นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เอียดสะเทือนใจรุนแรง เมื่อรอวันแล้ววันเล่าก็ไม่เห็นเทินกลับมา เอาโบไปผูกกับต้นไม้แล้วนั่งเศร้า จนประภามาเจอถามว่าทำอะไร เอาโบมาผูกต้นไม้ไว้ทำไม

    "แต่ละเส้นคือ 1 วัน เทินบอกว่าจะกลับมาภายในอาทิตย์นึง แต่นี่เกือบจะเดือนนึงแล้วนะคะ เทินหายไปเลยไม่มีแม้แต่ข่าว"

    "น้าว่าเทินคงไม่เป็นไรแล้วนะ เอียดอย่าไปห่วงเขาเลย"

    "เอียดแค่สงสัยว่า ทำไม...ทำไมในเมื่อสัญญากันไว้ แล้วว่าจะมาแล้วทำไมเทินไม่รักษาสัญญา" เอียดคร่ำครวญ เมื่อประภาถามว่าเทินสัญญาไว้กับเอียดหรือ เธอพยักหน้า ร้องไห้อย่างหนัก

    "เอียด..." ประภาเข้าลูบผมหลานสาวอย่างปลอบโยน "กลับบ้านกันก่อนเถอะนะ น้าจะตามให้เล็กมารับเร็วที่สุดเลย"

    ooooooo

    ที่ทางเดินในมหาวิทยาลัย เล็กถือหนังสือจะเดินไปเรียน เห็นอะไรแว้บๆคุ้นตาอยู่ข้างหน้า เขม้นมองจึงรู้ว่าเป็นเทิน เล็กดีใจมากรีบเดินเข้าไปทัก เรียกอยู่หลายครั้งเทินจึงรู้ตัว

    เล็กรีบเข้าไปถามเทินว่าจะกลับมาเรียนแล้วหรือ เทินบอกว่าจะมาติดต่อขอพักการเรียนและจะแวะคุยกับเพื่อนๆสักหน่อยแล้วก็จะกลับ เล็กพยายามชวนว่ารอให้ตนเข้าเรียนหมดวิชานี้แล้วไปหาอะไรกินด้วยกัน

    "ผมไม่ว่างน่ะเล็ก ว่าจะกลับ..." เล็กถามว่าจะกลับห้วยทรายหรือ เทินบอกว่ายัง เล็กยิ่งสงสัยว่าแล้วเมื่อไรเราจะได้นั่งคุยกัน นึกได้บอกเทินว่าพรุ่งนี้เจ้าเบิ้มจะแต่งงานชวนไปด้วยกันไหม

    "ยังหรอกยังไม่ว่างไป เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนเช้าวันหยุดวันเสาร์ผมจะไปหาคุณเล็กที่บ้านสายๆหน่อย"

    เล็กดีใจบอกว่าดีแล้วเผื่อวันอาทิตย์จะไปห้วยทรายกัน แล้วขอไปเรียนก่อน ยังอดบ่นเสียดายไม่ได้ที่ไม่ได้ไปงานเจ้าเบิ้มด้วยกัน

    "ทำยังไงได้ ผมยังไม่พร้อมจะยินดีกับความสุขของใครๆ" เทินตอบเย็นชาแล้วเดินไป

    เล็กมองตามเทินไปอย่างไม่เข้าใจกับอาการแปลกๆของเขาแต่ต้องรีบไปเรียนเลยไม่ติดใจ

    ooooooo

    เมื่อเล็กกลับไปเล่าให้หญิงออนฟังที่วังสวนทิพย์ หญิงออนแปลกใจมากที่เทินไม่กลับมาเรียน แต่ก็ไม่กลับไปห้วยทราย คิดถึงเอียดขึ้นมาทันที เล็กบอกว่าตนก็ไม่ทราบเรื่องเอียด รู้แต่ว่าน้าประภาโทรเลขเรียกให้ไปรับกลับ

    หญิงออนถามว่าจะให้ตนไปเป็นเพื่อนไหม เล็กบอกว่าตัวเองก็ไปไม่ได้เพราะติดงานแต่งงานเพื่อน แต่ไม่ต้องห่วงคุณพ่อกับคุณแม่จะไปรับเอง

    ระหว่างนั้นแพนแต่งชุดอยู่กับบ้านแอบอยู่หลังพุ่มไม้ ไม่ไกลจากที่เล็กกับเอียดนั่งคุยกันนัก    กำลังซุ่มวางแผน

    บางอย่างอยู่ เล็กหันมาเห็น แพนเลยจะเดินหนี

    "เดี๋ยว" เล็กเรียกไว้ แพนหันมาถามอย่างประชดประชันว่าจะด่าจะว่าอะไรตนอีก

    เล็กพูดประชดไปว่าตนไม่กล้าด่าดาราใหญ่อย่างนี้หรอกแค่จะบอกให้สำนึกในหน้าที่ของตัวเองจะได้ไม่ลืมไปว่ายังมีสามีอยู่ อย่าเผลอคิดว่าตัวเองเป็นสาวโสดเพราะมันจะเสียหายไปกันหมด ลำพังตัวเธอคนเดียวคงไม่มีใครว่าหรอก

    "ใช่สิ คุณเล็กไม่เคยมองแพนในแง่ดีหรอก...ใครจะรู้ว่าแพนทุกข์ใจมากแค่ไหนที่ต้องอยู่ในสภาพนี้ มีผัวก็เหมือนไม่มี คนบ้านนี้คอยแต่จ้องทำร้ายเชือดเฉือนเหมือนแพนเป็นคนอื่นที่มาขออาศัยอยู่ในบ้าน" เสียงแพนเครือสั่น น้ำตาคลอ

    "ไม่มีใครคิดอย่างนั้นหรอกนะแพน ทุกคนนับถือแพนในฐานะที่แพนเป็นภรรยาของพี่ชายอยู่แล้ว แต่ถ้าแพนอยากให้คนอื่นเขาเคารพนับถือแพนด้วยใจจริง แพนก็ต้องวางตัวให้เหมาะสม คนในบ้านนี้ได้รับการอบรมมาดีพอ" หญิงออนทั้งชี้แจงและเหน็บในที

    "ใครจะดีวิเศษเหมือนคุณหญิงล่ะคะ" แพนพูดใส่หน้าแล้วเดินเลี่ยงไป หญิงออนมองตามอย่างกลุ้มใจ...อ่อนใจ...

