรุ่มร้อนไม่มีความสุข แก้วรู้ค่ะว่าสิ่งที่หม่อมแม่ของคุณหญิงกลัวมากที่สุดก็คือคุณชายจะคว้านังแพนมาเป็นสะใภ้นี่แหละค่ะ" ป้าแก้วฟูมฟายหนักจนหญิงออนพูดไม่ออก

    เมื่อป้าแก้วไปแล้ว หญิงออนจึงไปขอกำลังใจให้เข้มแข็งจากรูปของเล็กที่วางอยู่บนชั้น

    "เล็กจ๋า...ขอให้จิตใจของหญิงเข้มแข็งและมั่นคงเหมือนจิตใจของเล็กนะจ๊ะ เล็กช่วยหญิงด้วยนะ ให้หญิงมั่นคงในเรื่องอื่นๆเช่นเดียวกับที่เล็กมั่นคงในรักของเรา"

    หญิงออนมองรูปของเล็กอย่างเชื่อมั่นและมีกำลังใจในตัวเองมากขึ้น...

    ooooooo

    ที่บริษัทหัสดินทร์ภาพยนตร์ ทนุ น่าน และหทัย นั่งดื่มกาแฟกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในบริษัทขณะรออาหารมาส่ง หทัยหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นดู พบข่าว พันพร เทพ-

    ประทาน จะแต่งงานพรุ่งนี้ หทัยดีใจที่เจอข่าวแพนโดยไม่ต้องตามหา แต่ทนุติงว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับคนในตระกูลเทวพันธุ์ ซึ่งร่ำรวยมาก คงไม่ยอมมาเล่นหนังให้เราแน่

    "ช้าก่อนคุณทนุ คุณอย่าไปตัดสินใจแทนเขาสิ คุณต้องให้ผมลอง" หทัยในฐานะแมวมองอันดับหนึ่งทักท้วงพูดถึงหนังเรื่องนี้ว่า "ลมลวง นี่อุปสรรคเยอะจังคุณทนุ ซื้อเรื่องเขียนบทเสร็จสองปีแล้วยังไม่ได้เปิดกล้องสักที"

    "คุณหทัยจดจ่อกับเรื่องลมลวงมาก" น่านเอ่ย

    "เรื่องมันดีคุณน่านและมันจะเป็นหนังชีวิตในช่วงที่ขาดแคลนหนังชีวิตพอดี มันมีโอกาสที่จะทำเงินได้มากๆทีเดียวผมจะต้องผลักดันให้ลมลวงสำเร็จให้ได้คุณทนุ" หทัยมุ่งมั่นมาก

    ท่านชายทิฆัมพรต้องไปพบโภคาและราศีที่บ้านเพื่อขอโทษที่ต้องยกเลิกเรื่องที่คุยกันไว้เรื่องชายใหญ่กับเอียด โภคาไม่ติดใจเพราะถือว่าปลูกเรือนต้องตามใจผู้อยู่ชีวิตคู่ถึงจะมีความสุข ส่วนราศีหันมองแพนที่เดินเข้ามากับประภาในชุดสวย ถามว่า

    "ท่านชายเสด็จมาสู่ขอแพนด้วยความเมตตา แพนจะเต็มใจแต่งงานกับคุณชายราชาณัตไหม"

    แพนตอบอย่างหัวอ่อนกตัญญูว่าชีวิตของตนอยู่ในมือของน้าประภากับคุณท่าน จึงขอเรียนว่าแล้วแต่คุณน้าประภากับคุณท่าน ราศีจึงตอบท่านชายไปว่า

    "ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันก็คงไม่มีอะไรขัดข้อง สุดแล้วแต่ ท่านจะเมตตาเพคะ"

    "น้าเชื่อว่าคุณชายจะเลี้ยงดูแพนได้ดียิ่งกว่าที่น้าเคยเลี้ยง ขอให้แพนรักและดูแลคุณชายให้ดีเท่านั้น แพนกราบท่านชายและกราบคุณชายเสีย" ประภาเอ่ยกับแพน

    แพนคลานไปกราบเท้าท่านชายและกราบตักชายใหญ่ยังความปลื้มปีติยินดีแก่ชายใหญ่ยิ่งนัก

    ooooooo

    วันต่อมา เอียดกับหญิงออนช่วยกันไปหาซื้อผ้าตัดชุดให้แพน ขณะนั่งพักดื่มกาแฟในร้านนั้นเอียดตกใจตาโตเมื่อเห็นเทินในสภาพทรุดโทรมยืนโงนเงนมองสายน้ำเบื้องหน้าอย่างคนสิ้นหวัง สองสาวรีบไปหาเทิน ซักถามอะไรก็จับความไม่ได้เพราะเทินพูดประชด ประชันด้วยอารมณ์ขมขื่นจนหญิงออนถามว่า