    และเมื่อเข้าไปในบริเวณบ้านที่หน้าห้องหนังสือของท่านพ่อ ได้ยินเสียงกระดิ่งเรียกคนใช้หญิงออนจึงเข้าไป เห็นท่านพ่อกำลังเก็บหนังสืออยู่ ถามว่าท่านพ่อยังไม่ขึ้นอีกหรือ ท่านบอกว่ากำลังจะไปนอน นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้หมอนัดชายใหญ่ไว้ แล้วท่านโบกมือให้ปานที่เข้ามาจะรับใช้ให้ออกไปก่อน

    หญิงออนถามท่านพ่อว่าจะไปกับพี่ชายด้วยหรือ ท่านถามอย่างอัดอั้นว่าถ้าพ่อไม่ไปแล้วใครจะไป

    "แต่หญิงเป็นห่วงท่านพ่อ ที่ต้องทรงตรากตรำไปดูแลพี่ชายตลอดเวลาอย่างนี้"

    "พ่อยังไม่เป็นอะไร หญิงอย่าห่วงล่วงหน้าให้ทุกข์ใจไปเลย ไปนอนเถอะลูก" ท่านชายลุกขึ้นเดินโอบบ่าหญิงออนเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกที่เงียบเหงา วังเวง...

    ooooooo

    แม้จะมีความสุขกับการยั่วยวนปรนเปรอของแพนแต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็ทำให้เทินคิดหนักจนเมื่อแพนมาอีกเขาทำท่าจะปิดประตูไม่ให้เข้าแต่ในที่สุดแพนก็ดันประตูเข้าไปจนได้ซ้ำยังพูดอย่างอวดดีว่าอย่าหวังว่าจะเอาชนะตนได้

    เมื่อเทินพยายามพูดให้แพนสำนึกถึงความผิดชอบชั่วดีกลับถูกแพนท้าฆ่าตนให้ตายเสียดีกว่า อย่าหวังว่าตนจะยอมเลิกกับเทินและให้เอียดสมหวัง เบ้ปากพูดอย่างเหยียดหยามว่า

    "เชอะ!น่าละอายที่สุด ทำตัวเป็นผู้ลากมากดี ที่แท้หลงรักเธอจนไม่ลืมหูลืมตา"

    "ถ้าคุณเอียดรักฉันอย่างที่เธอว่า มันก็เป็นบุญของฉัน เพราะฉันยกย่องคุณเอียดมานานแล้วแต่ฉันเอื้อมไม่ถึงก็เลยเด็ดดอกหญ้าแพรกที่ขึ้นดาดอยู่ข้างทางมาดม"

    แพนฉุนขาดตบหน้าเทินฉาดใหญ่เลยถูกเทินกระชากเข้าไปจูบอย่างบ้าคลั่ง

    ooooooo

    แพนกับเทินชะล่าใจหลงระเริงกันอย่างย่ามใจ แล้วก็ถูกเล็กจับได้ เมื่อเล็กมาหาเทินเจอแพนกำลังจะออกจากบ้านเช่าของเทิน พอเจอเล็กแพนก็ตีหน้าตายทำท่าไม่แคร์ถามเล็กว่าจะไปเที่ยวกับพวกตนไหม ตนสองคนกำลังจะออกไปเที่ยวกัน

    เล็กด่าแพนอย่างไม่พอใจมากว่าทิ้งผัวที่นอนป่วยอยู่หนีมาเที่ยว หรือว่าขาดความรักจนอดไม่ได้น่าสมเพศจริงๆแพนทำเสียงอ้อนว่าตนเหงา เล็กไม่ใช่ตนไม่เข้าใจหัวอกของคนที่สามีทำหน้าที่ไม่ได้หรอก

    "เลยหันมาหาผู้ชายอื่น" เล็กด่า แล้วหันไปตำหนิเทิน "เราผิดหวังในตัวเทินเหลือเกินรู้ทั้งรู้ว่าอาจมยังอยากจะเกลือกกลั้ว" เทินยอมรับผิดว่าตนใจอ่อนเอง "ใจอ่อนแล้วยอมเป็นชายชู้ แกทำได้ยังไง สำนึกผิดชอบชั่วดีหายไปไหน ทำไมถึงได้หักหลังชายใหญ่ได้ลงคอ"

    แพนขอให้เล็กเลิกด่าเลิกประณามคนอื่นได้แล้วเพราะตนกับเทินก็แค่จะไปเที่ยวด้วยกันตามประสาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานเท่านั้น

    "ก็หวังว่าจะเป็นแค่เพื่อนนะ ถ้ามากกว่านั้น เธอมันก็ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงแพศยา" เล็กด่าใส่หน้าแล้วเดินกลับไปอย่างหัวเสีย

    เทินหน้าเสียรู้ว่าความลับแตกแล้วอีกทั้งตัวเองก็ยังมีสำนึกชั่วดีอยู่ ส่วนแพนน้ำตาคลอกับคำด่าของเล็กเดินเลี่ยงไปนั่งร้องไห้ เทินเดินตามไป แพนถามว่าจะประณามตนอีกคนใช่ไหม

    "ถ้าฉันด่าเธอ ก็เท่ากับด่าตัวเองด้วย ที่ถอนตัวจากเธอไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่ามันผิด"

    "แล้วเธอไม่คิดเหรอว่าฉันก็กำลังตกนรกทั้งเป็น ที่ต้องกลายเป็นคนเลว" แพนร้องไห้อย่างหนัก เทินได้แต่นั่งมองด้วยความเห็นใจ

    เมื่อเล็กกลับไปที่วังสวนทิพย์ เขาแสดงความเห็นใจสงสารชายใหญ่ ด่าว่าแพนและเพื่อนเก่าของตัวเอง จนหญิงออนซักถามจนรู้ว่าแพนไปคบชู้สู่ชายกับเทินที่บ้านเช่า หญิงออนหัวใจแทบสลายเพราะสงสารพี่ชาย ถามเล็กว่าเราจะทำอย่างไรดี...จะทำอย่างไรดี...ถ้าพี่ชายรู้จะเสียใจมากแค่ไหน

    "เล็กก็หวังว่าสองคนนั่นจะรู้ผิดชอบชั่วดี ยับยั้งชั่งใจไม่ทำให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่านี้"

    เล็กพูดได้แค่นั้น แล้วทั้งสองก็ได้แต่มองกันด้วยความกลุ้มใจ...

    ooooooo

    วันนี้เป็นวันที่ชายใหญ่ต้องไปโรงพยาบาล บังเอิญเห็นแพนกำลังขับรถจะออกจากบ้าน ชายใหญ่ถามท่านพ่อว่านั่นแพนใช่ไหม ขับรถของใคร เมื่อท่านพ่อบอกว่ารถของแพนเอง ชายใหญ่ดึงแขนตัวเองจากการเกาะกุมของท่านพ่อเดินเข้าไปเกาะประตูรถแพนทันที

    แพนทำหน้าเบื่อหน่ายมาก เมื่อชายใหญ่ถามอย่างไม่พอใจว่าเธอรู้ไหมว่าตนกำลังจะไปไหนเคยรู้อะไรเกี่ยวกับผัวของตัวเองบ้างไหม แพนอ้างว่าเขามีท่านพ่อคอยดูแลอย่างดีอยู่แล้วตนก็ไม่ได้ทอดทิ้งเพราะกลับมาสวนทิพย์ทุกวัน

    ครั้นชายใหญ่ถามว่าออกไปไหนทุกวัน แพนตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่าออกไปแสดงหนัง ชายใหญ่เองก็รู้เพราะตนเคยบอกแล้ว ตนเองก็คิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดีมากๆเพราะบทดี เรื่องดี บริษัทผู้สร้างมีชื่อเสียงดี พอชายใหญ่ดักคอว่าโอกาสดีเพราะจะได้ไปพบผู้ชายคนอื่นน่ะซิ โกรธจนกระชากประตูรถเปิดปิดเครื่องแล้วดึงกุญแจออกมา แพนจึงจำต้องลงมาเผชิญหน้าทวงกุญแจคืน

    แพนจะแย่งกุญแจรถ ชายใหญ่ไม่ยอมให้ เกิดยื้อแย่งกันนัวเนีย จนท่านชายต้องขอร้องชายใหญ่อย่าทำอย่างนั้นและพยายามดึงตัวออกมา พอพ้นจากตัวชายใหญ่แพนก็ปัดเนื้อตัวที่สัมผัสกับชายใหญ่เมื่อครู่นี้อย่าง รังเกียจ

    ท่านชายตัดปัญหาแบมือขอกุญแจรถจะคืนให้แพน ชายใหญ่มองหน้าท่านพ่ออย่างน้อยใจแล้วขว้างกุญแจรถลงพื้นอย่างฉุนเฉียว แพนรีบมาเก็บกุญแจขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องล็อกกระจกทันที

    "ท่านพ่อ ดูมันสิ" ชายใหญ่พึมพำหน้าเครียดจัด

    "เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลังเถอะชายใหญ่ พ่อขออย่างเดียวรักษาตัวให้หายป่วยก่อน"

    ท่านชายพาชายใหญ่ขึ้นรถ ฟื้นรีบขับรถออกไป แพนจึงขับตามไป

    ooooooo

    การถ่ายหนังในวันนี้เป็นบทที่นางเอกถูกผู้ร้ายจับตัวไปและปล้ำจะจูบ โดยมีเชนแสดงตัวเป็นคนร้ายที่พยายามจะจูบแพนที่เป็นนางเอก

    แพนเกิดภาพหลอนเห็นหน้าเชนเป็นชายใหญ่ที่ทำกับตนเมื่อเช้านี้ ทั้งโกรธทั้งรังเกียจจนลืมตัวตบหน้าเชนอย่างแรง จนผู้กำกับต้องสั่งคัตเพราะตบผิดคิว แพนแก้ตัวว่า

    "แพนขอโทษค่ะ พอดีคุณ...แกเล่นได้สมจริงมาก ดิฉันก็เลยลืมตัว"

    "ผมเชนครับ เชน ชิงชัย" นักแสดงคนนั้นแนะนำตัวเอง

    จากนั้นผู้กำกับจึงสั่งถ่ายใหม่อีกครั้ง

    เมื่อถ่ายฉากนั้นเสร็จ แพนขอโทษเชนที่เผลอตบหน้าเขา เชนพูดอย่างยิ้มแย้มว่าไม่เป็นไรทุกคนชมว่าคุณพันพรเล่นได้เข้าถึงบทบาท แล้วเอานามบัตรของตัวเองฝากไว้เผื่อจะเรียกใช้งาน

    ระหว่างนั้นน่านเข้ามาที่กองถ่าย แพนถามว่าเขาจะไปที่ห้วยทรายอีกเมื่อไร น่านบอกว่าช่วงนี้ยังยุ่งๆอยู่จนแม้แต่ จดหมายของประภาที่ฝากมาให้ราศีก็ยังไม่มีเวลาเอาไปให้ แพนรีบอาสาทันที

    "ไม่รบกวนนะครับ ผมเกรงว่าคุณจะต้องรีบกลับวังสวนทิพย์" น่านพูดอย่างเกรงใจ

    "พอดีทางผ่านค่ะ คุณน่านไม่ต้องเกรงใจ"