    "เทิน...มีเรื่องอะไรหรือ มีเรื่องอะไรกับพี่ชาย"

    "คุณหญิงไม่ต้องมาทำหน้าซื่อ จะหัดปลิ้นปล้อนอย่างแม่นางเอกละครหรือว่าความสุขของพวกคุณมันกลบจนมองไม่เห็นหัวใจคนอื่น ใช่สิ...คนโง่อย่างผมมันคิดไปเอง ความรัก ของคนหลอกลวงมันก็มีแต่ความหลอกลวง ผมน่าจะรู้ ผู้หญิงคนไหนเขาก็ต้องเลือกคุณชายราชาณัตทั้งนั้น ใครจะมาอยู่กับไอ้เทิน เขาอุตส่าห์หนีมาจากกลิ่นโคลนสาบควาย ใครมันจะย้อนกลับไปอยู่บ้านนอกคอกนาอีก" เทินน้ำตาไหลพรากซบหน้ากับเสา

    หญิงออนกับเอียดจึงรู้ว่าเทินรักแพน ความเจ็บปวดถาโถมเข้าจับใจเอียดที่แอบชอบเทินอยู่

    หญิงออนปลอบใจเทิน บอกว่าถ้าไม่สะดวกคุยกับตนก็ไปคุยกับเล็ก เทินเอาถุงกระดาษให้ดู บอกว่าถ้าใครช่วยไม่ได้ ไอ้นี่คงจะช่วยได้ หญิงออนรับไปเปิดดู ตกใจมากเมื่อเห็นว่าในนั้นคือปืน!

    เอียดเป็นคนพาเทินไปพบเล็กที่บ้าน บอกว่าเทินรักแพน สภาพของเทินตอนนี้แย่มากๆ ย้ำให้เล็กรีบพาเทินออกไปก่อนที่แพนจะกลับมา เล็กดูปืนที่เอียดเอามาแล้วบอกให้เอาไปเก็บเสียอย่าให้ใครหยิบมาเล่นได้ เอียดจึงรีบเอาไปใส่ในตู้เสื้อผ้าชั้นบนสุดแล้วใส่กุญแจไว้ เอาลูกกุญแจใส่ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง

    เมื่ออยู่ลำพังในห้อง ความรู้สึกสูญเสียพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเอียดร้องไห้อย่างเจ็บปวด

    ส่วนเล็ก ปลอบโยนซักถามเทินจนรู้ว่าเทินรักแพนมากยอมเสียสละทุกอย่างตลอดมาเพื่อแพน และที่สำคัญแพนเองก็เคยบอกว่าเธอรักเขา แต่จนพรุ่งนี้จะแต่งงานแล้ว แพนก็ยังไม่บอกไม่เคยลาสักคำ

    เล็กฟังแล้วเหยียดยิ้มอย่างสมเพช บอกเทินว่า "เขาคงบอกรักผู้ชายทุกคนที่เขารู้จักแหละ เทินร้องไห้ไปเถอะ ร้องไปให้สาแก่ใจ แล้วลืมมันให้หมด ป่วยการจะไปคิดถึงเรื่องนี้ เทินจะไปรักคนอื่นทำไม รักตัวเองให้มากๆสิ เทินเข้าใจที่เล็กพูดไหม" เทินยังคงร้องไห้จนเล็กกลุ้มใจ

    ooooooo

    พรุ่งนี้จะเป็นวันแต่งงานของแพนแล้ว เล็กขับรถกลับเข้ามาในบ้านตอนเกือบดึก เจอแพนยืนร้องไห้อยู่ เล็กเดินเข้าไปพูดประชดเหมือนจะโกรธแทนเทินไปอีกคนว่า "อย่าคร่ำครวญเลย อีกหน่อยก็ไปอยู่ในวังใหญ่โต มีหน้ามีตาสมใจแล้ว อุตส่าห์ทิ้ง คนที่รักเธอไปหาคนที่ดีกว่า รวยกว่า!"