    น่านมองแพนอย่างเอ็นดูที่มีน้ำใจอาสาจะเอาจดหมายไปให้ราศี

    ooooooo

    เย็นนี้ ขณะหญิงออนกลับจากทำงาน ขาบมายืนรอรายงานว่า แพนโทรศัพท์มาสั่งให้เรียนคุณหญิงว่าวันนี้ถ่ายหนังจนถึงเช้า หญิงออนรับทราบว่าแพนจะไม่กลับนั่นเอง

    แล้วก็เหมือนมีลางบอกเหตุบางอย่าง เมื่อหญิงออน ทำขวดน้ำหอมที่เล็กซื้อให้ตกแตกและถูกเศษแก้วบาดมือเล็กน้อย สะอิ้งช่วยเอายาและสำลีมาทำแผลให้ พูดอย่างใจไม่ดีว่า

    "คนโบราณเขาถือนะคะ ของที่คนรักให้ละก็เขาให้ระวังนักหนาอย่าให้แตกหักได้"

    "สะอิ้ง...พูดอะไรก็ไม่รู้...ไม่เป็นมงคลเลย" หญิงออน ติงใจคอไม่ดี

    จนกระทั่งกลางคืนจึงโทร.ไปหาเล็ก ปรากฏว่าไม่มีคนรับสาย หญิงออนยิ่งใจเสียเพราะปกติเล็กจะอยู่ที่บ้าน ถามตัวเองอย่างกังวล

    "เล็กไปไหนนะ..."

    ooooooo

    คืนเดียวกันนี้ เทินรอแพนอยู่ที่บ้านเช่า เมื่อแพนมาถึงเทินบ่นอย่างหงุดหงิดว่าปล่อยให้ตนรอนานเหมือนศตวรรษ แล้วชายใหญ่สงสัยอะไรบ้างหรือยัง แพนพูดอย่างมั่นใจว่า คนอ่อนแออย่างนั้นถ้าไม่มีใครคาบไปบอกก็ไม่มีทางรู้อะไรหรอก แล้วปลอบใจเทินว่า

    "เทิน...อย่าคิดมากสิ เราไม่ได้ทำผิดคิดร้ายจนเกินไปหรอก แพนก็ยังคงเป็นเมียชายใหญ่ เราลักลอบเจอกันบ้าง ก็แพนไม่ได้รักเขานี่ จะให้ทนอยู่กับเขาทั้งวันทั้งคืน น่าเบื่อจะตาย คนอะไรก็ไม่รู้จืดชืด เป็นโรคอีกต่างหาก"

    เทินบอกแพนว่าตนรักเธอมากจนกล้าทำผิดได้ทุกอย่าง เพื่อแลกเธอมาเป็นของตน แพนตกใจกลัวตัวเองจะสูญเสียฐานะ หน้าตา และความสุขสบาย ปรามเทินว่าอย่าทำอะไรเด็ดขาด ถ้าชายใหญ่รู้เข้าเขาอาจจะกลายเป็นเสือขึ้นมาก็ได้

    "หย่ากับเขาเสีย ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นชายชู้หรอกนะ" เทินยื่นคำขาด แพนสวนไปทันทีว่า ตนทำไม่ได้ เทินปราดเข้าหาจับไหล่แพนบีบอย่างแรงถามดุดันว่าทำไมถึงทำไม่ได้ เพราะเธอเสียดายความร่ำรวยของชายใหญ่ที่พร้อมทั้งยศศักดิ์ ใช่ไหม

    "เปล่า....ฉันกลัวคำครหา คนทั้งโลกคงประณามฉัน แล้ว....คุณชายก็ไม่ได้ทำอะไรผิด มันไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะขอหย่า" แพนแก้ตัวไปตามเรื่อง พอเทินถามว่าแล้วเธอจะยอมเป็นผู้หญิงสองผัวต่อไปอย่างนี้หรือ ก็ถูกแพนตบหน้าด้วยความโกรธ แล้วผลุนผลันกลับไป

    ooooooo

    ระหว่างขับรถออกมานั้น แพนเห็นจดหมายที่น่านฝากมาให้ราศี ก็ฉุกคิดถึงเล็กขึ้นมาทันที ขับรถบ่ายหน้า ไปที่บ้านโภคาด้วยหัวใจที่รุ่มร้อนหมายได้เจอเล็ก

    ปรากฏว่าเล็กไม่อยู่ ที่บ้านมีแต่เลียมที่มาเฝ้าบ้านให้ชั่วคราว เลียมบอกว่าราศีกับโภคาไปรับเอียดที่ห้วยทรายกว่าจะกลับก็วันอาทิตย์ ส่วนเล็กบอกว่าไปงานเลี้ยงจะกลับดึก เลียมพูดไปหาวไป

    สภาพช่างเป็นใจเสียจริง แพนวางแผนอย่างกระหยิ่ม บอกให้เลียมไปนอนเสียตนจะคอยเปิดประตูให้เล็กเอง เมื่อเลียมกลับไปนอน แพนหยิบจดหมายของประภาออกมายิ้มอย่างสมใจที่ทุกอย่างช่างเป็นใจเสียจริงๆ

    เล็กไปงานเลี้ยงกับเพื่อนๆ เขาดื่มจนเมาเพื่อนเป็นห่วงจึงอาสาขับรถมาส่งที่บ้าน

    แพนในชุดลำลองเตรียมนอนรอรับอยู่ เล็กกลับมาถึงในสภาพหลับอยู่หลังรถ เมื่อเพื่อนช่วยกันหิ้วปีกเข้าบ้านและกลับไปแล้ว แพนจึงเฝ้าเล็กที่นอนกับพื้นไม่ยอมห่าง นั่งมองเล็กในยามหลับไม่ได้สติ พร่ำบอก

    "คุณเล็กคะ คืนนี้แพนจะดูแลคุณเองนะ แล้วคุณจะได้รู้จักความรักของแพน...มาค่ะ ขึ้นไปข้างบนกันดีกว่า..."