    แพนตบหน้าเล็กอย่างแรง พูดอย่างเจ็บปวดว่า เล็กว่าตนตั้งแต่เด็ก ด่าว่าจนโตเหมือนตนเป็นคนไม่มีค่า ถามว่าตนทำอะไรให้เขาเกลียดนักหนาหรือ เห็นตนเป็นแค่คนอาศัยใช่ไหม

    "ใช่ ฉันเกลียดเธอ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนอาศัยหรอกนะ แต่ฉันเกลียดเพราะฉันรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง" เล็กผลักแพนที่เดินเข้าหาออกไปอย่างแรงแล้วจะเดินเลี่ยงไป

    แพนโผเข้ากอดเล็กจากด้านหลัง เกลือกหน้ากับหลังเขาร้องไห้คร่ำครวญอย่างรักหมดใจ

    "คุณเล็กจะทำยังไงกับแพนก็ได้ จะด่า จะว่า จะตบ จะตี แพนขอเพียงอย่างเดียว อย่ารังเกียจแพน แพนเจ็บรู้ไหมคะ"

    แพนกอดเล็กไว้แน่น พร่ำวอนอย่างยอมหมอบราบ

    คาบแก้ว ไม่เหลือความอวดดียโสโอหังของแพนคนเดิมเลย

    "กอดแพนสิคะ แพนจะได้เก็บความทรงจำนี้เอาไว้ ว่าครั้งนึง แพนได้รับความเมตตาจากคนที่มันรัก..." เมื่อเล็กเมินเฉย แพนเบียดมาข้างหน้า ประคองหน้าเล็กไว้ คร่ำครวญ "คุณเล็กขา...พรุ่งนี้แพนก็จะแต่งงานแล้ว ถึงแม้ว่าแพนจะไม่เต็มใจ แต่แพนก็ต้องแต่งเพื่อตัดใจจากคุณเล็ก กอดแพนสิคะ...กอดครั้งสุดท้าย แล้วแพนจะไม่ขออะไรคุณเล็กอีกเลย"

    เล็กแววตาอ่อนแสงลง พูดเสียงผ่อนคลายลงว่า

    "ฉันไม่ใช่พระเอกในฝันบ้าๆของเธอ ไปนอนซะเถอะ ฉันไม่เกลียดเธอหรอก อย่าลืมสิ ต่อไปเธอจะได้เป็นภรรยาของ ม.ร.ว.ราชาณัต เป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด เธอควรจะภูมิใจแล้วก็รักชายใหญ่ให้มาก"

    พูดจบเล็กเดินเลี่ยงไป แพนทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้อย่างผิดหวัง...ร้องจนน่าสงสาร...

    ooooooo

    เช้าวันงาน...ท่านชายตรวจตราการจัดงาน การจัดโต๊ะสำหรับแขกสำคัญ ปรากฏว่าชายใหญ่ไม่ได้สั่งให้จัดโต๊ะสำหรับญาติเจ้าสาว คงมีแต่โต๊ะสำหรับบ้านโภคาและครอบครัวเท่านั้น

    หญิงออนดูแลการแต่งตัวแต่งหน้าแต่งผมของเจ้าสาว เมื่อพบท่านพ่อ หญิงออนปรารภว่ายินดีในความสุขของพี่ชายวันนี้ แต่ก็อดใจหายไม่ได้ที่ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปเร็วมาก สวนทิพย์ของเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

    "หญิงอย่าไปยึดติดเลยลูก ถึงอย่างไร สวนทิพย์ก็ต้องเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว สมัยที่แม่ของลูกยังอยู่ สวนทิพย์เรียบร้อยงดงามกว่านี้มาก"

    หญิงออนบอกท่านพ่อว่าไม่อยากให้สวนทิพย์เปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นเลย ท่านชายได้แต่กอดหญิงออนไว้อย่างปลอบใจ

    หญิงออนให้แพนใช้ห้องของตนเป็นห้องแต่งตัว ที่นี่แพนกวาดตามองห้องหญิงออนอย่างสำรวจจนไปเห็นรูปของเล็กที่ใส่ กรอบวางอยู่ ทำใจไม่ได้หยิบขึ้นมาดู เห็นด้านหลังเขียนว่า "ดาวแห่งฟ้า...ชวาลาแห่งใจ" ทำให้นึกถึงคำพูดของเล็กในคืนนั้น

    เมื่อหญิงออนมาเห็น แพนทำเป็นชมว่าเล็กเป็นคนช่างคิดจริงๆ หญิงออนเอ่ยอย่างชื่นชมว่าเล็กเขียนจากชื่อตน "เนตรนภิส" หมายถึงดวงดาว เขาเลยเขียนบอกว่า "หญิงเป็นดาวที่ส่องใจเขา"