    แม้ว่าเล็กจะร่างใหญ่อีกทั้งยังเมาไม่ได้สติ แต่แพนก็มีแรงฮึดด้วยความปรารถนา ประคองเล็กขึ้นไปถึงห้องนอนจนได้

    เมื่อพาเล็กขึ้นนอนบนเตียงก็เล้าโลมอย่างโหยหาให้สมกับสัมผัสที่รอมา นาน...อย่างอ้างว้าง...พร่ำเรียกเล็ก รำพันความรักที่มีต่อเล็ก จนเล็กสะลึมสะลือขึ้นถามว่าใคร...หญิงหรือ...

    แพนสวมรอยทันทีรุกเล็กทั้งที่ยังเมาไม่ได้สติ...

    ooooooo

    ที่ห้วยทราย   เอียดไปนั่งร้องไห้อยู่ที่ริมทะเล จนราศีต้องตามไปปลอบประโลมบอกลูกว่าถ้ายังไม่สบายให้พักอยู่ที่นี่ก่อน ก็ได้   แต่เอียดส่ายหน้ายืนยันจะกลับบ้าน

    ประภาเดินมาตามให้กลับไปพักกันเสียเพราะพรุ่งนี้จะต้องออกแต่เช้า ราศีถามประภาเชิงต่อว่านิดๆว่า ไหนบอกว่าเอียดสบายดีแล้วไง

    "เอียดแข็งแรงขึ้นมาก แต่หลังๆนี่ไม่ค่อยสบายใจ ภาถึงอยากให้แกกลับกรุงเทพฯเลยไงคะ" พูดพลางเข้าประคองเอียดชวนกลับไปพักผ่อน แอบกระซิบเตือน "ทำหน้าดีๆหน่อยสิ เดี๋ยวทั้งพ่อทั้งแม่จะพลอยทุกข์กับเอียดไปด้วย"

    เอียดเช็ดน้ำตาพยายามทำใจให้เข้มแข็ง ลุกขึ้นเดินตามประภากับราศีกลับที่พัก

    ooooooo

    เล็กนอนอยู่จนถึงตีสามจึงรู้สึกตัว ผิดสังเกตเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครนอนหนุนแขนตัวเองอยู่  ดึงแขนออกมาชะโงกดูข้างๆพลันก็ตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นแพนนอนอยู่ด้วย

    "ใคร...นี่มันอะไรกัน!" เล็กถามเมื่อเชื่อว่าตัวเองไม่ได้ ฝันไป

    แพนตื่นขึ้นมายิ้มหวานให้เล็กทำประหนึ่งสามีภรรยาที่รักกันแสนหวาน เล็กแทบช็อกถามเสียงดัง

    "แพน...นี่ขึ้นมาทำอะไรบนนี้"

    "อะไรกันคะ คุณเล็ก...คุณเล็กทำกับแพนถึงอย่างนี้แล้วยังจะทำไม่รู้เรื่องอีกหรือ"

    เล็กเดาเหตุการณ์ออก รู้ว่าแพนวางแผนร้ายกับตนแน่ๆ ยิ่งเมื่อแพนอ้างว่าตนถูกเล็กข่มเหง ตนเป็นเมียเล็กแล้ว พลางก็ร้องไห้คร่ำครวญโผเข้ากอดเล็ก  เล็กปัดป้องพัลวันลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้าเดินออกจากห้องไป

    เมื่อแพนลุกตามไปเห็นเล็กขับรถออกจากบ้านไปแล้ว แพนพึมพำอย่างเจ็บปวด "รังเกียจแพนถึงเพียงนี้เชียวหรือ" แล้วก็เปลี่ยนเป็นแค้นใจและมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้ บอกกับตัวเองว่า "คุณหนีแพนไปไม่ได้หรอกคุณเล็ก คุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำกับแพน!"

    ooooooo

    ความตกใจ ว้าวุ่นใจ ทำให้เล็กไปหาเทินที่บ้านเช่า จะเล่าเลยทีเดียวก็ยังตะขิดตะขวงใจไม่กล้าพอ จนเทินปลอบให้ใจเย็นๆ  เราเพื่อนกันมีอะไรก็เล่ามาเผื่อจะช่วยกันได้

    เล็กเล่ากระท่อนกระแท่นอย่างกระอักกระอ่วนใจ จนสุดท้ายบอกเทินว่า ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก็เห็นแพนขึ้นมาอยู่บนเตียงแล้ว  ผลคือถูกเทินชกจนหงายลงไปกองกับพื้น เทินจะตามซ้ำเล็กกระเถิบหนีถามอย่างตกใจว่าทำอะไร

    กลายเป็นเทินเคียดแค้นเล็กที่มายุ่งกับแพน เทินด่าเล็กว่าขี้ขลาดทำแล้วมาโทษผู้หญิง ปัดความรับผิดชอบโทษว่าเป็นความผิดของผู้หญิง

    "แล้วหญิงออนล่ะ เทินคิดถึงหัวใจของหญิงออนบ้างหรือเปล่า"

    "คุณเห็นแก่ตัวมากนะเล็ก เรื่องของคุณหญิง เธอสูงส่งเกินไปจะเอาเรื่องของคุณหญิงออนมาพูดกับผมไม่ได้หรอกเล็ก" เทินพูดแล้วเดินหุนหันออกจากบ้านไป

    เล็กพาหัวใจที่บอบช้ำ สับสน ไปที่วังสวนทิพย์ หญิงออนเห็นสภาพของเล็กแล้วใจหายวาบถามว่าไปไหนมา เกิดอะไรขึ้น เล็กพูดอย่างเจ็บปวดน้ำตาคลอว่า

    "หญิง...เล็กอยากคุยกับหญิงจัง"

    เมื่อหญิงออนตัดสินใจที่จะอยู่คุยกับเล็ก สั่งสะอิ้งกับฟื้นให้เอากระเป๋าไปเก็บก่อน แล้วขึ้นรถไปกับเล็ก ต่างนั่งเงียบกันมานานมากจนหญิงออนถามว่าจะพาตนไปไหน เมื่อเล็กบอกว่าอยากพูดกับหญิงตามลำพัง หญิงออนจึงบอกให้จอดที่ข้างหน้านี่แหละ ซึ่งเป็นทางที่มีต้นไม้ใหญ่เขียวครึ้ม มีดอกหญ้าแซมริมทาง

    ooooooo

    เวลาเดียวกัน เทินไปที่บ้านโภคาบุกขึ้นไปถึงห้องนอนของเล็ก เจอแพนนั่งแต่งตัวอยู่หน้ากระจกแพนตกใจเมื่อเห็นเทินเข้ามา เทินจ้องหน้าแพนอย่างเจ็บปวดถามว่า เธอทำอย่างนี้ทำไม

    "คุณเล็กเขาไปบอกเทินใช่ไหม...คุณเล็กเขาต้องการประจานแพน" พูดแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

    "แพนรักคุณเล็กไม่ใช่เหรอ" เทินถามเสียงแหบแห้งอย่างเจ็บปวดใจ

    "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผู้หญิงจะผิดเสมอใช่ไหมเทิน เพราะแพนใจง่าย เพราะแพนหลงรักคุณเล็กมานานแล้ว มันถึงได้เกิดเรื่องร้ายๆในชีวิตอย่างนี้ขึ้นมา ไม่มีใครคิดเลยว่า ผู้ชายอย่างคุณเล็กจะทำตามอารมณ์ที่พาไป อารมณ์ที่พร้อมจะหักหาญน้ำใจใครก็ได้ในยามที่เขาต้องการ"

    แพนคร่ำครวญเสียจนเทินเริ่มใจอ่อน...

    ooooooo

    เมื่อเล็กจอดรถข้างทาง หญิงออนเริ่มถามว่าเกิดอะไรขึ้น เล็กไม่กล้าเล่าทันที แต่รำพันถึงความรักที่มีต่อกัน ความไว้วางใจเชื่อใจที่มีต่อกันตลอดมา จนหญิงออนถามว่า

    "เล็กจะบอกอะไรหญิงหรือคะ"

    กระนั้นเล็กก็ยังไม่กล้าพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทันที ยังคงอ้อมๆแอ้มๆ จนสุดท้ายบอกว่าตนไม่รู้เรื่องจริงๆ แต่พอตื่นขึ้นมาก็เห็นแพนนอนอยู่ข้างๆแล้ว

    หญิงออนช็อกตัวชาวาบใจหวิวเหมือนจะขาด จนครู่ใหญ่ จึงบอกเล็กให้พาตนกลับ เล็กพยายามที่จะชี้แจงอีก หญิงออน สะบัดตัวขึ้นรถไปนั่งคอแข็งบอกให้พาตนไปส่งบ้านเดี๋ยวนี้

    ออนนั่งคอแข็งมองไปข้างหน้าไกลแสนไกล ทั้งที่ไร้ความรู้สึกกับภาพเบื้องหน้า

    "หญิง...หญิง..." เล็กน้ำตาไหลพราก...ความรู้สึกสูญเสียถาโถมเข้ามาจนหัวใจแทบสลาย...

    ooooooo

    ตลอดเวลาที่นั่งรถกลับ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด หญิงออนนิ่งเงียบตลอดทาง จนเมื่อเล็กพยายามเรียกและคุยด้วย ก็ได้ยินพูดแต่เพียงสั้นๆว่า "พาหญิงกลับบ้านเถอะค่ะ"

    เมื่อกลับมาถึงวังสวนทิพย์ หญิงออนเปิดประตูรถก้าวลงแล้วเดินเร็วๆขึ้นตึกไปทันที เล็กพยายามเรียกและก้าวตาม แต่ก็ชะงักเมื่อนึกว่าไม่สมควรที่จะล่วงเข้าไปมากกว่านี้ แต่อีกใจหนึ่งก็ฉุกคิดขึ้นว่า ถ้าปล่อยหญิงออนไปวันนี้...อย่างนี้ เขาคงเสียหญิงออนไปตลอดชีวิตแน่ๆ จึงตัดสินใจก้าวตามไป

    หญิงออนเข้าห้องปิดประตูทันที  เล็กไปยืนเรียกอยู่ หน้าห้อง พยายามที่จะดึงประตูแต่ก็เปิดไม่ออก จึงได้แต่เขย่าประตูเบาๆ และร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

    "เล็ก...มีอะไรหรือ" เสียงท่านชายทิฆัมพรถามจากข้างหลัง เล็กตกใจหันไป ท่านถามว่า "หญิงไปทำงานแล้วไม่ใช่หรือ"

    เล็กอึกอักไม่รู้จะบอกความจริงอย่างไรดี จึงบอกแต่ เพียงว่าหญิงออนไปกับตนและกลับมาแล้ว ท่านชายมองหน้าถามว่ามีอะไรด่วนหรือ

    "เออะ...ไม่มีอะไรกระหม่อม...กระหม่อมขอกลับก่อนพระเจ้าค่ะ" เล็กยกมือไหว้แล้วรีบเปลี่ยนลงบันไดไป ท่านชายมองตามอย่างสงสัย หันมองประตูห้องหญิงออนแล้วเดินเข้าไปตบประตูเรียกเบาๆ "หญิง...อยู่ในห้องใช่ไหม มาคุยกับพ่อหน่อยซิ"

    ooooooo

    หญิงออนได้ยินเสียงท่านพ่อมาเรียกอยู่ตรงประตู รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ทำใจให้เข้มแข็ง กลั้นสะอื้น แล้วจึงเดินไปเปิดประตูแง้มๆ พอเห็นว่าท่านพ่อยืนอยู่คนเดียวจึงเปิดกว้างออก

    "หญิงไม่สบายหรือเปล่าลูก" ท่านพ่อถาม หญิงส่ายหน้า ท่านถามอีก "มีเรื่องอะไรกับเล็กหรือ แต่ไหนแต่ไรมา พ่อไม่เคยเห็นหญิงกับเล็กจะมีเรื่องบาดหมางหรือเข้าใจอะไรผิดกัน"