    แพนยิ่งฟังก็ยิ่งริษยาความรักที่เล็กมีต่อหญิงออน แต่ พยายามสะกดกลั้นไว้ วางรูปของเล็กคว่ำลงบนโต๊ะอย่างขัดใจ

    ooooooo

    คนที่เจ็บปวดขัดใจที่สุดคือป้าแก้ว  แม้อาหารจะมีทั้งฝรั่ง จีน ไทย ที่สั่งมาล้วนแต่ชั้นยอด แต่ป้าแก้วก็กินไม่ลง จนฟื้นคนงานในบ้านบอกป้าแก้วว่า

    "ป้าแก้วอย่าคิดมากเลย คุณแพนกับคุณชายน่ะแต่งตัวออกมาแล้วสวยสมกันทีเดียว ไม่บอกก็ไม่รู้หรอกว่าคุณแพนน่ะเกิดมาจากไหน"

    ป้าแก้วยังฮึดฮัดรับไม่ได้ จนทับทิมยุว่ากินข้าวเถอะจะได้มีแรงไปสู้ต่อ ป้าจึงตักอาหารใส่ปากอย่างพยายามกินเพื่อจะได้มีแรงสู้ต่อไปจนถึงที่สุด

    ส่วนที่โต๊ะของโภคา เอียดเอาแต่นั่งมองอาหารจนประภาถามว่าเป็นอะไรใจลอยไปไหน เอียดแก้เกี้ยวว่าคงเหนื่อยมากไปจากที่ช่วยหญิงออนเตรียมงานให้แพน ประภาดักคอว่าไม่ใช่เสียดายชายใหญ่หรือ เอียดตอบทันทีว่าไม่ใช่แน่ๆรับรองไม่ใช่ อย่าทำให้ตนลำบากใจเลย

    ขณะที่บ่าวสาวกำลังขึ้นเวทีนั่นเอง เอียดเห็นเทินในสภาพทรุดโทรมทรงกายแทบไม่อยู่เดินมาเมียงมองที่ประตู เอียดทั้งตกใจทั้งดีใจ  รีบไปหาเทินเพื่อเรียกสติเขา  แต่เทินเหมือนไม่รับรู้อะไรแล้ว เขาทนเห็นแพนแสดงความรักกับชายใหญ่บนเวทีไม่ไหว คว้ากระถางใกล้มือเดินเข้าไป เอียดตกใจมากพยายามร้องเรียก ถามว่าจะไปไหน เทินเหมือนไม่

    รับรู้ เอียดขอร้องว่าจะทำอะไรให้คิดถึงหญิงออนกับเล็กบ้าง

    เทินจึงได้สติโยนกระถางลงพื้นแตกกระจายแล้วกระเซอะกระเซิงหนีไป เอียดจะตามไป แต่พอออกไปเทินก็หายไปแล้ว...

    เอียดเดินกลับเข้าไปในงาน เจอเล็ก เล็กถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เอียดบอกว่าเมื่อกี้นี้เทินมาแต่ตอนนี้กลับไปแล้ว เอียดบอกเล็กว่าวันนี้เทินดูแย่กว่าวันก่อนอีก ถามว่าวันนั้นเล็กคุยอะไรกับเทิน เล็กบอกว่าไม่ได้คุยแค่นั่งเป็นเพื่อน ไม่รู้ว่าเทิน คิดอย่างไร เทินน่าจะรู้จักแพนดีไม่น่าจะทุ่มเทใจให้ขนาดนั้น

    เอียดเป็นห่วงเทินมาก  เล็กเห็นว่าวันนี้ไม่อยากเปิดประเด็นเทินว่าเป็นอย่างนี้เพราะใคร  เพราะเกรงใจท่านลุง พรุ่งนี้เช้าตนจะไปดูเทินที่บ้านเช่า  เอียดถามว่าถึงพรุ่งนี้จะช้า ไปหรือเปล่า...