    "หญิงไม่มีอะไรค่ะ แค่ปวดหัว เลยรำคาญเล็ก"

    "ไม่สบายหยุดงานก็ดีแล้ว หญิงพักผ่อนเถอะ พ่อจะบอกตาฟื้นให้ว่าไม่ต้องรอไปส่งหญิงแล้ว และพ่อจะโทรศัพท์ไปลางานให้หญิงด้วย อย่าล็อกประตูนะ พ่อจะให้สะอิ้งขึ้นมาดูหญิง"

    "ค่ะ...ท่านพ่อ" หญิงออนถอยเข้าไปในห้อง งับประตูไว้เฉยๆ

    แม้จะไม่ซักถามอะไรหญิงออนอีก แต่ท่านชายก็ยังมองที่ประตูก่อนเดินลงบันไดไปข้างล่างด้วยความกลัดกลุ้ม...

    ooooooo

    ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทำให้เทินมองเห็นและลำดับพฤติกรรมของแพนให้เธอฟัง อย่างเจ็บปวดว่า ทั้งชายใหญ่ ทั้งตัวเขา และจนมาถึงเล็ก ทุกคนถูกเธอ กระทำอย่างเจ็บแสบ ถามว่า สนุกนักหรือที่เห็นผู้ชายหัวปักหัวปำกับเธอ แพนร้องไห้ขอร้องอย่าซ้ำเติมตน ให้ย่อยยับไปกว่านี้เลย เทินก้าวเข้าหาแพนจนเธอต้องถอยหนี เขาพูดอย่างเครียดขรึมว่า

    "เก็บน้ำตาของเธอไว้เถอะแพน เธออาจจะต้องใช้มันจริงๆ ในวันหน้า ที่ฉันมานี่ต้องการมาเตือนเธอ ได้เป็นเมียชายใหญ่ ก็ดีนักหนาแล้ว อย่ามาทำให้คนดีๆอีกหลายคนต้องมามีชีวิตล่มสลายเพราะความไม่รู้จักพอของเธอ เลยแพน หญิงออนดีเกินกว่าที่จะต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ กลับไปเสียเถอะแพน ออกไปจากที่นี่ อย่าทำให้ไอ้เล็กมันต้องเดือดร้อนอีกคนนึงเลย ถ้าเธอรักมันจริง ปล่อยมันไปเสีย"

    แพนตบหน้าเทินแล้ววิ่งออกจากห้อง เทินมองตามยกมือลูบรอยตบที่แก้มด้วยความรู้สึกในบัดนี้ว่า ตัวเองกำลังได้สัมผัสกับตัวตนที่แท้จริงของแพนแล้ว...

    ooooooo

    เล็กกลับมาที่บ้านด้วยหัวใจที่แตกสลาย เจอเทินนอนอยู่ที่ห้องนอนตนทักว่า มานอนอยู่นี่หรือ

    "ก็มานอนเฝ้าห้องไว้ให้ยังไงล่ะ ถ้าผมไม่นอนเฝ้าไว้ให้ ป่านนี้คนที่เขาอยู่กับคุณเล็กทั้งคืนที่นี่ เขาก็คงจะยังไม่ออกไป ดีไม่ดี เขาจะย้ายมาอยู่ด้วยตลอดไปเลย"

    เล็กขอร้องเทินให้พอเถิดอย่าซ้ำเติมกันอีกเลย เทินถามว่าหญิงออนว่าอย่างไรบ้าง เล็กเมินหน้าไปทางอื่น น้ำตาคลอ เต็มตาด้วยความรู้สึกที่สูญเสียยิ่งใหญ่ในชีวิต เทินถามอีกว่า หญิงออนว่าอย่างไร

    "หญิง...หญิงออนไม่พูดอะไรเลย หญิงออนทำท่าเหมือน กับว่าเล็กเป็นคนอื่น ไม่ต้องการพูดไม่ต้องการคบกับเล็กอีกต่อไป เวลานี้ เล็กมีค่าไม่ต่างกับฝุ่นธุลีในสายตาของหญิงออน"

    "อย่างนั้นเหรอ...หญิงออนที่เรารู้จัก รักแล้วก็บูชาคนที่ชื่อราวิน จุลวัลลภ เหลือเกิน"

    "คงไม่มีอีกแล้ว..."

    "รักมากก็เกลียดมาก แล้วชายใหญ่ล่ะ รู้หรือยังว่าคุณ เป็นชู้กับเมียเขา"

    เป็นคำถามที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกจนเล็กหันมาซัดหมัดใส่เทินทันที แต่เทินหลบทันบอกว่า

    "เล็ก นี่เราพูดความจริงนะ เหตุผลหนึ่งที่คุณหญิงโกรธมากก็เพราะเขาเป็นพี่สะใภ้คุณหญิงด้วย" เทินเตือนสติ เล็กกัดฟันกรอดพูดอย่างเจ็บใจว่า มันจ้องทำลายตนจริงๆ เทินเสนอว่า "แต่คุณเล็กคงต้องทำอะไรสักอย่างนะ ก่อนที่คุณเล็กเองจะเสียหายไปมากกว่านี้"

    แม้เล็กจะยังทำใจไม่ได้และไม่ยอมรับ แต่ก็เริ่มเข้าใจสภาพของตัวเองชัดเจนขึ้น...

    ooooooo

    นับวัน ชายใหญ่ก็ยิ่งอาการน่าเป็นห่วง โดยเฉพาะ ทางด้านจิตใจที่ต้องการ ร่ำร้อง ที่จะให้แพนมาดูแลใกล้ชิด แต่แพนไม่มาเลยทำให้คิดหนักจนไม่ยอมแตะต้องอาหาร เมื่อทมยกข้าวต้มเข้ามาอ้อนวอนให้กินสักนิด เพราะเมื่อเช้าก็ไม่แตะต้องเลย

    "แพนไม่มาหาฉันหรือ" ชายใหญ่ไม่สนใจอาหารแต่กลับถามถึงแพน

    "คุณแพนยังอยู่ในห้องน่ะขอรับ คงจะเหนื่อยที่ต้องไปถ่ายหนังทั้งคืน" ทมตอบไม่กล้าสบตา