    เมื่อเล็กเล่าเรื่องเทินให้หญิงออนฟัง หญิงออนบอกเล็กว่าตนรักพี่ชาย  อะไรที่เป็นความสุขของพี่ชายตนก็ต้องทำใจยอมรับให้ได้ เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วอย่าขุดเรื่องเก่าๆขึ้นมาอีกเลย

    ชายใหญ่มาเจอทั้งสามยืนคุยกันอยู่ เล็กแสดงความยินดี ประชดแพนที่มาถึงวันนี้จนได้ แพนตอบประชดไปว่าตนไม่ลืมเหมือนกันว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ได้เพราะใคร ส่วนชายใหญ่บ่นเสียดายที่เทินไม่ได้มาร่วมงานด้วย เล็กบอกว่าเทินไม่สบาย ชายใหญ่ถามว่าเป็นอะไร

    "ไม่สบายเกี่ยวกับประสาท พักหลังเทินเขาเป็นโรค ประสาทน่ะเห็นว่าถูกผู้หญิงทิ้ง" เล็กเหน็บแนมแพนอีก หญิงออน เรียกปรามอย่างไม่อยากให้เล็กทำลายบรรยากาศ แล้วอวยพรชายใหญ่ให้พี่ชายกับแพนมีความสุขตลอดไป  แพนทำเป็นฝาก เนื้อฝากตัวว่าถ้าตนทำอะไรไม่เหมาะสมให้หญิงออนแนะนำด้วย

    "ได้สิ แพนเป็นพี่สะใภ้ของหญิงแล้วนี่จ๊ะ" หญิงออนยิ้ม ให้แพนอย่างจริงใจ  ส่วนแพนยิ้มให้หญิงออนอย่างสมใจตัวเอง

    เมื่อเข้าห้องหอ ชายใหญ่แสดงความรักความหลงแพนเต็มที่ ส่วนแพนยิ้มแย้มอ่อนหวานแฝงไว้ด้วยความสมใจในชัยชนะของตน

    ส่วนเทิน...กำลังกระเซอะกระเซิงไปบนถนนเปลี่ยวอย่างเดียวดาย...เขาเดินห่างไป...ห่างไปทุกที ท่ามกลางความมืดในยามรัตติกาล...

    ooooooo

    เมื่อมั่นใจในตัวนางเอกที่จะมาเล่นในหนังเรื่อง ลมลวงแล้ว ทนุ หทัย และน่าน ก็เริ่มวางแผนตระเวนดูโลเกชั่น น่านเสนอว่าที่บ้านห้วยทรายตนมีบ้านที่เป็น มรดกตกทอดอยู่หลังหนึ่ง ชวนไปพักกันที่นั่นแล้วค่อยตระเวนดูสถานที่กัน

    ระหว่างนั้นหทัยเห็นรูปแพนในข่าวสังคม ถึงกับอุทานอย่างตื่นเต้นว่า

    "นี่ไงคุณ นางเอกเรื่องลมลวงของผม พันพร เทพประทาน แจ่มจริงๆ แต่งกับหม่อมราชวงศ์ราชาณัต เทวพันธ์ เจ้าของสตูดิโอภาพเขียนชื่อดัง เฮ้าส์ออฟอาร์ท ที่สาทร"

    "แล้วเขาจะยอมให้เมียที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆมาเล่นหนังกับเราหรือ" ทนุถาม ทำเอาน่านนิ่งไปอย่างคิดหนักว่าจะทำอย่างไรดี

    ooooooo

    หลังแต่งงาน ชายใหญ่พาแพนไปฮันนีมูนที่ปีนังโดยทางรถไฟ แพนถามเสียงอ่อนหน้านิ่งว่ากี่วันจะถึง ชายใหญ่เล่าอย่างสนุกแกมตื่นเต้นกับการเดินทางโดยรถไฟว่า

    "เราไม่รีบนี่แพน ไปรถไฟช่วงกลางวันยังได้เห็นทิวทัศน์ นี่ถ้าไม่กลัวแพนลำบาก จะพาแพนเที่ยวไปเรื่อยๆ ทางภาคใต้ ทะเลสวยมากนะ"

    แพนกระเง้ากระงอดว่า "ไม่เอาหรอก ไปกับคุณชายทั้งทีไปเมืองนอกนี่ถูกแล้ว เผื่อใครเขารู้เข้า เขาคงหัวเราะเยาะ แพนแน่ๆว่าคุณชายพาไปฮันนีมูนทั้งทีไปแค่บ้านนอก"

    ชายใหญ่ดึงแพนเข้าไปกอดอย่างเอาใจ จนทมกับฟื้นที่ มาคอยปรนนิบัติต้องทำเป็นมองไปทางอื่น หญิงออนหลุบตาอย่างอายแทน ส่วนท่านชายถอนใจมองเมินไปทางอื่น

    คืนนี้ เล็กขับรถเอาชะลอมใส่ปลาแห้งกับผลไม้มาให้ หญิงออน  บอกว่าตนไปตามเทินที่บ้าน  ลุงเทียบเลยฝากของมาให้