    "ใช่สิ...หนีผัวไปให้คนอื่นมันกก มันกอด" ชายใหญ่ กระแทกตัวลงบนเตียงอย่างแรง

    "ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณชายคิดหรอกขอรับ คุณแพนเธอก็ไปทำงานตามอาชีพของเธอต่างหาก"

    ฟังทมพูดไม่ทันจบ ชายใหญ่ยกมือกวาดหมอนจนกระเด็น ตะเบ็งอย่างกดดันโกรธจัด

    "อ้างน่ะสิ ไม่ต้องมาอ้าง คอยดูเถอะ จับได้เมื่อไหร่ว่ามีอะไรกับคนอื่น ฉันจะจัดการไม่เว้น ไม่ว่าจะเป็นไอ้คนนั้น หรือตัวแพนเอง" ชายใหญ่มองไปนอกหน้าต่างแววตาแข็งกร้าวทั้งที่สีหน้าอิดโรย

    ทมมองชายใหญ่แล้วกลุ้มใจ...หนักใจ

    ooooooo

    แพนกลับมาที่วังสวนทิพย์ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งฝันหวานว่า ในที่สุดเล็กก็หนีตนไม่พ้น ทันใดนั้นมีเสียงรถแล่นเข้ามา แพนลุกไปดูที่หน้าต่างเห็นเล็กลงจากรถ แพนตาวาวเป็นประกายทันที

    ขณะที่เล็กยืนรออยู่นั้น สะอิ้งเดินมาบอกว่าหญิงออนให้มาบอกว่าไม่สบาย เล็กหน้าเสียจำต้องพยักหน้ารับรู้ และตัดใจจะเดินกลับ ก็พอดีได้ยินเสียงทักมาอย่างหวานแหวว

    "มาหาแพนเหรอคะ"

    เล็กชะงัก หันมองอย่างเกลียดชัง พูดใส่หน้าว่า "เธอไม่มีค่าสำหรับฉันหรอก"

    "คุณเล็ก...ไหนๆเรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว   ยอมรับเสียเถอะค่ะว่าตอนนี้แพนเป็นของคุณเล็กแล้ว"

    เล็กด่าแพนอย่างไม่ยั้งปาก แต่แพนไม่สะดุ้งสะเทือนอ้างว่าเพราะตนรักเขาจึงทำได้ ทั้งยังอ้างว่า

    "ที่แพนนอกลู่นอกทางไปทุกอย่าง ก็เพราะแพนอยากไปให้พ้นจากคุณเล็ก แต่ในที่สุดแพนก็รู้ว่าแพนทำไม่ได้"

    ระหว่างนั้นเอง หญิงออนเดินมายืนฟังเงียบๆ ได้ยินเล็กไล่ตะเพิดแพนไปให้พ้น ตนกำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว ถูกแพนหาว่าเขากำลังหาทางเอาตัวรอด บอกเล็กว่า

    "อย่าขี้ขลาดไปหน่อยเลย  แพนไม่ทำลายคนที่แพนรักหรอกค่ะ"

    เล็กโต้ไปว่าตนกล้ารับความจริง เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความตั้งใจของตน   ถูกแพนหาว่าเขาจะปฏิเสธความรับผิดชอบ ถามว่าผู้หญิงที่ไหนจะวางแผนเสียตัวให้ผู้ชายฟรีๆ ผัวก็มีขืนทำจะได้ถูกหาว่ามีชู้

    "ผู้หญิงอย่างเธอไงล่ะ แต่เสียใจด้วยนะฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันเมาขนาดนั้นจะทำอะไรเธอได้ แต่ฉันก็ยอมรับว่าตื่นขึ้นมาก็เห็นเธอนอนอยู่ข้างๆให้เธอได้อ้างว่าฉันทำลาย เธอ เพื่อให้เธอเอาเรื่องไปโพนทะนา เอาไปเป็นเครื่องมือทำลายความรักของฉันกับหญิงออน...ที่เธอเกลียดนักหนา"

    แพนโกรธจนยกมือจะตบเล็ก แต่ถูกเขาจับมือจ้องหน้ายิ้มเยาะ พูดอย่างรู้ทันว่า

    "ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามให้ท่าฉัน  แต่จะบอกให้นะ  คนอย่างฉันไม่เหมือนชายใหญ่

    ไม่เหมือนเทิน ถึงเธอจะสวยกว่านี้สักสิบเท่าร้อยเท่า ก็อย่าหวังเลยว่าฉันจะรักเธออย่างหญิงออน"

    แพนน้ำตาไหลพรากอย่างเสียใจ เจ็บใจ

    "คนอย่างเธอ ถ้าจะมีความหมายสำหรับฉันก็แค่นางบำเรอ อย่างลูกปัดเศษพลอยราคาถูกตามร้านแบกะดินใช้สองสามครั้งแล้วก็ขว้างทิ้ง" เล็กด่าได้เจ็บแสบอย่างไม่น่าเชื่อ

    "ก็ได้...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ถ้ามันจะพัง ก็ให้พังกันให้หมดเลย" แพนตะโกนใส่

    "เชิญเลยแพน...ไม่ว่าเรื่องมันจะจริงหรือไม่จริง ฉันก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับ ฉันยอมให้โลกรู้ว่าฉันได้แลกอนาคตของตัวเองกับความหิวกระหายของผู้หญิงคน หนึ่ง ถ้าหล่อนไม่ได้ฉันเป็นผัว  หล่อนอาจจะชักตาย!"

    พูดแล้วเล็กผลุนผลันผละไป แพนโกรธจนแทบจะกรี๊ดออกมาแต่ยังไม่กล้า

    ส่วนหญิงออนที่ฟังอยู่ เช็ดน้ำตาเบาๆก่อนจะเดินเลี่ยงไปอย่างเจ็บปวด...

    ooooooo

     

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 19:54 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์