    หญิงออนชะงักอึ้งไปนิดหนึ่ง จนเล็กเล่าว่าไปตามเทิน ที่บ้านผักไห่แต่ไม่กล้าบอกลุงเทียบว่าเทินหายไป หญิงออน ถอนใจหนักหน่วงบอกว่าไม่คิดเลยว่าเทินจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เหมือนกับชีวิตย่อยยับไปเลย เล็กโทษว่าเพราะแพน หญิงออนพูดเสียงอ่อนลงอย่างปกป้องพี่ชายและพี่สะใภ้ว่า

    "บ้าน่ะเล็ก ใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่าแพนรักกับชายใหญ่ เทินเองก็รู้ ที่สำคัญเวลานี้แพนเขาเป็นพี่สะใภ้ของหญิง"

    เล็กปรารภถึงความห่วงใยเทินว่าเป็นเดือนแล้วติดต่อกันไม่ได้เลย ไม่รู้จะไปหาที่ไหนอีกแล้ว หญิงออนได้แต่กุมมือ เล็กไว้อย่างปลอบใจ

    ooooooo

    คืนหนึ่ง ขณะที่ทนุ หทัย และน่านขับรถกลับจาก ตระเวนดูสถานที่ เจอเทินเมาเดินโซเซอยู่กลางถนนจนรถเกือบชน เมื่อจอดรถลงไปดู ทนุเห็นหน้าเทินอาบเลือดจึงเสนอให้ช่วยกันเอาตัวขึ้นรถ

    จนเช้าวันรุ่งขึ้น เทินรู้สึกตัวขึ้นมาพบตัวเองนอนอยู่ในบ้าน เสื้อผ้าเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน มองไปไม่เห็นใครจึงลุกเดิน ดูรูปที่ติดอยู่ที่ข้างฝา เทินจำได้ว่าเป็นรูปถ่ายเด็กๆที่นาตายอด มันเหมือนภาพหลอนให้เทินคิดถึงแพนในสมัยนั้นที่ได้เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน

    เทินสลัดภาพเหล่านั้นทิ้งเดินไปทางประตูแล้วออกไป เจอทนุ น่าน และหทัย นั่งดื่มกาแฟกันอยู่ น่านรีบลุกตามไปถามว่าจะหนีไปไหน แนะนำตัวเองว่าชื่อน่าน นฤปเวศม์

    เทินทวนชื่อน่านเหมือนคุ้นหูแต่นึกไม่ออก น่านบอกว่า ที่นี่เป็นบ้านตากอากาศของตน เทินจึงถามว่าเราเคยรู้จักกันหรือเปล่า พลางชี้ไปที่รูปบนบ้าน

    ทีแรกน่านยังนึกไม่ออก แต่พอเทินบอกว่ารูปที่ผักไห่ เท่านั้น น่านนึกออกทันที ร้องอย่างดีใจถามว่าเทินใช่ไหม แล้วพูดถึงเด็กๆทั้งหมด ทั้งชายใหญ่ หญิงออน ที่หนีสงครามไปเรียนกันที่ผักไห่

    "คุณน่าน..." ความจำเทินสว่างวาบขึ้น แต่แล้วความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามา เทินพยายามจะเอาเรือที่ผูกอยู่ออกทะเล น่านต้องวิ่งตามร้องห้ามถามว่ามีอะไรกับแพนหรือเปล่าแล้วตอนนี้แพนอยู่ไหน

    เทินจึงบอกว่าแพนเปลี่ยนชื่อเป็นพันพร เทพประทาน ที่ดังไปทั่วประเทศแล้ว เพื่อนเก่าบ้านนอกคอกนาอย่างตนถึงเป็นได้แค่เศษขยะ ฟังแล้วน่านมองเทินอย่างเข้าใจปัญหาและความรู้สึกของเทิน ปลอบว่า

    "เทิน...ชีวิตเป็นของเรานะ ถ้าเราปล่อยให้มันหลุดลอยไป มันจะไม่มีวันกลับมาได้อีกเลย ถ้าวันนั้นผมยอมแพ้ ปล่อยให้ชีวิตหมดสิ้นไปพร้อมกับเงินทอง ผมก็คงไม่มีวันนี้ ไม่ได้มีโอกาสทำงานดีๆ และคงไม่ได้กลับมาพบเทินอีก"

    เทินฟังแล้วก้มหน้าร้องไห้อย่างเจ็บปวดร้าวลึกในใจ...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:39 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์